Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej.

W rozumieniu ustawy konsulem jest kierownik konsulatu generalnego, konsulatu, wicekonsulatu

i agencji konsularnej, jak również wydziału konsularnego przedstawicielstwa dyplomatycznego.

1.

Konsulem może być mianowany ten, kto

1)

jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

jest nieskazitelnego charakteru oraz ze względu na posiadane kwalifikacje i praktykę

zawodową daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków służbowych, zgodnie z prawem

i interesami Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

posiada tytuł magistra lub równorzędny;

5)

nie był karany za przestępstwo popełnione z winy umyślnej;

6)

spełnia inne wymogi określone w przepisach o pracownikach służby dyplomatyczno-konsularnej.

2.

Jeżeli wymagają tego potrzeby służby, wykonywanie funkcji konsula można powierzyć

osobie, która nie spełnia wymogów określonych w ust. 1 w pkt 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W przedstawicielstwie dyplomatycznym, w którym nie ustanowiono wydziału konsularnego,

funkcje konsula może wykonywać członek personelu dyplomatycznego wyznaczony przez

Ministra Spraw Zagranicznych

1.

Minister Spraw Zagranicznych

1)

mianuje za zgodą Rady Państwa konsulów mających pełnić funkcje kierowników urzędów

konsularnych i występuje do Rady Państwa z wnioskami o wystawienie im listów komisyjnych,

2)

występuje do Rady Państwa z wnioskami o udzielenie exequatur konsulom państw obcych,

3)

wystawia listy komisyjne i udziela exequatur w wypadkach, które określa Rada Państwa.

2.

Mianowanie konsulów, którym listy komisyjne wystawia Minister Spraw Zagranicznych,

nie wymaga zgody Rady Państwa.

Konsul wykonuje funkcje osobiście lub upoważnia do ich wykonywania innych pracowników

posiadających stopnie służbowe konsularne lub dyplomatyczne.

1.

Minister właściwy do spraw zagranicznych może powoływać honorowych konsulów generalnych,

konsulów, wicekonsulów lub agentów konsularnych do wykonywania niektórych funkcji

konsulów.

2.

Na honorowego konsula generalnego, konsula, wicekonsula lub agenta konsularnego może

być powołany obywatel polski zamieszkały w państwie przyjmującym, obywatel państwa

przyjmującego lub państwa trzeciego, posiadający wysoki autorytet, cieszący się zaufaniem

oraz dający rękojmię wykonywania funkcji zgodnie z interesami Rzeczypospolitej Polskiej

i jej obywateli.

3.

Okręg konsularny, zakres funkcji honorowego konsula generalnego, konsula, wicekonsula

lub agenta konsularnego określa minister właściwy do spraw zagranicznych w akcie powołania.

4.

Okręg konsularny, zakres funkcji honorowego konsula generalnego, konsula, wicekonsula

lub agenta konsularnego, określony w akcie powołania, może być zmieniany, za jego

zgodą, przez ministra właściwego do spraw zagranicznych.

5.

W zakresie wykonywanych funkcji honorowy konsul generalny, konsul, wicekonsul lub

agent konsularny podlega kierownikowi przedstawicielstwa dyplomatycznego.

6.

Bezpośredni nadzór nad działalnością honorowego konsula generalnego, konsula, wicekonsula

lub agenta konsularnego sprawuje właściwy terytorialnie konsul.

7.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb powoływania i odwoływania honorowych konsulów generalnych, konsulów, wicekonsulów

lub agentów konsularnych oraz zasady wykonywania przez nich funkcji, w tym zakres

wykonywanych funkcji i sposób współdziałania z właściwymi urzędami konsularnymi, sposób

ponoszenia kosztów sprawowania funkcji, a także przypadki, w których przestają oni

wykonywać swoje funkcje.

1.

Minister właściwy do spraw zagranicznych po powiadomieniu państwa przyjmującego i

braku jego sprzeciwu może powierzyć wykonywanie funkcji konsula na rzecz Rzeczypospolitej

Polskiej kierownikowi przedstawicielstwa dyplomatycznego lub konsulowi państwa trzeciego.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych po powiadomieniu państwa przyjmującego i

braku jego sprzeciwu może powierzyć kierownikowi przedstawicielstwa dyplomatycznego

lub konsulowi Rzeczypospolitej Polskiej wykonywanie funkcji konsula na rzecz państwa

trzeciego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 listopada 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Konsul wykonuje funkcje w okręgu konsularnym obejmującym terytorium państwa przyjmującego

lub jego część.

2.

Konsul może wykonywać funkcje poza okręgiem konsularnym wyłącznie na podstawie decyzji

Ministra Spraw Zagranicznych

1.

Konsul podlega służbowo Ministrowi Spraw Zagranicznych

2.

Bezpośredni nadzór nad działalnością konsula sprawuje kierownik przedstawicielstwa

dyplomatycznego.

3.

Organizację urzędów konsularnych oraz prawa i obowiązki pracowników tych urzędów określają

przepisy o urzędzie Ministra Spraw Zagranicznych

Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach polskich, odnosi się to, z wyłączeniem przepisów

art. 11-13, 16, 23-26, odpowiednio do osób prawnych, instytucji i innych polskich

jednostek organizacyjnych.

Konsul

1)

chroni prawa i interesy Rzeczypospolitej Polskiej

2)

działa na rzecz rozwijania przyjaznych stosunków oraz współpracy między Rzecząpospolitą

Polską

3)

czuwa w zakresie swojej właściwości nad wykonywaniem umów międzynarodowych obowiązujących

w stosunkach między Rzecząpospolitą Polską

4)

działa na rzecz umacniania więzi między Polonią Zagraniczną a Polską;

5)

informuje o Polsce, w szczególności przedstawia organom państwa przyjmującego i opinii

publicznej tego państwa kierunki polityki zagranicznej i wewnętrznej Rzeczypospolitej

Polskiej

6)

zapoznaje się z problematyką państwa przyjmującego, w szczególności ze stanem jego

gospodarki, nauki i kultury oraz z ustawodawstwem tego państwa i umowami zawieranymi

przez nie z państwami trzecimi, jak również udziela odpowiednich informacji w tym

zakresie właściwym organom Rzeczypospolitej Polskiej

Konsul zapewnia pomoc obywatelom polskim w realizacji praw przysługujących im zgodnie

z prawem państwa przyjmującego oraz prawem i zwyczajami międzynarodowymi.

1.

Konsul, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego, z urzędu podejmuje przed

sądami lub innymi władzami tego państwa czynności niezbędne dla ochrony praw i interesów

obywateli polskich, jeżeli z powodu nieobecności lub innej ważnej przyczyny nie mogą

oni w odpowiednim czasie bronić swoich praw i interesów ani nie ustanowili pełnomocników.

O podjęciu tych czynności konsul zawiadamia niezwłocznie osobę zainteresowaną.

2.

Konsul, za zgodą ministra właściwego do spraw zagranicznych i na podstawie udzielonego

pełnomocnictwa, może zastępować lub zapewniać zastępstwo obywateli polskich przed

sądami i innymi organami państwa przyjmującego w celu ochrony praw i interesów reprezentowanych

osób, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego.

3.

Przyjęcie pełnomocnictwa konsul może uzależnić od dostarczenia dokumentów oraz wskazania

innych dowodów i okoliczności potwierdzających istnienie wymagających ochrony praw

i interesów obywatela polskiego, a ponadto od złożenia na piśmie zobowiązania do pokrycia

poniesionych kosztów.

Konsul czuwa, aby obywatele polscy zatrzymani, aresztowani lub w inny sposób pozbawieni

wolności w państwie przyjmującym mieli zapewnioną ochronę prawną i traktowanie zgodne

z prawem tego państwa oraz z prawem i zwyczajami międzynarodowymi. W szczególności

może podejmować następujące działania

1)

zwracać się do sądów i innych organów państwa przyjmującego o udzielenie informacji

o przyczynach zatrzymania, aresztowania lub pozbawienia wolności w inny sposób, a

zwłaszcza o zarzutach stawianych tym obywatelom;

2)

odwiedzać tych obywateli oraz porozumiewać się z nimi w inny sposób;

3)

na wniosek obywatela ułatwiać mu porozumiewanie się z rodziną i innymi osobami bliskimi.

Konsul podejmuje czynności zmierzające do ustanowienia, w wypadkach przewidzianych

w ustawodawstwie polskim, opieki nad obywatelami polskimi bądź kurateli dla nich lub

nad ich mieniem pozostającym bez opieki. W tym celu może w szczególności proponować

sądom lub innym właściwym organom Rzeczypospolitej Polskiej

Konsul wykonuje czynności dotyczące zabezpieczenia i realizacji spadków lub innych

należności przysługujących Skarbowi Państwa.

1.

Konsul, w razie niezbędnej potrzeby, może udzielić obywatelowi polskiemu przebywającemu

czasowo w państwie przyjmującym pomocy finansowej na pokrycie kosztów powrotu do Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, może być uzależnione od złożenia poręczenia

majątkowego lub zobowiązania zwrotu całości lub części otrzymanej kwoty pieniędzy

w terminie określonym w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej.

3.

Niespłacone w terminie zobowiązania, o których mowa w ust. 2, podlegają egzekucji

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach konsul może udzielać zapomóg znajdującym się

w niedostatku osobom pochodzenia polskiego zamieszkałym w państwie przyjmującym.

5.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady udzielania pomocy finansowej oraz tryb postępowania przy jej udzielaniu, w

tym tryb przyjmowania i rozpatrywania wniosków, sposób zabezpieczania spłaty udzielanej

pomocy finansowej innej niż zapomoga, sposoby odraczania terminów spłaty udzielonej

pomocy, rozkładania jej na raty oraz umarzania należności, a także wzory wniosków

dotyczących udzielenia pomocy finansowej.

6.

W sprawach umarzania i udzielania ulg w spłacie pomocy finansowej udzielnej przez

konsula stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz. 475, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 130, poz. 1452 oraz z 2002 r. Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387).

Konsul przyjmuje do depozytu dokumenty, środki płatnicze oraz przedmioty wartościowe,

jeżeli jest to niezbędne do ochrony praw i interesów obywateli polskich.

1.

Na wniosek sądu lub innego właściwego organu Rzeczypospolitej Polskiej

1)

doręcza pisma i inne dokumenty;

2)

przesłuchuje strony, podejrzanych, świadków i biegłych;

3)

przekazuje do wykonania sądom i innym organom państwa przyjmującego wnioski o udzielenie

pomocy prawnej.

2.

Czynności wymienione w ust. 1 pkt 1 i 2 konsul wykonuje, stosując odpowiednio właściwe

przepisy prawa polskiego, jeżeli odbiorca pisma lub innego dokumentu albo osoba, która

ma być przesłuchana, jest obywatelem polskim i zgadza się dobrowolnie przyjąć pismo

lub inny dokument albo złożyć zeznanie, wyjaśnienie lub opinię.

1.

Konsul wykonuje czynności notarialne, a w szczególności

1)

sporządza i poświadcza wypisy, odpisy, wyciągi i kopie dokumentów;

2)

poświadcza własnoręczność podpisów i znaków ręcznych na dokumentach;

3)

poświadcza datę okazania dokumentów, pozostawania osoby przy życiu lub w określonym

miejscu oraz stawiennictwo lub niestawiennictwo osoby;

4)

przyjmuje oświadczenia.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, konsul wykonuje na wniosek obywateli polskich

lub właściwych organów Rzeczypospolitej Polskiej

3.

Konsul może wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1, również na wniosek jakiejkolwiek

osoby, jeżeli mają one wywrzeć skutek prawny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

4.

Konsul może sporządzić akt notarialny pod warunkiem uzyskania od Ministra Sprawiedliwości

pisemnego upoważnienia wydanego na wniosek Ministra Spraw Zagranicznych

5.

Do czynności konsula, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy prawa

o notariacie. Czynności te mają taką samą moc jak czynności wykonane przez notariusza

w Rzeczypospolitej Polskiej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r., z tym że

1)

art. 2 pkt 1, art. 3, 8 i 9 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 11 ust. 2 wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Konsul sporządza i poświadcza tłumaczenie dokumentów z języka polskiego na język urzędowy

państwa przyjmującego i z tego języka na język polski, jak również poświadcza wypisy,

odpisy, wyciągi i kopie dokumentów sporządzonych w języku urzędowym państwa przyjmującego.

2.

Konsul może również wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1, jeżeli dokumenty

są sporządzone w innych językach niż język urzędowy państwa przyjmującego.

3.

Czynności konsula określone w ust. 1 i 2 mają taką samą moc jak czynności wykonane

przez tłumacza przysięgłego w Rzeczypospolitej Polskiej

Konsul legalizuje dokumenty urzędowe, sporządzone lub uwierzytelnione w państwie przyjmującym

bądź w Rzeczypospolitej Polskiej

Konsul wykonuje czynności konsularne na podstawie upoważnienia ministra właściwego

do spraw zagranicznych, a w stosunku do czynności określonych w art. 19 ust. 1-3,

art. 20 i 21 upoważnienia ministra właściwego do spraw zagranicznych wydanego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości.

1.

Konsul

1)

wydaje obywatelom polskim paszporty lub inne dokumenty uprawniające do przekraczania

granicy, wznawia ich ważność, dokonuje w nich zmian oraz je unieważnia;

2

udziela wiz;

3

wydaje zastępcze dokumenty podróży obywatelom innych państw oraz udziela wiz uprawniających

do wjazdu do innych państw.

2.

Tryb i zakres wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, określają odrębne przepisy.

Konsul

1)

(skreślony);

2)

doręcza obywatelom polskim pisma i dokumenty inne niż określone w art. 18 ust. 1 pkt

1;

3)

wydaje obywatelom polskim zaświadczenia przewidziane w przepisach prawa polskiego;

4

wydaje zaświadczenia, o których mowa w art. 86 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112).

Konsul

1)

wydaje decyzje o przyjęciu oświadczenia w sprawie wyboru i odzyskania obywatelstwa

polskiego;

2)

wydaje decyzje w sprawie uznania za osobę pochodzenia polskiego w rozumieniu ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. Nr 106, poz. 1118, z 2001 r. Nr 42, poz. 475 i Nr 128, poz. 1403 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 127, poz. 1090);

3)

przyjmuje od osób zamieszkałych w okręgu konsularnym podania o nadanie przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej obywatelstwa polskiego oraz podania o wyrażenie przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

1.

Konsul

1

przyjmuje oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński oraz o nazwisku małżonków

i ich dzieci, jeżeli osoby zawierające małżeństwo są obywatelami polskimi;

2)

wydaje zaświadczenia o zdolności prawnej do zawarcia małżeństwa za granicą;

3)

pośredniczy w zgłoszeniu we właściwym urzędzie stanu cywilnego w Rzeczypospolitej

Polskiej

4)

przekazuje właściwym urzędom stanu cywilnego w Rzeczypospolitej Polskiej

5

przyjmuje oświadczenia o uznaniu dziecka;

6

przyjmuje od małżonka rozwiedzionego oświadczenie o powrocie do nazwiska, które nosił

przed zawarciem małżeństwa.

2.

Tryb i zakres wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, określają przepisy prawa

o aktach stanu cywilnego.

1.

Konsul działa na rzecz rozwijania i pogłębiania współpracy gospodarczej i naukowo-technicznej

oraz kulturalnej między Rzecząpospolitą Polską

2.

(skreślony).

1.

Konsul wykonuje funkcje w odniesieniu do statków podnoszących polską banderę oraz

ich załóg, pasażerów i ładunków, a w szczególności

1)

kontroluje, czy statek jest uprawniony do podnoszenia bandery polskiej, oraz wystawia

statkowi, który otrzymał polską przynależność, tymczasowe świadectwo polskiej przynależności

statku;

2)

przeprowadza inspekcje statku lub występuje z wnioskiem do organu administracji państwa,

w którego porcie przebywa statek, o przeprowadzenie inspekcji lub przeglądów statku

związanych z przedłużeniem ważności międzynarodowych świadectw;

3)

przedłuża termin ważności dokumentów bezpieczeństwa statku i dokumentów dotyczących

ochrony środowiska morskiego;

4)

wydaje statkom o polskiej przynależności dokumenty przewidziane w odrębnych przepisach

oraz przedłuża termin ich ważności;

5)

wystawia książeczki żeglarskie oraz przedłuża termin ich ważności;

6)

w razie uszkodzenia lub innego wypadku morskiego statku udziela pomocy w organizowaniu

akcji ratowniczej oraz podejmuje czynności niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa

uratowanych osób, jak również zabezpieczenia ich mienia oraz ładunku i mienia statku,

a także interesów armatora polskiego;

7)

przyjmuje protesty morskie oraz przesłuchuje kapitana i innych członków załogi, a

także pasażerów na okoliczność wypadku morskiego;

8)

uczestniczy przy wszelkich czynnościach podejmowanych na statku przez władze państwa

przyjmującego związanych z zatrzymaniem, aresztowaniem lub pozbawieniem wolności w

inny sposób członka załogi statku względnie pasażera albo zajęcia mienia znajdującego

się na statku;

9)

zapewnia opiekę i pomoc prawną członkom załogi statku w razie ich zatrzymania, aresztowania

lub pozbawienia wolności w inny sposób, a także przy rozpatrywaniu przez sądy i organy

administracyjne państwa przyjmującego spraw dotyczących tych osób;

10)

udziela pomocy członkom załogi statku pozostałym na lądzie z powodu choroby lub z

innych przyczyn oraz umożliwia im powrót do Rzeczypospolitej Polskiej;

11)

podejmuje interwencje w razie dyskryminowania przez władze państwa przyjmującego statku

lub członków jego załogi.

2.

O czynnościach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, konsul powiadamia polską instytucję

klasyfikacyjną i urząd morski właściwy dla portu macierzystego statku.

3.

Szczegółowy zakres funkcji, o których mowa w ust. 1, określają odrębne przepisy.

Poza funkcjami określonymi w ustawie konsul może wykonywać inne funkcje przewidziane

przez prawo i zwyczaje międzynarodowe, powierzone mu przez Ministra Spraw Zagranicznych

Konsul odmówi wykonania czynności, która byłaby sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia

społecznego.

1

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania przed konsulem, uwzględniając tryb wszczynania, prowadzenia i zakończenia

postępowania, terminy załatwiania spraw, rozstrzygania i trybu odwołania od rozstrzygnięć

konsula oraz trybu przekazywania spraw organom polskim.

2.

W sprawach należących do właściwości konsula stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące skarg i wniosków, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu tego kodeksu

jest Minister Spraw Zagranicznych

3.

Minister Spraw Zagranicznych

1.

Za wykonane czynności konsularne konsul pobiera opłaty.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość,

zasady pobierania opłat konsularnych oraz udzielania ulg i zwolnień, a także zwrotu

wydatków poniesionych w związku z wykonaniem czynności konsularnych, w tym składniki

opłat i wysokość kosztów wykonywania czynności konsularnych oraz rodzaje czynności

podlegających opłacie.

Konsul prowadzi, w szczególności w formie zapisu elektronicznego, rejestry spraw,

rejestry czynności konsularnych, jak również inne rejestry określone odrębnymi przepisami

i przetwarza umieszczone w nich dane osobowe na zasadach określonych w przepisach

odrębnych.

W ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o urzędzie Ministra Spraw Zagranicznych

(Dz. U. Nr 21, poz. 115) po art. 3 dodaje się art. 3a w brzmieniu

„

Art. 3a.

1.

Minister Spraw Zagranicznych

1)

mianuje za zgodą Rady Państwa konsulów mających pełnić funkcje kierowników urzędów

konsularnych i występuje do Rady Państwa z wnioskami o wystawienie im listów komisyjnych,

2)

występuje do Rady Państwa z wnioskami o udzielenie exequatur konsulom państw obcych,

3)

wystawia listy komisyjne i udziela exequatur w wypadkach, które określa Rada Państwa.

2.

Mianowanie konsulów, którym listy komisyjne wystawia Minister Spraw Zagranicznych,

nie wymaga zgody Rady Państwa.

””

;

(pominięty).

1.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 11 listopada 1924 r. o organizacji konsulatów i o czynnościach konsulów

(Dz. U. Nr 103, poz. 944);

2)

ustawa z dnia 17 czerwca 1959 r. o uregulowaniu niektórych spraw konsularnych

(Dz. U. Nr 36, poz. 225).

2.

Do czasu wydania rozporządzenia przewidzianego w art. 32 ust. 2 pozostają w mocy przepisy

dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.

Prowadzone z udziałem konsula postępowania w sprawach spadkowych, wszczęte i niezakończone

do dnia wejścia ustawy w życie, toczą się według przepisów dotychczasowych.

Minister właściwy do spraw zagranicznych może wyrazić zgodę na utrzymanie zatrudnienia

poza granicami kraju przez zatrudnionego w dniu wejścia w życie ustawy małżonka ambasadora

albo małżonka konsula kierującego urzędem konsularnym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że art. 42,

w zakresie, w jakim dotyczy utworzenia środka specjalnego w celu wsparcia inwestycji

i utrzymania placówek zagranicznych, oraz art. 43 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2002 r.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 85 ust. 1, który wchodzi wżycie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 69-75 oraz art. 85 ust. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.