Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 stycznia 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Policji.

1

Tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i

przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i

porządku publicznego.

1a

Nazwa „Policja” przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.

2.

Do podstawowych zadań Policji należą

1

ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi

te dobra,

2

ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach

publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu

drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania,

3

inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw

i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami

państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi,

4)

wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców,

5

nadzór nad strażami gminnymi (miejskimi) oraz nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami

ochronnymi w zakresie określonym w odrębnych przepisach,

6)

kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością

publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych,

7)

współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi na

podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych przepisów,

8

współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym

do realizacji jego zadań ustawowych.

3

Policja realizuje także zadania wynikające z umów i porozumień międzynarodowych, na

zasadach i w zakresie w nich określonych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Zadania przewidziane dla Policji wykonują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

oraz w stosunku do żołnierzy Żandarmeria Wojskowa i wojskowe organy porządkowe, w

trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Akty prawne wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienionych niniejszą ustawą

zachowują moc do czasu zastąpienia ich przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Wojewoda oraz przewodniczący zarządu gminy lub powiatu sprawujący władzę administracji

ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu województwa wykonują zadania w zakresie

ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

14 dotyczącego art. 15 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia

ogłoszenia.

1.

Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej, prewencyjnej oraz

wspomagającej działalność Policji w zakresie organizacyjnym, logistycznym i technicznym.

2.

W skład Policji wchodzi policja sądowa. Szczegółowy zakres zadań i zasady organizacji

policji sądowej określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W skład Policji wchodzą również

1)

Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne,

2)

wyodrębnione oddziały prewencji i pododdziały antyterrorystyczne,

3

jednostki badawczo-rozwojowe.

4.

Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych

Pracownicy na stanowiskach administracyjnych, technicznych i gospodarczych w komendach

i komisariatach Policji, z wyjątkiem stanowisk określonych przez Komendanta Głównego

Policji, są zatrudniani na zasadach określonych w przepisach o pracownikach urzędów

państwowych.

1

Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa

ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny

Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji, zwanych

dalej „policjantami”.

3

Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw wewnętrznych

4.

Zastępcę Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

wewnętrznych

5.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Policji, minister właściwy do spraw

wewnętrznych

6.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Głównego Policji,

minister właściwy do spraw wewnętrznych

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 8 lit. g) oraz lit. h) w części dotyczącej art. 23 ust. 13a, art. 1 pkt

15 lit. a) i b) w części dotyczącej art. 31 ust. 2 i 2a oraz art. 2 i 4, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1.

Organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa

w art. 5 ust. 1, są

1)

wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu

albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach

a)

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności

z zakresu ścigania wykroczeń,

b)

wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią,

2)

komendant powiatowy (miejski) Policji,

3)

komendant komisariatu Policji.

2

Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada

zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

3

Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego Policji właściwego

dla województwa mazowieckiego obszar

1)

powiatu warszawskiego oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego, otwockiego, piaseczyńskiego,

pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i wołomińskiego,

2)

innych powiatów lub gmin przyłączonych do Warszawskiego Zespołu Miejskiego w trybie

określonym przepisami ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy - z dniem wejścia

w życie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o ustroju miasta stołecznego

Warszawy

4

Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3, zadania

i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji

w stosunku do komendantów powiatowych w powiatach, o których mowa w ust. 3.

5

Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji,

wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3.

1.

W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy

(miejski) Policji.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego

stopnia są

1)

w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - komendant wojewódzki Policji,

2)

w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji - Komendant Główny Policji.

1.

Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony za zgodą wojewody.

2.

Komendant Główny Policji na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje

I i II zastępcę komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

Na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji oraz I i II zastępcy komendanta wojewódzkiego

Policji powołuje się oficerów Policji. Kandydaci na stanowisko komendanta wojewódzkiego

Policji zostają wytypowani w drodze konkursu.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego Policji, Komendant Główny Policji,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta wojewódzkiego

Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu

oficerowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta wojewódzkiego Policji,

zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I zastępcę komendanta wojewódzkiego

Policji.

6

Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony za zgodą wojewody mazowieckiego. Do

konkursu na stanowisko Komendanta Stołecznego Policji stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące konkursu na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji.

1.

Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje, z zastrzeżeniem ust. 6 i art.

6h ust. 3, komendant wojewódzki Policji w porozumieniu ze starostą. Przepisu art.

35 ust. 3 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie stosuje się.

2.

Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

powołuje I i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

3.

Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) Policji i zastępcy komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji powołuje się oficerów Policji. Kandydaci na stanowisko komendanta

powiatowego (miejskiego) Policji zostają wytypowani w drodze konkursu.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego) Policji komendant

wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji, zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I zastępcę komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji.

6.

W razie braku porozumienia, o którym mowa w ust. 1, komendant wojewódzki Policji,

po upływie 30 dni od dnia przedstawienia kandydatów do uzgodnienia ze starostą, powołuje

na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) oficera Policji wskazanego przez

wojewodę.

1.

Komendanta komisariatu Policji powołuje komendant powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu

opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów.

Opiniowanie to nie dotyczy komendanta komisariatu specjalistycznego.

2.

Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje komendant powiatowy (miejski) Policji

na wniosek komendanta komisariatu Policji.

3.

Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji

powołuje się oficerów lub aspirantów Policji.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji, komendant powiatowy

(miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza, po zasięgnięciu

opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów, pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców,

a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta komisariatu Policji,

komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej

funkcji przez dotychczasowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

1.

Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6b ust. 1 i 2, w art. 6c ust. 1 i 2 oraz

w art. 6d ust. 1 i 2, może w każdym czasie, niezwłocznie lub w określonym terminie,

organ uprawniony do powołania na to stanowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Odwołanie komendanta wojewódzkiego Policji lub komendanta powiatowego (miejskiego)

wymaga zasięgnięcia opinii

1)

wojewody - jeżeli odwołanie dotyczy komendanta wojewódzkiego Policji,

2)

starosty - jeżeli odwołanie dotyczy komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

3

W przypadku braku opinii, o której mowa w ust. 2, właściwy organ uprawniony do powołania

na stanowisko komendanta odwołuje odpowiednio komendanta wojewódzkiego Policji lub

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, po upływie 14 dni od dnia doręczenia

wniosku o wydanie opinii.

4.

Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta

uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego

ze stanowiska komendanta wojewódzkiego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta

Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości

przysługującej przed odwołaniem.

Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi

policjantów na terenie swojego działania.

Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im komend, a komendant komisariatu

Policji - przy pomocy komisariatu.

1.

Konkurs na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji i komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji ogłasza odpowiednio Komendant Główny Policji i komendant wojewódzki Policji.

2.

Konkurs na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji i komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji przeprowadza się, jeżeli do konkursu zgłosiło się co najmniej 3 kandydatów.

W wyniku konkursu wyłania się co najmniej 2 kandydatów.

3.

W przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 2, stanowisko

1)

komendanta wojewódzkiego Policji - obejmuje oficer powołany w trybie art. 6b ust.

1,

2)

komendanta powiatowego (miejskiego) - obejmuje oficer wskazany przez wojewodę i powołany

przez komendanta wojewódzkiego Policji.

4.

Konkurs, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza komisja konkursowa w składzie

1)

jeden przedstawiciel sejmiku województwa, dwóch przedstawicieli Komendanta Głównego

Policji i dwóch przedstawicieli wojewody - jeżeli konkurs dotyczy wyboru kandydata

na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji,

2)

dwóch przedstawicieli komendanta wojewódzkiego Policji, jeden przedstawiciel wojewody

i dwóch przedstawicieli starosty - jeżeli konkurs dotyczy wyboru kandydata na stanowisko

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady powoływania komisji konkursowych i regulamin konkursów, o których mowa w ust.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowy dodatek służbowy otrzymywany przez policjantów

pełniących służbę lub obowiązki na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych staje

się z mocy prawa dodatkiem funkcyjnym.

1.

Komendant Główny Policji określa

1

szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów i innych jednostek

organizacyjnych Policji,

2)

metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne, w zakresie nieobjętym

innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy,

3)

(skreślony),

4

szczegółowe zasady szkolenia strażników gminnych (miejskich),

4a

programy szkoleń zawodowych policjantów,

5)

szczegółowe zasady szkolenia zwierząt wykorzystywanych do realizacji zadań Policji,

a także normy ich wyżywienia,

6)

szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby, po konsultacji z Państwową Inspekcją

Pracy.

2.

Komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną komisariatów Policji

na terenie swojego działania.

3.

Komendant Główny Policji może tworzyć ośrodki szkolenia i szkoły policyjne oraz określa

ich programy nauczania.

4

Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji ustala

właściwy dla nich komendant Policji w porozumieniu z właściwym przełożonym. Regulamin

komendy wojewódzkiej Policji nie stanowi części regulaminu urzędu wojewódzkiego.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy niewykorzystany przez policjanta urlop wypoczynkowy

lub dodatkowy przysługujący w dniach kalendarzowych przelicza się na urlop w dniach

roboczych przy zastosowaniu mnożnika wynikającego z relacji 26 dni roboczych do 30

dni kalendarzowych.

2.

Przy przeliczaniu wymiaru urlopu w sposób określony w ust. 1 niepełny dzień zaokrągla

się w górę do pełnego dnia.

1

Komendant wojewódzki Policji w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji tworzy,

w razie potrzeby, komisariat kolejowy, wodny, lotniczy lub inny komisariat specjalistyczny.

Komendanci komisariatów specjalistycznych podlegają właściwemu terytorialnie komendantowi

wojewódzkiemu Policji.

2

Komendanta komisariatu specjalistycznego Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki

Policji.

3.

(skreślony).

1.

Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych oraz posterunki

Policji na zasadach określonych przez Komendanta Głównego Policji.

2.

Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze stanowiska

komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub

prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie upoważniony został

organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3.

Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy w szczególności

1)

rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania,

2)

inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym,

3)

wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych niecierpiących zwłoki

czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje policję sądową w okresie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc przepisy

dotychczasowe, o ile nie są sprzeczne z przepisami ustawy.

(skreślony).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez

6 miesięcy.

1

Komendanci Policji składają roczne sprawozdania ze swojej działalności, a także informacje

o stanie porządku i bezpieczeństwa publicznego właściwym wojewodom, starostom, wójtom

(burmistrzom lub prezydentom miast), a także radom powiatu i radom gmin. W razie zagrożenia

bezpieczeństwa publicznego lub niebezpiecznego zakłócenia porządku publicznego, sprawozdania

i informacje składa się tym organom niezwłocznie na każde ich żądanie.

2.

W zakresie wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców sprawozdania i informacje,

o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane wyłącznie sądom i prokuratorom, na

ich żądanie.

3

Rada powiatu (miasta) oraz rada gminy na podstawie sprawozdań i informacji, o których

mowa w ust. 1, może określić, w drodze uchwały, istotne dla wspólnoty samorządowej

zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4

Uchwała, o której mowa w ust. 3, nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności

służbowej ani określać sposobu wykonywania zadań przez Policję.

5

Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać komisji bezpieczeństwa

i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty i informacje dotyczące pracy

Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt personalnych pracowników i funkcjonariuszy,

materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych

sprawach administracyjnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

Minister Spraw Wewnętrznych ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, w

drodze obwieszczenia, jednolite teksty ustaw

1)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych,

2)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

3)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa,

4)

z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej,

z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszej ustawy i ustaw ogłoszonych przed

dniem wydania tekstu jednolitego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

11 i 12 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 1 oraz ust. 3-14, które wchodzą w życie

po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Po wejściu w życie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przepisy, o których

mowa w art. 5 § 3-6 i 12, stosuje się jednak do wykroczeń popełnionych odpowiednio

przez funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony

Rządu i Służby Więziennej przed dniem wejścia w życie tego kodeksu.

1.

Przewodniczący zarządu gminy lub powiatu może żądać od właściwego komendanta Policji

przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym lub podjęcia działań zapobiegających

naruszeniu prawa, a także zmierzających do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku

publicznego.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności operacyjno-rozpoznawczych,

dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania wykroczeń. Żądanie to nie

może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonania

zadania przez Policję.

3.

Przewodniczący zarządu gminy lub powiatu ponoszą wyłączną odpowiedzialność za treść

żądania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

5.

Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę komendantowi Policji wyższego

stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania, o którym mowa w ust. 1.

6.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności żądania

stwierdza wojewoda.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

uzbrojenie Policji,

2)

umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów,

3)

zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali i odznak,

4)

normy umundurowania,

5)

wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji,

6)

wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania policjantom.

2.

Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji.

1.

Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa, w tym z

dotacji celowej na zadania Policji w powiecie.

2.

Etaty Policji określa ustawa budżetowa.

3

Jednostki samorządu terytorialnego oraz inne podmioty organizacyjne, wskazane w odrębnych

ustawach, mogą uczestniczyć w pokrywaniu części kosztów funkcjonowania Policji.

3a

Środki przekazane Policji na podstawie porozumień, o których mowa w art. 5a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1298 i Nr 123, poz. 1353), przeznacza się na wypłatę dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 112 ust.

3, oraz na pokrycie innych kosztów funkcjonowania Policji.

3b

Gospodarkę środkami, o których mowa w ust. 3a, prowadzi się w Policji w ramach wyodrębnionego

środka specjalnego.

3c

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

gospodarowania środkami, o których mowa w ust. 3b.

4

Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach dzielnicowych

i w posterunkach Policji na terenie powiatu lub gminy może ulec zwiększeniu ponad

liczbę ustaloną na zasadach określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli organy te zapewnią

pokrywanie kosztów utrzymania etatów Policji przez okres co najmniej 5 lat, na warunkach

określonych w porozumieniu zawartym między organem powiatu lub gminy a właściwym wojewodą

i zatwierdzonym przez Komendanta Głównego Policji.

4a

Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych w porozumieniu

zawartym między zarządem powiatu lub gminy a właściwym komendantem powiatowym (miejskim)

Policji, środki finansowe stanowiące dochody własne powiatu lub gminy, dla Policji

z przeznaczeniem na

1)

rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust.

2,

2)

nagrodę za osiągnięcia w służbie,

dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych (miejskich) i komisariatów,

którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej.

4b

Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności

1)

rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie porozumienia

a)

wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2,

b)

za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia w służbie,

2)

wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o których mowa w ust.

4a,

3)

sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia.

4c

Środki finansowe, o których mowa w ust. 4a, są środkami specjalnymi w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 46, poz. 499, Nr 88, poz. 961, Nr 98, poz. 1070, Nr 100, poz. 1082, Nr 102, poz. 1116, Nr 125, poz. 1368 i Nr 145, poz. 1623).

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki porozumienia,

o którym mowa w ust. 4.

1.

Środki finansowe w wysokości 20% wpływów uzyskanych przez Skarb Państwa tytułem przepadku

rzeczy pochodzących z ujawnionych przez Policję przestępstw przeciwko mieniu, gospodarczych

i skarbowych przeznacza się na usprawnienie funkcjonowania Policji i nagrody dla policjantów,

którzy przyczynili się bezpośrednio do ujawnienia tych przestępstw.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Dzień 24 lipca ustanawia się Świętem Policji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

1

W granicach swych zadań Policja w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw

i wykroczeń wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe.

2.

Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów administracji

państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim obowiązek ten został określony

w odrębnych ustawach.

3

Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności

ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.

4

Policja w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z danych o osobie, w tym

również w formie zapisu elektronicznego, uzyskanych przez inne organy, służby i instytucje

państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz przetwarzać

je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. Nr 133, poz. 883, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 50, poz. 580 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 474, Nr 49, poz. 509 i Nr 100, poz. 1087), bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.

5

Administrator danych, o których mowa w ust. 4, jest obowiązany udostępnić dane osobowe,

z zastrzeżeniem ust. 7, na podstawie imiennego upoważnienia Komendanta Głównego Policji,

komendantów wojewódzkich Policji lub uprawnionego policjanta, okazanego przez policjanta

wraz z legitymacją służbową. Fakt udostępnienia tych danych podlega ochronie na podstawie

ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462 oraz z 2001 r. Nr 22, poz. 247, Nr 27, poz. 298, Nr 56, poz. 580, Nr 110, poz. 1189, Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800).

5a

Policja może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych zadań, korzystać

z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum Informacji Kryminalnych.

6

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym

mowa w ust. 5, uwzględniając wyłącznie niezbędne dane upoważnionego policjanta oraz

szczegółowe warunki wydania upoważnień w imieniu Komendanta Głównego Policji lub komendantów

wojewódzkich Policji innym policjantom.

7

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb przekazywania

Policji informacji o osobie, uzyskanych przez organy uprawnione do wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych w czasie wykonywania tych czynności, uwzględniając wymagania

wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych.

1.

Pracownicy zatrudnieni w jednostkach wojskowych i innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych mają prawo tworzenia i zrzeszania się w związkach

zawodowych pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

2.

Prawo tworzenia i zrzeszania się w związku zawodowym pracowników wojska przysługuje,

przy zachowaniu wymogów obronności, pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych

oraz przedsiębiorstwach podległych Ministrowi Obrony Narodowej.

3.

Prawo zrzeszania się w związkach zawodowych nie przysługuje

1)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych lub innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do których znajdują zastosowanie ograniczenia

przewidziane w ustawie o pracownikach urzędów państwowych,

2)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej,

do których znajdują zastosowanie ograniczenia przewidziane w ustawie o pracownikach

urzędów państwowych,

3)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych określonych przez Ministra Obrony

Narodowej ze względu na szczególny charakter tych jednostek.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo

1)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości,

2)

zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw,

2a

zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia właściwego

organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny i w wyznaczonym terminie nie powróciły

do niego,

3)

zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia,

4)

przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw,

5)

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego

i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary,

5a

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach

publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych

podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom,

6

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w

zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki obowiązane

są, w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących

przepisów prawa,

7

zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,

jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.

2.

Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewidziane

dla osoby zatrzymanej w Kodeksie postępowania karnego.

3.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

4.

Osoba zatrzymana, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być okazywana, fotografowana

lub daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób.

5.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać - w razie uzasadnionej potrzeby - badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

6.

Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.

7.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do

miejscowo właściwego prokuratora.

8

Szczegółowy tryb działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2a, 3 i 5-7, określa w drodze

rozporządzenia Rada Ministrów.

9

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,

o których mowa w ust. 5, uwzględniając przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego

udzielenia osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej

niezbędnym badaniom lekarskim, czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania.

10

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach organizacyjnych Policji przeznaczone

dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, oraz regulamin pobytu

osób w tych pomieszczeniach, uwzględniając ich lokalizację i wyposażenie, niezbędne

części składowe oraz warunki techniczne pomieszczeń i ich wyposażenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

11, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom organów Policji

lub jej funkcjonariuszy, policjanci mogą stosować następujące środki przymusu bezpośredniego

1)

fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładniania bądź konwojowania

osób oraz do zatrzymywania pojazdów,

2)

pałki służbowe,

3)

wodne środki obezwładniające,

4

psy i konie służbowe.

5

pociski niepenetracyjne, miotane z broni palnej.

2.

Policjanci mogą stosować jedynie środki przymusu bezpośredniego odpowiadające potrzebom

wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się

wydanym poleceniom.

3.

(skreślony).

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe przypadki oraz warunki

i sposoby użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1.

1

Jeżeli środki przymusu bezpośredniego, wymienione w art. 16 ust. 1, okazały się niewystarczające

lub ich użycie, ze względu na okoliczności danego zdarzenia, nie jest możliwe, policjant

ma prawo użycia broni palnej wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

policjanta lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio

do takiego zamachu,

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu

lub wolności policjanta albo innej osoby,

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną policjantowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej,

4)

w celu odparcia niebezpiecznego bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i urządzenia

ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, na siedziby naczelnych organów władzy,

naczelnych i centralnych organów administracji państwowej albo wymiaru sprawiedliwości,

na obiekty gospodarki lub kultury narodowej oraz na przedstawicielstwa dyplomatyczne

i urzędy konsularne państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także na obiekty

dozorowane przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów,

5)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

dla życia, zdrowia lub wolności człowieka,

6)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach

określonych w pkt 1-3 i 5, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia zabójstwa, zamachu terrorystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia

okupu lub określonego zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego,

umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia

w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia,

7)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 6, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego

niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu,

8)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający

osoby, dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze

albo inne przedmioty wartościowe,

9)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej

lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli

a)

ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego,

b)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej,

materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

c)

pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem

popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt 6.

2.

W działaniach oddziałów i pododdziałów zwartych Policji użycie broni palnej może nastąpić

tylko na rozkaz ich dowódcy.

3.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowo warunki i sposób postępowania

przy użyciu broni palnej, a także zasady użycia broni palnej przez jednostki wymienione

w ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub niebezpiecznego zakłócenia porządku

publicznego, zwłaszcza poprzez sprowadzenie

1)

niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,

2)

bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,

3

bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt

4,

Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję, o której mowa w ust. 1, podejmuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, gdy użycie uzbrojonych oddziałów i pododdziałów

Policji okaże się niewystarczające, mogą być użyte do pomocy, na podstawie decyzji

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wydanej na wniosek Prezesa Rady Ministrów, oddziały

i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i warunki użycia

uzbrojonych oddziałów i pododdziałów wymienionych w ust. 1 i 3.

1.

W razie klęski żywiołowej lub nadzwyczajnego zagrożenia środowiska, gdy siły Policji

są niewystarczające do wykonania ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej przysługują, w

zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów,

określone w art. 15-17. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie

określonym dla policjantów.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie nieobjętym przepisami

Kodeksu postępowania karnego, podejmowanych przez Policję w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw umyślnych,

ściganych z oskarżenia publicznego

1)

przeciwko życiu,

2)

spowodowania ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia,

3)

pozbawienia człowieka wolności w celu wymuszenia okupu lub zachowania określonego

w art. 211Kodeksu karnego,

4)

przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu, określonych w art. 136 § 1, art. 138 § 1; art. 140 § 7Kodeksu karnego, a także przygotowania do przestępstw określonych w tych przepisach,

5)

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi lub psychotropowymi oraz materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

6)

gospodarczych, powodujących znaczną szkodę majątkową, przeciwko mieniu znacznej wartości

lub skarbowych, polegających na uszczupleniu podatku lub innej należności Skarbu Państwa

w znacznej wartości,

7)

przyjmowania lub wręczania korzyści majątkowej w wielkich rozmiarach w związku z pełnioną

funkcją publiczną lub związaną ze szczególną odpowiedzialnością,

8)

podrabiania, przerabiania pieniędzy i papierów wartościowych oraz puszczania ich w

obieg,

9)

określonych w art. 276Kodeksu karnego,

10)

ściganych na mocy umów i porozumień międzynarodowych

- minister właściwy do spraw wewnętrznych

2.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy mogłoby to spowodować utratę informacji lub

zatarcie dowodów przestępstwa, minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W razie niewyrażenia przez Prokuratora Generalnego w ciągu 24 godzin zgody, o której

mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych

4.

Czynności określone w ust. 1 i 2 mogą być podjęte tylko wówczas, gdy inne środki okazały

się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą nieskuteczne lub

nieprzydatne do wykrycia przestępstwa, ujawnienia jego sprawców i ujawnienia oraz

zabezpieczenia dowodów.

5.

W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie określonym w ust. 1, minister

właściwy do spraw wewnętrznych

6.

Materiały uzyskane w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, które nie stanowią

informacji potwierdzających zaistnienie przestępstwa, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu,

komisyjnemu zniszczeniu.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Policję

w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia

dowodów ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw

1)

przeciwko życiu, określonych w art. 148-150 Kodeksu karnego,

2)

określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1 i 3, art. 164

§ 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, 167, 173 § 1 i 3, art. 189, 204 § 4, art. 223, 228,

229, 232, 245, 246, 252 § 1-3, art. 253, 258, 269, 280-282, 285 § 1, art. 286, 296,

299 § 1-6 oraz w art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,

3)

przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 297-306 Kodeksu karnego, powodujących szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko mieniu, jeżeli wysokość

szkody lub wartość mienia przekracza pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia

za pracę określonego na podstawie odrębnych przepisów,

4)

skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej

przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za prace określonego

na podstawie odrębnych przepisów,

5)

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi albo ich prekursorami oraz

materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

6)

określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 554 i Nr 160, poz. 1083 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 715),

7)

określonych w art. 20 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o pobieraniu i przeszczepianiu komórek,

tkanek i narządów

(Dz. U. Nr 138, poz. 682, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 104, poz. 661 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),

8)

ściganych na mocy umów i porozumień międzynarodowych,

gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo,

że będą nieskuteczne lub nieprzydatne, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego albo

na pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego miejscowo prokuratora okręgowego, może, w drodze postanowienia, zarządzić

kontrolę operacyjną.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę składającego wniosek organu Policji.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji lub komendant

wojewódzki Policji może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora,

o którym mowa w ust. 1, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego

miejscowo sądu okręgowego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie

nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej,

organ zarządzający wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego

zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.

4.

Sąd okręgowy może zezwolić, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta

wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora,

na odstąpienie od zniszczenia materiałów, o których mowa w ust. 3, jeżeli stanowią

one dowód lub wskazują na zamiar popełnienia przestępstwa, dla wykrycia którego na

podstawie przepisów ustawowych może być prowadzona kontrola operacyjna lub czynności

operacyjno-rozpoznawcze.

5.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub

oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli

operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

6.

Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na

1)

kontrolowaniu treści korespondencji,

2)

kontrolowaniu zawartości przesyłek,

3)

stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji

i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności treści rozmów telefonicznych i innych

informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych.

7.

Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd okręgowy kontroli

operacyjnej powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany,

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej,

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

albo prawdopodobnej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków,

4)

dane osoby, wobec której stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca

lub sposobu jej stosowania,

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6.

8.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta wojewódzkiego

Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, na okres nie

dłuższy niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli

operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia tej kontroli.

9.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

wydać postanowienie o kontroli operacyjnej przez czas oznaczony również po upływie

okresów, o których mowa w ust. 8.

10.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 4, 8 i 9, stosuje się odpowiednio przepis ust.

7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 3, 4, 8 i 9, może zapoznać

się z materiałami uzasadniającymi wniosek, zgromadzonymi podczas stosowania kontroli

operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

11.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3-5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje jednoosobowo,

przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane

w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji

niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel organu

Policji wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.

12.

Operatorzy prowadzący działalność telekomunikacyjną w sieciach publicznych oraz podmioty

świadczące usługi pocztowe są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych

i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez Policję kontroli operacyjnej.

13.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

14.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora o wynikach

kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej

kontroli.

15.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje właściwemu prokuratorowi wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej, w razie potrzeby z wnioskiem

o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych

materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

16.

Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów

zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających

z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

17.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu kontroli

przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego zniszczenia.

Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli

operacyjnej.

18.

Trybu, o którym mowa w ust. 1-11, nie stosuje się, jeżeli kontrola operacyjna jest

prowadzona za wyrażoną na piśmie zgodą osoby będącej nadawcą lub odbiorcą przekazu

informacji.

19.

W przypadkach, o których mowa w ust. 18, kontrolę operacyjną zarządza organ Policji

właściwy do prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych w danej sprawie.

20.

Na postanowienia sądu w przedmiocie kontroli operacyjnej, o których mowa w ust. 1,

3, 8 i 9, a także na postanowienie sądu w przedmiocie odstąpienia od zniszczenia materiałów

zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej, o którym mowa w ust. 4, przysługuje

zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek o wydanie tego postanowienia. Do

zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

21.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

oraz ministrem właściwym do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia, sposób

dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i

zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

22.

Prokurator Generalny przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację o działalności

określonej w ust. 1-21, w tym informacje i dane, o których mowa w art. 20 ust. 3.

1.

W sprawach o przestępstwa umyślne

1

przeciwko życiu, spowodowania ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju

zdrowia oraz pozbawienia człowieka wolności w celu wymuszenia okupu lub zachowania

określonego w art. 211Kodeksu karnego,

2)

przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu, określone w art. 136 § 1, art. 138 § 1 i art. 140 § 7Kodeksu karnego, a także przygotowania do przestępstw określonych w tych przepisach,

3

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i ich preparatami, prekursorami

grupy I-R oraz materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

4)

gospodarcze, powodujące znaczną szkodę majątkową, przeciwko mieniu znacznej wartości

lub skarbowe, polegające na uszczupleniu podatku lub innej należności Skarbu Państwa

w znacznej wartości,

5)

przyjmowania lub wręczania korzyści majątkowej w wielkich rozmiarach w związku z pełnioną

funkcją publiczną lub związaną ze szczególną odpowiedzialnością,

6)

podrabiania, przerabiania pieniędzy i papierów wartościowych oraz puszczania ich w

obieg,

7)

określone w art. 276Kodeksu karnego

- czynności operacyjno-rozpoznawcze zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej,

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz wykrycia sprawców i uzyskania dowodów

mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących

z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie

lub którymi obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W czasie wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być stosowane kontrola

korespondencji i środki techniczne na zasadach określonych w art. 19.

4.

Czynności określone w ust. 1 nie mogą polegać na kierowaniu działaniami wyczerpującymi

znamiona czynu zabronionego ustawą. W odniesieniu do czynów dotyczących przyjęcia

lub wręczenia korzyści majątkowej nie mogą również polegać na nakłanianiu do udzielenia

lub przyjęcia takiej korzyści.

5.

Przepisy art. 19 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu

w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na

złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3.

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić, na czas

określony, czynności, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego

miejscowo prokuratora okręgowego, którego bieżąco informuje o wynikach przeprowadzonych

czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie czynności w każdym czasie.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1, zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności, na okres

nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia.

5.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.

1, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej, wiarygodnych

informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa,

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony

również po upływie okresów, o których mowa w ust. 4.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą urządzeń

służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.

7.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby

z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

8.

Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, materiały niezawierające

dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu

kontroli przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego

zniszczenia. Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie

kontroli operacyjnej.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych w celu udokumentowania

przestępstw określonych w art. 19 ust. 1 pkt 5, 6, 8 i 10 albo w celu ustalenia tożsamości

osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa,

minister właściwy do spraw wewnętrznych

2.

O wydanym w trybie ust. 1 zarządzeniu należy niezwłocznie poinformować Prokuratora

Generalnego, którego także informuje się o przebiegu i wynikach podjętych czynności.

Prokurator Generalny może nakazać zaniechanie tych czynności.

3.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje państwowe są

obowiązane dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa

w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu, albo zastąpieniu w całości lub w części.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19 ust. 1, albo ustalenia

tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić niejawne

nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa,

jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie prokuratora okręgowego

właściwego miejscowo ze względu na siedzibę zarządzającego dokonanie czynności organu

Policji. Prokurator może nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.

3.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgowego o

wynikach przeprowadzonych czynności.

4.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości

lub w części.

5.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby

z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

1

Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje,

w tym także tajnie i poufnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać.

1

Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje,

w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać.

2

Policja może pobierać, przetwarzać i wykorzystywać w celach wykrywczych i identyfikacyjnych

informacje, w tym dane osobowe o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych

z oskarżenia publicznego, nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez

ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, osobach o nieustalonej

tożsamości lub usiłujących ukryć swą tożsamość oraz o osobach poszukiwanych, także

bez ich wiedzy i zgody, a w szczególności

1)

dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. Nr 133, poz. 883, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 50, poz. 580 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 474, Nr 49, poz. 509 i Nr 100, poz. 1087), z tym że dane dotyczące kodu genetycznego, wyłącznie o niekodujących regionach genomu,

2)

odciski linii papilarnych,

3)

zdjęcia i opisy wizerunku,

4)

cechy i znaki szczególne, pseudonimy,

5)

informacje o

a)

miejscu zamieszkania lub pobytu,

b)

wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy,

c)

dokumentach tożsamości, którymi się posługują,

d)

sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,

e)

sposobie zachowania się sprawców wobec osób pokrzywdzonych.

3

Komendant Główny Policji określa sposób prowadzenia zbiorów danych identyfikacyjnych,

o których mowa w ust. 2.

3

Jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom określonym w art.

19 ust. 1 lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, Policja może

korzystać z informacji dotyczących umów ubezpieczenia, a w szczególności z przetwarzanych

przez zakłady ubezpieczeń danych podmiotów, w tym osób, które zawarły umowę ubezpieczenia,

a także przetwarzanych przez banki informacji stanowiących tajemnicę bankową.

4

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, oraz informacje związane z przekazywaniem

tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie policjantom prowadzącym czynności

w danej sprawie i ich przełożonym, uprawnionym do sprawowania nadzoru nad prowadzonymi

przez nich w tej sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające

te informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom, jeżeli

następuje to w celu ścigania karnego.

5

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się na podstawie postanowienia

wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji albo komendanta wojewódzkiego

Policji przez sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego

organu.

6

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien zawierać

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony,

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej,

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych,

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą,

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych,

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

7

Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie

informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj i zakres, podmiot zobowiązany

do ich udostępnienia oraz organ Policji uprawniony do zwrócenia się o przekazanie

informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie informacji i danych.

Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

8

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie organowi Policji,

wnioskującemu o wydanie postanowienia.

9

Uprawniony przez sąd organ Policji pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia

informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione,

podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie policjanta upoważnionego

do ich odbioru.

10

W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.

3, Policja, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12, informuje podmiot, o którym mowa w ust.

6 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.

11

Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

zawiesić, w drodze postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania,

obowiązek, o którym mowa w ust. 10, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie

podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może zaszkodzić wynikom podjętych czynności

operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

12

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

podmiot wskazany w ust. 6 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu

informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Policję przed

zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.

13

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 3, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący o wydanie postanowienia pisemnie

zawiadamia o tym podmiot, który informacje i dane przekazał.

14

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisów ust.

4 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

15

Policja w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw oraz identyfikacji osób może

uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać informacje, w tym również dane osobowe ze zbiorów

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez organy władzy publicznej, a w

szczególności z Krajowego Rejestru Karnego oraz Powszechnego Elektronicznego Systemu

Ewidencji Ludności. Administratorzy danych gromadzonych w tych rejestrach są obowiązani

do nieodpłatnego ich udostępniania.

16

Organy władzy publicznej prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 15, mogą, w drodze

decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych informacji

zgromadzonych w rejestrach jednostkom organizacyjnym Policji, bez konieczności składania

pisemnych wniosków, jeżeli jednostki te

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał,

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania,

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań albo prowadzonej działalności.

17

Dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez okres, w którym

są one niezbędne dla realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Policję. Organy

Policji dokonują weryfikacji tych danych nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania

informacji, usuwając dane zbędne.

18

Dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania

religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową oraz

dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym osób podejrzanych o popełnienie

przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane za te przestępstwa,

podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu

się stosownego orzeczenia.

19

Komendant Główny Policji, po zasięgnięciu opinii Generalnego Inspektora Ochrony Danych

Osobowych, określi, w drodze zarządzenia, sposób i warunki pobierania, przetwarzania

i wykorzystywania informacji, o których mowa w ust. 2, oraz sposób zakładania i prowadzenia

zbiorów tych informacji, rodzaje służb policyjnych uprawnionych do korzystania z tych

zbiorów, przełożonych właściwych w tych sprawach oraz wzory dokumentów obowiązujących

przy przetwarzaniu danych, uwzględniając przepisy o ochronie informacji niejawnych.

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Policja zapewnia ochronę

form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących

policjantów.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci mogą posługiwać się

dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących policjanta oraz

środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przepis ust. 2 może mieć zastosowanie do osób,

o których mowa w art. 22 ust. 1.

3a

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.

2 i 3,

2)

kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3,

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3,

4)

policjant lub osoba wymieniona w ust. 3, jeżeli dokumentami, o których mowa w ust.

2 i 3, posługują się przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.

3b

Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego obowiązane są do udzielania

Policji, w granicach swojej właściwości, niezbędnej pomocy w zakresie wydawania i

zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb wydawania, posługiwania się, a także przechowywania dokumentów, o których

mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy

i osoby uprawnione do wydawania, posługiwania się i przechowywania dokumentów, czas,

na jaki wydawane są dokumenty, czynności zapewniające ochronę dokumentów oraz ich

sposób przechowywania i ewidencji.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych,

a także o prowadzonych czynnościach oraz o stosowanych środkach i metodach ich realizacji

może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych czynności.

W takim przypadku udzielenie informacji następuje w trybie określonym w art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników

urzędów nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70, poz. 443 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860).

1.

Dane identyfikujące abonenta sieci telekomunikacyjnej lub zakończenia sieci, między

którymi wykonano połączenie, oraz dane dotyczące uzyskania lub próby uzyskania połączenia

między określonymi zakończeniami sieci, a także okoliczności i rodzaj wykonywanego

połączenia, mogą być ujawnione Policji oraz przetwarzane przez Policję - wyłącznie

w celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw.

2.

Ujawnienie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na

1)

pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta wojewódzkiego Policji,

2)

ustne żądanie policjanta posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których mowa w

pkt 1.

3.

O ujawnieniu danych w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2, operator sieci telekomunikacyjnej

informuje właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji.

4.

Operatorzy sieci telekomunikacyjnych są obowiązani udostępnić dane, o których mowa

w ust. 1, policjantom wskazanym we wniosku organu Policji.

5.

Ujawnienie danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pomocą sieci telekomunikacyjnej.

6.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 2, które zawierają

informacje mające znaczenie dla postępowania karnego, Policja przekazuje właściwemu

miejscowo i rzeczowo prokuratorowi.

7.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 2, które nie zawierają

informacji mających znaczenie dla postępowania karnego, podlegają niezwłocznemu komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

1

Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 14 ust. 4, dozwolone jest wyłącznie na żądanie

sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania

karnego.

1

Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 14 ust. 4, dozwolone jest wyłącznie na żądanie

sądu lub prokuratora, a także Szefa Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych, a wykorzystanie

tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania karnego.

2

Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa nakłada obowiązek udzielenia

takich informacji określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów lub porozumień

międzynarodowych, a także w przypadkach, gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby

do zagrożenia życia lub zdrowia innych osób.

1

Policja przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy osób niebędących policjantami.

Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy Policji, w zakresie

czynności operacyjno-rozpoznawczych.

1a

Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i trybie określonych w art. 9 ustawy, o której mowa w art. 20b.

1b

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie prokuratora,

także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych;

ujawnienie tych danych następuje w trybie określonym w art. 9 ustawy, o której mowa

w art. 20b.

2

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym policjantami może

być przyznane wynagrodzenie.

2a

Koszty podejmowanych przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie

których ze względu na ochronę, o której mowa w art. 20a ust. 1-3, nie mogą być stosowane

przepisy o finansach publicznych i rachunkowości, a także wynagrodzenia osób wymienionych

w ust. 1, pokrywane są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, zasady tworzenia

i gospodarowania funduszem operacyjnym.

4.

Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez Policję z pomocy osób,

o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek na zdrowiu

albo szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na zasadach i w trybie określonych

w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych

Jednostki pływające Policji podnoszą jako banderę flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej

Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

1.

W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki pływające Policji podnoszą,

niezależnie od bandery, flagę Policji.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór flagi

Policji, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz sposób oznakowania jednostek

pływających i statków powietrznych, a także znaki rozpoznawcze używane na nich przez

Policję w nocy, uwzględniając sposób umieszczenia bandery i flagi na jednostkach pływających,

ze wskazaniem, które z nich podnoszą flagę Policji, oraz oznakowania statków powietrznych

Policji, z ustaleniem, które z nich oznakowuje się symbolem Policji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 6 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

1

Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany,

korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie

oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych

szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować.

2

Komendant wojewódzki Policji może wyrazić zgodę na przyjęcie do służby w oddziałach

prewencji Policji kandydata, który nie ma wykształcenia średniego, jeżeli w toku postępowania

kwalifikacyjnego stwierdzono, że kandydat wykazuje szczególne predyspozycje do służby

w Policji.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się

o przyjęcie do służby w Policji, w tym w stosunku do osób, o których mowa w ust. 2.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta,

ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej

Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z

narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa,

dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać

dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec

tajemnicy państwowej i służbowej, a także honoru, godności i dobrego imienia służby

oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.

”

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, ceremoniał

ślubowania, uwzględniając warunki, tryb i termin składania ślubowania przez policjantów,

organy uprawnione do przyjmowania ślubowania, przebieg i sposób dokumentowania ślubowania

oraz wzór formularza aktu ślubowania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

19, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1.

Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

1a

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić

1)

na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej,

2)

na okres służby kontraktowej,

3)

na stałe.

1b

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy, zwanej dalej „kontraktem”,

zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej służby, a przełożonym wymienionym

w art. 32 ust. 1.

1c

Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą osobą może

nastąpić najwyżej dwukrotnie.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu funkcjonariusza

Policji.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, policjantów w służbie kandydackiej,

a także do osób rozpoczynających naukę lub przeszkolenie zawodowe w szkołach resortu

spraw wewnętrznych.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na stanowisko podstawowe, jeżeli osoba

mianowana ma wykształcenie średnie i odbyła w Policji przeszkolenie podstawowe lub

ukończyła służbę kandydacką i zobowiąże się do uzupełnienia przeszkolenia podstawowego

w terminie określonym w kontrakcie.

2.

Osoba nieposiadająca średniego wykształcenia może być mianowana na stanowisko, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie kwalifikacyjne wykaże posiadanie przez tę osobę

szczególnych predyspozycji do służby w Policji.

3.

Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby w ramach pierwszego

kontraktu jest okresem próbnym.

4.

Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć na piśmie,

najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania

stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu próbnego policjanta zwalnia

się ze służby.

5.

W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant pełni nadal

służbę kontraktową bez odrębnego mianowania.

6.

Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt, policjant

lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie

kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego kontraktu policjant pełni nadal

służbę kontraktową.

1.

Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w Policji mianuje się policjantem w służbie

przygotowawczej, na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej policjant zostaje mianowany na stałe.

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1,

z wyłączeniem komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, może skrócić okres służby

przygotowawczej policjanta albo zwolnić go od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych, trwającej dłużej

niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

1.

Poborowego skierowanego do służby w oddziałach prewencji Policji mianuje się policjantem

w służbie kandydackiej na okres równy okresowi zasadniczej służby wojskowej.

2.

Policjant w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.

3.

Policjanci w służbie kandydackiej wykonują jedynie czynności administracyjno-porządkowe.

4.

Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa

pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawcze nie przekracza 3 miesięcy.

1.

Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym obowiązku obrony odbywają ćwiczenia

w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

2.

Zakres uprawnień i obowiązków osób, o których mowa w ust. 1, wynikających ze stosunku

służby określą odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1

Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych

stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy

i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

2

Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji,

od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych

1.

Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie

w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

3.

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela

się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem przypadku, o którym

mowa w art. 112 ust. 3, albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której

mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

5.

Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą przyznano

rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może przekraczać

1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład

czasu służby, uwzględniając tygodniowy oraz dzienny wymiar czasu służby, przypadki

przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, a także wprowadzenie dla policjantów

zmianowego rozkładu czasu służby. Nadto rozporządzenie powinno określić sposób pełnienia

przez policjantów dyżurów domowych, jak też warunki i tryb udzielania policjantom

czasu wolnego od służby lub przyznawania rekompensaty pieniężnej, o której mowa w

art. 13 ust. 4a pkt 1, a ponadto grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby

w porze nocnej, niedziele i święta.

1.

Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe uzależnione jest od posiadanego przez

policjanta wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę

na mianowanie na stanowisko służbowe policjanta w służbie przygotowawczej, przed uzyskaniem

przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku,

przy spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe policjant

zobowiązany jest uzyskać przed mianowaniem na stałe.

3.

Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych jest ukończenie przez policjanta

1)

szkolenia zawodowego podstawowego,

2)

szkolenia zawodowego specjalistycznego,

3)

szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych,

4)

Wyższej Szkoły Policji.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim

powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach

służbowych, uwzględniając jako równoznaczne ze spełnieniem warunku uzyskania kwalifikacji

zawodowych ukończenie przeszkolenia na stopień policyjny lub zdanie egzaminu na stopień

policyjny,

2)

szczegółowe warunki odbywania szkoleń zawodowych w Policji, uwzględniając rodzaje

szkoleń zawodowych, formy, warunki i tryb ich odbywania, a także organizację i sposób

prowadzenia szkoleń oraz nadzór nad ich realizacją.

1.

Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może

on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy, uwzględniając

przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu,

właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy

z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

1.

Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia

służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

2

Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na

obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa,

komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli

przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych

przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy

dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę.

3.

Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny Policji w wyjątkowych

przypadkach może przedłużyć czas delegacji do 12 miesięcy.

4

Komendant Główny Policji może oddelegować policjanta, za jego zgodą, do pełnienia

zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą na czas określony.

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb oddelegowania, przyznawania uposażenia oraz innych świadczeń przysługujących

policjantowi w czasie oddelegowania, uwzględniając charakter zadań służbowych poza

Policją, do których policjant może być oddelegowany, organy uprawnione do występowania

z wnioskiem o oddelegowanie policjanta, sposób wyrażania przez niego zgody na oddelegowanie,

tryb postępowania w przypadku zmiany warunków oddelegowania, uprawnienia i świadczenia

przysługujące policjantowi w tym czasie, w szczególności w zakresie ustalania i wypłaty

uposażenia oraz prawa do urlopu, a także tryb i sposób odwołania policjanta z oddelegowania

oraz zwolnienia policjanta przez instytucję ze stanowiska, które zajmował w niej podczas

oddelegowania.

Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w

tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie

policjanta nie może być obniżone.

1.

Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej

wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez

komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne,

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie

służby przygotowawczej,

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy,

4

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

3.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn

określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1.

Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego - na

czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego,

postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania

lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania

policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione

do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu

oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach

służbowych przed ukończeniem postępowania karnego.

Policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej podległej

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem art. 39 ust. 1, 3 i

4, który wchodzi w życie z dniem następującym po upływie kadencji rad gmin wybranych

w dniu 19 czerwca 1994 r.

1.

Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską,

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej,

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby,

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego,

5

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa,

6

upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego

kontraktu lub mianowanie na stałe,

7

upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożony skorzystał

z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4.

2.

Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach

1

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub

służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy,

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt

4,

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach,

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej,

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby,

6

likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady

etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko

służbowe nie jest możliwe,

7

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

3

Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

3a

W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta, o którym mowa

w ust. 3, zwalnia się go ze służby po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, nie

później jednak niż w terminie 12 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia

ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3b.

3b

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zakończyło się wymierzeniem kary dyscyplinarnej,

policjanta zwalnia się ze służby po wykonaniu tej kary.

4

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej, po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z

powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości

niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art.

41 ust. 3.

3.

Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego

podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu

zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega

rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia.

4.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby

zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

5.

Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo

świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.

6.

W zakresie innych praw niż określone w ust. 1-5, wynikających ze stosunku służbowego,

okres, za który przyznano świadczenie pieniężne, traktuje się za równorzędny ze służbą.

Okresu pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne, nie uważa

się za przerwę w służbie, której skutkiem byłaby utrata uprawnień uzależnionych od

nieprzerwanej służby.

1

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt

1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania

służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2.

(skreślony).

3.

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po

zasięgnięciu opinii związku zawodowego Policji.

1

Policjanta-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego zwolnić

ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust.

2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2

W razie zwolnienia kobiety-policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5

i 6, przysługuje jej uposażenie do końca urlopu macierzyńskiego.

Policjantowi-kobiecie zwolnionej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w czasie urlopu

wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego,

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

1.

Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje właściwy komendant

wojewódzki Policji.

2.

Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2, wymaga zgody

właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37-41, podejmuje

przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.

1.

Policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój

wniosek opinię o służbie.

2.

Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego

od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

3.

Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie,

a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii

o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych

dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób

prowadzenia akt osobowych.

1

Ustanawia się korpusy Policji i stopnie policyjne w następującym porządku

1)

w korpusie oficerów Policji

a)

generalny inspektor Policji,

b)

nadinspektor Policji,

c)

inspektor Policji,

d)

młodszy inspektor Policji,

e)

podinspektor Policji,

f)

nadkomisarz Policji,

g)

komisarz Policji,

h)

podkomisarz Policji,

2)

w korpusie aspirantów Policji

a)

aspirant sztabowy Policji,

b)

starszy aspirant Policji,

c)

aspirant Policji,

d)

młodszy aspirant Policji,

3)

w korpusie podoficerów Policji

a)

sierżant sztabowy Policji,

b)

starszy sierżant Policji,

c)

sierżant Policji,

4)

w korpusie szeregowych Policji

a)

starszy posterunkowy,

b)

posterunkowy.

2.

(skreślony).

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1

Na stopień posterunkowego oraz starszego posterunkowego mianuje przełożony wymieniony

w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2

Na stopnie w korpusie podoficerów Policji oraz na stopnie w korpusie aspirantów Policji

mianuje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z wyjątkiem komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji.

3.

Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na stopnie generalnego

inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie

mianuje Komendant Główny Policji.

1.

Podoficerem Policji może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone

w art. 25 ust. 1 lub 2, ukończył szkolenie podstawowe oraz złożył egzamin podoficerski.

2.

Aspirantem Policji może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone w

art. 25 ust. 1, ukończył szkolenie specjalistyczne oraz złożył egzamin aspirancki.

Na pierwszy stopień oficerski może być mianowany policjant, który spełnia warunki

określone w art. 25 ust. 1 i ukończył Wyższą Szkołę Policji lub spełnia warunki określone

w art. 25 ust. 1, posiada wykształcenie wyższe, ukończył szkolenie dla absolwentów

szkół wyższych oraz złożył egzamin oficerski.

(skreślony).

1

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego oraz w zależności od opinii służbowej.

Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczasowym

stopniu

-

posterunkowego - 1 roku,

-

starszego posterunkowego - 1 roku,

-

sierżanta - 2 lat,

-

starszego sierżanta - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego - 2 lat,

-

młodszego aspiranta - 3 lat,

-

aspiranta - 3 lat,

-

starszego aspiranta - 2 lat,

-

aspiranta sztabowego - 4 lat,

-

podkomisarza - 3 lat,

-

komisarza - 4 lat,

-

nadkomisarza - 4 lat,

-

podinspektora - 3 lat,

-

młodszego inspektora - 4 lat,

-

inspektora - 4 lat.

2.

(skreślony).

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw wewnętrznych

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Stopnie określone w art. 47 są dożywotnie.

2.

Policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa w art.

47, z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 47 następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych

albo

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

z niskich pobudek.

1.

O obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na ten stopień.

2

O pozbawieniu stopnia oficerskiego decyduje Komendant Główny Policji.

3.

O obniżeniu stopnia lub pozbawieniu stopni generalnego inspektora i nadinspektora

Policji decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego

do spraw wewnętrznych

1.

Policjantowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione z niskich

pobudek albo

3)

decyzji, na podstawie której nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2

Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego podejmuje Komendant Główny Policji. W

pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia podejmuje przełożony właściwy

do mianowania na ten stopień.

1.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy mianuje się na odpowiedni

stopień policyjny.

2

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, uzależnione jest od ukończenia szkolenia zawodowego

wymienionego w art. 34 ust. 3.

3

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika na odpowiedni

pierwszy stopień oficerski mianuje Komendant Główny Policji.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb składania egzaminów oraz mianowania policjantów na stopnie policyjne,

uwzględniając jednostki organizacyjne Policji właściwe do przeprowadzania egzaminów

na stopnie policyjne, terminy mianowania na stopnie policyjne oraz warunki, od których

uzależnione jest mianowanie na stopień policyjny.

1.

Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a

także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, policjant powinien

zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej.

1.

Przełożony policjanta niebędącego w stanie wykonać polecenia sądu lub prokuratora

w wyznaczonym terminie lub zakresie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia.

2.

W przypadku nieusprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub

zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony policjanta wszczyna przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postępowania zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora.

1.

Policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia.

2.

Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie wykonywania

obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r., z tym że przepisy art. 13 ust. 3-8

wchodzą w życie z dniem 1 marca 1996 r.

1.

W przypadkach przewidzianych w art. 60 ust. 2 policjant, wykonując czynności dochodzeniowo-śledcze,

a także czynności określone w art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2-4, obowiązany

jest okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany miał możliwość

odczytać i zanotować numer i organ, który wydał legitymację, oraz nazwisko policjanta.

2.

Przy wykonywaniu innych czynności administracyjno-porządkowych nieumundurowany policjant

obowiązany jest na żądanie obywatela okazać legitymację służbową lub znak identyfikacyjny

w sposób określony w ust. 1.

1.

Policjant nie może bez zezwolenia przełożonego podjąć zajęcia zarobkowego poza służbą.

2.

Policjant obowiązany jest do złożenia, na polecenie przełożonego, oświadczenia o stanie

majątkowym.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb udzielania zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego, składania oświadczenia

o stanie majątkowym oraz właściwość przełożonych w tych sprawach.

1.

Policjant nie może być członkiem partii politycznej.

2.

Z chwilą przyjęcia policjanta do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo w partii

politycznej.

3.

Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych działających poza służbą.

4

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Komendanta Głównego Policji lub upoważnionego przez niego przełożonego.

Policjant obowiązany jest powiadomić swego bezpośredniego przełożonego o planowanym

wyjeździe zagranicznym na więcej niż 3 dni.

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 41, art. 44 ust. 3 i art. 48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Policjant w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym Policji.

2.

Przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem że

w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do

strajku.

3.

Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego Policji z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych

Policjant, który w związku ze służbą dozna uszczerbku na zdrowiu lub poniósł szkodę

w mieniu otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.

W razie śmierci policjanta w związku ze służbą, odszkodowanie otrzymują pozostali

po nim członkowie rodziny.

1.

Policjant po 15 latach służby nabywa prawo do emerytury policyjnej.

2.

Policjant, który stał się inwalidą, jest uprawniony do policyjnej renty inwalidzkiej.

3.

Członkowie rodzin po zmarłych policjantach są uprawnieni do policyjnej renty rodzinnej.

4

Zasady przyznawania świadczeń określonych w ust. 1-3 normują przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1.

Policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, uwzględniając

1)

elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika,

2)

sposób ustalania wysokości równoważnika,

3)

tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika,

4)

terminy wypłacania lub zwrotu równoważnika.

1.

Jednostki i komórki organizacyjne Policji oraz policjanci otrzymują wyposażenie niezbędne

do wykonywania czynności służbowych.

2.

Normy wyposażenia, o którym mowa w ust. 1, szczegółowe zasady jego przyznawania i

użytkowania określa Komendant Główny Policji.

1.

Policjantowi w czasie wykonywania obowiązków służbowych przysługuje wyżywienie lub

równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których policjant otrzymuje wyżywienie, oraz normy wyżywienia, uwzględniając rodzaje

norm i sposób ich ustalenia, osoby uprawnione do otrzymywania norm dodatkowych lub

ich części.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki otrzymywania i wysokość

równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie, uwzględniając przypadki otrzymywania

przez policjanta tego równoważnika, sposób obliczania jego wysokości oraz organy uprawnione

do wypłat równoważnika.

1.

Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu na koszt

właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych

przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

korzystania przez policjanta z prawa, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając sposób

rozliczania kosztów przejazdu.

3.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 3, uwzględniając sposób

ustalania wysokości równoważnika i rozliczania niewykorzystanego przez policjanta

przejazdu.

5.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 3, nie przysługują policjantowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego na

podstawie odrębnych przepisów.

6.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne świadczenia socjalne

i bytowe.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i zakres świadczeń,

o których mowa w ust. 6, uwzględniając warunki korzystania z tych świadczeń, sposób

ich realizacji, a w przypadku świadczeń finansowych - ich wysokość, sposób obliczania,

terminy rozliczeń oraz terminy wypłaty.

(uchylony).

1.

Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń służby

zdrowia resortu spraw wewnętrznych na zasadach określonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych.

2.

Policjant i członkowie jego rodziny mogą również korzystać z bezpłatnych świadczeń

leczniczych zakładów społecznej służby zdrowia w zakresie i na warunkach określonych

w drodze rozporządzenia przez Ministrów Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Spraw Wewnętrznych

lub świadczeń leczniczych innych zakładów służby zdrowia na warunkach określonych

przez Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

3

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują również osobom uprawnionym do

zaopatrzenia emerytalnego na zasadach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

4

Zaopatrzenie w leki bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością

oraz zaopatrzenie w artykuły sanitarne określa odrębna ustawa.

(pominięty).

1.

Policjantowi, który nabył prawo do policyjnej renty z tytułu inwalidztwa niepozostającego

w związku ze służbą, oraz uprawnionym członkom jego rodziny, a także osobom uprawnionym

do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, którego śmierć nie pozostaje w związku ze służbą,

przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych społecznej służby zdrowia.

2

Zaopatrzenie w leki bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością

oraz zaopatrzenie w artykuły sanitarne określa odrębna ustawa.

3

Policjantowi zwolnionemu ze służby, który nie nabył uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego

określonego w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin, a także członkom jego rodziny przysługuje prawo do świadczeń leczniczych

zakładów społecznych służby zdrowia w zakresie i na warunkach przewidzianych dla pracowników,

z którymi stosunek pracy został rozwiązany.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

(pominięty).

1.

Za członków rodziny policjanta uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art. 73,

75

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się inwalidami I

Okres służby policjanta traktuje się jako pracę w szczególnym charakterze w rozumieniu

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

Policjantowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeśli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Policjantowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze służby, a jeżeli

pełnił służbę przygotowawczą - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, okres służby wlicza

się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują, że upływ

okresów, o których mowa w ust. 1, nie stanowi przeszkody do korzystania przez pracownika

z określonych świadczeń.

3.

Jeżeli policjant nie może podjąć zatrudnienia w czasie określonym w ust. 1 ze względu

na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo, zachowuje uprawnienia

określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia w ciągu 3 miesięcy od dnia ustania

niezdolności do pracy lub inwalidztwa.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do policjantów zwolnionych ze służby w razie

skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

prawa i obowiązki oraz przebieg służby policjantów, uwzględniając właściwości i specyfikę

służby w jednostkach organizacyjnych Policji, tryb nawiązywania, zmiany i rozwiązywania

stosunku służbowego policjanta, zadania kierowników komórek organizacyjnych właściwych

w sprawach osobowych, treść rozkazów personalnych o mianowaniu policjanta na dane

stanowisko służbowe lub o zwolnieniu policjanta ze służby, tryb wydawania świadectwa

służby i opinii o służbie policjanta, ich wzory, termin żądania sprostowania świadectwa

i opinii oraz termin dokonania takiego sprostowania.

2.

Sposób pełnienia służby policjantów określają zarządzenia, regulaminy i rozkazy Komendanta

Głównego Policji.

1.

Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze

26 dni roboczych.

2.

Policjant uzyskuje prawo do pierwszego urlopu z upływem 6 miesięcy służby w wymiarze

połowy urlopu przysługującego po roku służby.

3.

Prawo do urlopu w pełnym wymiarze policjant nabywa z upływem roku służby. Do tego

urlopu wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.

1.

Policjanta można odwołać z urlopu wypoczynkowego z ważnych względów służbowych, a

także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może być

także przesunięty na wniosek policjanta, umotywowany ważnymi względami.

2

Policjantowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu według norm ustalonych

w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach przeniesienia lub oddelegowania,

jak również innych kosztów.

2a

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zwrotu

kosztów przejazdu i innych poniesionych kosztów przysługujących policjantowi w razie

odwołania z urlopu, z uwzględnieniem norm określonych dla przenoszonych lub delegowanych

policjantów, udokumentowanych opłat dokonanych przez policjanta, a które nie zostały

wykorzystane w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłat poniesionych na członków

rodziny, o których mowa w art. 77, jeżeli odwołanie policjanta z urlopu spowodowało

także ich powrót.

3.

Odwołanie policjanta z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody przełożonego.

4.

Policjantowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu tego

należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej

z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą

i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr

106, poz. 488).

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

płatne urlopy dodatkowe w wymiarze do 13 dni roboczych rocznie dla policjantów, którzy

pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo

osiągnęli określony wiek lub staż służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi

właściwościami służby.

Policjantowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub okolicznościowego, a także

urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady przyznawania policjantom urlopów, tryb postępowania w tych sprawach oraz wymiar

urlopów, o których mowa w art. 84 i 85, uwzględniając okres służby, wiek policjanta,

przypadki warunków szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie

szkodliwości wpływające na wymiar urlopu dodatkowego.

Policjantowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie i doskonali

kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała,

2)

pochwała w rozkazie,

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa,

4)

krótkoterminowy urlop,

5)

przyznanie odznaki resortowej,

6)

przedstawienie do odznaczenia państwowego,

7)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień policyjny,

8)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.

1.

Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2.

Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

3

Policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze

służby.

4

Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu

do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego,

zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch

godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do

stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia

czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek,

2

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia,

3)

rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo inwalidztwo

1

Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra

właściwego do spraw wewnętrznych

2

Właściciele domów jednorodzinnych, domów mieszkalno-pensjonatowych i lokali mieszkalnych

stanowiących odrębne nieruchomości mają prawo do zamieszkania w swych domach i lokalach

opróżnionych w całości lub części.

3

Właścicielowi domu wielomieszkaniowego przysługuje prawo zamieszkania w opróżnionym

lokalu mieszkalnym w tym domu.

4

W razie opróżnienia samodzielnego lokalu w domu, o którym mowa w ust. 2 i 3, oraz

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, właścicielowi przysługuje prawo

oddania go w najem bądź bezpłatne używanie.

5

Jeżeli w terminie 3 miesięcy właściciel nie skorzysta bez uzasadnionych przyczyn z

prawa, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów

odrębnych.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym

mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych

dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania

albo żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień

do jego otrzymania.

1.

Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego

rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób

ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do

jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a

także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania.

1

Policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia

służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości

ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem.

2

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji,

na podstawie odrębnych przepisów.

1

Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

oraz szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej, o

której mowa w ust. 1, uwzględniając przypadki, w których pomoc ta jest przyznawana,

cofana lub podlega zwrotowi, jak również sposób obliczania wysokości pomocy finansowej

przyznawanej lub orzekanej do zwrotu, a także rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu

się o przyznanie tej pomocy.

1

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi

1

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94,

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2,

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt

2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3.

2

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, wydaje

się, jeżeli policjant

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część,

2)

używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem,

zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone

do wspólnego korzystania przez mieszkańców,

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali,

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności,

5)

otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1,

6)

został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej

lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny,

7)

nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego

lokalu mieszkalnego,

8)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

3

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także

1)

jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu

mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1; w takim przypadku osobom tym przysługuje

prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali,

2)

gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny

zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na

terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej

lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia,

3)

w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez

policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

4

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

1.

Policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu

pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom,

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną

a)

na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

na spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2

Policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony lokal mieszkalny

na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub

dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych w

tym przepisie.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przydzielania

lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady

zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych

lub domów określonych w ust. 1, uwzględniając przesłanki uzasadniające przydział lokalu

mieszkalnego policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, sposób postępowania

w przypadku, gdy policjant ten skorzystał z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu

mieszkalnego, oraz rodzaje dokumentów potwierdzających zwolnienie przez policjanta

lokalu mieszkalnego dotychczas zajmowanego.

4

Policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących norm, bez

uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane

są ze środków budżetowych Policji, nie dłużej niż przez 2 lata od dnia przydzielenia

tymczasowej kwatery.

5

Policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środków budżetu Policji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

1

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych,

o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego

i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej

kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach,

wysokość norm zaludnienia i sposób ich ustalania.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki najmu lokali

mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających

w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu,

prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu

i okoliczności wpływające na jego wysokość.

3.

Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane z zajmowanym stanowiskiem

służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach policjantom

innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 90.

4

W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust.

2, rozstrzygają sądy powszechne.

5

Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91,

92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm

powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe.

2

Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3

Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość

ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4

Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze

rozporządzenia.

Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia.

1.

Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania

jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość

uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające

im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i

odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia,

a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego,

uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu

do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.

1.

Policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym

stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych

na własną prośbę.

1.

Policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego

stopnia policyjnego.

2.

Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym

przysługuje dodatek funkcyjny.

3.

Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków

służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

4.

Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane

dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami

lub miejscem pełnienia służby.

5.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość

dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter,

przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania

lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

1.

Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do

rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne

terminy płatności dodatków do uposażenia o charakterze stałym, uwzględniając, które

z nich są płatne miesięcznie z dołu.

4.

Terminy wypłaty innych świadczeń i należności pieniężnych oraz dodatków do uposażenia,

niewymienionych w ust. 2, określają przepisy w sprawie warunków ich otrzymywania.

5.

Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne mogą być wypłacane w formie

bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu między płatnikiem i

policjantem, nie wcześniej jednak niż w terminach, o których mowa w ust. 2-4.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego

prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych

2)

uznanie roszczenia.

1.

Policjantowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie,

2)

nagrody oraz zapomogi,

3)

nagrody jubileuszowe,

4

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe,

5)

należności za podróże służbowe i przeniesienia,

6)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

1a

Policjanci mogą otrzymywać nagrody za osiągnięcia w służbie, ze środków finansowych,

o których mowa w art. 13 ust. 4a.

2.

W razie śmierci policjanta lub członka jego rodziny, przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy,

2)

odprawa pośmiertna.

1

Policjantowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje policjantowi pełniącemu służbę w

Policji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której

otrzymał taki zasiłek.

1.

Policjantowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, uwzględniając

sposób ustalania okresu służby warunkującego nabycie prawa do nagrody rocznej, wysokość

tej nagrody, przesłanki jej obniżenia i przypadki, kiedy nagroda nie przysługuje,

termin wypłaty nagrody rocznej, okoliczności uzasadniające przyznanie policjantowi

nagrody uznaniowej, zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych

sprawach.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze

rozporządzenia, wysokość funduszu na nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi

dla policjantów, uwzględniając jednostki organizacyjne Policji, w których tworzy się

fundusz, sposób ustalania wysokości środków finansowych przeznaczonych na nagrody

i zapomogi, warunki zwiększania wysokości funduszu, a także sposób ustalania wielkości

środków pozostających w dyspozycji kierowników jednostek organizacyjnych Policji z

przeznaczeniem na nagrody.

1

Policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby - 75%,

po 25 latach służby - 100%,

po 30 latach służby - 150%,

po 35 latach służby - 200%,

po 40 latach służby - 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu służby, od którego

zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz tryb jej obliczania i wypłacania,

uwzględniając okresy służby, pracy i nauki powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

sposób dokumentowania tych okresów oraz postępowania w przypadku zbiegu prawa do kilku

nagród, a także termin wypłacania nagrody.

1

Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe policjant otrzymuje

dodatkowe wynagrodzenie.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

otrzymania dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaje

zadań zleconych, wysokość i sposób obliczania wynagrodzenia oraz tryb jego wypłacania.

3

Policjantowi uczestniczącemu bezpośrednio, na podstawie porozumienia, o którym mowa

w art. 5a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, w zabezpieczeniu przez Policję bezpieczeństwa i porządku publicznego w trakcie imprezy

masowej w czasie, o którym mowa w art. 33 ust. 3, wypłaca się dodatkowe wynagrodzenie

za każdą rozpoczętą godzinę wykonywania tych czynności, w wysokości 2/170 kwoty przeciętnego

miesięcznego uposażenia zasadniczego policjantów wraz z dodatkami o charakterze stałym,

ustalonego za czerwiec roku ubiegłego i ogłaszanego przez Komendanta Głównego Policji

w Dzienniku Urzędowym Komendy Głównej Policji.

1.

W razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania

go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe

i przeniesienia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz tryb przyznawania

należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając sposoby obliczania czasu podróży

służbowej oraz rodzaje należności i sposoby ustalania ich wysokości oraz terminy i

tryb wypłaty należności.

1.

Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4

1)

odprawę,

2)

ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za

niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3,

3)

zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia

domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących

przy przeniesieniach z urzędu.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przysługują policjantowi, jeżeli w dniu

zwolnienia ze służby spełniał warunki do uzyskania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego.

3.

Policjant zwalniany na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent

pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe niewykorzystane w latach poprzedzających

rok zwolnienia ze służby.

4.

Policjantowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt

2 Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach

szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50% odprawy.

1.

Wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz

z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się

jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty

do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Policji po zwolnieniu

ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

4.

Wysokość odprawy dla policjanta w służbie przygotowawczej równa się wysokości jednomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym.

Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego

oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego

na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym.

1

W razie śmierci policjanta, pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu policjantowi odprawa, gdyby był

zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi policjanta, który pozostawał

z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli

w dniu śmierci policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych policjantów. Zaginięcie policjanta

oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych

1

Policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt

1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby

świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami

o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo do

zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3

Policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z

powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie

stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 114, oraz świadczenia określone w art. 117 nie przysługują

policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej

służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci policjanta, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa w art.

116, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek,

dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice,

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć policjanta nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku ze służbą,

koszty pogrzebu pokrywa się ze środków urzędu obsługującego ministra właściwego do

spraw wewnętrznych

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu policjanta ze środków urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych

1.

W razie śmierci członka rodziny, policjantowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - jeżeli koszty pogrzebu ponosi policjant,

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

pokrywania kosztów pogrzebu policjanta ze środków właściwego organu Policji oraz określi

członków rodziny, na których przysługuje zasiłek pogrzebowy, uwzględniając rodzaje

wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu i ich wysokość, przypadki oraz sposób

ustalania wysokości oraz tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego lub jego wyrównania z tytułu

śmierci członka rodziny oraz dokumenty wymagane do ich wypłaty.

3.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów odrębnych, policjantowi przysługuje

wyższy zasiłek, a jeżeli pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

1.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo

do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych

dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania

policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których

wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania

policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach.

1.

Policjant skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje

uposażenie oraz inne należności pieniężne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

i zasady otrzymywania uposażenia oraz innych należności, o których mowa w ust. 1,

uwzględniając przypadki uprawniające policjanta skierowanego do szkoły lub na przeszkolenie

albo na studia w kraju do otrzymywania uposażenia, oraz sposób obliczania zryczałtowanego

równoważnika pieniężnego na pokrycie kosztów przejazdu, a także zasady rozliczania

podróży służbowych związanych z odbywaniem nauki.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość uposażenia i innych należności pieniężnych policjanta skierowanego do akademii

lub innych szkół (na kursy) za granicą, uwzględniając warunki ich otrzymywania oraz

sposób i terminy ich wypłacania.

Do policjanta delegowanego do pełnienia funkcji oficera łącznikowego w polskich przedstawicielstwach

dyplomatycznych w zakresie prawa do uposażenia oraz innych świadczeń i należności

pieniężnych stosuje się wyłącznie przepisy dotyczące pracowników polskich przedstawicielstw

dyplomatycznych.

1.

W razie pobierania przez policjanta wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, policjantowi oraz członkom jego

rodziny przysługują świadczenia i należności pieniężne z tytułu służby, określone

w niniejszej ustawie, z wyjątkiem należności, o których mowa w art. 72.

2.

Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się w wysokości ustalonej,

z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym lub według stawki obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby albo w dniu

jego śmierci.

1

Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu

płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2

Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia

w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne

podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym

wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1

Policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia,

wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po

zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza

nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności.

Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie,

potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy

dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez policjanta obowiązków służbowych.

4.

Policjantowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego, przysługuje

uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień

rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli policjant pobrał już uposażenie za czas urlopu

bezpłatnego, potrąca się mu odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

1.

Z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych

w przepisach prawa pracy oraz w innych przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń

za pracę, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w

art. 100, odprawę z tytułu zwolnienia ze służby oraz świadczenia wymienione w art.

112 i 117, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie

zaległych świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust.

1.

Przepisu art. 127 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

Uprawnienia przewidziane w art. 12, art. 101 ust. 2, art. 102, art. 104 ust. 6, art.

105 ust. 3, art. 110 ust. 1, art. 112 ust. 1, art. 113 i art. 120 ust. 2 minister

właściwy do spraw wewnętrznych

(skreślony).

1

Przepisy rozdziałów 7-9 niniejszej ustawy dotyczące policjantów w służbie przygotowawczej

stosuje się również do policjantów w służbie kandydackiej, z wyjątkiem przepisów art.

88 ust. 2 i art. 115 ust. 4.

2

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjantów w służbie kontraktowej.

Policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia

- niezależnie od odpowiedzialności karnej.

1.

Policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej

oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Jeśli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego postępowania.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej

policjantowi, nie określając jednak jej rodzaju.

1.

Policjantowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

surowa nagana,

4)

nagana z ostrzeżeniem,

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku,

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,

7)

obniżenie stopnia,

8)

(skreślony),

9)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby,

10)

wydalenie ze służby.

2.

(skreślony).

3.

W stosunku do policjanta w służbie kandydackiej oprócz kar wymienionych w ust. 1 można

stosować ponadto następujące kary dyscyplinarne

1)

zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania,

2)

areszt do 14 dni.

4

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 139, wiadomości o popełnieniu przewinienia

lub naruszeniu dyscypliny służbowej.

2.

Nie można wymierzyć policjantowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia popełnienia

czynu, o którym mowa w ust. 1.

3

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie

karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności

przestępstwa.

(skreślony).

(skreślony).

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, policjanci ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również policjanci w przypadkach, gdy właściwe

organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3

O pociągnięcie policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy, o

których mowa w ust. 1 i 2, do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

4

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, dotyczący komendantów wojewódzkich Policji i ich

zastępców lub policjantów pełniących służbę w Komendzie Głównej Policji kieruje się

do Komendanta Głównego Policji.

1

Udzielanie wyróżnień oraz wymierzanie kar dyscyplinarnych należy do właściwych przełożonych,

z zastrzeżeniem przypadków określonych w art. 54 ust. 3.

1a

Od orzeczenia przełożonego o wymierzeniu kary dyscyplinarnej policjantowi służy odwołanie

do wyższego przełożonego.

1b

Jeżeli orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydał Komendant Główny Policji,

odwołanie nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z orzeczenia może zwrócić

się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku

tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

2.

Szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych,

wymierzania w nich kar i ich wykonywania, odwoływania się od wymierzanych kar, a także

właściwość przełożonych w tych sprawach określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

3

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje skarga

do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1.

Sądy honorowe są właściwe w sprawach o nieprzestrzeganie przez policjanta zasad etyki

zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby.

2.

Sądy honorowe nie są właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 1, jeżeli czyn popełniony

przez policjanta daje podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego albo stanowi

wykroczenie lub przestępstwo.

3.

Sądy honorowe orzekają na mocy przekonania opartego na swobodnej ocenie dowodów.

4.

Przy orzekaniu członkowie sądów honorowych są niezawiśli.

5.

Sądy honorowe są wybieralne.

6.

Sądy honorowe mogą orzekać środki wychowawcze wobec policjantów.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową

organizację sądów honorowych, ich właściwość oraz zasady i tryb postępowania, a także

rodzaje stosowanych przez sądy honorowe środków wychowawczych, uwzględniając organizację

i właściwość sądów honorowych, szczegółowe zasady postępowania przed sądami honorowymi,

sposób rozstrzygania sporów o właściwość sądów honorowych, wybory członków tych sądów,

określenie uczestników postępowania i ich prawa procesowe, tryb postępowania przed

sądami honorowymi I i II instancji, sposób wykonywania orzeczeń oraz gromadzenia akt

spraw.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji.

(uchylone).

Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone

w art. 19a ust. 1 i 2, a także kto wykonuje czynności określone w art. 19b ust. 1.

(uchylony).

1.

Policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w celu

realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, w kontyngencie policyjnym

wydzielonym do udziału w

1)

misji pokojowej,

2)

akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom,

3)

akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej,

4)

szkoleniu i ćwiczeniach policyjnych,

5)

przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

2.

Delegowanie do pełnienia służby poza granicami państwa oraz przedłużanie czasu delegowania

w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 następuje za pisemną zgodą policjanta.

1.

O utworzeniu i likwidacji kontyngentu policyjnego postanawia

1)

Rada Ministrów - uchwałą, w przypadku, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1,

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - zarządzeniem, w przypadkach, o których mowa

w art. 145a ust. 1 pkt 2 i 3,

3)

Komendant Główny Policji - decyzją, w przypadkach, o których mowa w art. 145a ust.

1 pkt 4 i 5.

2.

W uchwale, zarządzeniu lub decyzji, o których mowa w ust. 1, określa się w szczególności

1)

nazwę kontyngentu, jego liczebność oraz czas pozostawania poza granicami państwa,

2)

cel skierowania kontyngentu, zakres jego zadań oraz obszar działania,

3)

system kierowania i dowodzenia kontyngentem oraz organ organizacji międzynarodowej,

któremu kontyngent zostanie podporządkowany na czas operacji,

4)

organy administracji rządowej odpowiedzialne za współpracę z kierowniczymi organami

właściwej organizacji międzynarodowej w zakresie kierowania działalnością kontyngentu

wykonującego zadania poza granicami państwa,

5)

uzbrojenie i wyposażenie kontyngentu w środki i sprzęt specjalny,

6)

trasy i czas przemieszczania się kontyngentu w przypadku tranzytu.

1.

W skład kontyngentu policyjnego mogą wchodzić pracownicy Policji, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W celu zapewnienia obsady niektórych stanowisk w kontyngencie policyjnym przez osoby

posiadające specjalistyczne kwalifikacje można zatrudniać pracowników na zasadach

określonych w przepisach Kodeksu pracy.

1.

Policjanci i pracownicy Policji wchodzący w skład kontyngentu policyjnego podlegają

na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym i porządkowym obowiązującym

w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przestrzegać prawa państwa przyjmującego

oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską prawo międzynarodowe.

1.

Policjant w czasie delegowania do pełnienia służby w kontyngencie policyjnym poza

granicami państwa otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia i inne należności

pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności

lub ich wysokość.

2.

Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dodatki do uposażenia,

świadczenia z tytułu podróży i przejazdów oraz inne należności pieniężne związane

z delegowaniem, wypłacane w walucie polskiej lub obcej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki otrzymywania, rodzaj waluty oraz wysokość dodatków, świadczeń i należności,

o których mowa w art. 145e ust. 2, uwzględniając ich rodzaje i zakres przyznawania

z uwagi na występujące zagrożenia, uciążliwość lub miejsce pełnienia służby oraz sprawowaną

przez policjanta funkcję,

2)

uprawnienia i obowiązki policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami

państwa, z uwzględnieniem warunków i trybu delegowania policjantów, przypadków ich

odwoływania przed wyznaczonym terminem oraz przedłużania czasu delegowania, a także

przełożonych właściwych w tych sprawach,

3)

szczegółowe zasady zatrudniania w kontyngentach policyjnych pracowników, o których

mowa w art. 145c, i ich wynagradzania, z uwzględnieniem postanowień zawartych w przepisach

prawa pracy oraz specyfiki związanej z wykonywaniem pracy w kontyngencie policyjnym

realizującym zadania poza granicami państwa, a w szczególności prawa do dodatku zagranicznego,

świadczeń z tytułu podróży i przejazdów oraz innych należności pieniężnych związanych

z delegowaniem, a także świadczeń odszkodowawczych wynikających z odrębnych ustaw,

4)

warunki otrzymywania przez policjantów i pracowników, o których mowa w art. 145c,

bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, zaopatrzenia w leki i artykuły sanitarne,

5)

szczegółowe zasady i tryb finansowania i działania kontyngentu policyjnego, w tym

jego wyposażenia i przewozu, z uwzględnieniem przepisów o finansach publicznych.

1.

Wydatki związane z udziałem kontyngentów policyjnych poza granicami państwa finansowane

są z budżetu państwa, w części ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Jeżeli środki finansowe na ten cel nie zostały uwzględnione w budżecie ministra właściwego

do spraw wewnętrznych i administracji, zapewnia je Rada Ministrów.

2.

Dokumenty, mienie oraz etaty pozostające dotychczas w dyspozycji Milicji Obywatelskiej

Minister Spraw Wewnętrznych przekaże nowo utworzonym organom centralnym zgodnie z

ich kompetencjami.

3.

W województwach, w których rozdzielenie pomiędzy Policję i Urząd Ochrony Państwa mienia

ruchomego i nieruchomego, o którym mowa w ust. 2, łączyłoby się ze szczególnie wysokimi

kosztami lub trudnościami technicznymi, mienie to przejmują jednostki Policji, zapewniając

na okres nieprzekraczający jednego roku świadczenie usług na rzecz Urzędu Ochrony

Państwa.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określi zasady stopniowego przekazywania

kompetencji i mienia, o których mowa w ust. 2, do jednostek Policji i Urzędu Ochrony

Państwa.

1.

Z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje rozwiązana.

2-4.

(pominięte).

1.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Policję w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

2.

Z chwilą zorganizowania Policji likwidacji ulegają urzędy spraw wewnętrznych.

1.

Działające dotychczas w wojewódzkich urzędach spraw wewnętrznych wydziały paszportów,

do czasu przekazania spraw paszportowych do właściwości wojewodów, funkcjonują przy

komendach wojewódzkich Policji pod bezpośrednim nadzorem Ministra Spraw Wewnętrznych.

2.

Uprawnienia do wydawania decyzji w sprawach paszportowych, przewidziane w ustawie

z dnia 17 czerwca 1959 r. o paszportach (Dz. U. z 1967 r. Nr 17, poz. 81, z 1971 r.

Nr 28, poz. 261, z 1983 r. Nr 66, poz. 298 i z 1984 r. Nr 31, poz. 172) dla organów

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do czasu przekazania spraw paszportowych

wojewodom przysługują kierownikom wydziałów paszportów.

3.

Komendanci wojewódzcy Policji zapewnią obsługę finansową, lokalową i materiałową tych

jednostek. Wydatki z tego tytułu są refundowane ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

(pominięty).

3.

Minister Spraw Wewnętrznych, w ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, nada odpowiednie stopnie policyjne policjantom, którzy do tego czasu zachowują

dotychczasowe stopnie Milicji Obywatelskiej.

1.

Z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, którzy

do dnia 31 lipca 1989 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa.

3.

(pominięty).

2.

Minister Spraw Wewnętrznych może funkcjonariuszowi o szczególnych kwalifikacjach,

zajmującemu stanowisko w służbie zdrowia podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

przedłużyć okres stosowania przepisów o Policji w zakresie stosunku służbowego i wynikających

z niego praw i obowiązków oraz przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji oraz ich rodzin na czas nieprzekraczający dnia 31 grudnia 1991 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy

podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych

Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia.

2.

(pominięty).

2.

Funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do dodatku wyrównawczego,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 i Nr 10, poz. 59).

3.

Wydatki z tytułu wypłaty zwolnionym funkcjonariuszom dodatków wyrównawczych są pokrywane

ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 131 pkt 3 i 4, art. 136 ust. 2, art. 141 oraz art. 144, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia ustawy,

2)

art. 109 ust. 2-9, art. 112 ust. 1-4 i 8, art. 113, art. 131 pkt 2 lit. b), pkt 8

lit. a), pkt 9 i 12, art. 136 ust. 1 i 3, art. 137 oraz art. 139, które wchodzą w

życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy,

3)

art. 9 oraz art. 25 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

4)

art. 32, art. 59 ust. 1 oraz art. 112 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2004 r.

1.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej, którzy nie podejmą służby

lub pracy w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

zachowują uprawnienia przewidziane dla funkcjonariuszy zwolnionych ze służby na podstawie

art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że nabyli uprawnienia do zwolnienia ze służby na korzystniejszych

warunkach.

2.

(pominięty).

3.

(pominięty).

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy ustaje członkostwo w partiach politycznych

tych policjantów, którzy do takich organizacji dotąd należeli.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Milicji Obywatelskiej” i „funkcjonariuszach

Milicji Obywatelskiej”, należy przez to rozumieć „Policję” i „policjantów”.

W ustawie z dnia 8 października 1982 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 1985 r. Nr

54, poz. 277, z 1988 r. Nr 11, poz. 84 i z 1989 r. Nr 20, poz. 105) wprowadza się

następujące zmiany

1)

w art. 13 wyrazy «oraz funkcjonariuszom Milicji Obywatelskiej» zastępuje się wyrazami

«oraz funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa»,

2)

art. 14 skreśla się,

3)

art. 15 otrzymuje brzmienie

«

Art. 15.

1.

Pracownicy zatrudnieni w jednostkach wojskowych i innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych mają prawo tworzenia i zrzeszania się w związkach

zawodowych pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

2.

Prawo tworzenia i zrzeszania się w związku zawodowym pracowników wojska przysługuje,

przy zachowaniu wymogów obronności, pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych

oraz przedsiębiorstwach podległych Ministrowi Obrony Narodowej.

3.

Prawo zrzeszania się w związkach zawodowych nie przysługuje

1)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych lub innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do których znajdują zastosowanie ograniczenia

przewidziane w ustawie o pracownikach urzędów państwowych,

2)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej,

do których znajdują zastosowanie ograniczenia przewidziane w ustawie o pracownikach

urzędów państwowych,

3)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych określonych przez Ministra Obrony

Narodowej ze względu na szczególny charakter tych jednostek.

»

(pominięte).

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej (Dz. U. z 1988 r. Nr 30, poz. 207 oraz z 1989 r. Nr 20, poz. 104, Nr 29, poz.

154 i Nr 34, poz. 178) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 65 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

«

4.

Skierowanie do służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić tylko za zgodą poborowego.

»

,

2)

w art. 181 w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

«

Osobom niezatrudnionym w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych

nadanie przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do tych jednostek następuje wyłącznie

za zgodą tych osób.

»

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej przeprowadzi

w terminie do dnia 31 grudnia 1990 r. weryfikację dotychczasowych przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych

do jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, z zachowaniem wymogu określonego

w art. 181 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 155.

3.

Przepisy art. 75 obowiązują do czasu odmiennego uregulowania zasad organizacji, funkcjonowania

i finansowania służby zdrowia.

1.

Traci moc ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji

Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 34, poz. 180 i Nr 35, poz. 192), w części dotyczącej Milicji Obywatelskiej.

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, jeśli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż 1 rok.

3.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.