Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie.

§ 4. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o

Przepisy ogólne

§ 1. Przepisy rozporzàdzenia okreÊlajà szczegó∏owe warunki bezpiecznego uprawiania ˝eglugi przez

statki morskie, zwane dalej „statkami”, w tym szczegó∏owe warunki zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà

statków.

§ 2.1. Przepisów rozporzàdzenia nie stosuje si´ do

1) jednostek p∏ywajàcych Marynarki Wojennej;

2) statków sportowych;

3) statków Êródlàdowych uprawiajàcych ˝eglug´ na

wodach morskich;

4) statków niepodlegajàcych wpisowi do rejestru

okr´towego lub rejestru statków morskich;

5) statków nowo wybudowanych, przebudowanych,

odbudowanych lub remontowanych udajàcych si´

w podró˝ próbnà przed rozpocz´ciem ˝eglugi;

6) doków p∏ywajàcych.

2. Warunki bezpiecznego uprawiania ˝eglugi dla

jednostek p∏ywajàcych Stra˝y Granicznej okreÊla rozporzàdzenie Ministra Spraw Wewn´trznych i Administracji z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie wymagaƒ dotyczàcych technicznego i pozatechnicznego bezpieczeƒstwa ˝eglugi jednostek p∏ywajàcych Stra˝y Granicznej

(Dz. U. Nr 108, poz. 956).

§ 3. Wymagania w zakresie bezpiecznego uprawiania ˝eglugi przez statki okreÊlajà umowy mi´dzynarodowe wià˝àce Rzeczpospolità Polskà, a w szczególnoÊci Mi´dzynarodowa konwencja o bezpieczeƒstwie ˝y-

———————

1) Minister Infrastruktury kieruje dzia∏em administracji rzàdo-

wej — gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2

rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca

2002 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 32, poz. 302).

1) „˝egludze przybrze˝nej” — oznacza to ˝eglug´

w odleg∏oÊci nie wi´kszej ni˝ 20 mil morskich od

brzegu w rejonie Morza Ba∏tyckiego lub innego

morza zamkni´tego o podobnych warunkach ˝eglugowych;

2) „˝egludze krajowej” — oznacza to ˝eglug´ na wodach morskich w odleg∏oÊci nie wi´kszej ni˝ 12 mil

morskich od brzegu morskiego Rzeczypospolitej

Polskiej;

3) „˝egludze os∏oni´tej” — oznacza to ˝eglug´ na

akwenie Zalewu Szczeciƒskiego i WiÊlanego oraz

po Zatoce Gdaƒskiej na zachód od linii ∏àczàcej

punkt na Pó∏wyspie Helskim o wspó∏rz´dnych 54°

35’ szerokoÊci geograficznej pó∏nocnej i 018° 49’

d∏ugoÊci geograficznej wschodniej z punktem na

Mierzei WiÊlanej o wspó∏rz´dnych 54° 22’ szerokoÊci geograficznej pó∏nocnej i 018° 57’ d∏ugoÊci geograficznej wschodniej;

4) „˝egludze portowej” — oznacza to ˝eglug´ w obr´bie portów, ∏àcznie z Roztokà Odrzaƒskà, do linii

równole˝nika przechodzàcego przez Bram´ Torowà nr 4 na Kanale Piastowskim i Zalewie Kamieƒskim;

5) „˝egludze mi´dzynarodowej” — oznacza to ˝eglug´

na akwenach innych ni˝ wymienione w pkt 1—4;

6) „kodeksie IMO” — oznacza to przepisy i zalecenia

ustanowione przez Mi´dzynarodowà Organizacj´

Morskà, wià˝àce Rzeczpospolità Polskà zgodnie

z Konwencjà SOLAS.

Rozdzia∏ 2

Wymagania w zakresie bezpieczeƒstwa ˝eglugi

i ˝ycia na morzu

§ 5. Niezale˝nie od spe∏nienia wymagaƒ co do technicznego stanu bezpieczeƒstwa, statek mo˝e byç u˝ywany w ˝egludze morskiej, je˝eli spe∏nia tak˝e inne wy-

magania bezpieczeƒstwa ˝eglugi i ˝ycia na morzu,

obejmujàce w szczególnoÊci

1) wyposa˝enie w Êrodki i urzàdzenia ratunkowe;

2) obsad´ ∏odzi i tratw ratunkowych;

3) wyposa˝enie w Êrodki sygna∏owe, nawigacyjne

i radiowe;

4) urzàdzenia do podejmowania pilota;

5) alarmy i çwiczenia;

6) ochron´ przeciwpo˝arowà;

7) zarzàdzanie bezpiecznà eksploatacjà statku w podró˝y morskiej.

§ 6. 1. W zakresie, o którym mowa w § 5 pkt 1, statki pasa˝erskie oraz inne statki o pojemnoÊci brutto 500

i powy˝ej, odbywajàce ˝eglug´ mi´dzynarodowà,

z wyjàtkiem statków rybackich, powinny byç wyposa˝one w

1) ∏odzie ratunkowe;

2) ∏odzie ratownicze;

3) tratwy ratunkowe;

4) ko∏a ratunkowe;

5) pasy ratunkowe;

Poz. 1867

6) kategoria C2 — statki rybackie o d∏ugoÊci 75 m i poni˝ej, wliczajàc w to statki, które przetwarzajà swoje po∏owy;

7) kategoria D — statki specjalistyczne o pojemnoÊci

brutto poni˝ej 500.

2. IloÊç, rodzaj i rozmieszczenie Êrodków i urzàdzeƒ

ratunkowych dla poszczególnych kategorii statków,

o których mowa w ust. 1, okreÊlajà dyrektorzy w∏aÊciwych terytorialnie urz´dów morskich, z zastrze˝eniem

ust. 3. Dyrektorzy urz´dów morskich okreÊlajà ponadto rodzaj przedmiotów stanowiàcych wyposa˝enie

Êrodków ratunkowych dla poszczególnych kategorii

statków oraz minimalny zestaw urzàdzeƒ nawigacyjnych, radiowych i Êrodków sygna∏owych dla tych statków.

3. Rodzaje i iloÊci urzàdzeƒ i Êrodków dla statków

pasa˝erskich (w tym dla pasa˝erskich jednostek szybkich) oraz dla statków rybackich o d∏ugoÊci

24 m i wi´kszej, dyrektorzy urz´dów morskich okreÊlajà zgodnie z wymaganiami Konwencji SOLAS i kodeksów IMO.

4. Ilekroç wyposa˝enie w Êrodki ratunkowe uzale˝nione jest od d∏ugoÊci statku, przyjmuje si´ jego d∏ugoÊç pomiarowà okreÊlonà przepisami Mi´dzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemnoÊci statków

z 1969 r., sporzàdzonej w Londynie dnia 23 czerwca

1969 r. (Dz. U. z 1983 r. Nr 56, poz. 247 i 248).

6) kombinezony ratunkowe i ochronne;

7) Êrodki indywidualnej ochrony cieplnej;

8) inne Êrodki i urzàdzenia ratunkowe.

2. IloÊç i rodzaj Êrodków oraz urzàdzeƒ ratunkowych, ich rozmieszczenie, sposób instalowania i wyposa˝enie okreÊla kodeks IMO.

§ 7. 1. Dla statków innych ni˝ wymienione w § 6

ust. 1 ustala si´ nast´pujàce kategorie pod wzgl´dem

wyposa˝enia w Êrodki i urzàdzenia ratunkowe

1) kategoria A1 — statki pasa˝erskie odbywajàce podró˝e w ˝egludze krajowej;

2) kategoria A2 — statki pasa˝erskie odbywajàce podró˝e w ˝egludze os∏oni´tej;

3) kategoria A3 — statki pasa˝erskie uprawiajàce ˝eglug´ portowà;

§ 8. Znajdujàce si´ na statku Êrodki i urzàdzenia ratunkowe oraz przedmioty stanowiàce ich wyposa˝enie

powinny byç utrzymywane w nale˝ytym stanie technicznym i w sta∏ej gotowoÊci do u˝ycia w razie nag∏ej

potrzeby, zarówno przed rozpocz´ciem ˝eglugi, jak

i przez ca∏y czas trwania podró˝y morskiej.

§ 9. W sk∏adzie za∏ogi ka˝dego statku powinna

znajdowaç si´ okreÊlona liczba osób posiadajàcych

kwalifikacje do kierowania oraz obs∏ugi ∏odzi i tratw ratunkowych, potwierdzone Êwiadectwem ratownika

wydanym przez dyrektora urz´du morskiego na podstawie odr´bnych przepisów, z zastrze˝eniem § 11

ust. 2.

§ 10. 1. Wymagana minimalna liczba osób posiadajàcych kwalifikacje, o których mowa w § 9, dla ka˝dej

znajdujàcej si´ na statku ∏odzi ratunkowej wynosi dla

noÊnoÊci ∏odzi

4) kategoria B — statki towarowe o pojemnoÊci brutto poni˝ej 500;

1) do 40 osób — 2;

5) kategoria C1 — statki rybackie o d∏ugoÊci powy˝ej

75 m, wliczajàc w to statki, które przetwarzajà swoje po∏owy;

3) od 62 do 85 osób — 4;

2) od 41 do 61 osób — 3;

4) powy˝ej 85 osób — 5.

2. Dla ka˝dej ∏odzi ratunkowej powinien byç wyznaczony kierownik ∏odzi i jego zast´pca. Kierownictwo ∏odzi ratunkowej powinno byç powierzone osobie posiadajàcej kwalifikacje, o których mowa w § 9.

3. Do obs∏ugi ka˝dej ∏odzi motorowej powinien

byç przydzielony cz∏onek za∏ogi znajàcy obs∏ug´ silnika.

§ 11. 1. Do obs∏ugi ka˝dej tratwy ratunkowej kapitan statku wyznacza co najmniej jednego cz∏onka za∏ogi posiadajàcego umiej´tnoÊci, o których mowa w § 10.

W razie wyznaczenia do obs∏ugi tratwy ratunkowej

wi´cej ni˝ jednego cz∏onka za∏ogi, kapitan wyznacza

kierownika tratwy.

2. Dyrektor urz´du morskiego, majàc na wzgl´dzie

charakter podró˝y, liczb´ osób na statku oraz rodzaj

statku, mo˝e zezwoliç na wyznaczenie na kierowników tratw ratunkowych zamiast osób o kwalifikacjach, o których mowa w § 9, osoby posiadajàce przeszkolenie w zakresie indywidualnych technik ratunkowych.

§ 12. Âwiadectwa ratownika posiadane przez cz∏onków za∏ogi statku pasa˝erskiego powinny znajdowaç

si´ u kapitana statku i na ˝àdanie organu inspekcyjnego powinny byç okazywane wraz z imiennymi wykazami

Poz. 1867

2. Statek, o którym mowa w ust. 1, powinien zgodnie z postanowieniami rozdzia∏u V Konwencji SOLAS

1) przestrzegaç obowiàzujàcych tras ˝eglugowych;

2) stosowaç si´ do informacji przekazywanych przez

s∏u˝b´ patrolu lodowego, prowadzonego w rejonie

Wielkiej ¸awicy Nowofunlandzkiej;

3) przekazywaç informacje wymagane przez uznane

systemy zg∏aszania statków oraz uczestniczyç

w obowiàzujàcych systemach kontroli ruchu statków (VTS);

4) posiadaç niezb´dny dla bezpieczeƒstwa morskiego

sk∏ad za∏ogi oraz ustalony j´zyk roboczy odnotowany w dzienniku okr´towym;

5) zapewniaç szybkie przejÊcie na r´czne sterowanie;

urzàdzenia sterowe powinny byç sprawdzone

przez za∏og´ przed wyjÊciem statku w morze; minimum raz na trzy miesiàce powinny byç przeprowadzone çwiczenia w zakresie awaryjnego sterowania;

6) przekazywaç odpowiedni zakres informacji o zagro˝eniach nawigacyjnych statkom znajdujàcym si´

w pobli˝u i kompetentnym w∏adzom oraz udzielaç

niezb´dnej pomocy w sytuacjach zagro˝enia ˝ycia

na morzu;

2) osób posiadajàcych Êwiadectwo ratownika.

7) posiadaç odpowiedni plan podró˝y uwzgl´dniajàcy

stosowanie si´ do obowiàzujàcych tras ˝eglugowych oraz analiz´ zagro˝eƒ nawigacyjnych i warunków pogodowych;

§ 13. 1. Statek morski uprawiajàcy ˝eglug´ mi´dzynarodowà powinien byç wyposa˝ony w

8) prowadziç radiowà s∏u˝b´ nas∏uchu zgodnie z umowami mi´dzynarodowymi;

1) kompas magnetyczny i ˝yroskopowy;

9) spe∏niaç przepisy bezpiecznej ˝eglugi zawarte

w Konwencji w sprawie mi´dzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu z

1972 roku sporzàdzonej w Londynie dnia 20 paêdziernika 1972r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 15, poz. 61 i 62

oraz z 1984 r. Nr 23, poz. 106).

1) oficerów pok∏adowych;

2) echosond´ i sond´ r´cznà;

3) chronometr i sekundomierz;

4) radar;

5) radiop∏aw´ awaryjnà;

6) radiotelefon VKF;

7) stacj´ radiotelefonicznà;

3. Znajdujàce si´ na statku Êrodki sygna∏owe, urzàdzenia nawigacyjne i radiowe, sposób ich zainstalowania i rozmieszczenia powinny odpowiadaç wymaganiom okreÊlonym w przepisach technicznych uznanej

instytucji klasyfikacyjnej.

8) latarnie sygna∏owo-pozycyjne;

9) dzwon, gong i przyrzàd do nadawania sygna∏ów

dêwi´kowych;

10) komplet sygna∏ów optycznych;

11) inne urzàdzenia nawigacyjne, radiowe i Êrodki sygna∏owe zgodnie z postanowieniami Konwencji

SOLAS i innych umów mi´dzynarodowych.

4. Ârodki do radiowej ∏àcznoÊci dwukierunkowej

oraz transpondery radarowe stanowiàce wyposa˝enie

jednostek ratunkowych powinny byç przechowywane

na statku w dobrym stanie technicznym i w gotowoÊci

do umieszczenia w Êrodkach ratunkowych.

§ 14. 1. Statki o pojemnoÊci brutto mniejszej ni˝ 200

powinny byç wyposa˝one w reflektory radarowe. Wy-

magania w zakresie budowy i instalowania reflektorów

radarowych na statkach okreÊlajà przepisy techniczne

uznanej instytucji klasyfikacyjnej.

Poz. 1867

mi dêwi´kami, a nast´pnie znów dwa krótkie

dêwi´ki: (..— —..) (..— —..) (..— —..).

2. Dyrektor urz´du morskiego mo˝e poleciç zainstalowanie reflektorów radarowych na statkach o pojemnoÊci brutto powy˝ej 200, je˝eli uzna to za konieczne ze wzgl´du na bezpieczeƒstwo ˝eglugi.

3. Polecenie opuszczenia statku jest ostatnià fazà

alarmu ogólnego i mo˝e byç poprzedzone jednym d∏ugim sygna∏em dêwi´kowym (—). Kapitan przez rozg∏oÊni´ statkowà lub inny Êrodek ∏àcznoÊci wewn´trznej

kilkakrotnie poleca opuÊciç statek.

§ 15. 1. Statki powinny byç wyposa˝one w niezb´dne do prowadzenia nawigacji aktualne zestawy map

morskich, wydawnictw i podr´czników oraz w przybory nawigacyjne, a tak˝e teksty umów mi´dzynarodowych i kodeksów z zakresu bezpieczeƒstwa ˝eglugi i ˝ycia na morzu.

4. Na ka˝dym statku powinien znajdowaç si´ aktualny rozk∏ad alarmowy, opracowany zgodnie z wytycznymi wydanymi przez dyrektorów urz´dów morskich,

okreÊlajàcy sygna∏y alarmowe, ich charakterystyk´

oraz sposób post´powania i obowiàzki cz∏onków za∏ogi na wypadek alarmu.

2. Minimalny zestaw wydawnictw i podr´czników

oraz przyborów nawigacyjnych okreÊlajà dyrektorzy

urz´dów morskich.

5. Na statku, na którym znajdujà si´ pomieszczenia

dla pasa˝erów, powinny znajdowaç si´ równie˝, sporzàdzone w odpowiednich j´zykach, tablice informacyjne dla pasa˝erów, okreÊlajàce

3. Instrukcja mocowania ∏adunku powinna byç zatwierdzona przez uznanà instytucj´ klasyfikacyjnà.

§ 16. 1. Statki odbywajàce podró˝e morskie, w czasie których zachodzi prawdopodobieƒstwo korzystania

z us∏ug pilota morskiego, powinny byç wyposa˝one

w urzàdzenia do podejmowania pilota zgodnie z Konwencjà SOLAS.

2. ZgodnoÊç budowy urzàdzeƒ do podejmowania

pilota z wymaganiami Konwencji SOLAS potwierdza

uznana instytucja klasyfikacyjna.

1) sygna∏y alarmów i ich charakterystyk´;

2) sposób zachowania si´ pasa˝erów na wypadek

og∏oszenia alarmu;

3) sposób zak∏adania pasa ratunkowego lub ubrania

ratunkowego.

§ 18. 1. W celach szkoleniowych przeprowadza si´

na statkach alarmy çwiczebne dla za∏ogi oraz próbne

dla pasa˝erów.

3. Urzàdzenie do podejmowania pilota powinno

byç utrzymywane w sta∏ej gotowoÊci do u˝ycia.

2. Alarmy çwiczebne i próbne og∏asza si´ po

uprzednim zawiadomieniu pasa˝erów lub za∏ogi o terminie ich przeprowadzenia.

4. Umocowanie urzàdzenia do podejmowania pilota, wejÊcie pilota na statek i jego zejÊcie ze statku powinien nadzorowaç oficer pok∏adowy.

3. åwiczebne alarmy po˝arowe i ogólne powinny

byç przeprowadzane zgodnie z wytycznymi wydanymi

przez dyrektorów urz´dów morskich, z tym ˝e

§ 17. 1. Na statkach obowiàzujà nast´pujàce alarmy

1) na statkach pasa˝erskich i towarowych odbywajàcych podró˝e mi´dzynarodowe — w terminach i na

zasadach zgodnych z postanowieniami Konwencji

SOLAS;

1) alarm ogólny;

2) alarm po˝arowy;

3) alarm innych zagro˝eƒ.

2. Ustala si´ nast´pujàce sygna∏y alarmów

2) na statkach w ˝egludze portowej, os∏oni´tej i przybrze˝nej — zgodnie z instrukcjà w sprawie alarmów, opracowanà przez armatora na podstawie

wytycznych dyrektora urz´du morskiego;

1) sygna∏ alarmu ogólnego stanowi siedem lub wi´cej krótkich dêwi´ków z nast´pujàcym po nich jednym dêwi´kiem d∏ugim: (.......—) (.......—) (.......—);

3) na pozosta∏ych statkach — w odst´pach nieprzekraczajàcych jednego miesiàca oraz ka˝dorazowo, je˝eli sk∏ad za∏ogi uleg∏ zmianie w ponad 25%;

2) sygna∏ alarmu po˝arowego stanowià dwa krótkie

dêwi´ki z nast´pujàcym po nich jednym dêwi´kiem

d∏ugim: (..—) (..—) (..—);

4) na wszystkich statkach — w porze nocnej, w odst´pach nieprzekraczajàcych 3 miesi´cy.

3) sygna∏ alarmu innych zagro˝eƒ stanowià dwa krótkie dêwi´ki z nast´pujàcymi po nich dwoma d∏ugi-

4. åwiczebny alarm innych zagro˝eƒ nale˝y przeprowadzaç co najmniej raz na 3 miesiàce. Tematem

çwiczeƒ powinny byç przemiennie pozosta∏e zagro˝e-

nia statku, zgodnie z obowiàzujàcymi w tym zakresie

wytycznymi.

§ 19. 1. Szczegó∏owe instrukcje alarmowe dla poszczególnych statków oraz rozk∏ady alarmowe dla statków pasa˝erskich opracowujà armatorzy na podstawie

wytycznych wydanych przez dyrektorów urz´dów

morskich.

2. IloÊç i rodzaj sprz´tu awaryjnego do likwidowania przecieków i ratowania statku przed zatoni´ciem

okreÊlajà dyrektorzy urz´dów morskich.

§ 20. 1. Sprz´t gaÊniczy stanowiàcy wyposa˝enie

statków powinien odpowiadaç przepisom technicznym uznanej instytucji klasyfikacyjnej.

2. Konstrukcje zabezpieczenia przeciwpo˝arowego

statków oraz ich wyposa˝enie w sta∏e urzàdzenia i instalacje gaÊnicze okreÊlajà przepisy techniczne uznanej

instytucji klasyfikacyjnej.

§ 21. 1. Rodzaj, iloÊç i rozmieszczenie sprz´tu gaÊniczego na statku ustala dyrektor urz´du morskiego przy

zatwierdzaniu planu ochrony przeciwpo˝arowej.

2. Plan ochrony przeciwpo˝arowej powinien byç

1) wywieszony w miejscu widocznym i ogólnie dost´pnym, a jego kopia przechowywana przez kapitana statku wraz z innymi dokumentami; dodatkowy egzemplarz planu powinien byç przechowywany w pojemniku umieszczonym i oznakowanym

zgodnie z Konwencjà SOLAS jako plan dla jednostek ochrony przeciwpo˝arowej;

2) sporzàdzony w j´zyku polskim, a pojemnik oznakowany równie˝ w j´zyku polskim — na statkach

w ˝egludze krajowej.

3. Plan ochrony przeciwpo˝arowej opracowuje armator wed∏ug wytycznych dyrektora urz´du morskiego.

§ 22. 1. Sprz´t gaÊniczy powinien byç

1) u˝ywany wy∏àcznie do celów ratowniczo-gaÊniczych i ratowniczych oraz szkoleniowych;

2) utrzymywany w nale˝ytym stanie technicznym

i w gotowoÊci do natychmiastowego u˝ycia podczas podró˝y i postoju statku w porcie.

2. Utrzymywanie sprz´tu gaÊniczego w nale˝ytym

stanie technicznym i gotowoÊci do u˝ycia podlega kontroli organu inspekcyjnego.

3. Sprz´t gaÊniczy na statku podlega okresowej

kontroli przez upowa˝niony serwis, co najmniej raz

w roku.

Poz. 1867

§ 23. Cz∏onkowie za∏ogi powinni byç przeszkoleni

w zakresie ochrony przeciwpo˝arowej, a ewidencja dotyczàca odbycia przeszkolenia powinna znajdowaç si´

u kapitana statku i byç okazywana na ˝àdanie organu

inspekcyjnego.

§ 24. 1. Statki pasa˝erskie oraz inne statki o pojemnoÊci brutto 500 i powy˝ej, uprawiajàce ˝eglug´

mi´dzynarodowà, z wyjàtkiem statków rybackich,

oraz armatorzy tych statków powinni spe∏niaç wymagania w zakresie zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà, które wynikajà z postanowieƒ Konwencji SOLAS,

w tym Mi´dzynarodowego kodeksu zarzàdzania bezpieczeƒstwem.

2. Przeglàdy w zakresie spe∏nienia przez statek

i armatora wymagaƒ, o których mowa w ust. 1, dokonuje uznana instytucja klasyfikacyjna na zlecenie armatora, zgodnie z regulaminami akceptowanymi

przez dyrektora w∏aÊciwego terytorialnie urz´du morskiego.

3. Raport zawierajàcy wyniki przeglàdu wraz

z wnioskiem o wydanie certyfikatu zgodnoÊci i certyfikatu zarzàdzania bezpieczeƒstwem uznana instytucja

klasyfikacyjna przekazuje dyrektorowi urz´du morskiego w∏aÊciwego dla siedziby armatora.

4. Dyrektor urz´du morskiego mo˝e wyznaczyç

swojego przedstawiciela do udzia∏u w przeglàdach,

o których mowa w ust. 2.

§ 25. Wymagania w zakresie zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà, o których mowa w § 24 ust. 1, obowiàzujà

1) w odniesieniu do statków pasa˝erskich oraz zbiornikowców do przewozu cieczy palnych, chemikaliowców, gazowców, masowców i innych statków

towarowych uznanych przez Konwencj´ SOLAS za

szybkie statki towarowe, o pojemnoÊci brutto 500

i powy˝ej;

2) w odniesieniu do pozosta∏ych statków towarowych

i ruchomych jednostek wiertniczych o pojemnoÊci

brutto 500 i powy˝ej.

Rozdzia∏ 3

Przepis koƒcowy

§ 26. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie w terminie

14 dni od dnia og∏oszenia.

Minister Infrastruktury: M. Pol

1867

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1)

z dnia 13 grudnia 2002 r.

w sprawie szczegó∏owych warunków bezpiecznego uprawiania ˝eglugi przez statki morskie.

Na podstawie art. 29 ust.1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeƒstwie morskim (Dz. U. Nr 109,

poz. 1156) zarzàdza si´, co nast´puje

cia na morzu, 1974, sporzàdzona w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 318), zwana dalej „Konwencjà SOLAS”, oraz przepisy rozporzàdzenia.

Rozdzia∏ 1