Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich.

Ustawa reguluje sprawy z zakresu hodowli oraz zachowania zasobów genetycznych, oceny

wartości użytkowej i hodowlanej, prowadzenia ksiąg i rejestrów zwierząt hodowlanych,

a także nadzoru nad hodowlą i rozrodem zwierząt gospodarskich, zwanych dalej „zwierzętami”.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dokumentacja hodowlana - zbiór dokumentów zawierających informacje o zwierzęciu, jego

przodkach i potomstwie, stadzie lub rodzie, w szczególności zawierający dane o wartości

hodowlanej i użytkowej;

2

drób - ptaki gatunków: kura (Gallus domesticus), kaczka (Anas platyrchynchos, Cairina

moschata), gęś (Anser anser), indyk (Meleagris gallopavo), przepiórka (Coturnix coturnix

japonica), perlica (Numida meleagris), struś (Struthio camelus);

3)

hodowca - osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, prowadzącą hodowlę zwierząt wraz z ich dokumentacją hodowlaną;

4)

hodowla zwierząt - zespół zabiegów zmierzających do poprawienia założeń dziedzicznych

(genotypu) zwierząt, w których zakres wchodzi ocena wartości użytkowej i hodowlanej

zwierząt, selekcja i dobór osobników do kojarzenia prowadzony w warunkach prawidłowego

chowu;

5)

krzyżowanie - kojarzenie zwierząt genetycznie odmiennych, różnych ras, odmian lub

linii;

6)

materiał biologiczny - nasienie reproduktorów, komórki jajowe i zarodki przeznaczone

do wykorzystania w rozmnażaniu zwierząt;

7)

program hodowlany - program określający cele i metody prowadzenia hodowli zwierząt;

8)

rasa - populację zwierząt w obrębie gatunku o wspólnym pochodzeniu, charakteryzujących

się przekazywaniem na potomstwo określonego zespołu cech;

9)

reproduktor- przydatnego do rozrodu samca, dla którego jest prowadzona dokumentacja

hodowlana;

10)

rozród - kontrolowane rozmnażanie zwierząt;

11)

ród lub linia hodowlana - populację zwierząt, uzyskaną w drodze hodowli w obrębie

rasy, selekcjonowaną w określonym kierunku;

12)

stado hodowlanych zwierząt futerkowych - grupę zwierząt futerkowych tego samego gatunku,

utrzymywaną wspólnie dla pozyskania potomstwa;

13)

wartość hodowlana - uwarunkowaną genetycznie zdolność zwierzęcia do przekazywania

określonej cechy lub cech na potomstwo;

14)

wartość użytkowa - wymierną cechę lub zespół cech zwierzęcia o znaczeniu gospodarczym;

15

zwierzęta gospodarskie

a)

koniowate - zwierzęta gatunków: koń lub osioł,

b)

bydło - zwierzęta gatunków: bydło domowe oraz bawoły (Bubalus bubalis),

c)

jeleniowate - zwierzęta gatunków: jeleń lub daniel utrzymywane w warunkach fermowych,

w celu pozyskania mięsa i skór,

d)

drób,

e)

świnie,

f)

owce,

g)

kozy,

h)

pszczoły,

i)

zwierzęta futerkowe;

16)

zwierzęta futerkowe - lisa pospolitego, lisa polarnego, norkę, tchórza, jenota, nutrię,

szynszyla i królika - hodowanych w celu produkcji surowca dla przemysłu futrzarskiego,

mięsnego i włókienniczego;

17

zwierzę hodowlane - zwierzę, które spełnia jeden z następujących warunków

a)

zostało wpisane, zarejestrowane lub kwalifikuje się do wpisu, rejestracji w księdze

lub rejestrze,

b)

jego rodzice i dziadkowie zostali wpisani lub zarejestrowani w księdze hodowlanej

lub rejestrze tej samej rasy lub ras,

c)

ich wykorzystanie jest przewidziane w programie hodowlanym prowadzonym dla danej księgi

lub rejestru;

18

zwierzę hodowlane czystorasowe - zwierzę pochodzące co najmniej od dwóch pokoleń przodków

wpisanych do księgi danej rasy, które spełnia wymagania wpisu do księgi; w przypadku

koniowatych - z wyjątkiem koni rasy pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej,

zwierzę pochodzące co najmniej od dwóch pokoleń przodków wpisanych do księgi danej

rasy lub ras biorących udział w doskonaleniu tej rasy, które spełnia wymagania wpisu

do księgi;

19

księga zwierząt hodowlanych - książkę, kartotekę lub inny nośnik danych, prowadzone

przez upoważniony związek hodowców lub inny podmiot, w którym są wpisywane, a w przypadku

koniowatych również są rejestrowane zwierzęta wraz z informacją o ich hodowcach, właścicielach,

pochodzeniu oraz wynikach oceny wartości użytkowej lub hodowlanej;

20

rejestr zwierząt hodowlanych - książkę, kartotekę lub inny nośnik danych, prowadzone

przez upoważniony związek hodowców lub inny podmiot, w którym są wpisywane zwierzęta

wraz z informacją o ich hodowcach, właścicielach, pochodzeniu oraz wynikach oceny

wartości użytkowej lub hodowlanej;

21

mieszaniec - wpisane do rejestru zwierzę będące produktem planowego krzyżowania zwierząt

a)

różnych ras lub linii,

b)

będących produktem krzyżowania,

c)

czystorasowych i zwierząt będących produktem krzyżowania;

22

zawody konne - każde konne współzawodnictwo, łącznie z różnymi formami wyścigów konnych,

dyscyplinami sportu konnego, wystawami i pokazami;

23

ocena mieszańców - ocenę wartości użytkowej w ramach krzyżowania, w której na podstawie

oceny wyników próby reprezentatywnej ocenia się wartość użytkową produktów końcowych

i rodziców ocenianych zwierząt;

24

produkt końcowy - zwierzę pochodzące z krzyżowania, przeznaczone do tuczu albo produkcji

jaj, a w przypadku świń także zwierzę przeznaczone do dalszej reprodukcji w celu produkcji

zwierząt przeznaczonych do tuczu;

25

punkt kopulacyjny - miejsce, w którym prowadzona jest działalność usługowa polegająca

na utrzymywaniu reproduktorów i wykorzystywaniu ich w rozrodzie naturalnym.

2.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

1.

Ocena wartości użytkowej zwierząt jest prowadzona na wniosek albo za zgodą ich właściciela

lub posiadacza.

2.

Wyniki oceny wartości użytkowej są udostępniane zainteresowanemu właścicielowi lub

posiadaczowi zwierząt.

3.

Za prowadzenie oceny wartości użytkowej zwierząt pobiera się opłatę.

1.

Ocenę wartości hodowlanej prowadzi się w celu oszacowania zdolności zwierzęcia do

przekazywania określonej cechy lub zespołu cech na potomstwo.

2.

Ocena wartości hodowlanej może być dokonywana, w zależności od specyfiki gatunku,

rasy, odmian, rodu, linii, stada lub typu użytkowego na podstawie wyników oceny wartości

użytkowej, oceny typu i budowy, rodowodu lub oceny innych cech.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej niż do

31 grudnia 2002 r., zachowują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze, jeżeli nie są

z nią sprzeczne.

1.

Zwierzęta poddawane ocenie wartości użytkowej lub hodowlanej, z zastrzeżeniem ust.

2, powinny być oznakowane w sposób umożliwiający ich identyfikację.

2

Przepis ust. 1 nie dotyczy koni, stad rodzicielskich i towarowych drobiu oraz zwierząt

futerkowych.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

Do zadań jednostki, o której mowa w art. 6, należy w szczególności

1

prowadzenie oceny wartości użytkowej lub hodowlanej zwierząt;

1a

publikowanie wyników oceny wartości użytkowej lub hodowlanej zwierząt;

2)

prowadzenie systemu informatycznego dla potrzeb oceny wartości użytkowej i hodowlanej

zwierząt;

3)

bilansowanie potrzeb i możliwości produkcyjnych w hodowli zwierząt;

4)

prowadzenie specjalistycznych szkoleń zawodowych dla osób prowadzących ocenę wartości

użytkowej, sztuczne unasiennianie oraz wydawanie odpowiednich zaświadczeń w tym zakresie;

5)

ustalanie założeń krajowych programów hodowlanych;

6

kontrola w zakresie hodowli i rozrodu zwierząt.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2-6.

2.

Przepisy art. 2 pkt 48 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

3.

Przepisy

1)

art. 2

a)

pkt 3,

b)

pkt 6 w odniesieniu do bydła,

c)

pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 14 pkt 3,

d)

pkt 18, 20, 21, 24 lit. a) i pkt 25,

e)

pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 29 ust. 1, 2, 3 pkt 1,

f)

pkt 28 w zakresie dotyczącym art. 31 ust. 3 pkt 3,

g)

pkt 32 w zakresie dotyczącym art. 35 ust. 1 pkt 10 i 11,

h)

pkt 35 w zakresie dotyczącym art. 39a ust. 1 pkt 7, 9 i 11 oraz ust. 2,

i)

pkt 46, 47, 50,

j)

pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do bydła oraz

pkt 4c,

k)

pkt 53 i 54,

2)

art. 3

a)

pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 3,

b)

pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 3,

c)

pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40a,

3)

art. 6

- wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

4.

Przepisy art. 2

1)

pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1a, ust. 3 i 3c w odniesieniu do gospodarstw,

w których utrzymywane są zwierzęta gospodarskie,

2)

pkt 5 w zakresie dotyczącym art. 6 ust. 1 i 3 w odniesieniu do gospodarstw, w których

utrzymywane są zwierzęta gospodarskie,

3)

pkt 6 w odniesieniu do owiec, kóz, świń, koni, jeleni i danieli,

4)

pkt 19,

5)

pkt 24 w zakresie dotyczącym art. 25 ust. 3a i 9,

6)

pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 27 i art. 29 ust. 4 i 5,

7)

pkt 30 w zakresie dotyczącym art. 32 pkt 5,

8)

pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do owiec, kóz,

świń i koni oraz pkt 4d

- wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

5.

Przepisy

1)

art. 1 pkt 3,

2)

art. 2

a)

pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1 pkt 12, ust. 3e i 3f,

b)

pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 11 ust. 7, 8 i 9 pkt 3,

c)

pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 12 ust. 1, 3 i 5,

d)

pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 4 pkt 2 lit. f), ust. 10, 14 pkt 6 oraz

ust. 18 i 19,

e)

pkt 14 w zakresie dotyczącym art. 15 ust. 1, 3, 6, 7 i 8,

f)

pkt 17,

g)

pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 29 ust. 3 pkt 2,

h)

pkt 33 lit. b) i c),

3)

art. 3

a)

pkt 16 w zakresie dotyczącym art. 24 ust. 3,

b)

pkt 22,

c)

pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40f

- wchodzą w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

6.

Przepis art. 2 pkt 45 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek związków hodowców lub innych podmiotów,

które uzyskały zgodę na prowadzenie ksiąg, może powierzyć im, w drodze rozporządzenia,

prowadzenie zadań, o których mowa w art. 7, biorąc pod uwagę zapewnienie wiarygodności

prowadzonej dokumentacji i wyników oceny.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia, upoważnić inne

podmioty do prowadzenia oceny wartości użytkowej lub hodowlanej, o ile mogą one zapewnić

wiarygodność wyników, oraz do publikowania wyników tej oceny.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze decyzji, upoważnia podmioty do prowadzenia

specjalistycznych szkoleń zawodowych dla osób prowadzących ocenę wartości użytkowej,

sztucznego unasienniania oraz do wydawania zaświadczeń w tym zakresie.

Dokumentację hodowlaną prowadzi hodowca lub prowadzący ocenę wartości użytkowej lub

hodowlanej.

1.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

1)

zakres i metody prowadzenia oceny wartości użytkowej i hodowlanej zwierząt;

2)

sposób oznakowania i identyfikacji zwierząt do celów hodowlanych.

2.

Minister Rolnictwa i Gospodarki ŻywnościowejMinistrem Finansów

Księgi zwierząt hodowlanych, zwane dalej „księgami”, prowadzi się odrębnie dla

1

ras lub odmian w obrębie rasy oraz płci koni, bydła, świń, owiec i kóz;

2)

rodów drobiu w poszczególnych jego gatunkach;

3)

stad poszczególnych gatunków zwierząt futerkowych;

4)

linii hodowlanych pszczół.

1.

Księga dzieli się na część główną i część wstępną.

2.

Do części głównej księgi mogą być wpisywane świnie, bydło, owce, kozy, stada zwierząt

futerkowych, linie drobiu lub linie hodowlane pszczół, które

1)

pochodzą co najmniej od dwóch pokoleń przodków tej samej rasy, odmiany w obrębie rasy,

stada lub linii hodowlanej, wpisanych do księgi krajowej lub zagranicznej;

2)

mają rodowód odpowiadający warunkom określonym dla danej księgi;

3)

zostały zidentyfikowane po urodzeniu według warunków określonych dla księgi;

4)

są poddawane ocenie wartości użytkowej.

3.

Do części głównej księgi mogą być wpisywane koniowate, które spełniają warunki określone

w ust. 2 pkt 2-4, oraz pochodzą co najmniej od dwóch pokoleń przodków tej samej rasy

lub ras biorących udział w doskonaleniu tej rasy, z wyjątkiem koni rasy pełnej krwi

angielskiej i czystej krwi arabskiej.

4.

Dla koni pełnej krwi angielskiej, czystej krwi arabskiej, koni huculskich i koników

polskich prowadzi się wyłącznie główną część księgi.

5.

Do księgi koni pełnej krwi angielskiej wpisuje się ogiery, klacze i źrebięta pochodzące

co najmniej od ośmiu pokoleń przodków wpisanych do polskiej księgi koni pełnej krwi

angielskiej lub odpowiedniej księgi zagranicznej, uznanej przez Międzynarodową Komisję

Ksiąg Stadnych (ISBC).

6.

Do księgi koni arabskich czystej krwi wpisuje się ogiery, klacze i źrebięta pochodzące

od rodziców wpisanych do polskiej księgi koni arabskich czystej krwi lub odpowiedniej

księgi zagranicznej, uznanej przez Światową Organizację Konia Arabskiego (WAHO).

7.

Część główna księgi może być podzielona na rozdziały, do których zwierzęta są wpisywane

w zależności od cech użytkowych.

8.

Jeżeli część główna księgi jest podzielona na rozdziały, to wpisy o zwierzętach czystorasowych

przenoszonych z księgi zagranicznej do krajowej księgi danej rasy są wpisywane do

odpowiedniego rozdziału w zależności od swoich cech użytkowych.

9.

Samica, z wyjątkiem klaczy czystej krwi arabskiej i pełnej krwi angielskiej, której

matka i babka ze strony matki są wpisane do części wstępnej księgi i której ojciec

i dziadkowie są wpisani do części głównej księgi, jest zwierzęciem czystorasowym i

powinna być wpisana do części głównej księgi.

10.

Dla buhajów, knurów, ogierów, tryków ras plennych i mięsnych oraz kozłów ras mięsnych

prowadzona jest tylko część główna księgi.

11.

Do części wstępnej księgi mogą być wpisywane zwierzęta, stada zwierząt futerkowych

lub linie hodowlane, które, z zastrzeżeniem ust. 13

1)

są poddawane ocenie wartości użytkowej;

2)

zostały zidentyfikowane według zasad określonych dla księgi;

3)

zostały uznane za odpowiadające standardowi hodowlanemu;

4)

spełniają minimalne wymagania określone dla danej księgi.

12.

Wymagania określone w ust. 11 pkt 3 i 4 mogą być zróżnicowane w zależności od tego,

czy zwierzę jest wpisywane do księgi danej rasy pomimo tego, że jego pochodzenie nie

jest znane lub jest wynikiem krzyżowania uwzględnionego w programie hodowlanym dla

księgi.

13.

Do części wstępnej księgi mogą być wpisywane konie, które spełniają wymagania określone

w ust. 11 i pochodzą po ojcu co najmniej wpisanym do księgi lub rejestru.

14.

Tryki oraz kozły ras niewymienionych w ust. 10 mogą być wpisywane do części wstępnej

księgi, jeżeli spełniają wymagania określone w ust. 11 oraz jeżeli wynika to z programu

hodowlanego prowadzonego dla danej księgi.

15.

Listę owiec ras plennych i mięsnych oraz kóz ras mięsnych ustali, w drodze decyzji

administracyjnej, minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek związku hodowców

lub innego podmiotu prowadzącego księgę.

Koniowate wprowadzane na polski obszar celny powinny być zarejestrowane lub wpisane

do odpowiedniej księgi krajowej pod tym samym imieniem ze znakiem inicjałów kraju

urodzenia. Do pierwotnego imienia zwierzęcia może być dodane, przed lub po nim, inne

imię, pod warunkiem że imię oryginalne przez całe życie zwierzęcia będzie podawane

w nawiasie, a kraj jego pochodzenia wskazywany za pomocą inicjałów uznanych przez

umowy międzynarodowe.

1.

Koniowate, które zostały wpisane do ksiąg hodowlanych lub zostały w nich zarejestrowane

i kandydują do wpisu, zwane dalej „koniowatymi zarejestrowanymi”, powinny posiadać

dokument identyfikacyjny wydany przez podmiot prowadzący księgę lub rejestr i przy

transporcie powinny być zaopatrzone w ten dokument.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu

identyfikacyjnego dla koniowatych, informacje, które powinien zawierać, uwzględniając

dane dotyczące pochodzenia i opis zwierzęcia.

(skreślony).

1.

Księgi są prowadzone przez związki hodowców lub inne podmioty po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw rolnictwa na ich otwarcie lub prowadzenie, wydanej w drodze decyzji

administracyjnej.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa udziela zgody na otwarcie lub prowadzenie określonej

księgi, jeżeli związek hodowców lub inny podmiot przedstawi

1)

krajowy program hodowlany;

2)

wzorzec rasy, odmiany, stada zwierząt futerkowych lub linii hodowlanej oraz standard

hodowlany dla części wstępnej księgi;

3)

sposób identyfikacji zwierząt;

4)

zakres informacji o zwierzętach wpisywanych do księgi;

5)

regulamin wpisu do księgi;

6)

minimalne wymagania dotyczące zwierząt wpisywanych do części wstępnej księgi;

7)

oświadczenie, że w posiadaniu członków związku hodowców lub innego podmiotu znajduje

się dostatecznie duże pogłowie zwierząt danej rasy, odmiany, stada zwierząt futerkowych

lub linii hodowlanej, aby można było realizować krajowy program hodowlany.

3

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania

wobec związków hodowców lub innych podmiotów, w szczególności dotyczące warunków i

sposobu prowadzenia ksiąg, wiedzy fachowej i sprawności działania tych podmiotów w

zakresie prowadzenia ksiąg, procedur rejestracyjnych, zwłaszcza w aspekcie zasady

równości członków organizacji, mając na względzie zapewnienie prawidłowości prowadzonej

hodowli, w tym wysokiej jakości użytkowej i hodowlanej.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może odmówić udzielenia zgody na otwarcie lub

prowadzenie księgi dla zwierząt określonych gatunków, ras, odmian, linii, płci lub

stad, jeżeli księga dla tych zwierząt jest już prowadzona przez związek hodowców lub

inny podmiot na podstawie wcześniej wydanej zgody.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może cofnąć zgodę, jeżeli związek hodowców lub

inny podmiot prowadzący księgę narusza przepisy dotyczące jej prowadzenia; w tym przypadku

prowadzenie księgi przejmuje jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 6.

1.

Związek hodowców lub inny podmiot prowadzący księgę, w drodze decyzji, dokonuje wpisu

do księgi na wniosek hodowcy, po sprawdzeniu dokumentacji hodowlanej i stwierdzeniu,

że zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 12.

2.

Związek hodowców lub inny podmiot prowadzący księgę, w drodze decyzji, odmawia wpisu

lub dokonuje skreślenia dokonanego wpisu do księgi, jeżeli nie zostały spełnione warunki

wymagane przy wpisie.

3.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

Związek hodowców lub inny podmiot prowadzący księgę jest obowiązany do

1)

informowania o warunkach wymaganych przy wpisie zwierząt do księgi;

2)

wydania hodowcy zaświadczenia potwierdzającego dokonanie wpisu zwierząt do księgi

lub świadectwa pochodzenia zwierzęcia.

1.

Rejestry prowadzi się dla zwierząt, stad zwierząt futerkowych, rodów lub linii hodowlanych

pochodzących z krzyżowania.

2.

Do rejestrów mogą być wpisywane zwierzęta, stada zwierząt futerkowych, rody lub linie

hodowlane o udokumentowanym pochodzeniu.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa udziela zgody, w drodze decyzji administracyjnej,

na otwarcie lub prowadzenie określonego rejestru podmiotom, które

1)

zapewnią, że w realizacji krzyżowniczych programów hodowlanych weźmie udział dostatecznie

duże pogłowie zwierząt;

2)

przedstawią

a)

cel hodowlany,

b)

programy hodowlane krzyżownicze,

c)

system identyfikacji zwierząt,

d)

system rejestracji danych o pochodzeniu zwierząt,

e)

regulamin prowadzenia rejestru,

f)

informacje o podmiotach biorących udział w krzyżowniczym programie hodowlanym, w tym

nazwę i adres posiadacza zwierząt, dane o liczbie zwierząt uczestniczących w programie;

3)

poddadzą zwierzęta ocenie wartości użytkowej, a w przypadku świń i drobiu

a)

poddadzą się na własny koszt ocenie mieszańców, co najmniej raz na trzy lata,

b)

zobowiążą się do publikowania lub udostępniania do publikacji wyników oceny mieszańców.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może cofnąć zgodę na prowadzenie rejestru, jeżeli

podmiot prowadzący rejestr narusza przepisy dotyczące jego prowadzenia.

3

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania

wobec podmiotów ubiegających się o otwarcie lub prowadzenie określonego rejestru,

a w szczególności dotyczące warunków i sposobu prowadzenia rejestrów, wiedzy fachowej

i sprawności ich działania w zakresie prowadzenia rejestrów, procedur rejestracyjnych

oraz liczebności pogłowia zwierząt, mając na względzie zapewnienie prawidłowości prowadzonej

hodowli.

1.

Prowadzący księgi nie może odmówić wpisu do księgi lub rejestru zwierząt pochodzących

z importu, jeżeli spełniają one warunki wpisu.

2.

Zwierzęta hodowlane, ich nasienie, komórki jajowe, zarodki i jaja wylęgowe wprowadzane

do obrotu powinny być zaopatrzone w zaświadczenia hodowlane.

3.

Zaświadczenie hodowlane dla zwierząt hodowlanych powinno zawierać

1)

dane umożliwiające identyfikację zwierzęcia;

2)

informacje dotyczące przodków zwierzęcia;

3)

wyniki oceny wartości użytkowej lub hodowlanej zwierzęcia oraz jego przodków;

4)

wskazanie właściciela lub hodowcy zwierzęcia.

4.

Zaświadczenie hodowlane dla nasienia, komórek jajowych i zarodków powinno zawierać

informacje o

1)

dawcy lub dawcach materiału biologicznego w zakresie określonym w ust. 3;

2)

terminie pobrania lub produkcji;

3)

producencie i odbiorcy materiału biologicznego;

4)

wyniku badania grup i białek krwi dawcy lub dawców materiału biologicznego, a w przypadku

koniowatych wyniku badania grup i białek krwi lub wyniku badania DNA, jeżeli wynika

to z regulaminu prowadzenia księgi danej rasy albo rejestru.

5.

Zaświadczenie hodowlane dla jaj wylęgowych powinno zawierać informacje o

1)

gatunku drobiu, poziomie reprodukcji stada i liniach, od których pochodzą jaja;

2)

terminie ich zniesienia;

3)

producencie i odbiorcy.

Za wpis zwierząt do ksiąg i rejestrów pobiera się opłatę, którą ustala prowadzący

księgę lub rejestr, uwzględniając koszty wynikające bezpośrednio z prowadzenia ksiąg

lub rejestrów.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres niezbędnych

informacji zawartych w księgach i rejestrach dla poszczególnych gatunków zwierząt

oraz wymagania, jakie powinien spełniać program hodowlany, mając na względzie ujednolicenie

warunków prowadzenia ksiąg i rejestrów.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki wystawiania

zaświadczeń hodowlanych oraz zakres niezbędnych informacji, jakie powinny zawierać

zaświadczenia hodowlane dla zwierząt hodowlanych, nasienia, komórek jajowych, zarodków

i jaj wylęgowych, mając na względzie konieczność zapewnienia wiarygodności przekazywanych

informacji oraz uznawanie dokumentów polskich w międzynarodowym obrocie zwierzętami

hodowlanymi.

1

Reproduktor lub jego nasienie jest dopuszczane do wykorzystania w rozrodzie naturalnym

lub w sztucznym unasiennianiu na podstawie wyniku oceny własnych cech użytkowych i

jego rozwoju osobniczego lub wartości hodowlanej, a w przypadku bydła po uprzednim

przeprowadzeniu identyfikacji za pomocą analiz grup krwi.

2

Nie ogranicza się użycia reproduktorów, z wyjątkiem koniowatych, również ich nasienia

1)

w ilości niezbędnej do przeprowadzenia oceny wartości hodowlanej lub oceny mieszańców

w zakresie określonym dla poszczególnych gatunków w programach hodowlanych;

2)

jeżeli zostały poddane ocenie wartości hodowlanej lub ocenie mieszańców i na tej podstawie

oszacowano ich wartość hodowlaną.

3

Nasienie koniowatych może być używane zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2, o

ile wynika to z krajowego programu hodowlanego danej rasy lub odmiany w obrębie rasy.

4

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, laboratoria

uprawnione do przeprowadzania analiz grup krwi, mając na względzie prawidłowość wykonywania

analiz.

1.

W punkcie kopulacyjnym mogą być wykorzystywane reproduktory

1)

wpisane do księgi albo rejestru, a w przypadku świń również pochodzące od rodziców

wpisanych do ksiąg albo rejestrów;

2)

spełniające warunki weterynaryjne określone odrębnymi przepisami;

3)

dopuszczone do użytkowania w punkcie kopulacyjnym.

2.

Starosta, po zasięgnięciu opinii właściwego związku hodowców lub innego podmiotu prowadzącego

księgę lub rejestr, wydaje, na wniosek posiadacza reproduktora, na czas określony,

decyzję o dopuszczeniu reproduktora do użytkowania w punkcie kopulacyjnym.

3.

Do wniosku powinny być załączone

1)

zaświadczenie potwierdzające wpis reproduktora do księgi albo rejestru lub świadectwo

pochodzenia reproduktora;

2)

świadectwo zdrowia.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do wojewody.

1

Sztuczne unasiennianie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, może być dokonywane wyłącznie

nasieniem reproduktora wpisanego do księgi albo rejestru, a w przypadku świń również

pochodzącego od rodziców wpisanych do ksiąg albo rejestrów.

2.

Reproduktor lub jego nasienie jest dopuszczane do wykorzystania w sztucznym unasiennianiu

bydła decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

3

W odniesieniu do pozostałych gatunków zwierząt Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

3

Reproduktor lub jego nasienie dopuszczone do wykorzystania w kraju członkowskim Unii

Europejskiej może być używane na podstawie zaświadczeń hodowlanych wydanych przez

prowadzącego księgę w kraju pochodzenia oraz stację unasienniania uprawnioną do pozyskiwania

nasienia.

Decyzja, o której mowa w art. 24 ust. 2, jest wydawana, na wniosek właściciela lub

posiadacza reproduktora lub nasienia tego reproduktora, po zasięgnięciu opinii właściwego

związku hodowców albo podmiotu prowadzącego księgę lub rejestr.

1.

Wprowadzane do obrotu komórki jajowe i zarodki mogą być pobierane, konserwowane oraz

przechowywane przez podmioty posiadające zezwolenie.

2.

Zezwolenie na prowadzenie działalności określonej w ust. 1 wydaje minister właściwy

do spraw rolnictwa, na wniosek podmiotu, jeżeli spełnia on warunki weterynaryjne określone

w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa

oraz o Inspekcji Weterynaryjnej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

określenie nazwy i siedziby podmiotu;

2)

szczegółowy opis przedmiotu wykonywanej działalności.

4.

Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie o wpisie do rejestru prowadzonego przez powiatowego

lekarza weterynarii.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

działalność objęta zezwoleniem będzie prowadzona z naruszeniem przepisów, a w szczególności

gdy nie zostaną spełnione warunki weterynaryjne określone w przepisach, o których

mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi listę podmiotów uprawnionych do pobierania,

konserwowania i przechowywania komórek jajowych i zarodków.

1.

W rozrodzie pszczół mogą być używane tylko trutnie pochodzące od matek pszczelich

lub ich córek z linii hodowlanych wpisanych do ksiąg lub rejestrów.

2.

Wojewoda, na wniosek jednostki prowadzącej księgę linii pszczół, może, w drodze rozporządzenia,

zakazać na terenie województwa lub jego części utrzymywania pszczół lub dopuścić utrzymywanie

pszczół określonej linii.

1.

Podmiot prowadzący sztuczne unasiennianie jest obowiązany do

1)

zaopatrywania się w nasienie wyłącznie od podmiotu posiadającego zezwolenie na pozyskiwanie,

konfekcjonowanie, przechowywanie i dostarczanie nasienia;

2)

używania nasienia od reproduktorów dopuszczonych do wykorzystania w sztucznym unasiennianiu

i wybranych przez usługobiorcę;

3)

wydania zaświadczenia o wykonaniu usługi;

4)

prowadzenia dokumentacji wykonywanych usług;

5)

zachowania warunków sanitarno-weterynaryjnych określonych odrębnymi przepisami.

2.

Osoby bezpośrednio wykonujące sztuczne unasiennianie powinny ukończyć kurs organizowany

przez podmiot upoważniony przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

3.

Kurs, o którym mowa w ust. 2, jest prowadzony na podstawie programu zatwierdzonego

przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

1.

Prowadzenie działalności w zakresie pozyskiwania, konfekcjonowania, przechowywania

i dostarczania nasienia wymaga zezwolenia.

2.

Zezwolenie na prowadzenie działalności określonej w ust. 1 wydaje wojewoda, jeżeli

podmiot

1)

wskaże miejsce i zasięg terytorialny wykonywania działalności objętej zezwoleniem;

2)

spełnia warunki weterynaryjne określone w odrębnych przepisach;

3)

przedstawi, odrębnie dla każdego gatunku i rasy zwierząt, program oceny i selekcji

reproduktorów, pozytywnie zaopiniowany przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje opinię, o której mowa w ust. 2 pkt 3,

biorąc pod uwagę stanowisko związku hodowców lub innego podmiotu prowadzącego księgę

lub rejestr podmiotów prowadzących ocenę wartości użytkowej lub hodowlanej oraz właściwych

jednostek naukowo-badawczych.

1.

Podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 29, powinien na żądanie zainteresowanych

posiadaczy zwierząt lub podmiotów prowadzących sztuczne unasiennianie dostarczyć nasienie

każdego rozpłodnika dopuszczonego do użycia w inseminacji.

2.

Ceny za nasienie ustala podmiot, który nasienie wyprodukował lub importował, a opłata

za dostawę nasienia nie może być wyższa od kosztów związanych bezpośrednio z jego

przechowywaniem i dostarczeniem.

Zezwolenie na prowadzenie działalności wymienionej w art. 29 ust. 1 może być cofnięte

w przypadku, gdy działalność objęta zezwoleniem będzie prowadzona z naruszeniem przepisów

dotyczących działalności, na którą zostało wydane zezwolenie.

Przepisy art. 22, 24, 26, 27 i art. 29 ust. 1 nie dotyczą badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych

z dziedziny hodowli i rozrodu zwierząt prowadzonych przez jednostki naukowo-badawcze

i wyższe szkoły rolnicze.

Program oceny i selekcji reproduktorów ma na celu zapewnienie postępu hodowlanego

lub zachowanie określonych cech i obejmuje w szczególności

1)

zasady wyboru reproduktorów na ojców następnego pokolenia;

2)

zasady wyboru samic na matki reproduktorów;

3)

sposób i zasady doboru rodziców w celu uzyskania następnego pokolenia reproduktorów;

4)

zasady selekcji potomstwa męskiego oraz sposób prowadzenia oceny tego potomstwa;

5)

zasady i metody oceny wartości hodowlanej reproduktorów;

6)

zakres i cel wykorzystywania rozpłodników i materiału biologicznego pochodzących z

importu.

1.

Pisklęta drobiu mogą być wprowadzone do obrotu, jeżeli są uzyskane z jaj pochodzących

od rodów wpisanych do ksiąg lub mieszańców wpisanych do rejestrów.

2.

Zezwolenie na prowadzenie sztucznego wylęgu drobiu wydaje wojewoda z zachowaniem wymogów

wniosku określonych w art. 29 ust. 2 pkt 1 i 2.

3.

Zezwolenie na prowadzenie sztucznego wylęgu drobiu może być cofnięte, gdy działalność

objęta zezwoleniem będzie prowadzona z naruszeniem przepisów.

(skreślony).

(skreślony).

1.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

1)

warunki zootechniczne, które powinien spełniać materiał biologiczny;

2)

wzory zaświadczeń o wykonaniu usługi w zakresie rozrodu zwierząt oraz obieg dokumentacji;

3)

wykaz materiału biologicznego będącego przedmiotem odprawy celnej;

4)

podmioty uprawnione do wydawania świadectw potwierdzających spełnienie warunków dla

materiału biologicznego, zwierząt hodowlanych i jaj wylęgowych przywożonych z zagranicy.

2

Minister Rolnictwa i Gospodarki ŻywnościowejMinistrem Finansów

2

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi listę podmiotów, związków hodowców i instytucji

państw niebędących członkami Unii Europejskiej, które są uznawane za właściwe do wystawiania

dokumentów pochodzenia dla zwierząt i materiału biologicznego oraz jaj wylęgowych.

1.

Minister Skarbu PaństwaMinistra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

2.

Do udostępniania akcji lub udziałów w spółkach, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw

państwowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397), z tym że ilekroć w tych przepisach jest mowa o

1)

uprawnionych rolnikach - rozumie się przez to osoby fizyczne i prawne prowadzące chów

i hodowlę zwierząt gospodarskich, które w okresie 5 lat przed wejściem ustawy w życie

korzystały z usług sztucznego unasienniania Centralnej Stacji Hodowli Zwierząt i jej

oddziałów;

2)

przedsiębiorstwie państwowym - rozumie się przez to stację hodowli i unasienniania

zwierząt, będącą oddziałem Centralnej Stacji Hodowli Zwierząt;

3)

dniu wykreślenia z rejestru komercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego - rozumie

się przez to dzień likwidacji stacji hodowli i unasienniania zwierząt.

Minister Rolnictwa i Gospodarki ŻywnościowejMinistrem Skarbu Państwa

1.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

2.

Domy, lokale mieszkalne i budynki gospodarcze wraz z niezbędnymi gruntami, które nie

zostaną wniesione do jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, o których mowa w art. 37

ust. 1, lub które nie zostaną przekazane zgodnie z ust. 1, mogą być przeznaczone do

sprzedaży ich dotychczasowym najemcom.

3.

Sprzedaż następuje po cenie rynkowej

1)

pomniejszonej o 4% za każdy rok pracy najemcy w Centralnej Stacji Hodowli Zwierząt

lub jej oddziałach albo

2)

pomniejszonej o 3% za każdy rok najmu mieszkania od zakładów pracy, o których mowa

w pkt 1

- nie więcej jednak niż o 90%.

4.

Do okresu pracy albo najmu, od których zależy pomniejszenie ceny sprzedaży, wlicza

się także odpowiednio okres pracy albo najmu w zlikwidowanym zakładzie pracy, którego

mienie zostało przejęte przez Centralną Stację Hodowli Zwierząt lub jej oddziały.

5.

Na wniosek osoby bliskiej, która pozostała w lokalu po śmierci najemcy, cenę sprzedaży

pomniejsza się, uwzględniając, zamiast okresu własnej pracy lub najmu, okres pracy

najemcy w zakładach pracy, o których mowa w ust. 3 pkt 1.

6.

W rozumieniu ust. 5 za osoby bliskie zmarłego najemcy uważa się dzieci własne lub

przysposobione, małżonka (wdowę lub wdowca), rodziców oraz dzieci własne i przysposobione

tych osób.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do sprzedaży ogródków przydomowych i garaży

osobom, które z nich korzystają.

Przy sprzedaży domów, lokali mieszkalnych i budynków gospodarczych ich najemcom w

sprawach nieuregulowanych w art. 39 stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami

rolnymi Skarbu Państwa

(Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 603, Nr 115, poz. 1229, Nr 122, poz. 1323 i Nr 154, poz. 1793 i 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676 i Nr 155, poz. 1287).

Jednostka, o której mowa w art. 6, jest uprawniona do kontroli jednostek upoważnionych

przez

1)

ministra właściwego do spraw rolnictwa do

a)

prowadzenia oceny wartości użytkowej lub hodowlanej,

b)

publikowania wyników oceny wartości użytkowej lub hodowlanej,

c)

prowadzenia specjalistycznych szkoleń zawodowych dla osób prowadzących ocenę wartości

użytkowej, sztuczne unasiennianie oraz wydawania zaświadczeń w tym zakresie,

d)

prowadzenia ksiąg,

e)

prowadzenia rejestrów,

f)

przeprowadzania analiz grup krwi,

g)

wykorzystania reproduktorów lub ich nasienia w sztucznym unasiennianiu bydła,

h)

pobierania, konserwowania, przechowywania oraz wprowadzania do obrotu komórek jajowych

i zarodków,

i)

wydawania świadectw potwierdzających spełnienie warunków dla materiału biologicznego,

zwierząt hodowlanych i jaj wylęgowych przywożonych z zagranicy;

2)

wojewodę do

a)

pozyskiwania, konfekcjonowania, przechowywania i dostarczania nasienia,

b)

prowadzenia sztucznego wylęgu drobiu;

3)

starostę do wykorzystywania reproduktorów w punkcie kopulacyjnym.

Kontrola w zakresie hodowli i rozrodu zwierząt dotyczy w szczególności

1)

przeprowadzania oceny wartości użytkowej i hodowlanej;

2)

prowadzenia

a)

dokumentacji hodowlanej,

b)

ksiąg zwierząt hodowlanych i rejestrów,

c)

sztucznego unasiennienia,

d)

sztucznego wylęgu drobiu;

3)

realizacji

a)

krajowych programów hodowlanych,

b)

programów hodowlanych krzyżowania zwierząt,

c)

programów oceny i selekcji reproduktorów;

4)

wykorzystywania reproduktorów w punktach kopulacyjnych;

5)

wydawania świadectw potwierdzających spełnienie warunków dla materiału biologicznego,

zwierząt hodowlanych i jaj wylęgowych sprowadzanych z zagranicy;

6)

potwierdzania pochodzenia zwierząt w oparciu o badanie grup krwi lub innych markerów

genetycznych.

1.

Pracownicy jednostki, o której mowa w art. 6, upoważnieni przez dyrektora tej jednostki

do wykonywania czynności kontrolnych, są uprawnieni do

1)

wstępu na grunty, w tym leśne, i do obiektów, w których utrzymywane są zwierzęta,

oraz do obiektów, w których jest produkowany i przechowywany materiał biologiczny;

2)

oględzin zwierząt, przeprowadzania badań i pobierania próbek krwi oraz próbek materiału

biologicznego;

3)

kontroli dokumentów hodowlanych i innych niezbędnych dokumentów;

4)

żądania pisemnych i ustnych wyjaśnień.

2.

Czynności kontrolnych dokonuje się z zachowaniem przepisów sanitarno-weterynaryjnych

w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 2, powinna umożliwić przeprowadzenie kontroli, przedłożyć

dokumenty hodowlane oraz inne niezbędne dokumenty, a także doprowadzić zwierzęta.

4.

Pracownicy jednostki, o której mowa w art. 6, są obowiązani, podczas wykonywania czynności

kontrolnych, posiadać upoważnienie dyrektora tej jednostki.

1.

Z przebiegu kontroli osoba kontrolująca sporządza protokół.

2.

W przypadku stwierdzenia uchybień dyrektor jednostki, o której mowa w art. 6, lub

osoba przez niego upoważniona wyznacza termin ich usunięcia, nie krótszy niż 7 dni.

3.

W przypadku nieusunięcia uchybień w określonym terminie dyrektor jednostki, o której

mowa w art. 6, lub osoba przez niego upoważniona występuje z wnioskiem do

1)

ministra właściwego do spraw rolnictwa o cofnięcie zezwoleń, o których mowa w art.

8, art. 8a, art. 14 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 22, art. 24 ust. 2, art. 26 ust.

2 i art. 36 ust. 2;

2)

wojewody o cofnięcie zezwoleń, o których mowa w art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 2;

3)

starosty o cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2.

W terminie do dnia 31 stycznia dyrektor jednostki, o której mowa w art. 6, składa

ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa coroczne sprawozdanie z kontroli przeprowadzonych

w roku poprzednim.

1.

Zawody konne służą ocenie wartości użytkowej koniowatych.

2.

Warunki dotyczące zawodów konnych, z zastrzeżeniem ust. 3, nie mogą wprowadzać różnic

pomiędzy koniowatymi zarejestrowanymi w Rzeczypospolitej Polskiej a koniowatymi zarejestrowanymi

w krajach członkowskich Unii Europejskiej, a w szczególności w odniesieniu do

1)

warunków udziału w zawodach, a zwłaszcza wymagań minimalnych lub maksymalnych;

2)

kryteriów sędziowania;

3)

nagród pieniężnych lub zysków, które pochodzą z zawodów.

3.

Przepisy ust. 2 nie dotyczą

1)

zawodów przeznaczonych dla koniowatych, wpisanych do ksiąg, których organizacja ma

na celu ich selekcję;

2)

zawodów regionalnych, których celem jest selekcja koniowatych;

3)

imprez historycznych lub tradycyjnych.

4.

O organizacji zawodów, o których mowa w ust. 3, organizator informuje ministra właściwego

do spraw rolnictwa.

5.

Organizator zawodów konnych jest obowiązany do niezwłocznego pisemnego powiadomienia

posiadacza o przyczynach niedopuszczenia zwierzęcia do udziału w zawodach.

6.

Organizator zawodów konnych może przeznaczyć nie więcej niż 20% nagród lub zysków

pieniężnych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, na ochronę, rozwój lub doskonalenie hodowli

koniowatych, informując ministra właściwego do spraw rolnictwa o kryteriach rozdziału

tych środków.

1.

Kto

1

wykorzystuje reproduktora w punkcie kopulacyjnym bez decyzji starosty o dopuszczeniu

reproduktora do użytkowania,

2)

wykorzystuje w rozrodzie pszczół trutnie pochodzące od matek pszczelich lub ich córek

z linii hodowlanych niewpisanych do ksiąg lub rejestrów,

3)

nie przestrzega zakazu utrzymywania pszczół lub utrzymuje pszczoły linii niedopuszczonych

do utrzymywania,

4)

dokonuje sztucznego unasienniania

a

nie posiadając zaświadczenia o ukończeniu kursu organizowanego przez jednostkę organizacyjną

o zasięgu krajowym lub podmiot upoważniony przez ministra właściwego do spraw rolnictwa,

b)

używając nasienia od reproduktorów niedopuszczonych do wykorzystania w sztucznym unasiennianiu,

c

zaopatruje się w nasienie u podmiotów nieposiadających zezwolenia wojewody na pozyskiwanie,

konfekcjonowanie, przechowywanie i dostarczanie nasienia,

5)

bez wymaganego zezwolenia prowadzi działalność w zakresie

a)

pozyskiwania, konfekcjonowania, przechowywania i dostarczania nasienia podmiotom prowadzącym

sztuczne unasiennianie,

b)

wprowadzania do obrotu komórek jajowych i zarodków wykorzystywanych w rozrodzie zwierząt,

c)

sztucznego wylęgu drobiu,

6)

wprowadza do obrotu pisklęta pochodzące od rodów niewpisanych do ksiąg lub mieszańców

niewpisanych do rejestrów,

7)

wprowadza do obrotu lub do wykorzystania w rozrodzie zwierząt sprowadzony z zagranicy

materiał biologiczny bez wymaganego świadectwa,

8)

wprowadza do obrotu sprowadzone z zagranicy zwierzęta hodowlane i jaja wylęgowe bez

wymaganego świadectwa

- podlega karze grzywny.

2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec przepadek rzeczy

stanowiącej przedmiot wykroczenia, choćby nie stanowiła własności sprawcy.

3.

Orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

2.

Związek hodowców lub inny podmiot, który w dniu wejścia w życie ustawy prowadzi określoną

księgę, traci prawo do jej prowadzenia, jeżeli w ciągu roku nie wystąpi z wnioskiem

o zezwolenie na jej prowadzenie; w tym przypadku księgę wraz z dokumentacją przejmuje

jednostka organizacyjna o zasięgu krajowym, uprawniona do prowadzenia oceny wartości

użytkowej i hodowlanej zwierząt.

1.

Jednostka organizacyjna o zasięgu krajowym, która w dniu wejścia w życie ustawy prowadzi

księgi lub rejestry zwierząt, przekaże określoną księgę lub rejestr wraz z dokumentacją

związkowi hodowców lub innemu podmiotowi w ciągu 6 miesięcy od dnia uzyskania przez

nich zezwolenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

2.

(pominięty).

Zachowują ważność

1)

wpisy zwierząt do ksiąg prowadzonych na podstawie dotychczasowych przepisów;

2)

dokumenty hodowlane wydane przed dniem wejścia w życie ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy, o której mowa w ust. 1, pozostają

w mocy, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż w okresie

roku od dnia jej wejścia w życie.

1.

Traci moc ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o hodowli zwierząt gospodarskich

(Dz. U. Nr 54, poz. 310, z 1963 r. Nr 22, poz. 113 i z 1997 r. Nr 88, poz. 554).

2.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.