Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Ustawa określa

1)

rodzaje świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz warunki nabywania

prawa do tych świadczeń;

2)

zasady i tryb przyznawania świadczeń, ustalania ich wysokości oraz zasady ich wypłaty;

3)

zasady różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zależności od zagrożeń zawodowych i ich

skutków;

4)

zasady finansowania prewencji wypadkowej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

„fundusz wypadkowy” - fundusz wyodrębniony w ramach Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 155, poz. 1287 i Nr 169, poz. 1387), zwanych dalej „przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych”;

2)

„lekarz orzecznik” - lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

3)

okres ubezpieczenia wypadkowego - okres podlegania ubezpieczeniu wypadkowemu, a także

okres podlegania ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu przed dniem

1 stycznia 1999 r.;

4)

„płatnik składek” - płatnika składek na ubezpieczenie wypadkowe w rozumieniu przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych;

5)

„przeciętne wynagrodzenie” - przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej

w poprzednim roku, ogłaszane do celów emerytalnych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, stosowane

poczynając od drugiego kwartału każdego roku przez okres jednego roku;

6)

„ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego” - ustawę z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. Nr 60, poz. 636 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 53, poz. 633 oraz z 2001 r. Nr 99, poz. 1075 i Nr 154, poz. 1791);

7)

„ustawa o emeryturach i rentach z FUS” - ustawę z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 85, poz. 924, Nr 89, poz. 968, Nr 111, poz. 1194 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676);

8)

„rok składkowy” - okres obowiązywania stopy procentowej składek na ubezpieczenie wypadkowe

należnych za okres od dnia 1 kwietnia danego roku do dnia 31 marca następnego roku;

9)

„rejestr REGON” - krajowy rejestr urzędowy podmiotów gospodarki narodowej;

10)

„rodzaj działalności według PKD” - rodzaj przeważającej działalności zakodowanej według

Polskiej Klasyfikacji Działalności w rejestrze REGON;

11)

„ubezpieczony” - osobę fizyczną podlegającą ubezpieczeniu wypadkowemu, a także osobę,

która przed dniem 1 stycznia 1999 r. podlegała ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu

emerytalnemu, z wyłączeniem osób podlegających ubezpieczeniu społecznemu rolników;

12)

„ubezpieczenie wypadkowe” - ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i

chorób zawodowych w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;

13)

„uraz” - uszkodzenie tkanek ciała lub narządów człowieka wskutek działania czynnika

zewnętrznego;

14)

„Zakład” - Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące

uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą

1)

podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń

przełożonych;

2)

podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy,

nawet bez polecenia;

3)

w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą

pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

2.

Na równi z wypadkiem przy pracy, w zakresie uprawnienia do świadczeń określonych w

ustawie, traktuje się wypadek, któremu pracownik uległ

1)

w czasie podróży służbowej w okolicznościach innych niż określone w ust. 1, chyba

że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które nie pozostaje w związku

z wykonywaniem powierzonych mu zadań;

2)

podczas szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony;

3)

przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające u pracodawcy organizacje związkowe.

3.

Za wypadek przy pracy uważa się również nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną

powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w okresie ubezpieczenia wypadkowego z

danego tytułu podczas

1)

uprawiania sportu w trakcie zawodów i treningów przez osobę pobierającą stypendium

sportowe;

2)

wykonywania odpłatnie pracy na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary

pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania;

3)

pełnienia mandatu posła lub senatora, pobierającego uposażenie;

4)

odbywania szkolenia lub stażu przez absolwenta pobierającego stypendium w okresie

odbywania tego stażu lub szkolenia na podstawie skierowania wydanego przez powiatowy

urząd pracy;

5)

wykonywania przez członka rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych

oraz przez inną osobę traktowaną na równi z członkiem spółdzielni w rozumieniu przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych, pracy na rzecz tych spółdzielni;

6)

wykonywania pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie

usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia;

7)

współpracy przy wykonywaniu pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub

umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia;

8)

wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności pozarolniczej

w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;

9)

wykonywania zwykłych czynności związanych ze współpracą przy prowadzeniu działalności

pozarolniczej w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;

10)

wykonywania przez osobę duchowną czynności religijnych lub czynności związanych z

powierzonymi funkcjami duszpasterskimi lub zakonnymi;

11)

odbywania zastępczych form służby wojskowej;

12)

nauki w Krajowej Szkole Administracji Publicznej przez słuchaczy pobierających stypendium;

13)

wykonywania pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie

usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowa taka została

zawarta z pracodawcą, z którym osoba pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach

takiej umowy wykonuje ona pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku

pracy.

4.

Za śmiertelny wypadek przy pracy uważa się wypadek, w wyniku którego nastąpiła śmierć

w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy od dnia wypadku.

5.

Za ciężki wypadek przy pracy uważa się wypadek, w wyniku którego nastąpiło ciężkie

uszkodzenie ciała, takie jak: utrata wzroku, słuchu, mowy, zdolności rozrodczej lub

inne uszkodzenie ciała albo rozstrój zdrowia, naruszające podstawowe funkcje organizmu,

a także choroba nieuleczalna lub zagrażająca życiu, trwała choroba psychiczna, całkowita

lub częściowa niezdolność do pracy w zawodzie albo trwałe, istotne zeszpecenie lub

zniekształcenie ciała.

6.

Za zbiorowy wypadek przy pracy uważa się wypadek, któremu w wyniku tego samego zdarzenia

uległy co najmniej dwie osoby.

Za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym

mowa w art. 237 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących

w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy.

1.

Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy, o których mowa w art. 3 ust.

3, dokonuje w karcie wypadku

1)

podmiot wypłacający stypendium sportowe - w stosunku do pobierających te stypendia;

2)

podmiot, na którego rzecz wykonywana jest odpłatnie praca w czasie odbywania kary

pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania - w stosunku do wykonujących tę

pracę na podstawie skierowania do pracy;

3)

Kancelaria Sejmu i Kancelaria Senatu - w stosunku do posłów i senatorów;

4)

pracodawca lub jednostka, w której absolwent odbywa staż, lub jednostka, w której

absolwent odbywa szkolenie - w stosunku do absolwenta pobierającego stypendium w okresie

odbywania tego stażu lub szkolenia na podstawie skierowania wydanego przez powiatowy

urząd pracy;

5)

spółdzielnia produkcyjna, spółdzielnia kółek rolniczych - w stosunku do członków tych

spółdzielni oraz innych osób traktowanych na równi z członkiem spółdzielni, w rozumieniu

przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych, wykonujących pracę na rzecz tych spółdzielni;

6)

podmiot, na którego rzecz wykonywana jest praca na podstawie umowy agencyjnej, umowy

zlecenia lub umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia - w stosunku do wykonujących te umowy;

7)

osoba wykonująca pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie

usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia - w stosunku do współpracujących z tą osobą;

8)

Zakład - w stosunku do prowadzących pozarolniczą działalność oraz współpracujących

przy prowadzeniu takiej działalności w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń

społecznych, z zastrzeżeniem pkt 9;

9)

Komisja ds. Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców - w stosunku do twórców i artystów;

10)

właściwa zwierzchnia instytucja diecezjalna lub zakonna - w stosunku do duchownych;

11)

pracodawca, u którego poborowy odbywa zastępczą służbę wojskową - w stosunku do odbywających

tę służbę;

12)

Krajowa Szkoła Administracji Publicznej - w stosunku do słuchaczy tej szkoły pobierających

stypendium;

13)

pracodawca - w stosunku do osób wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej,

umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło, jeżeli umowa taka została

zawarta z pracodawcą, z którym osoby te pozostają w stosunku pracy;

14)

podmiot, z którym została zawarta umowa agencyjna, umowa zlecenia lub umowa o świadczenie

usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowa o dzieło - w stosunku do osób

wykonujących umowę, jeżeli w ramach takiej umowy praca jest wykonywania na rzecz pracodawcy,

z którym osoby te pozostają w stosunku pracy.

2.

Ustalenie okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy, jakiemu uległ ubezpieczony będący

pracownikiem, a także stwierdzenie choroby zawodowej u pracownika następuje w trybie

określonym przepisami Kodeksu pracy.

3.

W sprawach zgłaszania i stwierdzania chorób zawodowych do ubezpieczonych wymienionych

w art. 3 ust. 3 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb uznawania zdarzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 3, za wypadek przy pracy, kwalifikację

prawną zdarzenia, wzór karty wypadku i termin jej sporządzania, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia jednolitości obowiązujących rozwiązań dotyczących ustalania okoliczności

i przyczyn tych wypadków.

1.

Z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługują następujące świadczenia

1)

„zasiłek chorobowy” - dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana

została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową;

2)

„świadczenie rehabilitacyjne” - dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego

jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują

odzyskanie zdolności do pracy;

3)

„zasiłek wyrównawczy” - dla ubezpieczonego będącego pracownikiem, którego wynagrodzenie

uległo obniżeniu wskutek stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu;

4)

„jednorazowe odszkodowanie” - dla ubezpieczonego, który doznał stałego lub długotrwałego

uszczerbku na zdrowiu;

5)

„jednorazowe odszkodowanie” - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty;

6)

„renta z tytułu niezdolności do pracy” - dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny

do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej;

7)

„renta szkoleniowa” - dla ubezpieczonego, w stosunku do którego orzeczono celowość

przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym

zawodzie spowodowaną wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową;

8)

„renta rodzinna” - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty uprawnionego

do renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej;

9)

„dodatek do renty rodzinnej” - dla sieroty zupełnej;

10)

dodatek pielęgnacyjny;

11)

pokrycie kosztów leczenia z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych oraz zaopatrzenia

w przedmioty ortopedyczne w zakresie określonym ustawą.

2.

Osobom

1)

prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracujący,

2)

duchownym będącym płatnikami składek na własne ubezpieczenia

oraz członkom ich rodzin świadczenia, o których mowa w ust. 1, nie przysługują w razie

występowania w dniu wypadku lub w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczeń z tytułu

choroby zawodowej, zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę

przekraczającą 2,00 zł - do czasu spłaty całości zadłużenia, z zastrzeżeniem art.

47 ust. 3.

3.

Prawo do świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5, 10, przedawnia się, jeżeli

zadłużenie, o którym mowa w ust. 2, nie zostanie uregulowane w ciągu 6 miesięcy od

dnia wypadku lub od dnia złożenia wniosku o przyznanie tych świadczeń z tytułu choroby

zawodowej.

4.

Osobom, o których mowa w ust. 2, Zakład wypłaca świadczenia w ciągu 30 dni od wyjaśnienia

ostatniej okoliczności niezbędnej do ustalenia prawa do tych świadczeń, nie później

jednak niż w ciągu 60 dni od spłaty całości zadłużenia.

Przy ustalaniu prawa do świadczeń wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, podstawy wymiaru

i ich wysokości, a także przy ich wypłacie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego, z uwzględnieniem przepisów

niniejszej ustawy.

1.

Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje niezależnie od okresu podlegania

ubezpieczeniu.

2.

Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje od pierwszego dnia niezdolności

do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, z zastrzeżeniem ust.

3.

3.

Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługuje za okresy niezdolności

do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, za które ubezpieczony

na podstawie odrębnych przepisów zachowuje prawo do wynagrodzenia, uposażenia, stypendium

lub innego świadczenia przysługującego za czas niezdolności do pracy.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego.

1.

Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują

w wysokości 100% podstawy wymiaru.

2.

Podstawę wymiaru zasiłku i świadczenia, o których mowa w ust. 1, stanowi kwota będąca

podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe.

3.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego

1)

pracownikom - stosuje się zasady określone w rozdziale 8 ustawy o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia chorobowego;

2)

członkom rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz

osobom, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

- stosuje się zasady określone w rozdziale 9 ustawy o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia chorobowego;

3)

pozostałym osobom - stosuje się zasady określone w art. 46, 48, 51 i 52 ustawy o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego, z tym że przy ustalaniu podstawy wymiaru

uwzględnia się przychód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe

po odliczeniu kwoty odpowiadającej 16,26% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie

wypadkowe.

4.

Jeżeli niezdolność do pracy ubezpieczonego, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powstała

w pierwszym miesiącu kalendarzowym ubezpieczenia wypadkowego, podstawę wymiaru zasiłku

chorobowego, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 3, stanowi

1)

kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium sportowego - dla ubezpieczonych będących

stypendystami sportowymi,

2)

kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium - dla ubezpieczonych będących słuchaczami

Krajowej Szkoły Administracji Publicznej,

3)

kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium - dla ubezpieczonych będących absolwentami

pobierającymi stypendium w okresie odbywania szkolenia lub stażu, na które zostali

skierowani przez powiatowy urząd pracy,

4)

kwota najniższego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 77, zwana dalej „kwotą najniższego wynagrodzenia” - dla ubezpieczonych odbywających

zastępcze formy służby wojskowej

- po odliczeniu kwoty, o której mowa w ust. 3 pkt 3.

5.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia

wypadkowego przysługującego ubezpieczonym odbywającym zastępcze formy służby wojskowej

nie może być niższa od najniższego wynagrodzenia, obowiązującego w miesiącu, w którym

powstała niezdolność do pracy, po odliczeniu kwoty, o której mowa w ust. 3 pkt 3.

Prawo do zasiłków i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego ustalają

i świadczenie to oraz zasiłki wypłacają

1)

płatnicy składek, jeżeli są zobowiązani do ustalania prawa do zasiłków w razie choroby

i macierzyństwa i ich wypłaty;

2)

Zakład - w pozostałych przypadkach.

1.

Ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego

lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie.

2.

Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które

powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy.

3.

Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu,

które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy,

mogące ulec poprawie.

4.

Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą

zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady orzekania o

stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu oraz tryb postępowania przy ustalaniu

tego uszczerbku i wypłacaniu jednorazowego odszkodowania, kierując się koniecznością

zapewnienia ochrony interesów ubezpieczonego oraz koniecznością przejrzystości i sprawności

postępowania w sprawie o jednorazowe odszkodowanie.

1.

Jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za

każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem art.

55 ust. 1.

2.

Jeżeli wskutek pogorszenia się stanu zdrowia stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu

będący następstwem wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, który był podstawą przyznania

jednorazowego odszkodowania, ulegnie zwiększeniu co najmniej o 10 punktów procentowych,

jednorazowe odszkodowanie zwiększa się o 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent

uszczerbku na zdrowiu przewyższający procent, według którego ustalone było to odszkodowanie,

z zastrzeżeniem art. 55 ust. 2.

3.

Jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą 3,5-krotność przeciętnego

wynagrodzenia, jeżeli w stosunku do ubezpieczonego została orzeczona całkowita niezdolność

do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji wskutek wypadku przy pracy lub

choroby zawodowej.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli wskutek pogorszenia się stanu zdrowia

w następstwie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w stosunku do rencisty została

orzeczona całkowita niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji.

5.

Do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania, o którym mowa w ust. 1-4, przyjmuje

się przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji, o której mowa w

art. 15.

6.

Kwoty jednorazowych odszkodowań zaokrągla się do pełnych złotych.

1.

Członkom rodziny ubezpieczonego, który zmarł wskutek wypadku przy pracy lub choroby

zawodowej, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Odszkodowanie to przysługuje również

w razie śmierci wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej rencisty, który był

uprawniony do renty z ubezpieczenia wypadkowego.

2.

Członkami rodziny uprawnionymi do odszkodowania są

1)

małżonek, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)

dzieci własne, dzieci drugiego małżonka, dzieci przysposobione oraz przyjęte na wychowanie

i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, w tym

również w ramach rodziny zastępczej, spełniające w dniu śmierci ubezpieczonego lub

rencisty warunki uzyskania renty rodzinnej;

3)

rodzice, osoby przysposabiające, macocha oraz ojczym, jeżeli w dniu śmierci ubezpieczonego

lub rencisty prowadzili z nim wspólne gospodarstwo domowe lub jeżeli ubezpieczony

lub rencista bezpośrednio przed śmiercią przyczyniał się do ich utrzymania albo jeżeli

ustalone zostało wyrokiem lub ugodą sądową prawo do alimentów z jego strony.

3.

Jednorazowe odszkodowanie nie przysługuje małżonkowi w przypadku orzeczonej separacji.

1.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania uprawniony jest tylko jeden członek rodziny

zmarłego ubezpieczonego lub rencisty, przysługuje ono w wysokości

1)

18-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawnionymi są małżonek lub dziecko;

2)

9-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawniony jest inny członek rodziny.

2.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są równocześnie

1)

małżonek i jedno lub więcej dzieci - odszkodowanie przysługuje w wysokości ustalonej

w ust. 1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie, na każde dziecko;

2)

dwoje lub więcej dzieci - odszkodowanie przysługuje w wysokości określonej w ust.

1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie, na drugie i każde następne

dziecko.

3.

Jeżeli obok małżonka lub dzieci do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są równocześnie

inni członkowie rodziny, każdemu z nich odszkodowanie przysługuje w wysokości 3,5-krotnego

przeciętnego wynagrodzenia, niezależnie od odszkodowania przysługującego małżonkowi

lub dzieciom zgodnie z ust. 1 pkt 1 lub ust. 2.

4.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są tylko członkowie rodziny inni

niż małżonek lub dzieci, odszkodowanie to przysługuje w wysokości ustalonej według

zasad określonych w ust. 1 pkt 2, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie,

na drugiego i każdego następnego uprawnionego.

5.

Kwotę jednorazowego odszkodowania ustaloną zgodnie z ust. 2 lub 4 dzieli się w równych

częściach między uprawnionych.

6.

Do ustalania wysokości jednorazowego odszkodowania przepisy art. 12 ust. 5 stosuje

się odpowiednio.

7.

Jednorazowe odszkodowanie z tytułu śmierci ubezpieczonego lub rencisty, który zmarł

wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, pomniejsza się o kwotę jednorazowego

odszkodowania z tytułu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, wypłaconego

temu ubezpieczonemu lub renciście.

8.

Kwotę jednorazowego odszkodowania zaokrągla się do pełnych złotych.

9.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość kwot jednorazowych odszkodowań,

o których mowa w ust. 1-4 i art. 12.

1.

Przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości

następuje w drodze decyzji Zakładu.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 4, Zakład wydaje w ciągu

14 dni od dnia

1)

otrzymania orzeczenia lekarza orzecznika;

2)

wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

3.

Jeżeli w wyniku decyzji zostało ustalone prawo do jednorazowego odszkodowania oraz

jego wysokość, Zakład dokonuje z urzędu wypłaty odszkodowania w terminie 30 dni od

dnia wydania decyzji.

4.

Od decyzji przysługuje odwołanie w trybie i na zasadach określonych w przepisach o

systemie ubezpieczeń społecznych.

Stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy

lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik. W przypadku ustalania prawa do świadczeń,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 5-8, lekarz orzecznik ustala również niezdolność

do pracy oraz jej związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, a także związek

śmierci ubezpieczonego lub rencisty z takim wypadkiem lub chorobą.

1.

Przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej,

renty rodzinnej i dodatku do renty rodzinnej dla sieroty zupełnej z tytułu ubezpieczenia

wypadkowego, do ustalenia wysokości tych świadczeń oraz ich wypłaty stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS, z uwzględnieniem przepisów niniejszej

ustawy.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują niezależnie od długości okresu ubezpieczenia

wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej

wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową.

3.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru renty nie stosuje się ograniczenia wskaźnika wysokości

podstawy, o którym mowa w art. 15 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

4.

Prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub

chorobą zawodową, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, przywraca

się w razie ponownego powstania tej niezdolności bez względu na okres, jaki upłynął

od ustania prawa do renty.

5.

Renta rodzinna z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje uprawnionym członkom rodziny

ubezpieczonego, który zmarł wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

6.

Renta rodzinna z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje również w razie śmierci wskutek

wypadku przy pracy lub choroby zawodowej rencisty uprawnionego do renty z tytułu niezdolności

do pracy.

7.

Członkom rodziny rencisty uprawnionego do renty z ubezpieczenia wypadkowego, który

zmarł z innych przyczyn niż wypadek przy pracy lub choroba zawodowa, przysługują świadczenia

określone w ustawie o emeryturach i rentach z FUS bez względu na długość okresu uprawniającego

do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie tych przepisów.

1.

Renta z tytułu niezdolności do pracy i renta szkoleniowa z ubezpieczenia wypadkowego

nie może być niższa niż

1)

80% podstawy jej wymiaru - dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy;

2)

60% podstawy jej wymiaru - dla osoby częściowo niezdolnej do pracy;

3)

100% podstawy jej wymiaru - dla osoby uprawnionej do renty szkoleniowej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku ustalenia podstawy wymiaru renty z uwzględnieniem

art. 17 ust. 3.

1.

Jeżeli do renty rodzinnej z ubezpieczenia wypadkowego jest uprawniona sierota zupełna,

przysługuje jej z tego ubezpieczenia dodatek dla sieroty zupełnej na zasadach i w

wysokości określonej w ustawie o emeryturach i rentach z FUS.

2.

Osobie uprawnionej do renty z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje dodatek pielęgnacyjny

na zasadach i w wysokości określonej w ustawie o emeryturach i rentach z FUS.

1.

Renty z ubezpieczenia wypadkowego, dodatek dla sieroty zupełnej oraz dodatek pielęgnacyjny

z tego ubezpieczenia podlegają waloryzacji w terminach i na zasadach określonych w

ustawie o emeryturach i rentach z FUS.

2.

Renta z tytułu niezdolności do pracy, renta szkoleniowa oraz renta rodzinna z ubezpieczenia

wypadkowego nie może być niższa niż 120% kwoty najniższej odpowiedniej renty ustalonej

i podwyższonej zgodnie z ustawą o emeryturach i rentach z FUS.

1.

Świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują ubezpieczonemu, gdy wyłączną

przyczyną wypadków, o których mowa w art. 3, było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego

przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub

wskutek rażącego niedbalstwa.

2.

Świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują również ubezpieczonemu, który,

będąc w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych,

przyczynił się w znacznym stopniu do spowodowania wypadku.

3.

Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że ubezpieczony znajdował się w stanie

nietrzeźwości, pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych, płatnik

składek kieruje ubezpieczonego na badanie niezbędne do ustalenia zawartości alkoholu,

środków odurzających lub substancji psychotropowych w organizmie. Ubezpieczony jest

obowiązany poddać się temu badaniu. Odmowa poddania się badaniu lub inne zachowanie

uniemożliwiające jego przeprowadzenie powoduje pozbawienie prawa do świadczeń, chyba

że ubezpieczony udowodni, że miały miejsce przyczyny, które uniemożliwiły poddanie

się temu badaniu.

4.

Koszty badań, o których mowa w ust. 3, zwracane są kierującemu na te badania przez

Zakład, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W przypadkach określonych w ust. 2 koszty badań ponosi ubezpieczony.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób dokonywania rozliczeń kosztów, o których mowa w ust. 4, tryb postępowania,

rodzaje dokumentacji niezbędnej do tych rozliczeń oraz termin ich dokonania, biorąc

pod uwagę konieczność niezwłocznego uzyskania zwrotu poniesionych kosztów kierującemu

na takie badania.

1.

Zakład odmawia przyznania świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego w przypadku

1)

nieprzedstawienia protokołu powypadkowego lub karty wypadku;

2)

nieuznania w protokole powypadkowym lub karcie wypadku zdarzenia za wypadek przy pracy

w rozumieniu ustawy;

3)

gdy protokół powypadkowy lub karta wypadku zawierają stwierdzenia bezpodstawne.

2.

Odmowa przyznania świadczeń z powodów, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze

decyzji Zakładu.

3.

Jeżeli w protokole powypadkowym lub karcie wypadku są braki formalne, Zakład niezwłocznie

zwraca protokół lub kartę wypadku w celu ich uzupełnienia.

1.

Ze środków funduszu wypadkowego są pokrywane koszty skutków wypadków przy pracy lub

chorób zawodowych, związane ze świadczeniami zdrowotnymi z zakresu stomatologii i

szczepień ochronnych, na które ubezpieczony został skierowany przez lekarza orzecznika

na wniosek lekarza prowadzącego, nierefundowanych na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Ze środków Funduszu wypadkowego są pokrywane koszty przedmiotów ortopedycznych w wysokości

udziału własnego ubezpieczonego określonego w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu

zdrowotnym.

W razie zbiegu uprawnień do świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego z uprawnieniami

do świadczeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, z ubezpieczenia wypadkowego,

ubezpieczonemu przysługuje świadczenie z ubezpieczenia wypadkowego.

1.

W razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku rent przewidzianych w ustawie wypłaca

się rentę wyższą lub wybraną przez tę osobę.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zbiegu u jednej osoby prawa do renty

określonej w ustawie z prawem do renty określonym w przepisach wymienionych w art.

61.

3.

Osobie uprawnionej do renty na podstawie ustawy albo na podstawie przepisów wymienionych

w art. 61, która jest równocześnie uprawniona do świadczeń o charakterze rentowym

na podstawie odrębnych przepisów albo do uposażenia w stanie spoczynku przyznanego

z powodu choroby lub utraty sił albo uposażenia rodzinnego, wypłaca się jedno świadczenie

- wyższe lub przez nią wybrane.

4.

Osobie uprawnionej do renty rodzinnej na podstawie ustawy albo na podstawie przepisów

wymienionych w art. 61, która jest równocześnie uprawniona do uposażenia w stanie

spoczynku przyznanego ze względu na wiek, wypłaca się jedno świadczenie - wyższe lub

przez nią wybrane.

1.

Osobie uprawnionej do renty z tytułu niezdolności do pracy z ubezpieczenia wypadkowego

oraz do emerytury na podstawie odrębnych przepisów wypłaca się, zależnie od jej wyboru

1)

przysługującą rentę powiększoną o połowę emerytury albo

2)

emeryturę powiększoną o połowę renty.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która nabyła prawo do renty w zamian

za gospodarstwo rolne przekazane na własność Państwa, oraz do osoby pobierającej uposażenie

w stanie spoczynku przyznane ze względu na wiek.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli osoba uprawniona osiąga przychód powodujący

zawieszenie prawa do świadczeń lub zmniejszenie ich wysokości określony w ustawie

o emeryturach i rentach z FUS, niezależnie od wysokości tego przychodu.

4.

Osobie, o której mowa w ust. 1 lub 2, przysługuje jeden dodatek pielęgnacyjny - z

ubezpieczenia wypadkowego.

Stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe ustala się na rok składkowy.

1.

Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika składek zgłaszającego

do ubezpieczenia wypadkowego nie więcej niż 9 ubezpieczonych wynosi 50% najwyższej

stopy procentowej ustalonej na dany rok składkowy dla grup działalności, zgodnie z

zasadami określonymi w art. 30.

2.

Stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika składek zgłaszającego

do ubezpieczenia wypadkowego co najmniej 10 ubezpieczonych ustala Zakład jako iloczyn

stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe określonej dla grupy działalności,

do której należy płatnik składek, i wskaźnika korygującego ustalonego dla płatnika

składek, z zastrzeżeniem art. 33.

3.

Liczbę ubezpieczonych, o których mowa w ust. 1 i 2, ustala się jako iloraz sumy ubezpieczonych

podlegających ubezpieczeniu wypadkowemu w ciągu poszczególnych miesięcy poprzedniego

roku kalendarzowego i liczby miesięcy, przez które płatnik składek był w poprzednim

roku kalendarzowym zgłoszony w Zakładzie co najmniej 1 dzień.

4.

Jeżeli płatnik składek zgłaszany jest w Zakładzie w okresie od dnia 1 stycznia danego

roku do dnia 31 marca następnego roku, liczbę ubezpieczonych, o których mowa w ust.

3, ustala się w oparciu o liczbę ubezpieczonych podlegających zgłoszeniu do ubezpieczenia

wypadkowego w miesiącu kalendarzowym, od którego płatnik składek został zgłoszony

w Zakładzie.

1.

Płatnik składek, o którym mowa w art. 28 ust. 2, należy do grupy działalności ustalonej

dla jego rodzaju działalności według PKD ujętego w rejestrze REGON w dniu 31 grudnia

poprzedniego roku.

2.

Płatnik składek zgłoszony w Zakładzie w okresie od dnia 1 stycznia danego roku do

dnia 31 marca następnego roku należy do grupy działalności ustalonej dla jego rodzaju

działalności według PKD ujętego w rejestrze REGON w dniu, od którego płatnik składek

jest w Zakładzie zgłoszony.

1.

Stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe dla grupy działalności ustala

się w zależności od kategorii ryzyka ustalonej dla tej grupy.

2.

Kategorię ryzyka dla grupy działalności ustala się w zależności od ryzyka określonego

wskaźnikami częstości

1)

poszkodowanych w wypadkach przy pracy ogółem;

2)

poszkodowanych w wypadkach przy pracy śmiertelnych i ciężkich;

3)

stwierdzonych chorób zawodowych;

4)

zatrudnionych w warunkach zagrożenia.

3.

Wpływ każdego ze wskaźników częstości, o których mowa w ust. 2, na ustalenie kategorii

ryzyka dla grupy działalności jest równy.

4.

Kategorię ryzyka dla grupy działalności ustala się w oparciu o dane Głównego Urzędu

Statystycznego za trzy ostatnie lata kalendarzowe, dostępne w dniu 31 stycznia danego

roku.

5.

Kategorię ryzyka dla grup działalności ustala się na okres nie dłuższy niż 3 lata

składkowe.

1.

Wysokość wskaźnika korygującego, o którym mowa w art. 28 ust. 2, wynosi

1)

w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca 2009 r. - od 0,8 do 1,2;

2)

od dnia 1 kwietnia 2009 r. - od 0,5 do 1,5.

2.

Wskaźnik korygujący ustala się na rok składkowy w zależności od kategorii ryzyka ustalonej

dla płatnika składek.

3.

Kategorię ryzyka dla płatnika składek ustala się w zależności od ryzyka określonego

wskaźnikami częstości

1)

poszkodowanych w wypadkach przy pracy ogółem;

2)

poszkodowanych w wypadkach przy pracy śmiertelnych i ciężkich;

3)

zatrudnionych w warunkach zagrożenia.

4.

Wpływ wskaźników częstości określonych w ust. 3 pkt 1 i 2 na ustalenie kategorii ryzyka

dla płatników składek jest równy, a wskaźnika częstości określonego w ust. 3 pkt 3

- dwukrotnie większy niż każdego z tych dwóch wskaźników.

5.

Kategorię ryzyka dla płatnika składek ustala się na podstawie danych, o których mowa

w ust. 3, przekazanych przez płatnika składek za trzy kolejne, ostatnie lata kalendarzowe.

6.

Dane, o których mowa w ust. 3, płatnik składek przekazuje do dnia 31 stycznia danego

roku za poprzedni rok kalendarzowy w informacji zawierającej w szczególności

1)

dane identyfikacyjne płatnika składek, określone w przepisach o systemie ubezpieczeń

społecznych;

2)

rodzaj działalności według PKD;

3)

liczbę ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczenia wypadkowego;

4)

adres płatnika składek.

7.

Informację, o której mowa w ust. 6, przekazuje płatnik składek zgłoszony w Zakładzie

nieprzerwanie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia poprzedniego roku i co najmniej

1 dzień w styczniu danego roku.

8.

Informację, o której mowa w ust. 6, przekazuje się w takiej samej formie, jaka obowiązuje

płatnika składek w odniesieniu do dokumentów określonych przepisami o systemie ubezpieczeń

społecznych.

1.

O wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe obowiązującej w danym

roku składkowym Zakład zawiadamia płatnika składek, o którym mowa w art. 28 ust. 2,

nie później niż do dnia 20 kwietnia danego roku, z wyłączeniem przypadków określonych

w art. 33 ust. 1 i 2.

2.

Jeżeli płatnik składek do dnia 30 kwietnia danego roku nie otrzyma zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 1, powinien zwrócić się do jednostki organizacyjnej Zakładu właściwej

ze względu na swoją siedzibę o podanie wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenie

wypadkowe.

1.

Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika składek, o którym

mowa w art. 28 ust. 2, któremu Zakład nie ustalił kategorii ryzyka z uwagi na brak

obowiązku przekazywania informacji, o której mowa w art. 31 ust. 6, przez trzy kolejne,

ostatnie lata kalendarzowe, wynosi tyle, co stopa procentowa określona dla grupy działalności,

do której należy.

2.

Jeżeli przed upływem terminu opłacania składek, określonego w przepisach o systemie

ubezpieczeń społecznych, płatnik składek, o którym mowa w ust. 1, nie otrzyma z urzędu

statystycznego zaświadczenia o wpisie do rejestru REGON zawierającego informację o

rodzaju działalności według PKD, stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe

ustala się zaliczkowo w wysokości określonej w art. 28 ust. 1. Po otrzymaniu zaświadczenia

płatnik składek obowiązany jest od początku roku składkowego skorygować stopę procentową

składki do wysokości stopy procentowej określonej dla grupy działalności, do której

jest zaklasyfikowany.

3.

Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika składek niepodlegającego

wpisowi do rejestru REGON wynosi 50% najwyższej stopy procentowej ustalonej na dany

rok składkowy dla grup działalności zgodnie z zasadami określonymi w art. 30.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

grupy działalności w oparciu o rodzaj działalności PKD ujęty w rejestrze REGON;

2)

szczegółowe zasady ustalania kategorii ryzyka w zależności od wskaźników częstości,

kategorie ryzyka oraz stopy procentowe składek na ubezpieczenie wypadkowe dla grup

działalności;

3)

szczegółowe zasady ustalania kategorii ryzyka dla płatników składek w zależności od

wskaźników częstości;

4)

szczegółowe zasady ustalania wskaźnika korygującego;

5)

wzór informacji, o której mowa w art. 31 ust. 6.

1.

Jeżeli płatnik składek nie przekaże danych lub przekaże nieprawdziwe dane, o których

mowa w art. 31, co spowoduje zaniżenie stopy procentowej składki na ubezpieczenie

wypadkowe, Zakład ustala, w drodze decyzji, stopę procentową składki na cały rok składkowy

w wysokości 150% stopy procentowej ustalonej na podstawie prawidłowych danych. Płatnik

składek zobowiązany jest opłacić zaległe składki wraz z odsetkami za zwłokę.

2.

Jeżeli płatnik składek nie przekaże danych lub przekaże nieprawdziwe dane, o których

mowa w art. 31, co spowoduje zawyżenie stopy procentowej składki na ubezpieczenie

wypadkowe, Zakład ustala stopę procentową składki na cały rok składkowy w wysokości

stopy procentowej ustalonej na podstawie prawidłowych danych.

3.

Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatników składek, o których mowa w

art. 28 ust. 1 i art. 33 ust. 1 i 2, którzy nieprawidłowo ustalili liczbę ubezpieczonych

lub grupę działalności, przy czym, jeżeli płatnik składek stwierdzi nieprawidłowość,

obowiązany jest on ponownie ustalić stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe

we własnym zakresie.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 i 2, płatnik składek zobowiązany jest złożyć brakującą

informację lub dokonać korekty nieprawidłowej informacji.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1-3, płatnik składek zobowiązany jest dokonać korekty

deklaracji rozliczeniowych i imiennych raportów miesięcznych, w których podał nieprawidłową

stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe.

Jeżeli w czasie kontroli przeprowadzanych u płatników składek inspektorzy pracy stwierdzą

podanie nieprawidłowych danych, o których mowa w art. 31 ust. 6, informują o tym Zakład

podając równocześnie prawidłowe dane.

1.

Inspektor pracy może wystąpić do jednostki organizacyjnej Zakładu właściwej ze względu

na siedzibę płatnika składek z wnioskiem o podwyższenie płatnikowi składek, u którego

w czasie dwóch kolejnych kontroli stwierdzono rażące naruszenie przepisów bezpieczeństwa

i higieny pracy, o 100% stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe ustalanej

na najbliższy rok składkowy.

2.

Decyzję w sprawie podwyższenia stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe,

o której mowa w ust. 1, wydaje Zakład.

1.

W ustawie budżetowej określa się corocznie kwotę wydatków na prewencję wypadkową w

wysokości do 1% należnych składek na ubezpieczenie wypadkowe przewidzianych w planie

finansowym Funduszu Ubezpieczeń Społecznych na dany rok budżetowy.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na finansowanie działalności związanej

z zapobieganiem wypadkom przy pracy i chorobom zawodowym, a w szczególności na

1)

analizy przyczyn i skutków wypadków przy pracy, a zwłaszcza wypadków śmiertelnych,

ciężkich i zbiorowych, oraz chorób zawodowych;

2)

upowszechnianie wiedzy o zagrożeniach powodujących wypadki przy pracy i choroby zawodowe

oraz sposobach przeciwdziałania tym zagrożeniom;

3)

prowadzenie prac naukowo-badawczych mających na celu eliminację lub ograniczenie przyczyn

powodujących wypadki przy pracy i choroby zawodowe.

3.

Działalność, o której mowa w ust. 2, prowadzi Zakład.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 732, Nr 113, poz. 984 i 985, Nr 156, poz. 1301 i Nr 166, poz. 1363) w art. 197 wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się ust. 1-6;

2)

w ust. 7 skreśla się pkt 2.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 135, poz. 1146) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 92 w § 1 w pkt 2 skreśla się wyrazy „wypadku przy pracy,” oraz wyrazy „choroby zawodowej lub”;

2)

art. 237

„

Art. 237

§ 2.

Pracownikowi, który uległ wypadkowi przy pracy, przysługuje od pracodawcy odszkodowanie

za utratę lub uszkodzenie w związku z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku oraz

przedmiotów niezbędnych do wykonywania pracy, z wyjątkiem utraty lub uszkodzenia pojazdów

samochodowych oraz wartości pieniężnych.

”

.

W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6

a)

w ust. 2 skreśla się pkt 1,

b)

skreśla się ust. 3;

2)

w art. 6a skreśla się ust. 1.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56, Nr 42, poz. 475, Nr 89, poz. 973, Nr 100, poz. 1080, Nr 122, poz. 1323 i 1325, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1793 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 675 i Nr 113, poz. 984) w art. 37c skreśla się ust. 2 i 3.

W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora

(Dz. U. Nr 73, poz. 350 i Nr 137, poz. 638, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 121, poz. 770 i Nr 160, poz. 1080, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 52, poz. 527 i 528, z 2000 r. Nr 6, poz. 69, z 2001 r. Nr 94, poz. 1032 i Nr 138, poz. 1567 oraz z 2002 r. Nr 27, poz. 266) w art. 28 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Świadczenia, o których mowa w ust. 2, dla posła lub senatora niepobierającego uposażenia

są finansowane z budżetu państwa.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 155, poz. 1287 i Nr 169, poz. 1387) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 w ust. 2 skreśla się pierwsze zdanie;

2)

w art. 55 w pkt 4 na końcu dodaje się wyrazy „, a także koszty prewencji wypadkowej określone w odrębnych przepisach”.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 85, poz. 924, Nr 89, poz. 968, Nr 111, poz. 1194 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676) po art. 57 dodaje się art. 57a i 57b w brzmieniu

„

Art. 57a.

Warunek określony w art. 57 pkt 2 nie jest wymagany od ubezpieczonego, którego niezdolność

do pracy jest spowodowana wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy.

Art. 57b.

1.

Za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną

zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub

innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była

najkrótsza i nie została przerwana. Jednakże uważa się, że wypadek nastąpił w drodze

do pracy lub z pracy, mimo że droga została przerwana, jeżeli przerwa była życiowo

uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga,

nie będąc drogą najkrótszą, była dla ubezpieczonego, ze względów komunikacyjnych,

najdogodniejsza.

2.

Za drogę do pracy lub z pracy uważa się oprócz drogi z domu do pracy lub z pracy do

domu również drogę do miejsca lub z miejsca

1)

innego zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego,

2)

zwykłego wykonywania funkcji lub zadań zawodowych albo społecznych,

3)

zwykłego spożywania posiłków,

4)

odbywania nauki lub studiów.

3.

Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku w drodze do pracy lub z pracy dokonują w

karcie wypadku w drodze do pracy lub z pracy pracodawcy w stosunku do ubezpieczonych,

będących pracownikami, a w stosunku do pozostałych ubezpieczonych podmioty określone

w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673).

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady, tryb uznawania zdarzenia za wypadek w drodze do pracy lub z pracy,

sposób jego dokumentowania, wzór karty wypadku w drodze do pracy lub z pracy oraz

termin jej sporządzania, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości sposobu

informowania o zaistnieniu wypadku.

”

.

W ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. Nr 60, poz. 636 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 53, poz. 633 oraz z 2001 r. Nr 99, poz. 1075 i Nr 154, poz. 1791) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 5 w brzmieniu

„

5)

wypadek w drodze do pracy lub z pracy - zdarzenie, które nastąpiło w drodze do lub

z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia

chorobowego uznane za wypadek na zasadach określonych w przepisach o emeryturach i

rentach z FUS.

”

;

2)

skreśla się art. 5;

3)

w art. 29 w ust. 4a wyraz „16” zastępuje się wyrazem „14”.

Do wniosków o jednorazowe odszkodowanie zgłoszonych przed dniem wejścia w życie ustawy

stosuje się przepisy obowiązujące w dniu wydania orzeczenia o uszczerbku na zdrowiu

lub stwierdzającego związek śmierci z wypadkiem albo chorobą zawodową.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do wniosków o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku

przy prowadzeniu działalności pozarolniczej lub współpracy przy jej prowadzeniu, który

nastąpił po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed dniem wejścia w życie ustawy, o ile wniosek

został złożony w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem

ust. 3.

2.

Przepisy ustawy stosuje się do wniosków o jednorazowe odszkodowanie z tytułu

1)

powstałego po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed dniem wejścia w życie ustawy, uszczerbku

na zdrowiu z tytułu choroby zawodowej pozostającej w związku z prowadzeniem działalności

pozarolniczej lub współpracą przy jej prowadzeniu,

2)

śmierci ubezpieczonego lub rencisty po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed dniem wejścia

w życie ustawy, pozostającej w związku z chorobą, o której mowa w pkt 1

- o ile wniosek został złożony w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Osobom zgłaszającym wnioski zgodnie z ust. 1 lub 2 jednorazowe odszkodowanie nie przysługuje

w razie występowania w dniu złożenia wniosku zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia

społeczne na kwotę przekraczającą 2,00 zł i nieuregulowania tego zadłużenia do dnia

30 czerwca 2003 r.

Od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 marca 2003 r. wysokość należnego jednorazowego

odszkodowania ustala się w oparciu o przepisy dotychczasowe.

1.

Wnioski o świadczenia z tytułu wypadków w drodze do pracy lub z pracy, które miały

miejsce przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów

dotychczasowych.

2.

Wysokość jednorazowego odszkodowania z tytułu śmierci lub uszczerbku na zdrowiu powstałego

w wyniku wypadków, o których mowa w ust. 1, ustala się w oparciu o stawki jednorazowego

odszkodowania obowiązujące w grudniu 2002 r.

3.

Wnioski o świadczenia z tytułu wypadków w szczególnych okolicznościach zaistniałych

przed dniem wejścia w życie ustawy rozpatruje się na podstawie przepisów obowiązujących

w dniu wypadku.

1.

Renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowe oraz renty rodzinne, przyznane

na podstawie przepisów wymienionych w art. 61, stają się rentami w rozumieniu niniejszej

ustawy.

2.

Ponowne ustalenie wysokości świadczeń, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zasady

określonej w art. 17 ust. 3, następuje na wniosek osoby uprawnionej.

3.

Zakład informuje osoby pobierające w dniu wejścia w życie ustawy renty z tytułu niezdolności

do pracy oraz renty rodzinne, przyznane na podstawie przepisów dotychczasowych - o

obowiązujących od dnia 1 stycznia 2003 r. warunkach pobierania świadczeń w związku

z osiąganiem przychodów.

1.

Osobom, którym przed dniem wejścia w życie ustawy wypłacono jednorazowe odszkodowanie,

a po tym dniu nastąpiło pogorszenie ich stanu zdrowia, będące następstwem choroby

zawodowej lub wypadku, z tytułu którego wypłacono już odszkodowanie, zwiększa się

to odszkodowanie według zasad określonych w art. 12 ust. 2-4.

2.

Zakład wypłaca kwotę, o którą nastąpiło zwiększenie jednorazowego odszkodowania.

1.

Członkom rodziny pozostałym po

1)

renciście pobierającym rentę z tytułu wypadku w drodze do pracy lub z pracy, którego

śmierć nastąpiła po wejściu w życie ustawy, wskutek takiego wypadku,

2)

renciście pobierającym rentę z tytułu wypadku w szczególnych okolicznościach lub z

tytułu choroby zawodowej pozostającej w związku ze szczególnymi okolicznościami, którego

śmierć nastąpiła po wejściu w życie ustawy, wskutek takiego wypadku lub choroby zawodowej,

przysługuje renta rodzinna na warunkach określonych w art. 17 i jednorazowe odszkodowanie

na warunkach określonych w art. 13 i 14.

2.

Przy orzekaniu związku śmierci rencisty z wypadkiem lub chorobą zawodową przepis art.

16 stosuje się odpowiednio.

1.

Pierwszy rok składkowy obejmuje składki na ubezpieczenie wypadkowe należne za okres

od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.

2.

Stopę procentową składek na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika składek, o którym

mowa w art. 28 ust. 2, należnych za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 marca

2006 r., ustala się w wysokości stopy procentowej określonej dla grupy działalności,

do której płatnik składek należy.

3.

Informację, o której mowa w art. 31 ust. 6, za

1)

2003 r. - przekazuje się do dnia 31 stycznia 2004 r.,

2)

2004 r. - przekazuje się do dnia 31 stycznia 2005 r.

w takiej samej formie, jaka obowiązuje płatnika składek w odniesieniu do dokumentów

określonych przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych.

4.

W przypadku składek na ubezpieczenie wypadkowe należnych za okres od dnia 1 stycznia

2003 r. do dnia 31 marca 2006 r., płatnik składek, który nieprawidłowo ustali liczbę

ubezpieczonych lub grupę działalności, co spowoduje

1)

zaniżenie stopy procentowej składek - po stwierdzeniu nieprawidłowości zobowiązany

jest ponownie ustalić stopę procentową na cały rok składkowy w oparciu o prawidłowe

dane oraz opłacić zaległe składki wraz z odsetkami za zwłokę;

2)

zawyżenie stopy procentowej składek - po stwierdzeniu nieprawidłowości zobowiązany

jest ponownie ustalić stopę procentową na cały rok składkowy w oparciu o prawidłowe

dane.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, płatnik składek zobowiązany jest dokonać korekty

deklaracji rozliczeniowych i imiennych raportów miesięcznych, w których podał nieprawidłową

stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe.

Jeżeli stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla grupy działalności,

należna za okres do dnia 31 marca 2007 r., ustalona zgodnie z zasadami określonymi

w art. 30 ust. 1, jest niższa niż 25% najwyższej stopy procentowej ustalonej dla grup

działalności na dany rok składkowy, stopę procentową dla tej grupy działalności ustala

się w wysokości 25% najwyższej stopy procentowej dla grup działalności.

1.

Jednorazowe odszkodowanie za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na

zdrowiu przysługuje w wysokości

1)

16% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca

2004 r.;

2)

17% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca

2005 r.;

3)

18% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca

2006 r.;

4)

19% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca

2007 r.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zwiększenia jednorazowego odszkodowania,

o którym mowa w art. 12 ust. 2.

1.

Ubezpieczeni będący pracownikami lub członkowie rodzin pracowników, których roszczenie

o jednorazowe odszkodowanie nie zostało zaspokojone przez syndyka, likwidatora lub

niewypłacalnego pracodawcę, mogą w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r. wystąpić z

pisemnym wnioskiem do kierownika Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych o wypłatę jednorazowego odszkodowania.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać określenie syndyka, likwidatora

lub niewypłacalnego pracodawcy. Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające

prawo do jednorazowego odszkodowania i dokumenty potwierdzające przeprowadzenie bezskutecznego

postępowania zmierzającego do wyegzekwowania należności albo dokumenty potwierdzające

niezaspokojenie roszczenia w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym prowadzonym

wobec niewypłacalnego pracodawcy.

3.

Osoby nieposiadające orzeczenia o uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem przy

pracy lub chorobą zawodową albo orzeczenia stwierdzającego związek śmierci z tym wypadkiem

lub chorobą składają do Zakładu wniosek o jego ustalenie do dnia 30 czerwca 2003 r.

Orzeczenie uzyskane w tym trybie jest podstawą roszczeń, o których mowa w ust. 1.

4.

Do roszczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie

roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287) oraz art. 291 § 1 Kodeksu pracy.

Ilekroć przepisy odsyłają do przepisów o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy

i chorób zawodowych, należy przez to rozumieć przepisy niniejszej ustawy.

Warunek określony w art. 57 pkt 2 nie jest wymagany od ubezpieczonego, którego niezdolność

do pracy jest spowodowana wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy.

1.

Za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną

zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub

innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była

najkrótsza i nie została przerwana. Jednakże uważa się, że wypadek nastąpił w drodze

do pracy lub z pracy, mimo że droga została przerwana, jeżeli przerwa była życiowo

uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga,

nie będąc drogą najkrótszą, była dla ubezpieczonego, ze względów komunikacyjnych,

najdogodniejsza.

2.

Za drogę do pracy lub z pracy uważa się oprócz drogi z domu do pracy lub z pracy do

domu również drogę do miejsca lub z miejsca

1)

innego zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego,

2)

zwykłego wykonywania funkcji lub zadań zawodowych albo społecznych,

3)

zwykłego spożywania posiłków,

4)

odbywania nauki lub studiów.

3.

Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku w drodze do pracy lub z pracy dokonują w

karcie wypadku w drodze do pracy lub z pracy pracodawcy w stosunku do ubezpieczonych,

będących pracownikami, a w stosunku do pozostałych ubezpieczonych podmioty określone

w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673).

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady, tryb uznawania zdarzenia za wypadek w drodze do pracy lub z pracy,

sposób jego dokumentowania, wzór karty wypadku w drodze do pracy lub z pracy oraz

termin jej sporządzania, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości sposobu

informowania o zaistnieniu wypadku.

W zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o świadczeniach

pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa oraz ustawy o emeryturach i rentach z

FUS.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 61 pkt 2, jeżeli

nie są sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.

Przepisy

1)

art. 34 ust. 3 stosuje się poczynając od składek należnych za okres od dnia 1 kwietnia

2006 r.;

2)

art. 36 stosuje się do kontroli przeprowadzonych u płatników składek nie wcześniej

niż w dniu wejścia w życie ustawy.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 27 września 1973 r. o zaopatrzeniu emerytalnym twórców i ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 31, poz. 145, z 1986 r. Nr 42, poz. 202, z 1989 r. Nr 35, poz. 190, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 104, poz. 450, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 oraz z 1998 r. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118);

2)

ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych

(Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i Nr 100, poz. 461, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118 oraz z 2002 r. Nr 78, poz. 713);

3)

ustawa z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę

na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia

(Dz. U. z 1995 r. Nr 65, poz. 333 i Nr 128, poz. 617, z 1996 r. Nr 100, poz. 461, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 oraz z 1999 r. Nr 60, poz. 636);

4)

dekret z dnia 4 marca 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym członków rolniczych spółdzielni

produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 27, poz. 135, z 1989 r. Nr 35, poz. 190, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 104, poz. 450, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 oraz z 1999 r. Nr 60, poz. 636);

5)

ustawa z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność

gospodarczą oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1989 r. Nr 46, poz. 250, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 104, poz. 450 i Nr 110, poz. 474, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461 i Nr 124, poz. 585, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 oraz z 1999 r. Nr 60, poz. 636);

6)

ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o ubezpieczeniu społecznym duchownych

(Dz. U. Nr 29, poz. 156, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 104, poz. 450, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 oraz z 1999 r. Nr 60, poz. 636).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 45 pkt 3, art. 50 ust. 3 i art. 56, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 40, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r.