Ustawa z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie o ustawy o pracy na morskich statkach handlowych oraz o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim.

W ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych

(Dz. U. Nr 61, poz. 258, z 1994 r. Nr 113, poz. 547, z 1998 r. Nr 113, poz. 717 oraz z 2000 r. Nr 109, poz. 1156) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Książeczkę żeglarską wystawia się na wniosek

1)

marynarza lub rybaka,

2)

osoby posiadającej udokumentowane ukończenie szkolenia dotyczące bezpieczeństwa stopnia

podstawowego w zakresie określonym w Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania

im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 39, poz. 201 i 202 oraz z 1999 r. Nr 30, poz. 286),

3)

innej osoby, jeżeli pozostaje ona z armatorem w stosunku pracy na statku,

4)

ucznia szkoły morskiej, w celu odbycia praktyki pływania określonej programem nauczania

szkoły.

2.

Za wystawienie książeczki żeglarskiej pobiera się opłatę.

3.

Wysokość opłaty za wystawienie książeczki żeglarskiej nie może przekroczyć 15 euro,

a za wydanie duplikatu książeczki żeglarskiej 30 euro.

”

;

2)

w art. 12 w ust. 1 w pkt 1 po wyrazach „marynarza lub rybaka” dodaje się wyrazy „oraz osoby, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2”;

3)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym

do spraw zagranicznych, kierując się postanowieniami umów i przepisów międzynarodowych

w zakresie dokumentów tożsamości marynarzy, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór książeczki żeglarskiej,

2)

tryb wystawiania, wymiany i unieważniania książeczki żeglarskiej oraz rodzaj dokonywanych

w niej adnotacji urzędowych i wpisów, a także sposób i tryb ich dokonywania,

3)

wysokość pobieranych przez urząd morski opłat za wystawienie książeczki żeglarskiej,

uwzględniając przepis art. 11 ust. 3.

”

;

4)

w art. 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, kierując się wymaganiami wynikającymi

z wiążącej Rzeczpospolitą Polską w tym zakresie umowy międzynarodowej, określi, w

drodze rozporządzenia, wzór listy załogi statku oraz sposób jej sporządzania, wystawiania

i dokonywania w niej wpisów.

”

;

5)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

Statek powinien posiadać załogę, której liczebność i kwalifikacje zawodowe, a także

warunki zdrowotne zapewniają bezpieczną i higieniczną pracę, prawidłową obsługę urządzeń

statku i ładunku, należytą obsługę załogi i pasażerów oraz umożliwiają przestrzeganie

przepisów o czasie pracy na statku.

2.

Armator określa liczebność i skład zawodowy załogi statku, umożliwiające spełnienie

wymagań określonych w ust. 1, a także sposób uzupełniania składu załogi w podróży

morskiej statku, jeżeli w czasie jej trwania nastąpiło jego zmniejszenie.

3.

Armator zapewnia przeszkolenie medyczne kapitana i załogi w zakresie stosowania środków

ratunkowych i medycznych, zgodnie z wymaganiami międzynarodowymi, o których mowa w

art. 11 ust. 1 pkt 2.

4.

Armator jest obowiązany zapewnić zaopatrzenie statku w środki medyczne, wyposażenie

szpitali i apteczek okrętowych oraz opiekę medyczną na statku, zgodnie z wymaganiami,

o których mowa w ust. 5.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, kierując się szczególnym charakterem pracy na

morskich statkach handlowych oraz wymaganiami wynikającymi z wiążących Rzeczpospolitą

Polską umów międzynarodowych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki zdrowotne wymagane od osób wykonujących pracę na statku oraz tryb orzekania

o zdolności do wykonywania tej pracy,

2)

rodzaje i częstotliwość profilaktycznych badań lekarskich osób wykonujących pracę

na statku,

3)

wymagania dotyczące wyposażenia apteczek okrętowych w odpowiednie rodzaje i ilości

środków farmaceutycznych, sprzętu i środków medycznych oraz zasad ich przechowywania,

ewidencji, wymiany i kontroli,

4)

wymagania dotyczące wyposażenia szpitali okrętowych i zatrudniania lekarzy okrętowych,

5)

wymagania dotyczące wyposażenia środków ratunkowych w apteczki,

6)

szczegółowe zasady i warunki udzielania drogą radiową konsultacji medycznej kapitanowi

statku przez właściwą jednostkę służby zdrowia,

7)

warunki, tryb oraz organy upoważnione do przeprowadzania kontroli zaopatrzenia medycznego

statków,

8)

wymagania dotyczące programu, zakresu i częstotliwości szkolenia medycznego kapitana

i załogi statku, z uwzględnieniem wytycznych Międzynarodowej Organizacji Morskiej

(IMO).

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do

spraw zdrowia, ze względu na szczególne warunki pracy na statkach rybackich, określi,

w drodze rozporządzenia, wymagania higieniczne i zdrowotne na statkach rybackich,

mając na uwadze wymogi w zakresie konstrukcji i wyposażenia statków rybackich, sprzętu

ratowniczego, szkolenia załóg i ratowania życia.

”

;

6)

w art. 45 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu

„

2.

Armator jest obowiązany zapewnić na statku pomieszczenia załogi odpowiednie do liczby

zatrudnionych pracowników.

3.

Armator jest obowiązany utrzymywać statek, jego wyposażenie i znajdujące się w nim

pomieszczenia w stanie zapewniającym bezpieczne i higieniczne warunki pracy i wypoczynku

po pracy.

”

;

7)

art. 57 otrzymuje brzmienie

„

Art. 57.

1.

Czas pracy na statku nie może przekraczać przeciętnie 40 godzin, a w strefie tropikalnej

i polarnej 30 godzin, w pięciodniowym tygodniu pracy, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym

6 miesięcy.

2.

Czas pracy na statku będącym w morzu nie może przekraczać 56 godzin w siedmiodniowym

tygodniu pracy, a dla pracowników niepełniących wacht - 46 godzin w sześciodniowym

tygodniu pracy oraz 12 godzin na dobę.

3.

Z uwagi na szczególny charakter pracy na morskich statkach handlowych ustala się,

że

1)

minimalny czas wypoczynku nie może być krótszy niż 72 godziny na tydzień oraz 10 godzin

na dobę,

2)

dobowy czas wypoczynku nie może być dzielony na więcej niż dwie części, z których

jedna nie może być krótsza niż 6 godzin, a przerwa między nimi nie może być dłuższa

niż 14 godzin,

3)

czas, w którym odbywają się zbiórki załogi, ćwiczenia przeciwpożarowe i ratownicze

oraz inne ćwiczenia wymagane postanowieniami umów i przepisów miądzynarodowych oraz

ustawodawstwa krajowego, wlicza się do czasu pracy na statku,

4)

młodociani zatrudnieni na statku w celu nauki zawodu nie mogą wykonywać pracy w godzinach

nocnych (okres 9 kolejno po sobie następujących godzin, włączając w to czas między

godziną 24

5)

osoby poniżej 16 roku życia nie mogą wykonywać pracy na statku.

4.

Praca ponad 40 godzin tygodniowo, a w strefie tropikalnej i polarnej ponad 30 godzin

tygodniowo, w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 1, jest pracą w godzinach

nadliczbowych.

5.

Na statku prowadzi się ewidencję czasu pracy, czasu pracy w nocy i czasu wypoczynku

po pracy dla każdego pracownika. Ewidencję prowadzi się w języku polskim i angielskim.

6.

Ewidencja czasu pracy, o której mowa w ust. 5, jest jawna. Pracownik otrzymuje kopię

zapisów dotyczących jego osoby potwierdzoną podpisem kapitana lub osoby przez niego

upoważnionej.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia ewidencji i wzór formularza do dokonywania zapisów czasu pracy, pracy

w nocy oraz wypoczynku pracowników, mając na uwadze konieczność dokonywania rozliczeń,

o których mowa w ust. 1, a także wymagania wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską

w tym zakresie umów międzynarodowych.

”

;

8)

po art. 57 dodaje się art. 57a w brzmieniu

„

Art. 57a.

1.

Na statkach są przeprowadzane inspekcje warunków pracy i życia na statku przez organy

inspekcyjne, w zakresie i zgodnie z procedurami określonymi przepisami o bezpieczeństwie

morskim oraz przepisami o Państwowej Inspekcji Pracy i przepisami o Państwowej Inspekcji

Sanitarnej.

2.

Organami inspekcyjnymi, o których mowa w ust. 1, są dyrektorzy właściwych urzędów

morskich, organy Państwowej Inspekcji Pracy, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

a za granicą konsulowie.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb wykonywania kontroli przestrzegania przepisów o czasie pracy i wypoczynku pracowników

na statku, mając na względzie szczególny charakter pracy na morskich statkach handlowych

oraz wymagania wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską w tym zakresie umów międzynarodowych.

”

;

9)

w art. 58 w ust. 1 wyrazy „może być przedłużony do 12 godzin na dobę i 84 godzin na tydzień” zastępuje się wyrazami „może być przedłużony do 14 godzin na dobę i 72 godzin na tydzień”;

10)

art. 63 otrzymuje brzmienie

„

Art. 63.

Pracownik nie może odmówić wykonywania pracy w okresie planowego czasu wypoczynku

w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa statku, pasażerów, załogi lub ładunku, jak również

w razie konieczności udzielenia pomocy innemu statkowi lub rozbitkom.

”

;

11)

w art. 67 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

20 dni roboczych po roku pracy,

”

;

12)

art. 94 otrzymuje brzmienie

„

Art. 94.

1.

Kto, działając w imieniu armatora, nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku

1)

zaopatrzenia statku w wymaganą ilość żywności oraz w przewidziane normami urządzenia,

środki ratunkowe i medyczne,

2)

zatrudnienia na statku fachowych pracowników służby zdrowia lub przeszkolenia medycznego

kapitana i załogi statku w zakresie stosowania środków ratunkowych i medycznych,

3)

dokonania we właściwym czasie repatriacji osób do tego uprawnionych,

4)

zapewnienia na statku pomieszczeń załogi odpowiednich do liczby zatrudnionych pracowników,

5)

utrzymywania statku, jego wyposażenia i znajdujących się w nim pomieszczeń w stanie

zapewniającym bezpieczne i higieniczne warunki pracy i wypoczynku po pracy

- podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi

1)

dopuszcza do zatrudnienia na statku, w składzie jego załogi, pracownika nieposiadającego

ważnej książeczki żeglarskiej,

2)

w czasie podróży morskiej statku zatrudnia na nim pracownika, nie wpisując go na listę

załogi tego statku,

3)

nie udziela pracownikowi przysługującego mu urlopu wypoczynkowego, wyrównawczego lub

innych dni wolnych, o których mowa w art. 77, albo bezpodstawnie obniża ich wymiar.

”

.

W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 109, poz. 1156) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Niezależnie od spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, statek może być dopuszczony

do żeglugi tylko wówczas, jeżeli odpowiada wymaganiom w zakresie bezpieczeństwa i

higieny pracy oraz warunków sanitarnych, określonym w

1)

Konwencji (nr 92) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi

na statku (zrewidowanej w 1949 r.), przyjętej w Genewie dnia 18 czerwca 1949 r.

(Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 202),

2)

Konwencji nr 133 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi

na statku (postanowienia uzupełniające), przyjętej w Genewie dnia 30 października

1970 r.

(Dz. U. z 1994 r. Nr 107, poz. 512),

3)

Konwencji nr 147 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej minimalnych norm na

statkach handlowych, przyjętej w Genewie dnia 29 października 1976 r.

(Dz. U. z 1997 r. Nr 72, poz. 454).

”

;

2)

w art. 10 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Inspekcje, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 9, powinny być poprzedzone

kontrolą Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Inspekcji Sanitarnej pod względem

spełnienia wymagań międzynarodowych w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz

warunków sanitarnych i zdrowotnych.

”

.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16, art. 19 ust. 4 i art.

20 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów

wykonawczych na podstawie art. 16, art. 19 ust. 4 i art. 20 ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym w niniejszej ustawie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Książeczkę żeglarską wystawia się na wniosek

1)

marynarza lub rybaka,

2)

osoby posiadającej udokumentowane ukończenie szkolenia dotyczące bezpieczeństwa stopnia

podstawowego w zakresie określonym w Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania

im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 39, poz. 201 i 202 oraz z 1999 r. Nr 30, poz. 286),

3)

innej osoby, jeżeli pozostaje ona z armatorem w stosunku pracy na statku,

4)

ucznia szkoły morskiej, w celu odbycia praktyki pływania określonej programem nauczania

szkoły.

2.

Za wystawienie książeczki żeglarskiej pobiera się opłatę.

3.

Wysokość opłaty za wystawienie książeczki żeglarskiej nie może przekroczyć 15 euro,

a za wydanie duplikatu książeczki żeglarskiej 30 euro.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym

do spraw zagranicznych, kierując się postanowieniami umów i przepisów międzynarodowych

w zakresie dokumentów tożsamości marynarzy, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór książeczki żeglarskiej,

2)

tryb wystawiania, wymiany i unieważniania książeczki żeglarskiej oraz rodzaj dokonywanych

w niej adnotacji urzędowych i wpisów, a także sposób i tryb ich dokonywania,

3)

wysokość pobieranych przez urząd morski opłat za wystawienie książeczki żeglarskiej,

uwzględniając przepis art. 11 ust. 3.

1.

Statek powinien posiadać załogę, której liczebność i kwalifikacje zawodowe, a także

warunki zdrowotne zapewniają bezpieczną i higieniczną pracę, prawidłową obsługę urządzeń

statku i ładunku, należytą obsługę załogi i pasażerów oraz umożliwiają przestrzeganie

przepisów o czasie pracy na statku.

2.

Armator określa liczebność i skład zawodowy załogi statku, umożliwiające spełnienie

wymagań określonych w ust. 1, a także sposób uzupełniania składu załogi w podróży

morskiej statku, jeżeli w czasie jej trwania nastąpiło jego zmniejszenie.

3.

Armator zapewnia przeszkolenie medyczne kapitana i załogi w zakresie stosowania środków

ratunkowych i medycznych, zgodnie z wymaganiami międzynarodowymi, o których mowa w

art. 11 ust. 1 pkt 2.

4.

Armator jest obowiązany zapewnić zaopatrzenie statku w środki medyczne, wyposażenie

szpitali i apteczek okrętowych oraz opiekę medyczną na statku, zgodnie z wymaganiami,

o których mowa w ust. 5.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, kierując się szczególnym charakterem pracy na

morskich statkach handlowych oraz wymaganiami wynikającymi z wiążących Rzeczpospolitą

Polską umów międzynarodowych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki zdrowotne wymagane od osób wykonujących pracę na statku oraz tryb orzekania

o zdolności do wykonywania tej pracy,

2)

rodzaje i częstotliwość profilaktycznych badań lekarskich osób wykonujących pracę

na statku,

3)

wymagania dotyczące wyposażenia apteczek okrętowych w odpowiednie rodzaje i ilości

środków farmaceutycznych, sprzętu i środków medycznych oraz zasad ich przechowywania,

ewidencji, wymiany i kontroli,

4)

wymagania dotyczące wyposażenia szpitali okrętowych i zatrudniania lekarzy okrętowych,

5)

wymagania dotyczące wyposażenia środków ratunkowych w apteczki,

6)

szczegółowe zasady i warunki udzielania drogą radiową konsultacji medycznej kapitanowi

statku przez właściwą jednostkę służby zdrowia,

7)

warunki, tryb oraz organy upoważnione do przeprowadzania kontroli zaopatrzenia medycznego

statków,

8)

wymagania dotyczące programu, zakresu i częstotliwości szkolenia medycznego kapitana

i załogi statku, z uwzględnieniem wytycznych Międzynarodowej Organizacji Morskiej

(IMO).

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do

spraw zdrowia, ze względu na szczególne warunki pracy na statkach rybackich, określi,

w drodze rozporządzenia, wymagania higieniczne i zdrowotne na statkach rybackich,

mając na uwadze wymogi w zakresie konstrukcji i wyposażenia statków rybackich, sprzętu

ratowniczego, szkolenia załóg i ratowania życia.

1.

Czas pracy na statku nie może przekraczać przeciętnie 40 godzin, a w strefie tropikalnej

i polarnej 30 godzin, w pięciodniowym tygodniu pracy, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym

6 miesięcy.

2.

Czas pracy na statku będącym w morzu nie może przekraczać 56 godzin w siedmiodniowym

tygodniu pracy, a dla pracowników niepełniących wacht - 46 godzin w sześciodniowym

tygodniu pracy oraz 12 godzin na dobę.

3.

Z uwagi na szczególny charakter pracy na morskich statkach handlowych ustala się,

że

1)

minimalny czas wypoczynku nie może być krótszy niż 72 godziny na tydzień oraz 10 godzin

na dobę,

2)

dobowy czas wypoczynku nie może być dzielony na więcej niż dwie części, z których

jedna nie może być krótsza niż 6 godzin, a przerwa między nimi nie może być dłuższa

niż 14 godzin,

3)

czas, w którym odbywają się zbiórki załogi, ćwiczenia przeciwpożarowe i ratownicze

oraz inne ćwiczenia wymagane postanowieniami umów i przepisów miądzynarodowych oraz

ustawodawstwa krajowego, wlicza się do czasu pracy na statku,

4)

młodociani zatrudnieni na statku w celu nauki zawodu nie mogą wykonywać pracy w godzinach

nocnych (okres 9 kolejno po sobie następujących godzin, włączając w to czas między

godziną 24

5)

osoby poniżej 16 roku życia nie mogą wykonywać pracy na statku.

4.

Praca ponad 40 godzin tygodniowo, a w strefie tropikalnej i polarnej ponad 30 godzin

tygodniowo, w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 1, jest pracą w godzinach

nadliczbowych.

5.

Na statku prowadzi się ewidencję czasu pracy, czasu pracy w nocy i czasu wypoczynku

po pracy dla każdego pracownika. Ewidencję prowadzi się w języku polskim i angielskim.

6.

Ewidencja czasu pracy, o której mowa w ust. 5, jest jawna. Pracownik otrzymuje kopię

zapisów dotyczących jego osoby potwierdzoną podpisem kapitana lub osoby przez niego

upoważnionej.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia ewidencji i wzór formularza do dokonywania zapisów czasu pracy, pracy

w nocy oraz wypoczynku pracowników, mając na uwadze konieczność dokonywania rozliczeń,

o których mowa w ust. 1, a także wymagania wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską

w tym zakresie umów międzynarodowych.

1.

Na statkach są przeprowadzane inspekcje warunków pracy i życia na statku przez organy

inspekcyjne, w zakresie i zgodnie z procedurami określonymi przepisami o bezpieczeństwie

morskim oraz przepisami o Państwowej Inspekcji Pracy i przepisami o Państwowej Inspekcji

Sanitarnej.

2.

Organami inspekcyjnymi, o których mowa w ust. 1, są dyrektorzy właściwych urzędów

morskich, organy Państwowej Inspekcji Pracy, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

a za granicą konsulowie.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb wykonywania kontroli przestrzegania przepisów o czasie pracy i wypoczynku pracowników

na statku, mając na względzie szczególny charakter pracy na morskich statkach handlowych

oraz wymagania wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską w tym zakresie umów międzynarodowych.

Pracownik nie może odmówić wykonywania pracy w okresie planowego czasu wypoczynku

w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa statku, pasażerów, załogi lub ładunku, jak również

w razie konieczności udzielenia pomocy innemu statkowi lub rozbitkom.

1.

Kto, działając w imieniu armatora, nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku

1)

zaopatrzenia statku w wymaganą ilość żywności oraz w przewidziane normami urządzenia,

środki ratunkowe i medyczne,

2)

zatrudnienia na statku fachowych pracowników służby zdrowia lub przeszkolenia medycznego

kapitana i załogi statku w zakresie stosowania środków ratunkowych i medycznych,

3)

dokonania we właściwym czasie repatriacji osób do tego uprawnionych,

4)

zapewnienia na statku pomieszczeń załogi odpowiednich do liczby zatrudnionych pracowników,

5)

utrzymywania statku, jego wyposażenia i znajdujących się w nim pomieszczeń w stanie

zapewniającym bezpieczne i higieniczne warunki pracy i wypoczynku po pracy

- podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi

1)

dopuszcza do zatrudnienia na statku, w składzie jego załogi, pracownika nieposiadającego

ważnej książeczki żeglarskiej,

2)

w czasie podróży morskiej statku zatrudnia na nim pracownika, nie wpisując go na listę

załogi tego statku,

3)

nie udziela pracownikowi przysługującego mu urlopu wypoczynkowego, wyrównawczego lub

innych dni wolnych, o których mowa w art. 77, albo bezpodstawnie obniża ich wymiar.