Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego.

§ 1. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o

1) „ustawie” — rozumie si´ przez to ustaw´ z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomoÊciami;

2) „stanie nieruchomoÊci” — rozumie si´ przez to

stan zagospodarowania, stan prawny i stan techniczno-u˝ytkowy nieruchomoÊci.

Rozdzia∏ 2

OkreÊlanie wartoÊci nieruchomoÊci

§ 2. OkreÊlanie wartoÊci nieruchomoÊci polega na

okreÊlaniu wartoÊci prawa w∏asnoÊci lub innych praw

do nieruchomoÊci.

§ 3. OkreÊlanie wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci

poprzedza si´ analizà rynku nieruchomoÊci, w szczególnoÊci w zakresie uzyskiwanych cen, stawek czynszów oraz warunków zawarcia transakcji.

§ 4. 1. Do okreÊlania wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci stosuje si´ podejÊcie porównawcze albo podejÊcie dochodowe.

2. Je˝eli istniejàce uwarunkowania nie pozwalajà

na zastosowanie podejÊcia porównawczego albo dochodowego, do okreÊlenia wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci stosuje si´ podejÊcie mieszane.

§ 5. 1. Przy stosowaniu podejÊcia porównawczego

konieczna jest znajomoÊç cen transakcyjnych nieruchomoÊci podobnych do nieruchomoÊci b´dàcej

przedmiotem wyceny, a tak˝e cech tych nieruchomoÊci

wp∏ywajàcych na poziom ich cen.

2. W podejÊciu porównawczym stosuje si´ metod´

porównywania parami, metod´ korygowania ceny

Êredniej albo metod´ analizy statystycznej rynku.

3. Przy metodzie porównywania parami porównuje si´ nieruchomoÊç b´dàcà przedmiotem wyceny, której cechy sà znane, kolejno z nieruchomoÊciami podobnymi, które by∏y przedmiotem obrotu rynkowego

i dla których sà znane ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomoÊci.

4. Przy metodzie korygowania ceny Êredniej do porównaƒ przyjmuje si´ z rynku w∏aÊciwego ze wzgl´du

na po∏o˝enie wycenianej nieruchomoÊci co najmniej

kilkanaÊcie nieruchomoÊci podobnych, które by∏y

przedmiotem obrotu rynkowego i dla których sà znane

ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomoÊci. WartoÊç nieruchomoÊci b´dàcej przedmiotem wyceny okreÊla si´ w drodze korekty

Êredniej ceny nieruchomoÊci podobnych wspó∏czynnikami korygujàcymi wartoÊci przypisane poszczególnym cechom tych nieruchomoÊci.

5. Przy metodzie analizy statystycznej rynku do porównaƒ przyjmuje si´ prób´ nieruchomoÊci reprezentatywnych. WartoÊç nieruchomoÊci okreÊla si´ przy

u˝yciu metod stosowanych do analiz statystycznych.

§ 6. 1. èród∏em informacji o cenach transakcyjnych

nie mogà byç informacje o transakcjach, w których wystàpi∏y szczególne warunki zawarcia transakcji powodujàce ustalenie zap∏aty w sposób ra˝àco odbiegajàcy

od Êrednich cen uzyskiwanych na rynku nieruchomo-

Poz. 1924

Êci lub sprzeda˝ w drodze przetargu, z zastrze˝eniem

ust. 2.

2. Ceny uzyskane przy sprzeda˝y w drodze przetargu mogà byç êród∏em informacji o cenach transakcyjnych, je˝eli nie odbiegajà o wi´cej ni˝ 20% od Êrednich cen uzyskiwanych na rynku za nieruchomoÊci

podobne.

§ 7. Przy stosowaniu podejÊcia dochodowego konieczna jest znajomoÊç dochodu uzyskiwanego lub

mo˝liwego do uzyskania z czynszów lub z innych dochodów z nieruchomoÊci stanowiàcej przedmiot wyceny oraz z nieruchomoÊci podobnych.

§ 8. 1. W podejÊciu dochodowym stosuje si´ metod´ inwestycyjnà albo metod´ zysków.

2. Metod´ inwestycyjnà stosuje si´ przy okreÊlaniu

wartoÊci nieruchomoÊci przynoszàcych lub mogàcych

przynosiç dochód z czynszów najmu lub dzier˝awy,

którego wysokoÊç mo˝na ustaliç na podstawie analizy

kszta∏towania si´ stawek rynkowych tych czynszów.

3. Metod´ zysków stosuje si´ przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci przynoszàcych lub mogàcych

przynosiç dochód, którego wysokoÊci nie mo˝na ustaliç w sposób, o którym mowa w ust. 2. Dochód ten

ustala si´ w wysokoÊci odpowiadajàcej udzia∏owi w∏aÊciciela nieruchomoÊci w zyskach osiàganych z dzia∏alnoÊci prowadzonej na nieruchomoÊci stanowiàcej

przedmiot wyceny i na nieruchomoÊciach podobnych.

§ 9. Metod´ inwestycyjnà i metod´ zysków stosuje

si´ przy u˝yciu techniki kapitalizacji prostej albo techniki dyskontowania strumieni pieni´˝nych.

§ 10. 1. Przy u˝yciu techniki kapitalizacji prostej

wartoÊç nieruchomoÊci okreÊla si´ jako iloczyn dochodu rocznego z wycenianej nieruchomoÊci i wspó∏czynnika kapitalizacji.

2. Wspó∏czynnik kapitalizacji odzwierciedla okres,

w którym powinien nastàpiç zwrot Êrodków, poniesionych na nabycie nieruchomoÊci podobnych do nieruchomoÊci wycenianej, z dochodów uzyskiwanych

z nieruchomoÊci podobnych.

3. WysokoÊç wspó∏czynnika kapitalizacji ustala si´

na podstawie badania rynku nieruchomoÊci podobnych do nieruchomoÊci wycenianej jako wzajemnà relacj´ mi´dzy cenami transakcyjnymi uzyskanymi za

nieruchomoÊci podobne a dochodami uzyskiwanymi

z nieruchomoÊci podobnych.

§ 11. 1. Przy u˝yciu techniki dyskontowania strumieni pieni´˝nych, wartoÊç nieruchomoÊci okreÊla si´

jako sum´ zdyskontowanych strumieni pieni´˝nych

pochodzàcych z dochodów przewidywanych do uzyskiwania z nieruchomoÊci wycenianej w poszczególnych latach przyj´tego okresu prognozy, powi´kszonà

o zdyskontowanà wartoÊç rezydualnà nieruchomoÊci.

WartoÊç rezydualna przedstawia wartoÊç nieruchomoÊci po up∏ywie ostatniego roku przyj´tego do dyskontowania strumieni pieni´˝nych.

2. Liczba lat, o których mowa w ust. 1, jest zale˝na

od przewidywanego okresu, w którym dochody z wycenianej nieruchomoÊci b´dà ulega∏y zmianie.

3. Dyskontowania dokonuje si´ na dzieƒ okreÊlenia

wartoÊci nieruchomoÊci, przy u˝yciu stopy dyskontowej. Stopa dyskontowa powinna odzwierciedlaç wymaganà przez nabywców nieruchomoÊci podobnych

do nieruchomoÊci wycenianej relacj´ mi´dzy rocznym

dochodem uzyskiwanym z tych nieruchomoÊci a nak∏adami, jakie nale˝y ponieÊç na ich nabycie, oraz

uwzgl´dniaç stopieƒ ryzyka przy inwestowaniu na rynku takich nieruchomoÊci.

§ 12. Przy obliczaniu dochodów, o których mowa

w § 10 ust. 1 i 2, oraz strumieni pieni´˝nych, o których

mowa w § 11 ust. 1, nie uwzgl´dnia si´ amortyzacji, kredytu i jego kosztów, podatku dochodowego, innych podatków oraz op∏at zwiàzanych ze sprzeda˝à nieruchomoÊci.

§ 13. 1. W przypadku braku danych z rynku nieruchomoÊci, wspó∏czynnik kapitalizacji i stop´ dyskontowà okreÊla si´ odpowiednio na podstawie rentownoÊci

bezpiecznych, d∏ugoterminowych lokat na rynku kapita∏owym, z uwzgl´dnieniem stopnia ryzyka przy inwestowaniu w nieruchomoÊci podobne do nieruchomoÊci wycenianej.

2. Wspó∏czynnik kapitalizacji i stop´ dyskontowà

okreÊla si´ z zachowaniem zasady wspó∏miernoÊci do

sposobu obliczania dochodów lub strumieni pieni´˝nych z nieruchomoÊci.

§ 14. Przy dokonywaniu wyceny nieruchomoÊci na

indywidualne potrzeby inwestora uwzgl´dnia si´ jego

wymagania lub zamierzenia co do rozwoju tej nieruchomoÊci, w tym sposobu zarzàdzania, stawek czynszu, poziomu pustostanów, warunków finansowych

oraz stopy zwrotu zainwestowanego kapita∏u. WartoÊç

ta mo˝e s∏u˝yç wy∏àcznie do oceny mo˝liwoÊci sposobu wykorzystania lub inwestowania w nieruchomoÊç,

co stwierdza si´ przez zamieszczenie odpowiedniej

klauzuli w operacie szacunkowym.

§ 15. W podejÊciu mieszanym stosuje si´ metod´

pozosta∏oÊciowà albo metod´ wskaêników szacunkowych gruntów.

§ 16. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci stosuje si´ metod´ pozosta∏oÊciowà, je˝eli nieruchomoÊç ma byç przedmiotem robót polegajàcych na

zabudowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie,

przebudowie lub remoncie. WartoÊç nieruchomoÊci

mo˝na okreÊliç dla gruntu, dla gruntu wraz z jego cz´Êciami sk∏adowymi lub oddzielnie dla cz´Êci sk∏adowych gruntu. Zastosowanie metody pozosta∏oÊciowej

do okreÊlenia wartoÊci rynkowej wymaga szczegó∏owego uzasadnienia w operacie szacunkowym.

2. WartoÊç, o której mowa w ust. 1, okreÊla si´ przez

obliczenie, jakà wartoÊç b´dzie mia∏a nieruchomoÊç po

wykonaniu robót wymienionych w ust. 1 i po odj´ciu

od tej wartoÊci przeci´tnych kosztów tych robót,

z uwzgl´dnieniem przeci´tnych zysków inwestora.

Poz. 1924

§ 17. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci

przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne

lub leÊne, w przypadku braku transakcji rynkowych,

stosuje si´ metod´ wskaêników szacunkowych gruntów.

2. Przy stosowaniu metody, o której mowa w ust. 1,

wartoÊç gruntu okreÊla si´ jako iloczyn wskaênika szacunkowego 1 ha gruntu i ceny 1 decytony ziarna ˝yta

albo ceny 1 m3 drewna.

3. Cen´ ziarna ˝yta przyjmuje si´ z rynku lokalnego.

Cen´ drewna, skorygowanà o koszty jego pozyskania

i przemieszczenia do miejsca odbioru transportem mechanicznym, przyjmuje si´ z rynku lokalnego albo nadleÊnictwa w∏aÊciwego dla miejsca po∏o˝enia nieruchomoÊci oraz nadleÊnictw sàsiednich. Cen´ drewna

przyjmuje si´ jako Êrednià wa˝onà z ostatnich 3 lat,

z uwzgl´dnieniem rodzaju sortymentów sprzedawanego drewna.

4. Klasy gruntów przyjmuje si´ wed∏ug danych z katastru nieruchomoÊci, a przy okreÊlaniu typów siedliskowych lasów wykorzystuje si´ dane z planów urzàdzenia lasów. Okr´g podatkowy przyjmuje si´ wed∏ug

przepisów o podatku rolnym.

5. Wskaêniki szacunkowe gruntów, w zale˝noÊci od

klasy gruntu lub grupy typu siedliskowego lasu i okr´gu podatkowego, sà okreÊlone w za∏àczniku do rozporzàdzenia.

§ 18. Przy stosowaniu metody wskaêników szacunkowych gruntów uwzgl´dnia si´

1) w odniesieniu do nieruchomoÊci przeznaczonych na

cele rolne — po∏o˝enie w stosunku do g∏ównych

dróg, jakoÊç dróg dojazdowych, zagro˝enie erozjà,

trudnoÊç uprawy, kultur´ rolnà, wielkoÊç zanieczyszczeƒ Êrodowiska, struktur´ u˝ytków gruntowych,

wyst´powanie urzàdzeƒ melioracyjnych, wyst´powanie infrastruktury utrudniajàcej agrotechnik´;

2) w odniesieniu do nieruchomoÊci przeznaczonych na

cele leÊne — stopieƒ degradacji siedliska leÊnego,

szkodliwe oddzia∏ywanie przemys∏u na drzewostan,

masowe wyst´powanie szkodników, po∏o˝enie

w stosunku do siedlisk i g∏ównych dróg, mo˝liwoÊç

przemieszczenia drewna do miejsca odbioru transportem mechanicznym, jakoÊç dróg dojazdowych,

rodzaje gruntów przyleg∏ych, walory rekreacyjne.

§ 19. Przy okreÊlaniu wartoÊci odtworzeniowej nieruchomoÊci stosuje si´ podejÊcie kosztowe.

§ 20. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci odtworzeniowej

nieruchomoÊci okreÊla si´ oddzielnie wartoÊç gruntu

i oddzielnie wartoÊç jego cz´Êci sk∏adowych.

2. Za wartoÊç gruntu przyjmuje si´ koszty, jakie nale˝a∏oby ponieÊç na zakup gruntu o takich samych cechach.

3. Za wartoÊç cz´Êci sk∏adowych gruntu przyjmuje

si´ kwot´ równà kosztom ich odtworzenia lub kosztom

ich zastàpienia, pomniejszonà o wartoÊç zu˝ycia tych

cz´Êci sk∏adowych albo o kwot´ równà kosztom ich likwidacji.

§ 21. W podejÊciu kosztowym stosuje si´ metod´

kosztów odtworzenia, metod´ kosztów zastàpienia albo metod´ kosztów likwidacji.

§ 22. 1. Przy metodzie kosztów odtworzenia okreÊla

si´, ile wynios∏yby koszty odtworzenia cz´Êci sk∏adowych gruntu przy zastosowaniu tej samej technologii

i materia∏ów, których u˝yto do wzniesienia lub powstania tych cz´Êci sk∏adowych.

2. Przy metodzie kosztów zastàpienia okreÊla si´,

ile wynios∏yby koszty zastàpienia cz´Êci sk∏adowych

gruntu obiektami budowlanymi o takiej samej funkcji,

jakà spe∏niajà obiekty, których wartoÊç okreÊla si´, lecz

wykonanymi przy u˝yciu aktualnie stosowanych technologii i materia∏ów.

3. Przy metodzie kosztów likwidacji okreÊla si´,

z zastrze˝eniem § 24 ust. 2, koszty likwidacji cz´Êci sk∏adowych gruntu.

§ 23. 1. Metod´ kosztów odtworzenia lub kosztów

zastàpienia stosuje si´ przy u˝yciu techniki szczegó∏owej, techniki elementów scalonych albo techniki

wskaênikowej.

2. Przy u˝yciu techniki szczegó∏owej koszty odtworzenia albo koszty zastàpienia okreÊla si´ na podstawie

iloÊci niezb´dnych do wykonania robót budowlanych

oraz cen jednostkowych tych robót.

3. Przy u˝yciu techniki elementów scalonych koszty odtworzenia albo koszty zastàpienia okreÊla si´ na

podstawie iloÊci scalonych elementów robót budowlanych oraz cen scalonych elementów tych robót.

4. Przy u˝yciu techniki wskaênikowej koszty okreÊla

si´ przez przemno˝enie ceny wskaênikowej przez liczb´ jednostek odniesienia, dla których ta cena zosta∏a

ustalona. Technik´ wskaênikowà mo˝na stosowaç tylko wtedy, gdy obiekty, których wartoÊç okreÊla si´, sà

porównywalne z obiektami, dla których znane sà ceny

wskaênikowe.

5. Przy u˝yciu technik, o których mowa w ust. 2—4,

uwzgl´dnia si´ koszty dokumentacji i nadzoru.

§ 24. 1. Metod´ kosztów likwidacji stosuje si´ przy

u˝yciu technik okreÊlonych w § 23. WartoÊç nieruchomoÊci okreÊlona tà metodà równa si´ wartoÊci gruntu

pomniejszonej o koszty likwidacji cz´Êci sk∏adowych

gruntu.

2. W przypadku mo˝liwoÊci odzyskania materia∏ów

pozosta∏ych po rozbiórce, wartoÊç, o której mowa

w ust. 1, powi´ksza si´ o wartoÊç tych materia∏ów.

§ 25. W przypadku koniecznoÊci poniesienia nak∏adów na przywrócenie nieruchomoÊci do stanu przydatnego do korzystania zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, przekraczajàcych wartoÊç, jakà nierucho-

Poz. 1924

moÊç mia∏aby, gdyby te nak∏ady nie by∏y konieczne,

wartoÊç tej nieruchomoÊci mo˝e byç wyra˝ona liczbà

ujemnà. Wyra˝enie wartoÊci nieruchomoÊci liczbà

ujemnà wymaga uzasadnienia w operacie szacunkowym.

Rozdzia∏ 3

OkreÊlanie wartoÊci nieruchomoÊci w przypadkach

szczególnych

§ 26. Przepisy niniejszego rozdzia∏u stosuje si´ przy

okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci, je˝eli cel wyceny

lub wyst´pujàce uwarunkowania wymagajà szczególnego sposobu ich wyceny.

§ 27. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci,

które ze wzgl´du na ich szczególne cechy i rodzaj nie

sà przedmiotem obrotu na lokalnym rynku nieruchomoÊci, mo˝na przyjmowaç ceny transakcyjne uzyskiwane za nieruchomoÊci podobne na regionalnym albo

krajowym rynku nieruchomoÊci.

2. W przypadku braku cen transakcyjnych za nieruchomoÊci podobne uzyskiwanych na krajowym rynku

nieruchomoÊci, przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci, o których mowa w ust. 1, mo˝na przyjmowaç ceny

transakcyjne uzyskiwane za nieruchomoÊci podobne

na mi´dzynarodowych rynkach nieruchomoÊci.

§ 28. 1. Je˝eli na rynku nieruchomoÊci w∏aÊciwym

ze wzgl´du na po∏o˝enie wycenianej nieruchomoÊci

brak jest transakcji sprzeda˝y nieruchomoÊci jako

przedmiotu prawa w∏asnoÊci, ale dokonano transakcji

sprzeda˝y nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, wartoÊç rynkowà wycenianej

nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci okreÊla si´ na podstawie wzajemnych relacji mi´dzy cenami nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci

a cenami nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, uzyskiwanymi przy transakcjach

dokonywanych na innych porównywalnych rynkach

nieruchomoÊci.

2. W przypadku braku mo˝liwoÊci ustalenia wzajemnych relacji, o których mowa w ust. 1, wartoÊç prawa w∏asnoÊci okreÊla si´ jako iloraz wartoÊci nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego i wspó∏czynnika korygujàcego okreÊlonego w § 30

ust. 3.

§ 29. 1. Przy ustalaniu ceny nieruchomoÊci gruntowej niezabudowanej oddawanej w u˝ytkowanie wieczyste okreÊla si´ jej wartoÊç jako przedmiotu prawa

w∏asnoÊci. Przy stosowaniu podejÊcia porównawczego przyjmuje si´ ceny transakcyjne sprzeda˝y nieruchomoÊci niezabudowanych jako przedmiotu prawa

w∏asnoÊci.

2. Je˝eli nieruchomoÊç gruntowa oddawana

w u˝ytkowanie wieczyste jest zabudowana, po okreÊleniu jej wartoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci,

z wartoÊci tej wyodr´bnia si´ wartoÊç gruntu, budynków i ich cz´Êci oraz innych urzàdzeƒ.

3. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci dla aktualizacji op∏at z tytu∏u u˝ytkowania wieczystego stosuje

si´ przepis ust. 1.

4. WartoÊci nieruchomoÊci, o których mowa

w ust. 1—3, okreÊla si´ wed∏ug stanu nieruchomoÊci

i cen odpowiednio na dzieƒ oddania nieruchomoÊci

w u˝ytkowanie wieczyste lub aktualizacji op∏at z tytu∏u

u˝ytkowania wieczystego.

§ 30. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego stosuje si´ podejÊcie porównawcze,

przyjmujàc ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzeda˝y nieruchomoÊci gruntowych niezabudowanych jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego,

z uwzgl´dnieniem wysokoÊci stawek procentowych

op∏at rocznych i niewykorzystanego okresu trwania

prawa u˝ytkowania wieczystego.

2. Je˝eli na rynku nieruchomoÊci, w∏aÊciwym ze

wzgl´du na po∏o˝enie wycenianej nieruchomoÊci, brak

jest transakcji sprzeda˝y nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, ale dokonano

transakcji sprzeda˝y nieruchomoÊci jako przedmiotu

prawa w∏asnoÊci, wartoÊç rynkowà wycenianej nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego okreÊla si´ na podstawie wzajemnych relacji

mi´dzy cenami nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa

u˝ytkowania wieczystego a cenami nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci uzyskiwanymi przy

transakcjach dokonywanych na innych porównywalnych rynkach nieruchomoÊci.

3. Je˝eli przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego nie ma mo˝liwoÊci zastosowania sposobów wyceny, o których mowa w ust. 1 i 2, wartoÊç t´

okreÊla si´ jako iloczyn wartoÊci nieruchomoÊci gruntowej niezabudowanej jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci i wspó∏czynnika korygujàcego policzonego wed∏ug

wzoru

(

Sr

Wk = 1 – —

R

gdzie

)

t

T–t

⋅ — + 0,25 ⋅ —— ,

T

T

Wk — wspó∏czynnik korygujàcy,

Sr — stawka procentowa op∏aty rocznej nie wi´ksza

ni˝ 3%,

R — stopa, o której mowa w art. 70 ust. 3 ustawy,

t

— liczba lat niewykorzystanego okresu u˝ytkowania wieczystego,

T — liczba lat, na które ustanowiono u˝ytkowanie

wieczyste.

Zastosowanie tego sposobu wyceny wymaga szczegó∏owego uzasadnienia w operacie szacunkowym.

§ 31. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego do celów, o których mowa w art. 33 ust. 3 i art. 69

ustawy, wartoÊç t´ okreÊla si´ jako iloczyn wartoÊci

nieruchomoÊci gruntowej niezabudowanej jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci i wspó∏czynnika korygujàcego

wed∏ug wzoru okreÊlonego w § 30 ust. 3.

Poz. 1924

§ 32. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci

gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, wnoszonej do spó∏ki w formie wk∏adu niepieni´˝nego (aportu), stosuje si´ przepisy § 30.

§ 33. 1. Je˝eli przy ustanawianiu odr´bnej w∏asnoÊci lokalu istnieje potrzeba okreÊlenia jego wartoÊci,

wartoÊç tego lokalu okreÊla si´ ∏àcznie z pomieszczeniami przynale˝nymi i udzia∏em w nieruchomoÊci

wspólnej.

2. Warunkiem przystàpienia do okreÊlenia wartoÊci

lokalu, o którym mowa w ust. 1, jest posiadanie zaÊwiadczenia wymienionego w art. 2 ust. 3 ustawy

z dnia 24 czerwca 1994 r. o w∏asnoÊci lokali (Dz. U.

z 2000 r. Nr 80, poz. 903).

3. Z wartoÊci, o której mowa w ust. 1, wyodr´bnia

si´ wartoÊç gruntu wchodzàcego w sk∏ad nieruchomoÊci wspólnej, odpowiadajàcà udzia∏owi w∏aÊciciela lokalu w tej nieruchomoÊci.

4. Przepisy ust. 1—3 stosuje si´ odpowiednio przy

okreÊlaniu wartoÊci lokalu stanowiàcego odr´bnà w∏asnoÊç w chwili wyceny.

§ 34. Przy okreÊlaniu wartoÊci budynków i innych

urzàdzeƒ w celu ustalenia wynagrodzenia, o którym

mowa w art. 33 ust. 2 ustawy, okreÊla si´ wartoÊç rynkowà, a je˝eli ze wzgl´du na rodzaj nieruchomoÊci nie

mo˝na okreÊliç wartoÊci rynkowej, okreÊla si´ wartoÊç

odtworzeniowà.

§ 35. 1. Przy ustalaniu ceny nieruchomoÊci oddawanej w trwa∏y zarzàd lub przy aktualizacji op∏at z tego

tytu∏u okreÊla si´ jej wartoÊç jako przedmiotu prawa

w∏asnoÊci.

2. WartoÊç, o której mowa w ust. 1, okreÊla si´ ∏àcznie dla gruntu i dla cz´Êci sk∏adowych tego gruntu.

3. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci oddanej w trwa∏y zarzàd nie uwzgl´dnia si´ wartoÊci budynków i innych urzàdzeƒ, o których mowa w art. 88

ust. 1 ustawy.

4. Przy ustalaniu ceny nieruchomoÊci, w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 2 ustawy, okreÊla si´

jej wartoÊç ∏àcznie dla gruntu oraz dla jego cz´Êci sk∏adowych. Przepisy § 36 stosuje si´ odpowiednio.

§ 36. 1. Przy ustalaniu ceny nieruchomoÊci, na której dokonano nak∏adów majàcych wp∏yw na wartoÊç

nieruchomoÊci, okreÊla si´ jej wartoÊç ∏àcznie z tymi

nak∏adami.

2. Z wartoÊci nieruchomoÊci wyodr´bnia si´ wartoÊç nak∏adów po ustaleniu zakresu rzeczowego tych

nak∏adów.

3. WartoÊç dokonanych nak∏adów odpowiada ró˝nicy wartoÊci uwzgl´dniajàcej stan nieruchomoÊci po

dokonaniu nak∏adów i wartoÊci uwzgl´dniajàcej stan

nieruchomoÊci przed dokonaniem tych nak∏adów.

4. W przypadku braku danych umo˝liwiajàcych

okreÊlenie wartoÊci uwzgl´dniajàcej stan nieruchomoÊci przed dokonaniem nak∏adów, wartoÊç nak∏adów mo˝na okreÊlaç jako równà wartoÊci uwzgl´dniajàcej stan nieruchomoÊci po dokonaniu nak∏adów, pomniejszonej o wartoÊç gruntu jako przedmiotu prawa

w∏asnoÊci albo prawa u˝ytkowania wieczystego i pomno˝onej przez wskaênik przeliczeniowy dokonanych

nak∏adów. Wskaênik dokonanych nak∏adów ustala si´

jako

1) stosunek kosztów nak∏adów obliczonych z uwzgl´dnieniem zakresu rzeczowego dokonanych nak∏adów oraz cen robót uzyskanych na rynku lokalnym,

wykonanych w ramach tych nak∏adów, do kosztów

odtworzenia cz´Êci sk∏adowych gruntu, których te

nak∏ady dotyczà, z uwzgl´dnieniem ich stanu po dokonaniu nak∏adów, albo

2) udzia∏ nak∏adów w kosztach odtworzenia tych cz´Êci sk∏adowych, o ile istniejà dane pozwalajàce na

jego ustalenie na podstawie analizy obiektów podobnych

— z uwzgl´dnieniem stopnia zu˝ycia technicznego.

§ 37. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci gruntów przeznaczonych lub zaj´tych pod drogi publiczne stosuje si´

podejÊcie porównawcze, przyjmujàc ceny transakcyjne

uzyskiwane przy sprzeda˝y gruntów na te cele.

2. W przypadku braku cen, o których mowa w ust. 1,

wartoÊç gruntów okreÊla si´ w sposób nast´pujàcy

1) wartoÊç gruntów zaj´tych pod drogi publiczne

okreÊla si´ jako iloczyn wartoÊci 1 m2 gruntów

o funkcji wyznaczonej dla tych gruntów w planie

miejscowym przewa˝ajàcej wÊród gruntów przyleg∏ych i ich powierzchni;

2) wartoÊç dzia∏ek gruntu wydzielonych pod nowe

drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejàcych okreÊla si´ jako iloczyn wartoÊci 1 m2 gruntów, z których wydzielono te dzia∏ki gruntu, i ich

powierzchni; je˝eli wartoÊç 1 m2 gruntów, z których

wydzielono dzia∏ki pod nowe drogi publiczne albo

pod poszerzenie dróg istniejàcych, jest ni˝sza ni˝

wartoÊç 1 m2 tych dzia∏ek, tak okreÊlonà wartoÊç

powi´ksza si´ o 50%.

3. Przepisy ust. 1 i 2 pkt 2 stosuje si´ odpowiednio

do ustalenia odszkodowania za dzia∏ki gruntu, o których mowa w art. 98 ust. 1 i w art. 105 ust. 4 ustawy,

z tym ˝e stan nieruchomoÊci, z których wydzielono te

dzia∏ki, przyjmuje si´ na dzieƒ wydania decyzji zatwierdzajàcej projekt podzia∏u nieruchomoÊci albo na dzieƒ

wejÊcia w ˝ycie uchwa∏y rady gminy o przystàpieniu

do scalenia i podzia∏u nieruchomoÊci, a ceny przyjmuje si´ na dzieƒ wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania.

4. Przepisy ust. 1 i 2 pkt 2 stosuje si´ odpowiednio

do okreÊlenia wartoÊci nieruchomoÊci lub ich cz´Êci

nabywanych na cele budowy autostrad, z tym ˝e stan

tych nieruchomoÊci przyjmuje si´ na dzieƒ wydania

decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, a ceny na

Poz. 1924

dzieƒ zawarcia umowy, je˝eli nabycie nast´puje w drodze umowy, albo na dzieƒ wydania decyzji o odszkodowaniu, je˝eli nabycie nast´puje w drodze wyw∏aszczenia.

5. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje si´ odpowiednio do

okreÊlenia wartoÊci nieruchomoÊci lub ich cz´Êci w celu ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73

ust. 4 ustawy z dnia 13 paêdziernika 1998 r. — Przepisy

wprowadzajàce ustawy reformujàce administracj´ publicznà (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z póên. zm.1)), z tym ˝e

stan tych nieruchomoÊci przyjmuje si´ na dzieƒ 29 paêdziernika 1998 r., a ceny na dzieƒ wydania decyzji

o ustaleniu odszkodowania. Nie uwzgl´dnia si´ nak∏adów dokonanych po utracie przez osob´ uprawnionà

prawa do w∏adania gruntem.

§ 38. Przy okreÊlaniu wartoÊci gruntów przeznaczonych lub zaj´tych pod linie kolejowe stosuje si´ odpowiednio przepisy § 37 ust. 1 i 2.

§ 39. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci uwzgl´dnia si´ obcià˝enia nieruchomoÊci

ograniczonymi prawami rzeczowymi.

2. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci obcià˝onej ograniczonym prawem rzeczowym jej

wartoÊç pomniejsza si´ o kwot´ odpowiadajàcà wartoÊci tego prawa, równej zmianie wartoÊci nieruchomoÊci, spowodowanej nast´pstwami ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego.

3. W przypadku braku mo˝liwoÊci okreÊlenia wartoÊci w sposób, o którym mowa w ust. 2, wartoÊç ograniczonego prawa rzeczowego okreÊla si´ przez obliczenie kosztów uzyskania tego prawa.

4. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje si´ odpowiednio, je˝eli nieruchomoÊç jest przedmiotem umowy najmu,

dzier˝awy, u˝yczenia albo innej umowy, której przedmiotem jest korzystanie z nieruchomoÊci, je˝eli wp∏ywa to na zmian´ wartoÊci nieruchomoÊci.

§ 40. Przy ustalaniu stopnia zmniejszenia albo

zwi´kszenia wartoÊci nieruchomoÊci, o którym mowa

w art. 140 ust. 3 ustawy, uwzgl´dnia si´ wy∏àcznie

zmian´ stanu nieruchomoÊci, spowodowanà dzia∏aniami dokonanymi bezpoÊrednio na tej nieruchomoÊci. Nie uwzgl´dnia si´ skutków wynikajàcych ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomoÊci.

§ 41. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci

przed wybudowaniem urzàdzeƒ infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu, w celu ustalenia op∏at

adiacenckich, o których mowa w art. 107 ust. 1 i art. 146

ust. 3 ustawy, nie uwzgl´dnia si´ wartoÊci cz´Êci sk∏adowych tej nieruchomoÊci.

————————

1) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.

z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 6, poz. 70, Nr 12,

poz. 136, Nr 17, poz. 228, Nr 19, poz. 239, Nr 52, poz. 632,

Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1312 oraz z 2001 r. Nr 45,

poz. 497, Nr 100, poz. 1084, Nr 111, poz. 1194 i Nr 145,

poz. 1623.

2. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci po wybudowaniu urzàdzeƒ infrastruktury technicznej

uwzgl´dnia si´ odleg∏oÊç nieruchomoÊci od urzàdzeƒ

infrastruktury technicznej oraz warunki pod∏àczenia

nieruchomoÊci do tych urzàdzeƒ.

4) skutki spowodowane obowiàzkiem udost´pnienia

nieruchomoÊci w celu wykonania czynnoÊci zwiàzanych z konserwacjà oraz usuwaniem awarii ciàgów, przewodów i urzàdzeƒ, o których mowa

w art. 124 ust. 1 ustawy.

§ 42. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci

w celu ustalenia op∏aty adiacenckiej, o której mowa

w art. 98 ust. 4 ustawy, okreÊla si´ wartoÊç wed∏ug stanu nieruchomoÊci przed podzia∏em i po jej podziale.

§ 45. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci

wpisanych do rejestru zabytków stosuje si´ podejÊcie

porównawcze albo dochodowe.

2. Stan nieruchomoÊci przed podzia∏em przyjmuje

si´ na dzieƒ wydania decyzji zatwierdzajàcej projekt

podzia∏u nieruchomoÊci, z tym ˝e jej powierzchni´ pomniejsza si´ o powierzchni´ gruntów wydzielonych

pod drogi publiczne lub ich poszerzenie.

3. Stan nieruchomoÊci po podziale przyjmuje si´

na dzieƒ, w którym decyzja zatwierdzajàca projekt podzia∏u nieruchomoÊci sta∏a si´ ostateczna, z pomini´ciem wartoÊci dzia∏ek gruntu wydzielonych pod drogi

publiczne lub ich poszerzenie, które to dzia∏ki z mocy

prawa przesz∏y na w∏asnoÊç Skarbu Paƒstwa lub jednostek samorzàdu terytorialnego.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, wartoÊç nieruchomoÊci okreÊla si´ na dzieƒ wydania decyzji o ustaleniu op∏aty adiacenckiej.

§ 43. Przepisy § 42 stosuje si´ przy podziale nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, je˝eli u˝ytkownik wieczysty na podstawie odr´bnych przepisów nie ma obowiàzku wnoszenia op∏at rocznych za u˝ytkowanie wieczyste albo

wniós∏, za zgodà w∏aÊciwego organu, jednorazowo

op∏aty roczne za ca∏y okres u˝ytkowania wieczystego.

§ 44. 1. WartoÊç poniesionych szkód na nieruchomoÊci oraz zmniejszenie wartoÊci nieruchomoÊci na

potrzeby, o których mowa w art. 128 ust. 4 ustawy,

okreÊla si´ w sposób wymieniony w ust. 2 i 3.

2. Przy okreÊlaniu wartoÊci poniesionych szkód na

nieruchomoÊci uwzgl´dnia si´ w szczególnoÊci

1) stan zagospodarowania nieruchomoÊci na dzieƒ

wydania decyzji odpowiednio o wyw∏aszczeniu,

ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu

na czasowe zaj´cie nieruchomoÊci oraz stan zagospodarowania nieruchomoÊci na dzieƒ zakoƒczenia dzia∏aƒ uzasadniajàcych wydanie tej decyzji;

2) utrat´ po˝ytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakoƒczenia dzia∏aƒ uzasadniajàcych jej

wydanie.

3. Przy okreÊlaniu zmniejszenia wartoÊci nieruchomoÊci uwzgl´dnia si´

1) zmian´ warunków korzystania z nieruchomoÊci;

2) zmian´ przydatnoÊci u˝ytkowej nieruchomoÊci;

3) trwa∏e ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomoÊci;

2. Przy stosowaniu podejÊcia porównawczego

uwzgl´dnia si´

1) cechy materialne oraz mo˝liwoÊci rozwojowe nieruchomoÊci, wynikajàce z ustaleƒ s∏u˝by ochrony

zabytków;

2) cechy niematerialne, w tym wartoÊç artystycznà

i historycznà, estetyk´ formy architektonicznej

i unikalny charakter nieruchomoÊci;

3) ceny transakcyjne nieruchomoÊci podobnych, uzyskiwane na krajowym lub mi´dzynarodowym rynku nieruchomoÊci;

4) inne okolicznoÊci zwiàzane z zabytkowym charakterem nieruchomoÊci.

3. Przy stosowaniu podejÊcia dochodowego

uwzgl´dnia si´ dochody, jakie mo˝na osiàgnàç z nieruchomoÊci, oraz ograniczenia i koszty, jakie nale˝y ponosiç ze wzgl´du na obj´cie nieruchomoÊci ochronà

konserwatorskà.

§ 46. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci zadrzewionych, zakrzewionych lub leÊnych po∏o˝onych

w strefie zainwestowania miejskiego, udost´pnionych

publicznie, stanowiàcych parki, ogrody ozdobne, zieleƒce lub lasy ochronne przyjmuje si´, ˝e wartoÊç tych

nieruchomoÊci stanowi suma wartoÊci gruntu oraz

wartoÊci drzew, krzewów i innych roÊlin znajdujàcych

si´ na tym gruncie, przy czym

1) w celu okreÊlenia wartoÊci gruntu przyjmuje si´, ˝e

wartoÊç 1 m2 tych gruntów jest równa 50% wartoÊci 1 m2 gruntów o funkcji wyznaczonej w planie

miejscowym, przewa˝ajàcej wÊród gruntów przyleg∏ych;

2) w celu okreÊlenia wartoÊci drzew, krzewów i innych roÊlin ustala si´ koszt ich nasadzenia oraz piel´gnacji do dnia okreÊlenia ich wartoÊci.

2. Przy okreÊlaniu wartoÊci gruntów wchodzàcych

w sk∏ad nieruchomoÊci, o których mowa w ust. 1, po∏o˝onych poza strefami zainwestowania miejskiego,

w razie braku transakcji rynkowych dokonywanych na

gruntach przyleg∏ych, stosuje si´ metod´ wskaêników

szacunkowych gruntów.

3. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci zadrzewionych, zakrzewionych lub leÊnych, spe∏niajàcych

funkcje ochronne, rekreacyjne albo krajobrazowe,

uwzgl´dnia si´ szczególne funkcje tych nieruchomoÊci.

§ 47. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci po∏o˝onych na z∏o˝ach kopalin niestanowiàcych cz´Êci sk∏adowych nieruchomoÊci, o których mowa w art. 7 ust. 1

ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. — Prawo geologiczne

i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z póên. zm.2)), nie

uwzgl´dnia si´ wartoÊci z∏o˝a.

§ 48. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci po∏o˝onych na z∏o˝ach kopalin stanowiàcych cz´Êci sk∏adowe nieruchomoÊci, jej wartoÊç okreÊla si´

z uwzgl´dnieniem wartoÊci z∏o˝a.

Poz. 1924

Nr 15, poz. 139, z póên. zm.3)), okreÊla si´ wartoÊç nieruchomoÊci, uwzgl´dniajàc jej przeznaczenie przed

uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianà, oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje si´ stan nieruchomoÊci z dnia uchwalenia lub zmiany planu miejscowego, a ceny — z dnia zbycia nieruchomoÊci.

Rozdzia∏ 4

2. Przy stosowaniu podejÊcia porównawczego

uwzgl´dnia si´ ceny transakcyjne nieruchomoÊci podobnych do wycenianej nieruchomoÊci po∏o˝onych na

z∏o˝ach kopalin, w szczególnoÊci tego samego rodzaju,

o zbli˝onej zasobnoÊci z∏ó˝ i podobnej budowie geologicznej.

3. Przy stosowaniu w podejÊciu dochodowym metody zysków dochód z nieruchomoÊci przyjmuje si´

w wysokoÊci równej udzia∏owi w∏aÊciciela nieruchomoÊci w zyskach osiàganych przez przedsi´biorc´

z eksploatacji z∏o˝a na nieruchomoÊciach tego rodzaju.

4. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci w celu

ustalenia wynagrodzenia za uzyskanie prawa do w∏adania nieruchomoÊcià, niezb´dnego do eksploatacji

z∏o˝a kopalin, okreÊla si´ wartoÊç nieruchomoÊci wed∏ug stanu nieruchomoÊci przed eksploatacjà z∏o˝a

oraz wed∏ug przewidywanego stanu nieruchomoÊci po

zakoƒczeniu eksploatacji z∏o˝a, przyjmujàc ceny na

dzieƒ sporzàdzenia operatu szacunkowego.

5. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci po zakoƒczeniu eksploatacji z∏o˝a stosuje si´ podejÊcie

porównawcze albo dochodowe, uwzgl´dniajàc zasobnoÊç z∏o˝a pozosta∏ego po zakoƒczeniu eksploatacji. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci nie

uwzgl´dnia si´ poniesionych kosztów rekultywacji

wyrobiska.

6. Przy okreÊlaniu wartoÊci, o którym mowa

w ust. 1—5, uwzgl´dnia si´ dokumentacj´ geologicznà

z∏o˝a kopaliny, dokumentacj´ mierniczo-geologicznà

z∏o˝a oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu górniczego.

§ 49. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci na potrzeby zobowiàzaƒ podatkowych stosuje

si´ podejÊcie porównawcze.

Zasady i tryb sporzàdzania operatu szacunkowego

§ 51. 1. Operat szacunkowy jest sporzàdzany w formie pisemnej, ze szczególnà starannoÊcià i zgodnie ze

stanem nieruchomoÊci.

2. Operat zawiera informacje niezb´dne przy dokonywaniu wyceny nieruchomoÊci przez rzeczoznawc´

majàtkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych

i uwarunkowaƒ dokonanych czynnoÊci, rozwiàzaƒ merytorycznych, przedstawienia toku obliczeƒ, wyniku

koƒcowego.

§ 52. 1. W operacie szacunkowym przedstawia si´

sposób dokonania wyceny nieruchomoÊci, w tym

1) okreÊlenie nieruchomoÊci i zakresu wyceny;

2) okreÊlenie celu wyceny;

3) podstaw´ formalnà wyceny nieruchomoÊci oraz

êród∏a danych o nieruchomoÊci;

4) ustalenie daty okreÊlenia wartoÊci nieruchomoÊci;

5) opis stanu nieruchomoÊci;

6) wskazanie przeznaczenia wycenianej nieruchomoÊci wynikajàcego z planu miejscowego lub z innych dokumentów;

7) wskazanie rodzaju okreÊlanej wartoÊci, wyboru

podejÊcia, metody i techniki szacowania;

8) analiz´ i charakterystyk´ rynku nieruchomoÊci

w zakresie dotyczàcym celu i sposobu wyceny;

9) wynik wyceny nieruchomoÊci z przedstawieniem

obliczeƒ wartoÊci nieruchomoÊci.

2. Kwot´ wartoÊci nieruchomoÊci zaokràgla si´ do

pe∏nych z∏otych.

§ 50. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci

w celu ustalenia odszkodowania oraz op∏aty, o których

mowa w art. 36 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r.

3. W operacie szacunkowym zamieszcza si´ tak˝e

stosowne klauzule wskazujàce na szczególne okolicznoÊci dotyczàce wyceny nieruchomoÊci.

————————

2) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.

————————

3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y

z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111,

poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r.

Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110,

poz. 1190, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1800 oraz

z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 117, poz. 1007, Nr 153,

poz. 1271 i Nr 166, poz. 1360.

og∏oszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 41, poz. 412 i Nr 111,

poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157

i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 14, poz. 124,

Nr 100, poz. 1085, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1804 oraz

z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 113, poz. 984 i Nr 130,

poz. 1112.

4. Operat szacunkowy powinien zawieraç uzasadnienie dokonanej wyceny nieruchomoÊci.

pisujà i podajà numery uprawnieƒ wszyscy sporzàdzajàcy go rzeczoznawcy majàtkowi.

5. Do operatu szacunkowego do∏àcza si´ dokumenty wykorzystane przy jego sporzàdzaniu.

Rozdzia∏ 5

Przepisy przejÊciowe i koƒcowe

6. Wyciàg, o którym mowa w art. 158 ustawy, zamieszcza si´ na poczàtku operatu szacunkowego.

§ 53. 1. Rzeczoznawca majàtkowy sporzàdzajàcy

wycen´ nieruchomoÊci podpisuje operat szacunkowy

oraz podaje numer posiadanych uprawnieƒ do szacowania nieruchomoÊci.

§ 54. Traci moc rozporzàdzenie Rady Ministrów

z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegó∏owych zasad

wyceny nieruchomoÊci oraz zasad i trybu sporzàdzania

operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, poz. 612).

§ 55. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.

2. Je˝eli operat szacunkowy zosta∏ sporzàdzony

przez kilku rzeczoznawców majàtkowych, operat pod-

Prezes Rady Ministrów: L. Miller

Za∏àcznik do rozporzàdzenia Rady Ministrów

z dnia 27 listopada 2002 r. (poz. 1924)

WSKAèNIKI SZACUNKOWE GRUNTÓW

1. Wskaêniki szacunkowe gruntów ornych oraz ∏àk i pastwisk trwa∏ych

1) dla gruntu ornego

Wskaêniki szacunkowe w decytonach ziarna ˝yta z 1 ha gruntów ornych

Okr´g

podatkowy

klasy gruntów

I

II

IIIa

IIIb

IVa

IVb

V

VI

VIz

I

145

132

118

100

80

60

35

15

8

II

126

115

103

86

70

52

30

12

5

III

110

100

90

75

60

45

25

10

1

IV

94

85

76

64

50

38

20

6

1

2) dla ∏àk trwa∏ych i pastwisk trwa∏ych

Wskaêniki szacunkowe w decytonach ziarna ˝yta z 1 ha ∏àk i pastwisk

Okr´g

podatkowy

I

II

III

IV

klasy gruntów

I

II

III

IV

V

VI

VIz

145

126

110

94

118

103

90

76

93

80

70

60

67

58

50

43

35

30

25

20

13

10

8

5

5

3

1

1

2. Dla gruntów stanowiàcych sady wskaênik szacunkowy ustala si´ jak dla klasy gruntu, na którym zosta∏ za∏o˝ony sad.

3. Dla gruntów rolnych zabudowanych wskaênik

szacunkowy ustala si´ jak dla klasy I gruntu ornego.

4. Dla gruntów pod wodami stanowiàcymi jeziora

i inne zbiorniki ni˝ stawy rybackie wskaênik szacunkowy ustala si´

1) je˝eli grunty sà klasyfikowane — jak dla danej klasy gruntu,

2) je˝eli grunty nie sà klasyfikowane — jak dla klasy IV ∏àk i pastwisk trwa∏ych.

5. Dla gruntów pod stawami rybackimi wskaênik

szacunkowy ustala si´

1) je˝eli grunty sà klasyfikowane — jak dla danej klasy gruntu,

2) je˝eli grunty nie sà klasyfikowane — jak dla klasy I ∏àk i pastwisk trwa∏ych.

i IV przyjmuje si´ wskaêniki gruntu ornego klasy

IIIb i IVb;

6. Dla gruntów stanowiàcych zadrzewienia Êródpolne wskaênik szacunkowy ustala si´

2) je˝eli grunty nie sà klasyfikowane — jak dla klasy VI gruntu ornego.

1) je˝eli grunty sà klasyfikowane — w wysokoÊci 50%

wskaênika szacunkowego ustalonego dla odpowiedniej klasy gruntu ornego, z tym ˝e dla klasy III

7. Wskaêniki szacunkowe gruntów stanowiàcych

lasy

Wskaêniki szacunkowe w m3 drewna z 1 ha gruntów stanowiàcych lasy

Okr´g

podatkowy

I

II

III

IV

grupy typów siedliskowych lasów

1

2

3

4

5

31

29

26

23

26

24

22

19

23

21

19

17

14

13

12

11

9

8

7

6

Grupy typów siedliskowych lasów tworzà

Grup´ 1: lasy: Êwie˝y, wilgotny, ∏´gowy i górski oraz

ols jesionowy i ols górski,

Grup´ 2: lasy mieszane: Êwie˝y, wilgotny i bagienny,

wy˝ynny, górski i ols,

Grup´ 3: bory mieszane: Êwie˝y, wilgotny, bagienny,

wy˝ynny i górski,

Grup´ 4: bory: Êwie˝y, wilgotny, górski,

Grup´ 5: bory: suchy i bagienny.

1925

ROZPORZÑDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 3 grudnia 2002 r.

w sprawie odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jàdrowego.

Na podstawie art. 51 oraz art. 55 ustawy z dnia

29 listopada 2000 r. — Prawo atomowe (Dz. U.

z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 100, poz. 1085 i Nr 154,

poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 135,

poz. 1145) zarzàdza si´, co nast´puje

Rozdzia∏ 1

Przepisy ogóle

§ 1. Rozporzàdzenie okreÊla

niotwórczych, oraz wymogi, jakim muszà odpowiadaç przechowalniki wypalonego paliwa jàdrowego;

4) kategorie i podkategorie odpadów promieniotwórczych, które mogà byç sk∏adowane w poszczególnych rodzajach sk∏adowisk;

5) szczegó∏owe wymagania, jakim powinny odpowiadaç poszczególne rodzaje sk∏adowisk, dotyczàce lokalizacji, eksploatacji, budowy i zamkni´cia;

1) sposób kwalifikowania odpadów promieniotwórczych do kategorii i podkategorii;

6) warunki, jakie powinno spe∏niaç sk∏adowisko, aby

mog∏o byç uznane za Krajowe Sk∏adowisko Odpadów Promieniotwórczych;

2) sposób prowadzenia ewidencji i kontroli odpadów

promieniotwórczych oraz wzór karty ewidencyjnej;

7) szczegó∏owe wymagania w zakresie przygotowania odpadów promieniotwórczych do sk∏adowania.

3) warunki przechowywania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jàdrowego i wymogi, jakim muszà odpowiadaç obiekty, pomieszczenia i opakowania przeznaczone do przechowywania poszczególnych kategorii odpadów promie-

§ 2. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o

1) „zezwoleniu” — nale˝y przez to rozumieç zezwolenie na wykonywanie dzia∏alnoÊci zwiàzanej z nara˝eniem na promieniowanie jonizujàce;

1923

USTAWA

z dnia 5 grudnia 2002 r.

o zmianie ustawy o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rzàdowej

i jednostek im podporzàdkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw oraz o zmianie ustawy o pomocy paƒstwa w sp∏acie niektórych kredytów mieszkaniowych, refundacji bankom wyp∏aconych premii

gwarancyjnych oraz o zmianie niektórych ustaw.

Art. 1. W ustawie z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach

w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów

administracji rzàdowej i jednostkach im podporzàdkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 25,

poz. 253, Nr 93, poz. 820 i Nr 200, poz. 1689) wprowadza si´ nast´pujàce zmiany

a) pkt 6 otrzymuje brzmienie

„6) art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczàcym

art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzà w ˝ycie

z dniem 1 stycznia 2003 r.,”,

b) dodaje si´ pkt 7 w brzmieniu

„7) art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46

pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54 oraz art. 63

pkt 3, które wchodzà w ˝ycie z dniem 1 stycznia 2004 r.”.

1) w art. 1 w ust. 1

a) uchyla si´ pkt 3,

b) dodaje si´ pkt 4 w brzmieniu

„4) z dniem 31 grudnia 2003 r. Prezesa Urz´du

Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.”;

2) w art. 10

a) uchyla si´ pkt 3,

b) dodaje si´ pkt 4 w brzmieniu

„4) z dniem 31 grudnia 2003 r. — urzàd obs∏ugujàcy Prezesa Urz´du Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.”;

Art. 2. W ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie

ustawy o pomocy paƒstwa w sp∏acie niektórych kredytów mieszkaniowych, refundacji bankom wyp∏aconych

premii gwarancyjnych oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 127, poz. 1090) w art. 5 wyrazy „31 grudnia

2002 r.” zast´puje si´ wyrazami „31 grudnia 2003 r.”.

Art. 3. Ustawa wchodzi w ˝ycie z dniem 31 grudnia

2002 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. KwaÊniewski

3) w art. 81

1924

ROZPORZÑDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 27 listopada 2002 r.

w sprawie szczegó∏owych zasad wyceny nieruchomoÊci oraz zasad i trybu sporzàdzania

operatu szacunkowego.

Na podstawie art. 159 ustawy z dnia 21 sierpnia

1997 r. o gospodarce nieruchomoÊciami (Dz. U.

z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447

i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253,

Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070,

Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271 i Nr 200,

poz. 1682) zarzàdza si´, co nast´puje

Rozdzia∏ 1

Przepisy ogólne