Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 lutego 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodzie lekarza.

Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów lekarza i lekarza stomatologa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje,

potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu

stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych,

udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich.

2

Wykonywanie zawodu lekarza stomatologa polega na udzielaniu przez osobę posiadającą

wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń określonych

w ust. 1, w zakresie chorób jamy ustnej, części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych,

z zastrzeżeniem ust. 2a.

2a

Osoba będąca obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej może wykonywać zawód lekarza stomatologa na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli posiada kwalifikacje potwierdzone odpowiednim dokumentem, o którym

mowa w art. 6b.

3.

Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także prowadzenie przez lekarza prac badawczych

w dziedzinie nauk medycznych lub promocji zdrowia oraz nauczanie zawodu lekarza.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że art. 2 pkt 2

wchodzi w życie z mocą od dnia 1 lipca 2001 r.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o lekarzu bez bliższego określenia, rozumie

się przez to również lekarza stomatologa.

Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej,

dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie

z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

1.

Dokumenty «Prawo wykonywania zawodu lekarza», «Prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa»,

«Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza», «Ograniczone prawo wykonywania zawodu

lekarza stomatologa» wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność.

2.

Do dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej lekarz może wykonywać

indywidualną praktykę lekarską, specjalistyczną praktykę lekarską oraz grupową praktykę

lekarską, jeżeli wykonywał zawód co najmniej przez okres 2 lat od ukończenia stażu

podyplomowego.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 5a, prawo wykonywania

zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa osobie, która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

2)

posiada

a)

dyplom lekarza lub lekarza stomatologa wydany przez polską szkołę wyższą, lub

b)

dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza

stomatologa, wydane przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii

Europejskiej, wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub

c)

dyplom lekarza lub lekarza stomatologa wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami,

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza stomatologa,

5)

wykazuje nienaganną postawą etyczną.

2.

Lekarzowi będącemu obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej spełniającemu warunki, o których mowa w ust. 1, okręgowa rada lekarska

przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa,

jeżeli

1)

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, że posiada na terenie tego państwa prawo do wykonywania zawodu lekarza

lub lekarza stomatologa, które nie zostało zawieszone ani którego nie został pozbawiony,

oraz że nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia albo zawieszenia

prawa do wykonywania zawodu,

2)

złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie koniecznym

do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza stomatologa.

3.

Lekarzowi lub lekarzowi stomatologowi, który spełnia warunki określone w ust. 1 pkt

1, pkt 2 lit. a) lub c) oraz pkt 3-5, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania

zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa, jeżeli ponadto

1)

odbył staż podyplomowy oraz

2)

złożył z wynikiem pozytywnym państwowy egzamin kończący staż podyplomowy.

4.

W celu odbycia stażu podyplomowego i złożenia egzaminu kończącego staż, o których

mowa w ust. 3, okręgowa rada lekarska przyznaje lekarzowi, lekarzowi stomatologowi

ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu

lekarza stomatologa.

5.

Zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie konieczny do wykonywania zawodu

lekarza, lekarza stomatologa określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do

spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego,

uwzględniając w szczególności zakres uprawnień zawodowych określonych w art. 2.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania

zawodu lekarza stomatologa lekarzowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, niespełniającemu wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2, ale

1)

posiadającemu dokument poświadczający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza stomatologa,

świadczący o rozpoczęciu kształcenia przed

a)

1 stycznia 1995 r. w Austrii, Finlandii i Szwecji,

b)

3 kwietnia 1992 r. w Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem że dokument

uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej Niemiec

na tych samych zasadach jak dokument poświadczający tego rodzaju kwalifikacje przyznany

przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,

c)

1 stycznia 1986 r. w Hiszpanii lub Portugalii,

d)

1 stycznia 1981 r. w Grecji,

e)

20 grudnia 1976 r. w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej

oraz zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze danego państwa członkowskiego potwierdzające,

że lekarz ten wykonywał zawód przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu

lat poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiadającemu zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, potwierdzające, że posiadany przez niego dokument poświadczający

formalne kwalifikacje został wydany po uzyskaniu odpowiedniego wykształcenia niezbędnego

do wykonywania zawodu i jest w tym państwie uznawany za odpowiadający dokumentom poświadczającym

kwalifikacje wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

2.

Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą być przedstawiane w ciągu 12

miesięcy od daty ich wydania.

3.

Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadający dyplom

lub dokument wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 6b, ale nieposiadający prawa

wykonywania zawodu, uzyskuje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania

zawodu lekarza stomatologa po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt

3-5 i ust. 3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów

wykonawczych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez

okres dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, lekarz lub lekarz stomatolog przedstawia

okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza wykonywać zawód, odpowiednie

dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2,

4 i 5 oraz w ust. 2, a w przypadku, jeżeli lekarzem tym jest osoba, o której mowa

w art. 5 ust. 3 - dokumenty stwierdzające odbycie stażu podyplomowego i złożenie egzaminu

państwowego, kończącego staż podyplomowy z wynikiem pozytywnym.

2.

Lekarz, lekarz stomatolog, o którym mowa w art. 5a ust. 3, poza dyplomem lub dokumentem

potwierdzającym formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza stomatologa, przedstawia

dokumenty określone w art. 5 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 3.

3.

W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu, lekarz, lekarz stomatolog

przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza odbyć staż podyplomowy,

dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i

2 lit. a) lub c) oraz pkt 4 i 5.

4.

Poza dokumentami, o których mowa w ust. 1-3, lekarz, lekarz stomatolog składa okręgowej

radzie lekarskiej oświadczenie odnoszące się do okoliczności, o których mowa w art.

5 ust. 1 pkt 3.

5.

Za wystarczające w stosunku do obywatela innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w zakresie spełnienia wymagań

1)

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - uznaje się dokumenty odnoszące się do stanu

zdrowia wymagane dla wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa w państwie członkowskim,

którego obywatelem jest lekarz, lekarz stomatolog, lub w państwie członkowskim, z

którego lekarz, lekarz stomatolog przybywa; w przypadku gdy dokumenty tego rodzaju

nie są wymagane, za wystarczające uważa się dokumenty wydane w tym państwie odnoszące

się do stanu zdrowia,

2)

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 - uznaje się dokumenty wydane przez odpowiednie

władze państwa, którego lekarz, lekarz stomatolog jest obywatelem, lub państwa, z

którego on przybywa, poświadczające, że obowiązujące w tym państwie wymagania dotyczące

postawy etycznej dla podjęcia zawodu lekarza, lekarza stomatologa zostały spełnione;

jeżeli w państwie, którego obywatelem jest lub z którego przybywa lekarz, lekarz stomatolog,

nie wydaje się dokumentu poświadczającego spełnienie wymagań dotyczących postawy etycznej,

za wystarczający uznaje się wyciąg z rejestru skazanych wydany w państwie, którego

lekarz, lekarz stomatolog jest obywatelem lub z którego przybywa.

6.

Dokumenty, o których mowa w ust. 5, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy od daty

ich wydania.

7.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1-5, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza stomatologa albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa i wydaje dokument „Prawo wykonywania

zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa” albo „Ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza

stomatologa”.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów prawa wykonywania zawodu, o których

mowa w ust. 7, uwzględniając w szczególności niezbędne dane osobowe lekarza, numer

prawa wykonywania zawodu, adnotacje o wpisie do okręgowego rejestru lekarzy oraz dane

dotyczące kwalifikacji lekarza.

1.

Przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza albo ograniczonego prawa wykonywania zawodu

lekarza albo odmowa przyznania tego prawa przez okręgową radę lekarską powinna być

dokonana niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 miesięcy od złożenia wszystkich

dokumentów określonych ustawą.

2.

Jeżeli okręgowa rada lekarska posiada informacje dotyczące ważnych zdarzeń, które

wystąpiły przed podjęciem w Polsce działalności przez obywatela innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które mogą mieć wpływ

na podjęcie lub wykonywanie zawodu lekarza, może poinformować o tych zdarzeniach państwo,

którego obywatelstwo cudzoziemiec posiada, lub państwo, z którego cudzoziemiec przybywa,

wnosząc o weryfikację tych informacji oraz o zawiadomienie o wszelkich dalszych działaniach,

które zostały podjęte w odniesieniu do dokumentów wydanych przez to państwo.

3.

Bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu w przypadku, gdy okręgowa

rada lekarska poinformowała o zdarzeniach, o których mowa w ust. 2, do czasu otrzymania

odpowiedzi, nie dłużej jednak niż na trzy miesiące.

4.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów lub dokumentów

wydanych przez władze państw członkowskich Unii Europejskiej, okręgowa rada lekarska

powinna zwrócić się do odpowiednich władz państwa członkowskiego Unii Europejskiej

o potwierdzenie autentyczności dyplomów lub innych dokumentów poświadczających formalne

kwalifikacje, w tym dotyczące specjalizacji, wydanych w tym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, a także o poświadczenie, że lekarz zamierzający wykonywać zawód

w Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie zgodne z przepisami obowiązującymi

w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów i innych dokumentów poświadczających

formalne kwalifikacje dla wykonywania zawodu lekarza lub lekarza stomatologa przez

obywateli innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej,

uwzględniając oryginalne i polskie brzmienie nazw dokumentów oraz podmiotów właściwych

do ich wydania, wynikające z przepisów obowiązujących w Unii Europejskiej.

1

Cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej można

przyznać prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa

na stałe albo na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1

pkt 2-5 i ust. 3 oraz w art. 16c ust. 1

1a

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1, przyznawane na czas określony w

celu odbycia szkolenia podyplomowego lub uzyskania stopnia naukowego obejmuje wyłącznie

okres szkolenia oraz wskazane miejsce odbywania szkolenia.

2

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, można przyznać ograniczone prawo wykonywania

zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa, jeżeli spełnia warunki

określone w art. 5 ust. 1 pkt 2-5.

3

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, można przyznać prawo wykonywania zawodu, o

którym mowa w ust. 1, 1a i 2, jeżeli ukończył studia medyczne w języku polskim albo

jeżeli wykazał znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza

potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.

4

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1, 1a i 2, przyznaje okręgowa rada

lekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu.

5.

Przepisy art. 6 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

6

Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska zgodnie z przepisami,

o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim

(Dz. U. Nr 90, poz. 999 i z 2000 r. Nr 29, poz. 358).

7

Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu

stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.

8

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za egzamin, o którym mowa w ust.

3.

Przepisy art. 1 pkt 1-5, pkt 6 lit. a) i b), pkt 7-9, pkt 11 lit. f), pkt 13 lit.

a), pkt 16 oraz art. 2 pkt 6 stosuje się do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania

zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania

prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa i prowadzenia rejestru lekarzy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadający prawa wykonywania zawodu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to prawo w innym państwie,

może brać udział w konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których potrzeba wynika

z tego konsylium, jeżeli

1)

został zaproszony przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady

lekarskiej, lub

2)

został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w zakładzie opieki zdrowotnej,

każdorazowo po uzyskaniu zgody kierownika tego zakładu i właściwej okręgowej rady

lekarskiej, lub

3)

został zaproszony przez szpital kliniczny lub medyczny instytut naukowo-badawczy,

który informuje o tym właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej czasowo przebywający

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może czasowo wykonywać zawód lekarza, lekarza

stomatologa bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa

wykonywania zawodu lekarza stomatologa, jeżeli każdorazowo przed rozpoczęciem wykonywania

zawodu złoży w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej ze względu na miejsce wykonywania

zawodu

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa z

podaniem miejsca i czasu jego wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

oraz

2)

zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej

stwierdzające, że wykonuje zawód lekarza, lekarza stomatologa w tym państwie.

3.

Przez czasowe wykonywanie zawodu lekarza należy rozumieć wykonywanie zawodu w sposób

ciągły, nie dłużej niż 3 miesiące w okresie roku.

4.

Lekarz, o którym mowa ust. 2, który nie dopełnił obowiązków niezbędnych do czasowego

wykonywania zawodu, może udzielać pomocy lekarskiej w przypadkach określonych w art.

30, pod warunkiem iż oświadczenie i zaświadczenie określone w ust. 2 lekarz ten złoży

po udzieleniu pomocy lekarskiej, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia jej

udzielenia.

5.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może być przedstawiane w ciągu 12 miesięcy

od daty jego wydania.

6.

Okręgowa rada lekarska wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu przez niego obowiązku

złożenia oświadczenia oraz o posiadaniu zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt

2.

7.

Przepis art. 6a ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie stosuje

się przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu

lekarza, lekarza stomatologa przed przyznaniem ograniczonego prawa wykonywania zawodu

lekarza, lekarza stomatologa, obowiązany jest do odbycia przeszkolenia.

2.

Lekarz posiadający ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa,

który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od ukończenia stażu podyplomowego,

ma obowiązek odbycia przeszkolenia.

3.

Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje go przez okres dłuższy

niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia o tym właściwej

okręgowej rady lekarskiej i odbycia przeszkolenia.

4

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty

poświadczające formalne kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b,

i dotychczas nie uzyskał prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu

lekarza stomatologa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego

przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich

kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.

2.

Okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może zobowiązać

lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany lekarz jest uprawniony

do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego

sprawy.

3.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1.

4.

W razie nieusprawiedliwionego niestawiania się lekarza przed komisją, o której mowa

w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w uzupełniającym przeszkoleniu, o którym

mowa w ust. 2 i w art. 10 ust. 2 i 3, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu

lekarza w prawie wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności

medycznych do czasu zakończenia przeszkolenia.

5.

Okręgowa rada lekarska ustala tryb, miejsce i program przeszkolenia, o którym mowa

w ust. 2 oraz w art. 10. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności

lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności

medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza,

powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.

Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu

albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

2.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania

się niezbędnym badaniom.

3.

Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu

prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania

określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz

jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania

jego sprawy.

4.

Jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa rada lekarska

na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu

lub ściśle określonych czynności medycznych przez lekarza grozi niebezpieczeństwem

dla osób przez niego leczonych, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu

lekarza w prawie wykonywania zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu określonych

czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.

5.

Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu

lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej

rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia,

nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady

lekarskiej.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 11 i 12, jest poufne.

Prawo wykonywania zawodu, ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarz traci z mocy

prawa w razie

1

utraty obywatelstwa polskiego lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

2)

ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego,

3)

upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

1

Okres stażu podyplomowego lekarza nie może być krótszy niż 12 miesięcy.

2

Okres stażu podyplomowego lekarza stomatologa wynosi 12 miesięcy.

3

Egzamin państwowy kończący staż podyplomowy organizuje i przeprowadza Centrum Egzaminów

Medycznych, o którym mowa w art. 19f

3a

Lekarz odbywający staż podyplomowy wykonuje zawód na podstawie ograniczonego prawa

wykonywania zawodu lekarza albo ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza stomatologa

pod nadzorem lekarza posiadającego specjalizację, o której mowa w art. 64 ust. 1,

tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny albo lekarza stomatologa wykonującego

zawód przez okres co najmniej 5 lat, zwanego dalej „opiekunem”.

3b

Lekarz, o którym mowa w ust. 3a, jest uprawniony do wykonywania zawodu wyłącznie w

miejscu odbywania stażu, z zastrzeżeniem art. 30, oraz w sytuacji gdy prowadzi prace

badawcze w dziedzinie nauk medycznych pod kierunkiem lekarza posiadającego prawo wykonywania

zawodu. Stażysta jest uprawniony w szczególności do

1)

przedmiotowego i podmiotowego badania pacjenta oraz udzielania porad lekarskich po

konsultacji z opiekunem,

2)

wydawania, po konsultacji z opiekunem, zleceń lekarskich,

3)

wydawania, po konsultacji z opiekunem, skierowań na badania laboratoryjne oraz inne

badania diagnostyczne, z wyjątkiem badań wymagających metod diagnostycznych i leczniczych

stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta,

4)

samodzielnego stosowania, na zlecenie opiekuna, metod diagnostycznych i leczniczych,

których praktyczna umiejętność została potwierdzona przez opiekuna,

5)

wykonywania wspólnie z opiekunem zabiegów operacyjnych oraz wspólnie stosowania metod

leczniczych i diagnostycznych objętych programem stażu,

6)

prowadzenia, pod nadzorem opiekuna, historii choroby i innej dokumentacji medycznej,

7)

udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta, po skonsultowaniu z opiekunem treści

tych informacji,

8)

zlecania czynności pielęgnacyjnych,

9)

w stanach nagłych do doraźnego podania lub zlecenia podania pacjentowi leków, a jeżeli

są to leki silnie lub bardzo silnie działające - po zasięgnięciu, w miarę możliwości,

opinii jednego lekarza.

3c

Lekarz odbywający staż nie jest uprawniony do wystawiania recept oraz wydawania opinii

i orzeczeń lekarskich.

3d

Lekarz, lekarz stomatolog odbywa staż podyplomowy na podstawie umowy o pracę, zawartej

na czas określony, w celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu

stażu podyplomowego, z zastrzeżeniem ust. 7a.

3e

Cudzoziemiec, niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, któremu

udzielono zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo

któremu nadano status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odbywa staż podyplomowy

na zasadach obowiązujących obywateli polskich.

3f

Cudzoziemiec, niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który

nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 3e, może odbyć staż podyplomowy za zgodą

ministra właściwego do spraw zdrowia na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu

studiów i uczestniczeniu w badaniach naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące

obywatelami polskimi.

4

Organizacja i zapewnienie odbycia stażu podyplomowego dla osób mających stałe miejsce

zamieszkania na obszarze województwa, absolwentów studiów lekarskich i lekarsko-stomatologicznych

zamierzających wykonywać zawód na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, jest zadaniem

marszałka województwa z zakresu administracji rządowej.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1

ramowe programy i czas trwania stażu podyplomowego lekarza,

2)

sposób odbywania i dokumentowania stażu podyplomowego,

3)

tryb uznawania równoważności stażu podyplomowego odbytego za granicą w całości lub

w części,

4

sposób i tryb składania egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2,

5)

(skreślony),

6

wymagania oraz warunki, jakim powinny odpowiadać zakłady opieki zdrowotnej, indywidualne

praktyki lekarskie i indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie, w których odbywane

są staże podyplomowe, oraz sposób dokonywania oceny realizacji programu stażu przez

te podmioty,

7

wysokość wynagrodzenia lekarza stażysty i lekarza stomatologa stażysty oraz zasady

finansowania i organizacji stażu podyplomowego.

6

Marszałek województwa w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską ustala listę

zakładów opieki zdrowotnej oraz indywidualnych praktyk lekarskich i indywidualnych

specjalistycznych praktyk lekarskich, uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych.

6a

Okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, w porozumieniu z marszałkiem województwa,

kieruje do odbycia stażu na obszarze swojego działania lekarzy, lekarzy stomatologów,

którym przyznała ograniczone prawo wykonywania zawodu i których wpisała na listę członków

izby.

6b

Wojewoda sprawuje nadzór nad odbywaniem stażu podyplomowego lekarzy, lekarzy stomatologów

oraz w zakresie spełniania przez podmioty prowadzące staż wymagań i warunków, o których

mowa w ust. 5 pkt 6.

6c

Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 6b, jest uprawniony do

1)

wizytacji podmiotu wpisanego na listę, o której mowa w ust. 6,

2)

żądania dokumentacji dotyczącej realizacji programu stażu oraz finansowania,

3)

żądania wyjaśnień dotyczących realizacji programu stażu przez lekarza,

4)

wydawania zaleceń pokontrolnych,

5)

przekazywania informacji dotyczących przeprowadzonej kontroli marszałkowi województwa

oraz okręgowej izbie lekarskiej,

6)

wnioskowania do marszałka województwa o skreślenie podmiotu wpisanego na listę, o

której mowa w ust. 6.

7

Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, ustala

listę podległych sobie zakładów opieki zdrowotnej uprawnionych do prowadzenia staży

podyplomowych lekarzy, lekarzy stomatologów powołanych do zawodowej służby wojskowej

oraz zapewnia środki finansowe niezbędne do odbycia tych staży.

7a

Lekarz, lekarz stomatolog, o którym mowa w ust. 7, odbywa staż podyplomowy na stanowisku

lekarza stażysty lub lekarza stomatologa stażysty, na które zostaje wyznaczony przez

właściwy organ wojskowy w porozumieniu z Wojskową Radą Lekarską.

8

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać staż podyplomowy

odbyty za granicą za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w kraju, z zastrzeżeniem

ust. 9.

9

Staż podyplomowy i egzamin kończący staż podyplomowy albo staż podyplomowy, o ile

nie jest wymagany egzamin kończący staż podyplomowy, odbyty w kraju członkowskim Unii

Europejskiej przez lekarza będącego obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub innego

kraju członkowskiego Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje

za równoważny ze stażem podyplomowym i egzaminem kończącym staż podyplomowy lub stażem

podyplomowym odbytym w kraju, pod warunkiem że staż podyplomowy i egzamin kończący

staż podyplomowy albo staż podyplomowy odpowiadają odpowiednio warunkom określonym

w ust. 1-3 albo ust. 1 i 2 oraz przepisom wydanym na podstawie ust. 5, z zastrzeżeniem

ust. 10.

10

Lekarzowi, obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej, któremu minister właściwy do spraw

zdrowia uznał staż podyplomowy, o którym mowa w ust. 9, za równoważny ze stażem odbytym

w kraju, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo

wykonywania zawodu lekarza stomatologa, jeżeli spełni warunek określony w art. 5 ust.

3 pkt 2.

1.

Lekarz, lekarz stomatolog może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny

po odbyciu przeszkolenia określonego programem specjalizacji i złożeniu egzaminu państwowego

albo po uznaniu równoważnego tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

3.

Minister Obrony Narodowej oraz Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

1.

Lekarz może uzyskać świadectwo potwierdzające posiadanie umiejętności z zakresu węższych

dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

Lekarz ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego, w szczególności w różnych formach

kształcenia podyplomowego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Kształcenie podyplomowe lekarzy mogą prowadzić jednostki organizacyjne uprawnione

do tego na mocy odrębnych przepisów oraz inne jednostki organizacyjne i osoby fizyczne

po uzyskaniu zezwolenia właściwej okręgowej rady lekarskiej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Lekarzowi przysługuje prawo używania tytułu i stopnia naukowego oraz tytułu specjalisty

w brzmieniu określonym przez odrębne przepisy.

1.

Eksperyment medyczny przeprowadzany na ludziach może być eksperymentem leczniczym

lub badawczym.

2.

Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie przez lekarza nowych lub tylko częściowo

wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia

bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby leczonej. Może on być przeprowadzony, jeżeli

dotychczas stosowane metody medyczne nie są skuteczne lub jeżeli ich skuteczność nie

jest wystarczająca.

3.

Eksperyment badawczy ma na celu przede wszystkim rozszerzenie wiedzy medycznej. Może

być on przeprowadzany zarówno na osobach chorych, jak i zdrowych. Przeprowadzenie

eksperymentu badawczego jest dopuszczalne wówczas, gdy uczestnictwo w nim nie jest

związane z ryzykiem albo też ryzyko jest niewielkie i nie pozostaje w dysproporcji

do możliwych pozytywnych rezultatów takiego eksperymentu.

Eksperyment medyczny może być przeprowadzany, jeżeli spodziewana korzyść lecznicza

lub poznawcza ma istotne znaczenie, a przewidywane osiągnięcie tej korzyści oraz celowość

i sposób przeprowadzania eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy

i zgodne z zasadami etyki lekarskiej.

Eksperymentem medycznym kieruje lekarz posiadający odpowiednio wysokie kwalifikacje.

1.

Osoba, która ma być poddana eksperymentowi medycznemu, jest uprzednio informowana

o celach, sposobach i warunkach przeprowadzenia eksperymentu, spodziewanych korzyściach

leczniczych lub poznawczych, ryzyku oraz o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie

w każdym jego stadium.

2.

W przypadku gdyby natychmiastowe przerwanie eksperymentu mogło spowodować niebezpieczeństwo

dla życia lub zdrowia jego uczestnika, lekarz obowiązany jest go o tym poinformować.

1.

Przeprowadzenie eksperymentu medycznego wymaga pisemnej zgody osoby badanej mającej

w nim uczestniczyć. W przypadku niemożności wyrażenia pisemnej zgody, za równoważne

uważa się wyrażenie zgody ustnie złożone w obecności dwóch świadków. Zgoda tak złożona

powinna być odnotowana w dokumentacji lekarskiej.

2.

Udział małoletniego w eksperymencie medycznym jest dopuszczalny tylko za pisemną zgodą

jego przedstawiciela ustawowego. Jeżeli małoletni ukończył 16 lat lub nie ukończył

16 lat i jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swego uczestnictwa

w eksperymencie, konieczna jest także jego pisemna zgoda.

3.

Udział małoletniego w eksperymencie badawczym jest dopuszczalny, jeżeli spodziewane

korzyści mają bezpośrednie znaczenie dla zdrowia małoletniego, a ryzyko jest niewielkie

i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych rezultatów. Eksperyment badawczy

z udziałem małoletniego nie jest dopuszczalny, gdy istnieje możliwość przeprowadzenia

takiego eksperymentu o porównywalnej efektywności z udziałem osoby posiadającej pełną

zdolność do czynności prawnych.

4.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę na udział tej osoby w eksperymencie

leczniczym wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie

z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swojego uczestnictwa w eksperymencie leczniczym,

konieczne jest ponadto uzyskanie pisemnej zgody tej osoby.

5.

W przypadku osoby, która ma pełną zdolność do czynności prawnych, lecz nie jest w

stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinii w sprawie swego uczestnictwa w eksperymencie,

zgodę na udział tej osoby w eksperymencie leczniczym wyraża sąd opiekuńczy właściwy

ze względu na siedzibę podmiotu przeprowadzającego eksperyment.

6.

W przypadku gdy przedstawiciel ustawowy odmawia zgody na udział chorego w eksperymencie

leczniczym, można zwrócić się do sądu opiekuńczego, właściwego ze względu na siedzibę

podmiotu przeprowadzającego eksperyment, o wyrażenie zgody.

7.

Z wnioskiem o udzielenie zgody na uczestnictwo w eksperymencie medycznym osoby, o

której mowa w ust. 2-5, może wystąpić podmiot przeprowadzający eksperyment do sądu

opiekuńczego właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu.

8.

W przypadkach niecierpiących zwłoki i ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia,

uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1-6, nie jest konieczne.

1

Udział w eksperymencie leczniczym kobiet ciężarnych wymaga szczególnie wnikliwej oceny

związanego z tym ryzyka dla matki i dziecka poczętego.

2.

Kobiety ciężarne i karmiące mogą uczestniczyć wyłącznie w eksperymentach badawczych

pozbawionych ryzyka lub związanych z niewielkim ryzykiem.

3

Dzieci poczęte, osoby ubezwłasnowolnione, żołnierze służby zasadniczej oraz osoby

pozbawione wolności nie mogą uczestniczyć w eksperymentach badawczych.

1.

Osoba lub inny podmiot uprawniony do udzielenia zgody na eksperyment medyczny może

ją cofnąć w każdym stadium eksperymentu. Lekarz powinien wówczas eksperyment przerwać.

2.

Lekarz prowadzący eksperyment leczniczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie

jego trwania wystąpi zagrożenie zdrowia chorego przewyższające spodziewane korzyści

dla chorego.

3.

Lekarz prowadzący eksperyment badawczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie jego

trwania nastąpi nieprzewidziane zagrożenie zdrowia lub życia osoby w nim uczestniczącej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 11 pkt 2 i 3 niniejszej ustawy, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia

ogłoszenia,

2)

art. 4 i 116 Prawa farmaceutycznego, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

Informacja uzyskana w związku z eksperymentem medycznym może być wykorzystana do celów

naukowych, bez zgody osoby poddanej temu eksperymentowi, w sposób uniemożliwiający

identyfikację tej osoby.

1.

Eksperyment medyczny może być przeprowadzony wyłącznie po wyrażeniu pozytywnej opinii

o projekcie przez niezależną komisję bioetyczną. Do składu komisji powołuje się osoby

posiadające wysoki autorytet moralny i wysokie kwalifikacje specjalistyczne.

2.

Komisja bioetyczną wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego, w drodze uchwały,

przy uwzględnieniu kryteriów etycznych oraz celowości i wykonalności projektu.

3.

Komisje bioetyczne powołują

1)

okręgowa rada lekarska na obszarze swojego działania, z wyłączeniem podmiotów, o których

mowa w pkt 2 i 3,

2)

rektor wyższej uczelni medycznej lub wyższej uczelni z wydziałem medycznym,

3)

dyrektor medycznej jednostki badawczo-rozwojowej.

4.

W skład komisji bioetycznych, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, wchodzi również przedstawiciel

właściwej okręgowej rady lekarskiej.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej

udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia

ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki.

1.

Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej

informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach

diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania

albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.

2.

Lekarz może udzielać informacji, o której mowa w ust. 1, innym osobom tylko za zgodą

pacjenta.

3.

Na żądanie pacjenta lekarz nie ma obowiązku udzielać pacjentowi informacji, o której

mowa w ust. 1.

4.

W sytuacjach wyjątkowych, jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta, lekarz może

ograniczyć informację o stanie zdrowia i o rokowaniu, jeżeli według oceny lekarza

przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz informuje przedstawiciela

ustawowego pacjenta lub osobę upoważnioną przez pacjenta. Na żądanie pacjenta lekarz

ma jednak obowiązek udzielić mu żądanej informacji.

5.

Obowiązek lekarza, określony w ust. 1, dotyczy także pacjentów, którzy ukończyli 16

lat.

6.

Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia

znaczenia informacji, lekarz udziela informacji przedstawicielowi ustawowemu, a w

razie jego braku lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe - opiekunowi faktycznemu

pacjenta.

7.

Pacjentowi, który nie ukończył 16 lat, lekarz udziela informacji w zakresie i formie

potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego i

wysłuchuje jego zdania.

8.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o opiekunie faktycznym, należy przez to rozumieć

osobę wykonującą, bez obowiązku ustawowego, stałą pieczę nad pacjentem, który ze względu

na wiek, stan zdrowia albo swój stan psychiczny pieczy takiej wymaga.

1.

Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem

wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu zgody przez pacjenta.

2.

Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana

jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego

lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zgoda sądu opiekuńczego.

3.

Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby, o której mowa w ust. 2, zgodę

na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny.

4.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy

tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie

badania, konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.

5.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.

6.

Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent

chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem,

sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub

opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagana jest

zgoda sądu opiekuńczego.

7.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zgoda osób wymienionych w ust. 1, 2 i 4 może być

wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący

wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym.

8.

Jeżeli pacjent, o którym mowa w ust. 2, nie ma przedstawiciela ustawowego ani opiekuna

faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe, lekarz po przeprowadzeniu

badania może przystąpić do udzielania dalszych świadczeń zdrowotnych dopiero po uzyskaniu

zgody sądu opiekuńczego, chyba że co innego wynika z przepisów ustawy.

9.

Do czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 34 ust.

7.

10.

Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielania zgody na wykonywanie czynności

medycznych jest sąd, w którego okręgu czynności te mają być wykonane.

1.

Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest

dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan

zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego

przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

2.

Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach, o których mowa w ust. 1,

lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, lekarz odnotowuje w dokumentacji medycznej

pacjenta.

1.

Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub diagnostyki

stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu jego pisemnej zgody.

2.

Przed wyrażeniem zgody przez pacjenta w sytuacji, o której mowa w ust. 1, lekarz ma

obowiązek udzielenia mu informacji zgodnie z art. 31.

3.

Lekarz może wykonać zabieg lub zastosować metodę, o której mowa w ust. 1, wobec pacjenta

małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia pisemnej

zgody, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela

lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe - po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

4.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego pisemna zgoda.

5.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 32 ust. 6.

6.

Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego

do świadomego wyrażenia zgody nie zgadza się na wykonanie przez lekarza czynności

wymienionych w ust. 1, a niezbędnych dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez

pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz

może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

7.

Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w ust. 1, bez zgody przedstawiciela

ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana

postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty

życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku

lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę

możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie

zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.

8.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 3-7, lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji

w dokumentacji medycznej pacjenta.

1.

Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej

lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi

niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem

zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody pacjenta lub jego przedstawiciela

ustawowego, lekarz ma prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź

metody leczenia lub diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności.

W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego

lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.

2.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1, lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji

w dokumentacji medycznej oraz informuje pacjenta, przedstawiciela ustawowego lub opiekuna

faktycznego albo sąd opiekuńczy.

1.

Lekarz podczas udzielania świadczeń zdrowotnych ma obowiązek poszanowania intymności

i godności osobistej pacjenta.

2.

Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych może uczestniczyć tylko niezbędny, ze względu

na rodzaj świadczenia, personel medyczny. Uczestnictwo innych osób wymaga zgody pacjenta

i lekarza.

3.

Lekarz ma obowiązek dbać, aby inny personel medyczny przestrzegał w postępowaniu z

pacjentem zasady określonej w ust. 1.

4.

Przepis ust. 2 nie dotyczy klinik i szpitali akademii medycznych, medycznych jednostek

badawczo-rozwojowych i innych jednostek uprawnionych do kształcenia studentów nauk

medycznych, lekarzy oraz innego personelu medycznego w zakresie niezbędnym do celów

dydaktycznych. W przypadku demonstracji o charakterze wyłącznie dydaktycznym konieczne

jest uzyskanie zgody pacjenta.

W razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycznych lekarz z własnej inicjatywy

bądź na wniosek pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, jeżeli uzna to za uzasadnione

w świetle wymagań wiedzy medycznej, powinien zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjalisty

lub zorganizować konsylium lekarskie.

1.

Lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia pacjenta, o ile nie zachodzi przypadek,

o którym mowa w art. 30, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

W przypadku odstąpienia od leczenia, lekarz ma obowiązek dostatecznie wcześnie uprzedzić

o tym pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego i wskazać

realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w zakładzie opieki

zdrowotnej.

3.

Jeżeli lekarz wykonuje swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby,

może nie podjąć lub odstąpić od leczenia, jeżeli istnieją poważne ku temu powody,

po uzyskaniu zgody swojego przełożonego.

4.

W przypadku odstąpienia od leczenia lekarz ma obowiązek uzasadnić i odnotować ten

fakt w dokumentacji medycznej.

Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego

sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30, z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości

uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w innym zakładzie opieki zdrowotnej

oraz uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej. Lekarz wykonujący swój

zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby ma ponadto obowiązek uprzedniego

powiadomienia na piśmie przełożonego.

1.

Lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych

w związku z wykonywaniem zawodu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy

1)

tak stanowią ustawy,

2)

badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na podstawie odrębnych

ustaw, organów i instytucji; wówczas lekarz jest obowiązany poinformować o stanie

zdrowia pacjenta wyłącznie te organy i instytucje,

3)

zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób,

4)

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, po

uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia,

5)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawnionym osobom uczestniczącym w udzielaniu

tych świadczeń,

6)

jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych,

7)

jest to niezbędne dla celów naukowych;

ujawnienie tajemnicy może nastąpić wyłącznie w niezbędnym zakresie.

3.

Lekarz, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4, 6 i 7, jest związany

tajemnicą również po śmierci pacjenta.

4.

Lekarz nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację

pacjenta bez jego zgody.

1.

Lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim, osobistym jej zbadaniu,

z zastrzeżeniem sytuacji określonych w odrębnych przepisach.

1.

Lekarz może stwierdzić zgon na podstawie osobiście wykonanych badań i ustaleń, z zastrzeżeniem

sytuacji określonych w odrębnych przepisach.

2.

W uzasadnionych przypadkach lekarz może uzależnić wystawienie karty zgonu od przeprowadzenia

sekcji zwłok.

3.

Lekarz może wystawić kartę zgonu na podstawie dokumentacji badania pośmiertnego, przeprowadzonego

osobiście przez innego lekarza lub inną uprawnioną osobę.

Lekarzowi, który wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w przypadku,

o którym mowa w art. 30, przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z tym że

1)

art. 3, art. 22-24 i art. 44 wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

2)

art. 35, art. 39 pkt 2, art. 41 i 44a wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

3)

art. 34 ust. 5 w części dotyczącej uwzględnienia wysokości środków, które dysponenci

jednostek i zespołów ratownictwa medycznego uzyskują z kas chorych, wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Lekarz może ordynować te środki farmaceutyczne i materiały medyczne, które są dopuszczone

do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

2.

W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować środki farmaceutyczne i materiały

medyczne dopuszczone do obrotu w innych krajach, z jednoczesnym szczegółowym uzasadnieniem

w dokumentacji medycznej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Lekarz zobowiązany jest zgłosić podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu

leczniczego na rynek, a w przypadku trudności z ustaleniem podmiotu odpowiedzialnego

- Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych, niepożądane działanie produktu leczniczego.

2.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, lekarz dokonuje pisemnie na formularzu zgłoszenia

działania niepożądanego produktu leczniczego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, sposób zgłaszania

niepożądanego działania produktu leczniczego oraz wzór formularza, o którym mowa w

ust. 2, uwzględniając w szczególności termin i tryb dokonania zgłoszenia, a także

zakres danych podlegających zgłoszeniu, dotyczących identyfikacji pacjenta i produktu

leczniczego, a także opisu niepożądanego działania produktu leczniczego.

1.

Lekarz nie może sprzedawać środków farmaceutycznych, materiałów medycznych, przedmiotów

ortopedycznych lub środków pomocniczych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach, gdy lekarz doraźnie dostarczy pacjentowi

środek farmaceutyczny lub materiał medyczny, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym

przypadku.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

może określić, w drodze rozporządzenia, zasady postępowania lekarzy w sytuacjach związanych

ze szczególnym zagrożeniem zdrowia publicznego, uwzględniając w szczególności rodzaj

i zakres zagrożenia.

1.

Lekarz wykonujący zawód może być powołany przez uprawniony organ do udzielania pomocy

lekarskiej w celu zwalczania skutków katastrof, epidemii i klęsk żywiołowych na czas

ich trwania.

2.

Zasady i tryb powołania lekarza w sytuacji, o której mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

1.

Lekarz wykonujący zawód ma obowiązek uczestniczenia w pracach komisji lekarskich,

określających zdolność poborowych do czynnej służby wojskowej, na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

2.

(skreślony).

1.

Lekarz może wykonywać indywidualną praktykę lekarską, jeżeli

1

posiada prawo wykonywania zawodu i nie został zawieszony w prawie wykonywania zawodu

albo ograniczony w wykonywaniu określonych czynności medycznych,

2)

(skreślony),

3)

uzyskał zezwolenie oraz wpis do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich we właściwej

okręgowej izbie lekarskiej.

2.

Lekarz może wykonywać indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską, jeżeli

1

spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

2)

posiada specjalizację w dziedzinie medycyny odpowiadającej wykonywanej praktyce,

3)

uzyskał zezwolenie oraz wpis do rejestru indywidualnych specjalistycznych praktyk

lekarskich.

2a

Do lekarzy będących obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej czasowo wykonujących

zawód lekarza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się odpowiednio art.

54 ust. 1-3, a także przepisy wydane na podstawie art. 50b ust. 3.

3

Za równoznaczne z indywidualną praktyką lekarską lub indywidualną specjalistyczną

praktyką lekarską w rozumieniu ustawy uważa się wykonywanie zawodu lekarza poza zakładem

opieki zdrowotnej na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, z zastrzeżeniem

art. 53 ust. 1.

3

Za równoznaczne z indywidualną praktyką lekarską lub indywidualną specjalistyczną

praktyką lekarską w rozumieniu ustawy uważa się wykonywanie zawodu lekarza poza zakładem

opieki zdrowotnej na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, z zastrzeżeniem

ust. 5d oraz art. 53 ust. 1.

4.

Lekarz uzyskuje zezwolenie oraz wpis do rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 oraz

w ust. 2 pkt 3, jeżeli przedstawi właściwej okręgowej radzie lekarskiej dane o

1

spełnieniu warunków określonych w ust. 1 pkt 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2,

2)

pomieszczeniu, w którym zamierza wykonywać praktykę lekarską, oraz jego wyposażeniu

w aparaturę i sprzęt medyczny, a także opinię organu sanitarnego o spełnieniu warunków

umożliwiających udzielanie określonych świadczeń zdrowotnych.

5.

W przypadku, gdy indywidualna praktyka lekarska, o której mowa w ust. 1 i 2, wykonywana

jest na warunkach określonych w ust. 3, obowiązek przedstawienia danych, o których

mowa w ust. 4 pkt 2, spoczywa na podmiocie, który ma zamiar zawrzeć z lekarzem umowę

o pracę lub umowę cywilnoprawną, z wyłączeniem sytuacji, w której pomieszczenia, sprzęt

i aparatura medyczna nie stanowią własności tego podmiotu.

5a

Lekarz, z wyjątkiem lekarza stomatologa, wykonujący indywidualną praktykę lekarską

lub indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu wezwania może

uzyskać zezwolenie oraz wpis do rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust.

2 pkt 3, po przedstawieniu właściwej okręgowej radzie lekarskiej danych o

1

spełnieniu warunków określonych w ust. 1 pkt 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2,

2)

adresie indywidualnej praktyki lekarskiej lub indywidualnej specjalistycznej praktyki

lekarskiej, miejscu przyjmowania wezwań, miejscu przechowywania dokumentów medycznych,

3)

sprzęcie medycznym umożliwiającym udzielanie określonych świadczeń zdrowotnych w miejscu

wezwania.

5b

Do wykonywania zawodu lekarza, polegającego na udzielaniu konsultacji lub uczestniczeniu

w konsylium lekarskim, w sytuacji określonej w art. 37, nie stosuje się przepisów

art. 50 i 50a.

5c

Do lekarzy orzeczników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i lekarzy rzeczoznawców Kasy

Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 3 i art.

54.

5d

Wykonywanie funkcji lekarza koordynatora medycznego, w rozumieniu ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 113, poz. 1207 i Nr 154, poz. 1801), na podstawie umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej nie jest równoznaczne

z indywidualną praktyką lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktyką lekarską.

6-10.

(skreślone).

1

Lekarze w celu udzielania świadczeń zdrowotnych mogą prowadzić grupową praktykę lekarską,

w formie spółki cywilnej lub partnerskiej.

2

W ramach grupowej praktyki lekarskiej mogą być udzielane świadczenia zdrowotne wyłącznie

przez lekarzy będących wspólnikami spółki, o której mowa w ust. 1, spełniających warunki

określone w art. 50 ust. 1 pkt 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2.

3.

Grupowa praktyka lekarska może rozpocząć działalność po uzyskaniu zezwolenia i wpisu

do rejestru grupowych praktyk lekarskich.

4.

Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, grupowa praktyka lekarska uzyskuje zezwolenie

oraz wpis do rejestru, o którym mowa w ust. 3, po przedstawieniu właściwej okręgowej

radzie lekarskiej

1)

umowy spółki, o której mowa w ust. 1,

2)

listy lekarzy grupowej praktyki lekarskiej,

3

danych o spełnieniu przez lekarzy grupowej praktyki lekarskiej warunków określonych

w art. 50 ust. 1 pkt 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2,

4)

danych dotyczących adresu grupowej praktyki lekarskiej,

5)

danych, o których mowa w art. 50 ust. 4 pkt 2.

5.

Do grupowej praktyki lekarskiej wykonywanej przez lekarzy w miejscu wezwania nie ma

zastosowania przepis art. 50 ust. 4 pkt 2, natomiast stosuje się przepis art. 50 ust.

5a pkt 3.

6.

Grupowa praktyka lekarska nie może być wykonywana w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej

na podstawie umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

1

Okręgowa rada lekarska po sprawdzeniu spełnienia wymogów, o których mowa w art. 50

ust. 1 pkt 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2 i ust. 4 pkt 2 lub ust. 5a pkt 2 i 3 albo w art.

50a ust. 2, 4 i 5, wydaje zezwolenie i dokonuje wpisu do rejestru indywidualnych praktyk

lekarskich, indywidualnych specjalistycznych praktyk lekarskich lub grupowych praktyk

lekarskich oraz wydaje lekarzowi lub grupowej praktyce lekarskiej dokument stwierdzający

wpis.

2.

Jeżeli lekarz zamierzający wykonywać indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską lub co najmniej jeden z lekarzy grupowej praktyki

lekarskiej jest członkiem innej okręgowej izby lekarskiej, w uzasadnionych przypadkach

okręgowa rada lekarska może podjąć uchwałę o zarejestrowaniu tej praktyki.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1)

wymagania, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia,

w których można wykonywać indywidualną praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną

praktykę lekarską i grupową praktykę lekarską,

2)

wymagania, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym urządzenia,

za pomocą których można wykonywać czynności w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej,

indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej i grupowej praktyki lekarskiej,

3)

wymagania, jakim powinien odpowiadać sprzęt medyczny, o którym mowa w art. 50 ust.

5a pkt 3.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia

5.

Lekarz prowadzący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną

praktykę lekarską oraz grupowa praktyka lekarska mają obowiązek powiadomić okręgową

radę lekarską, która wydała zezwolenie, o zmianie danych objętych wpisem do rejestrów.

Lekarze prowadzący indywidualną praktykę, indywidualną specjalistyczną praktykę albo

grupową praktykę lekarską nie są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2).

1

Minister właściwy do spraw zdrowia ustali, w drodze rozporządzenia, opłatę za wydanie

zezwolenia oraz dokumentów stwierdzających wpis, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt

3 i ust. 2 pkt 3 oraz w art. 50a ust. 3, uwzględniając w szczególności rodzaj praktyki

lekarskiej objętej zezwoleniem oraz liczbę miejsc jej wykonywania.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera właściwa okręgowa rada lekarska.

1.

Okręgowa rada lekarska cofa zezwolenie oraz skreśla z rejestrów, o których mowa w

art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską w razie

1)

pozbawienia lekarza prawa wykonywania zawodu,

2)

zawieszenia lekarza w prawie wykonywania zawodu,

3)

zrzeczenia się przez lekarza prawa wykonywania zawodu,

4

niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 albo w ust. 2 pkt 1 i

2, w ust. 4 pkt 2 albo w ust. 5a pkt 3,

5)

skreślenia z rejestru członków okręgowej izby lekarskiej, z przyczyn innych niż wymienione

w pkt 1 i 4,

6)

złożenia przez lekarza oświadczenia o zaprzestaniu jej wykonywania.

2

Okręgowa rada lekarska cofa zezwolenie oraz skreśla z rejestru, o którym mowa w art.

50a ust. 3, grupową praktykę lekarską, jeżeli nie spełnia wymagań określonych w art.

50 ust. 1 pkt 1 albo w ust. 2 pkt 1 i 2, w ust. 4 pkt 2 albo w ust. 5a pkt 3 oraz

w art. 50a ust. 2.

Wpis do rejestru, odmowa wpisu, zmiana we wpisie dotycząca zakresu i rodzaju udzielanych

świadczeń zdrowotnych oraz cofnięcia zezwolenia i skreślenie z rejestru następują

w formie uchwały okręgowej rady lekarskiej.

1.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną

praktykę lekarską może zatrudniać lekarza w okresie niezbędnym do uzyskania przez

niego uprawnień do wykonywania indywidualnej praktyki lekarskiej oraz osoby niebędące

lekarzami do wykonywania czynności pomocniczych (współpracy).

1a

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do indywidualnej praktyki lekarskiej i indywidualnej

specjalistycznej praktyki lekarskiej, wykonywanych na zasadach, o których mowa w art.

50 ust. 3 i 5a.

2

Wykonywanie praktyki lekarskiej, o której mowa w ust. 1, oraz wykonywanie grupowej

praktyki lekarskiej nie jest prowadzeniem zakładu opieki zdrowotnej.

1

Nadzór nad indywidualną praktyką lekarską, indywidualną specjalistyczną praktyką lekarską

oraz nad grupową praktyką lekarską sprawuje właściwa okręgowa rada lekarska.

2.

Okręgowa rada lekarska jest uprawniona w ramach nadzoru do

1)

przeprowadzania czynności kontrolnych, a w szczególności

a)

wizytacji pomieszczeń, w których udzielane są świadczenia, o których mowa w art. 2

ust. 1 lub ust. 2,

b)

obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń w ramach indywidualnej praktyki,

c)

żądania informacji i udostępniania dokumentacji medycznej,

2)

wydawania zaleceń pokontrolnych, mających na celu usunięcie stwierdzonych braków i

wadliwości.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, na obszarze całego kraju wykonuje Naczelna

Rada Lekarska.

4.

Okręgowa rada lekarska lub Naczelna Rada Lekarska na wniosek wojewody, organów samorządu

terytorialnego przekaże informacje z wykonanych czynności, o których mowa w ust. 2.

Okręgowa rada lekarska przekazuje wojewodzie corocznie wyciąg z rejestrów, o których

mowa w art. 50 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 3 oraz art. 50a ust. 3, a także udziela w

razie potrzeby informacji o danych wpisanych do tych rejestrów właściwemu wojewodzie

lub organowi samorządu terytorialnego.

1.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną

praktykę lekarską oraz grupowa praktyka lekarska mogą podawać do publicznej wiadomości

informacje o udzielanych świadczeniach zdrowotnych, o których mowa w art. 2. Treść

i forma tych informacji nie mogą mieć cech reklamy.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi zasady podawania do publicznej wiadomości informacji,

o których mowa w ust. 1.

1

Od uchwał okręgowych rad lekarskich w sprawach, o których mowa w art. 5-7 ust. 1-5,

art. 8 ust. 1, art. 9 pkt 1 i 2

1a

Uchwały, o których mowa w ust. 1, podpisują przewodniczący lub zastępca przewodniczącego

i sekretarz okręgowej rady lekarskiej albo prezes lub wiceprezes i sekretarz Naczelnej

Rady Lekarskiej.

2.

Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

3.

Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o której mowa w ust. 1, służy zainteresowanemu

skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1.

Lekarzowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej zamierzającemu

lub wykonującemu zawód lekarza na stałe lub czasowo na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,

niezbędnych informacji w zakresie ogólnych zasad wykonywania zawodu lekarza, z uwzględnieniem

przepisów dotyczących ochrony zdrowia udziela podmiot upoważniony przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy dla spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczegółowy zakres informacji niezbędnych do

wykonywania zawodu lekarza na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób

oraz ich leczeniu, podlega karze grzywny.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 13, poz. 94, z 1974 r. Nr 27, poz. 157, z 1979 r. Nr 15, poz. 97, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, Nr 40, poz. 271 i Nr 41, poz. 273, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1985 r. Nr 4, poz. 15 i Nr 23, poz. 100, z 1987 r. Nr 14, poz. 83, z 1988 r. Nr 20, poz. 135, z 1989 r. Nr 29, poz. 154 i Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 14, poz. 84 i Nr 72, poz. 422, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 126, poz. 615, z 1995 r. Nr 95, poz. 475, z 1996 r. Nr 139, poz. 646 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31) w art. 23a

a)

w § 1 skreśla się wyrazy «leczniczych» oraz «lecznicze»,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

«

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 nie mają zastosowania do eksperymentów medycznych - badawczych i

leczniczych.

»

(pominięte).

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. Nr 30, poz. 158, z 1990 r. Nr 20, poz. 120 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 wyraz «dentystę» zastępuje się wyrazem «stomatologa»;

2)

skreśla się art. 6.

W ustawie z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych,

aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym

(Dz. U. Nr 105, poz. 452, z 1993 r. Nr 16, poz. 68 i Nr 47, poz. 211 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496) w art. 16

a)

w ust. 1

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

«

2)

badania kliniczne środka farmaceutycznego lub materiału medycznego bądź potencjalnego

leku mogą być przeprowadzane na zasadach określonych w odrębnych przepisach, dotyczących

eksperymentu medycznego,

»

-

skreśla się pkt 3,

b)

skreśla się ust. 2.

Osoby, które nabyły uprawnienia do tytułu zawodowego lekarza dentysty na podstawie

dotychczasowych przepisów, są uprawnione do używania tytułu zawodowego lekarza stomatologa.

1

Zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza i zaświadczenia o prawie wykonywania

zawodu lekarza dentysty, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, tracą ważność

z dniem 31 grudnia 2002 r.

2

Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał prawo wykonywania zawodu

lekarza lub prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, zachowuje to prawo, z tym że

do dnia 31 grudnia 2002 r. powinien uzyskać w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej

ze względu na miejsce wykonywania zawodu, dokument, o którym mowa w art. 6 ust. 3.

1.

Warunku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, nie stosuje się do osób kończących staż

podyplomowy przed dniem 1 października 2003 r.

2.

Egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 15 ust. 3, nie przeprowadza się do dnia

30 września 2003 r.

1.

Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego

lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych,

zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji.

2.

Lekarz, który rozpoczął specjalizację na podstawie przepisów dotychczasowych, odbywa

ją zgodnie z tymi przepisami.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską ma obowiązek uzyskać zezwolenie oraz

wpis do rejestru, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, w terminie

do dnia 31 grudnia 1999 r.

(pominięty).

Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawienia, zawieszenia prawa wykonywania zawodu

lekarza, lekarza stomatologa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują

moc przepisy dotychczas obowiązujące, nie dłużej jednak niż przez okres 1 roku od

dnia wejścia w życie ustawy, o ile nie są sprzeczne z ustawą.

Tracą moc

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 czerwca 1927 r. o wykonywaniu

praktyki dentystycznej

(Dz. U. z 1934 r. Nr 4, poz. 32, Nr 110, poz. 976, z 1938 r. Nr 91, poz. 628, z 1947 r. Nr 27, poz. 104 i z 1989 r. Nr 30, poz. 158),

2)

ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza

(Dz. U. Nr 50, poz. 458, Nr 53, poz. 489, z 1956 r. Nr 12, poz. 61, z 1989 r. Nr 30, poz. 158 i z 1993 r. Nr 17, poz. 78).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia

1)

ust. 3 wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.,

2)

ust. 4 wchodzi w życie z dniem 1 października 1997 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1999 r., z tym że

1)

art. 54, 56, 59, 79 i 83 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 80 wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.