Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 marca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo łowieckie

Łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza

ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami

ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej.

W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. Nr 114, poz. 492, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 89, poz. 415, z 1995 r. Nr 147, poz. 713 i z 1996 r. Nr 91, poz. 409) w art. 52 w ust. 4 wyrazy «z dniem 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt

łownych i prawie łowieckim (Dz. U. z 1973 r. Nr 33, poz. 197, z 1990 r. Nr 34, poz.

198 i z 1991 r. Nr 101, poz. 444)» zastępuje się wyrazami «z dnia 13 października

1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. Nr 147, poz. 713 i z 1997 r. Nr 14, poz. 72)».

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Sprawy o wydanie zezwolenia, wszczęte i niezakończone do czasu wejścia ustawy w życie,

rozpoznaje się zgodnie z przepisami niniejszej ustawy.

2.

Jeżeli wniosek złożony w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie spełnia wymagań określonych

niniejszą ustawą, organ zezwalający wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie

jednego miesiąca.

Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu

Państwa.

Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego powinien uchwalić statut Polskiego

Związku Łowieckiego do dnia 31 grudnia 1997 r.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Celem łowiectwa jest

1)

ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych,

2)

ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania

zwierzyny,

3)

uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej

liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi

środowiska przyrodniczego,

4)

spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji

oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Gospodarka łowiecka jest to działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania

zwierzyny.

2.

Polowanie oznacza

1)

tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny

żywej,

2)

łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych, za zezwoleniem ministra właściwego

do spraw środowiska

zmierzające do wejścia w jej posiadanie.

3.

Kłusownictwo oznacza działanie zmierzające do wejścia w posiadanie zwierzyny w sposób

niebędący polowaniem albo z naruszeniem warunków dopuszczalności polowania.

Minister właściwy do spraw środowiska

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Naczelnym organem administracji rządowej w zakresie łowiectwa jest minister właściwy

do spraw środowiska

Administrację w zakresie łowiectwa sprawują wojewodowie, o ile ustawa nie stanowi

inaczej.

1.

Gospodarka łowiecka prowadzona jest w obwodach łowieckich przez dzierżawców lub zarządców.

2.

Odstrzały redukcyjne zwierząt łownych w parkach narodowych i rezerwatach, prowadzone

w oparciu o przepisy o ochronie przyrody, odbywają się na zasadach określonych w ustawie

i zgodnie z obowiązującymi okresami ochronnymi i kryteriami selekcji.

3.

Gospodarka łowiecka prowadzona jest na zasadach określonych w ustawie i w oparciu

o

1)

roczne plany łowieckie ustalane przez dzierżawców obwodów łowieckich, opiniowane przez

zarząd gminy i zatwierdzane przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy

Państwowe, a w obwodach niewydzierżawionych ustalane przez zarządców tych obwodów

i zatwierdzane przez dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego

Lasy Państwowe,

2

wieloletnie łowieckie plany hodowlane uwzględniające zasadę optymalnego gospodarowania

populacjami zwierząt łownych oraz ochrony lasu przed szkodami wyrządzonymi przez te

zwierzęta, które sporządzają dla sąsiadujących ze sobą obwodów łowieckich o zbliżonych

warunkach przyrodniczych (rejony hodowlane) dyrektorzy regionalnych dyrekcji Państwowego

Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w porozumieniu z wojewodami i Polskim Związkiem

Łowieckim.

4

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady sporządzania rocznych planów łowieckich i wieloletnich

łowieckich planów hodowlanych oraz zatwierdzania rocznych planów łowieckich, uwzględniając

zasadę optymalnego gospodarowania populacjami zwierząt łownych oraz ochrony lasu przed

szkodami wyrządzanymi przez te zwierzęta.

1.

Ochrona zwierzyny - poza zasadami określonymi w przepisach o ochronie przyrody - obejmuje

tworzenie warunków bezpiecznego bytowania zwierzyny, a w szczególności

1)

zwalczanie kłusownictwa i wszelkich zjawisk szkodnictwa łowieckiego,

2)

zakaz - poza polowaniami i odłowami - płoszenia, chwytania, przetrzymywania, ranienia

i zabijania zwierzyny,

3)

zakaz wybierania jaj i piskląt oraz niszczenia lęgowisk, nor i gniazd ptasich.

2

Zakaz chwytania i przetrzymywania zwierzyny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy

szczególnych przypadków, na które wyrazi uprzednio zgodę starosta.

3

Do celów hodowlanych, w tym eksportu, oraz celów naukowych dozwolone jest łowienie

zwierzyny żywej wyłącznie w sieci i nieraniące pułapki, w tym pułapki niechwytające

za kończynę.

Posiadanie i hodowanie lub utrzymywanie chartów rasowych lub ich mieszańców wymaga

zezwolenia starosty.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Łowiectwo jest prowadzone zgodnie z podstawowymi kierunkami użytkowania terenów rolnych,

leśnych i rybackich, w warunkach stałego polepszania zwierzynie środowiska jej bytowania.

2.

Gospodarowanie populacjami zwierzyny wymaga w szczególności

1)

tworzenia stałych i okresowych osłon dla zwierzyny (lasy, zadrzewienia, zakrzewienia,

remizy, osłony miejsc lęgowych),

2)

wzbogacania naturalnej bazy żerowej dla zwierzyny w lasach,

3)

zachowania istniejących naturalnych zbiorników wodnych, rekonstrukcji i tworzenia

nowych,

4)

racjonalnego stosowania środków chemicznych w rolnictwie i leśnictwie,

5)

stosowania terminów i technik agrotechnicznych niezagrażających bytowaniu zwierzyny

na danym terenie,

6)

utrzymywania korytarzy (ciągów) ekologicznych dla zwierzyny,

7)

utrzymywania struktury wiekowej i płciowej oraz liczebności populacji zwierzyny właściwych

dla zapewnienia równowagi ekosystemów oraz realizacji głównych celów gospodarczych

w rolnictwie, leśnictwie i rybactwie,

8)

ochrony zwierzyny przed zagrożeniem ruchu pojazdów samochodowych na drogach krajowych

i wojewódzkich.

3.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich oraz zarządy gmin i nadleśniczowie Państwowego

Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe współdziałają w sprawach związanych z zagospodarowaniem

obwodów łowieckich, w szczególności w zakresie ochrony i hodowli zwierzyny.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mogą wznosić urządzenia związane z prowadzeniem

gospodarki łowieckiej, po uzyskaniu zgody właściciela, posiadacza lub zarządcy gruntu.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich obowiązani są dokarmiać zwierzynę, zwłaszcza

w okresach występowania niedostatku żeru naturalnego oraz wówczas, gdy w sposób istotny

może to wpłynąć na zmniejszenie szkód wyrządzanych przez zwierzynę w uprawach i płodach

rolnych oraz w gospodarce leśnej.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich oraz właściciele, posiadacze i zarządcy gruntów

są obowiązani zawiadomić właściwy organ PaństwowejInspekcji Weterynaryjnej lub urząd gminy albo najbliższy zakład leczniczy dla zwierząt

o dostrzeżonych objawach chorób zwierząt żyjących wolno.

1.

Zwierzyna pozyskana w obwodzie łowieckim zgodnie z przepisami prawa stanowi własność

dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego, a na terenach niewchodzących w skład obwodów

łowieckich - własność Skarbu Państwa.

2.

Zwierzyna bezprawnie pozyskana stanowi własność Skarbu Państwa.

3.

Osoby wykonujące polowanie mogą odstąpioną im zwierzynę spożytkować według własnego

uznania, z wyłączeniem odprzedaży.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska

1.

Zabrania się chowu i hodowli zamkniętej zwierząt łownych, z wyjątkiem bażanta oraz

zwierząt uznanych za zwierzęta gospodarskie na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska

1.

Uzyskania zezwolenia wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie

1)

obrotu zwierzyną żywą, z wyłączeniem sprzedaży dokonywanej przez dzierżawców i zarządców

obwodów łowieckich na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

obrotu tuszami zwierzyny i ich częściami, z wyłączeniem, o którym mowa w pkt 1,

3)

sprzedaży usług turystycznych obejmujących

a)

polowania wykonywane przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

polowania za granicą.

2.

Organem właściwym do wydania, odmowy wydania i cofnięcia zezwolenia jest minister

właściwy do spraw środowiska, zwany dalej „organem zezwalającym”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać informacje o uprzednim wykonywaniu

działalności gospodarczej wymagającej uzyskania zezwolenia, o którego wydanie ubiega

się przedsiębiorca.

1.

Do wniosku o wydanie zezwolenia załącza się

1)

odpis z rejestru przedsiębiorców prowadzonego na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze

Sądowym,

2)

zaświadczenie o nadanym przedsiębiorcy numerze indentyfikacyjnym, wydane na podstawie

przepisów o statystyce publicznej,

3)

umowę o ustanowienie zabezpieczenia majątkowego, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt

1,

4)

informację o niekaralności przedsiębiorcy lub osób kierujących jego działalnością

za przestępstwa, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2, wydawaną na podstawie przepisów

o Krajowym Rejestrze Karnym.

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art.

17 ust. 1 pkt 3, załącza się ponadto

1)

zaświadczenie o złożonym z wynikiem pozytywnym przez przedsiębiorcę lub osobę przez

niego zatrudnioną egzaminie, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1,

2)

odpis z księgi rejestrowej prowadzonej na podstawie przepisów o usługach turystycznych,

potwierdzający uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2, jeżeli

przepisy o usługach turystycznych wymagają jego uzyskania.

1.

Warunkiem uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej, o której

mowa w art. 17 ust. 1, jest

1)

ustanowienie przez przedsiębiorcę zabezpieczenia majątkowego roszczeń osób trzecich

z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez przedsiębiorcę,

2)

niekaralność przedsiębiorcy lub osób kierujących jego działalnością za przestępstwo

określone ustawą oraz przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu.

2.

Warunkiem uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej, o której

mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3, jest ponadto

1)

złożenie z wynikiem pozytywnym przez przedsiębiorcę lub osobę przez niego zatrudnioną

egzaminu ze znajomości zasad wykonywania polowania oraz zasad ochrony przyrody,

2)

posiadanie przez przedsiębiorcę zezwolenia na działalność organizatorów turystyki

i pośredników turystycznych, jeżeli przepisy o usługach turystycznych wymagają jego

uzyskania.

1.

Ustanowienie zabezpieczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, polega na zawarciu

1)

umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej bądź

2)

umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zabezpieczeń, o których

mowa w ust. 1. Wysokość zabezpieczeń, o których mowa w ust. 1, nie będzie ograniczała

wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 17 ust. 1.

1.

Egzamin ze znajomości wykonywania polowania oraz zasad ochrony przyrody przeprowadza

komisja egzaminacyjna powołana przez ministra właściwego do spraw środowiska.

2.

Złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu, o którym mowa w ust. 1, komisja, o której

mowa w ust. 1, stwierdza zaświadczeniem.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

liczbę członków komisji, o której mowa w ust. 1, oraz jej skład, tak aby w skład komisji

wchodziło

a)

nie mniej niż 3 członków spośród ekspertów z dziedziny ochrony przyrody, gospodarki

łowieckiej oraz zasad posiadania i posługiwania się myśliwską bronią palną,

b)

przedstawiciel ministra właściwego do spraw środowiska - jako przewodniczący komisji,

c)

przedstawiciel Polskiego Związku Łowieckiego,

d)

przedstawiciel Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe,

2)

dokumenty, jakie przedkłada osoba ubiegająca się o przystąpienie do egzaminu, o którym

mowa w ust. 1, uwzględniając, aby umożliwiały one pełną identyfikację tej osoby,

3)

sposób przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając, aby obejmował

on sprawdzenie znajomości przepisów dotyczących ochrony przyrody, gospodarki łowieckiej

oraz posiadania i posługiwania się myśliwską bronią palną,

4)

wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2.

1.

Warunkiem wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, o której mowa

w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, jest

1)

prowadzenie ewidencji skupu,

2)

zapewnienie badań zwierzyny i mięsa zgodnie z przepisami o zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Inspekcji Weterynaryjnej.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres ewidencji,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, oraz jej wzór, kierując się rodzajem wykonywanej działalności

gospodarczej w zakresie obrotu zwierzyną żywą lub tuszami zwierzyny i ich częściami.

Organ zezwalający odmawia wydania zezwolenia, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia warunków

uzyskania zezwolenia.

1.

Organ zezwalający cofa zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca

1)

złoży wniosek o cofnięcie zezwolenia,

2)

przestał spełniać warunki do uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 2,

3)

nie spełnia warunków wykonywania działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2,

4)

nie usunął stanu sprzecznego z warunkami uzyskania zezwolenia lub wykonywania działalności

gospodarczej w terminie, o którym mowa w ust. 2.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, organ zezwalający może wezwać przedsiębiorcę

do usunięcia stanu sprzecznego z warunkami uzyskania zezwolenia i wykonywania działalności

gospodarczej, w terminie podanym w wezwaniu.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do zezwoleń stosuje się przepisy o działalności

gospodarczej.

1.

Obwód łowiecki stanowi obszar gruntów o ciągłej powierzchni nie mniejszy niż trzy

tysiące hektarów, na którego obszarze istnieją warunki do prowadzenia łowiectwa.

2.

W szczególnych przypadkach, uzasadnionych względami racjonalnej gospodarki łowieckiej

i warunkami terenowymi, mogą być tworzone, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska

1.

Obwody łowieckie dzielą się na obwody łowieckie leśne i polne.

2.

Obwód łowiecki leśny jest to obszar, w którym grunty leśne stanowią co najmniej 40%

ogólnej powierzchni tego obszaru.

3.

Obwód łowiecki polny jest to obszar, w którym grunty leśne stanowią mniej niż 40%

ogólnej powierzchni tego obszaru.

Obwody łowieckie są tworzone przy uwzględnieniu następujących zasad

1)

optymalnego zaspokojenia potrzeb w zakresie ochrony, zachowania i rozwoju preferowanych

gatunków zwierzyny,

2)

unikania dzielenia zbiorników wodnych,

3)

ustalania przebiegu granic po naturalnych lub wyraźnych znakach w terenie.

W skład obwodów łowieckich nie wchodzą

1)

parki narodowe i rezerwaty przyrody,

2)

tereny w granicach administracyjnych miast; jeżeli jednak granice te obejmują większe

obszary leśne lub rolne, z obszarów tych może być utworzony obwód łowiecki lub mogą

być one włączone do innych obwodów łowieckich,

3)

tereny zajęte przez miejscowości niezaliczane do miast, w granicach obejmujących zabudowania

mieszkalne i gospodarcze z podwórzami, placami i ulicami oraz drogami wewnątrz tych

miejscowości,

4)

budowle, zakłady i urządzenia, tereny przeznaczone na cele społeczne, kultu religijnego,

przemysłowe, handlowe, składowe, transportowe i inne cele gospodarcze oraz obiekty

o charakterze zabytkowym i specjalnym, w granicach ich ogrodzeń.

1

Podziału na obwody łowieckie oraz zmiany granic tych obwodów dokonuje w obrębie województwa

właściwy wojewoda, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii właściwego dyrektora

regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i Polskiego Związku

Łowieckiego, a także właściwej izby rolniczej.

2.

Jeżeli obwód łowiecki ma się znajdować w obszarze więcej niż jednego województwa,

rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje wojewoda właściwy dla przeważającego

obszaru gruntów w uzgodnieniu z wojewodą właściwym dla pozostałego gruntu.

3.

Podział na obwody łowieckie obszarów gruntów pozostających w zarządzie organów wojskowych

lub przydzielonych tym organom do wykorzystania oraz zmiana granic tych obwodów odbywa

się w porozumieniu z tymi organami.

1.

Obwody łowieckie wydzierżawia się kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego.

2

Minister właściwy do spraw środowiska

1)

prowadzeniem wzorcowego zagospodarowania łowisk, wdrażaniem nowych osiągnięć naukowych

i praktycznych z zakresu łowiectwa,

2)

prowadzeniem badań naukowych,

3)

odtwarzaniem populacji zanikających gatunków zwierząt dziko żyjących,

4)

hodowlą rodzimych gatunków zwierząt łownych w celu zasiedlania łowisk,

5)

hodowlą zwierząt łownych szczególnie pożytecznych w biocenozach leśnych,

6)

prowadzeniem szkoleń z zakresu łowiectwa.

3.

Ośrodki hodowli zwierzyny mogą być prowadzone za zgodą ministra właściwego do spraw

środowiska

4

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przekazywania w zarząd obwodów

łowieckich wyłączonych z wydzierżawiania, uwzględniając tryb postępowania, jednostkom,

których zadania ustawowe dają gwarancję realizacji celów, o których mowa w ust. 2.

1

Obwody łowieckie wydzierżawiają, na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego, po zasięgnięciu

opinii zarządu gminy oraz właściwej izby rolniczej

1)

obwody łowieckie leśne - dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego

Lasy Państwowe,

2

obwody łowieckie polne - starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

1a

Obwód łowiecki obejmujący obszar gruntów pozostających w zarządzie organów wojskowych

lub przydzielonych tym organom do wykorzystania może być wydzierżawiony kołom łowieckim

za zgodą tych organów.

2.

Obwody łowieckie wydzierżawia się na czas nie krótszy niż 10 lat. Po upływie tego

okresu dotychczasowemu dzierżawcy przysługuje pierwszeństwo w zawarciu umowy dzierżawy

na dalszy okres.

3.

W przypadku podziału obwodu łowieckiego dotychczasowemu dzierżawcy lub zarządcy przysługuje

prawo wyboru dzierżawy lub zarządzania jednym z obwodów łowieckich powstałych z podziału.

4.

W przypadku podziału obwodu łowieckiego lub zmiany jego granic następuje rozliczenie

z jego dotychczasowym dzierżawcą lub zarządcą z tytułu nadpłaconego czynszu dzierżawnego

oraz nakładów na zagospodarowanie, poniesionych w ostatnich 2 latach przed dokonaniem

tego podziału lub zmian. Kwotę ustaloną w rozliczeniu wypłaca ustępującemu dzierżawcy

lub zarządcy dzierżawca lub zarządca nowo utworzonego obwodu łowieckiego.

1.

W przypadku nieusprawiedliwionego niezrealizowania rocznego planu łowieckiego dzierżawcy

obwodów łowieckich obowiązani są do udziału w kosztach ochrony lasu przed zwierzyną.

2.

Udział w kosztach, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się w wysokości czynszu za

dzierżawę obwodu łowieckiego.

2a

Czynsz dzierżawny ustala się, w zależności od kategorii obwodu łowieckiego, mnożąc

ilość hektarów obszaru dzierżawionego obwodu łowieckiego przez równowartość pieniężną

żyta, stosując wskaźnik przeliczeniowy, który nie może być wyższy niż 0,07 q żyta

za 1 hektar.

3

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

zasady kategoryzacji obwodów łowieckich, uwzględniając liczebność poszczególnych gatunków

zwierzyny w określonych środowiskach jej bytowania, rodzaj i wielkość jej pozyskania

oraz nasilenie czynników antropogenicznych,

2)

szczegółowe zasady ustalenia czynszu dzierżawnego, uwzględniając powierzchnię i kategorię

obwodu łowieckiego, stosując za podstawę do wyliczeń cenę żyta ustaloną na podstawie

ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 137, poz. 926, z 1998 r. Nr 108, poz. 681 oraz z 2001 r. Nr 81, poz. 875),

3)

szczegółowe zasady ustalania partycypacji, o której mowa w ust. 1, uwzględniając niezrealizowanie

rocznego planu łowieckiego w zakresie pozyskania: łosi, jeleni, danieli i saren, przy

czym nie może ona przekroczyć 10% wartości wpływów ze sprzedaży tusz tych gatunków

w roku poprzednim.

1.

Wydzierżawiający obowiązany jest rozliczyć otrzymany czynsz dzierżawny między nadleśnictwami

i gminami.

2.

Nadleśnictwu przypada czynsz odpowiadający powierzchni państwowych gruntów leśnych,

a gminom - odpowiadający pozostałej powierzchni obwodu łowieckiego.

3.

Za obwody łowieckie wyłączone z wydzierżawiania zarządcy tych obwodów uiszczają ekwiwalent

równy wysokości średniego czynszu za dzierżawę, stosowanego w obwodach łowieckich,

wydzierżawionych na obszarze danej gminy lub gmin sąsiednich, a należność rozliczają

według zasad określonych w ust. 1 i 2.

1.

Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które czynnie

uczestniczą w ochronie i rozwoju populacji zwierząt łownych oraz działają na rzecz

ochrony przyrody.

2

Polski Związek Łowiecki posiada osobowość prawną i działa na podstawie ustawy oraz

statutu uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego.

3.

Nadzór nad działalnością Polskiego Związku Łowieckiego sprawuje minister właściwy

do spraw środowiska

4

Przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855) regulujące zasady nadzoru nad stowarzyszeniami stosuje się odpowiednio do nadzoru

nad działalnością Polskiego Związku Łowieckiego, o którym mowa w ust. 3.

Najwyższą władzą w Polskim Związku Łowieckim jest Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego

Związku Łowieckiego.

1.

Koła łowieckie zrzeszają osoby fizyczne i są podstawowym ogniwem organizacyjnym w

Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa.

2.

Koła łowieckie posiadają osobowość prawną i ponoszą odpowiedzialność za swoje zobowiązania.

3.

Członkowie koła łowieckiego odpowiadają solidarnie i bez ograniczeń za zobowiązania

koła.

4

Organizacje wojewódzkie Polskiego Związku Łowieckiego koordynują i nadzorują działalność

kół łowieckich oraz osób fizycznych zrzeszonych w Polskim Związku Łowieckim, zamieszkujących

na terenie regionu, a niebędących członkami kół łowieckich.

Do zadań Polskiego Związku Łowieckiego należy

1)

prowadzenie gospodarki łowieckiej,

2)

troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową,

jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami

narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w

zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących,

3)

pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa,

4)

ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa oraz funkcjonowania organów zrzeszenia,

5)

czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad

etyki, obyczajów i tradycji łowieckich,

6)

prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego,

7)

organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego,

8)

prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej,

9)

współpraca z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi,

10)

wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną,

11)

prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich,

12)

realizacja innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska

1.

Działalność Polskiego Związku Łowieckiego jest finansowana z funduszy własnych, składek

członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej.

2.

Dochód z działalności gospodarczej Polskiego Związku Łowieckiego służy wyłącznie realizacji

jego celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków.

3.

Przepisy regulujące zasady gospodarki finansowej stowarzyszeń stosuje się odpowiednio

do gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego.

1.

Tworzy się Państwową Straż Łowiecką jako umundurowaną i uzbrojoną formację podległą

wojewodzie.

2.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mają obowiązek zatrudnić co najmniej jednego

strażnika, którego zadaniem jest ochrona zwierzyny i prowadzenie gospodarki łowieckiej.

3.

Straż łowiecką stanowią

1)

Państwowa Straż Łowiecka,

2)

strażnicy łowieccy zatrudnieni przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich.

1

Zadaniem Państwowej Straży Łowieckiej jest kontrola realizacji przepisów ustawy, a

w szczególności w zakresie

1)

ochrony zwierzyny,

2)

zwalczania kłusownictwa i wszelkiego szkodnictwa łowieckiego,

3)

zwalczania przestępstw i wykroczeń w zakresie łowiectwa,

4)

kontroli legalności skupu i obrotu zwierzyną.

2

Państwowa Straż Łowiecka współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych

w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

1.

Strażnikiem Państwowej Straży Łowieckiej oraz strażnikiem łowieckim może być osoba,

która

1)

posiada obywatelstwo polskie,

2)

ukończyła 21 lat,

3)

korzysta z pełni praw publicznych,

4)

posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe,

5)

cieszy się nienaganną opinią,

6)

posiada dobry stan zdrowia,

7)

nie była karana sądownie,

8)

ukończyła z wynikiem pozytywnym przeszkolenie według programu opracowanego przez ministra

właściwego do spraw środowiska

2.

Strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej są pracownikami urzędów wojewódzkich.

1.

Na terenach obwodów łowieckich ochroną zwierzyny oraz mienia dzierżawców i zarządców,

zwalczaniem przestępstw i wykroczeń w zakresie szkodnictwa łowieckiego, popełnianych

w obwodach łowieckich polnych i leśnych, zajmują się strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej,

na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego i Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

2.

Strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej przy wykonywaniu zadań określonych w ust. 1

mają prawo do

1)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia w celu

ustalenia ich tożsamości,

2)

nakładania i ściągania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia popełniane

na terenach obwodów łowieckich w zakresie szkodnictwa łowieckiego,

3)

dokonywania w obwodach łowieckich oraz w ich bezpośrednim sąsiedztwie kontroli środków

transportu w celu sprawdzenia ich ładunku i przeglądania zawartości bagaży w razie

zaistnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia,

4)

przeszukiwania pomieszczeń i innych miejsc w przypadkach uzasadnionego podejrzenia

o popełnienie przestępstwa, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego,

5)

ujęcia sprawcy przestępstwa lub wykroczenia na gorącym uczynku lub w pościgu podjętym

bezpośrednio po popełnieniu przestępstwa i doprowadzenia do jednostki Policji,

6)

odbierania za pokwitowaniem przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub wykroczenia

oraz narzędzi i środków służących do ich popełnienia,

7)

prowadzenia dochodzeń oraz wnoszenia i popierania aktu oskarżenia w postępowaniu uproszczonym,

jeżeli przedmiotem przestępstwa jest zwierzyna, w trybie i na zasadach określonych

w Kodeksie postępowania karnego,

8)

prowadzenia postępowania w sprawach o wykroczenia oraz udziału w rozprawach przed

kolegium do spraw wykroczeńw charakterze oskarżyciela publicznego i wnoszenia środków zaskarżaniado sądu rejonowego od rozstrzygnięć kolegium do spraw wykroczeńw sprawach zwalczania wykroczeń w zakresie szkodnictwa łowieckiego,

9)

dokonywania kontroli podmiotów prowadzących skup i przerób dziczyzny w zakresie sprawdzania

źródeł jej pochodzenia,

10)

noszenia broni palnej krótkiej,

11)

noszenia ręcznego miotacza gazowego,

12)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, zwracania się o taką pomoc do

jednostek gospodarczych, organizacji społecznych, jak również w nagłych przypadkach

do każdego obywatela o udzielenie doraźnej pomocy na zasadach określonych w przepisach

o Policji, określających szczegółowo zasady żądania takiej pomocy.

3.

Strażnik Państwowej Straży Łowieckiej może, wobec osób uniemożliwiających wykonywanie

przez niego czynności określonych w ustawie, stosować środki przymusu bezpośredniego

w postaci

1)

siły fizycznej,

2)

chemicznych środków obezwładniających w postaci ręcznego miotacza gazu.

4.

Zastosowanie przez strażnika Państwowej Straży Łowieckiej środków przymusu bezpośredniego,

o których mowa w ust. 3, powinno odpowiadać potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji

i zmierzać do podporządkowania się osoby wydanym poleceniom.

5.

Jeżeli zastosowanie środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 3, okazało

się niewystarczające lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie

jest możliwe, strażnik Państwowej Straży Łowieckiej ma prawo użycia broni palnej w

następujących przypadkach

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie własne lub innej osoby,

2)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną strażnikowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej,

3)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub

zdrowiu strażnika albo innej osobie.

6.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający najmniejszą szkodę osobie,

przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej życia, a także

narazić na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

7.

Do wykonywania przez strażnika Państwowej Straży Łowieckiej czynności, o których mowa

w ust. 2, a także do użycia przez niego środków przymusu, o których mowa w ust. 3

i 5, stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.

8.

Strażnikowi Państwowej Straży Łowieckiej wykonującemu obowiązki na terenach obwodów

łowieckich przysługują uprawnienia określone odrębnymi przepisami odnoszącymi się

do

1)

Straży Ochrony Przyrody - w zakresie przestrzegania przepisów o ochronie przyrody,

2)

Państwowej Straży Rybackiej - w zakresie kontroli legalności dokonywania połowu,

3)

strażników leśnych - w zakresie zwalczania szkodnictwa leśnego.

9.

Czynności, o których mowa w ust. 3, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej

naruszający dobra osobiste osoby, w stosunku do której zostały podjęte.

10.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie

do prokuratora.

11.

Strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej przy wykonywaniu czynności służbowych korzystają

z ochrony prawnej przewidzianej w przepisach Kodeksu karnego dla funkcjonariusza publicznego.

1.

Strażnicy, o których mowa w art. 36 ust. 3 pkt 2, wykonując zadania współdziałają

z Państwową Strażą Łowiecką. Przy wykonywaniu czynności służbowych przysługują im

uprawnienia oraz obowiązują zasady, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 1, 2, 5, 6,

8 i 11, ust. 3, ust. 4 oraz ust. 8-11.

2.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, strażnik łowiecki ma obowiązek

nosić odznakę strażnika oraz na żądanie okazywać legitymację służbową.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska

2.

Minister właściwy do spraw środowiska

1)

współdziałania Państwowej Straży Łowieckiej z Policją i Polskim Związkiem Łowieckim,

2)

posiadania, ewidencjonowania i przechowywania broni palnej, amunicji oraz ręcznych

miotaczy gazu w siedzibach straży.

3

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe sposoby używania, ewidencjonowania

i przechowywania w siedzibach Państwowej Straży Łowieckiej broni palnej krótkiej,

amunicji i ręcznych miotaczy gazu. Rozporządzenie powinno określać szczegółowe wymogi

dotyczące przechowywania, używania, ewidencjonowania w siedzibach Państwowej Straży

Łowieckiej broni palnej krótkiej, amunicji do tej broni oraz ręcznych miotaczy gazu,

a także wzory dokumentów niezbędnych do ewidencjonowania broni i amunicji oraz ręcznych

miotaczy gazu, jej wydawania i zdania, jak również warunki techniczne, jakim powinien

odpowiadać magazyn broni.

1.

Polowanie może być wykonywane za zgodą dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego.

2.

Do wykonywania polowania uprawnia dowód członkostwa Polskiego Związku Łowieckiego

potwierdzający uzyskanie odpowiednich uprawnień oraz pozwolenie na posiadanie broni

myśliwskiej lub inny dokument uprawniający do jej posiadania.

3.

Warunkiem uzyskania uprawnień do wykonywania polowania jest złożenie egzaminu przed

komisją powołaną przez Polski Związek Łowiecki.

4.

Do wykonywania polowania indywidualnego, poza dokumentami określonymi w ust. 2, jest

wymagane pisemne upoważnienie wydane przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego.

5

Bezpośrednio po dostarczeniu przez uprawnionego do wykonywania polowania pozyskanej

zwierzyny do punktu skupu osoba go prowadząca obowiązana jest oznakować tusze łosi,

jeleni, danieli, muflonów, saren i dzików.

1

Cudzoziemiec niebędący członkiem Polskiego Związku Łowieckiego może wykonywać polowanie

po wykupieniu polowania u przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie działalności,

o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3, bądź na podstawie zgody ministra właściwego

do spraw środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska

1)

szczegółowe zasady uzyskiwania uprawnień do wykonywania polowania oraz tryb ich zawieszania

i cofania,

2)

szczegółowe zasady powoływania komisji egzaminacyjnej oraz zakres i tryb przeprowadzania

egzaminów,

3)

wzory dokumentów stwierdzających posiadanie odpowiednich kwalifikacji i wynikających

z nich uprawnień.

3

Minister właściwy do spraw środowiska

1

Minister właściwy do spraw środowiska

2.

Wojewoda jest uprawniony do skracania, w uzasadnionych przypadkach, okresów polowań

na terenie województwa, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska

4.

Minister właściwy do spraw środowiska

1

W przypadku nadmiernego zagęszczenia zwierzyny, zagrażającego trwałości lasów, nadleśniczy

działający z upoważnienia dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa

Leśnego Lasy Państwowe po zasięgnięciu opinii regionalnej organizacji Polskiego Związku

Łowieckiego wydaje decyzję administracyjną, nakazującą dzierżawcy lub zarządcy obwodu

łowieckiego wykonanie odłowu lub odstrzału redukcyjnego zwierzyny.

2

Jeżeli dzierżawca obwodu łowieckiego nie realizuje rocznego planu łowieckiego w zakresie

pozyskania zwierzyny, nadleśniczy działający z upoważnienia dyrektora regionalnej

dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe wydaje postanowienie o zastosowaniu

odstrzału zastępczego zwierzyny, według zasad określonych w umowie dzierżawy obwodu

łowieckiego.

3

W przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych

i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z Polskim Związkiem

Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny.

4.

Odstrzały redukcyjne i zastępcze zwierzyny mogą przeprowadzać wyłącznie osoby uprawnione

do wykonywania polowania.

1

Dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego obowiązany jest do wynagradzania szkód

wyrządzonych

1)

w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny,

2)

przy wykonywaniu polowania.

2

Oględzin i szacowania szkód, o których mowa w ust. 1, a także ustalania wysokości

odszkodowania dokonują przedstawiciele zarządcy lub dzierżawcy obwodu łowieckiego.

Na żądanie strony w oględzinach, szacowaniu szkód oraz ustalaniu wysokości odszkodowania

uczestniczy przedstawiciel właściwej terytorialnie izby rolniczej.

1.

Właściciele lub posiadacze gruntów rolnych i leśnych powinni, zgodnie z potrzebami,

współdziałać z dzierżawcami i zarządcami obwodów łowieckich w zabezpieczaniu gruntów

przed szkodami, o których mowa w art. 46.

2.

W przypadku gdy pomiędzy właścicielem lub posiadaczem gruntu a dzierżawcą lub zarządcą

obwodu łowieckiego powstał spór o wysokość wynagrodzenia za szkody, o których mowa

w art. 46, strony mogą zwrócić się do właściwego ze względu na miejsce powstałej szkody

organu gminy w celu mediacji dla polubownego rozstrzygnięcia sporu.

Odszkodowanie nie przysługuje

1)

osobom, którym przydzielono grunty stanowiące własność Skarbu Państwa jako deputaty

rolne na gruntach leśnych,

2)

posiadaczom uszkodzonych upraw lub płodów rolnych, którzy nie dokonali ich sprzętu

w terminie odbiegającym więcej niż 14 dni od zakończenia okresu zbioru tego gatunku

roślin w danym regionie, określonego przez wojewodę,

3)

posiadaczom uszkodzonych upraw lub plonów rolnych, którzy nie wyrazili zgody na budowę

przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego urządzeń lub wykonywanie zabiegów

zapobiegających szkodom,

4)

za szkody nieprzekraczające wartości 100 kg żyta w przeliczeniu na 1 hektar uprawy,

5)

za szkody powstałe w płodach złożonych w sterty, stogi i kopce, w bezpośrednim sąsiedztwie

lasu,

6)

za szkody w uprawach rolnych założonych z rażącym naruszeniem zasad agrotechnicznych.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania przy szacowaniu szkód

w uprawach i płodach rolnych oraz wypłat odszkodowań za szkody, uwzględniając terminy

zgłoszenia szkody, obowiązek szacowania wstępnego i ostatecznego oraz obszar uszkodzonej

uprawy.

1.

Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną

ochroną.

1a

Skarb Państwa odpowiada również za szkody wyrządzone przez wilki wśród zwierząt gospodarskich,

z wyłączeniem drobiu, na terenach, na których nie są one objęte całoroczną ochroną.

2

Za szkody, o których mowa w ust. 1 i 1a, wyrządzone na terenach obwodów łowieckich

leśnych, odszkodowania wypłaca Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe ze środków

budżetu państwa, a na terenach obwodów łowieckich polnych i terenach niewchodzących

w skład obwodów łowieckich - wojewodowie.

1.

Kto

1)

strzela do zwierzyny w odległości mniejszej niż 500 m od miejsca zebrań publicznych

w czasie ich trwania lub w odległości mniejszej niż 100 m od zabudowań mieszkalnych,

2)

wybiera jaja, pisklęta lub niszczy gniazda ptaków łownych,

3)

przetrzymuje zwierzynę bez odpowiedniego zezwolenia,

4)

pozyskuje zwierzynę inną lub w większej liczbie, niż przewiduje upoważnienie wydane

przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego,

5)

niszczy urządzenia łowieckie

podlega karze grzywny.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.

Kto

1)

wytwarza, przechowuje lub wprowadza do obrotu narzędzia i urządzenia określone w art.

53 pkt 5, a służące z przeznaczenia do kłusownictwa,

2)

wchodzi w posiadanie bezprawnie pozyskanej tuszy lub trofeów zwierząt łownych,

3

bez wymaganego zezwolenia wprowadza do obrotu zwierzynę żywą lub mięso zwierzyny ubitej,

4)

hoduje lub utrzymuje bez zezwolenia charty rasowe lub ich mieszańce,

5)

sprawując zarząd z ramienia dzierżawcy, a w obwodach niewydzierżawionych z ramienia

zarządcy, zezwala na polowanie osobie nieuprawnionej do wykonywania polowania lub

na przekroczenie zatwierdzonego w planie łowieckim pozyskania zwierzyny

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku

Kto

1)

poluje na przelotne ptactwo łowne na wybrzeżu morskim w pasie 3000 m od brzegu w głąb

morza lub 5000 m w głąb lądu,

2)

poluje z chartami lub ich mieszańcami,

3)

poluje w czasie ochronnym,

4)

poluje nie posiadając uprawnień do polowania,

5

wchodzi w posiadanie zwierzyny za pomocą broni i amunicji innej niż myśliwska, środków

i materiałów wybuchowych, trucizn, karmy o właściwościach odurzających, sztucznego

światła, lepów, wnyków, żelaz, dołów, samostrzałów lub rozkopywania nor i innych niedozwolonych

środków,

6)

nie będąc uprawnionym do polowania wchodzi w posiadanie zwierzyny

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

W razie skazania za czyny wymienione w art. 52 i art. 53, sąd może orzec przepadek

broni, pojazdów, narzędzi i psów, przy użyciu których dokonane zostało przestępstwo,

a także przepadek trofeów, tusz zwierzyny i ich części.

2.

Orzeczenie o przepadku, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć również przedmiotów

niestanowiących własności sprawcy.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627 oraz z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446 i Nr 141, poz. 700) w art. 11

1)

w ust. 1 po pkt 14 dodaje się pkt 15 w brzmieniu

«

15)

obrotu w kraju i z zagranicą zwierzyną żywą oraz tuszami zwierzyny i ich częściami,

z wyłączeniem sprzedaży dokonywanej przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich

na terenie kraju, a także sprzedaży usług turystycznych obejmujących polowania w kraju

dla cudzoziemców i polowania za granicą.

»

;

2)

po ust. 6 dodaje się ust. 7 w brzmieniu

«

7.

Zasady udzielania koncesji, o których mowa w ust. 1 pkt 15, określają przepisy prawa

łowieckiego.

»

-57. (pominięte).

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 i Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 127, poz. 627) w art. 47 w ust. 8 w pkt 1 wyrazy «strażników łowieckich» zastępuje się wyrazami

«Państwowej Straży Łowieckiej».

W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. Nr 114, poz. 492, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i z 1994 r. Nr 89, poz. 415) w art. 18 w ust. 8 w pkt 1 wyrazy «strażników łowieckich» zastępuje się wyrazami

«Państwowej Straży Łowieckiej».

1.

Przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą polowań dla cudzoziemców oraz eksportem,

obrotem zwierzyny żywej oraz tusz zwierzyny mogą realizować umowy zawarte przed dniem

wejścia w życie ustawy przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2.

Po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, działalność, o której mowa w

ust. 1, może być prowadzona po uzyskaniu koncesji.

1.

Dotychczasowe zrzeszenie Polski Związek Łowiecki staje się Polskim Związkiem Łowieckim

w rozumieniu ustawy.

2.

Koła łowieckie utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów i istniejące w dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy stają się kołami łowieckimi w jej rozumieniu.

3.

Uprawnienia do wykonywania polowania nabyte przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują

swoją moc i stają się uprawnieniami do wykonywania polowania w jej rozumieniu.

1.

Obwody łowieckie utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów stają się obwodami

łowieckimi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Obwody wyłączone z wydzierżawienia na podstawie dotychczasowych przepisów stają się

ośrodkami hodowli zwierzyny w rozumieniu niniejszej ustawy, pod warunkiem, że w ciągu

1 roku od dnia jej wejścia w życie dostosują realizowane cele do wymogów określonych

w art. 28 ust. 2.

Umowy dzierżawy obwodów łowieckich zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy tracą

swoją ważność z dniem 31 marca 1997 r., z zastosowaniem przepisu art. 29 ust. 2.

(pominięty).

Przepisy wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 63, zachowują swoją moc,

o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż w okresie 1 roku

od dnia jej wejścia w życie.

Traci moc ustawa z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim

(Dz. U. z 1973 r. Nr 33, poz. 197, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i z 1991 r. Nr 101, poz. 444).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.