Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 września 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Straży Granicznej.

1.

Do ochrony granicy państwowej na lądzie i na morzu oraz kontroli ruchu granicznego

tworzy się jednolitą umundurowaną i uzbrojoną formację - Straż Graniczną.

1a

Nazwa „Straż Graniczna”, jej skrót „SG” oraz znak graficzny Straży Granicznej przysługują

wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.

1b

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku

graficznego Straży Granicznej, uwzględniając w nim wizerunek orła białego ustalony

dla godła państwowego oraz ustalając kolorystykę tego znaku.

2.

Do zadań Straży Granicznej należy

1)

ochrona granicy państwowej;

2)

organizowanie i dokonywanie kontroli ruchu granicznego;

3)

wydawanie zezwoleń na przekraczanie granicy państwowej, w tym wiz;

4

rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich

sprawców, w zakresie właściwości Straży Granicznej, a w szczególności

a)

przestępstw i wykroczeń dotyczących zgodności przekraczania granicy państwowej z przepisami,

związanych z jej oznakowaniem oraz dotyczących wiarygodności dokumentów uprawniających

do przekraczania granicy państwowej,

b)

przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych wymienionych w art. 133 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego skarbowego,

c)

przestępstw i wykroczeń pozostających w związku z przekraczaniem granicy państwowej

lub przemieszczaniem przez granicę państwową towarów oraz przedmiotów określonych

w przepisach o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, o broni i amunicji, o

materiałach wybuchowych, o ochronie dóbr kultury, o narodowym zasobie archiwalnym,

o przeciwdziałaniu narkomanii oraz o ewidencji ludności i dowodach osobistych,

d)

przestępstw i wykroczeń określonych w ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 731, Nr 89, poz. 804 i Nr 141, poz. 1180);

5

zapewnienie bezpieczeństwa w komunikacji międzynarodowej i porządku publicznego w

zasięgu terytorialnym przejścia granicznego, a w zakresie właściwości Straży Granicznej

- także w strefie nadgranicznej;

6)

osadzanie i utrzymywanie znaków granicznych na lądzie oraz sporządzanie, aktualizacja

i przechowywanie granicznej dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej;

7)

ochrona nienaruszalności znaków i urządzeń służących do ochrony granicy państwowej;

8)

(uchylony);

9)

gromadzenie i przetwarzanie informacji z zakresu ochrony granicy państwowej i kontroli

ruchu granicznego oraz udostępnianie ich właściwym organom państwowym;

10)

nadzór nad eksploatacją polskich obszarów morskich oraz przestrzeganiem przez statki

przepisów obowiązujących na tych obszarach;

11)

ochrona granicy państwowej w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej poprzez

prowadzenie obserwacji statków powietrznych i obiektów latających, przelatujących

przez granicę państwową na małych wysokościach, oraz informowanie o tych przelotach

właściwych jednostek Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej;

12

zapobieganie transportowaniu, bez zezwolenia wymaganego w myśl odrębnych przepisów,

przez granicę państwową odpadów, szkodliwych substancji chemicznych oraz materiałów

jądrowych i promieniotwórczych, a także zanieczyszczaniu wód granicznych;

13

zapobieganie przemieszczaniu, bez zezwolenia wymaganego w myśl odrębnych przepisów

przez granicę państwową środków odurzających i substancji psychotropowych oraz broni,

amunicji i materiałów wybuchowych;

14)

wykonywanie zadań określonych w innych ustawach.

2a

Straż Graniczna może prowadzić postępowania w sprawach rozpoznawania, zapobiegania

i wykrywania przestępstw określonych w art. 228, 229 i 231 Kodeksu karnego popełnionych przez funkcjonariuszy i pracowników Straży Granicznej w związku z wykonywaniem

obowiązków służbowych.

3.

Straż Graniczna w zakresie ochrony granicy państwowej i kontroli ruchu granicznego

współdziała z organami ochrony granic innych państw.

4

Straż Graniczna współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w

zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art.

1 pkt 1 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Organy administracji rządowej, jednostki samorządu terytorialnego oraz państwowe i

inne jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać z organami Straży Granicznej

oraz zapewnić im niezbędne warunki do wykonywania zadań określonych w ustawie.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, o której mowa w

art. 1, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy, zachowują moc dotychczasowe przepisy

wykonawcze, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony granicy państwowej

i kontroli ruchu granicznego jest Komendant Główny Straży Granicznej, podległy ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendanta Głównego Straży Granicznej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na

wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Zastępców Komendanta Głównego Straży Granicznej powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej.

4.

Komendant Główny Straży Granicznej jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Straży

Granicznej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”.

5.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Straży Granicznej minister właściwy

do spraw wewnętrznych do czasu powołania nowego komendanta powierza pełnienie obowiązków

Komendanta Głównego Straży Granicznej, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu

z jego zastępców.

6.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Głównego Straży

Granicznej minister właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu ustania przeszkody w

sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, nie dłużej jednak niż na

6 miesięcy, powierza pełnienie obowiązków Komendanta Głównego Straży Granicznej jednemu

z jego zastępców.

Do zakresu działania Komendanta Głównego Straży Granicznej należy w szczególności

1)

kierowanie prowadzonymi przez Straż Graniczną działaniami w zakresie ochrony granicy

państwowej oraz kontroli ruchu granicznego;

2)

analizowanie zagrożeń bezpieczeństwa granicy państwowej;

3)

nadawanie regulaminów organizacyjnych komendom oddziałów Straży Granicznej oraz jednostkom

organizacyjnym Komendy Głównej Straży Granicznej, a także nadawanie statutów ośrodkom

szkolenia Straży Granicznej;

4)

organizowanie i określanie zasad szkolenia zawodowego funkcjonariuszy oraz pracowników

Straży Granicznej;

5)

sprawowanie nadzoru nad terenowymi organami Straży Granicznej oraz nad ośrodkami szkolenia

Straży Granicznej;

6)

udział w przygotowaniu projektu budżetu państwa w zakresie dotyczącym Straży Granicznej,

zgodnie z odrębnymi przepisami;

7)

współdziałanie w zakresie realizowanych zadań z właściwymi organami państwowymi, jednostkami

samorządu terytorialnego i organizacjami społecznymi;

8)

prowadzenie współpracy międzynarodowej z organami i instytucjami właściwymi w sprawach

ochrony granic państwowych.

Przepisy art. 81 ust. 2 pkt 2, art. 93 pkt 3 oraz art. 121 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 1, stosuje się odpowiednio do osób, które uzyskały prawo do I lub II grupy inwalidów

przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych

ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym

(Dz. U. Nr 100, poz. 461).

(uchylony).

Przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się do spraw dyscyplinarnych niezakończonych

prawomocnymi orzeczeniami dyscyplinarnymi w dniu jej wejścia w życie.

1.

Terenowymi organami Straży Granicznej są

1)

komendanci oddziałów Straży Granicznej;

2)

komendanci strażnic, granicznych placówek kontrolnych i dywizjonów Straży Granicznej.

2.

Komendanta oddziału Straży Granicznej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej. Zastępców komendanta

oddziału Straży Granicznej powołuje i odwołuje Komendant Główny Straży Granicznej

na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej.

3.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta oddziału Komendant Główny Straży Granicznej,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta oddziału,

na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu funkcjonariuszowi

Straży Granicznej.

4.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta oddziału Komendant

Główny Straży Granicznej, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez

dotychczasowego komendanta, nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy, powierza pełnienie

obowiązków komendanta jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu funkcjonariuszowi

Straży Granicznej.

5.

Komendanta strażnicy, komendanta granicznej placówki kontrolnej i dywizjonu Straży

Granicznej powołuje i odwołuje Komendant Główny Straży Granicznej na wniosek komendanta

oddziału Straży Granicznej.

6.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta strażnicy, komendanta granicznej placówki

kontrolnej lub komendanta dywizjonu, właściwy komendant oddziału, do czasu powołania

nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta strażnicy, granicznej

placówki kontrolnej lub dywizjonu, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z

jego zastępców lub wyznaczonemu funkcjonariuszowi Straży Granicznej.

7.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji komendanta strażnicy, komendanta

granicznej placówki kontrolnej lub komendanta dywizjonu, właściwy komendant oddziału,

do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta,

nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy, powierza pełnienie obowiązków komendanta strażnicy,

granicznej placówki kontrolnej lub dywizjonu jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu

funkcjonariuszowi Straży Granicznej.

8.

Komendanci oddziałów, strażnic oraz granicznych placówek kontrolnych i dywizjonów

Straży Granicznej są przełożonymi wszystkich podległych im funkcjonariuszy.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej wykonuje swoje zadania przy pomocy podległego mu

urzędu - Komendy Głównej Straży Granicznej, zwanej dalej „Komendą Główną”.

2.

Komendanci oddziałów, strażnic, granicznych placówek kontrolnych oraz dywizjonów wykonują

swoje zadania przy pomocy podległych im urzędów - komend oddziałów, strażnic, granicznych

placówek kontrolnych i dywizjonów.

3.

Zadania dyrektora generalnego urzędu przewidziane w ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z 2001 r. Nr 102, poz. 1116, Nr 111, poz. 1194, Nr 128, poz. 1403 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 150, poz. 1237 i Nr 153, poz. 1271) w stosunku do pracowników zatrudnionych w

1)

Komendzie Głównej oraz w Granicznej Placówce Kontrolnej Straży Granicznej Warszawa-Okęcie

wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej;

2)

komendach oddziałów, granicznych placówkach kontrolnych, strażnicach i dywizjonach

Straży Granicznej wykonuje właściwy miejscowo komendant oddziału Straży Granicznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 17 i 18, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia,

2)

art. 1 pkt 97 w części dotyczącej art. 117b, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2002 r.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi oddziały

Straży Granicznej, uwzględniając nadanie im nazwy, określenie siedziby oraz terytorialnego

zasięgu działania.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej, w drodze zarządzenia

1)

tworzy i znosi strażnice, graniczne placówki kontrolne oraz dywizjony, a także określa

ich terytorialny zasięg działania;

2)

określa liczbę i rodzaj etatów w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej;

3)

określa szczegółowy zakres zadań terenowych organów Straży Granicznej oraz organizację

Komendy Głównej, komend oddziałów, strażnic, granicznych placówek kontrolnych i dywizjonów.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej może, w drodze zarządzenia, określać wzory symboli

jednostek organizacyjnych Straży Granicznej.

4.

Komendant Główny Straży Granicznej może, w drodze zarządzenia, tworzyć i znosić ośrodki

szkolenia oraz określać ich organizację i zakres działania.

5.

Komendanta ośrodka szkolenia oraz jego zastępców powołuje i odwołuje Komendant Główny

Straży Granicznej. Komendant ośrodka szkolenia jest przełożonym wszystkich podległych

mu funkcjonariuszy.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Straży Granicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organami wyższego stopnia są

1)

w stosunku do komendanta strażnicy, granicznej placówki kontrolnej oraz dywizjonu

Straży Granicznej - komendant oddziału Straży Granicznej;

2)

w stosunku do Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Warszawa-Okęcie - Komendant

Główny Straży Granicznej;

3)

w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej - Komendant Główny Straży Granicznej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i sposób naliczeń etatowych w Straży Granicznej, uwzględniając terytorialny zasięg

działania jednostek organizacyjnych oraz organizację i specyfikę pełnienia służby

w tych jednostkach.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1)

wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Straży Granicznej oraz tryb

nadawania tym jednostkom imion;

2

wzór odznak resortowych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania funkcjonariuszom.

Dzień 16 maja ustanawia się Świętem Straży Granicznej.

W zakresie określonym w przepisach odrębnych działalność duszpasterska w Straży Granicznej

prowadzona jest na podstawie porozumień Komendanta Głównego Straży Granicznej z przedstawicielami

właściwego kościoła lub związku wyznaniowego.

Koszty związane z funkcjonowaniem Straży Granicznej pokrywane są z budżetu państwa.

1

W celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń w zakresie

określonym w art. 1 ust. 2 pkt 4 i w ust. 2a funkcjonariusze Straży Granicznej pełnią służbę graniczną,

prowadzą działania graniczne, wykonują czynności operacyjno-rozpoznawcze i administracyjno-porządkowe

oraz prowadzą postępowania przygotowawcze według przepisów Kodeksu postępowania karnego, a także wykonują czynności na polecenie sądu i prokuratury oraz innych właściwych

organów państwowych w zakresie, w jakim obowiązek ten został określony w odrębnych

przepisach.

1a

Straż Graniczna w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z informacji o osobie,

w tym danych osobowych uzyskanych przez uprawnione organy, służby i instytucje państwowe

w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub prowadzenia kontroli

operacyjnej oraz przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271), bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą.

1b

Administrator danych, o których mowa w ust. 1a, jest obowiązany udostępnić dane, z

zastrzeżeniem ust. 1d, na podstawie imiennego upoważnienia Komendanta Głównego Straży

Granicznej, komendanta oddziału Straży Granicznej lub upoważnionego funkcjonariusza,

okazanego przez funkcjonariusza wraz z legitymacją służbową. Fakt udostępnienia tych

danych podlega ochronie na podstawie ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 1999 r. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462, z 2001 r. Nr 22, poz. 247 i Nr 27, poz. 298, Nr 56, poz. 580, Nr 110, poz. 1189, Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804 i Nr 153, poz. 1271).

1c

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym

mowa w ust. 1b, uwzględniając niezbędne dane upoważnionego funkcjonariusza oraz możliwość

wydania upoważnień w imieniu Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta

oddziału Straży Granicznej innym funkcjonariuszom.

1d

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb przekazywania

Straży Granicznej informacji o osobie, uzyskanych w wyniku prowadzenia przez uprawnione

organy, służby i instytucje czynności operacyjno-rozpoznawczych lub kontroli operacyjnej,

uwzględniając zakres informacji niezbędnych do wykonywania ustawowych zadań Straży

Granicznej, cel, organizację przekazywania informacji oraz sposób ich dokumentowania.

1e

Straż Graniczna może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych zadań, korzystać

z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum Informacji Kryminalnych.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5

Funkcjonariusze w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania

godności oraz przestrzegania wolności i praw człowieka i obywatela.

6

W celu wykonywania zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2, funkcjonariusze Straży Granicznej

mogą być mianowani do pełnienia odpowiednich funkcji pełnomocników granicznych. Funkcję

głównego pełnomocnika granicznego pełni Komendant Główny Straży Granicznej.

7

Komendant Główny Straży Granicznej określa

1)

metody i formy wykonywania zadań związanych z ochroną granicy państwowej w zakresie

nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

2)

sposób pełnienia służby granicznej i prowadzenia działań granicznych;

3)

szczegółowy tryb wydawania zezwoleń na przekraczanie granicy państwowej, w tym wiz,

przez komendantów granicznych placówek kontrolnych Straży Granicznej;

4)

szczegółowy sposób wykonywania przez graniczne placówki kontrolne Straży Granicznej

czynności zleconych w trybie ust. 1 przez właściwe organy państwowe;

5)

sposób i tryb gromadzenia i przetwarzania informacji z zakresu ochrony granicy państwowej

i kontroli ruchu granicznego;

6)

sposób gospodarowania mieniem będącym w zarządzie Straży Granicznej;

6a

zakres oraz szczegółowe zasady szkolenia funkcjonariuszy i pracowników Straży Granicznej;

7)

szczegółowe zasady szkolenia przewodników zwierząt, które wykorzystywane są do realizacji

zadań Straży Granicznej, szkolenia tych zwierząt, a także normy wyżywienia zwierząt;

8)

szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby.

1

Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 9 ust. 1a, dozwolone jest wyłącznie na żądanie

sądu lub prokuratora; wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania

karnego.

1

Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 9 ust. 1a, dozwolone jest wyłącznie na żądanie

sądu lub prokuratora, a także Szefa Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych; wykorzystanie

tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania karnego.

2.

Zakazu określonego w ust. 1 nie stosuje się, jeżeli ustawa nakłada obowiązek udzielania

takich informacji określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów lub porozumień

międzynarodowych, a także w przypadkach, gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby

do zagrożenia życia lub zdrowia innych osób.

1.

Straż Graniczna przy wykonywaniu swoich zadań może korzystać z pomocy osób niebędących

jej funkcjonariuszami. Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy

Straży Granicznej, w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych.

2

Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i w trybie określonych w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy

i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. z 1996 r. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70, poz. 443 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860).

3

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie prokuratora,

także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych;

ujawnienie tych danych następuje w trybie określonym w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy

i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. z 1996 r. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70, poz. 443 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860).

4

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym funkcjonariuszami

może być przyznane wynagrodzenie.

4a

Koszty podejmowanych przez Straż Graniczną czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz

wynagrodzenia osób, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim, ze względu na ochronę

określoną w art. 9c ust. 1, nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych

i rachunkowości, pokrywane są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, stanowiące

tajemnicę państwową, zasady tworzenia i gospodarowania funduszem operacyjnym.

6.

(uchylony).

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Straż Graniczna zapewnia

ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych

identyfikujących funkcjonariuszy.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze mogą posługiwać

się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza

Straży Granicznej oraz środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

2a

Organy administracji rządowej i organy jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane

do udzielania Straży Granicznej w granicach swojej właściwości niezbędnej pomocy w

zakresie wydawania i zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 2.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb wydawania

dokumentów, o których mowa w ust. 2, sposób posługiwania się nimi, a także ich przechowywania,

uwzględniając rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy i osoby uprawnione

do ich wydawania, posługiwania się nimi i ich przechowywania, czas, na jaki są wydawane

dokumenty, czynności zapewniające ich ochronę oraz sposób ich przechowywania i ewidencji.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji, a także o prowadzonych

czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz o stosowanych środkach i metodach ich

realizacji może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem

tych czynności. W takim przypadku udzielenie informacji następuje w trybie określonym

w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy

i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. z 1996 r. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70, poz. 443 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860).

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Straż Graniczną

w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców oraz uzyskania i utrwalenia dowodów,

ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw

1)

określonych w art. 264 Kodeksu karnego;

2)

określonych w art. 270-275 Kodeksu karnego w zakresie dokumentów uprawniających do przekraczania granicy państwowej;

3)

skarbowych, o których mowa w art. 133 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznej przekraczają

pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie

odrębnych przepisów;

4)

pozostających w związku z przekraczaniem granicy państwowej lub przemieszczaniem przez

granicę państwową towarów oraz przedmiotów określonych w przepisach o oznaczaniu wyrobów

znakami skarbowymi akcyzy, o broni, amunicji oraz o materiałach wybuchowych, a także

o przeciwdziałaniu narkomanii;

5)

określonego w art. 103 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach;

6)

określonych w art. 228, 229 i 231 Kodeksu karnego, popełnionych przez funkcjonariuszy lub pracowników Straży Granicznej w związku z

wykonywaniem obowiązków służbowych;

7)

ściganych na mocy umów międzynarodowych;

gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo,

że będą nieskuteczne lub nieprzydatne, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,

lub na pisemny wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu

zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej i pisemnej zgody właściwego miejscowo

prokuratora okręgowego, może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną.

2.

Pisemną zgodę komendantowi oddziału Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, wydaje

prokurator okręgowy właściwy ze względu na siedzibę tego komendanta.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę organu Straży Granicznej składającego wniosek.

4.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy mogłoby to spowodować utratę informacji lub

zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa

1)

Komendant Główny Straży Granicznej, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,

2)

komendant oddziału Straży Granicznej, po poinformowaniu Komendanta Głównego Straży

Granicznej i po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 2, może

zarządzić kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego miejscowo

sądu okręgowego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie nieudzielenia

przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej, organ zarządzający

wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego zniszczenia

materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.

5.

Sąd okręgowy może zezwolić, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej

lub komendanta oddziału Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego

prokuratora, na odstąpienie od zniszczenia materiałów, o których mowa w ust. 4, jeżeli

stanowią one dowód lub wskazują na zamiar popełnienia przestępstwa, dla wykrycia którego

na podstawie przepisów ustawowych może być prowadzona kontrola operacyjna lub inne

czynności operacyjno-rozpoznawcze.

6.

W przypadku zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub oskarżonego,

we wniosku organu Straży Granicznej o zarządzenie kontroli operacyjnej zamieszcza

się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

7.

Kontrola operacyjna jest prowadzona niejawnie i polega na

1)

kontrolowaniu treści korespondencji;

2)

kontrolowaniu zawartości przesyłek;

3)

stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji

i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności obrazu, treści rozmów telefonicznych

i innych informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych.

8.

Wniosek organu Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd

kontroli operacyjnej powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim;

2)

opis przestępstwa z podaniem jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

albo prawdopodobnej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4)

dane osoby, wobec której stosowana będzie kontrola operacyjna, i wskazanie miejsca

lub sposobu jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 7.

9.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta oddziału

Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Komendanta Głównego Straży

Granicznej i właściwego prokuratora, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące,

wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały

przyczyny zarządzenia tej kontroli.

10.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej

pojawią się nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo

ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy właściwy miejscowo

ze względu na siedzibę wnioskującego organu Straży Granicznej, na pisemny wniosek

Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży Granicznej, złożony

po uzyskaniu pisemnej zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz właściwego

prokuratora, może wydać postanowienie o kontroli operacyjnej prowadzonej przez czas

oznaczony również po upływie okresów, o których mowa w ust. 9.

11.

Do wniosków, o których mowa w ust. 4, 5, 9 i 10, stosuje się odpowiednio ust. 8. Sąd

przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 9 lub 10, może zapoznać się z materiałami

uzasadniającymi wniosek zgromadzonymi podczas stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej

w tej sprawie.

12.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 4, 5, 9 i 10, sąd okręgowy rozpoznaje na posiedzeniu,

jednoosobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznaniem tych wniosków są wykonywane

w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji

niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel organu

Straży Granicznej wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.

13.

Przedsiębiorcy prowadzący działalność telekomunikacyjną w sieciach publicznych oraz

podmioty świadczące usługi pocztowe są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków

technicznych i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez Straż Graniczną kontroli

operacyjnej.

14.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

15.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora

o wynikach kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu

tej kontroli.

16.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje właściwemu prokuratorowi

wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej z wnioskiem

o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych

materiałów, stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

17.

Osobie, w stosunku do której była stosowana kontrola operacyjna, nie udostępnia się

materiałów zgromadzonych podczas tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających

z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

18.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub niemające znaczenia dla toczącego

się postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu kontroli przez okres 2 miesięcy,

a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego zniszczenia. Zniszczenie

materiałów zarządza organ Straży Granicznej, który wnioskował o zarządzenie kontroli

operacyjnej.

19.

Na postanowienia sądu w przedmiocie kontroli operacyjnej, o których mowa w ust. 1,

4, 9 i 10, a także na postanowienie sądu wydane na podstawie ust. 5, przysługuje zażalenie

organowi Straży Granicznej, który złożył wniosek o wydanie tego postanowienia. Do

zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

20.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

oraz ministrem właściwym do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia, sposób

dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i

zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

1.

W sprawach o przestępstwa określone w

1)

art. 228 i 229 Kodeksu karnego, popełnione przez funkcjonariuszy i pracowników Straży Granicznej w związku z wykonywaniem

obowiązków służbowych,

2)

art. 264 § 3 Kodeksu karnego,

czynności operacyjno-rozpoznawcze, zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia

przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie,

posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu

korzyści majątkowej.

2.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na

złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 2, a komendant oddziału Straży Granicznej w sprawach o przestępstwo, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2, może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa

w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego miejscowo prokuratora okręgowego,

którego bieżąco informuje o wynikach przeprowadzonych czynności. Prokurator może zarządzić

zaniechanie czynności w każdym czasie.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej może,

po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, jednorazowo przedłużyć stosowanie

czynności, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny

ich zarządzenia.

5.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być stosowane środki

techniczne umożliwiające uzyskiwanie i utrwalanie treści informacji, w tym obrazu

lub dźwięku.

6.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje prokuratorowi okręgowemu

wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem,

w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie

pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych w celu udokumentowania

przestępstw, o których mowa w art. 9e ust. 1, albo ustalenia tożsamości osób uczestniczących

w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej może zarządzić niejawne nadzorowanie

wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa, jeżeli

nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie właściwego miejscowo,

ze względu na siedzibę organu zawiadamiającego, prokuratora okręgowego, który może

nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.

3.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgowego,

o którym mowa w ust. 2, o wynikach przeprowadzonych czynności.

4.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być stosowane środki techniczne

umożliwiające uzyskiwanie i utrwalanie treści informacji, w tym obrazu lub dźwięku.

5.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości

lub w części.

6.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej, za zgodą Komendanta Głównego

Straży Granicznej, przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały zgromadzone

podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby z wnioskiem

o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych

materiałów, stosuje się przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez

6 miesięcy.

Komendanci granicznych placówek kontrolnych Straży Granicznej koordynują działania

organów i instytucji funkcjonujących w przejściach granicznych w zakresie, o którym

mowa w art. 9 ust. 1.

1.

Straż Graniczna, w zakresie swojej właściwości, z zachowaniem ograniczeń wynikających

z art. 9e, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać

oraz przetwarzać.

2.

Straż Graniczna może pobierać, gromadzić i wykorzystywać w celach wykrywczych i identyfikacyjnych

odciski linii papilarnych, zdjęcia oraz dane osobowe, w tym ujawniające pochodzenie

etniczne, przynależność wyznaniową oraz dane o stanie zdrowia, osób podejrzanych o

popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, a także osób o nieustalonej

tożsamości lub usiłujących ukryć swą tożsamość, bez zgody i wiedzy osoby, której dane

dotyczą.

3.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 2, z wyłączeniem danych ujawniających pochodzenie

etniczne lub przynależność wyznaniową, przechowuje się, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5,

przez okres niezbędny do wykonania ustawowych zadań przez Straż Graniczną. Organy

Straży Granicznej dokonują weryfikacji tych danych nie rzadziej niż co 10 lat od dnia

uzyskania informacji.

4.

Do przechowywania danych osobowych ujawniających pochodzenie etniczne lub przynależność

wyznaniową osób skazanych za popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego

nie stosuje się ograniczeń, o których mowa w ust. 3.

5.

Dane osobowe ujawniające pochodzenie etniczne lub przynależność wyznaniową osób podejrzanych

o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane

za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie

po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia.

6.

Straż Graniczna, w zakresie swojej właściwości, może uzyskiwać i przetwarzać informacje

ze zbiorów danych prowadzonych przez organy władzy publicznej, w tym dane osobowe.

Administratorzy danych gromadzonych w tych rejestrach są obowiązani do ich nieodpłatnego

udostępniania funkcjonariuszom posiadającym upoważnienia, o których mowa w art. 9

ust. 1b.

7.

Organy, o których mowa w ust. 6, mogą wyrazić pisemną zgodę na udostępnianie danych

zgromadzonych w zbiorach jednostkom organizacyjnym Straży Granicznej, za pomocą urządzeń

telekomunikacyjnych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli jednostki

te spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.

1.

Dane identyfikujące użytkownika sieci telekomunikacyjnej lub zakończenia sieci, między

którymi wykonano połączenie, oraz dane dotyczące uzyskania lub próby uzyskania połączenia

między określonymi zakończeniami sieci, a także okoliczności i rodzaje wykonanego

połączenia, mogą być ujawnione Straży Granicznej oraz przetwarzane przez Straż Graniczną

wyłącznie w celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw.

2.

Ujawnienie danych, o których mowa w ust. 1, następuje

1)

na pisemny wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży

Granicznej;

2)

na ustne żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej posiadającego upoważnienie organów,

o których mowa w pkt 1;

3)

automatycznie drogą elektroniczną funkcjonariuszom wykorzystującym systemy teleinformatyczne

wspomagające przyjmowanie zgłoszeń alarmowych od obywateli.

3.

Przedsiębiorcy prowadzący działalność w dziedzinie telekomunikacji w sieciach publicznych

są obowiązani udostępnić na koszt własny dane, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszom

wskazanym we wniosku właściwego organu Straży Granicznej lub funkcjonariuszom, o których

mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.

4.

Ujawnienie Straży Granicznej danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pomocą

sieci telekomunikacyjnych, bez konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli

1)

sieci te są wyposażone w

a)

urządzenia umożliwiające zachowanie informacji, kto, kiedy oraz jakie dane uzyskał,

b)

zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych przez

osoby nieuprawnione, przy ich udostępnianiu za pomocą urządzeń teletransmisyjnych;

2)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych przez jednostki organizacyjne

Straży Granicznej zadań albo prowadzonych przez nie czynności.

5.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 1, które zawierają

informacje mające znaczenie dla postępowania karnego, Straż Graniczna przekazuje właściwemu

prokuratorowi.

6.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 1, które nie zawierają

informacji mających znaczenie dla postępowania karnego, podlegają niezwłocznemu komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

Po wejściu w życie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przepisy, o których mowa w art. 5 § 3-6 i 12, stosuje się jednak do wykroczeń popełnionych

odpowiednio przez funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu i Służby Więziennej przed dniem wejścia w życie tego kodeksu.

1.

Funkcjonariusze, wykonując zadania, o których mowa w art. 1 ust. 2, mają prawo

1)

dokonywania kontroli granicznej;

2)

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży, sprawdzania

ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach komunikacji lotniczej, drogowej,

kolejowej i wodnej - w celu wykluczenia możliwości popełnienia przestępstw lub wykroczeń,

zwłaszcza skierowanych przeciwko nienaruszalności granicy państwowej lub bezpieczeństwu

w międzynarodowej komunikacji;

3)

wydawania wiz i innych zezwoleń na przekroczenie granicy państwowej na podstawie odrębnych

przepisów;

4)

legitymowania lub ustalania w inny sposób tożsamości osoby;

5)

zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw oraz doprowadzania ich do właściwego organu Straży Granicznej;

6)

przeszukiwania osób, rzeczy, pomieszczeń i środków transportu w trybie i przypadkach

określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

7)

obserwowania i rejestrowania, przy użyciu środków technicznych służących do rejestracji

obrazu i dźwięku, zdarzeń na drogach oraz w innych miejscach publicznych;

8)

zatrzymywania pojazdów i wykonywania innych czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego

w trybie i przypadkach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649, z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz. 1149, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1371, Nr 129, poz. 1444 i Nr 130, poz. 1452 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804 i Nr 113, poz. 984);

9)

zatrzymywania i cofania z granicy państwowej do nadawcy szkodliwych materiałów jądrowych

i promieniotwórczych, środków chemicznych i biologicznych, jak również odpadów;

10)

przebywania i poruszania się na gruntach bez uzyskiwania zgody ich właścicieli lub

użytkowników oraz przechodzenia przez pola uprawne w czasie bezpośredniego pościgu,

również z użyciem psa służbowego, jeżeli nie ma możliwości korzystania z dróg;

11)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w

zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki obowiązane

są, w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących

przepisów prawa;

12)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,

jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.

2.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 4-7, uprawnienia i obowiązki

funkcjonariuszy Policji przysługują odpowiednio funkcjonariuszom Straży Granicznej.

3.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać - w razie uzasadnionej potrzeby - badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,

o których mowa w ust. 3. Rozporządzenie powinno określić osoby przeprowadzające badania,

organizację i miejsce przeprowadzenia badań oraz zakres prowadzonej w tych sprawach

dokumentacji, a także przypadki uzasadniające potrzebę udzielenia osobie zatrzymanej

pierwszej pomocy medycznej.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej

przeznaczone dla osób zatrzymanych oraz regulamin pobytu w tych pomieszczeniach. Rozporządzenie

powinno określić wyposażenie pomieszczeń dla osób zatrzymanych, podmioty kontrolujące

te pomieszczenia, zakres prowadzonej dokumentacji, a także szczegółowe uprawnienia

i obowiązki osób zatrzymanych.

6.

W związku ze ściganiem sprawców przestępstw i wykroczeń, których zwalczanie należy

do ustawowych zadań Straży Granicznej, funkcjonariusze Straży Granicznej mogą wykonywać

uprawnienia określone w ust. 1 pkt 4-8 oraz pkt 10-12 także poza obszarem strefy nadgranicznej.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb dokonywania

kontroli oraz wykonywania innych czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając

formy kontroli granicznej, sposoby jej przeprowadzania i poświadczania w dokumentach

uprawniających do przekraczania granicy państwowej, a także symbole i dane występujące

w stemplach kontrolerskich oraz warunki użycia środków technicznych i psów służbowych

podczas tej kontroli, przypadki, w których może być dokonana kontrola osobista, i

sposób jej przeprowadzania, a także sposób i warunki przeglądania zawartości bagaży

oraz sprawdzania ładunków, w tym przy użyciu środków technicznych i psów służbowych.

8.

Za szkody wyrządzone czynnościami, o których mowa w ust. 1 pkt 10, przysługuje odszkodowanie

według zasad prawa cywilnego.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób doprowadzania

osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5, uwzględniając podmioty uprawnione do zarządzenia

doprowadzenia, wzory wymaganych dokumentów, sposób dokonania doprowadzenia oraz niezbędne

środki ostrożności, a także szczegółowe warunki dokonywania doprowadzeń przy użyciu

środków transportu.

1

Środki finansowe w wysokości 20% wpływów uzyskanych przez Skarb Państwa tytułem przepadku

rzeczy pochodzących z ujawnionych przez Straż Graniczną przestępstw przeznacza się

na usprawnienie funkcjonowania Straży Granicznej i nagrody dla funkcjonariuszy, którzy

przyczynili się bezpośrednio do ujawnienia tych przestępstw.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, sposób gospodarowania środkami,

o których mowa w ust. 1, oraz kryteria przyznawania nagród wymienionych w ust. 1,

uwzględniając tryb przekazania środków finansowych, ich ewidencjonowania w Komendzie

Głównej oraz sposób podziału i przeznaczania tych środków.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, sposób podziału środków wymienionych

w ust. 1, w przypadku wspólnego ujawnienia przestępstw przez funkcjonariuszy Straży

Granicznej, funkcjonariuszy celnych lub pracowników kontroli skarbowej, uwzględniając

tryb podziału i przekazywania tych środków, a także sposób ich ewidencjonowania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Komendant Główny Straży Granicznej może, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

Na wniosek osób fizycznych lub prawnych organy Straży Granicznej mogą wyrazić zgodę

na odpłatne wykonywanie przez podległych im funkcjonariuszy zleconych czynności z

zakresu posiadanych umiejętności specjalistycznych.

W czasie wykonywania czynności służbowych związanych z ochroną granicy państwowej

funkcjonariusze mogą, na obszarze strefy nadgranicznej, korzystać nieodpłatnie ze

środków komunikacji publicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

1.

W przypadku gdy wymagają tego względy obronności państwa lub nienaruszalności granicy

państwowej, dowódcy jednostek pływających Straży Granicznej na morskich wodach wewnętrznych

i morzu terytorialnym mają prawo

1)

wezwać statek do zmniejszenia prędkości przepływu, zatrzymania się do kontroli oraz

zastosowania się do wskazanego kursu przepływu;

2)

zatrzymać statek, sprawdzić dokumenty dotyczące statku i ładunku, wylegitymować załogę

statku oraz znajdujących się na nim pasażerów, zbadać ładunek i przeszukać pomieszczenia

statku, a także zatrzymać osobę podejrzaną o popełnienie przestępstwa;

3)

zmusić statek do zawinięcia do wskazanego portu, jeżeli kapitan nie stosuje się do

wydanych poleceń.

2.

Dowódcy jednostek pływających Straży Granicznej mają prawo do podejmowania działań,

o których mowa w ust. 1, również gdy statek na morskich wodach wewnętrznych lub morzu

terytorialnym

1)

przyjmuje na pokład lub wysadza ludzi wbrew obowiązującym przepisom;

2)

dokonuje załadunku lub wyładunku towarów poza miejscami do tego wyznaczonymi;

3)

opuszcza port bez kontroli granicznej;

4)

nawiązuje łączność z wybrzeżem w celach przestępczych;

5)

łowi ryby lub eksploatuje w inny sposób wody i dno morskie wbrew obowiązującym przepisom;

6

wpływa na obszar strefy zamkniętej lub niebezpiecznej dla żeglugi lub rybołówstwa;

7)

zakotwicza poza miejscem do tego przeznaczonym;

8)

narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa żeglugi i transportu;

9)

narusza przepisy sanitarne lub ochrony środowiska.

3

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują również przy wykonywaniu zadań w

zakresie ochrony praw Rzeczypospolitej Polskiej w jej wyłącznej strefie ekonomicznej,

której status i zakres określają odrębne przepisy i umowy międzynarodowe.

Uprawnienia określone w art. 14 ust. 1 przysługują dowódcom jednostek pływających

Straży Granicznej również w stosunku do statków przepływających przez morze terytorialne,

gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa na ich pokładzie lub

na skutek zawiadomienia o popełnieniu na nim przestępstwa, podczas ich przepływu przez

to morze, jeżeli

1)

skutki przestępstwa rozciągają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2

przestępstwo narusza spokój lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;

3

jest to konieczne do zwalczania nielegalnego handlu środkami odurzającymi lub substancjami

psychotropowymi;

4

kapitan statku, przedstawiciel dyplomatyczny lub urzędnik konsularny państwa bandery

statku zwróci się do właściwych organów polskich o pomoc.

1.

Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że statek w czasie pobytu na morskich wodach

wewnętrznych lub na morzu terytorialnym naruszył przepisy obowiązujące na terytorium

Rzeczpospolitej Polskiej i mimo wezwania do zatrzymania się lub po zatrzymaniu go

usiłuje zbiec, dowódca jednostki pływającej Straży Granicznej może, w celu zatrzymania

statku, zarządzić wszczęcie za nim pościgu.

2.

Jeżeli obcy statek znajduje się poza granicą państwową na morzu, lecz w polskiej wyłącznej

strefie ekonomicznej, to pościg za nim można wszcząć jedynie wówczas, gdy nastąpiło

naruszenie polskich przepisów prawnych obowiązujących w tej strefie.

3.

Pościg na morzu prowadzą jednostki pływające Straży Granicznej oraz statki powietrzne

wykonujące zadania w ochronie granicy państwowej.

1.

Przed rozpoczęciem pościgu należy, z odległości umożliwiającej odebranie sygnału,

przekazać wizualny i dźwiękowy sygnał polecający zatrzymanie się statku.

2.

Jednostki pływające Straży Granicznej w celu zatrzymywania statków stosują sygnały

międzynarodowego kodu sygnałowego z jednoczesnym wystrzeleniem, dla zwrócenia uwagi

statku, dwóch nabojów sygnałowych koloru zielonego i zapaleniem w nocy dwóch zielonych

świateł rozpoznawczych na maszcie, przysługujących jednostkom pływającym ochraniającym

granicę państwową. Sygnałem do zatrzymania statków, stosowanym przez statki powietrzne,

są dwa naboje sygnałowe koloru zielonego wystrzelone przed dziób statku.

3.

Pościg rozpoczęty na polskich morskich wodach wewnętrznych, na polskim morzu terytorialnym

lub w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej może być kontynuowany poza granicą morza

terytorialnego lub tej strefy, pod warunkiem że nie został przerwany. Ciągłość pościgu

powinna być zachowana niezależnie od tego, czy jest on prowadzony przez jednostki

pływające, czy też we współdziałaniu tych jednostek ze statkami powietrznymi.

4.

Statek powietrzny wzywający do zatrzymania się statku ściga ten statek do czasu przybycia

jednostki pływającej Straży Granicznej w celu przejęcia pościgu.

5.

W stosunku do statków zatrzymanych w czasie pościgu dowódca jednostki pływającej Straży

Granicznej postępuje zgodnie z trybem określonym w art. 14.

6.

W każdym przypadku zatrzymania statku należy sporządzić podpisany przez obie strony

protokół w dwóch egzemplarzach w językach polskim i angielskim, z których jeden należy

doręczyć kapitanowi statku. Kapitan statku może wnieść do protokołu lub w oddzielnym

piśmie swoje zastrzeżenia i uwagi w dowolnym języku.

7.

Prawo pościgu ustaje, gdy ścigany statek wejdzie na morze terytorialne obcego państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

Jeżeli statek mimo wezwania nie zatrzyma się i usiłuje zbiec, dowódca jednostki pływającej

Straży Granicznej ma prawo podjąć skuteczne środki do jego zatrzymania, o których

mowa w art. 25.

2.

Użycie broni pokładowej przez jednostki pływające Straży Granicznej do ściganego statku

może mieć miejsce jedynie w sytuacjach wyjątkowych i jako środek ostateczny, gdy inne

środki nie są wystarczające do zatrzymania statku lub wymuszenia posłuszeństwa, lecz

nie powinno zmierzać do jego zatopienia.

1

Ilekroć w ustawie używa się określenia „statek”, należy przez to rozumieć urządzenie

pływające, o którym mowa w ustawie - Kodeks morski.

2.

Sposób postępowania w sytuacjach określonych w art. 14-18 w stosunku do okrętów wojennych

określają odrębne przepisy.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, zasady współdziałania Straży Granicznej z Wojskami

Lotniczymi i Obrony Powietrznej oraz Marynarką Wojenną w zakresie ochrony granicy

państwowej, uwzględniając zakres współdziałania oraz podmioty uprawnione do jego organizacji

i koordynacji.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące technicznego

i pozatechnicznego bezpieczeństwa żeglugi jednostek pływających Straży Granicznej.

Rozporządzenie powinno w szczególności określić wymagania w zakresie budowy stałych

urządzeń i wyposażenia statków oraz wyposażenia w środki ratunkowe.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze zarządzenia, uznać za obowiązujące

w stosunku do jednostek pływających Straży Granicznej przepisy techniczne z zakresu

budowy i wyposażenia statków wydane przez polską instytucję klasyfikacyjną.

Przepisy ustawy nie naruszają uprawnień okrętów wojennych Rzeczypospolitej Polskiej.

Jeżeli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez Straż Graniczną z pomocy

osób, o których mowa w art. 9b ust. 1, osoby te utraciły życie albo poniosły uszczerbek

na zdrowiu lub szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na zasadach i w trybie określonych

w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych

Ochronę granicy państwowej w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej wykonują

Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej we współdziałaniu z innymi rodzajami Sił Zbrojnych

podległymi Ministrowi Obrony Narodowej oraz Strażą Graniczną.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

1.

W razie zagrożenia nienaruszalności granicy państwowej lub niepodporządkowania się

wydanym na podstawie prawa poleceniom oraz bezpośredniego zagrożenia dla życia lub

zdrowia własnego lub innej osoby, funkcjonariusze mogą używać następujących środków

przymusu bezpośredniego

1)

fizycznych i technicznych środków służących do obezwładniania bądź do konwojowania

osób oraz do zatrzymywania pojazdów;

2)

indywidualnych chemicznych środków obezwładniających;

3)

psów służbowych;

4

pałek służbowych.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 mogą być stosowane jedynie środki przymusu bezpośredniego,

odpowiadające potrzebie wynikającej z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia

podporządkowania się wydanym poleceniom.

1

Jeżeli środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 23 ust. 1 okazały się niewystarczające

lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie jest możliwe, funkcjonariusz

ma prawo użycia broni palnej wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

funkcjonariusza lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym

bezpośrednio do takiego zamachu;

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu

lub wolności funkcjonariusza albo innej osoby;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną funkcjonariuszowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej;

4)

w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na obiekty służące obronności

państwa lub ważne dla gospodarki narodowej, a także na obiekty Straży Granicznej lub

służące ochronie granicy państwowej;

5)

w celu odparcia bezpośredniego zamachu na nienaruszalność granicy państwowej ze strony

osób działających w sposób zorganizowany, które przemocą wymuszają przekroczenie granicy

państwowej przy użyciu broni lub pojazdu;

6)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

dla życia, zdrowia lub wolności człowieka;

7)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach

określonych w pkt 1-6, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia zabójstwa, zamachu terrorystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia

okupu lub określonego zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego,

umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia

w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia;

8)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 7, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego

niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu;

9)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający

osoby, dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze

albo inne przedmioty wartościowe;

10)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej

lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli

a)

ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego,

b)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej,

materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

c)

pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem

popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt 7.

1a

W działaniach pododdziałów odwodowych w zasięgu terytorialnym przejścia granicznego

oraz w strefie nadgranicznej użycie broni palnej może nastąpić tylko na rozkaz ich

dowódcy.

2.

Użycie broni palnej nie może mieć na celu pozbawienia życia, powinno następować w

sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której użyto broni

palnej, a także nie może narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych

osób.

3

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki i sposób użycia środków przymusu

bezpośredniego, a także postępowanie przy użyciu broni palnej przez funkcjonariuszy

oraz warunki i sposób użycia środków przymusu bezpośredniego, a także zasady użycia

broni przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 6 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

1.

Jeżeli statek na morskich wodach wewnętrznych lub na morzu terytorialnym, mimo wezwania,

nie zatrzyma się i nie zaniecha działań naruszających przepisy obowiązujące na tych

wodach, dowódca jednostki pływającej Straży Granicznej może wydać rozkaz oddania strzału

ostrzegawczego w powietrze, następnie zaś strzału przed dziób i za rufę statku. Jeżeli

statek mimo to nie zastosuje się do wezwania, dowódca jednostki pływającej może rozkazać

otworzyć ogień do tego statku. Te same zasady stosuje się przy pościgu na morzu pełnym.

2.

W przypadku ostrzelania jednostki pływającej Straży Granicznej można użyć broni bez

ostrzeżenia.

1.

Każdy statek powietrzny znajdujący się w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany, w trakcie interwencji, wykonywać polecenia przekazywane

przez dowódcę wojskowego statku powietrznego, działającego w systemie obrony powietrznej

państwa.

2.

Dowódca wojskowego statku powietrznego, działający w systemie obrony powietrznej państwa,

przekazuje obcemu statkowi powietrznemu polecenia za pośrednictwem pokładowych środków

łączności radiowej na międzynarodowej częstotliwości niebezpieczeństwa lub za pomocą

sygnałów wzrokowych ustalonych w porozumieniach międzynarodowych.

(uchylony).

(uchylony).

Jednostki pływające Straży Granicznej podnoszą jako banderę flagę państwową z godłem

Rzeczypospolitej Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

1.

W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki pływające Straży Granicznej

podnoszą, niezależnie od bandery, flagę Straży Granicznej.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór flagi

Straży Granicznej, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz sposób oznakowania

jednostek pływających i statków powietrznych, a także znaki rozpoznawcze używane przez

statki powietrzne w nocy, uwzględniając sposób umieszczania bandery i flagi na jednostkach

pływających oraz znaków, umożliwiający szybką identyfikację jednostek pływających

i statków powietrznych.

1

Służbę w Straży Granicznej może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii,

niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie

wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych,

podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować.

2

Komendant Główny Straży Granicznej może wyrazić zgodę na przyjęcie do służby w Straży

Granicznej kandydata, który nie ma wykształcenia średniego, jeżeli w toku postępowania

kwalifikacyjnego stwierdzono, że kandydat wykazuje szczególne predyspozycje do tej

służby.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się

o przyjęcie do służby w Straży Granicznej, w tym w stosunku do osób, o których mowa

w ust. 2. Rozporządzenie powinno określić etapy postępowania kwalifikacyjnego, rodzaje

składanych przez kandydatów dokumentów, w tym wzór kwestionariusza osobowego, a także

cechy preferencyjne kandydatów niemających wykształcenia średniego, których posiadanie

jest szczególnie przydatne do pełnienia służby w Straży Granicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 27 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2002 r.,

3)

art. 9 pkt 7 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

1a

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi komisje

lekarskie, o których mowa w ust. 1, oraz określa ich organizację. Rozporządzenie powinno

określić nazwy komisji, ich siedziby oraz strukturę organizacyjną.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa zasady oceny

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także tryb orzekania o tej zdolności

oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

1

Przed podjęciem służby funkcjonariusz Straży Granicznej składa ślubowanie według następującej

roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Straży Granicznej - ślubuję służyć wiernie Narodowi Polskiemu, mając zawsze na względzie

interes Państwa Polskiego.

Ślubuję stać nieugięcie na straży niepodległości i suwerenności oraz strzec nienaruszalności

granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej, nawet z narażeniem życia.

Ślubuję ściśle przestrzegać zasad Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego oraz ofiarnie i sumiennie wykonywać powierzone

mi zadania, przestrzegać dyscypliny służbowej, wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych,

dochować tajemnicy państwowej i służbowej, strzec dobrego imienia służby, honoru i

godności, a także przestrzegać zasad etyki funkcjonariusza Straży Granicznej

”

.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, ceremoniał

składania ślubowania, uwzględniając przebieg ceremoniału ślubowania, terminy składania

ślubowania, osoby uprawnione do przyjmowania ślubowania oraz wzór aktu ślubowania.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

2

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o mianowaniu

funkcjonariusza.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do funkcjonariuszy-kobiet oraz poborowych

skierowanych do służby kandydackiej za zgodą organów wojskowych.

5.

(uchylony).

1.

Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w Straży Granicznej mianuje się funkcjonariuszem

w służbie przygotowawczej na okres 3 lat.

2.

Po upływie służby przygotowawczej funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

3

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Komendant

Główny Straży Granicznej z urzędu albo na wniosek komendanta oddziału lub ośrodka

szkolenia Straży Granicznej, może skrócić okres służby przygotowawczej funkcjonariusza

albo zwolnić go od odbywania tej służby.

4

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych, trwającej

dłużej niż 3 miesiące, Komendant Główny Straży Granicznej może, z urzędu albo na wniosek

komendanta oddziału lub komendanta ośrodka szkolenia Straży Granicznej, przedłużyć

okres jego służby przygotowawczej.

1

Do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania

z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci

oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej.

2

Od decyzji, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi służy odwołanie do wyższego

przełożonego, oraz dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

3.

Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Straży

Granicznej, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych

1.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza wynosi 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie

rozliczeniowym, nieprzekraczającym 3 miesięcy.

3.

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 funkcjonariuszowi

przysługuje czas wolny od służby w tym samym wymiarze.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład

czasu służby, tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym

40 godzin tygodniowo, uwzględniając rodzaj i organizację służby, sposób pełnienia

dyżurów domowych, właściwość przełożonych do określenia harmonogramu służby, okoliczności

uzasadniające przedłużenie czasu służby ponad ustawowy wymiar, jak również niezbędny

czas na wypoczynek funkcjonariusza po służbie oraz sposób prowadzenia ewidencji czasu

służby.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, jakim powinien

odpowiadać funkcjonariusz na określonym stanowisku służbowym, uwzględniając rodzaj

służby i stanowisk, warunki uzyskania wykształcenia zawodowego, jak również okresy

zaliczane do stażu służby wskazujące na posiadanie odpowiedniego doświadczenia zawodowego.

1.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia;

może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego

przełożonego.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb okresowego

opiniowania funkcjonariuszy oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii

służbowych, uwzględniając terminy i okoliczności powodujące sporządzanie opinii, kryteria,

na podstawie których są sporządzane opinie, skalę ocen i przesłanki, które uwzględnia

się w procesie opiniowania, właściwość przełożonych w zakresie wydawania i rozpatrywania

odwołań od opinii, a także wzór kwestionariusza opinii służbowej.

1.

Funkcjonariusza zwolnionego lub odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść

do dyspozycji właściwego przełożonego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne

stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Okres pozostawania funkcjonariusza

w dyspozycji nie może być dłuższy niż 1 rok.

2.

W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz nie wykonuje obowiązków służbowych,

zachowując prawo do uposażenia i innych świadczeń przysługujących na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym.

3.

Funkcjonariusz przeniesiony do dyspozycji jest obowiązany do podjęcia obowiązków służbowych

w każdym czasie na polecenie właściwego przełożonego.

4.

Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji wlicza się do okresu służby, od którego

zależą uprawnienia funkcjonariuszy.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przełożonych

właściwych do przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji, rodzaje stanowisk, na których

możliwe jest przeniesienie do dyspozycji, warunki i tryb przenoszenia oraz sposób

pełnienia służby w tym okresie. Rozporządzenie powinno określić sposób pełnienia służby,

uwzględniając posiadane przez funkcjonariusza kwalifikacje oraz predyspozycje do pełnienia

służby na określonym stanowisku służbowym.

1

Funkcjonariusz może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres

do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną

prośbę. Funkcjonariusz może być oddelegowany na niezbędny okres, za jego pisemną zgodą,

do pełnienia służby poza granicami państwa, w ramach wykonywania zadań określonych

w umowach międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską.

2.

Do przenoszenia lub delegowania funkcjonariusza właściwi są

1

Komendant Główny Straży Granicznej w ramach całego państwa i poza jego granicami;

2

komendant oddziału Straży Granicznej w ramach terytorialnego zasięgu działania oddziału.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, należności

i świadczenia przysługujące funkcjonariuszom oddelegowanym do pełnienia służby poza

granicami państwa, uwzględniając rodzaje i warunki wykonywanych przez funkcjonariusza

zadań.

1

Funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku

na czas nieprzekraczający 12 miesięcy. W okresie tym funkcjonariuszowi przysługuje

uposażenie stosownie do powierzonego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego.

2

Funkcjonariusza można oddelegować do wykonywania pracy poza Strażą Graniczną.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb oddelegowania, przyznawania uposażenia oraz innych świadczeń przysługujących

funkcjonariuszowi w czasie oddelegowania, uwzględniając charakter zadań służbowych

wykonywanych poza Strażą Graniczną, do których funkcjonariusz może być oddelegowany,

podmioty uprawnione do występowania z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza, sposób

wyrażania przez niego zgody na oddelegowanie, tryb postępowania w przypadku zmiany

warunków oddelegowania, uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza, w szczególności w

zakresie ustalania i wypłaty uposażenia oraz prawa do urlopu, a także tryb i sposób

odwołania funkcjonariusza z oddelegowania.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie

służby przygotowawczej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko;

5

upływu okresu jednego roku pozostawania w dyspozycji, gdy nie ma możliwości mianowania

go na równorzędne stanowisko służbowe.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

(uchylony).

1

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych na okres nie dłuższy niż 3

miesiące w razie jego tymczasowego aresztowania lub wszczęcia przeciwko niemu postępowania

karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Jeżeli

okres tymczasowego aresztowania jest dłuższy niż 3 miesiące, zawieszenie ulega z mocy

prawa przedłużeniu do czasu zakończenia tymczasowego aresztowania.

2

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro

postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania

funkcjonariuszy w czynnościach służbowych, uwzględniając przełożonych właściwych do

zawieszania funkcjonariuszy w czynnościach służbowych, sposób wnoszenia odwołań oraz

terminy ich rozpatrywania.

1

Funkcjonariusz może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej,

podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

2

Funkcjonariusz obowiązany jest poddać się badaniom zleconym przez komisję, w tym również

badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym, a gdy zachodzi potrzeba -

obserwacji w zakładzie opieki zdrowotnej.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4

skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia

publicznego;

5

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa.

2

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2)

skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1

pkt 4;

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego;

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

6)

niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych

w art. 42 ust. 2;

7)

rozformowania jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub

zmniejszenia jej stanu etatowego, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki

lub na niższe stanowisko nie jest możliwe;

8)

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

9)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badanie lub obserwację w zakładzie

opieki zdrowotnej, wyznaczone zgodnie z art. 44 ust. 2, chyba że skierowanie do komisji

nastąpiło na prośbę funkcjonariusza.

3

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

4

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 7 zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki organizacyjnej, jej rozformowania lub zmniejszenia stanu etatowego.

5

Zwolnienie funkcjonariusza przeniesionego do dyspozycji, w przypadku określonym w

art. 42 ust. 2 pkt 5, w razie niewyrażenia przez funkcjonariusza zgody na przeniesienie

na niższe stanowisko służbowe następuje po upływie 6 miesięcy.

1.

Stosunek służbowy wygasa w przypadku

1)

śmierci funkcjonariusza;

2)

stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.

2.

Rozkaz personalny o wygaśnięciu stosunku służbowego wydaje się na podstawie skróconego

aktu zgonu albo ostatecznej decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych o stwierdzeniu

zaginięcia funkcjonariusza.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej

z powodu jej niezgodności z prawem stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko

równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony funkcjonariusz w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi

pisemnie gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu.

Przepis art. 45 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu się do

służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

4.

Funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc.

5.

W zakresie innych praw niż określone w ust. 1-4, wynikających ze stosunku służbowego,

okres, za który przyznano świadczenie pieniężne, uważa się za równorzędny ze służbą.

Okresu pozostawania poza służbą nie uważa się za przerwę w służbie, której skutkiem

byłaby utrata uprawnień uzależnionych od nieprzerwanej służby.

1

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 i ust.

2 pkt 1 i 3-7 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby

z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby.

2

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 i 4 i ust.

2 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 1 miesiąca od dnia zaprzestania służby z powodu

choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

3.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 może nastąpić

po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy Straży Granicznej.

1

Funkcjonariusza-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego

zwolnić ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 45 ust. 1 pkt 3 i 4,

ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 7 oraz ust. 3.

2

W razie zwolnienia funkcjonariusza-kobiety ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt

5 i 7, przysługuje jej uposażenie do końca urlopu macierzyńskiego.

3

Funkcjonariuszowi-kobiecie zwolnionej na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 i 7 w czasie

urlopu wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenia pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

1.

Funkcjonariuszy zwalniają ze służby właściwi przełożeni z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej zwalnia ze służby funkcjonariuszy

1)

posiadających stopnie oficerskie;

2)

którym wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby;

3)

w przypadkach określonych w art. 45 ust. 2 pkt 5.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na

swój wniosek opinię o służbie.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego

przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie, a także tryb

wydawania i dokonywania sprostowań świadectw służby oraz odwoływania się od opinii

o służbie, uwzględniając przełożonych właściwych w sprawach świadectw służby i opinii

o służbie, informacje, które zamieszczane są w świadectwie służby na życzenie funkcjonariusza,

oraz wzór formularza świadectwa służby.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia

przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariuszy,

sposób prowadzenia akt osobowych oraz wzory dokumentów w tych sprawach w zakresie

nieuregulowanym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy. Zarządzenie powinno

określić sposób zakładania akt osobowych funkcjonariuszy, rodzaje gromadzonych w nich

dokumentów oraz sposób ich ewidencjonowania.

W Straży Granicznej obowiązują korpusy i stopnie identyczne z korpusami i stopniami

wojskowymi.

1.

Na stopień szeregowego Straży Granicznej mianuje się funkcjonariusza z dniem mianowania

na stanowisko służbowe.

2.

Na stopnie szeregowych Straży Granicznej oraz na stopnie podoficerskie Straży Granicznej

mianują przełożeni posiadający uprawnienia w sprawach osobowych funkcjonariuszy.

1

Na stopnie chorążych Straży Granicznej mianuje Komendant Główny Straży Granicznej.

2

Na pierwszy stopień oficerski Straży Granicznej oraz na stopień generała Straży Granicznej

mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie Straży Granicznej mianuje minister właściwy

do spraw wewnętrznych.

1.

Mianowanie na stopnie podoficerskie Straży Granicznej lub na stopnie chorążych Straży

Granicznej jest uzależnione od pozytywnej opinii służbowej i zajmowanego stanowiska

służbowego, a ponadto na pierwszy stopień

1)

podoficera - od ukończenia szkoły podoficerskiej;

2)

chorążego - od ukończenia szkoły chorążych.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach można mianować na pierwszy stopień podoficerski

Straży Granicznej lub na stopień chorążego Straży Granicznej funkcjonariusza, mimo

niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2.

1

Na pierwszy stopień oficerski Straży Granicznej może być mianowany funkcjonariusz,

który posiada wykształcenie wyższe i odbył przeszkolenie specjalistyczne.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje,

zakres oraz sposób prowadzenia przeszkolenia specjalistycznego, o którym mowa w ust.

1. Rozporządzenie powinno określić formy, w jakich prowadzone jest przeszkolenie,

sposób składania egzaminu, a także jednostki organizacyjne prowadzące przeszkolenie.

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz w zależności od opinii służbowej.

Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w stopniu

-

kaprala (mata) - 1 roku,

-

starszego kaprala (starszego mata) - 1 roku,

-

plutonowego (bosmanmata) - 2 lat,

-

starszego plutonowego (starszego bosmanmata) - 2 lat,

-

sierżanta (bosmana) - 2 lat,

-

starszego sierżanta (starszego bosmana) - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego (bosmana sztabowego) - 2 lat,

-

młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki) - 3 lat,

-

chorążego (chorążego marynarki) - 3 lat,

-

starszego chorążego (starszego chorążego marynarki) - 3 lat,

-

młodszego chorążego sztabowego (młodszego chorążego sztabowego marynarki) - 3 lat,

-

chorążego sztabowego (chorążego sztabowego marynarki) - 4 lat,

-

podporucznika (podporucznika marynarki) - 3 lat,

-

porucznika (porucznika marynarki) - 4 lat,

-

kapitana (kapitana marynarki) - 4 lat,

-

majora (komandora podporucznika) - 3 lat,

-

podpułkownika (komandora porucznika) - 4 lat.

1

W przypadkach zasługujących na szczególne wyróżnienie funkcjonariusza posiadającego

pozytywną opinię służbową oraz szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętności do

pełnienia służby można mianować na wyższy stopień przed upływem okresów ustalonych

w art. 56.

2.

Funkcjonariusza zwalnianego ze służby można mianować na kolejny wyższy stopień za

szczególne zasługi w ochronie granicy państwowej.

1.

Stopnie podoficerów, chorążych, oficerów i generałów są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa

w art. 52 i 53, z dodaniem określenia

1)

„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany

za zdolnego do tej służby;

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 52 i 53 następuje w razie

1

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

O obniżeniu lub utracie stopnia w przypadkach określonych w ustawie orzeka organ właściwy

do mianowania na ten stopień, z tym że o utracie stopnia podporucznika orzeka minister

właściwy do spraw wewnętrznych, a o utracie stopnia generała - Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1

prawomocnego orzeczenia pozbawienia praw publicznych albo

2

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w wyniku

motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo

3)

decyzji, na której podstawie nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2

O przywróceniu stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania na stopień; o przywróceniu

stopnia podporucznika Straży Granicznej orzeka minister właściwy do spraw wewnętrznych;

stopień generała Straży Granicznej przywraca Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na

wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r., z tym że przepisy art. 13 ust. 3-8

wchodzą w życie z dniem 1 marca 1996 r.

1.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy, policyjny, Urzędu Ochrony

Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu,

Państwowej Straży Pożarnej lub Służby Więziennej mianuje się na stopień obowiązujący

w Straży Granicznej, równorzędny z posiadanym stopniem.

2.

Mianowanie osoby posiadającej stopień wojskowy, policyjny, Urzędu Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej lub Służby Więziennej może być uzależnione od odbycia przeszkolenia

wymaganego w Straży Granicznej do mianowania na dany stopień.

3.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy podporucznika, stopień

policyjny podkomisarza, stopień podporucznika Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, stopień podporucznika Biura Ochrony Rządu, stopień

młodszego kapitana Państwowej Straży Pożarnej lub stopień podporucznika Służby Więziennej,

na stopień podporucznika w Straży Granicznej mianuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

4.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą inny niż wymieniony w ust. 3 stopień Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub

Służby Więziennej na równorzędny stopień w Straży Granicznej mianuje Komendant Główny

Straży Granicznej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb mianowania funkcjonariuszy na stopnie, uwzględniając podmioty uprawnione do składania

wniosków oraz do mianowania na określone stopnie, terminy dokonywania mianowań, wzór

wniosku o mianowanie, a także sposób ogłaszania o utracie stopnia w przypadkach określonych

w art. 58 ust. 3.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2

Funkcjonariusz obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub innego polecenia, jeśli

wykonanie rozkazu lub innego polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3

O odmowie wykonania rozkazu lub innego polecenia, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusz

powinien w formie pisemnej zameldować Komendantowi Głównemu Straży Granicznej z pominięciem

drogi służbowej.

1.

Przełożony funkcjonariusza niebędącego w stanie wykonać w wyznaczonym terminie lub

zakresie polecenia sądu lub prokuratora, o którym mowa w art. 9 ust. 1, jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia.

2.

W wypadku nieusprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub

zakresie na żądanie sądu lub prokuratora przełożony funkcjonariusza wszczyna przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postępowania zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatnie umundurowanie.

2

Funkcjonariusze noszą umundurowanie typu wojskowego.

3.

Funkcjonariusze noszą ordery, odznaczenia i odznaki według zasad obowiązujących w

Wojsku Polskim.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Rozporządzenie powinno określić

podstawę obliczania równoważnika pieniężnego, przedmioty, za które równoważnik ten

przysługuje, przypadki, w których równoważnik nie przysługuje lub w których wypłata

równoważnika jest zawieszana, warunki zwrotu i termin wypłaty równoważnika oraz podmioty

właściwe w tych sprawach.

5.

Funkcjonariusz mianowany na okres służby przygotowawczej zwraca w przypadku zwolnienia

go ze służby umundurowanie, którego okres zużycia nie upłynął, lub odpowiednią część

równoważnika pieniężnego.

6.

Funkcjonariusz w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego umundurowania

i wyposażenia.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej określa przypadki, w których funkcjonariusz w czasie

wykonywania obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia umundurowania.

8.

Komendant Główny Straży Granicznej może wprowadzać umundurowanie specjalistyczne dostosowane

do warunków pełnienia służby.

9

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory, normy

oraz zasady noszenia umundurowania, a także wzory oznak i emblematów, uwzględniając

rodzaj noszonego przez funkcjonariusza umundurowania, opis poszczególnych części umundurowania

oraz sposób noszenia emblematów, odznaki, oznak i symbolu oraz przypadki, w których

funkcjonariusz obowiązany jest zwrócić przedmioty umundurowania lub ich równowartość.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 41, art. 44 ust. 3 i art. 48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

1

Przy wykonywaniu czynności służbowych nieumundurowany funkcjonariusz obowiązany jest

na żądanie obywatela okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany

miał możliwość odczytać i zanotować numer legitymacji i organ, który ją wydał, oraz

nazwisko funkcjonariusza.

2

Funkcjonariusz przy wykonywaniu czynności administracyjno-porządkowych jest obowiązany

okazać na żądanie legitymację służbową lub znak identyfikacyjny w sposób umożliwiający

odczytanie i zanotowanie danych w nim zawartych.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

i wzory legitymacji służbowych, znaków identyfikacyjnych oraz innych dokumentów służbowych

funkcjonariuszy, szczegółowy sposób posługiwania się nimi i dokonywania w nich zmian

oraz podmioty właściwe do ich wydawania. Rozporządzenie powinno określić wzory dokumentów

oraz znaków identyfikacyjnych w sposób umożliwiający odczytanie i odnotowanie przez

osobę zainteresowaną danych w nim zawartych.

Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia przełożonego podejmować zajęcia zarobkowego

poza służbą.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznych.

2.

Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo

w partii politycznej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych, działających poza służbą.

4

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Funkcjonariusz jest obowiązany powiadomić bezpośredniego przełożonego o zamiarze wyjazdu

za granicę. Jeżeli wyjazd jest planowany na więcej niż 3 dni, powiadomienie następuje

w formie pisemnej.

(uchylony).

Funkcjonariusz w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Funkcjonariusze mogą zrzeszać się w związku zawodowym funkcjonariuszy Straży Granicznej.

2.

Przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio z zastrzeżeniem, że

w Straży Granicznej może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma

prawa do strajku.

3.

Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego funkcjonariuszy Straży Granicznej

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł

szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych dla funkcjonariuszy

policji. W razie śmierci funkcjonariusza w związku ze służbą, odszkodowanie otrzymują

pozostali po nim członkowie rodziny.

1.

Funkcjonariusz po 15 latach służby nabywa prawo do emerytury policyjnej.

2

Funkcjonariuszom służby stałej pełniącym służbę w strażnicach, granicznych placówkach

kontrolnych oraz w składzie etatowych załóg jednostek pływających Straży Granicznej

zalicza się do wysługi emerytalnej za 1 rok służby półtora roku służby.

3.

Funkcjonariusz, który stał się inwalidą, jest uprawniony do policyjnej renty inwalidzkiej.

4.

Członkowie rodzin po zmarłych funkcjonariuszach Straży Granicznej są uprawnieni do

renty rodzinnej.

5

Zasady przyznawania świadczeń określonych w ust. 1-4 normują przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich

rodzin.

1.

Funkcjonariusze otrzymują uzbrojenie i wyposażenie specjalne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

Komendant Główny Straży Granicznej określa zasady przyznawania i korzystania z wyposażenia

specjalnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie, oraz normy wyżywienia, uwzględniając

rodzaj pełnionej służby oraz szczególne warunki jej pełnienia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki otrzymywania i wysokość

równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie, uwzględniając warunki otrzymywania,

rodzaje oraz stawki zasadniczych i dodatkowych norm wyżywienia oraz napojów, a także

podstawy obliczania wysokości równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo przejazdu na koszt właściwego

organu Straży Granicznej środkami publicznego transportu zbiorowego raz w roku, do

jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przejazdu na koszt organu, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając warunki i sposób

rozliczania kosztów przejazdu oraz rodzaje środków transportu, którymi ma być dokonywany

przejazd.

3.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznawania zryczałtowanego równoważnika pieniężnego, uwzględniając tryb wypłaty

równoważnika w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu, w tym ustalania jego

wysokości, oraz przypadki, kiedy równoważnik nie przysługuje.

5.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 3, nie przysługuje funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego,

na podstawie odrębnych przepisów.

6.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne świadczenia socjalne

i bytowe.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje świadczeń, o

których mowa w ust. 6, uwzględniając zakres podmiotowy świadczeń socjalnych, warunki

korzystania z tych świadczeń, sposób ich realizacji, a w przypadku świadczeń finansowych

- ich wysokość, sposób obliczania, terminy rozliczeń oraz wypłaty.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1

Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

77 uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 25 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2

stały się osobami całkowicie niezdolnymi do pracy przed osiągnięciem wieku określonego

w pkt 1.

Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę w szczególnym charakterze, w

rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

1

Funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2

Przepis ust. 1 stosuje się także do funkcjonariuszy-mężczyzn w zakresie, w jakim pracownicy

mogą korzystać ze szczególnych uprawnień przewidzianych dla pracownic. Jeżeli oboje

rodzice lub opiekunowie są zatrudnieni, z uprawnień może korzystać tylko jedno z nich.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art. 9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art.

45-47, art. 50, art. 66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80

i art. 82, które wchodzą w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który

wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r.

o zmianie ustawy konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach

między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie

terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

Funkcjonariuszowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze służby, a

jeżeli pełnił służbę przygotowawczą - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia okres służby

wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa

pracy.

1

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

właściwość organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających

ze stosunku służbowego funkcjonariuszy oraz tryb postępowania w tych sprawach, uwzględniając

rodzaje i zakres spraw osobowych podległych poszczególnym organom i jednostkom Straży

Granicznej oraz sposób postępowania w sprawach związanych z nawiązaniem i rozwiązaniem

stosunku służbowego, a także jego zmianą;

2)

szczegółowy zakres obowiązków funkcjonariuszy wynikający ze stosunku służbowego oraz

podstawy, zakres i tryb udzielania funkcjonariuszom zwolnień od zajęć służbowych,

uwzględniając rodzaje zdarzeń dotyczących osoby funkcjonariusza, o których, ze względu

na ich wpływ na treść stosunku służbowego, funkcjonariusz obowiązany jest poinformować

właściwego przełożonego, oraz sposób postępowania w tych przypadkach, okoliczności

usprawiedliwiające nieobecność w służbie i sposób jej usprawiedliwiania, okoliczności

uzasadniające udzielanie zwolnień od zajęć służbowych, warunki udzielania zwolnień,

okresy, na które zwolnienia mogą być udzielone, i właściwość przełożonych w tym zakresie,

a także częstotliwość przeprowadzania badań lekarskich funkcjonariuszy.

2.

Sposób pełnienia służby określają zarządzenia, regulaminy i rozkazy Komendanta Głównego

Straży Granicznej.

1

Funkcjonariuszom przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 30 dni kalendarzowych, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy.

2.

Funkcjonariusz uzyskuje prawo do pierwszego urlopu po roku służby.

1.

Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może

być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu spowodowanych

odwołaniem, według zasad ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach

przeniesienia lub delegowania, jak również innych poniesionych kosztów.

2a

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zwrotu

kosztów przejazdu i innych poniesionych kosztów przysługujących funkcjonariuszowi

w razie odwołania z urlopu, z uwzględnieniem norm określonych dla przenoszonych lub

delegowanych funkcjonariuszy, udokumentowanych opłat dokonanych przez funkcjonariusza,

a które nie zostały wykorzystane w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłat

dokonanych na członków rodziny, o których mowa w art. 81, jeżeli odwołanie funkcjonariusza

z urlopu spowodowało także ich powrót.

3.

Odwołanie funkcjonariusza z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody przełożonego.

4.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu

tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

płatne urlopy dodatkowe dla funkcjonariuszy w wymiarze do 15 dni kalendarzowych rocznie,

uwzględniając pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych

dla zdrowia albo osiągnięcie określonego wieku lub stażu służby, albo szczególne właściwości

służby.

Funkcjonariuszowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub okolicznościowego,

a także urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznawania funkcjonariuszom urlopów, tryb postępowania w tych sprawach oraz wymiar

urlopów, o których mowa w art. 88 i 89, uwzględniając okres służby, wiek funkcjonariuszy,

przypadki warunków szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie

szkodliwości wpływające na wymiar urlopu dodatkowego.

1

Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie

i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

pochwała w rozkazie;

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4)

krótkoterminowy urlop;

5)

przyznanie odznaki resortowej;

6)

przedstawienie do odznaczenia państwowego;

7)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;

8)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb udzielania wyróżnień funkcjonariuszom, uwzględniając podmioty właściwe w tych

sprawach, sposób i terminy przyznawania wyróżnień, okoliczności, w których wyróżnienia

nie mogą być przyznawane, oraz wzory dokumentów w tych sprawach.

1.

Funkcjonariusze oraz pracownicy Straży Granicznej są obowiązani złożyć oświadczenie

o stanie majątkowym swoim, swoich małżonków oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie

domowym przy nawiązaniu lub rozwiązaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy oraz

na żądanie Komendanta Głównego Straży Granicznej lub właściwych komendantów oddziałów

Straży Granicznej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

w sprawach oświadczeń, o których mowa w ust. 1, a także wzór oświadczenia wraz z objaśnieniami

co do miejsca i terminu jego składania oraz odpowiedzialności za podanie informacji

niezgodnych ze stanem faktycznym. Rozporządzenie powinno określić zakres danych objętych

oświadczeniem, dotyczących małżonka oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie

domowym z funkcjonariuszem lub pracownikiem.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

1a

Jeżeli w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

nie ma możliwości zrealizowania prawa, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz może

otrzymać tymczasową kwaterę na okres pełnienia służby w tej miejscowości.

2.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

3

Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu

do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego,

zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami lub środkami transportu Straży Granicznej

nie przekracza łącznie w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej

najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca

pełnienia służby, bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie

miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje

obowiązki służbowe.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia;

3

rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo niezdolność do pracy, albo inne okoliczności są niezdolni

do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz

osoby przysposabiające.

1

Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji

ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku

ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej,

stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwalniane przez osoby, które

decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych.

2

Na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia mieszkalne

w należytym stanie technicznym i sanitarnym, które znajdują się w budynkach na terenie

zamkniętym lub w budynkach przeznaczonych na cele służbowe.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów

odrębnych.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki przyznawania i zwracania

równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając osoby uprawnione do jego otrzymania,

wysokość równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, podmioty właściwe do jego przyznania

i wypłaty lub odmowy przyznania oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu

uprawnień do jego otrzymania.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie

jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki przyznawania

i zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając osoby

uprawnione do jego otrzymania, wysokość równoważnika, wzory wymaganych dokumentów,

podmioty właściwe do jego przyznania i wypłaty lub odmowy przyznania oraz sposób postępowania

w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania.

1

Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca

pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w

wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusami.

2

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego,

na podstawie odrębnych przepisów.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

tryb oraz terminy zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności

ich wysokość w odniesieniu do cen biletów za przejazd koleją lub autobusem.

1.

Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

oraz warunki przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając przypadki, w których pomoc ta jest przyznawana, cofana lub

podlega zwrotowi, jak również sposób obliczania wysokości pomocy finansowej przyznawanej

lub orzekanej do zwrotu, a także rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się

o przyznanie tej pomocy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 98;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt

2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 100 ust. 3.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1

zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną

a)

na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

na spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2

Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony lokal

mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal mieszkalny

lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych

w tym przepisie.

3.

Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2,

szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady zwalniania zajmowanych

lokali mieszkalnych lub domów określonych w ust. 1 ustala minister właściwy do spraw

wewnętrznych

4.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm,

bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny.

5.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków Straży Granicznej.

1

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkalnictwa

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkalnictwa

3.

Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane z zajmowanym stanowiskiem

służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach funkcjonariuszom

innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 94.

4

W sprawach spornych wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust. 2,

rozstrzygają sądy powszechne.

5

Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 95,

96 i 98, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego

na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin lub żołnierzy zawodowych oraz

ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie

obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

2

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4

Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze

rozporządzenia.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, stawki i grupy uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy,

zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego

oraz stopni etatowych, a także zasady wzrostu tego uposażenia z tytułu wysługi lat,

uwzględniając stawki i grupy uposażenia zasadniczego, charakter i rodzaje stanowisk

służbowych w poszczególnych jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej, a także

przyporządkowanie stanowisk do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego oraz odpowiadające

tym stanowiskom stopnie etatowe, jak również zasady wzrostu uposażenia zasadniczego

z tytułu wysługi lat.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób i

tryb zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu

wzrostu uposażenia zasadniczego, uwzględniając okresy służby w Straży Granicznej,

Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Policji,

Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Więziennej, Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, okresy traktowane jako równorzędne ze służbą w Straży Granicznej, okresy

zakończonego zatrudnienia, a także inne okresy wliczane na mocy odrębnych przepisów

do okresu pracy, jak również okoliczności wyłączające zaliczenie okresu służby lub

pracy do wysługi lat, podmioty właściwe do ich zaliczania oraz sposób dokumentowania

tych okresów.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio

zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska

służbowego.

2

Komendant Główny Straży Granicznej, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, może

zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza przeniesionego na stanowisko służbowe,

zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, prawa do zaszeregowania należnego

na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego

z tym stanowiskiem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 42 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz funkcjonariuszy przeniesionych

na własną prośbę.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia

1)

dodatek za stopień;

2)

dodatek służbowy;

3)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem

pełnienia służby;

4)

(uchylony).

2.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania dodatków do uposażenia,

o których mowa w ust. 1, oraz ich wysokość, uwzględniając okoliczności uzasadniające

ich przyznanie oraz okresowe podwyższenie lub obniżenie, jak również rodzaje i wysokość

dodatków przysługujących funkcjonariuszowi ze względu na szczególne właściwości, kwalifikacje,

warunki albo miejsce pełnienia służby.

1.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry.

2.

Wypłata uposażeń oraz innych należności pieniężnych następuje w formie bezpośredniej

lub na rachunek w banku wskazanym w formie pisemnej przez funkcjonariusza, a w szczególnie

uzasadnionych przypadkach należność może być przesłana na adres wskazany przez funkcjonariusza.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, dodatki

o charakterze stałym płatne z dołu, uwzględniając termin oraz tryb ich wypłacania.

1

Zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających

tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1

każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej Straży Granicznej, upoważnionym

do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo

zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

nagrody roczne;

3)

nagrody jubileuszowe;

4

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe;

5)

należności za podróże służbowe i przeniesienia;

6)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny, przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna.

3

Funkcjonariusz może otrzymywać również nagrody i zapomogi, o których mowa w art. 114

ust. 1 i 2.

1

Funkcjonariuszowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę

w Straży Granicznej po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w

czasie której otrzymał taki zasiłek.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody uznaniowe i zapomogi.

2.

Zapomogi mogą być przyznawane funkcjonariuszom w przypadku zdarzeń losowych, klęsk

żywiołowych, długotrwałej choroby lub śmierci członka rodziny oraz innych zdarzeń

powodujących istotne pogorszenie warunków materialnych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, uwzględniając sposób ustalania

okresu służby warunkującego nabycie prawa do nagrody rocznej, wysokość tej nagrody,

przesłanki jej obniżenia i przypadki, kiedy nagroda nie przysługuje, termin wypłaty

nagrody rocznej, okoliczności uzasadniające przyznanie funkcjonariuszowi nagrody uznaniowej,

zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych sprawach.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze

rozporządzenia, wysokość funduszu na nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi

dla funkcjonariuszy, uwzględniając jednostki organizacyjne Straży Granicznej, w których

tworzy się fundusz, sposób ustalania wysokości środków finansowych przeznaczonych

na nagrody i zapomogi, zasady zwiększania wysokości funduszu, a także sposób ustalania

wielkości środków pozostających w dyspozycji kierowników jednostek organizacyjnych

Straży Granicznej, przeznaczonych na nagrody.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby - 75%,

po 25 latach służby - 100%,

po 30 latach służby - 150%,

po 35 latach służby - 200%,

po 40 latach służby - 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu służby, od którego

zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz tryb jej obliczania i wypłacania,

uwzględniając w szczególności okresy służby, pracy i nauki powodujące nabycie prawa

do nagrody jubileuszowej, sposób dokumentowania tych okresów, a także obliczania tej

nagrody i postępowania w przypadku zbiegu prawa do kilku nagród oraz termin i sposób

wypłacania nagrody.

1.

Za wykonywanie zadań zleconych wykraczających poza obowiązki służbowe funkcjonariusz

otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

otrzymywania wynagrodzenia za zadania określone w ust. 1, uwzględniając rodzaje wykonywanych

prac, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, jego wysokość oraz terminy wypłaty.

3.

Wynagrodzenie za dokonane przez funkcjonariuszy wynalazki, udoskonalenia techniczne

i usprawnienia normują odrębne przepisy.

1.

W razie przeniesienia do pełnienia służby do innej miejscowości albo delegowania do

czasowego pełnienia służby, funkcjonariuszowi przysługują należności z tytułu podróży

służbowych na obszarze kraju.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz tryb przyznawania

należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając zakres podróży służbowej, sposoby

obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaje należności i sposoby ustalania ich

wysokości, a także terminy i tryb wypłaty należności i podmioty uprawnione do podejmowania

decyzji w tych sprawach.

W zakresie odbywania przez funkcjonariuszy zagranicznych podróży służbowych stosuje

się odpowiednio przepisy w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących

pracownikom z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju.

1.

Funkcjonariuszowi, który na podstawie odrębnych przepisów wykonuje stałe zadania służbowe

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów

wyżywienia i innych drobnych wydatków. Stałe wykonywanie zadań służbowych poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w wymiarze czasu nieprzekraczającym 24 godziny, nie stanowi

podróży służbowej w rozumieniu przepisów, o których mowa w art. 117a.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, walutę,

w jakiej będzie wypłacany ryczałt, sposób obliczania i wypłacania oraz wysokość ryczałtu,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając przy obliczaniu wysokości ryczałtu liczbę godzin

wykonywania zadań przez funkcjonariusza w ciągu doby.

1

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust.

2 pkt 1, 3-8 oraz ust. 3 otrzymuje

1)

odprawę;

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe;

3

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków

właściwego organu Straży Granicznej;

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz

dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego

według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych;

5

niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów

wydanych na podstawie art. 77 ust. 4;

6

nagrody, o których mowa w art. 11a ust. 1.

2

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 otrzymuje 50%

odprawy oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy

wypoczynkowe.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych lub upoważniony przez niego przełożony może

w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie przyznać, z uwagi na uzasadnione

potrzeby rodziny funkcjonariusza, odprawę w wysokości nieprzekraczającej 50% w razie

zwolnienia go ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania

i wypłacania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przez funkcjonariuszy urlopy

wypoczynkowe oraz podmioty właściwe w tych sprawach. Rozporządzenie powinno określić

podstawę obliczania ekwiwalentu, wiążąc jego wysokość z liczbą dni niewykorzystanego

urlopu, oraz sposób jego wypłaty.

1.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia

wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy

się jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okres nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty

do służby w Straży Granicznej i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej

służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Straży Granicznej

po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego

rodzaju.

4.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa się wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

1

W razie śmierci funkcjonariusza, pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby

był zwolniony ze służby, świadczenia określone w art. 118 ust. 1 pkt 2-4 oraz nagrody,

o których mowa w art. 11a ust. 1.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom,

jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin lub żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy. Zaginięcie funkcjonariusza

oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych

1

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 45 ust.

1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze

służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz

z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 i 7, który

z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenia pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o niezdolności

do służby stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty.

Odprawa, o której mowa w art. 118, oraz świadczenia określone w art. 121 nie przysługują

funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej

służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa

w art. 120, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek,

dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku

ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków właściwego organu Straży Granicznej.

Komendant Główny Straży Granicznej może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu

funkcjonariusza zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.

3

W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków właściwego organu Straży

Granicznej, osobom wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku pogrzebowego.

1.

W razie śmierci członka rodziny funkcjonariusza, osobie, która pokryła koszty pogrzebu,

przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

pokrywania kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków właściwego organu Straży Granicznej

oraz członków rodziny, na których przysługuje zasiłek pogrzebowy, uwzględniając rodzaje

wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu, ich wysokość, przypadki oraz sposób

ustalania, tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego lub jego wyrównania z tytułu śmierci

członka rodziny oraz dokumenty wymagane do jego wypłaty.

3.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów odrębnych, uprawnionej osobie przysługuje

wyższy zasiłek, a jeżeli pobrała zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

1

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

w dyspozycji funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo

do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, warunki

ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie

choroby, urlopu okolicznościowego lub pozostawania w dyspozycji. Rozporządzenie powinno

określić zakres ograniczenia wypłaty dodatków, uwzględniając ich charakter, a także

warunki przyznawania dodatków w szczególnych okolicznościach oraz podmioty właściwe

w tych sprawach.

1.

Funkcjonariusz skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje

uposażenie oraz inne należności pieniężne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

oraz warunki wypłaty uposażenia i innych należności pieniężnych, o których mowa w

ust. 1, uwzględniając przypadki uprawniające funkcjonariusza skierowanego do szkoły

lub na przeszkolenie albo na studia w kraju do otrzymywania uposażenia oraz sposób

obliczania zryczałtowanego równoważnika pieniężnego na pokrycie kosztów przejazdu,

a także sposób rozliczania podróży służbowych wynikających z odbywanej nauki.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki wypłaty

uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariuszowi skierowanemu do akademii

lub innych szkół (na kursy) za granicą, uwzględniając warunki otrzymywania przez funkcjonariusza

skierowanego do akademii lub innych szkół (na kursy) za granicą uposażenia, jego wysokość

i sposób wypłacania.

1.

W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia przewidzianego w przepisach

o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi

oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia i należności pieniężne z tytułu

służby, określone w niniejszej ustawie, z wyjątkiem należności, o których mowa w art.

76.

2.

Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się w wysokości ustalonej,

z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym lub według stawki obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby albo

w dniu jego śmierci.

1

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego

terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2

W razie uchylenia lub ustania z mocy prawa zawieszenia w czynnościach służbowych,

funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego

uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby

z powodu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia

ze służby.

1

Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

50% ostatniego należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego

uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie

nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3.

2a

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie uniewinnienia albo wymierzenia innej

kary dyscyplinarnej niż kara wydalenia ze służby w wyniku wznowienia postępowania

dyscyplinarnego, w którym kara taka została wymierzona.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu

płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności

uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za

każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych

i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych

- na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy niniejszej

ustawy nie stanowią inaczej.

2

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia, odprawę wymienioną w art. 118 oraz świadczenia określone w art. 116

i 121.

3.

(uchylony).

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, jednostki

organizacyjne właściwe do dokonywania potrąceń z uposażenia oraz tryb postępowania

w tych sprawach, uwzględniając przypadki dokonywania potrąceń z uposażenia, w tym

potrąceń za zgodą funkcjonariusza i w trybie bezegzekucyjnym, oraz sposób ich dokonywania.

Przepisu art. 131 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

(uchylony).

Funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i

wykroczenia - niezależnie od odpowiedzialności karnej.

1.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej,

nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia

służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest

1)

niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a

także przepisów niniejszej ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie;

2)

odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub innego polecenia, z zastrzeżeniem przypadku

określonego w art. 63 ust. 2;

3)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy;

4)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa;

5)

świadome wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało

to lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie;

6)

nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;

7)

porzucenie służby;

8)

samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania bądź nieusprawiedliwione opuszczenie

lub niestawienie się do miejsca pełnienia służby;

9)

wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego albo

uniemożliwiający jego wykonanie;

10)

umyślne naruszenie dóbr osobistych innego funkcjonariusza w czasie pełnienia służby.

3.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

organ wnioskujący informuje się o wyniku tego postępowania.

1

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

surowa nagana;

4)

nagana z ostrzeżeniem;

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

7)

obniżenie stopnia;

8)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

9)

wydalenie ze służby.

2

Prawomocne wymierzenie kary, o której mowa w ust. 1 pkt 9, powoduje zakaz przyjęcia

do Straży Granicznej przez okres 10 lat.

3

W stosunku do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej oprócz kar wymienionych w ust.

1 można ponadto orzec zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania na okres nie dłuższy

niż 15 dni.

4

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.

1.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy obrońcy.

2.

Obrońcą w postępowaniu dyscyplinarnym może być funkcjonariusz Straży Granicznej wskazany

przez obwinionego. Obrońca jest uprawniony do reprezentowania obwinionego w granicach

udzielonego na piśmie pełnomocnictwa.

1.

Wymierzanie kar dyscyplinarnych, z zastrzeżeniem art. 59, należy do

1)

komendantów oddziałów, komendantów ośrodków szkolenia, Komendanta Granicznej Placówki

Kontrolnej Warszawa-Okęcie oraz kierowników jednostek organizacyjnych Komendy Głównej;

2)

Komendanta Głównego Straży Granicznej.

2.

Wymierzenie kary, o której mowa w art. 136 ust. 1 pkt 9, należy do wyłącznej właściwości

Komendanta Głównego Straży Granicznej.

3.

Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przez podmioty, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, odwołanie przysługuje do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

4.

Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przez Komendanta Głównego

Straży Granicznej odwołanie przysługuje do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

5

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszom przysługuje skarga

do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

5

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszom przysługuje skarga

do sądu administracyjnego.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania

postępowania dyscyplinarnego, przesłanki wymierzania kar, ich wykonywanie, tryb odwoływania

się od kar, a także właściwość przełożonych w sprawach dyscyplinarnych, uwzględniając

zakres władzy dyscyplinarnej przełożonych, przypadki, w których postępowania dyscyplinarnego

nie wszczyna się, czas trwania postępowania dyscyplinarnego, prawa obwinionego, podstawy

zawieszania postępowania oraz okoliczności jego wznawiania, rodzaje wydanych orzeczeń,

a także dokumenty wymagane w tych sprawach.

1

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 136b ust. 1, wiadomości o popełnieniu przewinienia

lub naruszenia dyscypliny służbowej.

1a

Jeżeli funkcjonariusz z powodu nieobecności w służbie nie ma możliwości złożenia wyjaśnień,

bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu

do dnia stawienia się funkcjonariusza do służby.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

2a

Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej w wyniku wznowienia

postępowania dyscyplinarnego, pod warunkiem że kara ta nie jest wyższa od kary dyscyplinarnej

wymierzonej w postępowaniu, które zostało wznowione.

3

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo albo

wykroczenie, przedawnienie karalności dyscyplinarnej następuje z upływem okresu przedawnienia

karalności przestępstwa albo wykroczenia.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej polega na uznaniu kary za niebyłą, usunięciu z akt osobowych

funkcjonariusza orzeczenia o ukaraniu oraz uczynieniu nieczytelnym zapisu o karalności.

2.

Kary dyscyplinarne ulegają zatarciu po upływie następujących okresów od dnia ich wykonania

1)

6 miesięcy - kary, o których mowa w art. 136 ust. 1 pkt 1 i ust. 3;

2)

12 miesięcy - kary, o których mowa w art. 136 ust. 1 pkt 2-4;

3)

24 miesięcy - kary, o których mowa w art. 136 ust. 1 pkt 5-7;

4)

36 miesięcy - kara, o której mowa w art. 136 ust. 1 pkt 8.

3.

Kara dyscyplinarna, w przypadku wykazania przez funkcjonariusza odwagi lub szczególnych

osiągnięć w wykonywaniu zadań służbowych, może ulec zatarciu przed upływem okresów,

o których mowa w ust. 2. Okresy te mogą być skrócone nie więcej niż o jedną trzecią.

4.

Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem poprzednio wymierzonej

kary dyscyplinarnej, okres wymagany do zatarcia tej kary liczy się od dnia wykonania

nowej kary.

5.

W przypadku określonym w art. 136 ust. 4 zatarcie kar następuje z upływem terminu

przewidzianego dla kary surowszej.

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, zostanie umorzone w związku ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, właściwość

do rozpoznania sprawy przechodzi na organ powołany do rozstrzygania w sprawach o wykroczenia.

(uchylony).

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze w przypadkach,

gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3

O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy,

o których mowa w ust. 1 i 2, do komendanta oddziału Straży Granicznej.

(uchylony).

(uchylony).

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, po zasięgnięciu

opinii związku zawodowego funkcjonariuszy Straży Granicznej, zasady etyki zawodowej

funkcjonariuszy, uwzględniając w szczególności zasady określone w rozdziale 3.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Straży Granicznej.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Kto odbywając służbę kandydacką w Straży Granicznej uporczywie nie wykonuje poleceń

w sprawach służbowych,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Kto odbywając służbę kandydacką w Straży Granicznej samowolnie opuszcza wyznaczone

miejsce wykonywania obowiązków służbowych na czas powyżej czternastu dni kalendarzowych

lub przez taki czas samowolnie poza nim pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Kto odbywając służbę kandydacką w Straży Granicznej opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania

obowiązków służbowych na czas powyżej dwóch dni kalendarzowych lub przez taki czas

samowolnie poza nim pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności do roku.

4.

Kto odbywając służbę kandydacką w Straży Granicznej w celu trwałego uchylenia się

od służby opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych lub w takim

celu poza nim pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

Kto, będąc obowiązany do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 91a, podaje w

nim nieprawdę, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

2.

W przypadku mniejszej wagi sprawca czynu określonego w ust. 1 podlega grzywnie, karze

ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Straż Graniczną w ciągu 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Do dnia zorganizowania Straży Granicznej Wojska Ochrony Pogranicza wykonują zadania

określone w niniejszej ustawie, w ustawie o ochronie granicy państwowej oraz w innych

ustawach.

1.

(pominięty).

2.

(pominięty).

3.

Z dniem zorganizowania Straży Granicznej zostaną rozformowane Wojska Ochrony Pogranicza,

a dokumenty, mienie oraz etaty tych wojsk Minister Spraw Wewnętrznych przekaże Straży

Granicznej.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Wojskach Ochrony Pogranicza” i „żołnierzach

Wojsk Ochrony Pogranicza”, należy przez to rozumieć „Straż Graniczną” i „funkcjonariuszy

Straży Granicznej”.

Do czasu zorganizowania Straży Granicznej w odniesieniu do żołnierzy zawodowych pełniących

służbę w Wojskach Ochrony Pogranicza mają zastosowanie w zakresie stosunku służbowego

i wynikających z niego praw i obowiązków przepisy obowiązujące w Wojsku Polskim, a

w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji pełniących służbę w Wojskach Ochrony Pogranicza

mają w tym zakresie zastosowanie przepisy obowiązujące w Policji.

(pominięty).

2.

Żołnierze zawodowi i policjanci pełniący służbę w Wojskach Ochrony Pogranicza, których

nie przyjęto do Straży Granicznej, podlegają zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej

lub służby w Policji. Zachowują oni uprawnienia przewidziane dla żołnierzy zawodowych

i policjantów zwolnionych ze służby na podstawie przepisów obowiązujących w Wojsku

Polskim i Policji.

1.

Żołnierze zawodowi i policjanci, pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w Wojskach

Ochrony Pogranicza, którzy zgłoszą się w trybie przewidzianym w art. 34 ust. 1 i zostaną

przyjęci do służby w Straży Granicznej, podlegają zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej

lub służby w Policji, z chwilą przyjęcia do służby w Straży Granicznej.

2.

(pominięty).

3.

Żołnierzom zawodowej służby wojskowej lub policjantom, którzy podejmą służbę w Straży

Granicznej w trybie, o którym mowa w ust. 1, czas pełnienia zawodowej służby wojskowej

lub służby w Policji wlicza się do okresu służby w Straży Granicznej w zakresie wszystkich

uprawnień związanych z tą służbą.

4.

(pominięty).

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

6

Okresu pracy zaliczonego do wysługi lat w Straży Granicznej, o którym mowa w ust.

5, nie traktuje się na równi ze służbą dla celów emerytalnych.

1.

Do Straży Granicznej włącza się siły i środki Morskiej Brygady Okrętów Pogranicza,

określone przez Ministrów Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

1.

(pominięty).

2.

Przepisy art. 151 stosuje się odpowiednio do żołnierzy pełniących służbę w Morskiej

Brygadzie Okrętów Pogranicza.

1.

Poborowego skierowanego za jego zgodą do służby w Straży Granicznej mianuje się funkcjonariuszem

w służbie kandydackiej na okres równy okresowi zasadniczej służby wojskowej.

2.

Funkcjonariusze w służbie kandydackiej mogą pełnić służbę graniczną, prowadzić działania

graniczne i wykonywać czynności administracyjno-porządkowe. Funkcjonariusze ci pełnią

służbę w systemie skoszarowanym.

3.

W przypadku wyrażenia zgody na pełnienie służby przygotowawczej w Straży Granicznej

przez funkcjonariusza pełniącego służbę kandydacką, Komendant Główny Straży Granicznej

na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej może skrócić okres służby kandydackiej

o jedną trzecią.

4.

Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa

pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie przekracza trzech

miesięcy.

5.

Przepisy rozdziałów 8, 10, 11, 13 i 14, dotyczące funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej,

stosuje się również do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej, z wyjątkiem przepisów

art. 72, 77 ust. 6, art. 86, 87 ust. 4, art. 112 ust. 1, art. 117, 118, 119 ust. 4

i art. 124.

6.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej przysługuje w okresie tej służby prawo do

płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze łącznie 20 dni kalendarzowych.

7.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej przysługuje zwrot kosztów podróży na trasie

od stałego miejsca pełnienia służby do miejscowości stanowiącej cel podróży i z powrotem.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

zwrotu kosztów podróży, o których mowa w ust. 7. Rozporządzenie powinno określić rodzaje

środków transportu, którymi przejazd uprawnia do zwrotu kosztów podróży, podstawę

obliczania należności z tego tytułu oraz terminy ich wypłaty.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, organizację

służby w systemie skoszarowanym oraz sposoby jej pełnienia. Rozporządzenie powinno

określić podmioty właściwe w sprawach organizacji służby w systemie skoszarowanym,

dzienny tok służby oraz rodzaje przepustek przysługujących funkcjonariuszom.

1.

Osobne kwatery stałe pozostające w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

Jeżeli norma zaludnienia przydzielonej osobnej kwatery stałej, o której mowa w ust.

1, jest wyższa od normy zaludnienia przysługującej osobie wymienionej w ust. 1 jako

funkcjonariuszowi, osoba ta zachowuje prawo do tej normy w zajmowanym dotychczas lokalu

mieszkalnym.

3.

Uprawnienia nabyte na podstawie ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 i z 1994 r. Nr 10, poz. 36) przez żołnierzy zawodowych Wojsk Ochrony Pogranicza, którzy zostali przyjęci do służby

w Straży Granicznej, stają się, z mocy prawa, uprawnieniami mieszkaniowymi funkcjonariuszy

Straży Granicznej w rozumieniu niniejszej ustawy.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się także do osób, o których mowa w ust. 1, jeżeli osoby

te uzyskały policyjne zaopatrzenie emerytalne.

5.

W stosunku do funkcjonariuszy, którzy poprzednio byli żołnierzami zawodowymi i otrzymali

osobne kwatery stałe, z zastrzeżeniem ust. 1-4, stosuje się przepisy o zakwaterowaniu

sił zbrojnych w zakresie sprzedaży osobnych kwater stałych.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. z 1988 r. Nr 30, poz. 207, z 1989 r. Nr 20, poz. 104, Nr 29, poz. 154 i Nr 34, poz. 178 oraz z 1990 r. Nr 30, poz. 179, Nr 34, poz. 198 i Nr 55, poz. 319) w art. 3 w ust. 2 wyrazy „wojska lotnicze, wojska obrony powietrznej kraju i” zastępuje

się wyrazami „wojska lotnicze i obrony powietrznej oraz”.

(pominięty).

Traci moc dekret z dnia 23 kwietnia 1953 r. o banderze jednostek pływających Wojsk Ochrony Pogranicza

(Dz. U. Nr 23, poz. 94).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.