Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej.

1.

Służba Więzienna realizuje, na zasadach określonych w Kodeksie karnym wykonawczym, zadania w zakresie wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania.

2.

Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi

Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną.

3.

Do podstawowych zadań Służby Więziennej należy

1)

prowadzenie działalności resocjalizacyjnej wobec osób skazanych na kary pozbawienia

wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji

zawodowych, nauczania oraz zajęć kulturalno-oświatowych;

2)

wykonywanie tymczasowego aresztowania w sposób zabezpieczający prawidłowy tok postępowania

karnego;

3)

zapewnienie osobom skazanym na kary pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym

przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków, poszanowania godności,

opieki zdrowotnej i religijnej;

4)

ochrona społeczeństwa przed sprawcami przestępstw osadzonymi w zakładach karnych i

aresztach śledczych;

5)

zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa;

6)

wykonywanie aresztów zastosowanych na podstawie innych przepisów oraz pomocy prawnej

z tytułu umów międzynarodowych.

4.

Służba Więzienna współdziała z organami państwowymi i samorządowymi, stowarzyszeniami,

organizacjami oraz instytucjami, których celem jest współudział w wykonywaniu kary,

jak również z kościołami, związkami wyznaniowymi, szkołami wyższymi i placówkami naukowymi

oraz osobami godnymi zaufania.

4a

Służba Więzienna współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w

zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

5.

Określenie „osoby pozbawione wolności” oznacza, w rozumieniu niniejszej ustawy, osoby

pozbawione wolności w przypadkach, o których mowa w ust. 3 pkt 3 i 6.

Organy administracji państwowej, samorządu terytorialnego oraz państwowe jednostki

organizacyjne są obowiązane współdziałać z jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej

w zakresie i na zasadach określonych w ustawie.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do spraw niezakończonych orzeczeniami sądów dyscyplinarnych

w dniu jej wejścia w życie.

2.

Przepisy ustawy mają również zastosowanie do spraw zakończonych orzeczeniami sądów

dyscyplinarnych wydanymi po dniu 16 marca 1999 r.

1.

Jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej, zwanymi dalej „jednostkami organizacyjnymi”,

są

1)

Centralny Zarząd Służby Więziennej;

2)

okręgowe inspektoraty Służby Więziennej;

3)

zakłady karne i areszty śledcze;

4)

ośrodki szkolenia i ośrodki doskonalenia kadr Służby Więziennej.

2.

W ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, działają, w

razie potrzeby, szkoły, szpitale, ambulatoria i apteki.

3.

W jednostkach organizacyjnych mogą być tworzone służby, działy, zespoły i stanowiska

prowadzące działalność, w szczególności w zakresie oddziaływania wychowawczego, nauczania

i szkolenia, działalności duszpasterskiej, zatrudnienia, ochrony, zwalczania czynów

mogących zagrozić porządkowi i bezpieczeństwu, zapewnienia stosownych warunków bytowych

i pomocy socjalnej, opieki medycznej i sanitarnej.

4.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, mogą posiadać podległe

oddziały położone w tej samej lub innej miejscowości.

5.

Minister Sprawiedliwości może, w drodze zarządzenia, tworzyć, przekształcać i znosić

inne niż wymienione w ust. 1 jednostki organizacyjne, jeśli jest to niezbędne do realizacji

zadań Służby Więziennej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Centralnym Zarządem Służby Więziennej oraz podległymi jednostkami organizacyjnymi

kieruje Dyrektor Generalny Służby Więziennej podległy Ministrowi Sprawiedliwości.

2.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Służby

Więziennej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”.

3.

Dyrektora Generalnego Służby Więziennej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów

na wniosek Ministra Sprawiedliwości.

4.

Zastępców Dyrektora Generalnego Służby Więziennej mianuje i zwalnia ze stanowiska

Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Generalnego.

1.

Do zakresu działania Dyrektora Generalnego Służby Więziennej należy w szczególności

1)

tworzenie warunków do prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności

i tymczasowego aresztowania oraz ustalanie kierunków pracy resocjalizacyjnej;

2)

sprawowanie nadzoru nad organizacją i realizowaniem zadań przez jednostki organizacyjne;

3)

ustalanie metod i form wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariuszy, w zakresie

nieobjętym przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

4)

ustalanie zasad technicznego zabezpieczenia ochronnego i bezpieczeństwa w zakładach

karnych i aresztach śledczych;

5)

kierowanie pracą Centralnego Zarządu Służby Więziennej;

6)

kształtowanie polityki kadrowej w Służbie Więziennej i określanie szczegółowych zasad

szkolenia funkcjonariuszy;

7)

inicjowanie badań naukowych dotyczących zadań Służby Więziennej oraz współdziałanie

z placówkami naukowymi w tym zakresie;

8)

ustalanie liczby stanowisk w okręgowych inspektoratach Służby Więziennej oraz łącznej

liczby stanowisk dla podległych jednostek organizacyjnych;

9)

określanie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy w jednostkach organizacyjnych;

10)

ustalanie szczegółowych zasad wykorzystywania zwierząt do realizacji zadań Służby

Więziennej;

11)

ustalanie szczegółowych zasad gospodarowania składnikami majątkowymi i zapewnienie

racjonalnego wykorzystywania środków finansowych przeznaczonych na działalność Służby

Więziennej.

2.

Minister Sprawiedliwości nadaje, w drodze zarządzenia, statut Centralnemu Zarządowi

Służby Więziennej.

1.

Okręgowym inspektoratem Służby Więziennej kieruje dyrektor okręgowy Służby Więziennej.

2.

Dyrektora okręgowego Służby Więziennej mianuje, spośród oficerów Służby Więziennej,

i zwalnia ze stanowiska Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Generalnego

Służby Więziennej.

3.

Zastępcę dyrektora okręgowego Służby Więziennej mianuje, spośród oficerów Służby Więziennej,

i zwalnia ze stanowiska Dyrektor Generalny Służby Więziennej na wniosek dyrektora

okręgowego.

4.

Do zakresu działania dyrektora okręgowego Służby Więziennej należy w szczególności

1)

nadzorowanie działalności podległych zakładów karnych, aresztów śledczych i ośrodków

doskonalenia kadr;

2)

organizowanie systemu współdziałania podległych jednostek organizacyjnych w zakresie

utrzymania w nich bezpieczeństwa i porządku oraz współpraca w tym zakresie z Policją;

3)

współpraca z instytucjami państwowymi i samorządowymi;

4)

planowanie i rozdzielanie środków finansowych;

5)

ustalanie liczby stanowisk dla podległych jednostek organizacyjnych.

5.

Dyrektor okręgowy Służby Więziennej jest przełożonym funkcjonariuszy pełniących służbę

w podległych jednostkach organizacyjnych.

6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia

1)

siedziby i terytorialny zasięg działania dyrektorów okręgowych Służby Więziennej;

2)

szczegółowy zakres działania dyrektorów okręgowych oraz strukturę organizacyjną okręgowych

inspektoratów Służby Więziennej.

1.

Zasady i tryb tworzenia zakładów karnych i aresztów śledczych określa odrębna ustawa.

2.

Zakładem karnym i aresztem śledczym kieruje dyrektor.

3.

Dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego mianuje, spośród oficerów

Służby Więziennej, i zwalnia ze stanowiska Dyrektor Generalny Służby Więziennej na

wniosek właściwego dyrektora okręgowego Służby Więziennej.

4.

Zastępców dyrektora zakładu karnego i zastępców dyrektora aresztu śledczego mianuje,

spośród oficerów Służby Więziennej, i zwalnia ze stanowiska dyrektor okręgowy Służby

Więziennej na wniosek dyrektora tego zakładu karnego lub aresztu śledczego.

5.

Do zakresu działania dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego należy

w szczególności

1)

zapewnienie praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania;

2)

zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległej jednostce;

3)

racjonalne wykorzystanie środków finansowych;

4)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

5)

nadzorowanie działających w ramach zakładu i aresztu szkół, szpitali i ambulatoriów;

6)

wykonywanie poleceń wydawanych w ramach nadzoru penitencjarnego;

7)

współdziałanie w zakresie realizacji zadań zakładu lub aresztu z właściwymi instytucjami

państwowymi, samorządowymi i społecznymi oraz kościołami, związkami wyznaniowymi i

osobami godnymi zaufania.

6.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej ustala szczegółowy zakres działania dyrektorów

oraz strukturę organizacyjną zakładów karnych i aresztów śledczych.

1.

W ośrodkach szkolenia Służby Więziennej prowadzi się szkolenie podoficerów, chorążych

i oficerów Służby Więziennej.

2.

Ośrodkiem szkolenia i ośrodkiem doskonalenia kadr Służby Więziennej kieruje komendant.

3.

Komendanta ośrodka szkolenia i komendanta ośrodka doskonalenia kadr mianuje, spośród

oficerów Służby Więziennej, i zwalnia ze stanowiska Dyrektor Generalny Służby Więziennej.

4.

Zastępców komendanta ośrodka szkolenia i zastępców komendanta ośrodka doskonalenia

kadr mianuje i zwalnia ze stanowiska Dyrektor Generalny Służby Więziennej.

5.

Minister Sprawiedliwości tworzy, przekształca i znosi, w drodze zarządzenia, ośrodki

szkolenia i ośrodki doskonalenia kadr Służby Więziennej.

6.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej nadaje statuty ustalające zakres działania komendantów

ośrodków szkolenia i ośrodków doskonalenia kadr oraz strukturę organizacyjną ośrodków.

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych: dyrektorzy okręgowi Służby Więziennej, dyrektorzy

zakładów karnych i aresztów śledczych oraz komendanci ośrodków szkolenia i ośrodków

doskonalenia kadr są przełożonymi funkcjonariuszy i pracowników tych jednostek.

2.

Komendanci ośrodków szkolenia i ośrodków doskonalenia kadr są przełożonymi funkcjonariuszy

szkolonych w tych ośrodkach.

3.

Przełożonym jest także inny funkcjonariusz lub pracownik kierujący określonym odcinkiem

służby lub działalnością albo wyznaczony przez kierownika jednostki organizacyjnej.

1.

W jednostkach organizacyjnych pełnią służbę funkcjonariusze oraz mogą być zatrudnieni

pracownicy.

2.

Pracownikom wykonującym obowiązki w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi

wolności przysługuje z tego tytułu, obok wynagrodzenia wynikającego z odrębnych przepisów,

dodatek do wynagrodzenia.

3

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb przyznawania i wysokość dodatku, o którym mowa w ust.

2, uwzględniając w szczególności stanowiska i funkcje, których zajmowanie lub pełnienie

uprawnia do dodatku, a także wymiar czasu pracy w bezpośrednim kontakcie z osobami

pozbawionymi wolności mający wpływ na prawo do dodatku i jego wysokość.

4

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska, na których

mogą pełnić służbę wyłącznie funkcjonariusze, uwzględniając jednostki organizacyjne

i rodzaje tych stanowisk oraz specyfikę zadań na poszczególnych stanowiskach.

5

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i wykaz stanowisk, na których

pracownicy, o których mowa w ust. 1, są zatrudniani na zasadach określonych w przepisach

o pracownikach urzędów państwowych, uwzględniając w szczególności charakter wykonywanych

prac oraz jednostki organizacyjne, w których te prace są wykonywane.

Po wejściu w życie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przepisy, o których mowa w art. 5 § 3-6 i 12, stosuje się jednak do wykroczeń popełnionych

odpowiednio przez funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu i Służby Więziennej przed dniem wejścia w życie tego kodeksu.

Okres służby funkcjonariusza i okres zatrudnienia pracownika traktuje się jako pracę

o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

Funkcjonariusze i pracownicy powinni wykazywać się odpowiednim przygotowaniem ogólnym

i zawodowym, doświadczeniem oraz wysokim poziomem moralnym, systematycznie dokształcać

się i podnosić kwalifikacje zawodowe. W postępowaniu wobec osób pozbawionych wolności

obowiązani są

1)

kierować się zasadami praworządności, bezstronności oraz humanizmu;

2)

szanować ich prawa i godność;

3)

dokładać starań, aby wykonanie kary przyczyniało się do przygotowania skazanych do

życia w społeczeństwie;

4)

pomagać w poszukiwaniu rozwiązania ich problemów;

5)

oddziaływać pozytywnie swoim własnym przykładem.

1.

Funkcjonariusze i pracownicy nie mogą uczestniczyć w takiej działalności, która podważa

ich autorytet urzędowy lub w której wykorzystuje się informacje o charakterze służbowym

do celów pozasłużbowych.

2.

Funkcjonariuszom i pracownikom zabrania się w szczególności

1)

utrzymywania innych niż wynikające z obowiązków służbowych kontaktów z osobami pozbawionymi

wolności, jeżeli może to stanowić zagrożenie dla właściwego przebiegu służby lub jej

dobrego imienia;

2)

udzielania osobom nieupoważnionym informacji dotyczących osób pozbawionych wolności,

także po ich zwolnieniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

1.

Funkcjonariusze mogą zrzeszać się w związku zawodowym funkcjonariuszy Służby Więziennej.

2.

Przepisy ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854, Nr 100, poz. 1080 i Nr 128, poz. 1405 oraz z 2002 r. Nr 135, poz. 1146 i Nr 153, poz. 1271) stosuje się odpowiednio, z tym że w Służbie Więziennej może działać tylko jeden związek

zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku. Działania związku nie mogą zmierzać

do ograniczenia uprawnień osób pozbawionych wolności.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Ustanawia się odznakę „Za zasługi w pracy penitencjarnej”.

2.

Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana funkcjonariuszom lub pracownikom

wyróżniającym się szczególnymi osiągnięciami w służbie lub pracy. Odznaka może być

nadawana także innym osobom.

3.

Odznakę „Za zasługi w pracy penitencjarnej” nadaje Minister Sprawiedliwości.

4

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb nadawania

oraz wzór odznaki, o której mowa w ust. 3, uwzględniając w szczególności kryteria

stosowane przy nadawaniu odznaki oraz jej rodzaje.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

11, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa budżetowa określa dochody i wydatki związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej.

1.

Jednostki organizacyjne mogą tworzyć środki specjalne na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

2.

Środki specjalne mogą być tworzone

1)

ze środków, o których mowa w art. 43 § 1 ustawy - Kodeks karny wykonawczy, przydzielonych przez Ministra Sprawiedliwości;

2)

z przychodów niewyodrębnionej organizacyjnie z jednostki działalności ubocznej, pochodzących

a)

z zagospodarowania terenów, obiektów i sprzętu jednostki,

b)

z produktu pracy nakładczej wykonywanej przez osoby pozbawione wolności,

c)

z prowadzonej działalności w zakresie usług.

3.

Środki, o których mowa w ust. 2 pkt 1, przeznacza się na finansowanie pomocy osobom

pozbawionym wolności, zwalnianym z zakładów karnych i aresztów śledczych oraz ich

rodzinom.

4.

Środki, o których mowa w ust. 2 pkt 2, przeznacza się na pokrycie kosztów prowadzenia

działalności, remonty i konserwację obiektów oraz zakup wyposażenia i poprawę warunków

w jednostkach organizacyjnych.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory umundurowania, oznaki służby, dystynkcje i znaki identyfikacyjne funkcjonariuszy

oraz wzory wyposażenia specjalnego, z uwzględnieniem podziału umundurowania na letnie

i zimowe oraz służbowe i wyjściowe, składników umundurowania i wyposażenia specjalnego,

kroju i barwy tych składników, wzorów oznak służby i dystynkcji na poszczególnych

składnikach umundurowania oraz wzorów znaków identyfikacyjnych;

2)

zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali, odznak i znaków

identyfikacyjnych, z uwzględnieniem okresów noszenia umundurowania letniego i zimowego,

w których funkcjonariusze noszą umundurowanie wyjściowe, sposobu noszenia poszczególnych

składników umundurowania i wyposażenia specjalnego, a także ze wskazaniem umiejscowienia

oznak służby i dystynkcji oraz znaków identyfikacyjnych na składnikach umundurowania,

jak również wskazaniem miejsca i kolejności noszenia orderów, odznaczeń, medali i

ich baretek;

3)

wzory legitymacji służbowej i innych dokumentów funkcjonariusza, organy właściwe do

ich wydawania oraz zasady dokonywania wpisów w tych dokumentach, uwzględniając w szczególności

okres ważności legitymacji, okoliczności uzasadniające jej wymianę i zwrot, zadania

przełożonych w zakresie wydawania legitymacji i dokonywania w niej wpisów, treść legitymacji,

a także regulacje dotyczące innych dokumentów, w tym zwłaszcza dokumentów uprawniających

do świadczeń lekarskich;

4)

zasady naliczeń etatowych w Służbie Więziennej - poprzez ustalenie ogólnych kryteriów

naliczania liczby etatów w jednostkach organizacyjnych w ramach liczby etatów kalkulacyjnych

funkcjonariuszy wynikającej z ustawy budżetowej, a także kryteriów szczególnych dla

zakładów karnych, aresztów śledczych oraz ośrodków szkolenia i doskonalenia kadr Służby

Więziennej, uwzględniających specyfikę potrzeb w zakresie obsady kadrowej każdego

z tych rodzajów jednostek;

5)

uzbrojenie Służby Więziennej, z uwzględnieniem rodzajów broni i środków ochrony stosowanych

przez funkcjonariuszy w czasie pełnienia obowiązków służbowych na poszczególnych stanowiskach

służbowych w różnych rodzajach jednostek organizacyjnych;

6)

normy umundurowania i wyposażenia specjalnego funkcjonariuszy, określając w szczególności

formy realizacji uprawnień do umundurowania i wyposażenia specjalnego na poszczególnych

stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem specyfiki służby oraz okresów używalności

poszczególnych składników umundurowania i wyposażenia specjalnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

Funkcjonariusze wykonując czynności służbowe mają prawo

1)

legitymowania osób ubiegających się o wstęp oraz opuszczających teren jednostek organizacyjnych,

dokonywania ich kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży oraz sprawdzania

ładunków pojazdów wjeżdżających oraz wyjeżdżających;

2)

wzywania osób zakłócających spokój i porządek w bezpośrednim sąsiedztwie lub na terenie

zakładów karnych i aresztów śledczych, nawiązujących niedozwolone kontakty z osobami

pozbawionymi wolności, jak również usiłujących bez zezwolenia funkcjonariuszy dostarczyć

jakiekolwiek przedmioty na teren jednostki organizacyjnej - do zaniechania takich

zachowań;

3)

zatrzymania na terenie jednostki organizacyjnej, celem niezwłocznego przekazania Policji,

osób, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary;

4)

usunięcia z terenu jednostki organizacyjnej osoby, która nie stosuje się do poleceń

wydanych na podstawie obowiązujących przepisów;

5)

zatrzymania osób pozbawionych wolności, które dokonały ucieczki z aresztu śledczego

lub zakładu karnego, a także które na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły

areszt śledczy albo zakład karny i nie powróciły do niego w wyznaczonym terminie;

6)

żądania niezbędnej pomocy od funkcjonariuszy Policji, jak również zwracania się w

nagłych wypadkach do każdego obywatela o udzielenie doraźnej pomocy.

2.

Czynności wymienione w ust. 1 pkt 1-5 wykonuje się w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których

mowa w ust. 1.

4.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4, przysługuje

zażalenie do miejscowo właściwego sądu rejonowego, a na czynności, o których mowa

w ust. 1 pkt 5, do właściwego sądu penitencjarnego.

1.

Funkcjonariusze podczas pełnienia obowiązków służbowych są uprawnieni do stosowania

względem osób pozbawionych wolności środków przymusu bezpośredniego w postaci

1)

użycia siły fizycznej;

2)

umieszczenia w celi zabezpieczającej;

3)

założenia kasku ochronnego;

4)

założenia kajdan lub prowadnic;

5)

założenia pasów obezwładniających lub kaftana bezpieczeństwa;

6)

użycia wodnych środków obezwładniających;

7)

użycia siatki obezwładniającej;

8)

użycia chemicznych środków obezwładniających;

9)

użycia reflektora olśniewającego;

10)

użycia petard;

11)

użycia pałek służbowych;

12)

użycia pocisków niepenetracyjnych, miotanych z broni palnej.

2.

Środki przymusu bezpośredniego, wymienione w ust. 1, mogą być stosowane, jeżeli jest

to konieczne, wyłącznie w celu przeciwdziałania: usiłowaniu zamachu na życie lub zdrowie

własne albo innej osoby, nawoływaniu do buntu, rażącemu nieposłuszeństwu, groźnemu

zakłóceniu spokoju i porządku, niszczeniu mienia lub ucieczce osoby pozbawionej wolności.

3.

Środki przymusu bezpośredniego wymienione w ust. 1 pkt 1 i 4 oraz 6-12 mogą być stosowane

także wobec osób innych niż pozbawione wolności w razie groźnego zakłócenia przez

te osoby porządku na terenie jednostek organizacyjnych lub w przypadkach określonych

w art. 20.

4.

Wobec kobiet nie stosuje się środków przymusu bezpośredniego wymienionych w ust. 1

pkt 10-12, a wobec kobiet ciężarnych lub karmiących - także środków wymienionych w

ust. 1 pkt 5-9.

5.

W uzasadnionych przypadkach można w czasie konwojowania lub doprowadzania osoby pozbawionej

wolności zastosować kajdany, pas obezwładniający lub prowadnice w celu zapobieżenia

ucieczce tej osoby lub objawom jej czynnej agresywności.

6.

Środków przymusu bezpośredniego nie wolno stosować dłużej niż wymaga tego potrzeba.

Jeżeli środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 19 ust. 1 są niewystarczające

lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie jest możliwe, funkcjonariusz

ma prawo użycia broni palnej lub psa służbowego wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego zamachu na życie, zdrowie lub wolność funkcjonariusza

albo innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio

do takiego zamachu;

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni palnej lub innego niebezpiecznego narzędzia, których użycie zagrozić może życiu

lub zdrowiu funkcjonariusza albo innej osoby;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną funkcjonariuszowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej;

4)

w celu odparcia niebezpiecznego, bezpośredniego zamachu na obiekty zakładu karnego

lub aresztu śledczego;

5)

w celu udaremnienia ucieczki osoby pozbawionej wolności z zakładu karnego zamkniętego

lub aresztu śledczego;

6)

w celu odparcia bezpośredniego zamachu na konwój ochraniający osoby, broń palną, amunicję,

dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze lub inne

przedmioty wartościowe;

7)

w celu udaremnienia ucieczki konwojowanej lub dozorowanej osoby pozbawionej wolności,

jeśli

a)

pozbawienie wolności nastąpiło w związku z podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia

przestępstw: zabójstwa, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego,

umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia ze szczególnym okrucieństwem, podpalenia

lub umyślnego sprowadzenia w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia

lub zdrowia, lub

b)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej,

materiałów wybuchowych lub innego niebezpiecznego narzędzia;

8)

w pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach określonych

w pkt 1-3 oraz 5-7.

1.

Stosowanie środków przymusu bezpośredniego, użycie broni palnej lub psa służbowego

powinno być odpowiednie do stopnia zagrożenia, następować po uprzednim ostrzeżeniu

o ich użyciu i w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, względem

której je zastosowano, oraz nie może zmierzać do pozbawienia jej życia, a także narażać

na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

2.

Ostrzeżenia przewidzianego w ust. 1 nie stosuje się, jeżeli zwłoka w stosowaniu środka

przymusu bezpośredniego, użyciu broni palnej lub psa służbowego grozi bezpośrednim

niebezpieczeństwem dla życia funkcjonariusza lub innej osoby albo zrealizowaniem działań,

o których mowa w art. 20 pkt 1-3 i 6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki stosowania środków

przymusu bezpośredniego oraz użycia broni palnej lub psa służbowego przez funkcjonariuszy

oraz sposób postępowania w tym zakresie.

1.

W przypadkach zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa zakładów karnych lub aresztów

śledczych, Służba Więzienna współdziała z Policją.

2

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb współdziałania,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności organy obowiązane do współdziałania

oraz przypadki i warunki użycia sił Policji na terenie jednostek organizacyjnych.

Służba Więzienna może gromadzić i przetwarzać informacje i dane osobowe, w tym także

bez zgody osób, których dotyczą, niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art.

1 ust. 3 ustawy.

1.

Funkcjonariuszem może być obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający

z pełni praw publicznych i cywilnych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie,

odpowiednie kwalifikacje zawodowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w

formacjach uzbrojonych.

2.

W wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych przypadkach Dyrektor Generalny Służby Więziennej

może wyrazić zgodę na przyjęcie do Służby Więziennej osoby nieposiadającej średniego

wykształcenia, jeżeli w postępowaniu kwalifikacyjnym stwierdzono, że kandydat wykazuje

szczególne predyspozycje do Służby Więziennej.

3.

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego do Służby Więziennej.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie wykształcenia

i kwalifikacji zawodowych, jakim powinni odpowiadać funkcjonariusze, ustalając w szczególności

wymagania na poszczególnych stanowiskach służbowych oraz tryb awansowania na wyższe

stanowiska służbowe, z uwzględnieniem związanej z tym zmiany wymagań.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych

2

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi,

w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do

służby, uwzględniając w szczególności kategorie zdolności do służby kandydatów oraz

osób pełniących już służbę, z uwzględnieniem charakteru służby oraz warunków jej pełnienia.

3

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej

do służby oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach,

uwzględniając w szczególności tryb kierowania na komisje lekarskie oraz sposób postępowania

w przypadku czasowej niezdolności do służby.

1.

Przed podjęciem służby funkcjonariusz składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Służby Więziennej ślubuję uroczyście: dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej

Polskiej, przestrzegać prawa, kierować się zasadami humanizmu i poszanowania godności

ludzkiej, stawiając siebie i swoje siły do dyspozycji służby, przyczyniać się do realizacji

zadań Służby Więziennej.

Ślubuję: przestrzegać dyscypliny służbowej, tajemnicy państwowej i służbowej, rzetelnie

i sumiennie wykonywać powierzone mi zadania i polecenia przełożonych, dbać o honor

i dobre imię służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.

”

2

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, ceremoniał składania ślubowania,

uwzględniając warunki, tryb i termin składania ślubowania przez funkcjonariuszy, organy

uprawnione do przyjmowania ślubowania oraz wzór formularza aktu ślubowania.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w decyzji o mianowaniu funkcjonariusza

na stanowisko służbowe.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet.

5.

Decyzja o mianowaniu funkcjonariusza na stanowisko służbowe powinna w szczególności

określać

1)

stanowisko i miejsce pełnienia służby;

2)

termin rozpoczęcia służby;

3)

uposażenie.

1.

Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w Służbie Więziennej mianuje się funkcjonariuszem

w służbie przygotowawczej na okres 2 lat.

2.

Okres służby przygotowawczej ma na celu przygotowanie i wyszkolenie funkcjonariusza

oraz sprawdzenie, czy cechy osobiste, charakter i zdolności uzasadniają jego przydatność

do służby.

3.

Po odbyciu służby przygotowawczej funkcjonariusza mianuje się na stałe, jeżeli uzyska

pozytywną opinię służbową potwierdzającą osiągnięcie celów, o których mowa w ust.

2.

4.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza, który ponadto

ukończył odpowiednie przeszkolenie zawodowe, Dyrektor Generalny Służby Więziennej,

na wniosek przełożonego właściwego w sprawach osobowych, może skrócić okres służby

przygotowawczej funkcjonariusza.

5.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych, trwającej

dłużej niż 3 miesiące, przełożony właściwy w sprawach osobowych funkcjonariusza może

odpowiednio przedłużyć okres jego służby przygotowawczej, nie więcej jednak niż o

12 miesięcy.

6.

Okres służby przygotowawczej ulega przedłużeniu do czasu prawomocnego zakończenia

prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego lub dyscyplinarnego.

7.

Do funkcjonariuszy mianowanych na okres służby przygotowawczej stosuje się przepisy

dotyczące funkcjonariuszy mianowanych na stałe, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej odbywają ćwiczenia w jednostkach organizacyjnych na podstawie przydziałów

organizacyjno-mobilizacyjnych, przysługują, w zakresie przydzielonych im zadań, uprawnienia

i obowiązki funkcjonariuszy określone w rozdziale 2.

2.

Wyznaczenie do realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, może nastąpić wyłącznie

po uprzednim sprawdzeniu kwalifikacji osoby odbywającej ćwiczenia.

1.

Przełożonymi właściwymi w sprawach osobowych funkcjonariuszy są

1)

Minister Sprawiedliwości - w odniesieniu do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej

i zastępców Dyrektora Generalnego, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 3;

2)

Dyrektor Generalny Służby Więziennej - w odniesieniu do funkcjonariuszy pełniących

służbę w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej, dyrektorów okręgowych Służby Więziennej,

z zastrzeżeniem art. 6 ust. 2, zastępców dyrektorów okręgowych Służby Więziennej,

dyrektorów zakładów karnych i aresztów śledczych, a także komendantów ośrodków szkolenia

i komendantów ośrodków doskonalenia kadr oraz ich zastępców;

3)

dyrektorzy okręgowi Służby Więziennej - w odniesieniu do funkcjonariuszy pełniących

służbę w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej oraz zastępców dyrektorów zakładów

karnych i aresztów śledczych położonych na terenie działania tych dyrektorów okręgowych,

z zastrzeżeniem art. 43 ust. 1;

4)

dyrektorzy zakładów karnych i aresztów śledczych, komendanci ośrodków szkolenia i

ośrodków doskonalenia kadr - w odniesieniu do funkcjonariuszy pełniących służbę w

tych jednostkach organizacyjnych, z zastrzeżeniem pkt 2 i 3 oraz art. 43 ust. 1.

2.

Przez sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, należy rozumieć: mianowanie funkcjonariuszy

na stanowiska, przenoszenie i zwalnianie ze stanowisk, zawieszanie w czynnościach

służbowych, zwalnianie ze służby, ustalanie uposażenia oraz inne konieczne czynności

związane z powstaniem, zmianą, rozwiązaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających

z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy.

3

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres spraw

osobowych oraz właściwość przełożonych w tych sprawach, uwzględniając w szczególności

właściwość przełożonych w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w poszczególnych

jednostkach organizacyjnych oraz delegowanych do pełnienia służby poza Służbą Więzienną.

4.

Od decyzji w sprawach osobowych służy odwołanie do odpowiedniego wyższego przełożonego,

zgodnie z ust. 1, na zasadach i w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej

- odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Wyższy przełożony z urzędu uchyla decyzję

wydaną z naruszeniem prawa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Czas służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb ustalania i szczegółowe

zasady rozkładu czasu służby, określając, na czym polega jednozmianowy i wielozmianowy

rozkład czasu służby, oraz sposób udzielania czasu wolnego za pełnienie służby poza

rozkładem.

1.

Funkcjonariusz podlega opiniowaniu służbowemu nie rzadziej niż co 4 lata.

2.

Funkcjonariusz zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia.

Funkcjonariusz może w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie

do wyższego przełożonego.

3.

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, zasady opiniowania funkcjonariuszy,

zapoznawania z opinią, a także tryb wnoszenia oraz rozpatrywania odwołań od opinii

służbowych.

1.

Funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany

na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby; ponowne lub dalsze delegowanie

przed upływem 2 lat wymaga zgody funkcjonariusza. Funkcjonariusz może być przeniesiony

również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe.

2.

Przeniesienia albo delegowania dokonuje przełożony uprawniony do mianowania funkcjonariusza.

Przeniesienia albo delegowania do innej jednostki organizacyjnej podległej temu samemu

dyrektorowi okręgowemu Służby Więziennej dokonuje ten dyrektor, a do jednostki podległej

innemu dyrektorowi okręgowemu - Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Na kursy i do

szkół Służby Więziennej deleguje funkcjonariusza kierownik jednostki organizacyjnej.

3.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej może delegować funkcjonariusza, na czas określony

i za jego zgodą, do pełnienia służby poza Służbą Więzienną.

4

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb delegowania

do pełnienia służby poza Służbą Więzienną, przyznawania uposażenia oraz innych świadczeń

przysługujących funkcjonariuszowi w czasie delegowania, uwzględniając charakter zadań

służbowych poza Służbą Więzienną, do których funkcjonariusz może być delegowany, organy

uprawnione do występowania z wnioskiem o delegowanie funkcjonariusza, sposób wyrażania

przez niego zgody na delegowanie, tryb postępowania w przypadku zmiany warunków delegowania,

uprawnienia i świadczenia przysługujące funkcjonariuszowi w tym czasie, w szczególności

w zakresie ustalania i wypłaty uposażenia oraz prawa do urlopu, a także tryb i sposób

odwołania funkcjonariusza z delegowania oraz zwolnienia funkcjonariusza przez instytucję

ze stanowiska, które zajmował w niej podczas delegowania.

Funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku

w tej samej miejscowości, na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku

uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w następujących przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza

na równorzędne stanowisko.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania

lub wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne

ścigane z urzędu.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne, ścigane z urzędu,

lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania

lub dobro służby.

3.

Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu

prawomocnego zakończenia postępowania karnego.

Funkcjonariusz może być skierowany, z urzędu lub na jego prośbę, do komisji lekarskiej

w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do

służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb ustalania okoliczności

i przyczyn wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby przez funkcjonariuszy,

a także wysokość przysługującego odszkodowania, uwzględniając podmioty właściwe do

ustalania okoliczności i przyczyn wypadków, a także tryb postępowania, z uwzględnieniem

w szczególności interesów osób poszkodowanych, szczegółowe zasady korzystania z opinii

biegłych i sposób obliczania przysługującego odszkodowania.

1.

Stosunek służbowy ustaje z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza

ze służby.

2.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności, jeżeli wykonanie

tej kary nie zostało warunkowo zawieszone, lub za przestępstwo umyślne, ścigane z

urzędu;

5)

utraty obywatelstwa polskiego;

6)

pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby.

3.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 2 pkt

4;

3)

powołania do innej służby państwowej;

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

6)

likwidacji jednostki organizacyjnej lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem

obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki lub na niższe

stanowisko służbowe nie jest możliwe;

7)

gdy nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko w przypadkach określonych

w pkt 6 oraz art. 36 ust. 2.

4.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby z przyczyny określonej w ust. 3 pkt 2 i 5 może

nastąpić jedynie na podstawie decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.

5.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

6.

W przypadkach określonych w ust. 3 pkt 6 zwolnienie ze służby stałej może nastąpić

po upływie 6 miesięcy, a w przypadku służy przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy

od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej lub jej reorganizacji.

7.

O planowanym zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z przyczyny określonej w ust. 3

pkt 4 uprzedza się funkcjonariusza co najmniej na 6 miesięcy przed terminem jego zwolnienia.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej

przeniesienia na niższe stanowisko służbowe lub kary wydalenia ze służby - podlegają

uchyleniu skutki, jakie wyniknęły dla funkcjonariusza w związku z przeniesieniem na

niższe stanowisko lub zwolnieniem ze służby; o uchyleniu innych skutków decyduje Dyrektor

Generalny Służby Więziennej.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3

pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby

z powodu obłożnej choroby, chyba że funkcjonariusz pisemnie zgłosi wystąpienie ze

służby.

2.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 2-4 oraz ust.

3 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu

obłożnej choroby, chyba że funkcjonariusz pisemnie zgłosi wystąpienie ze służby.

3.

Przed zwolnieniem funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 5 zasięga

się opinii właściwego organu statutowego związku zawodowego, o którym mowa w art.

14.

1.

Funkcjonariusza-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego

zwolnić ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 39 ust. 2 pkt 3, 4 i

6 oraz ust. 3 pkt 2, 3, 5 i 6.

2.

W razie zwolnienia funkcjonariusza-kobiety ze służby na podstawie art. 39 ust. 3 pkt

5 i 6, przysługuje jej do końca urlopu macierzyńskiego świadczenie pieniężne w wysokości

określonej w art. 113 ust. 1.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu w okresie urlopu wychowawczego na podstawie art. 39

ust. 3 pkt 5 i 6 przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

1.

Oficerów zwalnia ze służby Dyrektor Generalny Służby Więziennej.

2.

Decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby powinna w szczególności określać

1)

datę zwolnienia;

2)

tryb zwolnienia (podstawę prawną);

3)

uzasadnienie;

4)

pouczenie o środkach odwoławczych.

1.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wydaje się niezwłocznie świadectwo służby

oraz, na jego wniosek, w terminie 7 dni, opinię o służbie.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego

przełożonego od opinii o służbie, w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia.

3

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, dane, które należy podać

w świadectwie służby, a także tryb wydawania i prostowania tych świadectw, uwzględniając

w szczególności tryb przyznawania i wysokość odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej

niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby, oraz wzór świadectwa

służby.

1.

Z dniem uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza

mianuje się na stanowisko zajmowane ostatnio lub równorzędne.

2.

Funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, zobowiązany jest niezwłocznie zgłosić się

do służby.

3.

Funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, nabywa prawo do uposażenia z dniem podjęcia

służby lub przedstawienia dokumentu stwierdzającego niezdolność do służby z powodu

choroby.

4.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, świadczenia funkcjonariusza za okres pozostawania

poza służbą są ograniczone do uposażenia należnego na stanowisku zajmowanym przed

zwolnieniem ze służby, za okres nieprzekraczający 6 miesięcy.

5.

Okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie określone w ust. 4,

traktuje się na równi ze służbą w zakresie wszystkich uprawnień uzależnionych od stażu

służby.

W razie śmierci funkcjonariusza stosunek służbowy wygasa. Wygaśnięcie stosunku służbowego

stwierdza przełożony właściwy w sprawach osobowych funkcjonariusza.

Ustanawia się korpusy i stopnie Służby Więziennej w następującym porządku

1)

w korpusie szeregowych Służby Więziennej

a)

szeregowy Służby Więziennej,

b)

starszy szeregowy Służby Więziennej;

2)

w korpusie podoficerów Służby Więziennej

a)

kapral Służby Więziennej,

b)

starszy kapral Służby Więziennej,

c)

plutonowy Służby Więziennej,

d)

sierżant Służby Więziennej,

e)

starszy sierżant Służby Więziennej,

f)

sierżant sztabowy Służby Więziennej,

g)

starszy sierżant sztabowy Służby Więziennej;

3)

w korpusie chorążych Służby Więziennej

a)

młodszy chorąży Służby Więziennej,

b)

chorąży Służby Więziennej,

c)

starszy chorąży Służby Więziennej;

4)

w korpusie oficerów Służby Więziennej

a)

podporucznik Służby Więziennej,

b)

porucznik Służby Więziennej,

c)

kapitan Służby Więziennej,

d)

major Służby Więziennej,

e)

podpułkownik Służby Więziennej,

f)

pułkownik Służby Więziennej,

g)

generał Służby Więziennej.

1.

Stopień szeregowego i starszego szeregowego Służby Więziennej nadaje przełożony właściwy

w sprawach osobowych funkcjonariusza. Stopień szeregowego nadaje się z dniem mianowania

na stanowisko służbowe.

2.

Stopnie podoficerskie Służby Więziennej nadają

1)

dyrektor okręgowy Służby Więziennej - funkcjonariuszom pełniącym służbę w jednostkach

organizacyjnych na terenie jego działania, z zastrzeżeniem pkt 2;

2)

komendant ośrodka szkolenia - funkcjonariuszom pełniącym służbę w ośrodku oraz pierwszy

stopień podoficerski absolwentom szkoły podoficerskiej;

3)

Dyrektor Generalny Służby Więziennej - funkcjonariuszom pełniącym służbę w Centralnym

Zarządzie Służby Więziennej, z zastrzeżeniem pkt 2.

3.

Stopnie chorążych Służby Więziennej nadaje Dyrektor Generalny Służby Więziennej.

4.

Pierwszy stopień oficerski Służby Więziennej, z zastrzeżeniem przepisu art. 56 ust.

3, oraz stopień generała Służby Więziennej nadaje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek Ministra Sprawiedliwości. Pozostałe stopnie oficerskie nadaje Minister

Sprawiedliwości.

1.

Podoficerem lub chorążym Służby Więziennej może być osoba, która spełnia warunki określone

w art. 24 ust. 1, a ponadto ukończyła odpowiednio szkołę podoficerską lub szkołę chorążych

Służby Więziennej albo złożyła egzamin na podoficera lub chorążego.

2.

Osobie przyjętej do służby na podstawie art. 24 ust. 2, po ukończeniu szkoły podoficerskiej

nadaje się stopień starszego szeregowego Służby Więziennej. Osobie tej nadaje się

pierwszy stopień podoficerski po ukończeniu szkoły średniej.

3.

Osobie podejmującej służbę i posiadającej wyższe wykształcenie nadaje się stopień

młodszego chorążego Służby Więziennej.

Pierwszy stopień oficerski Służby Więziennej może być nadany osobie, która spełnia

warunki określone w art. 24 ust. 1, a ponadto posiada wykształcenie wyższe i ukończyła

szkołę oficerską albo złożyła egzamin na oficera.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2002 r., zachowują moc przepisy dotychczasowe,

jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, program i czas trwania

nauki w szkołach Służby Więziennej, tryb składania egzaminów na oficera, chorążego

i podoficera, a także sposoby doskonalenia zawodowego funkcjonariuszy, uwzględniając

dopuszczalne formy doskonalenia zawodowego oraz sposoby jego realizacji.

1.

Nadanie kolejnego wyższego stopnia następuje stosownie do zajmowanego stanowiska służbowego

i posiadanego wykształcenia oraz w zależności od opinii służbowej.

2.

Nadanie stopnia, o którym mowa w ust. 1, nie może nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu

w posiadanym stopniu odpowiedniego okresu, który wynosi

1)

w korpusie podoficerów Służby Więziennej, w stopniu

a)

kaprala Służby Więziennej - 2 lata,

b)

starszego kaprala Służby Więziennej - 2 lata,

c)

plutonowego Służby Więziennej - 2 lata,

d)

sierżanta Służby Więziennej - 4 lata,

e)

starszego sierżanta Służby Więziennej - 4 lata,

f)

sierżanta sztabowego Służby Więziennej - 5 lat;

2)

w korpusie chorążych Służby Więziennej, w stopniu

a)

młodszego chorążego Służby Więziennej - 3 lata,

b)

chorążego Służby Więziennej - 4 lata;

3)

w korpusie oficerów Służby Więziennej, w stopniu

a)

podporucznika Służby Więziennej - 3 lata,

b)

porucznika Służby Więziennej - 4 lata,

c)

kapitana Służby Więziennej - 5 lat,

d)

majora Służby Więziennej - 4 lata,

e)

podpułkownika Służby Więziennej - 4 lata.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Minister Sprawiedliwości, na wniosek Dyrektora

Generalnego Służby Więziennej, może nadać funkcjonariuszowi wyższy stopień, z pominięciem

okresów służby wymienionych w ust. 2, uwzględniając jednak ograniczenia wynikające

z przepisu art. 48 ust. 4.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Stopnie Służby Więziennej są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać stopni Służby Więziennej z dodaniem

określenia „w stanie spoczynku”.

3.

Pozbawienie stopnia Służby Więziennej następuje w razie zwolnienia funkcjonariusza

ze służby w przypadkach

1)

utraty obywatelstwa polskiego;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

z niskich pobudek.

4.

Można pozbawić stopnia Służby Więziennej w przypadku zwolnienia ze służby funkcjonariusza

skazanego prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 3 pkt

3.

1.

O obniżeniu lub pozbawieniu stopnia Służby Więziennej decyduje przełożony właściwy

do nadania tego stopnia.

2.

O obniżeniu lub pozbawieniu stopnia oficerskiego Służby Więziennej decyduje Minister

Sprawiedliwości.

3.

O obniżeniu lub pozbawieniu stopnia generała Służby Więziennej decyduje Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Sprawiedliwości.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia decyzji, na której podstawie

nastąpiło obniżenie lub pozbawienie stopnia.

2.

Decyzję o pozbawieniu stopnia uchyla się w razie uchylenia

1)

prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione z niskich

pobudek.

3.

Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego Służby Więziennej podejmuje Minister Sprawiedliwości.

W pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia podejmuje przełożony właściwy

do nadania tego stopnia.

1.

Osobie przyjmowanej do służby i posiadającej stopień wojskowy, policyjny lub Państwowej

Straży Pożarnej można nadać odpowiedni stopień Służby Więziennej, jeżeli posiada wykształcenie

wymagane do nadania takiego stopnia.

2.

Nadanie stopnia, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić wyłącznie po odbyciu przeszkolenia

zawodowego Służby Więziennej.

3.

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika, stopień

podkomisarza Policji lub stopień młodszego kapitana w Państwowej Straży Pożarnej,

odpowiedni pierwszy stopień oficerski Służby Więziennej nadaje Minister Sprawiedliwości.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb nadawania

funkcjonariuszom stopni Służby Więziennej, uwzględniając w szczególności warunki i

tryb awansowania na wyższy stopień służbowy.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem oraz przestrzegać

przepisów niniejszej ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, funkcjonariusz

powinien zameldować wyższemu przełożonemu, Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej

lub Ministrowi Sprawiedliwości z pominięciem drogi służbowej.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Służby Więziennej.

(uchylony).

Sposób pełnienia służby oraz zasady postępowania i zachowania się funkcjonariuszy

określają regulaminy wydane przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany zachować w tajemnicy wszystkie sprawy, o których powziął

wiadomość bezpośrednio lub pośrednio w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,

jeżeli sprawy te uznano za tajne albo gdy utrzymania ich w tajemnicy wymaga dobro

publiczne lub względy służbowe.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa zarówno w czasie służby, jak i po zwolnieniu ze

służby.

3.

Minister Sprawiedliwości lub upoważniony przez niego przełożony może zwolnić funkcjonariusza

od obowiązku zachowania tajemnicy w określonym przypadku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że

1)

art. 8-11, art. 13 i 45 wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia,

2)

art. 55-59 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariusz w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego umundurowania

i wyposażenia.

2.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej określa przypadki lub rodzaje służby, w których

funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia

umundurowania.

Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia właściwego kierownika jednostki organizacyjnej

podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej.

2.

Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo

w partii politycznej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować Dyrektora Generalnego Służby Więziennej

lub upoważnionego przez niego przełożonego o przynależności do organizacji lub stowarzyszeń

zagranicznych albo międzynarodowych.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby z przyczyn określonych w art. 39 ust. 2 pkt 3-6

oraz ust. 3 pkt 2, przed upływem 5 lat od odbycia szkolenia przewidzianego dla podoficerów,

chorążych lub oficerów Służby Więziennej, jest obowiązany zwrócić zrewaloryzowaną

kwotę stanowiącą równowartość kosztów wyżywienia i umundurowania otrzymanych w czasie

nauki.

2

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, koszty, o których mowa

w ust. 1, warunki ich zwracania oraz przypadki zwalniania z obowiązku zwrotu tych

kosztów, z uwzględnieniem w szczególności

1)

wysokości kosztów podlegających zwrotowi i sposobu ustalania ich wysokości;

2)

organów uprawnionych do ustalania tych kosztów i ich egzekwowania;

3)

trybu egzekwowania tych należności;

4)

organów uprawnionych do zwalniania od obowiązku zwrotu tych kosztów;

5)

trybu zwalniania od obowiązku zwrotu tych kosztów.

1.

Funkcjonariusz, w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, korzysta z ochrony

przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną, jeżeli

postępowanie karne, wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z

wykonywaniem czynności służbowych, zostanie prawomocnie umorzone z powodu braku cech

przestępstwa lub zakończone wyrokiem uniewinniającym. Koszty, ograniczone do określonej

w odrębnych przepisach wysokości wynagrodzenia jednego adwokata, zwraca się z budżetu.

1.

Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł

szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie. W razie śmierci funkcjonariusza w związku

ze służbą, odszkodowanie otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny.

2.

Do odszkodowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy o odszkodowaniach

przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji.

1.

Funkcjonariusz po 15 latach służby nabywa prawo do emerytury.

2.

Funkcjonariusz, który stał się inwalidą, jest uprawniony do renty inwalidzkiej.

3.

Członkowie rodzin po zmarłych funkcjonariuszach są uprawnieni do renty rodzinnej.

4

Zasady przyznawania świadczeń określonych w ust. 1-3 normują przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich

rodzin.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatne umundurowanie oraz wyposażenie specjalne dla poszczególnych

rodzajów służb.

2.

Funkcjonariusz mianowany na stałe nabywa na własność otrzymane składniki umundurowania.

3.

W zamian za umundurowanie i czyszczenie chemiczne umundurowania funkcjonariusz otrzymuje

równoważnik pieniężny.

4

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, zasady i normy przydzielania

funkcjonariuszom umundurowania i wyposażenia, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem

funkcjonariuszy uprawnionych do wyposażenia specjalnego i zasad przydziału takiego

wyposażenia pozostałym funkcjonariuszom, zasad wydawania umundurowania i wyposażenia

używanego, warunków wydawania elementów wyposażenia specjalnego i składników umundurowania

przed upływem okresu używalności oraz zasad zwrotu przez funkcjonariuszy wyposażenia

specjalnego i umundurowania, a także ilościowych norm umundurowania dla funkcjonariuszy

mężczyzn i kobiet, w tym norm materiałów wydawanych w zamian za gotowe mundury.

5

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, szczegółowe zasady otrzymywania i zwrotu

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oraz wysokość równoważnika pieniężnego

za czyszczenie chemiczne umundurowania dla funkcjonariuszy, uwzględniając w szczególności

wysokość równoważnika dla poszczególnych stopni służbowych przy uwzględnieniu należnych

norm umundurowania, oraz tryb ustalania okoliczności skutkujących obowiązkiem zwrotu

pobranego równoważnika.

1.

Jednostki organizacyjne oraz funkcjonariusze otrzymują wyposażenie niezbędne do wykonywania

czynności służbowych.

2.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej określa normy wyposażenia, o których mowa w ust.

1, szczegółowe zasady jego przydzielania i użytkowania.

1.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, uprawnienia funkcjonariuszy

i pracowników do wyżywienia podczas pełnienia służby, uwzględniając w szczególności

przypadki, w których przysługuje wyżywienie, normy wyżywienia oraz wysokość dziennej

stawki budżetowej na wyżywienie, a także dopuszczalne przekroczenia dziennej stawki

budżetowej.

2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki otrzymywania równoważnika pieniężnego

w zamian za wyżywienie podczas pełnienia służby oraz jego wysokość, uwzględniając

w szczególności przypadki, w których równoważnik przysługuje, sposób jego naliczania

i wypłaty.

1

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu na

koszt właściwej jednostki organizacyjnej środkami publicznego transportu zbiorowego

do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

3

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 2, nie przysługuje funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego na

podstawie odrębnych przepisów.

4

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb oraz warunki

zwrotu kosztów i wypłaty równoważnika, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności

rodzaj środka transportu i odległość, które stanowić będą podstawę wyliczenia zryczałtowanego

równoważnika pieniężnego za przejazd, oraz wzór wniosków, na podstawie których następować

będzie zwrot poniesionych kosztów lub wypłata równoważnika.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń

służby zdrowia resortu spraw wewnętrznych na zasadach ustalonych dla funkcjonariuszy

Policji i ich rodzin.

2.

Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mogą również korzystać z bezpłatnych świadczeń

zdrowotnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w zakresie i na warunkach określonych,

w drodze rozporządzenia, przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznejoraz Ministra Sprawiedliwości, lub świadczeń zdrowotnych innych zakładów opieki zdrowotnej

na warunkach określonych, w drodze rozporządzenia, przez Ministra Sprawiedliwości

w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny mogą być przyznane także inne świadczenia

socjalne i bytowe.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki SocjalnejMinistrem Finansów

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który nie nabył uprawnień do zaopatrzenia

emerytalnego na podstawie przepisów, o których mowa w art. 68 ust. 4, a także członkom

jego rodziny przysługuje prawo do świadczeń zdrowotnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej w zakresie i na warunkach przewidzianych dla pracowników, z którymi stosunek

pracy został rozwiązany.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Za członków rodziny funkcjonariusza, uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

72-75, uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się dzieci (własne, małżonka, przysposobione, wzięte na wychowanie)

pozostające na utrzymaniu, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów;

2)

stały się inwalidami I lub II grupy

1.

Funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do funkcjonariuszy-mężczyzn w zakresie, w jakim ze szczególnych

uprawnień przewidzianych dla pracownic mogą korzystać pracownicy.

1.

Funkcjonariuszowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze służby, a

jeżeli pełnił służbę przygotowawczą - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, okres służby

wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa

pracy.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują korzystniejsze

rozwiązanie.

3.

Jeżeli funkcjonariusz nie może podjąć zatrudnienia w czasie określonym w ust. 1, ze

względu na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo, zachowuje uprawnienia

określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia w ciągu 3 miesięcy od dnia ustania

niezdolności do pracy lub inwalidztwa.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w razie

skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 26 dni roboczych.

2.

Prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego funkcjonariusz nabywa z upływem 11 miesięcy

służby.

1.

Funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego z ważnych względów służbowych,

a także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części.

2.

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu spowodowanych

odwołaniem, według norm ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach

przeniesienia lub delegowania.

3.

Termin urlopu może być przesunięty na uzasadniony wniosek funkcjonariusza.

4.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu

tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

Minister Sprawiedliwości może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, płatne urlopy dodatkowe

w wymiarze do 13 dni roboczych rocznie dla funkcjonariuszy, którzy pełnią służbę w

warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia albo osiągnęli określony

wiek lub staż służby albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby.

Funkcjonariuszowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego, okolicznościowego lub

szkoleniowego, a także urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady udzielania

funkcjonariuszom urlopów, odwoływania z urlopów, tryb zwrotu innych niż określone

w art. 80 ust. 2 kosztów odwołania z urlopu, tryb postępowania w tych sprawach, a

także wymiar urlopów, o których mowa w art. 81 i art. 82.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art. 9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art.

45-47, art. 50, art. 66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80

i art. 82, które wchodzą w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który

wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r.

o zmianie ustawy konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach

między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie

terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

1.

Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie

i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane następujące wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

3)

krótkoterminowy urlop, nieprzekraczający 5 dni;

4)

przyznanie odznaki, o której mowa w art. 15;

5)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;

6)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;

7)

przedstawienie do odznaczenia państwowego.

2

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania wyróżnień

oraz właściwość przełożonych w tych sprawach, uwzględniając w szczególności sposób

i formę dokonywania wyróżnień.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków

rodziny określonych w art. 86 oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2.

Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszowi uwzględnia

się jego stan rodzinny, stopień służbowy lub zajmowane stanowisko oraz normy dodatkowe

przysługujące osobom uprawnionym na podstawie przepisów odrębnych, jednak nie więcej

niż z dwóch tytułów. Jednostkowa norma powierzchni mieszkalnej wynosi od 7 m

3.

Za miejscowość pobliską uważa się miejscowość, do której czas dojazdu publicznymi

środkami transportu, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami, nie

przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca

pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliżej miejsca zamieszkania. Do czasu tego

nie wlicza się dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której

funkcjonariusz dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

4.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej

powierzchni mieszkalnej lokalu mieszkalnego, są

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne, małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) wspólnie zamieszkujące z funkcjonariuszem i pozostające na jego utrzymaniu

do osiągnięcia pełnoletności, a jeżeli kształcą się w szkole, to do ukończenia nauki,

nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, chyba że ze względu na

inwalidztwo I lub II grupy

3)

rodzice funkcjonariusza lub jego małżonka wspólnie zamieszkujący z funkcjonariuszem

i pozostający na jego utrzymaniu, nieposiadający własnych źródeł utrzymania albo ze

względu na inwalidztwo I lub II grupy

1.

Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji

jednostek organizacyjnych, uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej albo od terenowych

organów administracji rządowej, samorządowej, osób prawnych lub fizycznych, a także

zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek organizacyjnych.

2.

W razie gdy lokal mieszkalny określony w ust. 1 jest zbędny jednostce organizacyjnej,

może być przekazany kierownikowi rejonowego urzędu rządowej administracji ogólnej

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

2

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowy tryb przyznawania i wypłaty

równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając właściwość organów w tych sprawach,

a także sposób zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego.

1

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku

mieszkania, jeżeli on sam lub jego małżonek, nie posiadają lokalu mieszkalnego lub

domu, a także jeżeli nie przydzielono funkcjonariuszowi kwatery tymczasowej.

2.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w

innej miejscowości, przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

on sam lub małżonek nie posiada lokalu mieszkalnego albo domu w nowym miejscu pełnienia

służby lub miejscowości pobliskiej.

3

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i

wypłaty równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając właściwość organów w tych

sprawach, a także zasady zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu

mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego.

2

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, szczegółowe zasady przyznawania i wypłaty

oraz zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając przypadki, w

których pomoc ta jest przyznawana lub podlega zwrotowi, jak również sposób obliczania

wysokości pomocy finansowej przyznawanej lub orzekanej do zwrotu, a także rodzaje

dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy.

1.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

zajmującemu, w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, lokal

mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, umowy najmu lub spółdzielczego prawa

do lokalu, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lub

dom;

2)

który jest właścicielem lub współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej

przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej;

3)

którego małżonek spełnia warunki określone w pkt 1 lub 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego,

lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia

służby lub miejscowości pobliskiej.

2.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej w przypadkach szczególnie uzasadnionych względami

służbowymi może przydzielić lokal mieszkalny funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust.

1 pkt 1.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby zajmuje lokal mieszkalny lub dom na podstawie decyzji administracyjnej

lub umowy najmu, może być przydzielony lokal mieszkalny w nowym miejscu pełnienia

służby, z uwzględnieniem osób określonych w art. 86, niezależnie od wieku dzieci,

o których mowa w art. 86 pkt 2, jeżeli zwolni dotychczas zajmowany lokal mieszkalny

lub dom.

2.

Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa w art. 90,

lub odpowiedniej pomocy na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, może być

przydzielony lokal mieszkalny, jeżeli zwróci pomoc finansową.

3.

Funkcjonariusz przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, który

w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego

lub domu, o których mowa w ust. 1, otrzymuje tymczasową kwaterę.

4.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

zakwaterowanie. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków Służby Więziennej.

1.

Funkcjonariusz, który zajmuje lokal mieszkalny określony w art. 87 ust. 1, a niepozostający

w administracji jednostki organizacyjnej, uiszcza czynsz regulowany w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych

(Dz. U. Nr 105, poz. 509 oraz z 1995 r. Nr 86, poz. 433 i Nr 133, poz. 654)

2.

Osoba nieuprawniona do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej,

zajmująca lokal mieszkalny określony w art. 87 ust. 1, do czasu wykwaterowania uiszcza

odszkodowanie za zajmowanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, w wysokości 200%

czynszu należnego za zajmowany lokal.

3.

Należności z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 87 ust. 1,

nieuiszczone w terminie płatności, to znaczy do dziesiątego dnia każdego miesiąca,

podlegają, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę, przymusowemu ściągnięciu na podstawie

wykazu zaległych należności, w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1090, Nr 141, poz. 1178, Nr 153, poz. 1271, Nr 169, poz. 1387, Nr 199, poz. 1672 i Nr 200, poz. 1679).

4.

Za zapłatę należności z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie

pełnoletnie osoby stale w nim zamieszkałe.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby, który nie nabył prawa do zaopatrzenia emerytalnego

na podstawie przepisów, o których mowa w art. 68 ust. 4, nie zachowuje prawa do lokalu

mieszkalnego pozostającego w dyspozycji jednostki organizacyjnej. Do czasu wykwaterowania

uiszcza odszkodowanie za zajmowanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, w wysokości

200% czynszu należnego za zajmowany lokal.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub opuszczenia przez niego lokalu mieszkalnego, w

którym pozostaną osoby nieuprawnione do przydziału mieszkania, do czasu wykwaterowania

osoby te uiszczają odszkodowanie za zajmowanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego,

w wysokości 200% czynszu należnego za zajmowany lokal.

3.

Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w art. 93 ust. 2, odmówią dobrowolnego

przekwaterowania do wskazanego przez jednostkę organizacyjną lokalu mieszkalnego,

jednostka organizacyjna zarządza przymusowe przekwaterowanie na ich koszt, w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

W razie samowolnego zajęcia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 87 ust. 1, jednostka

organizacyjna przy pomocy Policji lub straży miejskiej dokonuje bezzwłocznego usunięcia

osób, które lokal zajęły, na ich koszt, bez obowiązku dostarczenia lokalu mieszkalnego.

1

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz normy

powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszom i członkom ich rodzin, o których

mowa w art. 86, uwzględniając sposób obliczania normy powierzchni mieszkalnej przysługującej

funkcjonariuszom i członkom ich rodzin, właściwość organów i tryb postępowania w tych

sprawach, przypadki, w których funkcjonariusz nie może zajmować lokalu mieszkalnego

na podstawie decyzji organu kwaterunkowego, przypadki wydawania decyzji o opróżnieniu

lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery pozostających w dyspozycji jednostek organizacyjnych,

a także zasady zamiany lokali mieszkalnych.

2

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość czynszu najmu lokali mieszkalnych

Służby Więziennej, wysokość opłat dodatkowych oraz zasady zwrotu różnicy w opłatach

czynszowych, uwzględniając w szczególności wysokość czynszu najmu, części składowych

czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość, sposób obliczania różnicy

w opłatach czynszowych oraz przypadki, w których zwrot nie przysługuje, a także tryb

wypłaty tych należności.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, sposób zarządzania lokalami

mieszkalnymi i budynkami mieszkalnymi przeznaczonymi dla funkcjonariuszy, pozostającymi

w dyspozycji lub trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych, uwzględniając właściwość

oraz zakres zadań poszczególnych organów kwaterunkowych w tych sprawach.

1.

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone

w ustawie.

2.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

3

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4

Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze

rozporządzenia.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, uposażenie zasadnicze funkcjonariuszy, uwzględniając zróżnicowanie

wymogów kwalifikacyjnych oraz specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach w różnych

rodzajach jednostek organizacyjnych.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe, zaszeregowane do niższego uposażenia

zasadniczego, zachowuje prawo do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku,

do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub wyższego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 36 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, a także do funkcjonariuszy

przeniesionych na własną prośbę.

3.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej w przypadkach szczególnie uzasadnionych może

zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2, przeniesionego

na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższego uposażenia zasadniczego, prawa do

uposażenia należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego

1)

dodatek za wysługę lat w wysokości

a)

5% uposażenia zasadniczego - po 2 latach służby,

b)

10% uposażenia zasadniczego - po 5 latach służby,

c)

15% uposażenia zasadniczego - po 10 latach służby,

d)

20% uposażenia zasadniczego - po 15 latach służby,

e)

25% uposażenia zasadniczego - po 20 latach służby;

2)

dodatek za stopień;

3)

dodatek służbowy;

4)

(skreślony).

1a

Funkcjonariuszowi można przyznać inne dodatki niż określone w ust. 1, jeżeli jest

to uzasadnione szczególnymi właściwościami, warunkami lub miejscem pełnienia służby.

2

Przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej służby wojskowej

oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy.

3

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb i warunki przyznawania dodatków o charakterze stałym,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności wysokość tych dodatków, sposób

ich obliczania, a w przypadku dodatku służbowego - także warunki jego obniżania.

4

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

przyznawania i wypłaty dodatków, o których mowa w ust. 1a, uwzględniając w szczególności

właściwości, warunki albo miejsce pełnienia służby uzasadniające przyznanie tych dodatków,

a także wysokość, tryb oraz warunki ich obniżania lub cofania.

1.

Uposażenia zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry.

2

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, które dodatki płatne

są z dołu, termin oraz tryb ich wypłacania, uwzględniając warunki i miejsce pełnionej

służby.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej, właściwym do rozpatrywania

roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia

roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

nagrody oraz zapomogi;

3)

nagrody jubileuszowe;

4)

dodatkowe wynagrodzenia za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe;

5)

należności za podróże służbowe i przeniesienia;

6)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny, przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna.

1.

Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, którzy służbę w Służbie Więziennej

pełnią po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której

odbyli okres próbny lub zostali mianowani na stałe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi.

2.

Nagroda roczna odpowiada wysokości przysługującego funkcjonariuszowi miesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

3

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania

nagród i zapomóg, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności sposób ustalania

okresów służby warunkujących nabycie prawa do nagrody rocznej, przesłanki jej obniżania,

a także terminy jej wypłaty oraz okoliczności uzasadniające przyznawanie nagród uznaniowych

i zapomóg pieniężnych.

4.

Rada Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia, wysokość funduszu na nagrody i zapomogi

dla funkcjonariuszy.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach służby - 75%,

2)

po 25 latach służby - 100%,

3)

po 30 latach służby - 150%,

4)

po 35 latach służby - 200%,

5)

po 40 latach służby - 300%

- miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Do okresu służby uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się okresy uwzględnione

przy ustalaniu dodatku za wysługę lat.

3

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, inne okresy, poza wymienionymi w ust. 2, wliczane do okresu

służby uprawniającego do nagrody jubileuszowej oraz szczegółowy tryb jej obliczania

i wypłacania, uwzględniając okresy służby, pracy i nauki powodujące nabycie prawa

do nagrody jubileuszowej, sposób dokumentowania tych okresów oraz postępowania w przypadku

zbiegu praw do kilku nagród, a także termin wypłacania nagrody.

1.

Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe funkcjonariusz

otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Wynagrodzenie za dokonane przez funkcjonariuszy wynalazki, udoskonalenia techniczne

i usprawnienia normują odrębne przepisy.

3

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania dodatkowego

wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaje zadań zleconych, wysokość

i sposób obliczania wynagrodzenia oraz tryb jego wypłacania.

1.

W razie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby do innej miejscowości albo delegowania

do czasowego pełnienia służby, funkcjonariuszowi przysługują należności z tytułu podróży

służbowych na obszarze kraju i przeniesień.

2

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, rodzaje należności, o których mowa w ust. 1, ich wysokość

oraz tryb ich przyznawania i wypłaty, uwzględniając w szczególności sposób obliczania

czasu podróży służbowej.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 6 oraz

ust. 3 pkt 1 i 3-7 otrzymuje

1)

odprawę;

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe;

3)

zryczałtowany równoważnik pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, o którym

mowa w art. 72;

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania w kraju dla siebie, małżonka

oraz dzieci, a także zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego według zasad obowiązujących

przy przeniesieniach służbowych.

2.

Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 3 otrzymuje 50% odprawy oraz

ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe niewykorzystane w latach poprzedzających

rok zwolnienia ze służby.

3.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej może w przypadkach zasługujących na szczególne

uwzględnienie przyznać, z uwagi na uzasadnione potrzeby rodziny funkcjonariusza, odprawę

w wysokości nieprzekraczającej 50% w razie zwolnienia go ze służby na podstawie art.

39 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 2.

1.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia

wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy

się jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty

do Służby Więziennej i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku przyjęcia do Służby Więziennej

po zwolnieniu z innych służb, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

4.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa się wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym na

ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

5.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza ponownie przyjętego do służby ustala się według

zasad określonych w ust. 1 i 4, z tym że wysługę lat liczy się od dnia ponownego przyjęcia

do służby.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby

był zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 110 ust. 1 pkt 2-4.

2

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólnym pożyciu, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom

funkcjonariusza, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania

renty rodzinnej na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,

Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do funkcjonariuszy uznanych za zaginionych.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 39 ust.

2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze

Służby Więziennej świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu

wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 5 i 6, który

z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie,

stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 110, oraz świadczenia określone w art. 113 nie przysługują

funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej

służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa

w art. 112, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek,

dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku

ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Służby Więziennej. Dyrektor Generalny

Służby Więziennej może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza

zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków Służby Więziennej, pozostałej

po funkcjonariuszu rodzinie przysługuje 50% zasiłku pogrzebowego określonego w ust.

1 pkt 1.

1.

W razie śmierci członka rodziny, funkcjonariuszowi przysługuje zasiłek pogrzebowy

w wysokości

1)

dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów odrębnych, funkcjonariuszowi przysługuje

wyższy zasiłek, a jeżeli pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki pokrywania kosztów

pogrzebu funkcjonariusza ze środków właściwej jednostki organizacyjnej oraz określi

członków rodziny, na których przysługuje zasiłek pogrzebowy, uwzględniając rodzaje

wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu i ich wysokość, przypadki oraz sposób

ustalania wysokości oraz tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego lub jego wyrównania z tytułu

śmierci członka rodziny, a także dokumenty wymagane do ich wypłaty.

1.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

bez przydziału służbowego, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze oraz dodatki

o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo

do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki ograniczenia

w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby,

urlopu okolicznościowego albo pozostawania funkcjonariusza bez przydziału służbowego,

uwzględniając w szczególności powiązanie dodatków z faktycznym pełnieniem służby w

określonych warunkach.

1.

Funkcjonariusz skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju lub

za granicą otrzymuje uposażenie oraz inne należności pieniężne.

2

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje innych należności,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności ich wysokość, warunki otrzymywania

i wypłaty oraz sposób i terminy ich wypłacania.

1.

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego

terminu płatności, wypłatę 50% należnego uposażenia.

2.

W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych, funkcjonariusz otrzymuje

część uposażenia, której wypłata została zawieszona, oraz podwyżki tego uposażenia,

wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z przyczyn

określonych w art. 39 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 3 pkt 2.

1.

Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się, od najbliższego terminu płatności,

wypłatę 50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym

wyrokiem sądu, funkcjonariusz otrzymuje część uposażenia, której wypłata została zawieszona,

oraz podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie

lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem

przepisu ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia, amnestii lub warunkowo.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się wypłatę uposażenia od najbliższego

terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie, potrąca mu się z najbliższej

wypłaty 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi uposażenie,

którego wypłata została zawieszona.

3.

W razie zawinionej niemożności pełnienia przez funkcjonariusza obowiązków służbowych,

stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 2.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia, na zasadach określonych

w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo

w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy niniejszej ustawy nie stanowią

inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia, odprawę wymienioną w art. 110 oraz wynagrodzenia lub świadczenia określone

w art. 108 i 113.

3

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, przełożonych właściwych

do dokonywania potrąceń z uposażenia funkcjonariuszy oraz tryb postępowania w tych

sprawach, uwzględniając przypadki dokonywania potrąceń z uposażenia, w tym potrąceń

za jego zgodą, oraz sposób ich dokonywania.

Przepisu art. 123 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji lub przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

1.

Funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i

wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej.

2.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej,

nieprzestrzeganie etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia

służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

3.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a

także przepisów niniejszej ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie;

2)

odmowa wykonania lub niewykonanie polecenia służbowego, z wyjątkiem przypadku określonego

w art. 58 ust. 2;

3)

zaniechanie czynności służbowej wynikającej z przepisów prawa;

4)

wykonanie czynności służbowej w sposób niedbały albo sprzecznie z obowiązującymi zasadami;

5)

świadome wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało

to lub mogło spowodować szkodę dla służby, funkcjonariusza bądź innej osoby;

6)

nadużycie zajmowanego stanowiska do osiągnięcia korzyści materialnej lub osobistej;

7)

wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego lub

uniemożliwiający jego wykonanie.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzone następujące kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

surowa nagana;

4)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym;

5)

przeniesienie na niższe stanowisko służbowe;

6)

obniżenie stopnia;

7)

pozbawienie stopnia;

8)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

9)

wydalenie ze służby.

2.

(skreślony).

3.

W stosunku do funkcjonariuszy skoszarowanych, oprócz kar wymienionych w ust. 1 i 2

4.

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę przeniesienia na niższe stanowisko służbowe

z karą obniżenia stopnia, a karę wydalenia ze służby z karą pozbawienia stopnia.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 130, wiadomości o popełnieniu czynu podlegającego

odpowiedzialności dyscyplinarnej.

2

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 3 lat od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1; jeżeli jednak czyn stanowi przestępstwo,

okres ten nie może być krótszy od okresu przedawnienia karalności tego przestępstwa.

3.

Termin wymieniony w ust. 1 nie biegnie w razie nieobecności funkcjonariusza w służbie.

(skreślony).

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze, w przypadkach

gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, występują do przełożonego właściwego w sprawach

osobowych funkcjonariusza o pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

1.

Wymierzanie kar dyscyplinarnych należy do przełożonych właściwych w sprawach osobowych

funkcjonariuszy lub wyższych przełożonych. Wymierzenie oficerowi kary dyscyplinarnej

wymienionej w art. 126 ust. 1 pkt 9 należy do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej,

a kar wymienionych w art. 126 ust. 1 pkt 6 i 7 - do przełożonych, o których mowa w

art. 54 ust. 1 i 2.

2.

O wyniku postępowania dyscyplinarnego informuje się sąd lub prokuratora, jeżeli postępowanie

dyscyplinarne zostało wszczęte na ich wniosek.

1.

Od wymierzonej kary dyscyplinarnej służy zażalenie do właściwego sądu dyscyplinarnego.

2.

(skreślony).

3.

Zażalenie może wnieść ukarany funkcjonariusz lub wyższy przełożony.

1.

Członkowie sądów dyscyplinarnych są wybieralni.

2.

Przy orzekaniu członkowie sądów dyscyplinarnych są niezawiśli.

3.

Sądy dyscyplinarne orzekają na podstawie swego przekonania opartego na swobodnej ocenie

przeprowadzonych dowodów.

4.

(skreślony).

1

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego funkcjonariuszowi, wyższemu przełożonemu oraz Ministrowi

Sprawiedliwości służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego funkcjonariuszowi, wyższemu przełożonemu oraz Ministrowi

Sprawiedliwości służy skarga do sądu administracyjnego.

2.

Minister Sprawiedliwości może wnieść skargę, o której mowa w ust. 1, w terminie 3

miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia wyższemu przełożonemu.

Minister Sprawiedliwości wyda, w drodze rozporządzenia, regulamin dyscyplinarny określający

szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, wymierzania

kar dyscyplinarnych i ich wykonywania, zawieszania, zacierania i darowania, a także

odwoływania się od wymierzonych kar, szczegółową organizację sądów dyscyplinarnych,

ich właściwość, tryb wybierania ich członków oraz zasady i tryb postępowania przed

tymi sądami.

W ustawie z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 13, poz. 98, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 16, poz. 125 i Nr 45, poz. 289, z 1985 r. Nr 23, poz. 100 i Nr 31, poz. 138, z 1988 r. Nr 20, poz. 135, z 1990 r. Nr 14, poz. 85, Nr 34, poz. 198 i Nr 36, poz. 206 oraz z 1995 r. Nr 95, poz. 475) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 214,

2)

użyty w art. 38 § 2, art. 55 § 1, art. 57 § 1, art. 59 § 2, art. 60 § 1, art. 78 §

2, art. 79 § 3, art. 83 § 2, art. 85, art. 110 § 2, art. 195 § 2 i art. 215

(pominięte).

W ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. Nr 55, poz. 234, z 1994 r. Nr 43, poz. 163 oraz z 1996 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 24, poz. 110) w art. 2 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Do praw związkowych funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Służby Więziennej

stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających

z odrębnych ustaw.

”

1.

Funkcjonariusze, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pełnią służbę w Służbie Więziennej,

składają ślubowanie według roty określonej w art. 27 ust. 1, nie później niż w okresie

60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej określi sposób złożenia ślubowania przez funkcjonariuszy,

o których mowa w ust. 1.

3.

Funkcjonariusz, który odmówił złożenia ślubowania, o którym mowa w ust. 1, podlega

zwolnieniu ze służby; zwolnionemu przysługują świadczenia określone w art. 110 ust.

1.

1.

Funkcjonariusz, który nie ma średniego wykształcenia i w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy nie ukończył 35 lat, obowiązany jest w ciągu 5 lat od dnia wejścia w życie

ustawy ukończyć szkołę średnią.

2.

Funkcjonariusz, który nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w ust. 1, może być zwolniony

ze służby; zwolnionemu przysługują świadczenia określone w art. 110 ust. 1.

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy ustaje członkostwo w partiach politycznych

tych funkcjonariuszy, którzy do takich organizacji dotąd należeli.

Sprawy zastrzeżone do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie pozostają

w mocy przepisy dotychczasowe, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż

1 rok.

1.

Traci moc ustawa z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 1984 r. Nr 29, poz. 149, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 105, poz. 453, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz. 214 i Nr 105, poz. 509 oraz z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 34, poz. 163).

2.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.