Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 marca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o dyscyplinie wojskowej.

Ustawa określa zasady wyróżniania żołnierzy, pododdziałów i oddziałów wojskowych,

a także zasady i sposoby ponoszenia przez żołnierzy odpowiedzialności dyscyplinarnej

oraz tryb postępowania w tych sprawach w czasie pokoju.

1.

Każdy żołnierz obowiązany jest do przestrzegania dyscypliny wojskowej.

2

Dyscyplina wojskowa zobowiązuje żołnierza do przestrzegania przepisów prawa dotyczących

służby wojskowej lub innych przepisów prawa przewidujących odpowiedzialność dyscyplinarną

na zasadach i w trybie określonych w ustawie oraz do wykonywania rozkazów i decyzji

wydanych w sprawach służbowych.

3.

Przełożony obowiązany jest tworzyć warunki zapewniające przestrzeganie dyscypliny

wojskowej przez podporządkowanych mu żołnierzy oraz warunki do ich wyróżniania.

4.

Przełożony obowiązany jest reagować na zachowania żołnierzy naruszające dyscyplinę

wojskową.

5.

W sprawach niecierpiących zwłoki żołnierz starszy stopniem obowiązany jest reagować

na zachowanie żołnierza młodszego stopniem naruszające dyscyplinę wojskową.

Określenia użyte w ustawie oznaczają

1)

żołnierz - osobę pełniącą czynną służbę wojskową,

2

przełożony - żołnierza lub osobę niebędącą żołnierzem, którym na mocy przepisu prawa,

rozkazu lub decyzji podporządkowano żołnierza,

3)

przełożony dyscyplinarny - przełożonego, którego przepisy ustawy upoważniają do wszczynania

postępowania dyscyplinarnego,

3a

wyższy przełożony dyscyplinarny - przełożonego dyscyplinarnego, którego przepisy ustawy

upoważniają do rozpoznawania odwołania wniesionego od orzeczenia, decyzji lub postanowienia

przełożonego dyscyplinarnego albo orzeczenia organu wojskowego uprawnionego do wymierzenia

kary dyscyplinarnej, wydanych w pierwszej instancji, oraz do podejmowania innych czynności

w sprawach dyscyplinarnych,

4)

wyróżnianie - udzielanie wyróżnień i wyrażanie uznania w innych formach,

5

ukaranie - wymierzenie kary dyscyplinarnej, w tym z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,

oraz zastosowanie środka dyscyplinarnego,

6

przewinienie dyscyplinarne - naruszenie, w wyniku działania lub zaniechania działania,

przepisu prawa dotyczącego służby wojskowej lub innego przepisu prawa przewidującego

odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach i w trybie określonych w ustawie albo rozkazu

lub decyzji wydanych w sprawach służbowych, które nie jest przestępstwem lub wykroczeniem

albo przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym,

7)

obwiniony - żołnierza, w stosunku do którego złożono wniosek o ukaranie dyscyplinarne,

8)

rzecznik dyscyplinarny - żołnierza, którego przepisy ustawy upoważniają do przeprowadzenia

postępowania wyjaśniającego i innych czynności w postępowaniu dyscyplinarnym,

9

organ orzekający - przełożonego dyscyplinarnego, organ wojskowy uprawniony do wymierzenia

kary dyscyplinarnej lub sąd wojskowy,

10

organ odwoławczy - wyższego przełożonego dyscyplinarnego lub sąd wojskowy uprawnionych

do rozpatrzenia odwołania od orzeczenia, decyzji lub postanowienia przełożonego dyscyplinarnego,

orzeczenia organu wojskowego uprawnionego do wymierzenia kary dyscyplinarnej albo

orzeczenia sądu wojskowego.

1

Minister Obrony Narodowej jest przełożonym wszystkich żołnierzy, z zastrzeżeniem ust.

3.

2.

(skreślony).

3.

Ministrowie, kierownicy urzędów i instytucji, każdy w sprawach należących do jego

zakresu działania, są przełożonymi żołnierzy pełniących służbę w podporządkowanych

im jednostkach organizacyjnych.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, uprawnienia w sprawach dyscyplinarnych

osób, o których mowa w ust. 3.

1.

Przełożonymi dyscyplinarnymi są

1

Minister Obrony Narodowej - w stosunku do wszystkich żołnierzy,

2)

sekretarz stanu i podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - w stosunku

do podporządkowanych im żołnierzy,

3

Szef Sztabu Generalnego - w stosunku do podporządkowanych mu żołnierzy,

4

przełożony zajmujący stanowisko służbowe dowódcy nie niższe niż stanowisko dowódcy

plutonu lub równorzędne - w stosunku do podporządkowanych mu żołnierzy.

5)

(skreślony).

6)

(skreślony).

2.

(skreślony).

3

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, równorzędne stanowiska

służbowe, o których mowa w ust. 1 pkt 4, z uwzględnieniem odpowiedniości stanowisk

służbowych, wynikającej z wewnętrznej organizacji Ministerstwa Obrony Narodowej, jednostek

organizacyjnych podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych

oraz przedsiębiorstw państwowych, dla których jest on organem założycielskim.

1.

Żołnierzowi może być udzielone wyróżnienie lub wyrażone uznanie za szczególne osiągnięcia

w wykonywaniu zadań służbowych lub za czyn świadczący o męstwie albo o odwadze.

2.

Udzielenie wyróżnienia i wyrażenie uznania może być łączone.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Jeżeli przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy

1)

żołnierz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach określonych w niniejszej

ustawie, chyba że przepisy dotychczasowe są dla niego względniejsze,

2)

postępowanie dyscyplinarne, a także uchylanie prawomocnych orzeczeń dyscyplinarnych

oraz orzeczeń sądów honorowych prowadzi się według przepisów niniejszej ustawy; jeżeli

jednak zostało wydane orzeczenie w pierwszej instancji, postępowanie dyscyplinarne

prowadzi się do jego zakończenia według przepisów dotychczasowych.

1.

Wyróżnieniami są

1)

pochwała,

2)

urlop krótkoterminowy,

3)

nagroda rzeczowa,

4)

nagroda pieniężna,

5)

biała broń,

6)

wcześniejsze mianowanie na kolejny stopień wojskowy.

2.

Wyróżnień, o których mowa w ust. 1, mogą udzielać

1)

wymienionego w pkt 1 - każdy przełożony,

2)

wymienionego w pkt 2 - przełożony zajmujący stanowisko służbowe nie niższe niż stanowisko

dowódcy plutonu,

3)

wymienionych w pkt 3 i 4 - przełożony, który ma prawo dysponowania funduszem na nagrody,

4)

wymienionego w pkt 5 - Minister Obrony Narodowej lub organ wojskowy przez niego upoważniony,

5)

wymienionego w pkt 6 - przełożony, który ma prawo mianowania na ten stopień wojskowy.

3.

Przełożony może wystąpić do wyższego przełożonego o udzielenie żołnierzowi wyróżnienia,

jeżeli sam nie jest uprawniony do udzielenia danego wyróżnienia.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą

ustawą pozostają w mocy do czasu zastąpienia ich przepisami wydanymi na podstawie

niniejszej ustawy, o ile nie są sprzeczne z jej przepisami, nie dłużej jednak niż

przez dziewięć miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

1.

Pochwały udziela się ustnie lub pisemnie.

2.

Urlopu krótkoterminowego udziela się na czas od trzech do siedmiu dni. Łączny wymiar

urlopów krótkoterminowych w ciągu roku służby nie może przekroczyć dziesięciu dni.

3

Nagrody rzeczowej udziela się w postaci przedmiotu, którego wartość nie może być wyższa

od dwukrotnego najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, obowiązującego

w dniu udzielenia tej nagrody.

4

Nagrody pieniężnej udziela się w wysokości, która nie może być wyższa od dwukrotnego

uposażenia zasadniczego ostatnio otrzymanego przez wyróżnionego żołnierza.

5.

Białą broń wręcza się wraz z dedykacją.

6.

Wcześniejszym mianowaniem na kolejny stopień wojskowy można wyróżnić żołnierza nawet

wtedy, gdy nie spełnia on warunków wymaganych w odrębnych przepisach do mianowania

na ten stopień wojskowy.

1.

Formami wyrażania uznania są

1)

list gratulacyjny,

2)

pismo pochwalne ze zdjęciem żołnierza na tle sztandaru jednostki wojskowej lub znaku

rodzaju sił zbrojnych,

3)

wpisanie imienia i nazwiska żołnierza oraz jego zasług do kroniki jednostki wojskowej,

4)

tytuł honorowy,

5)

wpisanie imienia i nazwiska żołnierza oraz jego zasług do księgi honorowej Ministra

Obrony Narodowej.

2.

Minister Obrony Narodowej może ustanowić, w drodze rozporządzenia, inne formy wyrażania

uznania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1

Udzielenie żołnierzowi wyróżnienia i wyrażenie mu uznania stwierdza się w rozkazie

dziennym lub specjalnym albo w decyzji.

2.

Przełożony jest zobowiązany powiadomić podporządkowanych mu żołnierzy o udzieleniu

wyróżnienia lub wyrażeniu uznania w czasie zbiórki stanu osobowego lub odprawy żołnierzy

zawodowych.

3

Żołnierz, któremu nadano tytuł honorowy, jest uprawniony do noszenia odznaki tego

tytułu, z zastrzeżeniem art. 29b.

1.

Wyróżnienie i uznanie wpisuje się do karty wyróżnień żołnierza.

2.

W karcie wyróżnień żołnierza umieszcza się w szczególności dane o

1)

rodzaju wyróżnienia lub formie uznania,

2)

stanowisku służbowym przełożonego, który udzielił wyróżnienia lub wyraził uznanie,

3)

terminie udzielenia wyróżnienia lub wyrażenia uznania,

4)

przyczynie udzielenia wyróżnienia lub wyrażenia uznania.

1

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

przełożonych uprawnionych do wyrażania uznania,

2)

rodzaje tytułów honorowych nadawanych żołnierzom oraz wzory odznak tych tytułów,

3

szczegółowe warunki i tryb udzielania żołnierzom wyróżnień oraz wyrażania im uznania,

z zastrzeżeniem ust. 2,

4)

sposób prowadzenia i przechowywania karty wyróżnień żołnierza.

2

Szczegółowe warunki i tryb udzielania żołnierzom wyróżnienia w postaci nagrody pieniężnej

określają odrębne przepisy.

Pododdziały i oddziały wojskowe mogą być wyróżniane za szczególne osiągnięcia: w wykonywaniu

zadań służbowych, w czasie udziału w akcjach humanitarnych lub ratowniczych albo w

misjach pokojowych organizacji międzynarodowych.

1.

Pododdziały i oddziały wojskowe wyróżnia się dyplomem uznania.

2.

Dyplom uznania przyznaje przełożony dowódcy pododdziału lub oddziału wojskowego.

1.

Pododdziałom i oddziałom wojskowym wyraża się uznanie w formie tytułu honorowego.

2.

Tytuł honorowy przyznaje Minister Obrony Narodowej lub dowódca rodzaju sił zbrojnych.

3

Żołnierze pełniący służbę w pododdziale lub oddziale, któremu nadano tytuł honorowy,

są uprawnieni do noszenia odznaki tego tytułu, z zastrzeżeniem art. 29b.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje tytułów honorowych

nadawanych pododdziałom i oddziałom wojskowym oraz warunki i tryb ich nadawania, a

także wzory odznak tytułów honorowych.

1.

Odpowiedzialność dyscyplinarną ponosi żołnierz, który popełnia przewinienie dyscyplinarne.

2.

Żołnierz nie popełnia przewinienia dyscyplinarnego, jeżeli nie można mu przypisać

winy.

1.

Żołnierz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną również za

1

czyny, za które, w myśl odrębnych przepisów, właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych lub wymierzania kar pieniężnych, jeżeli właściwy organ wystąpił do

dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o ukaranie dyscyplinarne,

2)

czyny o znamionach przestępstwa ściganego na wniosek dowódcy jednostki wojskowej,

jeżeli uprawniony dowódca odstąpił od złożenia wniosku,

3

czyny o znamionach przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia

skarbowego, jeżeli sąd lub prokurator albo inny organ uprawniony do orzekania w tych

sprawach wystąpił do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o ukaranie dyscyplinarne,

w wypadkach przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa ogólnie o przewinieniu dyscyplinarnym, to

przepisy te stosuje się również do czynów, o których mowa w ust. 1.

1.

Żołnierz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, jeżeli popełnia przewinienie dyscyplinarne

sam albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, a także wtedy, gdy kieruje popełnieniem

przewinienia przez innego żołnierza.

2.

Żołnierz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną także wtedy, gdy nakłania innego żołnierza

do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego lub ułatwia jego popełnienie.

1.

Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy żołnierz

1)

ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo, przewidując możliwość jego

popełnienia, na to się godzi,

2)

nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je na skutek niezachowania ostrożności

wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł przewidzieć.

2.

(skreślony).

Każdy z żołnierzy, o których mowa w art. 19, odpowiada w granicach swojej winy, niezależnie

od odpowiedzialności pozostałych osób.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

kara pieniężna,

4)

zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania,

5)

areszt koszarowy,

6)

areszt izolacyjny,

7)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym,

8)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,

9)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do nadterminowej zasadniczej służby wojskowej

lub do czynnej służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego

albo do zawodowej służby wojskowej,

10)

usunięcie z nadterminowej zasadniczej służby wojskowej lub z czynnej służby wojskowej

pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego albo z zawodowej służby

wojskowej.

2.

Kar dyscyplinarnych, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, nie wymierza się żołnierzom

zawodowym.

Karę pieniężną wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek. Najniższa

liczba stawek wynosi jeden, a najwyższa pięć. Stawka dzienna stanowi jedną trzydziestą

miesięcznego uposażenia zasadniczego otrzymanego przez żołnierza w miesiącu, w którym

popełnił on przewinienie dyscyplinarne.

1.

Karę zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania wymierza się na okres od

trzech do czternastu dni.

2.

W czasie odbywania kary, o której mowa w ust. 1, ukarany nie może w czasie wolnym

od zajęć służbowych opuszczać jednostki wojskowej lub innego wyznaczonego miejsca

przebywania oraz ma obowiązek zgłaszania się do przełożonego lub innego wskazanego

żołnierza w określonych odstępach czasu, nie częściej jednak niż cztery razy na dobę.

1.

Karę aresztu koszarowego wymierza się na okres od trzech do czternastu dni.

2

Karę aresztu koszarowego można wymierzyć za czyny, o których mowa w art. 18 ust. 1,

oraz za przewinienie dyscyplinarne popełnione w czasie odbywania kary zakazu opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania lub w ciągu trzech miesięcy od dnia jej odbycia,

a także w warunkach, o których mowa w art. 31 ust. 2.

3.

W czasie odbywania kary, o której mowa w ust. 1, ukarany nie może w czasie wolnym

od zajęć służbowych opuszczać jednostki wojskowej lub innego wyznaczonego miejsca

przebywania oraz ma obowiązek zgłaszania się do przełożonego lub innego wskazanego

żołnierza w określonych odstępach czasu, nie częściej jednak niż cztery razy na dobę,

a ponadto w czasie wolnym od zajęć służbowych ma obowiązek pozostawać w określonym

przez przełożonego rejonie jednostki wojskowej oraz wykonywać pod kontrolą dodatkowe

zadania na rzecz jednostki wojskowej określone przez przełożonego dyscyplinarnego,

w wymiarze do 4 godzin dziennie.

1.

Karę aresztu izolacyjnego wymierza się na okres od trzech do czternastu dni.

2

Karę aresztu izolacyjnego można wymierzyć za czyny, o których mowa w art. 18 ust.

1, oraz za przewinienie dyscyplinarne popełnione w czasie odbywania kary zakazu opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania lub odbywania kary aresztu koszarowego albo w ciągu

trzech miesięcy od dnia odbycia jednej z tych kar, a także w warunkach, o których

mowa w art. 31 ust. 2.

3

W czasie odbywania kary, o której mowa w ust. 1, ukarany przebywa w wojskowym areszcie

dyscyplinarnym, a ponadto ma obowiązek wykonywać pod kontrolą dodatkowe zadania służbowe

na rzecz jednostki wojskowej, określone przez przełożonego, w wymiarze do 6 godzin

dziennie.

1.

Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza zwolnienie z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego oraz utratę uprawnień z nim związanych.

2

Karę, o której mowa w ust. 1, można wymierzyć za czyny wymienione w art. 18 ust. 1

pkt 2 i 3 albo za przewinienie dyscyplinarne polegające na rażącym zaniedbaniu obowiązków

służbowych lub rażącym przekroczeniu uprawnień służbowych, jeżeli żołnierz był ukarany

karą, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 7.

3.

Żołnierza, któremu wymierzono karę, o której mowa w ust. 1, wyznacza się na niższe

stanowisko służbowe w

1)

innej jednostce organizacyjnej, jeżeli jest oficerem,

2)

innej jednostce organizacyjnej albo innym pododdziale, jeżeli jest chorążym lub podoficerem.

1.

Kara usunięcia z nadterminowej zasadniczej służby wojskowej lub z czynnej służby wojskowej

pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego albo z zawodowej służby

wojskowej oznacza zwolnienie z tej służby.

2

Karę, o której mowa w ust. 1, można wymierzyć za czyny wymienione w art. 18 ust. 1

pkt 2 i 3 albo za przewinienie dyscyplinarne polegające na rażącym zaniedbaniu obowiązków

służbowych lub rażącym przekroczeniu uprawnień służbowych, jeżeli żołnierz był ukarany

karą, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 9.

1.

Środkami dyscyplinarnymi są

1)

zobowiązanie do przeproszenia pokrzywdzonego,

2)

zobowiązanie do naprawienia wyrządzonej szkody,

2a

zobowiązanie do wykonania dodatkowych zadań służbowych,

2b

pozbawienie prawa do noszenia odznaki tytułu honorowego,

3

podanie informacji o ukaraniu do wiadomości innych osób.

2

Środek dyscyplinarny można zastosować samoistnie albo obok kary dyscyplinarnej, z

zastrzeżeniem art. 29a ust. 2 pkt 2.

1.

Środek dyscyplinarny zobowiązania do wykonania dodatkowych zadań służbowych stosuje

się na okres od trzech do siedmiu dni.

2.

Środek dyscyplinarny, o którym mowa w ust. 1

1)

oznacza obowiązek wykonywania przez ukaranego w czasie wolnym od zajęć służbowych

zadań służbowych na rzecz jednostki wojskowej określonych przez przełożonego dyscyplinarnego

w wymiarze do trzech godzin dziennie,

2)

można zastosować obok kary dyscyplinarnej wymienionej w art. 22 ust. 1 pkt 1-3 oraz

7 i 9.

Środek dyscyplinarny pozbawienia prawa do noszenia odznaki tytułu honorowego obejmuje

utratę prawa do noszenia odznaki tytułu honorowego, o którym mowa w art. 10 ust. 3

lub art. 15 ust. 3, w okresie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu do

dnia zatarcia ukarania.

1

Organ orzekający wymierza karę dyscyplinarną według swojego uznania, w granicach przewidzianych

ustawą, uwzględniając stopień winy, stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego

dla służby wojskowej oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć

w stosunku do żołnierza.

2.

Wymierzając karę dyscyplinarną, organ orzekający uwzględnia w szczególności sposób

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez żołnierza, rodzaj i stopień naruszenia

ciążących na żołnierzu obowiązków oraz właściwości i warunki osobiste żołnierza, rodzaj

i rozmiar następstw przewinienia dyscyplinarnego, przebieg służby żołnierza przed

popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i zachowanie się żołnierza po popełnieniu

przewinienia dyscyplinarnego.

3.

Organ orzekający uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, wyłącznie w

stosunku do żołnierza, którego one dotyczą.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do orzekania o środku dyscyplinarnym.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną

odpowiednio surowszą.

3.

Niezależnie od liczby przewinień dyscyplinarnych można zastosować jeden lub więcej

środków dyscyplinarnych.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy nie budzą

wątpliwości i jest wystarczające zwrócenie żołnierzowi uwagi albo przeprowadzenie

z nim rozmowy ostrzegawczej.

Organ orzekający może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości

przewinienia dyscyplinarnego dla służby wojskowej nie jest znaczny, a właściwości

i warunki osobiste żołnierza oraz dotychczasowy przebieg jego służby uzasadniają przypuszczenie,

że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny wojskowej.

Organ orzekający może warunkowo zawiesić wykonanie wymierzonej kary dyscyplinarnej,

o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 3-6, jeżeli zachodzą warunki, o których mowa w

art. 33, a stosunek żołnierza do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego świadczy

o osiągnięciu celów kary dyscyplinarnej.

Warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej kary dyscyplinarnej następuje na okres

próby, który wynosi od miesiąca do trzech i biegnie od dnia, w którym orzeczenie stało

się prawomocne.

Organ orzekający może zarządzić wykonanie wymierzonej kary dyscyplinarnej, które zostało

zawieszone, jeżeli żołnierz w okresie próby uchyla się od spełnienia obowiązku wynikającego

z zastosowanego środka dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2b, albo

popełnia przewinienie dyscyplinarne.

1.

Nie można ukarać dyscyplinarnie po upływie sześciu miesięcy od dnia popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego.

2.

Termin określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przełożony dyscyplinarny wszczął

postępowanie dyscyplinarne na jeden z wniosków, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt

2-4.

3.

W wypadkach, o których mowa w ust. 2, nie można ukarać dyscyplinarnie po upływie jednego

roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

4.

Nie można ukarać dyscyplinarnie żołnierza po zwolnieniu go ze służby wojskowej.

5.

Orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym pociąga za sobą tylko skutki przewidziane

ustawą.

W razie uchybienia przez żołnierza obowiązkowi określonemu w art. 37 § 1 i § 2, organ

egzekucyjny, zamiast ukarać żołnierza grzywną, występuje do dowódcy jednostki wojskowej,

w której żołnierz ten pełni służbę, z wnioskiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności

dyscyplinarnej.

1.

Przełożony dyscyplinarny może podjąć decyzję o osadzeniu w izbie zatrzymań żołnierza

będącego w stanie nietrzeźwości w obiekcie zajmowanym przez organ wojskowy, a także

w rejonie obiektów koszarowych lub zakwaterowania przejściowego jednostki wojskowej

albo w innym miejscu wykonywania zadań służbowych lub w miejscu publicznym, który

zachowaniem swoim daje powód do zgorszenia, znajduje się w okolicznościach zagrażających

jego zdrowiu lub życiu albo zagraża zdrowiu lub życiu innej osoby.

2.

Przełożony dyscyplinarny może podjąć decyzję o doprowadzeniu żołnierza, o którym mowa

w ust. 1, do miejsca zamieszkania lub zakwaterowania.

3.

Żołnierza osadzonego w izbie zatrzymań zwalnia się niezwłocznie po wytrzeźwieniu,

nie później niż z upływem dwudziestu czterech godzin od chwili osadzenia.

4.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują również Żandarmerii Wojskowej

i wojskowym organom porządkowym.

5.

Żołnierzowi osadzonemu w izbie zatrzymań w warunkach, o których mowa w ust. 1, przysługuje

zażalenie do wojskowego sądu garnizonowego. W zażaleniu żołnierz może się domagać

zbadania zasadności i legalności osadzenia, jak również decyzji o osadzeniu oraz prawidłowości

jej wykonania.

6.

Termin do wniesienia zażalenia wynosi siedem dni od dnia osadzenia. Do rozpoznania

zażalenia jest właściwy, bez względu na stopień wojskowy żołnierza, wojskowy sąd garnizonowy

miejsca osadzenia; przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się.

7.

W przypadku stwierdzenia bezzasadności lub nielegalności osadzenia albo poważnych

nieprawidłowości związanych z wykonaniem osadzenia sąd powiadamia o tym prokuratora

i organ przełożony wobec organu, który wydał decyzję o osadzeniu lub wykonywał osadzenie.

8.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia i

Ministrem Sprawiedliwości, odpowiednio do ich właściwości, określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb osadzania żołnierza, o którym mowa w ust. 1, w izbie zatrzymań, sposób

postępowania z osadzonym żołnierzem oraz organizację osadzania żołnierzy w izbach

zatrzymań, z uwzględnieniem właściwości organów wojskowych do podejmowania decyzji

o osadzeniu żołnierza w izbie zatrzymań i trybu podejmowania tej decyzji, trybu doprowadzania

do izby zatrzymań żołnierza, w stosunku do którego została wydana decyzja o osadzeniu

w izbie zatrzymań, warunków przyjęcia żołnierza doprowadzonego do izby zatrzymań i

postępowania w razie jego nieprzyjęcia do izby zatrzymań, składu obsługi izby zatrzymań,

czynności dokonywanych przez obsługę wobec osadzonych żołnierzy i sposobu ich dokumentowania,

a także rodzajów pomieszczeń wydzielanych w izbach zatrzymań dla osadzonych żołnierzy

i niezbędnego wyposażenia tych izb.

1.

Przełożony dyscyplinarny może podjąć decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych

żołnierza, który rażąco narusza dyscyplinę wojskową, a charakter przewinienia dyscyplinarnego

lub okoliczności jego popełnienia wskazują na potrzebę niezwłocznego odsunięcia żołnierza

od wykonywania czynności na zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Żołnierz zawieszony w czynnościach służbowych wykonuje zadania określone przez przełożonego

dyscyplinarnego.

3.

Zawieszenie w czynnościach służbowych uchyla się niezwłocznie, gdy ustaną przyczyny

je uzasadniające, nie później jednak niż z upływem jednego miesiąca, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4

Przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w ust. 1, w szczególnie uzasadnionych wypadkach

może podjąć decyzję o przedłużeniu okresu zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych

do trzech miesięcy.

5.

Przed upływem terminów, o których mowa w ust. 3 i 4, zawieszenie w czynnościach służbowych

ustaje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w sprawie o przewinienie dyscyplinarne,

które było przyczyną zawieszenia.

6

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania

w sprawach zawieszania żołnierzy w czynnościach służbowych, z uwzględnieniem postępowania

przełożonego dyscyplinarnego przed podjęciem decyzji o zawieszeniu żołnierza w czynnościach

służbowych, elementów decyzji wydawanych w sprawach zawieszania żołnierzy w czynnościach

służbowych, sposobu i terminu ich doręczania żołnierzom oraz zawiadamiania właściwych

przełożonych, organów wojskowych i zainteresowanych osób, a także czynności dokonywanych

w postępowaniu odwoławczym i ich terminów, jak również obiegu dokumentów i sposobu

ich przechowywania w tym postępowaniu.

Decyzje o zawieszeniu w czynnościach służbowych i o przedłużeniu okresu zawieszenia

w czynnościach służbowych doręcza się żołnierzowi niezwłocznie na piśmie wraz z uzasadnieniem

oraz poucza się go o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania.

1.

Od decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych i o przedłużeniu okresu zawieszenia

w czynnościach służbowych żołnierzowi przysługuje odwołanie.

2.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji o zawieszeniu żołnierza w czynnościach

służbowych i przedłużeniu okresu zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych.

1.

Odwołanie od decyzji o zawieszeniu żołnierza w czynnościach służbowych i o przedłużeniu

okresu zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych rozpoznaje wyższy przełożony

dyscyplinarny, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Odwołanie od decyzji o zawieszeniu żołnierza w czynnościach służbowych oraz o przedłużeniu

okresu zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych, wydanych przez Ministra Obrony

Narodowej, rozpoznaje wojskowy sąd garnizonowy.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, bez względu na stopień wojskowy żołnierza, orzeka

wojskowy sąd garnizonowy obejmujący swoją właściwością jednostkę wojskową, w której

żołnierz pełnił służbę w chwili wydania decyzji przez Ministra Obrony Narodowej.

4.

Organ odwoławczy rozpoznaje odwołanie niezwłocznie.

(skreślony).

(skreślony).

W sprawach odwołania od decyzji, o których mowa w art. 39 ust. 1 i 4, stosuje się

odpowiednio art. 56 oraz art. 78-86.

1.

Postępowanie dyscyplinarne obejmuje postępowanie wyjaśniające oraz postępowanie przed

organem orzekającym w pierwszej instancji i przed organem odwoławczym.

1a

W wypadkach określonych w ustawie postępowanie dyscyplinarne można ograniczyć do postępowania

przed organem orzekającym w pierwszej instancji i przed organem odwoławczym.

2

Postępowanie dyscyplinarne jest jawne wyłącznie dla jego uczestników, chyba że przepis

ustawy stanowi inaczej.

1

W postępowaniu dyscyplinarnym uczestniczy rzecznik dyscyplinarny.

2

Rzeczników dyscyplinarnych wyznacza, spośród żołnierzy zawodowych, na okres trzech

lat, przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy jednostki

wojskowej.

3

Przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w ust. 2, może wyznaczyć żołnierza zawodowego,

za jego pisemną zgodą, do pełnienia funkcji rzecznika dyscyplinarnego na kolejne trzy

lata.

4.

Przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w ust. 2, odwołuje rzecznika dyscyplinarnego

wskutek

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej,

2)

prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną inną niż kara usunięcia z zawodowej służby

wojskowej,

3

otrzymania w opinii okresowej, oceny ogólnej niższej od dobrej,

4)

przeniesienia go do innej jednostki wojskowej.

Z tytułu pełnienia funkcji rzecznika dyscyplinarnego żołnierzowi zawodowemu przysługuje

miesięczne dodatkowe wynagrodzenie, przewidziane wyłącznie w niniejszej ustawie.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, przełożonych dyscyplinarnych

uprawnionych do wyznaczania rzeczników dyscyplinarnych oraz wymagania, jakie powinien

spełniać rzecznik dyscyplinarny, a także warunki i tryb przyznawania i wypłacania

dodatkowego wynagrodzenia przysługującego rzecznikom dyscyplinarnym oraz wysokość

i termin płatności tego wynagrodzenia, z uwzględnieniem zwiększenia obowiązków służbowych

związanych z pełnioną funkcją rzecznika dyscyplinarnego oraz ilości prowadzonych spraw

i stopnia ich skomplikowania.

1.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny podlega wyłączeniu z urzędu, jeżeli

1)

jest małżonkiem żołnierza objętego postępowaniem dyscyplinarnym albo pozostaje we

wspólnym z nim pożyciu,

2)

jest małżonkiem pokrzywdzonego albo pozostaje we wspólnym z nim pożyciu,

3)

jest krewnym lub powinowatym w linii prostej żołnierza objętego postępowaniem dyscyplinarnym

lub pokrzywdzonego,

4

został pokrzywdzony czynem, którego dotyczy postępowanie dyscyplinarne.

1a

Przełożony dyscyplinarny i wyższy przełożony dyscyplinarny podlega wyłączeniu z urzędu

także wtedy, gdy brał udział w sprawie jako rzecznik dyscyplinarny albo przełożony

dyscyplinarny.

1b

Rzecznik dyscyplinarny podlega wyłączeniu z urzędu także wtedy, gdy

1)

jest podwładnym żołnierza objętego postępowaniem dyscyplinarnym,

2)

brał udział w sprawie jako przełożony dyscyplinarny.

2.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny podlega wyłączeniu, jeżeli istnieje

okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności

w sprawie.

3.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 2, następuje na żądanie przełożonego dyscyplinarnego

lub rzecznika dyscyplinarnego albo na wniosek żołnierza objętego postępowaniem dyscyplinarnym

lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

4

O wyłączeniu, o którym mowa w ust. 2, rozstrzyga organ odwoławczy.

5

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się w wypadku podejmowania decyzji, o których mowa

w art. 39 ust. 1 i 4.

1

W razie wyłączenia, na podstawie przepisów art. 49 ust. 1, 1a lub 2, przełożonego

dyscyplinarnego, postępowanie dyscyplinarne wszczyna, a wszczęte przejmuje, wyższy

przełożony dyscyplinarny, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W razie wyłączenia, na podstawie przepisów art. 49 ust. 1 i 2, Ministra Obrony Narodowej,

postępowanie dyscyplinarne wszczyna, a wszczęte przejmuje, sekretarz stanu w Ministerstwie

Obrony Narodowej.

3

W razie wyłączenia, na podstawie przepisów art. 49 ust. 1, 1b lub 2, rzecznika dyscyplinarnego,

czynności w postępowaniu dyscyplinarnym przejmuje inny rzecznik dyscyplinarny.

1.

W razie wyłączenia, na podstawie przepisów art. 49 ust. 1 i 2, Ministra Obrony Narodowej

i sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, postępowanie dyscyplinarne wszczyna,

a wszczęte przejmuje, prokurator wojskowy.

2

Prokurator wojskowy, który wszczął lub przejął postępowanie dyscyplinarne na podstawie

przepisu ust. 1, występuje do wojskowego sądu garnizonowego z wnioskiem o ukaranie

albo wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 74 pkt 1, 2 lub 3.

3

Wojskowy sąd garnizonowy rozpoznając wniosek prokuratora wojskowego, o którym mowa

w ust. 2, może wydać orzeczenie, o którym mowa w art. 74 pkt 1, 2 lub 3, albo orzeczenie

o ukaraniu, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 2.

4.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, właściwy jest prokurator wojskowej prokuratury

garnizonowej obejmującej swoją właściwością jednostkę wojskową, w której żołnierz

pełnił służbę w chwili popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

1.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny jest obowiązany badać oraz uwzględniać

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść żołnierza objętego

postępowaniem dyscyplinarnym.

2.

Żołnierza objętego postępowaniem dyscyplinarnym uważa się za niewinnego, dopóki jego

wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym orzeczeniem organu orzekającego.

3.

Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść żołnierza objętego postępowaniem

dyscyplinarnym.

1.

Żołnierzowi objętemu postępowaniem dyscyplinarnym przysługuje prawo do obrony, w tym

prawo do korzystania z pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć.

2.

W ramach prawa do obrony żołnierz objęty postępowaniem dyscyplinarnym lub jego obrońca

może w szczególności składać wyjaśnienia i wnioski o przeprowadzenie dowodów, zapoznawać

się z zebranymi materiałami sprawy, a także - w wypadkach przewidzianych ustawą -

wnosić odwołania.

3.

Obrońcą może być żołnierz, który nie jest przełożonym rzecznika dyscyplinarnego lub

przełożonego dyscyplinarnego.

4.

W postępowaniu w sprawach o przewinienia dyscyplinarne przed sądem wojskowym obrońcą

może być żołnierz, o którym mowa w ust. 3, lub adwokat.

1

Przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne, jeżeli istnieje uzasadnione

przypuszczenie, że żołnierz popełnił przewinienie dyscyplinarne, z zastrzeżeniem art.

32.

2.

Przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne również

1)

na polecenie przełożonego,

2)

na wniosek organu kontroli,

3

na wniosek Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego,

4)

na wniosek sądu, prokuratora lub innego uprawnionego organu.

3.

Przełożony dyscyplinarny może wszcząć postępowanie dyscyplinarne także

1)

na wniosek podwładnego,

2)

na wniosek pokrzywdzonego.

1.

Minister Obrony Narodowej może wszcząć postępowanie dyscyplinarne w stosunku do każdego

żołnierza.

2.

Przełożony dyscyplinarny może wszcząć postępowanie dyscyplinarne w stosunku do podporządkowanego

mu żołnierza, z wyjątkiem swojego zastępcy.

3.

Postępowanie dyscyplinarne w związku z czynem określonym w art. 18 ust. 1 wszczyna

dowódca jednostki wojskowej lub na jego polecenie albo wniosek inny przełożony dyscyplinarny.

4.

Przełożony dyscyplinarny bada z urzędu swoją właściwość na każdym etapie postępowania

dyscyplinarnego, a w razie stwierdzenia swej niewłaściwości przekazuje sprawę właściwemu

przełożonemu dyscyplinarnemu.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, jeżeli

1)

czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających przypuszczenie

jego popełnienia,

2)

czyn nie nosi cech przewinienia dyscyplinarnego,

3)

czyn nie zawiera znamion naruszenia prawa, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2,

4)

żołnierzowi będącemu sprawcą czynu lub osobą współdziałającą, o których mowa w art.

19 ust. 1 lub 2, nie można przypisać winy albo zachodzi inna okoliczność wyłączająca

odpowiedzialność dyscyplinarną, także z mocy odrębnych przepisów,

5)

uznaje się za wystarczające zastosowanie środków, o których mowa w art. 32,

6)

zachodzą okoliczności wyłączające ukaranie dyscyplinarne, o których mowa w art. 37

ust. 1, 3 lub 4 albo w innych przepisach,

7)

możliwość przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego jest wyłączona, gdyż

a)

żołnierz, który miałby być nim objęty, zmarł,

b)

postępowanie dyscyplinarne co do tego samego czynu tego samego żołnierza zostało prawomocnie

zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się,

c)

w sprawie o czyn, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lub 3, brak jest wniosku uprawnionego

organu o ukaranie dyscyplinarne.

2.

Po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, w razie stwierdzenia okoliczności, o której

mowa w ust. 1 w

1)

pkt 1-4 - wydaje się orzeczenie o uniewinnieniu,

2)

pkt 5-7 - wydaje się orzeczenie o umorzeniu tego postępowania.

1.

Do odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego na wniosek, o którym mowa w art.

54 ust. 3, stosuje się odpowiednio art. 49 ust. 1-4, art. 50 ust. 1 i 2, art. 51 ust.

1 i 4 oraz art. 55 ust. 1 i 2.

2.

Odmowa wszczęcia postępowania dyscyplinarnego następuje w formie postanowienia.

3.

Osobom, o których mowa w art. 54 ust. 3, doręcza się odpis postanowienia o odmowie

wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wraz z uzasadnieniem oraz poucza się ich o

prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania.

1.

Od postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego osobom, o których

mowa w art. 54 ust. 3, przysługuje odwołanie.

2.

W sprawach odwołania od postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,

w tym wydanego przez prokuratora wojskowego na podstawie art. 51 ust. 1, stosuje się

odpowiednio art. 56, 58, 77, 80-83 i 86.

3.

Postanowienie organu odwoławczego wraz z uzasadnieniem, wydane po rozpatrzeniu odwołania

od postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, doręcza się osobom,

o których mowa w art. 54 ust. 3, oraz w wypadku, o którym mowa w art. 50 ust. 1 albo

art. 51 ust. 1, przełożonemu dyscyplinarnemu albo Ministrowi Obrony Narodowej.

1

W kwestiach nieuregulowanych w ustawie w sprawach o przewinienia dyscyplinarne w postępowaniu

przed sądem wojskowym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego o postępowaniu uproszczonym, z wyjątkiem art. 469-471 oraz art. 483.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

orzeczeniu sądu wojskowego - należy przez to rozumieć postanowienie,

2)

odwołaniu do sądu wojskowego - należy przez to rozumieć zażalenie.

1.

Przełożony dyscyplinarny lub organ wojskowy uprawniony do wymierzenia kary dyscyplinarnej

orzeka podczas raportu dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W wypadku gdy zebrany materiał to uzasadnia, orzeczenie o uniewinnieniu lub umorzeniu

postępowania dyscyplinarnego można wydać bez przeprowadzenia raportu dyscyplinarnego.

3.

W wypadku, o którym mowa w ust. 2, o treści orzeczenia zawiadamia się na piśmie osoby

uprawnione do złożenia odwołania, o których mowa w art. 76 ust. 1-2a, pouczając je

o prawie oraz terminie złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia

orzeczenia, a także o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania.

1.

W sprawach o przewinienia dyscyplinarne orzeka wojskowy sąd garnizonowy obejmujący

swoją właściwością jednostkę wojskową, w której żołnierz pełnił służbę w chwili złożenia

wniosku o jego ukaranie lub w chwili złożenia odwołania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

W wypadku określonym w ust. 1 wojskowy sąd garnizonowy orzeka jednoosobowo na posiedzeniu,

chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Przełożony dyscyplinarny orzeka w pierwszej instancji we wszystkich sprawach dyscyplinarnych,

z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2-5 i ust. 3.

2.

Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 22 ust. 1, mogą wymierzać

1)

wymienione w pkt 1-5 - każdy przełożony dyscyplinarny,

2)

wymienioną w pkt 6 - wojskowy sąd garnizonowy, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej,

3)

wymienione w pkt 7 i 9 - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe nie

niższe niż dowódcy jednostki wojskowej,

4)

wymienioną w pkt 8 - przełożony dyscyplinarny lub organ wojskowy, którzy mają prawo

wyznaczania na to stanowisko,

5)

wymienioną w pkt 10 - dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni nadterminową

zasadniczą służbę wojskową, przełożony dyscyplinarny, który ma prawo zwalniania ze

służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, oraz przełożony

dyscyplinarny lub organ wojskowy, którzy mają prawo zwalniania z zawodowej służby

wojskowej.

3.

Jeżeli sąd wojskowy, stwierdzając winę, nie znajduje podstaw do wymierzenia kary aresztu

izolacyjnego, może orzec inną karę dyscyplinarną, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt

1-5, zastosować środek dyscyplinarny albo odstąpić od ukarania.

1.

W wypadku przeniesienia żołnierza do innej jednostki organizacyjnej lub innego pododdziału

wszczęte wobec niego postępowanie dyscyplinarne przejmuje i orzeka w pierwszej instancji

nowy przełożony dyscyplinarny, chyba że dotychczasowy przełożony dyscyplinarny zachowuje

właściwość.

2.

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o przełożonym dyscyplinarnym, który wszczął

postępowanie dyscyplinarne, to przepisy te stosuje się również do nowego przełożonego

dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 1.

Oprócz dokumentów wymaganych innymi przepisami ustawy z przebiegu czynności podejmowanych

w postępowaniu dyscyplinarnym sporządza się protokół lub notatkę służbową.

1.

Spisania protokołu wymaga

1)

przesłuchanie obwinionego, świadka oraz biegłego,

2)

(skreślony),

3)

przebieg raportu dyscyplinarnego.

2

Notatkę służbową sporządza się, jeżeli rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny

uzna to za konieczne.

3

Wszczęcie i przejęcie postępowania dyscyplinarnego, stopień wojskowy, imię i nazwisko

rzecznika dyscyplinarnego uczestniczącego w tym postępowaniu oraz wyznaczenie terminu

i miejsca raportu dyscyplinarnego stwierdza się w rozkazie dziennym lub decyzji.

4

Z rozkazem lub decyzją, o których mowa w ust. 3, zapoznaje się żołnierza objętego

postępowaniem dyscyplinarnym albo obwinionego.

Protokół powinien zawierać

1)

oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca oraz osób w niej uczestniczących,

2)

opis przebiegu czynności oraz oświadczenia i wnioski jej uczestników.

1

Protokół spisuje przeprowadzający czynność lub żołnierz wyznaczony do protokołowania

przez przełożonego dyscyplinarnego, a podpisują go uczestnicy czynności.

2.

Notatkę służbową sporządza i podpisuje osoba przeprowadzająca czynność.

(skreślony).

Rzecznik dyscyplinarny prowadzi postępowanie wyjaśniające w stosunku do

1)

żołnierzy zasadniczej służby wojskowej, absolwentów szkół wyższych odbywających przeszkolenie

wojskowe i żołnierzy rezerwy odbywających ćwiczenia wojskowe oraz żołnierzy nadterminowej

zasadniczej służby wojskowej, a także kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz podoficerów

zawodowych i chorążych zawodowych - chorąży zawodowy lub oficer zawodowy,

2)

oficerów młodszych - żołnierz zawodowy w stopniu wojskowym oficera młodszego lub oficera

starszego,

3)

oficerów starszych - oficer starszy,

4)

generałów (admirałów) - generał (admirał).

Rzecznik dyscyplinarny przeprowadza postępowanie wyjaśniające na polecenie lub na

wniosek przełożonego dyscyplinarnego, który wszczął postępowanie dyscyplinarne.

(skreślony).

1.

Postępowanie wyjaśniające nie powinno trwać dłużej niż czternaście dni.

2.

W szczególnie uzasadnionym wypadku termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony

przez przełożonego dyscyplinarnego, który wszczął postępowanie dyscyplinarne, na dalszy

czas oznaczony.

1.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny uzna, że zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy

dotyczącej żołnierza objętego postępowaniem dyscyplinarnym, zawiadamia tego żołnierza

i jego obrońcę, jeżeli został ustanowiony, o terminie i miejscu zapoznania się z całością

materiałów sprawy oraz poucza o prawie złożenia wniosku o ich uzupełnienie, w ciągu

trzech dni od daty tej czynności.

2.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo żołnierza objętego postępowaniem dyscyplinarnym

lub jego obrońcy do udziału w czynności, o której mowa w ust. 1, nie wstrzymuje postępowania.

1.

Rzecznik dyscyplinarny po zakończeniu postępowania wyjaśniającego przedstawia przełożonemu

dyscyplinarnemu, który wszczął postępowanie dyscyplinarne, sprawozdanie oraz wniosek.

2

Sprawozdanie powinno zawierać

1)

imię i nazwisko obwinionego,

2)

dane dotyczące przebiegu służby obwinionego oraz jego wyróżnień i ukarań,

3)

stwierdzenie pouczenia obwinionego o przysługujących mu prawach określonych w art.

53 ust. 1 i 2,

4)

określenie przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu, ze wskazaniem czasu,

miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków,

5)

wskazanie dowodów popełnienia przewinienia,

6)

wskazanie innych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

7)

stwierdzenie i datę zapoznania obwinionego z całością materiałów sprawy lub wzmiankę

o nieprzeprowadzeniu tej czynności z przyczyny, o której mowa w art. 68a ust. 2.

3

We wniosku zamieszcza się propozycję co do orzeczenia.

4.

(skreślony).

1.

Postępowania wyjaśniającego można nie przeprowadzać, jeżeli

1)

okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego oraz wina żołnierza nie budzą

wątpliwości,

2)

postępowanie dyscyplinarne wszczęto na jeden z wniosków, o których mowa w art. 54

ust. 2 pkt 2-4.

2.

Jeżeli w wypadkach, o których mowa w ust. 1, postępowania wyjaśniającego nie przeprowadza

się, rzecznik dyscyplinarny poucza obwinionego o przysługujących mu prawach określonych

w art. 53 ust. 1 i 2 oraz przedstawia przełożonemu dyscyplinarnemu dane dotyczące

przebiegu służby obwinionego, jego wyróżnień i ukarań, a także wniosek, w którym zamieszcza

propozycję co do orzeczenia.

(skreślony).

1.

Przełożony dyscyplinarny, który wszczął postępowanie dyscyplinarne, po rozpatrzeniu

sprawozdania i wniosku rzecznika dyscyplinarnego, o których mowa w art. 69 lub art.

70 ust. 2

1)

w wypadku gdy nie jest uprawniony do wymierzenia danej kary dyscyplinarnej, przedstawia

a)

właściwemu przełożonemu dyscyplinarnemu albo organowi wojskowemu uprawnionemu do wymierzenia

kary dyscyplinarnej wniosek o wymierzenie tej kary,

b)

dowódcy jednostki wojskowej wniosek o wystąpienie do wojskowego sądu garnizonowego

o wymierzenie kary aresztu izolacyjnego albo

2)

wyznacza termin i miejsce raportu dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem art. 57 ust. 2.

2.

W wypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a), w nim wymieniony

organ orzekający wyznacza termin i miejsce raportu dyscyplinarnego.

3.

Przełożony dyscyplinarny albo organ wojskowy uprawniony do wymierzenia kary dyscyplinarnej

w czasie raportu dyscyplinarnego

1)

odczytuje wnioski, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a) lub w art. 54 ust. 2 pkt

2-4 i ust. 3,

2)

wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego,

3)

wysłuchuje obwinionego i jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony i wniósł o takie

wysłuchanie,

4)

rozpatruje sprawę i wydaje orzeczenie, pouczając o prawie, terminie i trybie wniesienia

odwołania.

W wypadku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 lit. a), przełożony dyscyplinarny

albo organ wojskowy uprawniony do wymierzenia kary dyscyplinarnej, orzekający w pierwszej

instancji na wniosek przełożonego dyscyplinarnego, który wszczął postępowanie dyscyplinarne

1)

umożliwia temu przełożonemu, jeżeli o to wnosi, udział w raporcie dyscyplinarnym i

przedstawienie swojego stanowiska w sprawie,

2)

może orzec odmiennie niż we wniosku.

W wypadku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 lit. b), w postępowaniu przed dowódcą

jednostki wojskowej stosuje się odpowiednio przepisy art. 72 ust. 2 i 3 oraz art.

72a.

W wypadkach przewidzianych w art. 18 ust. 1 pkt 1 i 3 ustalenia co do faktów oraz

ocena prawna czynu zawarta we wniosku o ukaranie dyscyplinarne właściwego organu uprawnionego

do nakładania kar porządkowych lub wymierzania kar pieniężnych albo w orzeczeniu sądu

lub postanowieniu prokuratora są wiążące dla przełożonego dyscyplinarnego.

Orzeczenie organu orzekającego stanowi o

1)

uniewinnieniu,

2)

umorzeniu postępowania dyscyplinarnego,

3)

odstąpieniu od ukarania,

4)

ukaraniu.

1.

Orzeczenie sporządza się na piśmie.

2.

W terminie trzech dni od dnia raportu dyscyplinarnego, a gdy go nie przeprowadzono,

od dnia zawiadomienia, o którym mowa w art. 57 ust. 3, osoby uprawnione do złożenia

odwołania, o których mowa w art. 76 ust. 1-2a, mogą złożyć do przełożonego dyscyplinarnego

albo organu wojskowego uprawnionego do wymierzenia kary dyscyplinarnej wniosek o sporządzenie

na piśmie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia.

3.

Termin określony w ust. 2 jest nieprzekraczalny i nie podlega przywróceniu.

4.

Uzasadnienie orzeczenia sporządza się w ciągu trzech dni od dnia złożenia wniosku

i wraz z orzeczeniem doręcza się osobie, która złożyła wniosek, oraz innym osobom

uprawnionym do złożenia odwołania.

1.

Od orzeczenia organu orzekającego w pierwszej instancji obwinionemu lub jego obrońcy

przysługuje odwołanie.

2

Od orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego albo organu wojskowego uprawnionego do

wymierzenia kary dyscyplinarnej, wydanego w pierwszej instancji, rzecznikowi dyscyplinarnemu

przysługuje odwołanie na korzyść albo na niekorzyść obwinionego.

2a

Od orzeczenia orzekającego odmiennie niż we wniosku o wymierzenie kary dyscyplinarnej

lub we wniosku o wystąpienie do wojskowego sądu garnizonowego o wymierzenie kary aresztu

izolacyjnego, wydanego w pierwszej instancji przez

1)

przełożonego dyscyplinarnego albo organ wojskowy uprawniony do wymierzenia kary dyscyplinarnej,

2)

dowódcę jednostki wojskowej

przełożonemu dyscyplinarnemu, który złożył wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej

lub wniosek o wystąpienie do wojskowego sądu garnizonowego o wymierzenie kary aresztu

izolacyjnego, przysługuje odwołanie na korzyść albo na niekorzyść obwinionego.

3

Od orzeczenia wojskowego sądu garnizonowego, o którym mowa w art. 59 ust. 2 pkt 2

lub ust. 3, oprócz osób wymienionych w ust. 1, także dowódcy jednostki wojskowej przysługuje

odwołanie na korzyść albo niekorzyść obwinionego.

4.

Od orzeczenia, o którym mowa w art. 36, przysługuje odwołanie na zasadach określonych

w ust. 1-3, które stosuje się odpowiednio.

1

Odwołanie od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przez przełożonego dyscyplinarnego

rozpoznaje wyższy przełożony dyscyplinarny, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2

Odwołanie od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przez organ wojskowy uprawniony

do wymierzenia kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 8, rozpoznaje

Minister Obrony Narodowej.

3.

Odwołanie od orzeczenia dotyczącego kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 22 ust.

1 pkt 10, bez względu na stopień wojskowy obwinionego, oraz od orzeczenia wydanego

przez Ministra Obrony Narodowej w sprawach dyscyplinarnych rozpoznaje wojskowy sąd

garnizonowy.

4.

Odwołanie od orzeczenia wydanego przez sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej,

który wszczął lub przejął postępowanie dyscyplinarne na podstawie przepisu art. 50

ust. 2, rozpoznaje wojskowy sąd garnizonowy.

5

Odwołania od orzeczeń wojskowego sądu garnizonowego, o których mowa w art. 51 ust.

3 oraz art. 59 ust. 2 pkt 2 i ust. 3, rozpoznaje wojskowy sąd okręgowy.

Wojskowy sąd okręgowy rozpoznaje odwołania jednoosobowo.

(skreślony).

1.

Odwołanie wnosi się na piśmie, za pośrednictwem organu, który orzekał w sprawie.

2.

Wnoszący odwołanie powinien podać, czego się domaga.

1.

Termin do wniesienia odwołania do wyższego przełożonego dyscyplinarnego wynosi trzy

dni, od dnia

1)

doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem,

2)

raportu dyscyplinarnego, jeżeli nie został złożony wniosek o sporządzenie na piśmie

i doręczenie uzasadnienia orzeczenia,

3)

zawiadomienia, o którym mowa w art. 57 ust. 3, jeżeli raportu dyscyplinarnego nie

przeprowadzono i nie został złożony wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie

uzasadnienia orzeczenia.

2.

Termin do wniesienia odwołania do sądu wojskowego wynosi siedem dni, od daty

1)

doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem,

2)

raportu dyscyplinarnego, jeżeli nie został złożony wniosek o sporządzenie na piśmie

i doręczenie uzasadnienia orzeczenia,

3)

zawiadomienia, o którym mowa w art. 57 ust. 3, jeżeli raportu dyscyplinarnego nie

przeprowadzono i nie został złożony wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie

uzasadnienia orzeczenia.

3.

Terminy określone w ust. 1 i 2 są nieprzekraczalne i nie podlegają przywróceniu.

1.

Wyższy przełożony dyscyplinarny zawiadamia o terminie i miejscu rozpoznania odwołania

1)

obwinionego i jego obrońcę, jeżeli został ustanowiony,

2)

rzecznika dyscyplinarnego,

3)

przełożonego dyscyplinarnego, który złożył wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej.

2.

Wyższy przełożony dyscyplinarny rozpoznając odwołanie wysłuchuje osoby, o których

mowa w ust. 1, jeżeli stawiły się i wniosły o wysłuchanie.

3.

Przy rozpoznawaniu odwołania przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego obwiniony

i jego obrońca, jeżeli został ustanowiony, oraz rzecznik dyscyplinarny są obowiązani

stawić się przed wyższym przełożonym dyscyplinarnym na jego wezwanie.

1.

Po rozpatrzeniu odwołania wyższy przełożony dyscyplinarny orzeka o utrzymaniu w mocy

lub zmianie orzeczenia albo o uchyleniu orzeczenia i umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

2

Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, o którym mowa w ust.

1, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może rozstrzygnąć na niekorzyść obwinionego tylko

wtedy, gdy odwołanie wniesiono na niekorzyść obwinionego.

1.

Orzeczenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego wraz z uzasadnieniem doręcza się

obwinionemu, rzecznikowi dyscyplinarnemu i przełożonemu dyscyplinarnemu, który orzekał

w sprawie w pierwszej instancji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w postępowaniu odwoławczym przed sądem wojskowym.

Od orzeczeń organu odwoławczego odwołanie nie przysługuje.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania

dyscyplinarnego, z uwzględnieniem terminów do dokonania czynności w tym postępowaniu

i sposobu obliczania tych terminów, sposobu doręczania pism, a także czynności wymaganych

przy wyłączeniu ze sprawy przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego.

1.

Orzeczenie staje się prawomocne

1

z upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli go nie wniesiono,

2)

z chwilą wydania orzeczenia przez organ odwoławczy.

2

Do wykonania kary dyscyplinarnej przystępuje się niezwłocznie

1)

po upływie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli go nie wniesiono,

2)

po doręczeniu orzeczenia organu odwoławczego.

3

Karę dyscyplinarną, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 9, uważa się za wykonaną

z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom, o których

mowa w art. 88 § 1, organ przeprowadzający dowód, zamiast wymierzyć żołnierzowi karę

grzywny, występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę,

z wnioskiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

1

Wykonanie kary dyscyplinarnej zarządza i nadzoruje organ, który wydał orzeczenie o

ukaraniu w pierwszej instancji, z zastrzeżeniem art. 88 ust. 3.

2.

Uprawnienie do nadzoru nad wykonaniem kary dyscyplinarnej przysługuje również wyższemu

przełożonemu dyscyplinarnemu oraz prokuratorowi wojskowemu.

3.

(skreślony).

4

Prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary pieniężnej stanowi podstawę jej potrącenia

z uposażenia żołnierza na zasadach określonych w przepisach o uposażeniu żołnierzy.

1.

Wykonanie kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4-6, można odroczyć

albo przerwać.

2.

Wykonanie kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 3, można odroczyć

w całości albo w części lub rozłożyć na raty.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się tylko w razie zaistnienia ważnych powodów i tylko

na czas niezbędny.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka organ, który wydał orzeczenie w pierwszej

instancji.

1.

Nie wykonuje się kary dyscyplinarnej po upływie sześciu miesięcy od dnia, w którym

orzeczenie stało się prawomocne.

2.

Z dniem zwolnienia z czynnej służby wojskowej nie podlegają wykonaniu kary dyscyplinarne

niewykonane w całości lub w części przed tym dniem, z wyłączeniem kary, o której mowa

w art. 22 ust. 1 pkt 10.

Przepisy tego rozdziału stosuje się odpowiednio do wykonywania środków dyscyplinarnych.

1.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, określi, w

drodze rozporządzenia, regulamin wykonywania i odbywania kar i środków dyscyplinarnych,

z uwzględnieniem w szczególności elementów zarządzeń i orzeczeń wydawanych w sprawach

wykonania kar i środków dyscyplinarnych oraz ich wzorów, sposobu ich przechowywania

oraz sposobu postępowania przy wykonywaniu poszczególnych kar i środków dyscyplinarnych.

2.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, określi, w

drodze rozporządzenia, warunki tworzenia wojskowych aresztów dyscyplinarnych oraz

warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia tych aresztów, z uwzględnieniem rozmieszczenia

wojskowych aresztów dyscyplinarnych, organów wojskowych uprawnionych do ich tworzenia

i znoszenia, obowiązku zawiadamiania o tym wojskowego sądu garnizonowego i wojskowego

prokuratora garnizonowego, warunków lokalizacji wojskowych aresztów dyscyplinarnych,

wyposażenia tych aresztów w instalację alarmową, szczegółowych warunków, jakim powinny

odpowiadać pomieszczenia dla żołnierzy odbywających karę aresztu izolacyjnego, w szczególności

zapewniających wymaganą minimalną powierzchnię, warunków wymaganych od innych pomieszczeń

i ich wyposażenia oraz warunków wydzielania i lokalizacji pomieszczeń aresztu.

1.

Prawomocne orzeczenie organu orzekającego uchyla się lub zmienia, jeżeli

1)

ujawniono nowe okoliczności, które wskazują, że brak było faktycznych podstaw do ukarania

albo umorzenia postępowania dyscyplinarnego,

2)

orzeczenie wydano z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na jego treść.

2

Uchylenie lub zmiana prawomocnego orzeczenia może nastąpić

1)

z powodu określonego w ust. 1 pkt 1 - tylko na korzyść obwinionego,

2)

z powodu określonego w ust. 1 pkt 2 - na korzyść lub na niekorzyść obwinionego, jeżeli

nie upłynął okres przedawnienia ukarania dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 37

ust. 1, 3 i 4, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

W razie uchylenia orzeczenia postępowanie dyscyplinarne umarza się albo przekazuje

się sprawę do ponownego rozpatrzenia.

4

Przedawnienie ukarania dyscyplinarnego nie stoi na przeszkodzie do wydania orzeczenia

o uniewinnieniu lub umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

1.

Do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 94 ust. 1 uprawniony

jest wyższy przełożony dyscyplinarny, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia wydanego przez Ministra Obrony Narodowej,

orzeczenia sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej wydanego w postępowaniu

prowadzonym na podstawie art. 50 ust. 2 oraz orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej,

o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 10, uprawniony jest wojskowy sąd garnizonowy; jeżeli

jednak orzeczenie uprawomocniło się w wyniku rozpoznania odwołania przez wojskowy

sąd garnizonowy - uprawnienie przysługuje wojskowemu sądowi okręgowemu orzekającemu

jednoosobowo.

3.

Do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przez

wojskowy sąd garnizonowy uprawniony jest wojskowy sąd okręgowy orzekający jednoosobowo;

jeżeli jednak orzeczenie uprawomocniło się w wyniku rozpoznania odwołania przez wojskowy

sąd okręgowy - sąd ten orzeka w składzie trzech sędziów.

4.

Uchylenie lub zmiana prawomocnego orzeczenia w trybie nadzoru następuje z urzędu.

1.

W sprawach nieuregulowanych w tym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

postępowania odwoławczego.

2.

Właściwość sądu wojskowego ustala się według zasady określonej w art. 58 ust. 1; jeżeli

w postępowaniu odwoławczym orzekał wojskowy sąd garnizonowy, właściwość wojskowego

sądu okręgowego ustala się na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wzruszania

przez wyższych przełożonych dyscyplinarnych w drodze nadzoru prawomocnych orzeczeń

przełożonych dyscyplinarnych oraz organu wojskowego uprawnionego do wymierzenia kary

dyscyplinarnej, z uwzględnieniem sposobu sprawowania nadzoru nad prawomocnymi orzeczeniami,

sposobu postępowania w wypadku ujawnienia przesłanek wzruszenia tych orzeczeń, w tym

terminów i rodzajów dokonywanych czynności oraz formy i wzorów dokumentów tych czynności.

Jeżeli orzeczenie o ukaraniu zostało

1)

uchylone - skutki, jakie to orzeczenie wywołało, ulegają uchyleniu w całości,

2)

zmienione - skutki, jakie to orzeczenie wywołało, ulegają uchyleniu w części niezgodnej

z dokonaną zmianą.

1.

W razie uchylenia orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, o której mowa

1)

w art. 22 ust. 1 pkt 10 - ukaranemu przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w

wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, według stawek obowiązujących na stanowisku służbowym zajmowanym w dniu uprawomocnienia

się orzeczenia wraz z odsetkami ustawowymi; przywrócenie do czynnej służby wojskowej

następuje na wniosek ukaranego, jeżeli spełnia on wymagania w zakresie wieku oraz

zdolności fizycznej i psychicznej do tej służby,

2)

w art. 22 ust. 1 pkt 8 - ukaranego przywraca się na dotychczas zajmowane stanowisko

służbowe, a w razie braku takiej możliwości - na równorzędne stanowisko służbowe,

oraz wypłaca się utraconą wskutek kary dyscyplinarnej część uposażenia należnego na

tym stanowisku, według stawek obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia

wraz z odsetkami ustawowymi,

3)

w art. 22 ust. 1 pkt 3 - ukaranemu wypłaca się kwotę odpowiadającą kwocie kary pieniężnej

wraz z odsetkami ustawowymi.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio w razie złagodzenia kary pieniężnej lub

zastąpienia jej inną, łagodniejszego rodzaju - w części, w której obwiniony nie powinien

był jej ponieść.

3.

(skreślony).

W sprawach, o których mowa w art. 98 i 99, przepisy art. 417-419 Kodeksu cywilnego nie mają zastosowania.

1.

W sprawach, o których mowa w art. 99 ust. 1 i 2, orzeka organ, który uchylił lub zmienił

prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej.

2

Od orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, ukaranemu przysługuje odwołanie na zasadach

i w trybie określonych w art. 76-78 i art. 80-86, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Odwołanie od orzeczenia wojskowego sądu okręgowego rozpoznaje Izba Wojskowa Sądu Najwyższego,

stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

1

W razie uchylenia orzeczenia o wymierzeniu kary aresztu izolacyjnego lub złagodzenia

tej kary, żołnierzowi przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego, które stosuje się odpowiednio.

2.

W sprawie o odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, orzeka na posiedzeniu wojskowy

sąd okręgowy w składzie trzech sędziów, a odwołanie rozpoznaje Izba Wojskowa Sądu

Najwyższego stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Orzeczenie w sprawach, o których mowa w art. 99 ust. 1 i 2, podlega wzruszeniu na

zasadach i w trybie określonych w art. 94-96.

1.

Ewidencję ukarań żołnierza prowadzi jego przełożony dyscyplinarny.

2.

W ewidencji umieszcza się kartę zawierającą dane o

1)

organie orzekającym i dacie wydania orzeczenia,

2)

rodzaju przewinienia dyscyplinarnego,

3)

wymierzonej karze dyscyplinarnej lub zastosowanym środku dyscyplinarnym,

4)

terminie wykonania kary dyscyplinarnej lub środka dyscyplinarnego albo o terminie

warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej kary dyscyplinarnej.

1.

Zatarcie ukarania, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, następuje z mocy prawa w wypadku

1

upływu sześciu miesięcy od dnia wykonania kary lub środka dyscyplinarnego albo od

dnia przedawnienia ich wykonania,

2

upływu orzeczonego okresu próby, o którym mowa w art. 35, jeżeli wykonanie kary nie

zostało zarządzone,

3)

wyznaczenia żołnierza na wyższe stanowisko służbowe,

4)

zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej.

2

Zatarcie ukarania z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, dotyczy wszystkich

kar.

3.

Organ, który orzekł o wymierzeniu kary dyscyplinarnej w pierwszej instancji, może

zarządzić zatarcie ukarania przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli

żołnierz był ukarany dyscyplinarnie tylko raz, a udzielono mu wyróżnienia na podstawie

niniejszej ustawy.

4

Jeżeli w okresie sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu

nastąpiło skazanie przez sąd wojskowy, wydanie postanowienia o warunkowym umorzeniu

postępowania karnego lub ukaranie w postępowaniu dyscyplinarnym, zatarcie ukarania

nie może nastąpić przed upływem roku od dnia uprawomocnienia się ostatniego orzeczenia.

Przepisów art. 103 i 104 nie stosuje się w razie wymierzenia żołnierzowi kary dyscyplinarnej,

o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 10.

1

Z chwilą zatarcia ukarania uważa się je za niebyłe i wszelkie wpisy o ukaraniu ulegają

usunięciu z ewidencji, o której mowa w art. 103.

2.

Zatarcie ukarania nie likwiduje skutków wykonania kary dyscyplinarnej.

1.

Rejestr postępowań dyscyplinarnych prowadzi się w komórce organizacyjnej Ministerstwa

Obrony Narodowej, jednostce organizacyjnej podporządkowanej Ministrowi Obrony Narodowej

lub przez niego nadzorowanej oraz przedsiębiorstwie państwowym, dla którego jest on

organem założycielskim.

2.

W rejestrze umieszcza się dane o wszczęciu i sposobie zakończenia postępowania dyscyplinarnego.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i czas przechowywania dokumentacji postępowania dyscyplinarnego,

2)

sposób prowadzenia ewidencji ukarań żołnierza oraz rejestrowania postępowań dyscyplinarnych

w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej, jednostce organizacyjnej podporządkowanej

Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej oraz przedsiębiorstwie państwowym,

dla którego jest on organem założycielskim

z uwzględnieniem warunków zapewniających ochronę danych zebranych w postępowaniu dyscyplinarnym

przed ich nieuprawnionym ujawnieniem, formy i wzoru ewidencji ukarań żołnierza oraz

rejestru postępowań dyscyplinarnych, a także okresu przechowywania dokumentacji postępowania

dyscyplinarnego zapewniającego możliwość wzruszania prawomocnych orzeczeń w drodze

nadzoru.

1.

Kosztami postępowania dyscyplinarnego są uzasadnione wydatki poniesione przez Skarb

Państwa od chwili wszczęcia tego postępowania.

2.

Wydatkami Skarbu Państwa związanymi z prowadzonym postępowaniem dyscyplinarnym są

w szczególności wydatki z tytułu

1)

doręczenia wezwań i innych pism,

2)

sprowadzenia obwinionego,

3

przejazdów osób, z zastrzeżeniem art. 109,

4)

oględzin, opinii i tłumaczeń.

Kosztami związanymi z postępowaniem dyscyplinarnym, ponoszonymi przez obwinionego,

są jego wydatki na ustanowienie obrońcy - adwokata i udział tego obrońcy w tym postępowaniu.

(skreślony).

1.

(skreślony).

2

Jeżeli obwinionego uniewinniono albo postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone,

obwinionemu zwraca się koszty, o których mowa w art. 109.

3

W razie uniewinnienia obwinionego od niektórych zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych

albo umorzenia postępowania dyscyplinarnego co do niektórych przewinień dyscyplinarnych,

przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w części uniewinniającej lub umarzającej.

4.

Jeżeli odwołanie wniesione na niekorzyść obwinionego nie zostało uwzględnione nawet

w części, koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

(skreślony).

(skreślony).

Roszczenie z tytułu kosztów, o których mowa w art. 109, ulega przedawnieniu z upływem

trzech lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne

w danej instancji.

Sędziowie i asesorzy sądów wojskowych ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia

dyscyplinarne na zasadach określonych w ustawie o ustroju sądów wojskowych, a sędziowie

Sądu Najwyższego będący żołnierzami w czynnej służbie wojskowej - na zasadach określonych

w ustawie o Sądzie Najwyższym.

Prokuratorzy i asesorzy wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury ponoszą odpowiedzialność

dyscyplinarną za przewinienia dyscyplinarne na zasadach określonych w ustawie o prokuraturze.

Żołnierze pełniący służbę zawodową lub okresową, których - na podstawie odrębnych

przepisów - przynależność do samorządów zawodowych jest obowiązkowa, ponoszą odpowiedzialność

dyscyplinarną za przewinienia dyscyplinarne polegające na naruszeniu przepisów o wykonywaniu

ich specjalności zawodowej na zasadach określonych w ustawach dotyczących odpowiednich

zawodów i ich samorządów zawodowych.

W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 i Nr 27, poz. 111, z 1982 r. Nr 7, poz. 55 i Nr 45, poz. 289, z 1983 r. Nr 41, poz. 185, z 1984 r. Nr 34, poz. 183, z 1986 r. Nr 47, poz. 228, z 1987 r. Nr 21, poz. 123 i Nr 33, poz. 186, z 1989 r. Nr 20, poz. 107, z 1990 r. Nr 34, poz. 201, z 1991 r. Nr 100, poz. 442 i Nr 119, poz. 513, z 1994 r. Nr 122, poz. 593, z 1995 r. Nr 1, poz. 1 i Nr 74, poz. 368, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643 i Nr 137, poz. 926) po art. 88 dodaje się art. 88a w brzmieniu

«

Art. 88a.

W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom, o których

mowa w art. 88 § 1, organ przeprowadzający dowód, zamiast wymierzyć żołnierzowi karę

grzywny, występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę,

z wnioskiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

»

(pominięte).

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 113, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934 i Nr 140, poz. 940) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 276 dodaje się art. 276

«

Art. 276

W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom, o których

mowa w art. 274 i 276, sąd, zamiast skazać żołnierza na grzywnę, występuje do dowódcy

jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, z wnioskiem o pociągnięcie

go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

»

;

2)

po art. 762 dodaje się art. 762

«

Art. 762

W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom, o których

mowa w art. 762 § 1 i § 2, komornik, zamiast ukarać żołnierza grzywną, występuje do

dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, z wnioskiem o pociągnięcie

go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

»

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680 oraz z 1997 r. Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943) po art. 37 dodaje się art. 37a w brzmieniu

«

Art. 37a.

W razie uchybienia przez żołnierza obowiązkowi określonemu w art. 37 § 1 i § 2, organ

egzekucyjny, zamiast ukarać żołnierza grzywną, występuje do dowódcy jednostki wojskowej,

w której żołnierz ten pełni służbę, z wnioskiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności

dyscyplinarnej.

»

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16, Nr 40, poz. 174 i Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 43, poz. 165, z 1996 r. Nr 7, poz. 44, Nr 10, poz. 56 i Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 28, poz. 153, Nr 80, poz. 495, Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 77;

2)

w art. 78

a)

w ust. 1 skreśla się pkt 3,

b)

w ust. 2 skreśla się pkt 2;

3)

w art. 80 w ust. 1 skreśla się pkt 2 i 3.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, Nr 28, poz. 153, Nr 106, poz. 678, Nr 107, poz. 688, Nr 117, poz. 753 i Nr 121, poz. 770) dotychczasową treść art. 31 oznacza się jako ust. 1 i skreśla się wyrazy «w drodze

wyróżnienia,» oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu

«

2.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów o dyscyplinie wojskowej dotyczących wcześniejszego

mianowania na kolejny stopień wojskowy.

»

W ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 7, poz. 44 i Nr 139, poz. 647 oraz z 1997 r. Nr 80, poz. 496, Nr 106, poz. 678 i Nr 141, poz. 943) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie

«

3)

na podstawie prawomocnego orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wyznaczenia na

niższe stanowisko służbowe, wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym,

»

;

2)

w art. 17 w ust. 5 oraz w art. 18 w ust. 2 po wyrazie «wskutek» dodaje się wyraz «prawomocnego»;

3)

w art. 37

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy «lub postępowaniem przed sądem honorowym»,

b)

w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

«

1)

postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone, a żołnierzowi nie została wymierzona

kara dyscyplinarna usunięcia z zawodowej służby wojskowej,

»

;

4)

w art. 38 w ust. 2 po wyrazie «aresztu» dodaje się wyrazy «koszarowego lub izolacyjnego»;

5)

w art. 40 w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

«

1a)

prawomocnych orzeczeń o wymierzeniu kary pieniężnej oraz o ustaleniu kosztów postępowania,

wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym,

»

;

6)

w art. 42

a)

w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

«

3)

na zapłatę kary pieniężnej wymierzonej w postępowaniu dyscyplinarnym - na podstawie

prawomocnego orzeczenia o ukaraniu.

»

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

«

1a.

Z uposażenia żołnierzy odbywających nadterminową zasadniczą służbę wojskową mogą być

dokonywane również potrącenia na zaspokojenie roszczeń z tytułu kosztów postępowania

dyscyplinarnego - na podstawie prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

»

,

c)

w ust. 2 w zdaniu pierwszym skreśla się kropkę oraz dodaje się wyrazy «oraz kary pieniężnej

wymierzonej w postępowaniu dyscyplinarnym.»,

d)

w ust. 3 wyrazy «w ust. 1 i 2» zastępuje się wyrazami «w ust. 1, 1a i 2».

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 oraz z 1997 r. Nr 90, poz. 557, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 117, poz. 752 i 753 i Nr 124, poz. 782) w art. 64 wyrazy «53-56» zastępuje się wyrazami «53, 56».

W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 1, poz. 1 i z 1997 r. Nr 28, poz. 153) w art. 16 w ust. 2 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy

«a także okresy, w czasie których żołnierz nie pełnił służby wskutek wymierzonej mu

kary dyscyplinarnej usunięcia z zawodowej służby wojskowej - jeżeli następnie została

ona uchylona.»

W ustawie z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej

(Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 56 i Nr 102, poz. 474 oraz z 1997 r. Nr 121, poz. 770) w art. 9 skreśla się ust. 1.

Jeżeli przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione przed dniem wejścia w życie ustawy

1)

żołnierz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach określonych ustawą, chyba

że przepisy dotychczasowe są względniejsze,

2)

postępowanie dyscyplinarne prowadzi się według przepisów ustawy również do uchylania

prawomocnych orzeczeń dyscyplinarnych oraz orzeczeń sądów honorowych; jeżeli jednak

zostało wydane orzeczenie w pierwszej instancji, postępowanie dyscyplinarne prowadzi

się do jego zakończenia według przepisów dotychczasowych.

1.

Kary dyscyplinarne niewykonane przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają wykonaniu

według przepisów ustawy.

2.

Po wejściu w życie ustawy nie wykonuje się kar dyscyplinarnych nieprzewidzianych w

ustawie.

3.

Kary dyscyplinarne, których wykonanie odroczono lub przerwano na podstawie dotychczasowych

przepisów, podlegają wykonaniu według przepisów ustawy.

4.

Przepis art. 125 ma zastosowanie do kar dyscyplinarnych prawomocnie wykonanych, a

następnie uchylonych po dniu wejścia w życie ustawy.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy

za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 17 i z 1997 r. Nr 117, poz. 753) pozostają w mocy do czasu zastąpienia ich przepisami wydanymi na podstawie niniejszej

ustawy, o ile nie są sprzeczne z jej przepisami, nie dłużej jednak niż przez trzy

miesiące od dnia jej wejścia w życie.

Tracą moc przepisy ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy

za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 17 i z 1997 r. Nr 117, poz. 753), z wyjątkiem przepisów rozdziału 6 oraz art. 44, 45 i 47.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom, o których

mowa w art. 274 i 276, sąd, zamiast skazać żołnierza na grzywnę, występuje do dowódcy

jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, z wnioskiem o pociągnięcie

go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom, o których

mowa w art. 762 § 1 i § 2, komornik, zamiast ukarać żołnierza grzywną, występuje do

dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, z wnioskiem o pociągnięcie

go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.