Ustawa z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa określa tryb wprowadzenia i zniesienia stanu wojennego, zasady działania organów

władzy publicznej oraz zakres ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w czasie

stanu wojennego, a także kompetencje Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasady jego

podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W razie zewnętrznego zagrożenia państwa, w tym spowodowanego działaniami terrorystycznymi,

zbrojnej napaści na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub gdy z umowy międzynarodowej

wynika zobowiązanie do wspólnej obrony przeciwko agresji, Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej może, na wniosek Rady Ministrów, wprowadzić stan wojenny na części albo na

całym terytorium państwa.

2.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów określa przyczyny i obszar, na

którym ma być wprowadzony stan wojenny, a także odpowiednie do stopnia i charakteru

zagrożenia, w zakresie dopuszczonym niniejszą ustawą, rodzaje ograniczeń wolności

i praw człowieka i obywatela.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie rozpatruje wniosek, o którym mowa

w art. 2 ust. 1, a następnie wydaje rozporządzenie o wprowadzeniu stanu wojennego

albo postanawia odmówić wydania takiego rozporządzenia. Rozporządzenie o wprowadzeniu

stanu wojennego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej przedstawia Sejmowi w ciągu 48

godzin od jego podpisania.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się przyczyny wprowadzenia oraz

obszar, na którym wprowadza się stan wojenny, a także - w zakresie dopuszczonym niniejszą

ustawą - rodzaje ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela.

1.

Stan wojenny obowiązuje od dnia ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa w art. 3

ust. 1, w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku uchylenia rozporządzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, przez Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej uchwałę Sejmu w tej sprawie niezwłocznie ogłasza się w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wprowadzeniu stanu wojennego

oraz inne akty prawne dotyczące tego stanu podaje się do publicznej wiadomości, w

drodze obwieszczenia właściwego wojewody, przez rozplakatowanie w miejscach publicznych,

a także w sposób zwyczajowo przyjęty na danym obszarze.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, stojąc na straży suwerenności i bezpieczeństwa

państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium, w szczególności

1)

zatwierdza, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, strategię bezpieczeństwa narodowego,

2)

wydaje, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, w drodze postanowienia, Polityczno-Strategiczną

Dyrektywę Obronną Rzeczypospolitej Polskiej oraz inne dokumenty wykonawcze do strategii

bezpieczeństwa narodowego,

3)

zatwierdza, na wniosek Rady Ministrów, plany krajowych ćwiczeń systemu obronnego i

kieruje ich przebiegiem,

4)

postanawia, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, o wprowadzeniu albo zmianie określonego

stanu gotowości obronnej państwa,

5)

może zwracać się do wszystkich organów władzy publicznej, administracji rządowej i

samorządowej, przedsiębiorców, kierowników innych jednostek organizacyjnych oraz organizacji

społecznych o informacje mające znaczenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa,

6)

inicjuje i patronuje przedsięwzięciom ukierunkowanym na kształtowanie postaw patriotycznych

i obronnych w społeczeństwie.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przekazywane są bezzwłocznie.

Redaktorzy naczelni dzienników oraz nadawcy programów radiowych i telewizyjnych są

obowiązani do niezwłocznego, nieodpłatnego podania do publicznej wiadomości rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wprowadzeniu stanu wojennego i innych aktów

prawnych dotyczących tego stanu przekazanych im przez wojewodę właściwego ze względu

na siedzibę redakcji lub nadawcy.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, sprawując zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi

Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności

1)

określa, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, główne kierunki rozwoju Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej oraz ich przygotowań do obrony państwa,

2)

uczestniczy w odprawach kierowniczej kadry Ministerstwa Obrony Narodowej i Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej i może je zwoływać.

Minister właściwy do spraw zagranicznych notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji

Narodów Zjednoczonych i Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy wprowadzenie i przyczyny

wprowadzenia stanu wojennego, a także jego zniesienie.

1.

Do zadań Rady Ministrów wykonywanych w ramach zapewniania zewnętrznego bezpieczeństwa

państwa i sprawowania ogólnego kierownictwa w dziedzinie obronności kraju należy w

szczególności

1)

opracowywanie projektów strategii bezpieczeństwa narodowego,

2)

planowanie i realizacja przygotowań obronnych państwa zapewniających jego funkcjonowanie

w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie wojny, w tym planowanie

przedsięwzięć gospodarczo-obronnych oraz zadań wykonywanych na rzecz Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej i wojsk sojuszniczych,

3)

przygotowywanie systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, w tym obroną państwa,

i organów władzy publicznej do funkcjonowania na stanowiskach kierowania,

4)

utrzymywanie stałej gotowości obronnej państwa, wnioskowanie do Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o jej podwyższanie w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie

wojny oraz o jej obniżanie stosownie do zmniejszania stopnia zagrożenia,

5)

określanie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa państwa, w tym obronności,

oraz przygotowywanie ich szczególnej ochrony,

6)

przygotowanie na potrzeby obronne państwa i utrzymywanie w stałej gotowości jednolitych

systemów obserwacji, pomiarów, analiz, prognozowania i powiadamiania,

7)

przygotowanie systemu stałych dyżurów na czas zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa

państwa i wojny,

8)

określanie zasad wykorzystania służby zdrowia i infrastruktury technicznej państwa

na potrzeby obronne, w tym sposobu zabezpieczania przestrzeni powietrznej i wód terytorialnych

w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie wojny,

9)

zapewnianie funkcjonowania systemu szkolenia obronnego w państwie,

10)

prowadzenie kontroli stanu przygotowań obronnych w państwie.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, tryb realizacji zadań, o których

mowa w ust. 1, w szczególności

1)

warunki i tryb planowania i finansowania zadań wykonywanych w ramach przygotowań obronnych

państwa realizowanych przez organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego,

sposób ich nakładania oraz właściwość organów w tych sprawach, w tym ujętych w planowaniu

operacyjnym i programach obronnych,

2)

organizację i tryb przygotowania systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, w tym

obroną państwa, oraz warunki funkcjonowania organów władzy publicznej na stanowiskach

kierowania,

3)

stany gotowości obronnej państwa, ich rodzaje, warunki wprowadzania, zadania związane

z podwyższaniem gotowości obronnej państwa i tryb ich realizacji, organizację i zadania

w zakresie tworzenia systemu stałych dyżurów na potrzeby podwyższania gotowości obronnej

państwa oraz właściwość organów w tych sprawach,

4)

obiekty szczególnie ważne dla bezpieczeństwa i obronności państwa, ich kategorie,

a także zadania w zakresie ich szczególnej ochrony oraz właściwość organów w tych

sprawach,

5)

organizację i warunki przygotowania oraz funkcjonowania systemów obserwacji, pomiarów,

analiz, prognozowania i powiadamiania o skażeniach promieniotwórczych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz właściwość organów w tych sprawach,

6)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania transportu morskiego, samochodowego,

lotniczego, żeglugi śródlądowej oraz drogownictwa na potrzeby obronne państwa, a także

ich ochrony w czasie wojny oraz właściwość organów w tych sprawach,

7)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania systemów łączności na potrzeby obronne

państwa oraz właściwość organów w tych sprawach,

8)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania publicznej i niepublicznej służby zdrowia

na potrzeby obronne państwa oraz właściwość organów w tych sprawach,

9)

organizację szkolenia obronnego w państwie, podmioty objęte tym szkoleniem, zadania

w zakresie planowania i realizacji szkolenia obronnego oraz właściwość organów w tych

sprawach,

10)

zakres i sposób prowadzenia przez organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego

kontroli realizacji zadań obronnych wykonywanych przez jednostki organizacyjne i przedsiębiorców.

1.

Wprowadzenie stanu wojennego wywołuje skutki określone w niniejszej ustawie i w innych

przepisach dotyczących stanu wojennego w stosunku do organów władzy publicznej, obywateli

polskich zamieszkałych lub czasowo przebywających na obszarze, na którym został wprowadzony

stan wojenny, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości

prawnej mających siedzibę lub prowadzących działalność gospodarczą na obszarze objętym

stanem wojennym.

2.

W przypadku gdy niniejsza ustawa, a także inne ustawy albo ratyfikowane umowy międzynarodowe

nie stanowią inaczej oraz nie zabrania tego powszechnie uznany zwyczaj międzynarodowy,

przepis ust. 1 stosuje się również do cudzoziemców przebywających na obszarze, na

którym został wprowadzony stan wojenny, oraz do ich mienia, jak również mienia innych

państw.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia,

znosi stan wojenny, jeżeli ustaną przyczyny, dla których stan wojenny został wprowadzony,

oraz zostanie przywrócone normalne funkcjonowanie państwa.

2.

Przepisy art. 4 ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio do rozporządzenia, o którym mowa

w ust. 1.

W czasie stanu wojennego organy władzy publicznej działają w dotychczasowych strukturach

organizacyjnych państwa i w ramach przysługujących im kompetencji, z zastrzeżeniem

przepisów niniejszej ustawy.

1.

Jeżeli w czasie stanu wojennego wystąpi konieczność obrony państwa, obroną tą kieruje

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej we współdziałaniu z Radą Ministrów.

2.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w czasie stanu wojennego w szczególności

1)

postanawia, na wniosek Rady Ministrów, o przejściu organów władzy publicznej na określone

stanowiska kierowania;

2)

postanawia, na wniosek Rady Ministrów, o stanach gotowości bojowej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”;

3)

określa, na wniosek Rady Ministrów, zadania Sił Zbrojnych w czasie stanu wojennego;

4)

może mianować, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych;

5)

zatwierdza, na wniosek Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych, plany operacyjnego użycia

Sił Zbrojnych;

6)

uznaje, na wniosek Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych, określone obszary Rzeczypospolitej

Polskiej za strefy bezpośrednich działań wojennych.

1.

Rada Ministrów w czasie stanu wojennego w szczególności

1)

zarządza uruchomienie systemu kierowania obroną państwa;

2)

zarządza przejście na wojenne, określone w odrębnych przepisach, zasady działania

organów władzy publicznej;

3)

określa, na wniosek Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych, zasady działania organów władzy

publicznej w strefie bezpośrednich działań wojennych;

4)

może zawiesić funkcjonowanie organów władzy publicznej w strefie bezpośrednich działań

wojennych;

5)

może przekazać organom wojskowym określone kompetencje organów władzy publicznej w

strefie bezpośrednich działań wojennych.

2.

Jeżeli w czasie stanu wojennego Rada Ministrów nie może zebrać się na posiedzenie,

konstytucyjne kompetencje Rady Ministrów wykonuje Prezes Rady Ministrów.

Minister Obrony Narodowej w czasie stanu wojennego w szczególności

1)

dokonuje oceny zagrożeń wojennych i możliwości obronnych oraz formułuje i przedstawia

właściwym organom propozycje dotyczące obrony państwa;

2)

koordynuje realizację zadań organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego

wynikających z zadań dotyczących obrony państwa;

3)

przedstawia właściwym organom potrzeby w zakresie świadczeń organów państwowych i

jednostek samorządu terytorialnego, przedsiębiorców i innych jednostek organizacyjnych

oraz osób fizycznych, na rzecz Sił Zbrojnych i obrony państwa;

4)

sprawuje ogólny nadzór nad realizacją zadań obronnych wykonywanych przez organy administracji

rządowej i jednostki samorządu terytorialnego;

5)

organizuje mobilizacyjne rozwinięcie, uzupełnianie i wyposażanie Sił Zbrojnych;

6)

współdziała z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych w zakresie świadczeń, o których

mowa w pkt 3;

7)

koordynuje realizację zadań państwa-gospodarza wynikających z umów międzynarodowych.

1.

W czasie stanu wojennego wojewoda kieruje realizacją zadań obronnych i obroną cywilną

na terenie województwa.

2.

Wojewoda w czasie stanu wojennego w szczególności

1)

ocenia zagrożenia;

2)

wprowadza, w zakresie nienależącym do właściwości innych organów, ograniczenia wolności

i praw człowieka i obywatela oraz łagodzi i uchyla te ograniczenia;

3)

występuje z wnioskami do właściwych organów o wprowadzenie ograniczeń wolności i praw

człowieka i obywatela, jak również o ich złagodzenie lub uchylenie;

4)

określa zadania wynikające z przepisów stanu wojennego;

5)

koordynuje i kontroluje działalność organów władzy publicznej, przedsiębiorców oraz

innych jednostek organizacyjnych działających na obszarze województwa;

6)

może nakładać zadania i nakazywać jednostkom samorządu terytorialnego dokonywanie

określonych wydatków, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

3.

W zakresie działań, o których mowa w ust. 2, wojewodzie są podporządkowane wszystkie

jednostki organizacyjne administracji rządowej i samorządowej działające na obszarze

województwa oraz inne siły i środki wydzielone do jego dyspozycji i skierowane do

wykonywania zadań związanych z obroną państwa i województwa, a także związanych z

obroną cywilną.

1.

Jeżeli organy gminy, powiatu lub samorządu województwa nie wykazują dostatecznej skuteczności

w wykonywaniu zadań publicznych lub w realizacji działań wynikających z przepisów

o wprowadzeniu stanu wojennego, Prezes Rady Ministrów, na wniosek właściwego wojewody,

może zawiesić te organy do czasu zniesienia stanu wojennego lub na czas określony

i ustanowić w ich miejsce zarząd komisaryczny sprawowany przez komisarza rządowego.

2.

Komisarza rządowego powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek wojewody.

3.

Komisarz rządowy z dniem powołania przejmuje wykonywanie zadań i kompetencji zawieszonych

organów gminy, powiatu lub samorządu województwa.

4.

Stan zawieszenia organów gminy, powiatu lub samorządu województwa ustaje z upływem

czasu określonego przez Prezesa Rady Ministrów oraz z mocy prawa z dniem zniesienia

stanu wojennego.

Decyzje wydane przez organy władzy publicznej na podstawie niniejszej ustawy lub przepisów

wykonawczych podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji stosuje się odpowiednio.

1.

Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych podlega Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych dowodzi Siłami Zbrojnymi oraz innymi podporządkowanymi

jednostkami organizacyjnymi.

3.

Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych w szczególności

1)

dowodzi siłami, o których mowa w ust. 2, w celu odparcia zbrojnej napaści na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zapewnia współdziałanie podległych mu Sił Zbrojnych z siłami sojuszniczymi w planowaniu

i prowadzeniu działań wojennych;

3)

określa, w ramach swojej właściwości, potrzeby Sił Zbrojnych w zakresie wsparcia ich

przez pozamilitarną część systemu obronnego państwa,

4)

wyznacza organy wojskowe do realizacji zadań administracji rządowej i samorządowej

w strefie bezpośrednich działań wojennych oraz określa, z wyjątkiem postanowień Rady

Ministrów, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5, ich zadania i kompetencje.

Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych przejmuje dowodzenie siłami, o których mowa w art.

16 ust. 2, z chwilą jego mianowania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, o

ile Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie określi innego terminu przejęcia dowodzenia.

1.

Na obszarze, na którym został wprowadzony stan wojenny, ograniczeniom wolności i praw

człowieka i obywatela podlegają wszystkie osoby fizyczne zamieszkałe lub przebywające

tam chociażby czasowo, a także ograniczenia te stosuje się odpowiednio wobec osób

prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej mających

siedzibę lub prowadzących działalność na obszarze objętym stanem wojennym.

2.

Rodzaje ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela określone w rozporządzeniu,

o którym mowa w art. 3 ust. 1, powinny odpowiadać charakterowi oraz intensywności

zagrożeń stanowiących przyczyny wprowadzenia stanu wojennego, a także zapewniać skuteczne

przywrócenie normalnego funkcjonowania państwa.

W czasie stanu wojennego można zawiesić prawo do

1)

strajków pracowniczych i innych form protestu w odniesieniu do określonych kategorii

pracowników lub w określonych dziedzinach;

2)

strajków i innych niż strajki form akcji protestacyjnych rolników;

3)

akcji protestacyjnych studentów organizowanych przez studenckie samorządy, stowarzyszenia

lub organizacje.

1.

W czasie stanu wojennego w przypadku osób, których działalność zagraża bezpieczeństwu

lub obronności państwa, można dokonać przeszukania tych osób lub przeszukania ich

mieszkania, a także zajęcia przedmiotów wykorzystywanych do prowadzenia tej działalności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przeszukania innych pomieszczeń, pojazdów,

statków powietrznych oraz jednostek pływających, należących do osób, o których mowa

w ust. 1.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organy właściwe do stosowania ograniczeń

wolności i praw człowieka i obywatela, o których mowa w ust. 1 i 2, a także tryb postępowania

w tych sprawach, mając na względzie potrzeby obronne Rzeczypospolitej Polskiej oraz

poszanowanie godności osób, o których mowa w ust. 1.

1.

Kierowanie sprawami obronności w województwie należy do wojewody.

2.

Wojewoda w ramach kierowania, o którym mowa w ust. 1, wykonuje zadania w zakresie

i na zasadach określonych w ustawach, a w szczególności

1)

określa szczegółowe kierunki działania dla kierowników zespolonych służb, inspekcji

i straży, organów administracji niezespolonej oraz jednostek samorządu terytorialnego

w zakresie realizacji zadań obronnych,

2)

kieruje realizacją przedsięwzięć związanych z podwyższaniem gotowości obronnej państwa

wykonywanych przez starostów, wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast), przedsiębiorców

oraz inne jednostki organizacyjne i organizacje społeczne mające swoją siedzibę na

terenie województwa,

3)

koordynuje przedsięwzięcia niezbędne dla zabezpieczenia mobilizacji jednostek wojskowych

i wykonywania świadczeń na rzecz obrony,

4)

kieruje realizacją przedsięwzięć związanych z przygotowaniem stanowisk kierowania

dla organów terenowych,

5)

organizuje wykorzystanie miejscowych sił i środków na potrzeby obronności państwa

i obszaru województwa, w tym ochrony ludności oraz dóbr materialnych i kultury przed

środkami rażenia, jak również niesienia pomocy poszkodowanym,

6)

kontroluje i ocenia wykonywanie zadań obronnych przez organy, podmioty, jednostki

organizacyjne i organizacje, o których mowa w pkt 1 i 2,

7)

organizuje edukację społeczeństwa dotyczącą przygotowania obronnego oraz prowadzi

szkolenia i ćwiczenia obronne.

1.

W czasie stanu wojennego może być wprowadzona

1)

cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu obejmująca materiały prasowe w rozumieniu

ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 187, z 1990 r. Nr 29, poz. 173, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 90, poz. 999, z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271), z zastrzeżeniem ust. 7;

2)

kontrola zawartości przesyłek, listów, paczek i przekazów przekazywanych w ramach

usług pocztowych o charakterze powszechnym lub usług kurierskich;

3)

kontrola treści korespondencji telekomunikacyjnej i rozmów telefonicznych lub sygnałów

przesyłanych w sieciach telekomunikacyjnych;

4)

emisja sygnałów uniemożliwiających nadawanie lub odbiór przekazów radiowych, telewizyjnych

lub dokonywanych poprzez urządzenia i sieci telekomunikacyjne, których treść może

zwiększyć zagrożenie bezpieczeństwa lub obronności państwa.

2.

Funkcję organów cenzury i kontroli pełnią właściwi wojewodowie, którzy mogą nakazać

organom administracji publicznej działającym na obszarze województwa wykonywanie czynności

technicznych niezbędnych do prowadzenia cenzury lub kontroli.

3.

Organy cenzury i kontroli są uprawnione do zatrzymywania w całości lub w części publikacji,

przesyłek pocztowych i kurierskich oraz korespondencji telekomunikacyjnej, a także

do przerywania rozmów telefonicznych i transmisji sygnałów przesyłanych w sieciach

telekomunikacyjnych, jeżeli ich zawartość lub treść może zwiększyć zagrożenie bezpieczeństwa

lub obronności państwa.

4.

Zatrzymane publikacje, przesyłki lub korespondencję telekomunikacyjną doręcza się

adresatom po zniesieniu stanu wojennego, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Zatrzymane publikacje, przesyłki pocztowe i kurierskie oraz korespondencję telekomunikacyjną,

których treść lub zawartość pochodzi z przestępstwa, była przeznaczona do popełnienia

przestępstwa albo została objęta zakazem posiadania, organ cenzury i kontroli przekazuje

niezwłocznie, a najpóźniej bezpośrednio po zniesieniu stanu wojennego, organom właściwym

do prowadzenia postępowania karnego lub orzeczenia przepadku rzeczy.

6.

Decyzje organów cenzury i kontroli są ostateczne i mogą być zaskarżone bezpośrednio

do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie stosuje się przepisu art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

(Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr 144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853, z 2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008, z 2001 r. Nr 49, poz. 508 i 509, Nr 98, poz. 1070 i Nr 101, poz. 1113 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 141, poz. 1177).

7.

Cenzura prewencyjna nie obejmuje należących do kościołów i innych związków wyznaniowych

środków społecznego przekazu stanowiących źródła informacji na temat religii i służących

wypełnianiu funkcji religijnych.

8.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

tryb postępowania organów cenzury i kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności

i szybkości działania;

2)

organy właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, oraz tryb postępowania

tych organów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawności stosowanych metod i technik

działania.

1.

W czasie stanu wojennego mogą być zawieszone prawa do

1)

organizowania i przeprowadzania wszelkiego rodzaju zgromadzeń;

2)

organizowania i przeprowadzania imprez masowych oraz prowadzonych w ramach działalności

kulturalnej imprez artystycznych i rozrywkowych niebędących imprezami masowymi;

3)

zrzeszania się poprzez nakazanie okresowego zaniechania działalności zarejestrowanych

stowarzyszeń, partii politycznych, związków zawodowych, organizacji społeczno-zawodowych

rolników, organizacji pracodawców, ruchów obywatelskich oraz innych dobrowolnych zrzeszeń

i fundacji, których działalność może utrudnić realizację zadań obronnych.

2.

Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy zgromadzeń organizowanych przez kościoły i inne związki

wyznaniowe oraz organizacje religijne działające w obrębie świątyń, budynków kościelnych,

w innych pomieszczeniach służących organizowaniu i publicznemu sprawowaniu kultu,

a także zgromadzeń organizowanych przez organy państwa lub organy samorządu terytorialnego.

3.

Pozwolenia na zbiórki publiczne na obszarze, na którym wprowadzono stan wojenny, mogą

być udzielane tylko wówczas, gdy w ocenie organu właściwego do udzielenia pozwolenia

przeprowadzenie zbiórki nie utrudni realizacji celów wprowadzenia stanu wojennego.

1.

Na obszarze obowiązywania stanu wojennego na osobę, która ukończyła 18 lat, przebywającą

w miejscu publicznym może być nałożony obowiązek posiadania przy sobie dowodu osobistego

lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, a na osobę uczącą się, która nie ukończyła

18 lat - legitymacji szkolnej.

2.

W czasie stanu wojennego mogą być wprowadzone nakazy lub zakazy

1)

przebywania lub opuszczania w ustalonym czasie oznaczonych miejsc, obiektów i obszarów;

2)

uzyskania zezwolenia organów administracji publicznej na zmianę miejsca pobytu stałego

i czasowego;

3)

zgłoszenia w ustalonym terminie organom ewidencji ludności lub Policji przybycia do

określonej miejscowości;

4)

utrwalania przy pomocy środków technicznych wyglądu lub innych cech określonych miejsc,

obiektów lub obszarów.

1.

W czasie stanu wojennego mogą być wprowadzone ograniczenia wolności i praw człowieka

i obywatela w zakresie

1)

dostępu do towarów konsumpcyjnych, poprzez całkowitą lub częściową reglamentację zaopatrzenia

ludności;

2)

wolności działalności gospodarczej, poprzez nakazanie okresowego zaniechania prowadzenia

działalności gospodarczej określonego rodzaju albo ustanowienie obowiązku uzyskania

zezwolenia na rozpoczęcie działalności gospodarczej określonego rodzaju;

3)

działalności edukacyjnej, poprzez okresowe zawieszenie zajęć dydaktycznych w szkołach,

włącznie ze szkołami wyższymi, z wyjątkiem szkół duchownych i seminariów duchownych;

4)

obrotu krajowymi środkami płatniczymi, obrotu dewizowego oraz działalności kantorowej;

5)

funkcjonowania systemów łączności oraz działalności telekomunikacyjnej i pocztowej,

poprzez nakazanie wyłączenia urządzeń łączności lub zawieszenia świadczenia usług,

na czas określony, a także poprzez nakazanie niezwłocznego złożenia do depozytu właściwego

organu administracji rządowej radiowych i telewizyjnych urządzeń nadawczych i nadawczo-odbiorczych

lub ustalenie innego sposobu ich zabezpieczenia przed wykorzystaniem w sposób zagrażający

bezpieczeństwu lub obronności państwa;

6)

prawa posiadania broni palnej, amunicji i materiałów wybuchowych oraz innych rodzajów

broni lub określonych przedmiotów, poprzez nakazanie niezwłocznego złożenia do depozytu

właściwego organu administracji rządowej albo zakazanie noszenia;

7)

dostępu do informacji publicznej.

2.

Określone w ust. 1 ograniczenia wolności i praw człowieka i obywatela ustalone przez

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 3 ust.

1, wprowadza się i stosuje w drodze rozporządzeń wydawanych przez

1)

Radę Ministrów - w przypadku ograniczeń określonych w ust. 1 pkt 1, 2 i 7;

2)

właściwego ministra - w przypadku jeżeli ograniczenie określone w ust. 1 pkt 3 dotyczy

szkół jemu podległych;

3)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Narodowego Banku Polskiego - w przypadku ograniczenia określonego w ust. 1 pkt 4;

4)

ministra właściwego do spraw łączności, działającego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, Ministrem Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych oraz po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego w odniesieniu

do bankowych systemów telekomunikacyjnych - w przypadku ograniczeń określonych w ust.

1 pkt 5;

5)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej w odniesieniu

do żołnierzy zawodowych - w przypadku ograniczeń określonych w ust. 1 pkt 6;

6)

właściwego wojewodę - w przypadku stosowania ograniczenia określonego w ust. 1 pkt

3 do szkół, z wyłączeniem szkół wyższych.

3.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 2, określa się szczegółowy tryb i sposoby

oraz obszarowy, podmiotowy i przedmiotowy zakres wprowadzenia i stosowania ograniczeń

wolności i praw człowieka i obywatela, uwzględniając w możliwym stopniu minimalizację

indywidualnych i społecznych uciążliwości wynikających ze stosowania tych ograniczeń.

1.

W czasie stanu wojennego można

1)

nakładać na przedsiębiorców dodatkowe zadania, których realizacja jest niezbędna dla

bezpieczeństwa lub obronności państwa oraz zapewnienia zaopatrzenia ludności;

2)

wprowadzić zarząd komisaryczny, o którym mowa w odrębnych przepisach, dla przedsiębiorców,

w tym z udziałem kapitału zagranicznego, jeżeli przedmiotem ich działalności jest

wytwarzanie wyrobów lub świadczenie usług o szczególnym znaczeniu dla bezpieczeństwa

lub obronności państwa;

3)

nałożyć na osoby fizyczne i osoby prawne prowadzące gospodarstwa rolne obowiązek wykonywania

świadczeń polegających na dostawach na rzecz określonych podmiotów produktów rolno-spożywczych

oraz na uprawie określonych gatunków roślin i hodowli zwierząt;

4)

wprowadzić najem lokali i budynków na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale

w stosunku do wszystkich lokali i budynków, a w uzasadnionych przypadkach także dokwaterowywanie

osób do lokalu mieszkalnego lub budynku;

5)

wprowadzić zajęcie nieruchomości niezbędnych dla Sił Zbrojnych lub obrony państwa.

2.

Określone w ust. 1 ograniczenia wolności i praw człowieka i obywatela ustalone przez

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 3 ust.

1, wprowadza się i stosuje w drodze

1)

rozporządzeń Rady Ministrów - w przypadku ograniczeń określonych w ust. 1 pkt 3-5;

2)

decyzji organów administracji rządowej - w przypadku ograniczeń określonych w ust.

1 pkt 1 i 2.

3.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, określa się szczegółowy tryb i

sposoby oraz obszarowy, podmiotowy i przedmiotowy zakres wprowadzenia i stosowania

ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela, uwzględniając w możliwym stopniu

minimalizację indywidualnych i społecznych uciążliwości wynikających ze stosowania

tych ograniczeń.

1.

W czasie stanu wojennego może być wprowadzony

1)

całkowity albo częściowy zakaz lub ograniczenie przewozu osób i rzeczy w transporcie

drogowym, kolejowym, lotniczym, morskim i żegludze śródlądowej;

2)

całkowity albo częściowy zakaz lotów polskich i obcych statków powietrznych nad terytorium

lądowym i morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

całkowity albo częściowy zakaz lub ograniczenie ruchu polskich i obcych jednostek

pływających na morskich wodach wewnętrznych, na morzu terytorialnym i na śródlądowych

drogach wodnych;

4)

całkowity albo częściowy zakaz lub ograniczenie ruchu wszelkich pojazdów na drogach

publicznych;

5)

obowiązek wykonywania przez przewoźników przewozu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa

państwa.

2.

Określone w ust. 1 ograniczenia wolności i praw człowieka i obywatela ustalone przez

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 3 ust.

1, wprowadza się i stosuje w drodze rozporządzeń wydawanych przez

1)

ministrów właściwych do spraw transportu i gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych - w przypadku ograniczeń

określonych w ust. 1 pkt 1 i 3-5;

2)

Ministra Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu

i gospodarki morskiej - w przypadku ograniczenia określonego w ust. 1 pkt 2.

3.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 2, określa się szczegółowy tryb i sposoby

oraz obszarowy, podmiotowy i przedmiotowy zakres wprowadzenia i stosowania ograniczeń

wolności i praw człowieka i obywatela, uwzględniając w możliwym stopniu minimalizację

indywidualnych i społecznych uciążliwości wynikających ze stosowania tych ograniczeń.

1.

W czasie stanu wojennego można zająć lub zarekwirować na potrzeby obronne państwa

środki transportu drogowego, kolejowego, lotniczego oraz statki morskie i żeglugi

śródlądowej.

2.

Ministrowie właściwi do spraw transportu i gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia,

określą tryb zajmowania lub rekwirowania oraz zwrotu środków transportu, o których

mowa w ust. 1, a także organy właściwe w tych sprawach, z uwzględnieniem konieczności

udokumentowania przeprowadzonej czynności i wydania stosownego potwierdzenia posiadaczowi

środka transportu, a także pouczenia o możliwości ubiegania się o odszkodowanie za

szkody wynikłe z wprowadzonego ograniczenia.

1.

W czasie stanu wojennego można

1)

zamykać lub ograniczać ruch osobowy i towarowy przez przejścia graniczne;

2)

wprowadzić szczególne zasady wydawania dokumentów uprawniających obywateli polskich

do przekraczania granicy państwowej;

3)

wprowadzić szczególne zasady wydawania dokumentów uprawniających cudzoziemców do przekraczania

granicy państwowej oraz przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Określone w ust. 1 ograniczenia wolności i praw człowieka i obywatela ustalone przez

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 3 ust.

1, wprowadza i stosuje, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych i Ministrem Obrony Narodowej,

uwzględniając w możliwym stopniu minimalizację indywidualnych i społecznych uciążliwości

wynikających ze stosowania tych ograniczeń.

1.

W czasie stanu wojennego może być wprowadzony powszechny obowiązek wykonywania pracy

przez osoby, które ukończyły 16 lat, a nie przekroczyły 65 lat i są zdolne do wykonywania

pracy ze względu na stan zdrowia oraz warunki osobiste i rodzinne.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, wprowadza Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia,

określając kategorie osób niepodlegających powszechnemu obowiązkowi wykonywania pracy

oraz tryb i warunki dokonywania przeniesień osób do pracy w innych miejscowościach,

uwzględniając minimalizację uciążliwości wynikających dla tych osób ze stosowania

tego ograniczenia.

W czasie stanu wojennego redaktorzy naczelni dzienników oraz nadawcy programów radiowych

i telewizyjnych są obowiązani, na żądanie organów administracji publicznej, do nieodpłatnego,

niezwłocznego publikowania lub zamieszczania komunikatów, decyzji i postanowień tych

organów związanych z obronnością państwa i bezpieczeństwem obywateli.

Kto w czasie stanu wojennego, będąc członkiem stowarzyszenia, partii politycznej,

związku zawodowego, organizacji społeczno-zawodowej rolników, organizacji pracodawców,

ruchów obywatelskich lub innych dobrowolnych zrzeszeń lub fundacji, których działalność

została zawieszona, nie zaprzestał udziału w ich działalności, podlega karze pozbawienia

wolności do lat 3.

1.

Kto w czasie stanu wojennego organizuje strajk, akcję protestacyjną lub inną formę

protestu, o których mowa w art. 19 pkt 1-3, albo nimi kieruje, podlega karze pozbawienia

wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Kto w czasie stanu wojennego w celu przeprowadzenia strajku, akcji protestacyjnej

lub innej formy protestu, o których mowa w ust. 1, albo w czasie ich trwania przemocą,

groźbą bezprawną lub podstępem zmusza inną osobę do zaniechania wykonywania pracy,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

3.

Kto w czasie stanu wojennego w celu przeprowadzenia strajku, akcji protestacyjnej

lub innej formy protestu, o których mowa w ust. 1, niszczy, uszkadza lub czyni niezdatnymi

do użytku obiekty lub urządzenia przedsiębiorców, instytucji lub innych jednostek

organizacyjnych albo uniemożliwia lub utrudnia prawidłowe ich funkcjonowanie, podlega

karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

1.

Kto w czasie stanu wojennego

1)

wbrew zakazowi określonemu w art. 22 ust. 1 pkt 1 organizuje lub przeprowadza zgromadzenie;

2)

wbrew zakazowi określonemu w art. 22 ust. 1 pkt 2 organizuje lub przeprowadza imprezę

masową albo inną imprezę artystyczną lub rozrywkową, niebędącą imprezą masową;

3)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 23 ust. 1 nie posiada przy sobie dowodu osobistego

lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;

4)

wbrew nakazowi lub zakazowi określonemu w art. 23 ust. 2 pkt 1 przebywa lub nie opuszcza

w ustalonym czasie oznaczonego miejsca, obiektu lub obszaru;

5)

wbrew nakazowi określonemu w art. 23 ust. 2 pkt 2 zmienia miejsce pobytu stałego lub

czasowego bez wymaganego zezwolenia;

6)

wbrew nakazowi określonemu w art. 23 ust. 2 pkt 3 nie zgłasza w ustalonym terminie

organowi ewidencji ludności lub Policji przybycia do określonej miejscowości;

7)

wbrew zakazowi określonemu w art. 23 ust. 2 pkt 4 utrwala przy pomocy środków technicznych

wygląd lub inną cechę określonego miejsca, obiektu lub obszaru;

8)

wbrew nakazowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 1 narusza zasady reglamentacji żywności;

9)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do nakazu okresowego

zaniechania prowadzenia działalności gospodarczej określonego rodzaju albo bez wymaganego

zezwolenia rozpoczyna działalność gospodarczą określonego rodzaju;

10)

wbrew zakazowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 3 organizuje lub przeprowadza zajęcia

dydaktyczne w szkołach;

11)

wbrew zakazowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do wprowadzonych

ograniczeń w obrocie krajowymi środkami płatniczymi, obrocie dewizowym oraz działalności

kantorowej;

12)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 5 nie stosuje się do nakazu wyłączenia

na czas określony urządzeń łączności lub zawieszenia usług albo nakazu niezwłocznego

złożenia do depozytu radiowych i telewizyjnych urządzeń nadawczych i nadawczo-odbiorczych

lub innego sposobu ich zabezpieczenia;

13)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 6 nie stosuje się do nakazu niezwłocznego

złożenia do depozytu broni palnej, amunicji, materiałów wybuchowych, innych rodzajów

broni lub określonych przedmiotów albo zakazu ich noszenia;

14)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 7 nie stosuje się do wprowadzonych

ograniczeń w dostępie do informacji publicznej;

15)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 25 ust. 1 pkt 1 uchyla się od wykonania dodatkowego

zadania gospodarczego;

16)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 25 ust. 1 pkt 3 nie wykonuje świadczenia polegającego

na dostawie na rzecz określonego podmiotu produktów rolno-spożywczych, nie uprawia

określonego gatunku roślin lub nie hoduje określonego gatunku zwierząt albo utrudnia

lub udaremnia wykonywanie tego obowiązku przez osobę do tego zobowiązaną;

17)

w warunkach określonych w art. 25 ust. 1 pkt 4 uniemożliwia osobie uprawnionej zajęcie

przydzielonego lokalu lub budynku albo uporczywie utrudnia korzystanie z przydzielonej

części lokalu mieszkalnego lub budynku;

18)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 26 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do całkowitego

lub częściowego zakazu przewozu osób lub rzeczy w transporcie drogowym, kolejowym,

lotniczym, morskim lub żegludze śródlądowej albo do ograniczenia w tym przewozie;

19)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 26 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do całkowitego

albo częściowego zakazu lotów polskich i obcych statków powietrznych nad terytorium

lądowym lub morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej;

20)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 26 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do całkowitego

albo częściowego zakazu ruchu polskich i obcych jednostek pływających na morskich

wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym lub na śródlądowych drogach wodnych albo

do ograniczenia w tym ruchu;

21)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 26 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do całkowitego

albo częściowego zakazu ruchu pojazdów na drodze publicznej, albo do ograniczenia

w tym ruchu;

22)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 26 ust. 1 pkt 5 nie wykonuje przewozu na potrzeby

obronności i bezpieczeństwa państwa;

23)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 29 ust. 1 uchyla się od wykonywania pracy

- podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Rozpoznawanie spraw określonych w ust. 1 następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia w postępowaniu przyśpieszonym.

1.

Niewykonane w całości lub w części do dnia zniesienia stanu wojennego lub uchylenia

odpowiednich ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela kary za przestępstwa

i wykroczenia wymierzone na podstawie przepisów ustawy podlegają wykonaniu.

2.

Postępowania w sprawach, o których mowa w art. 31-33, wszczęte i niezakończone orzeczeniem

kończącym postępowanie do dnia zniesienia stanu wojennego lub uchylenia odpowiednich

ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela, prowadzi się na podstawie przepisów

ustawy, a wymierzone kary podlegają wykonaniu.

3.

Po zniesieniu stanu wojennego postępowanie w sprawach o wykroczenia określone w niniejszej

ustawie prowadzi się na zasadach ogólnych.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 732 i Nr 113, poz. 984 i 985) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, stojąc na straży suwerenności i bezpieczeństwa

państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium, w szczególności

1)

zatwierdza, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, strategię bezpieczeństwa narodowego,

2)

wydaje, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, w drodze postanowienia, Polityczno-Strategiczną

Dyrektywę Obronną Rzeczypospolitej Polskiej oraz inne dokumenty wykonawcze do strategii

bezpieczeństwa narodowego,

3)

zatwierdza, na wniosek Rady Ministrów, plany krajowych ćwiczeń systemu obronnego i

kieruje ich przebiegiem,

4)

postanawia, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, o wprowadzeniu albo zmianie określonego

stanu gotowości obronnej państwa,

5)

może zwracać się do wszystkich organów władzy publicznej, administracji rządowej i

samorządowej, przedsiębiorców, kierowników innych jednostek organizacyjnych oraz organizacji

społecznych o informacje mające znaczenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa,

6)

inicjuje i patronuje przedsięwzięciom ukierunkowanym na kształtowanie postaw patriotycznych

i obronnych w społeczeństwie.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przekazywane są bezzwłocznie.

”

;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, sprawując zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi

Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności

1)

określa, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, główne kierunki rozwoju Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej oraz ich przygotowań do obrony państwa,

2)

uczestniczy w odprawach kierowniczej kadry Ministerstwa Obrony Narodowej i Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej i może je zwoływać.

”

;

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

Do zadań Rady Ministrów wykonywanych w ramach zapewniania zewnętrznego bezpieczeństwa

państwa i sprawowania ogólnego kierownictwa w dziedzinie obronności kraju należy w

szczególności

1)

opracowywanie projektów strategii bezpieczeństwa narodowego,

2)

planowanie i realizacja przygotowań obronnych państwa zapewniających jego funkcjonowanie

w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie wojny, w tym planowanie

przedsięwzięć gospodarczo-obronnych oraz zadań wykonywanych na rzecz Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej i wojsk sojuszniczych,

3)

przygotowywanie systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, w tym obroną państwa,

i organów władzy publicznej do funkcjonowania na stanowiskach kierowania,

4)

utrzymywanie stałej gotowości obronnej państwa, wnioskowanie do Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o jej podwyższanie w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie

wojny oraz o jej obniżanie stosownie do zmniejszania stopnia zagrożenia,

5)

określanie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa państwa, w tym obronności,

oraz przygotowywanie ich szczególnej ochrony,

6)

przygotowanie na potrzeby obronne państwa i utrzymywanie w stałej gotowości jednolitych

systemów obserwacji, pomiarów, analiz, prognozowania i powiadamiania,

7)

przygotowanie systemu stałych dyżurów na czas zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa

państwa i wojny,

8)

określanie zasad wykorzystania służby zdrowia i infrastruktury technicznej państwa

na potrzeby obronne, w tym sposobu zabezpieczania przestrzeni powietrznej i wód terytorialnych

w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie wojny,

9)

zapewnianie funkcjonowania systemu szkolenia obronnego w państwie,

10)

prowadzenie kontroli stanu przygotowań obronnych w państwie.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, tryb realizacji zadań, o których

mowa w ust. 1, w szczególności

1)

warunki i tryb planowania i finansowania zadań wykonywanych w ramach przygotowań obronnych

państwa realizowanych przez organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego,

sposób ich nakładania oraz właściwość organów w tych sprawach, w tym ujętych w planowaniu

operacyjnym i programach obronnych,

2)

organizację i tryb przygotowania systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, w tym

obroną państwa, oraz warunki funkcjonowania organów władzy publicznej na stanowiskach

kierowania,

3)

stany gotowości obronnej państwa, ich rodzaje, warunki wprowadzania, zadania związane

z podwyższaniem gotowości obronnej państwa i tryb ich realizacji, organizację i zadania

w zakresie tworzenia systemu stałych dyżurów na potrzeby podwyższania gotowości obronnej

państwa oraz właściwość organów w tych sprawach,

4)

obiekty szczególnie ważne dla bezpieczeństwa i obronności państwa, ich kategorie,

a także zadania w zakresie ich szczególnej ochrony oraz właściwość organów w tych

sprawach,

5)

organizację i warunki przygotowania oraz funkcjonowania systemów obserwacji, pomiarów,

analiz, prognozowania i powiadamiania o skażeniach promieniotwórczych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz właściwość organów w tych sprawach,

6)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania transportu morskiego, samochodowego,

lotniczego, żeglugi śródlądowej oraz drogownictwa na potrzeby obronne państwa, a także

ich ochrony w czasie wojny oraz właściwość organów w tych sprawach,

7)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania systemów łączności na potrzeby obronne

państwa oraz właściwość organów w tych sprawach,

8)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania publicznej i niepublicznej służby zdrowia

na potrzeby obronne państwa oraz właściwość organów w tych sprawach,

9)

organizację szkolenia obronnego w państwie, podmioty objęte tym szkoleniem, zadania

w zakresie planowania i realizacji szkolenia obronnego oraz właściwość organów w tych

sprawach,

10)

zakres i sposób prowadzenia przez organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego

kontroli realizacji zadań obronnych wykonywanych przez jednostki organizacyjne i przedsiębiorców.

”

;

4)

skreśla się art. 7-10;

5)

w art. 11

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wykonuje zadania w zakresie bezpieczeństwa i obronności

przy pomocy Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Biurem Bezpieczeństwa Narodowego kieruje sekretarz stanu wyznaczony przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

6)

w art. 18 w ust. 2 po wyrazie „określa” dodaje się przecinek i wyrazy „w drodze rozporządzenia,”;

7)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

Kierowanie sprawami obronności w województwie należy do wojewody.

2.

Wojewoda w ramach kierowania, o którym mowa w ust. 1, wykonuje zadania w zakresie

i na zasadach określonych w ustawach, a w szczególności

1)

określa szczegółowe kierunki działania dla kierowników zespolonych służb, inspekcji

i straży, organów administracji niezespolonej oraz jednostek samorządu terytorialnego

w zakresie realizacji zadań obronnych,

2)

kieruje realizacją przedsięwzięć związanych z podwyższaniem gotowości obronnej państwa

wykonywanych przez starostów, wójtów lub burmistrzów (prezydentów miast), przedsiębiorców

oraz inne jednostki organizacyjne i organizacje społeczne mające swoją siedzibę na

terenie województwa,

3)

koordynuje przedsięwzięcia niezbędne dla zabezpieczenia mobilizacji jednostek wojskowych

i wykonywania świadczeń na rzecz obrony,

4)

kieruje realizacją przedsięwzięć związanych z przygotowaniem stanowisk kierowania

dla organów terenowych,

5)

organizuje wykorzystanie miejscowych sił i środków na potrzeby obronności państwa

i obszaru województwa, w tym ochrony ludności oraz dóbr materialnych i kultury przed

środkami rażenia, jak również niesienia pomocy poszkodowanym,

6)

kontroluje i ocenia wykonywanie zadań obronnych przez organy, podmioty, jednostki

organizacyjne i organizacje, o których mowa w pkt 1 i 2,

7)

organizuje edukację społeczeństwa dotyczącą przygotowania obronnego oraz prowadzi

szkolenia i ćwiczenia obronne.

”

;

8)

skreśla się art. 21.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. z 1992 r. Nr 6, poz. 27, z 1993 r. Nr 18, poz. 82, z 1994 r. Nr 121, poz. 591 i z 1995 r. Nr 154, poz. 791) w art. 10 skreśla się wyrazy „i Komitet Obrony Kraju”.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej

(Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 56 i Nr 102, poz. 474, z 1997 r. Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 944, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2001 r. Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800) dotychczasową treść art. 8 oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego odpowiada za organizację i przygotowanie

do działań organu dowodzenia i stanowiska dowodzenia Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych.

”

.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym

(Dz. U. Nr 29, poz. 154, z 1982 r. Nr 3, poz. 18 oraz z 1989 r. Nr 34, poz. 178);

2)

ustawa z dnia 25 stycznia 1982 r. o szczególnej regulacji prawnej w okresie stanu

wojennego

(Dz. U. Nr 3, poz. 18 i Nr 41, poz. 272 oraz z 1983 r. Nr 66, poz. 297);

3)

ustawa z dnia 18 grudnia 1982 r. o szczególnej regulacji prawnej w okresie zawieszenia

stanu wojennego

(Dz. U. Nr 41, poz. 273 oraz z 1983 r. Nr 66, poz. 297).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.