Ustawa z dnia 18 kwietnia 2002 r. o zmianie ustawy o zawodzie lekarza.

W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 204) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „oraz w art. 16c ust. 1”,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.

”

,

c)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu

lekarza,

2)

sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 3, oraz wysokość opłaty

za ten egzamin.

”

;

2)

w art. 15 w ust. 3 wyrazy „o którym mowa w art. 19f” zastępuje się wyrazami „działające przy ministrze właściwym do spraw zdrowia”;

3)

po art. 16 dodaje się art. 16a w brzmieniu

„

Art. 16a.

1.

Dokument poświadczający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych

lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez

odpowiedni organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

określony w odrębnych przepisach wydanych na podstawie ust. 3, z zastrzeżeniem ust.

2, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.

2.

Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje

potwierdzone

1)

dokumentem poświadczającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności medycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed

a)

1 stycznia 1995 r. w Austrii, Finlandii i Szwecji,

b)

3 kwietnia 1992 r. w Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do wykonywania

zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych

zasadach jak dokument poświadczający kwalifikacje przyznany przez odpowiednie władze

Republiki Federalnej Niemiec i określony w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 3,

c)

1 stycznia 1986 r. w Hiszpanii i Portugalii,

d)

1 stycznia 1981 r. w Grecji,

e)

20 grudnia 1976 r. w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub

2)

zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument poświadczający formalne

kwalifikacje w zakresie danej specjalności medycznej został wydany po odbyciu odpowiedniego

szkolenia, a kwalifikacje te są uważane za równoważne z kwalifikacjami poświadczonymi

dokumentami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski», wykaz dokumentów poświadczających formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza będącego obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, uwzględniając oryginalne i polskie brzmienie dokumentów

oraz podmiotów właściwych do ich wydania, wynikające z przepisów obowiązujących w

Unii Europejskiej.

”

;

4)

po art. 20 dodaje się art. 20a i 20b w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i posiadający dokumenty,

o których mowa w art. 16a ust. 1 lub 2, ma prawo do używania określonych tytułów specjalisty

w danej dziedzinie medycyny, odpowiadających tytułom określonym w przepisach wydanych

na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski», wykaz tytułów specjalisty w określonej

dziedzinie medycyny uzyskanych w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich

Unii Europejskiej, które odpowiadają tytułom specjalisty używanym w kraju, uwzględniając

oryginalne brzmienie tych tytułów wynikające z przepisów obowiązujących w Unii Europejskiej.

Art. 20b.

1.

Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ma prawo posługiwać

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej tytułem lub stopniem naukowym, lub ich skrótem,

o ile tytuł ten lub stopień albo ich skrót nie jest tożsamy z tytułem naukowym lub

stopniem naukowym uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, którego lekarz ten nie

posiada; w takim przypadku lekarz posługiwać się może tytułem naukowym lub stopniem

naukowym określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego określi, w drodze rozporządzenia, nazwy tytułów i stopni naukowych uzyskanych

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, których

mogą używać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lekarze będący obywatelami państw

członkowskich Unii Europejskiej, w przypadku gdy tytuł lub stopień przez nich posiadany

nie jest tożsamy z tytułem lub stopniem naukowym uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej,

wymagającym dodatkowego szkolenia, którego lekarz ten nie posiada, uwzględniając w

szczególności oryginalne i polskie brzmienie nazw tytułów lub stopni naukowych.

”

Przepisy art. 1 pkt 3 i 4 stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Dokument poświadczający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych

lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez

odpowiedni organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

określony w odrębnych przepisach wydanych na podstawie ust. 3, z zastrzeżeniem ust.

2, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.

2.

Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje

potwierdzone

1)

dokumentem poświadczającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności medycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed

a)

1 stycznia 1995 r. w Austrii, Finlandii i Szwecji,

b)

3 kwietnia 1992 r. w Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do wykonywania

zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych

zasadach jak dokument poświadczający kwalifikacje przyznany przez odpowiednie władze

Republiki Federalnej Niemiec i określony w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 3,

c)

1 stycznia 1986 r. w Hiszpanii i Portugalii,

d)

1 stycznia 1981 r. w Grecji,

e)

20 grudnia 1976 r. w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub

2)

zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument poświadczający formalne

kwalifikacje w zakresie danej specjalności medycznej został wydany po odbyciu odpowiedniego

szkolenia, a kwalifikacje te są uważane za równoważne z kwalifikacjami poświadczonymi

dokumentami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski», wykaz dokumentów poświadczających formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza będącego obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, uwzględniając oryginalne i polskie brzmienie dokumentów

oraz podmiotów właściwych do ich wydania, wynikające z przepisów obowiązujących w

Unii Europejskiej.

1.

Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i posiadający dokumenty,

o których mowa w art. 16a ust. 1 lub 2, ma prawo do używania określonych tytułów specjalisty

w danej dziedzinie medycyny, odpowiadających tytułom określonym w przepisach wydanych

na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski», wykaz tytułów specjalisty w określonej

dziedzinie medycyny uzyskanych w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich

Unii Europejskiej, które odpowiadają tytułom specjalisty używanym w kraju, uwzględniając

oryginalne brzmienie tych tytułów wynikające z przepisów obowiązujących w Unii Europejskiej.

1.

Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ma prawo posługiwać

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej tytułem lub stopniem naukowym, lub ich skrótem,

o ile tytuł ten lub stopień albo ich skrót nie jest tożsamy z tytułem naukowym lub

stopniem naukowym uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, którego lekarz ten nie

posiada; w takim przypadku lekarz posługiwać się może tytułem naukowym lub stopniem

naukowym określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego określi, w drodze rozporządzenia, nazwy tytułów i stopni naukowych uzyskanych

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, których

mogą używać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lekarze będący obywatelami państw

członkowskich Unii Europejskiej, w przypadku gdy tytuł lub stopień przez nich posiadany

nie jest tożsamy z tytułem lub stopniem naukowym uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej,

wymagającym dodatkowego szkolenia, którego lekarz ten nie posiada, uwzględniając w

szczególności oryginalne i polskie brzmienie nazw tytułów lub stopni naukowych.