Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

1

Organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do

podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz

zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na

celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz

trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania

alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i

zakładów pracy.

2.

Organy, o których mowa w ust. 1, popierają także tworzenie i rozwój organizacji społecznych,

których celem jest krzewienie trzeźwości i abstynencji, oddziaływanie na osoby nadużywające

alkoholu oraz udzielanie pomocy ich rodzinom, jak również zapewniają warunki sprzyjające

działaniom tych organizacji.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1, współdziałają również z Kościołem Katolickim i innymi

kościołami oraz związkami wyznaniowymi w zakresie wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania

alkoholizmowi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie 30 dnia od daty ogłoszenia.

1.

Podmioty, którym na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów wydano zezwolenia

na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych, przedłożą, w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, posiadane zezwolenia właściwym organom w celu oznaczenia

terminu ich ważności.

2.

Przy oznaczaniu terminu ważności zezwolenia przepis art. 18 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku nieprzedłożenia zezwolenia właściwemu organowi w terminie określonym w

ust. 1, zezwolenie traci ważność.

Komisje do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi, działające na podstawie dotychczasowych

przepisów, stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, gminnymi komisjami rozwiązywania

problemów alkoholowych.

1.

Obowiązek wnoszenia opłat przewidzianych w art. 11

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, wnoszą opłatę za rok 1997 pomniejszoną o wysokość

opłaty skarbowej pobranej przy wydaniu zezwolenia.

3.

Podmioty, które nie dokonały opłaty, o której mowa w ust. 2, obowiązane są wnieść

ją w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Niedokonanie opłaty za rok 1997 w terminie określonym w ust. 3 powoduje wygaśnięcie

zezwolenia.

5.

Podmiotom, o których mowa w ust. 1, które dokonały opłaty za korzystanie z zezwoleń

w 1997 r. w wysokości wyższej niż określona w ust. 2, zalicza się powstałą stąd różnicę

na poczet opłaty za korzystanie z zezwolenia w 1998 r., chyba że zainteresowany podmiot

wystąpi o jej zwrot.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie

polityki społecznej, w szczególności

1)

tworzenie warunków sprzyjających realizacji potrzeb, których zaspokajanie motywuje

powstrzymywanie się od spożywania alkoholu,

2)

działalność wychowawczą i informacyjną,

3)

ustalanie odpowiedniego poziomu i właściwej struktury produkcji napojów alkoholowych

przeznaczanych do spożycia w kraju,

4)

ograniczanie dostępności alkoholu,

5)

leczenie i rehabilitację osób uzależnionych od alkoholu,

6)

zapobieganie negatywnym następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwanie.

2

Zadania, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się w założeniach polityki społeczno-gospodarczej

w postaci Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych,

zatwierdzanego przez Radę Ministrów.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych - obszar mierzony od granicy

obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni,

zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy

i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw,

2)

promocja napojów alkoholowych - publiczną degustację napojów alkoholowych, rozdawanie

rekwizytów związanych z napojami alkoholowymi, organizowanie premiowanej sprzedaży

napojów alkoholowych, a także inne formy publicznego zachęcania do nabywania napojów

alkoholowych z wyłączeniem konkursów opartych na zakupie napojów alkoholowych,

3)

reklama napojów alkoholowych - publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów

alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych

przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli

graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów

alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy

przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi,

4)

sponsorowanie - bezpośrednie lub pośrednie finansowanie lub współfinansowanie działalności

osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości

prawnej dla upowszechniania, utrwalania lub podniesienia renomy nazwy, producenta

lub dystrybutora, znaku towarowego lub innego oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorcę,

jego działalność, towar lub usługę,

5)

informowanie o sponsorowaniu - prezentowanie informacji zawierającej nazwę sponsora

lub jego znak towarowy w związku ze sponsorowaniem,

6)

wydzielone stoisko - miejsce ekspozycji napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży,

w którym sprzedawca prowadzi bezpośrednią sprzedaż napojów alkoholowych, za ladą wydzielającą

to miejsce od pozostałej części punktu; w przypadku punktów prowadzących sprzedaż

samoobsługową wydzielonym stoiskiem jest oddzielony od pozostałych ciąg handlowy lub

lada zamknięte własną kasą fiskalną rejestrującą prowadzoną sprzedaż; w wydzielonym

stoisku nie powinny być sprzedawane inne towary niż napoje alkoholowe,

7)

obrót hurtowy napojami alkoholowymi - zakup napojów alkoholowych w celu dalszej ich

odsprzedaży przedsiębiorcom posiadającym właściwe zezwolenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Do spraw o wydanie zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych - wszczętych,

a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - mają zastosowanie

przepisy tej ustawy.

1.

Dotychczasowe zadania i kompetencje Pełnomocnika Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej

do Spraw Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz zadania Państwowej

Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych stają się, z dniem wejścia w życie ustawy,

zadaniami i kompetencjami Agencji, o której mowa w art. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

2.

Projekt statutu Agencji przygotuje dyrektor Agencji w terminie 30 dni od dnia powołania

na stanowisko.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że art. 1 pkt 3

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

1.

Profilaktyka i rozwiązywanie problemów alkoholowych jest celem działania Państwowej

Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, zwanej dalej „Agencją”.

2.

Agencja podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

3.

Do zadań Agencji należy w szczególności

1)

przygotowywanie projektu Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów

Alkoholowych oraz projektu podziału środków na jego realizację,

2)

opiniowanie i przygotowywanie projektów aktów prawnych oraz planów działań w zakresie

polityki dotyczącej alkoholu i problemów alkoholowych,

3)

prowadzenie działalności informacyjno-edukacyjnej, opracowywanie ekspertyz oraz opracowywanie

i wdrażanie nowych metod profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych,

4)

udzielanie merytorycznej pomocy samorządom, instytucjom, stowarzyszeniom i osobom

fizycznym, realizującym zadania związane z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów

alkoholowych, oraz zlecanie i finansowanie realizacji tych zadań.

5

współpraca z organami samorządu województw i pełnomocnikami, o których mowa w art.

4 ust. 3,

6)

koordynacja i inicjowanie działań zwiększających skuteczność i dostępność lecznictwa

odwykowego,

7)

zlecanie i finansowanie zadań związanych z rozwiązywaniem problemów alkoholowych,

8)

współpraca z organizacjami i instytucjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność

w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych,

9

podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 13

4.

Agencja jest państwową jednostką budżetową.

5.

Agencją kieruje dyrektor, powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw

zdrowia

6.

Organizację Agencji określa statut, nadany przez ministra właściwego do spraw zdrowia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Podmioty, którym na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów wydano zezwolenia

na obrót hurtowy piwem, winami, miodami pitnymi oraz innymi napojami o zawartości

do 18% alkoholu (bez piwa) na czas nieoznaczony, przedłożą Ministrowi Przemysłu i

Handlu, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy, posiadane zezwolenia w celu

oznaczenia terminu ich ważności na 2 lata od dnia oznaczenia, bez pobierania opłaty

skarbowej.

2.

W przypadku nieprzedłożenia zezwolenia w terminie określonym w ust. 1, zezwolenie

wygasa.

1.

Zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi udzielone przez Ministra Gospodarki

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pozostają w mocy do czasu upływu terminu

ich ważności.

2.

Do spraw o wydanie zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wszczętych a niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy tej ustawy.

1

Samorząd województwa realizuje zadania, o których mowa w art. 1 i 2, w postaci wojewódzkiego

programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych.

2

Zarząd województwa odpowiada za koordynację przygotowania i realizację programu, o

którym mowa w ust. 1, udziela pomocy merytorycznej instytucjom i osobom fizycznym

realizującym zadania objęte tym programem oraz współdziała z innymi organami administracji

publicznej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych.

3

W celu realizacji programu, o którym mowa w ust. 1, zarząd województwa może powołać

pełnomocnika.

4

Środki finansowe na prowadzenie działań, o których mowa w ust. 2, ujmuje się w budżecie

województwa.

1.

Prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych

należy do zadań własnych gmin. W szczególności zadania te obejmują

1)

zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych

od alkoholu,

2)

udzielanie rodzinom, w których występują problemy alkoholowe, pomocy psychospołecznej

i prawnej, a w szczególności ochrony przed przemocą w rodzinie,

3)

prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej, w szczególności

dla dzieci i młodzieży,

4)

ustalanie szczegółowych zasad wydawania i cofania zezwoleń na prowadzenie sprzedaży

napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży

oraz kontrolę przestrzegania zasad obrotu tymi napojami,

5)

wspomaganie działalności instytucji, stowarzyszeń i osób fizycznych, służącej rozwiązywaniu

problemów alkoholowych,

6

podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 13

2

Realizacja zadań, o których mowa w ust. 1, prowadzona jest w postaci gminnego programu

profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, uchwalanego corocznie przez radę

gminy. W celu realizacji programu zarząd gminy

3

Zarządy gmin

4.

W skład gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych wchodzą osoby przeszkolone

w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych.

5

Zasady wynagradzania członków gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych

określa rada gminy w gminnych programach rozwiązywania problemów alkoholowych.

Wygasają, z dniem 31 grudnia 1996 r., zezwolenia na prowadzenie obrotu hurtowego wyrobami

spirytusowymi, wydane na czas nieoznaczony na podstawie dotychczas obowiązujących

przepisów.

1.

Rada gminy podejmuje uchwałę o rozwiązaniu dotychczasowej gminnej komisji rozwiązywania

problemów alkoholowych w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Zarząd gminy podejmie uchwałę o powołaniu gminnej komisji rozwiązywania problemów

alkoholowych w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie uchwały rady gminy w sprawie rozwiązania

dotychczasowej gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględnia problem trzeźwości i abstynencji

wśród celów wychowania oraz zapewnia w programach nauczania wiedzę o szkodliwości

alkoholizmu dla jednostki oraz w życiu rodzinnym i społecznym.

Do spraw o wydanie zezwolenia na prowadzenie hurtowego obrotu napojami alkoholowymi,

wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, mają zastosowanie

przepisy tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 13 lit. b) i pkt 14 - w zakresie art. 13

2)

art. 1 pkt 14 - w zakresie art. 13

3)

art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego,

a także minister właściwy do spraw oświaty i wychowania zapewniają kształcenie niezbędnej

liczby specjalistów z zakresu działalności profilaktycznej i leczniczej oraz podejmowanie

badań nad alkoholem i związanymi z nim problemami.

1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1991 r., z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przepisy art. 1 pkt 15, 38, 39, 41 lit. a) i 48 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

1992 r.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

jednolity tekst ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania

jednolitego tekstu.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, minister właściwy

do spraw szkolnictwa wyższego, jednostki publicznej radiofonii i telewizji oraz inne

właściwe organy i instytucje podejmują odpowiednie działania w zakresie rozwijania

i popierania różnorodnych form działalności informacyjnej, kulturalnej i naukowej,

mających na celu uświadamianie o szkodliwości nadużywania alkoholu dla jednostki oraz

życia rodzinnego i społecznego, krzewienia trzeźwości i abstynencji oraz wykorzeniania

szkodliwych zwyczajów i sposobów picia alkoholu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

(skreślony).

1.

Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu może

być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do

spraw gospodarki.

2.

Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości do 18% alkoholu może być

prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez marszałka województwa.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie na obrót hurtowy przedsiębiorcom

posiadającym siedziby na terenie województwa.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj dokumentów

wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie zezwoleń na obrót hurtowy napojami alkoholowymi,

wzory wniosków oraz wzory informacji o sprzedaży napojów alkoholowych.

1.

Zezwolenia, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2, wydaje się oddzielnie na obrót hurtowy

następującymi rodzajami napojów alkoholowych

1)

o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo,

2)

o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu, z wyjątkiem piwa,

3)

o zawartości powyżej 18% alkoholu.

2.

Zezwolenia na obrót hurtowy wydaje się na czas oznaczony

1)

napojami alkoholowymi, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 - nie dłuższy niż 2 lata,

2)

napojami alkoholowymi, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - nie dłuższy niż rok.

3.

Dla zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 3, określa się limit w wysokości minimum

500 tys. litrów 100% alkoholu rocznie.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w odniesieniu do przedsiębiorców zaopatrujących statki,

pociągi i samoloty. Maksymalny limit dla tych przedsiębiorców określa się w wysokości

2 tys. litrów 100% alkoholu rocznie.

1.

Za wydanie zezwoleń oraz decyzji wprowadzających w zezwoleniach dodatkowe miejsca

działalności gospodarczej pobierane są opłaty.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, wnoszone są na rachunek organu zezwalającego.

3.

Opłaty za wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 9

4.

Opłatę, o której mowa w ust. 3, podwyższa się o

1)

50% w przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych

w roku poprzednim przekroczyła równowartość 25 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia

tego roku,

2)

100% w przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych

w roku poprzednim przekroczyła równowartość 50 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia

tego roku.

3)

200% w przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych

w roku poprzednim przekroczyła równowartość 100 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia

tego roku,

4)

300% w przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych

w roku poprzednim przekroczyła równowartość 200 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia

tego roku.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 4, wnoszona jest wraz z pisemnym oświadczeniem o wartości

sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych w roku poprzednim.

6.

Opłatę za wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 9

7.

Opłatę, o której mowa w ust. 6, dla przedsiębiorców zaopatrujących statki, pociągi

i samoloty ustala się stosownie do deklarowanego obrotu (nie więcej niż 2 tys. litrów

100% alkoholu rocznie).

8.

Opłata za wydanie decyzji wprowadzającej dodatkowe miejsca działalności gospodarczej

w stosunku do wymienionych w wydanych zezwoleniach, o których mowa w art. 9

1.

Opłaty, o których mowa w art. 9

2.

Zarządy województw mogą zlecać, w drodze porozumień, jednostkom samorządu powiatowego

zadania z zakresu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przekazywać

środki finansowe na ich realizację.

Warunkiem prowadzenia działalności na podstawie zezwoleń, o których mowa w art. 9

1)

przekazywanie organowi zezwalającemu informacji o wielkości sprzedaży napojów alkoholowych,

2)

sprzedaż napojów alkoholowych, wymienionych w zezwoleniu, wyłącznie przedsiębiorcom

posiadającym zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami lub zezwolenie na sprzedaż

detaliczną napojów alkoholowych,

3)

prowadzenie obrotu hurtowego tylko napojami alkoholowymi oznaczonymi znakami skarbowymi

akcyzy, o ile wymóg oznaczania tymi znakami wynika z innych przepisów,

4)

zaopatrywanie się w napoje alkoholowe, wymienione w zezwoleniu, u producentów oraz

u przedsiębiorców posiadających zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami,

5)

posiadanie tytułu prawnego do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego

do przechowywania napojów alkoholowych,

6)

niezaleganie przez przedsiębiorcę z realizacją ciążących na nim zobowiązań podatkowych

oraz wynikających z ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych,

7)

wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę

w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscach wymienionych w zezwoleniu,

8)

zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego przedsiębiorcy,

w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany,

9)

przestrzeganie innych warunków określonych przepisami prawa.

1.

Zezwolenia, o których mowa w art. 9

1)

nieprzestrzegania warunków określonych w art. 9

2)

wprowadzenia do obrotu napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł,

3)

powtarzającego się zakłócania porządku publicznego w miejscu obrotu,

4)

popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną

za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie,

5)

przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 9

6)

orzeczenia wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej

za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie zakazu prowadzenia działalności

gospodarczej objętej zezwoleniem.

2.

Zezwolenia, o których mowa w art. 9

1)

likwidacji przedsiębiorstwa lub zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia hurtowego

obrotu napojami alkoholowymi,

2)

utraty warunków wymaganych do uzyskania zezwolenia,

3)

upływu terminu ważności zezwolenia,

4)

zmiany przedsiębiorcy, któremu udzielono zezwolenia.

3.

Na wniosek przedsiębiorcy, którego zezwolenie wygasło z przyczyn wymienionych w ust.

2, organ zezwalający może określić termin przeznaczony na wyprzedaż posiadanych zapasów

napojów alkoholowych. Termin ten nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia

zezwolenia.

4.

Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie

zezwoleń, o których mowa w art. 9

Sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem

piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, prowadzi się w wyodrębnionych

punktach sprzedaży, którymi są

1)

sklepy branżowe ze sprzedażą napojów alkoholowych,

2)

wydzielone stoiska w innych placówkach handlowych.

Akty prawne wpływające na strukturę cen napojów alkoholowych powinny służyć ograniczaniu

spożycia tych napojów oraz zmianie struktury ich spożycia na rzecz napojów o niskiej

zawartości procentowej alkoholu.

1

Na wydatki związane z realizacją Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania

Problemów Alkoholowych przeznacza się corocznie z budżetu państwa środki w wysokości

1% podatku akcyzowego od wyrobów alkoholowych.

2

Środki, o których mowa w ust. 1, są przeznaczone w szczególności na różne formy pomocy

dla osób uzależnionych od alkoholu i członków ich rodzin, działalność informacyjną

i wychowawczą, kształcenie specjalistów i prowadzenie badań naukowych nad problemami

alkoholowymi.

3.

(skreślony).

1.

W celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 4

2

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera się corocznie w wysokości odpowiadającej

1)

równowartości 125 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski, z dnia wydania zezwolenia, za każdy rok objęty zezwoleniem

na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa,

2)

równowartości 125 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski, z dnia wydania zezwolenia, za każdy rok objęty zezwoleniem

na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa),

3)

równowartości 500 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski, z dnia wydania zezwolenia, za każdy rok objęty zezwoleniem

na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18% alkoholu.

3.

Opłatę, o której mowa w ust. 2, podwyższa się

1

o 50% w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych

w roku poprzednim przekroczyła równowartość 10 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu kupna walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia 31 grudnia

tego roku,

2

o 100% w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych

w roku poprzednim przekroczyła równowartość 30 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu kupna walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia 31 grudnia

tego roku,

3

o 300% w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych

w roku poprzednim przekroczyła równowartość 60 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia

tego roku,

4

o 500% w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych

w roku poprzednim przekroczyła równowartość 100 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia

tego roku.

4.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wnoszona jest do kasy gminy w każdym kolejnym roku

kalendarzowym objętym zezwoleniem, w terminie do dnia 31 stycznia danego roku, wraz

z pisemnym oświadczeniem o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim.

5.

W roku nabycia lub utraty ważności zezwolenia opłatę, o której mowa w ust. 1, uiszcza

się w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia, z tym że pierwsza opłata

wnoszona jest przed wydaniem zezwolenia.

1

Rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży

napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do

spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży.

2

Rada gminy określa, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy (miasta)

miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i warunki sprzedaży tych napojów.

3

W miejscowościach, w których rozmieszczone są jednostki wojskowe, liczba punktów sprzedaży

napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu

sprzedaży oraz usytuowanie miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych

są ustalane przez radę gminy po zasięgnięciu opinii właściwych dowódców garnizonów.

4.

Liczba punktów sprzedaży, o których mowa w ust. 1, oraz usytuowanie miejsc sprzedaży,

podawania i spożywania napojów alkoholowych powinny być dostosowane do potrzeb ograniczania

dostępności alkoholu, określonych w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania

problemów alkoholowych.

1.

Napoje alkoholowe dostarcza się do miejsc sprzedaży tylko w naczyniach zamkniętych,

z oznaczeniem nazwy producenta, rodzaju i ilości napoju oraz jego mocy.

2

W miejscach sprzedaży i podawania napojów alkoholowych powinna być uwidoczniona informacja

o szkodliwości spożywania alkoholu.

3.

(skreślony).

1

Zabrania się reklamy i promocji na obszarze kraju napojów alkoholowych, z wyjątkiem

piwa, którego reklama i promocja jest dozwolona, pod

warunkiem iż nie jest kierowana do małoletnich lub prowadzona poprzez budowanie skojarzeń

z

1)

atrakcyjnością seksualną,

2)

relaksem lub wypoczynkiem,

3)

sportem,

4)

nauką, pracą lub sukcesem zawodowym,

5)

zdrowiem lub sukcesem życiowym.

2

Reklama i promocja piwa, o której mowa w ust. 1, nie może być prowadzona

1)

w telewizji, radiu, kinie i teatrze między godziną 6

2)

na kasetach wideo i innych nośnikach,

3)

w prasie młodzieżowej i dziecięcej,

4)

na okładkach dzienników i czasopism,

5)

na słupach, tablicach oraz innych stałych i ruchomych powierzchniach wykorzystywanych

do reklamy,

6)

przy udziale małoletnich.

3

Zabrania się reklamy, promocji produktów i usług, których nazwa, znak towarowy, kształt

graficzny lub opakowanie wykorzystuje podobieństwo lub jest tożsame z oznaczeniem

napoju alkoholowego lub innym symbolem obiektywnie odnoszącym się do napoju alkoholowego.

4

Zabrania się reklamy i promocji przedsiębiorców oraz innych podmiotów, które w swoim

wizerunku reklamowym wykorzystują nazwę, znak towarowy, kształt graficzny lub opakowanie

związane z napojem alkoholowym, jego producentem lub dystrybutorem.

5

Zabrania się informowania o sponsorowaniu przez producentów i dystrybutorów napojów

zawierających do 18% alkoholu imprez sportowych, koncertów muzycznych oraz innych

imprez masowych w jakikolwiek inny sposób niż poprzez umieszczanie na zaproszeniu,

bilecie, plakacie lub tablicy informacyjnej związanej z określoną imprezą nazwy lub

znaku towarowego producenta lub dystrybutora, z zastrzeżeniem ust. 6.

6

Informowanie, o którym mowa w ust. 5, może być prowadzone w radiu i telewizji pod

warunkiem, iż będzie ograniczone wyłącznie do podania nazwy producenta lub dystrybutora

napojów zawierających do 18% alkoholu, a informacja ta nie będzie prezentowana w telewizji

przez osobę fizyczną lub z wykorzystaniem wizerunku postaci ludzkiej.

7

Zabrania się informowania o, innym niż określone w ust. 5, sponsorowaniu przez producentów

i dystrybutorów napojów zawierających do 18% alkoholu oraz informowania o sponsorowaniu

przez producentów i dystrybutorów napojów zawierających powyżej 18% alkoholu.

8

Zakaz określony w ust. 1 dotyczy również wydawnictw promocyjno-reklamowych przekazywanych

przez producentów, dystrybutorów lub handlowców napojów alkoholowych klientom detalicznym.

9

Zakazy określone w ust. 1-8 nie obejmują reklamy i promocji napojów alkoholowych prowadzonej

wewnątrz pomieszczeń hurtowni lub punktów prowadzących wyłącznie sprzedaż napojów

alkoholowych oraz wewnątrz punktów prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia

w miejscu sprzedaży.

10

Zakazy określone w ust. 1-8 dotyczą osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek

organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które uczestniczą w prowadzeniu

reklamy w charakterze zleceniodawcy, zleceniobiorcy i realizatora niezależnie od sposobu

i formy jej prezentacji.

1.

Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych

1)

na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych

i domów studenckich,

2)

na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników,

3)

w miejscach i czasie masowych zgromadzeń,

4

w środkach i obiektach komunikacji publicznej,

5)

(skreślony),

6)

w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w

rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych.

2a

Zabrania się spożywania napojów alkoholowych na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem

miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów.

1a.

(skreślony).

2.

(skreślony).

3.

Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów zawierających więcej niż 18%

alkoholu w ośrodkach szkoleniowych.

4.

Zabrania się sprzedaży i podawania napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w

domach wypoczynkowych.

5

Sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów zawierających więcej niż 4,5% alkoholu może

się odbywać na imprezach na otwartym powietrzu tylko za zezwoleniem i tylko w miejscach

do tego wyznaczonych.

6

W innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy,

ze względu na ich charakter, rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży,

podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych.

7

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw gospodarki morskiej,

w drodze rozporządzenia, określą zasady i warunki sprzedaży, podawania i spożywania

napojów alkoholowych na morskich statkach handlowych w żegludze międzynarodowej, w

pociągach i samolotach komunikacji międzynarodowej oraz w międzynarodowych portach

morskich i lotniczych.

8

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wypadki

i okoliczności, w których, uwzględniając zwyczaje międzynarodowe, dopuszczalne jest

podawanie i spożywanie nieznacznej ilości napojów alkoholowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych

1)

osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości,

2)

osobom do lat 18,

3)

na kredyt lub pod zastaw.

2

W przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy sprzedający lub podający napoje

alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy.

1

Zabrania się wnoszenia napojów alkoholowych na teren zakładów pracy, obiektów wymienionych

w art. 14 ust. 1 pkt 6, jak również stadionów i innych obiektów, w których odbywają

się masowe imprezy sportowe i rozrywkowe, a także obiektów lub miejsc objętych zakazem

wnoszenia napojów alkoholowych.

2.

Osoby posiadające przy sobie napoje alkoholowe mają obowiązek przekazania ich do depozytu

pod rygorem niewpuszczenia bądź usunięcia z terenu obiektów lub miejsc, o których

mowa w ust. 1.

3

Napoje alkoholowe wnoszone przez żołnierzy na teren obiektów wymienionych w art. 14

ust. 1 pkt 6 ulegają odebraniu i przekazaniu do depozytu.

4

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu

z właściwymi ministrami, każdy w swoim zakresie działania, w drodze rozporządzeń,

określają szczegółowe zasady i tryb postępowania w wypadkach, o których mowa w ust.

2 i 3, oraz wysokość opłaty za przechowanie napojów alkoholowych w depozycie.

1.

Kierownik zakładu pracy lub osoba przez niego upoważniona mają obowiązek niedopuszczenia

do pracy pracownika, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się on do

pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie pracy. Okoliczności

stanowiące podstawę decyzji powinny być podane pracownikowi do wiadomości.

2.

Uprawnienia kierownika zakładu pracy, o którym mowa w ust. 1, służą również organowi

nadrzędnemu nad danym zakładem pracy oraz organowi uprawnionemu do przeprowadzenia

kontroli zakładu pracy.

3.

Na żądanie pracownika, o którym mowa w ust. 1, kierownik zakładu pracy lub osoba przez

niego upoważniona jest obowiązana zapewnić przeprowadzenie badania stanu trzeźwości

pracownika.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

Sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem

sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydawanego przez właściwego

wójta lub burmistrza (prezydenta miasta), po zasięgnięciu opinii zarządu gminy

1a

Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu

lub poza miejscem sprzedaży wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje tych napojów

1)

do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo,

2)

powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu,

3)

powyżej 18% zawartości alkoholu.

2.

Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem

sprzedaży są wydawane w granicach liczby punktów sprzedaży ustalonej przez radę gminy

zgodnie z art. 12 ust. 1.

3

Zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia

na miejscu lub poza miejscem sprzedaży wydaje się tylko wtedy, gdy punkt sprzedaży

spełnia warunki sprzedaży i usytuowania odpowiadające zasadom określonym przez radę

gminy zgodnie z art. 12 ust. 2.

4

Sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w miejscach znajdujących się pod zarządem

wojskowym lub jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych - położonych poza

obiektami wymienionymi w art. 14 ust. 1 pkt 6 - może być prowadzona jedynie za zezwoleniem,

o którym mowa w ust. 1, a ponadto za zgodą organów wojskowych określonych przez Ministra

Obrony Narodowej lub resortu spraw wewnętrznych określonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas oznaczony, nie krótszy niż

4 lata, a w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza

miejscem sprzedaży - nie krótszy niż 2 lata.

6.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, cofa się w przypadku

1)

nieprzestrzegania zasad obrotu napojami alkoholowymi, zawartych w ustawie, a w szczególności

sprzedaży alkoholu osobom nieletnim i nietrzeźwym,

2

powtarzającego się, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku

publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę,

3

wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł,

4)

nieprzestrzegania warunków określonych w zezwoleniu,

5

przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 11

6

popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną

za działalność przedsiębiorcy

7

orzeczenia wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej

za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie zakazu prowadzenia działalności

gospodarczej objętej zezwoleniem.

7

W przypadkach, o których mowa w ust. 6 pkt 1 i 2, cofnięcie zezwolenia wymaga zasięgnięcia

opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych.

7a

Przedsiębiorca

8.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa w przypadku

1)

likwidacji punktu sprzedaży,

2)

upływu terminu ważności zezwolenia,

3)

zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży,

4)

zmiany przedsiębiorcy

5

niedokonania opłaty przewidzianej w art. 11

1.

Na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcom

2.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydawane są na okres do 2 dni.

3.

Opłata za jednorazowe zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wnoszona jest do kasy gminy

przed wydaniem zezwolenia w wysokości odpowiadającej

1/

12 rocznej opłaty za poszczególne rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 11

4

Przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na

sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń

tych nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 2 i 5 oraz ust. 8 pkt 1 i 3.

5

Opłata za zezwolenia, o których mowa w ust. 4, wnoszona jest do kasy gminy przed wydaniem

zezwolenia, w wysokości zgodnej z ustaloną w art. 11

Dochody z opłat za wydane na podstawie art. 18 lub art. 18

Do zezwoleń, o których mowa w art. 9, 18 i 18ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112), o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Rada Ministrów, ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny, w drodze rozporządzenia,

może wprowadzać na czas określony na obszarze całego kraju albo jego części całkowity

lub częściowy zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.

2.

W sytuacjach wymagających niezwłocznego działania Rada Ministrów może wprowadzić zakaz,

o którym mowa w ust. 1, w innym trybie.

Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi sprawozdanie z wykonania niniejszej ustawy.

1

Leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu prowadzą stacjonarne i niestacjonarne

zakłady lecznictwa odwykowego oraz inne zakłady opieki zdrowotnej.

2.

Poddanie się leczeniu odwykowemu jest dobrowolne. Wyjątki od tej zasady określa ustawa.

3

Od osób uzależnionych od alkoholu nie pobiera się opłat za świadczenia w zakresie

leczenia odwykowego udzielane w zakładach opieki zdrowotnej.

1

Zarząd województwa organizuje na obszarze województwa całodobowe zakłady lecznictwa

odwykowego oraz wojewódzki ośrodek terapii uzależnienia i współuzależnienia.

1a

Starosta organizuje na obszarze powiatu inne niż wymienione w ust. 1 zakłady lecznictwa

odwykowego.

2

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia

1)

organizację, kwalifikacje personelu, zasady funkcjonowania i rodzaje zakładów lecznictwa

odwykowego, a także innych zakładów opieki zdrowotnej w sprawowaniu opieki nad uzależnionymi

od alkoholu oraz zasady współdziałania w tym zakresie z instytucjami publicznymi i

organizacjami społecznymi,

2)

warunki, jakie powinny spełniać zakłady lecznicze dla osób uzależnionych od alkoholu

prowadzone poza publicznymi zakładami opieki zdrowotnej,

3)

regulaminy stacjonarnych zakładów lecznictwa odwykowego oraz domów pomocy społecznej

dla osób uzależnionych od alkoholu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

sprawiedliwości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1

Członkowie rodziny osoby uzależnionej od alkoholu, dotknięci następstwami nadużywania

alkoholu przez osobę uzależnioną, uzyskują w publicznych zakładach opieki zdrowotnej

świadczenia zdrowotne w zakresie terapii i rehabilitacji współuzależnienia oraz profilaktyki.

Za świadczenia te od wymienionych osób nie pobiera się opłat.

2.

Dzieci osób uzależnionych od alkoholu, dotknięte następstwami nadużywania alkoholu

przez rodziców, uzyskują bezpłatnie pomoc psychologiczną i socjoterapeutyczną w publicznych

zakładach opieki zdrowotnej i publicznych poradniach specjalistycznych oraz placówkach

opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych.

3.

Pomoc niesiona dzieciom przez osoby lub instytucje może być udzielona wbrew woli rodziców

lub opiekunów będących w stanie nietrzeźwym.

Osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego,

demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój

lub porządek publiczny, kieruje się na badanie przez biegłego w celu wydania opinii

w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego.

Na badanie, o którym mowa w art. 24, kieruje gminna komisja rozwiązywania problemów

alkoholowych

1.

Osoby, o których mowa w art. 24, jeżeli uzależnione są od alkoholu, zobowiązać można

do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego.

2.

O zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego orzeka

sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie

dotyczy, w postępowaniu nieprocesowym.

3.

Sąd wszczyna postępowanie na wniosek gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych

1.

W razie gdy w stosunku do osoby, której postępowanie dotyczy, brak jest opinii biegłego

w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, sąd zarządza poddanie tej osoby odpowiednim

badaniom.

2.

Sąd może, jeżeli na podstawie opinii biegłego uzna to za niezbędne, zarządzić oddanie

badanej osoby pod obserwację w zakładzie leczniczym na czas nie dłuższy niż 2 tygodnie.

W wyjątkowych wypadkach, na wniosek zakładu, sąd może termin ten przedłużyć do 6 tygodni.

3.

Przed wydaniem postanowienia sąd wysłuchuje osobę, której postępowanie dotyczy.

4.

Na postanowienie zarządzające oddanie pod obserwację do zakładu przysługuje zażalenie.

1.

W razie zarządzenia przez sąd badania przez biegłego lub oddania pod obserwację w

zakładzie leczniczym osoba, której postępowanie dotyczy, obowiązana jest poddać się

badaniom psychologicznym i psychiatrycznym oraz zabiegom niezbędnym do wykonania podstawowych

badań laboratoryjnych pod warunkiem, że dokonywane są przez uprawnionych do tego pracowników

służby zdrowia z zachowaniem wskazań wiedzy lekarskiej i nie zagrażają zdrowiu tej

osoby.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Orzeczenie o obowiązku poddania się leczeniu zapada po przeprowadzeniu rozprawy, która

powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku.

1

W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawę lub uchylania się od zarządzonego

poddania się badaniu przez biegłego albo obserwacji w zakładzie leczniczym sąd może

zarządzić przymusowe doprowadzenie przez organ Policji

2

Jeżeli zarządzenie przymusowego doprowadzenia dotyczy żołnierza, wykonuje je Żandarmeria

Wojskowa lub wojskowy organ porządkowy.

1.

Orzekając o obowiązku poddania się leczeniu sąd może ustanowić na czas trwania tego

obowiązku nadzór kuratora.

2.

Osoba, wobec której ustanowiony został nadzór, ma obowiązek stawiania się na wezwanie

sądu lub kuratora i wykonywania ich poleceń, dotyczących takiego postępowania w okresie

nadzoru, które może się przyczynić do skrócenia czasu trwania obowiązku poddania się

leczeniu.

3.

Minister Sprawiedliwości oraz minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Sąd wzywa osobę, w stosunku do której orzeczony został prawomocnie obowiązek poddania

się leczeniu odwykowemu, do stawienia się dobrowolnie w oznaczonym dniu we wskazanym

zakładzie lecznictwa odwykowego w celu poddania się leczeniu, z zagrożeniem zastosowania

przymusu w wypadku uchylania się od wykonania tego obowiązku.

2.

Osoba, w stosunku do której orzeczony został obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,

związanemu z pobytem w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, nie może opuszczać

terenu tego zakładu bez zezwolenia kierownika zakładu.

3.

Sąd zarządza przymusowe doprowadzenie do zakładu leczniczego osoby uchylającej się

od wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, przez organ Policji

4

Jeżeli zarządzenie przymusowego doprowadzenia dotyczy żołnierza, wykonuje je Żandarmeria

Wojskowa lub wojskowy organ porządkowy.

1

Policja, Żandarmeria Wojskowa i wojskowy organ porządkowy, wykonując zarządzenie przymusowego

doprowadzenia osób, o których mowa w art. 30 oraz art. 32 ust. 3 i 4, ma prawo ich

zatrzymania tylko w niezbędnych wypadkach i na czas konieczny do wykonania tego zarządzenia.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

i ministrem właściwym do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, określa zasady i

tryb doprowadzania osób, o których mowa w art. 30 ust. 1 i art. 32 ust. 3.

3

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości i ministrem

właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb doprowadzania osób,

o których mowa w art. 30 ust. 2 i art. 32 ust. 4.

1.

Obowiązek poddania się leczeniu trwa tak długo, jak tego wymaga cel leczenia, nie

dłużej jednak niż 2 lata od chwili uprawomocnienia się postanowienia.

2

W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu sąd może na wniosek kuratora, po

zasięgnięciu opinii zakładu leczącego, bądź na wniosek zakładu leczącego zmieniać

postanowienia w zakresie rodzaju zakładu leczenia odwykowego.

3.

W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu stacjonarny zakład leczący może ze

względów leczniczych skierować osobę zobowiązaną do innego zakładu w celu kontynuowania

leczenia odwykowego, powiadamiając o tym sąd.

4.

O ustaniu obowiązku poddania się leczeniu przed upływem okresu wskazanego w ust. 1

decyduje sąd na wniosek osoby zobowiązanej, zakładu leczącego, kuratora, prokuratora

lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii zakładu, w którym osoba leczona przebywa.

5.

W wypadku ustania obowiązku poddania się leczeniu ponowne zastosowanie tego obowiązku

wobec tej samej osoby nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od jego ustania.

1.

Sąd, który nałożył na osobę uzależnioną od alkoholu obowiązek poddania się leczeniu

odwykowemu, jeśli uzna, że na skutek takiego uzależnienia zachodzi potrzeba całkowitego

ubezwłasnowolnienia tej osoby - zawiadamia o tym właściwego prokuratora.

2.

W razie orzeczenia ubezwłasnowolnienia sąd opiekuńczy, określając sposób wykonywania

opieki, orzeka o umieszczeniu tej osoby w domu pomocy społecznej dla osób uzależnionych

od alkoholu, chyba że zachodzi możliwość objęcia tej osoby inną stałą opieką.

3.

Do obowiązków opiekuna osoby ubezwłasnowolnionej stosuje się odpowiednio również przepisy

dotyczące obowiązków kuratora, o którym mowa w art. 31.

1.

Do stacjonarnego zakładu leczniczego i domu pomocy społecznej ma prawo wstępu o każdej

porze sędzia w celu kontroli legalności skierowania i przebywania w takim zakładzie

lub domu osób, na które został nałożony obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,

oraz warunków, w jakich osoby te przebywają.

2

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb sprawowania kontroli, o której

mowa w ust. 1, określając szczegółowy zakres zagadnień podlegających kontroli, formy

wykonywania kontroli, sposób dokumentowania jej przebiegu i wyników oraz postępowanie

pokontrolne, w tym tryb przekazywania rezultatów kontroli zainteresowanym podmiotom,

a zwłaszcza kontrolowanym jednostkom organizacyjnym i ich jednostkom nadrzędnym.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają w tym zakresie ustawowych uprawnień prokuratora.

1.

Osoby umieszczone w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, uzależnione

od alkoholu, mają obowiązek poddania się zarządzonemu leczeniu odwykowemu.

2.

Leczenie odwykowe zarządza administracja zakładu lub schroniska w stosunku do małoletniego

za zgodą przedstawiciela ustawowego, a w razie jej braku, jak również w stosunku do

osoby pełnoletniej - za zezwoleniem sądu wykonującego orzeczenie, wydanym po zasięgnięciu

opinii biegłego.

3.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia

Organy samorządu terytorialnego w miastach liczących ponad 50 000 mieszkańców i organy

powiatu mogą organizować i prowadzić izby wytrzeźwień.

1

Osoby w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu

publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich

życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone

do izby wytrzeźwień, zakładu opieki zdrowotnej lub innej właściwej placówki utworzonej

lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego albo do miejsca zamieszkania

lub pobytu.

2.

W razie braku izby wytrzeźwień osoby takie mogą być doprowadzone do jednostki Policji

3.

Osoby doprowadzone do izby wytrzeźwień lub jednostki Policji

3a

Osobie doprowadzonej do izby wytrzeźwień, jednostki Policji, zakładu opieki zdrowotnej

lub innej właściwej placówki utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego

w warunkach, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do sądu. W zażaleniu osoba

doprowadzona lub zatrzymana może domagać się zbadania zasadności i legalności doprowadzenia,

jak również decyzji o zatrzymaniu oraz prawidłowości ich wykonania.

3b

Zażalenie przekazuje się sądowi rejonowemu miejsca doprowadzenia lub zatrzymania w

terminie 7 dni od daty doprowadzenia bądź zatrzymania. Do rozpoznania zażalenia stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

3c

W przypadku stwierdzenia bezzasadności lub nielegalności doprowadzenia lub zatrzymania

albo poważnych nieprawidłowości związanych z ich wykonywaniem sąd rejonowy zawiadamia

o tym prokuratora i organy przełożone nad organami, które dokonały doprowadzenia bądź

zatrzymania.

4

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, jest żołnierzem, przekazuje się ją Żandarmerii

Wojskowej lub wojskowemu organowi porządkowemu.

5.

O wypadkach uzasadniających wszczęcie postępowania o zastosowaniu obowiązku poddania

się leczeniu odwykowemu zawiadamia się niezwłocznie właściwą gminną komisję rozwiązywania

problemów alkoholowych

6

O umieszczeniu w izbie wytrzeźwień zawiadamia się niezwłocznie

1)

w przypadku małoletnich - ich rodziców lub opiekunów oraz sąd opiekuńczy,

2)

w przypadku innych osób - na ich żądanie, wskazane przez nie osoby.

1.

(skreślony).

2

Pieniądze, przedmioty wartościowe i napoje alkoholowe znajdujące się przy osobach,

o których mowa w art. 40 ust. 1, zatrzymuje się w depozycie.

3.

Z depozytów pieniężnych izby wytrzeźwień mogą potrącać swe należności z tytułu opłat

związanych z pobytem w izbie.

4.

Na innych przedmiotach zatrzymanych w depozycie izbom wytrzeźwień służy ustawowe prawo

zastawu celem zabezpieczenia tych należności.

1.

Wobec osób przyjętych do izb wytrzeźwień, które stwarzają zagrożenie dla życia lub

zdrowia własnego lub innej osoby, niszczą przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu,

może być zastosowany przymus bezpośredni, polegający na przytrzymywaniu lub unieruchomieniu.

2.

Przytrzymywanie jest doraźnym, krótkotrwałym unieruchomieniem osoby z użyciem siły

fizycznej.

3.

Unieruchomienie jest dłużej trwającym obezwładnieniem osoby z użyciem pasów, uchwytów,

prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa.

4.

Przymus bezpośredni może trwać tylko do czasu ustania przyczyn jego zastosowania.

5.

Za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierane są opłaty.

5a

Egzekucja należności, o których mowa w ust. 5, następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, tryb doprowadzania i przyjmowania osób, o których

mowa w art. 40, do izb wytrzeźwień, jednostek Policji, innych placówek utworzonych

lub wskazanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz zwalniania z tych izb,

jednostek i placówek, a także organizację izb wytrzeźwień oraz innych placówek, z

uwzględnieniem wymagań dotyczących kwalifikacji pracowników i warunków technicznych

pomieszczeń, zakres opieki zdrowotnej nad doprowadzonymi tam osobami oraz maksymalną

wysokość opłat związanych z pobytem w izbie wytrzeźwień, innej placówce utworzonej

lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w jednostce Policji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Kto sprzedaje lub podaje napoje alkoholowe w wypadkach, kiedy jest to zabronione,

albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom,

podlega grzywnie.

2.

Tej samej karze podlega kierownik zakładu handlowego lub gastronomicznego, który nie

dopełnia obowiązku nadzoru i przez to dopuszcza do popełnienia w tym zakładzie przestępstwa

określonego w ust. 1.

3.

W razie popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 albo 2 można orzec przepadek

napojów alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy, można także orzec zakaz

prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży lub podawaniu napojów

alkoholowych.

4.

Orzekanie w sprawach o przestępstwa określone w ust. 1 i 2 następuje na podstawie

przepisów o postępowaniu karnym.

1.

Kto spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym w art. 14 ust. 1 i 2a-6 albo

nabywa lub spożywa napoje alkoholowe w miejscach nielegalnej sprzedaży, albo spożywa

napoje alkoholowe przyniesione przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych

do ich sprzedaży lub podawania,

podlega karze grzywny.

2.

Usiłowanie wykroczenia określonego w ust. 1 jest karalne.

3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec przepadek napojów

alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy.

Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi nadzoru dopuszcza do sprzedawania, podawania lub

spożywania napojów alkoholowych na terenie zakładu pracy, jak również powziąwszy wiadomość

o sprzedawaniu, podawaniu lub spożywaniu na terenie zakładu pracy takich napojów nie

podejmie prawem przewidzianego postępowania,

podlega karze grzywny.

Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 13 ust. 1 i 2

1)

dostarcza napoje alkoholowe do miejsc sprzedaży lub

2)

nie uwidacznia informacji o szkodliwości spożywania alkoholu,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny wymienione w art. 43

1

Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 13

podlega grzywnie od 10 000 do 500 000 złotych.

2.

Orzekanie w sprawach o czyn wymieniony w ust. 1 następuje na podstawie przepisów o

postępowaniu karnym.

3.

Jeżeli czyn określony w ust. 1 został popełniony w zakresie działalności przedsiębiorcy

1

Kto bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom prowadzi obrót hurtowy napojami

alkoholowymi,

podlega grzywnie od 10 000 do 500 000 złotych.

1a

W razie popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 można orzec przepadek napojów

alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy, można także orzec zakaz prowadzenia

działalności gospodarczej polegającej na hurtowym obrocie napojami alkoholowymi.

2.

W wypadkach mniejszej wagi sprawca czynu określonego w ust. 1 podlega karze grzywny

do 5 000 zł.

3.

Orzekanie w sprawach o czyn wymieniony w ust. 1 następuje na podstawie przepisów o

postępowaniu karnym.

4.

Jeżeli czyn określony w ust. 1 został popełniony w zakresie działalności przedsiębiorcy

1

Napojem alkoholowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest produkt przeznaczony do spożycia

zawierający alkohol etylowy w stężeniu przekraczającym 0,5%.

1

Napojem alkoholowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest produkt przeznaczony do spożycia

zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5%

objętościowych alkoholu.

2

Stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi

do

1)

stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo

2)

obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm

3

Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi

do

1)

stężenia we krwi powyżej 0,5‰ alkoholu albo

2)

obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

1.

Jeżeli zachodzi podejrzenie, że przestępstwo lub wykroczenie zostało popełnione po

spożyciu alkoholu, osoba podejrzana może być poddana badaniu koniecznemu do ustalenia

zawartości alkoholu w organizmie, w szczególności zabiegowi pobrania krwi. Zabiegu

pobrania krwi dokonuje fachowy pracownik służby zdrowia.

2

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw pracy, w drodze

rozporządzenia, określa warunki i sposób dokonywania badań, o których mowa w ust.

1 i w art. 17 ust. 3.

„2.

Dotychczasowe orzeczenia o przymusie leczenia, wydane na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu, uznaje się za orzeczenia dotyczące poddania się obowiązkowi leczenia w rozumieniu

niniejszej ustawy.

1.

Przez użyte w dotychczasowych przepisach określenie „stan wskazujący na użycie alkoholu”

rozumie się stan po użyciu alkoholu.

2.

(pominięty),

Traci moc ustawa z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu

(Dz. U. Nr 69, poz. 434, z 1969 r. Nr 13, poz. 95 i z 1971 r. Nr 12, poz. 115).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc

dotychczasowe przepisy, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnień,

o których mowa w art. 1-43 pkt 1 i w art. 44-79, zachowują moc do czasu wydania przepisów

na podstawie upoważnień w brzmieniu określonym ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.