Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Ustawa określa zasady i warunki wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin.

2.

Przepisy ustawy dotyczące obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków

ich rodzin stosuje się do obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które

nie należą do Unii Europejskiej, ale na podstawie umów zawartych z Unią Europejską

korzystają ze swobody przepływu osób, oraz do członków ich rodzin.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

obywatelu Unii - oznacza to obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej nieposiadającego

obywatelstwa polskiego,

2)

członku rodziny - oznacza to

a)

nieposiadającą obywatelstwa polskiego osobę pozostającą z obywatelem Unii w związku

małżeńskim uznawanym przez przepisy obowiązujące w Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

nieposiadającego obywatelstwa polskiego zstępnego obywatela Unii mającego mniej niż

21 lat lub prowadzącego z nim wspólne gospodarstwo domowe,

c)

nieposiadających obywatelstwa polskiego krewnego i powinowatego obywatela Unii w linii

prostej, pozostającego na utrzymaniu jego lub jego małżonka lub prowadzącego z nimi

wspólne gospodarstwo domowe,

3)

wykonywaniu pracy - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku

służbowego, umowy o pracę nakładczą, umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło

albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek

rolniczych, a także pełnienie funkcji w organach osób prawnych,

4)

działalności gospodarczej - oznacza to działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112),

5)

wykonywaniu wolnego zawodu - oznacza to osobiste świadczenie, na własny rachunek,

pracy lub usług przez osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę fachową, potwierdzoną

odpowiednimi uprawnieniami nadanymi przez powołane do tego organy, a w szczególności

pracę lub usługi wykonywane przez: lekarzy wszystkich specjalności, techników dentystycznych,

felczerów, położnych, pielęgniarki, prawników, ekonomistów, księgowych, brokerów ubezpieczeniowych,

doradców podatkowych, inżynierów, architektów, techników budowlanych, geodetów, rzeczników

patentowych, rzeczoznawców majątkowych oraz tłumaczy,

6)

nieprzerwanym przebywaniu - oznacza to pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez okres ważności karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu pobytu,

jeżeli przerwy w pobycie nie były dłuższe niż 6 miesięcy w roku kalendarzowym, z wyłączeniem

przypadku odbywania służby wojskowej,

7)

dokumencie podróży - oznacza to dokument uznany przez właściwy organ Rzeczypospolitej

Polskiej, uprawniający do przekroczenia granicy, wydany przez organ państwa obcego,

organ polski lub organizację międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa

obcego lub obcą władzę o charakterze państwowym,

8)

karcie pobytu obywatela Unii Europejskiej - oznacza to dokument wydany przez właściwy

organ Rzeczypospolitej Polskiej obywatelowi Unii, który posiada zezwolenie na pobyt

lub na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

9)

dokumencie pobytu - oznacza to dokument wydany przez właściwy organ Rzeczypospolitej

Polskiej członkowi rodziny obywatela Unii, niebędącemu obywatelem Unii, który posiada

zezwolenie na pobyt lub na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Obywatel Unii może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego

dokumentu podróży albo innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem Unii może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży oraz wizy.

3.

Obowiązek posiadania wizy, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy obywatela państwa,

z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę międzynarodową o częściowym lub całkowitym

zniesieniu obowiązku wizowego.

1.

Pobyt obywatela Unii i członka jego rodziny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przekraczający okres 3 miesięcy wymaga uzyskania zezwolenia na pobyt lub zezwolenia

na pobyt czasowy.

2.

Wymogu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do obywatela Unii, który wykonuje

pracę, wolny zawód lub prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zachowując miejsce stałego pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, do którego powraca codziennie lub co najmniej raz w tygodniu.

1.

Zezwolenia na pobyt udziela się obywatelowi Unii, jeżeli

1)

zamierza wykonywać albo wykonuje pracę, wolny zawód lub zamierza prowadzić albo prowadzi

działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres przekraczający

12 miesięcy albo

2)

posiada ubezpieczenie zdrowotne oraz środki wystarczające do pokrycia kosztów pobytu

bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uważa się za wystarczające do pokrycia kosztów

pobytu bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej, jeżeli przekraczają

wysokość dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego, od której przyznaje się

świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 20, poz. 170, Nr 79, poz. 885 i Nr 90, poz. 1001, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 19, poz. 238 oraz z 2001 r. Nr 72, poz. 748, Nr 88, poz. 961, Nr 89, poz. 973, Nr 111, poz. 1194, Nr 122, poz. 1349 i Nr 154, poz. 1792).

3.

Zezwolenia na pobyt udziela się obywatelowi Unii, który

1)

w chwili zaprzestania wykonywania pracy, wolnego zawodu lub prowadzenia działalności

gospodarczej osiągnął wiek emerytalny określony przez polskie przepisy dotyczące ubezpieczenia

emerytalnego i wykonywał pracę, wolny zawód lub prowadził działalność gospodarczą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 12 ostatnich miesięcy

oraz przebywa nieprzerwanie na tym terytorium przez okres co najmniej 3 lat,

2)

zaprzestał wykonywania pracy, wolnego zawodu lub prowadzenia działalności gospodarczej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek trwałej niezdolności do pracy i

przebywa nieprzerwanie na tym terytorium przez okres co najmniej 2 lat

- choćby warunki określone w ust. 1 nie były spełnione, jeżeli z wnioskiem o ponowne

wydanie zezwolenia na pobyt wystąpił nie później niż przed upływem 2 lat od dnia,

w którym posiadane przez niego zezwolenie na pobyt utraciło ważność.

4.

Zezwolenia na pobyt udziela się obywatelowi Unii, który zaprzestał wykonywania pracy,

wolnego zawodu lub prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na skutek trwałej niezdolności do pracy, wynikającej z wypadku przy pracy

lub choroby zawodowej, choćby warunki określone w ust. 1 nie były spełnione, jeżeli

z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pobyt wystąpił nie później niż przed upływem 2

lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie, w wyniku którego zaprzestał wykonywania

pracy, wolnego zawodu lub prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub jeżeli wystąpił z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia na pobyt nie

później niż przed upływem 2 lat od dnia, w którym posiadane przez niego zezwolenie

na pobyt utraciło ważność.

5.

Zezwolenia na pobyt udziela się członkowi rodziny obywatela Unii, który zmarł w wyniku

wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w okresie wykonywania pracy, wolnego zawodu

lub prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

choćby warunki określone w ust. 1 nie były spełnione, jeżeli zdarzenie, w wyniku którego

obywatel Unii zmarł, nastąpiło przed uzyskaniem przez niego zezwolenia na pobyt.

1.

Zezwolenia na pobyt udziela się na 5 lat, licząc od daty jego wydania.

2.

Zezwolenie na pobyt przedłuża się po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1, na kolejne

5-letnie okresy, z zastrzeżeniem ust. 3, na wniosek obywatela Unii, jeżeli spełnia

on warunki wymagane do uzyskania zezwolenia na pobyt, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Jeżeli obywatel Unii przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z

wykonywaniem pracy i w dniu złożenia wniosku o pierwsze przedłużenie zezwolenia na

pobyt pozostaje bez pracy z przyczyn przez siebie niezawinionych, jednak nie dłużej

niż 12 miesięcy, zezwolenie na pobyt przedłuża się na okres 12 miesięcy.

4.

Wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do obywatela Unii, o

którym mowa w art. 5 ust. 3 i 4.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się obywatelowi Unii, który posiada środki i ubezpieczenie,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, i na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

podejmuje studia lub

2)

zamierza wykonywać albo wykonuje pracę, wolny zawód lub zamierza prowadzić albo prowadzi

działalność gospodarczą przez okres od 3 do 12 miesięcy, lub

3)

poszukuje pracy.

2.

Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się w przypadku, o którym mowa w ust. 1 w

1)

pkt 1 - na jeden rok,

2)

pkt 2 - na okres wykonywania pracy, wynikający z pisemnego oświadczenia pracodawcy

lub podmiotu upoważnionego do powierzenia obywatelowi Unii wykonywania pracy, o zamiarze

powierzenia wykonywania pracy lub zaświadczenia o wykonywaniu pracy, wskazujących

okres zatrudnienia, lub na okres wykonywania wolnego zawodu lub prowadzenia działalności

gospodarczej,

3)

pkt 3 - na 6 miesięcy.

3.

Zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, przedłuża się na kolejne

okresy roczne, jednakże nie dłużej niż do dnia ukończenia studiów.

1.

Zezwolenie na pobyt oraz zezwolenie na pobyt czasowy udzielone obywatelowi Unii obejmuje

członka rodziny obywatela Unii.

2.

Zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z podjęciem studiów nie może obejmować

krewnych i powinowatych obywatela Unii ubiegającego się o to zezwolenie.

W przypadku gdy członek rodziny nie został objęty decyzją o zezwoleniu na pobyt lub

decyzją o zezwoleniu na pobyt czasowy, a wystąpiły okoliczności uzasadniające objęcie

go taką decyzją, wydaną uprzednio decyzję w tej sprawie zmienia się.

1.

W przypadku gdy zezwolenie na pobyt udzielone obywatelowi Unii obejmuje także członka

rodziny, w razie śmierci obywatela Unii członek rodziny zachowuje prawo pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie tego zezwolenia, o ile spełnia warunki,

o których mowa w art. 5 ust. 1.

2.

Wymogu spełnienia warunków, o których mowa w art. 5 ust. 1, nie stosuje się do

1)

małoletniego członka rodziny obywatela Unii,

2)

członków rodziny obywatela Unii, o którym mowa w art. 5 ust. 3 i 4.

1.

Obywatelowi Unii i członkowi jego rodziny można odmówić udzielenia zezwolenia na pobyt

albo zezwolenia na pobyt czasowy wyłącznie ze względu na konieczność ochrony porządku

i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia publicznego lub ze względu na zagrożenie

dla bezpieczeństwa i obronności państwa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do przedłużania zezwolenia na pobyt i zezwolenia na pobyt

czasowy, z tym że odmowa przedłużenia tych zezwoleń nie może nastąpić ze względu na

konieczność ochrony zdrowia publicznego.

3.

W decyzji o odmowie udzielenia lub przedłużenia zezwolenia na pobyt albo na pobyt

czasowy określa się termin opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez

obywatela Unii i członka jego rodziny.

4.

Termin, o którym mowa w ust. 3, nie może być krótszy niż

1)

15 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt albo na

pobyt czasowy stała się ostateczna,

2)

30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie przedłużenia zezwolenia na pobyt albo na

pobyt czasowy stała się ostateczna.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób

uznanych za zagrażające zdrowiu publicznemu, z powodu których można odmówić zezwolenia

na pobyt lub pobyt czasowy obywatelowi Unii i członkowi jego rodziny, uwzględniając

zalecenia wydane w tym zakresie przez Światową Organizację Zdrowia.

1.

Obywatelowi Unii, któremu udzielono zezwolenia na pobyt lub zezwolenia na pobyt czasowy

albo przedłużono te zezwolenia, wydaje się kartę pobytu obywatela Unii Europejskiej

na okres ważności udzielonego zezwolenia.

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem Unii, któremu udzielono zezwolenia na pobyt

lub zezwolenia na pobyt czasowy albo przedłużono te zezwolenia, wydaje się dokument

pobytu.

1.

Karta pobytu obywatela Unii Europejskiej i dokument pobytu określają rodzaj udzielonego

zezwolenia, okres ich ważności oraz zawierają imię i nazwisko osoby, której zostały

wydane.

2.

Obywatel Unii i członek rodziny jest obowiązany niezwłocznie zwrócić posiadaną kartę

pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokument pobytu organowi, który je wydał, w

przypadku nabycia obywatelstwa polskiego lub cofnięcia zezwolenia na pobyt lub zezwolenia

na pobyt czasowy.

3.

W razie zgonu obywatela Unii lub członka rodziny niebędącego obywatelem Unii obowiązek

zwrotu karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu pobytu spoczywa na osobach

obowiązanych do zgłoszenia zgonu na podstawie przepisów o aktach stanu cywilnego.

Karta pobytu obywatela Unii Europejskiej i dokument pobytu podlegają wymianie w przypadku

1)

zmiany nazwiska lub imienia,

2)

zmiany adresu lub innych danych, które wpisuje się do karty pobytu (dokumentu pobytu),

3)

zmiany wyglądu utrudniającego ustalenie tożsamości obywatela Unii lub członka rodziny,

4)

uszkodzenia dotychczas posiadanej karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu

pobytu w stopniu utrudniającym posługiwanie się nimi,

5)

utraty dotychczas posiadanej karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu

pobytu.

Za wydanie karty pobytu obywatela Unii Europejskiej i dokumentu pobytu pobiera się

opłatę w kwocie równej wysokości opłaty za wydanie obywatelowi polskiemu dowodu osobistego.

1.

Zezwolenie na pobyt udzielone obywatelowi Unii cofa się, jeżeli

1)

nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego albo nie posiada środków wystarczających do

pokrycia kosztów pobytu bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej, z

zastrzeżeniem ust. 2-4, lub

2)

wymaga tego ochrona porządku i bezpieczeństwa publicznego albo bezpieczeństwo i obronność

państwa.

2.

Zezwolenia na pobyt udzielonego obywatelowi Unii, który

1)

w chwili zaprzestania wykonywania pracy, wykonywania wolnego zawodu lub prowadzenia

działalności gospodarczej osiągnął wiek emerytalny określony przez polskie przepisy

dotyczące ubezpieczenia emerytalnego i wykonywał pracę, wykonywał wolny zawód lub

prowadził działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres

co najmniej 12 ostatnich miesięcy oraz przebywa nieprzerwanie na tym terytorium przez

okres co najmniej 3 lat,

2)

zaprzestał wykonywania pracy, wykonywania wolnego zawodu lub prowadzenia działalności

gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek trwałej niezdolności

do pracy i przebywa nieprzerwanie na tym terytorium przez okres co najmniej 2 lat,

3)

zaprzestał wykonywania pracy, wykonywania wolnego zawodu lub prowadzenia działalności

gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek trwałej niezdolności

do pracy, wynikającej z wypadku przy pracy lub choroby zawodowej

- nie cofa się, choćby środki na pokrycie kosztów pobytu były niewystarczające.

3.

Zezwolenia na pobyt udzielonego członkowi rodziny, o którym mowa w art. 5 ust. 5,

nie cofa się, choćby środki na pokrycie kosztów pobytu były niewystarczające.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenia na pobyt nie cofa się, jeżeli

obywatel Unii przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wykonywaniem

pracy przez okres przekraczający 12 miesięcy i pozostaje bez pracy z przyczyn przez

siebie niezawinionych.

5.

Zezwolenie na pobyt czasowy cofa się w przypadkach, o których mowa w ust. 1, a także

jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obywatel Unii

1)

utracił status studenta lub

2)

zaprzestał wykonywania pracy, wolnego zawodu lub prowadzenia działalności gospodarczej,

lub

3)

zaprzestał poszukiwania pracy.

6.

W decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt lub zezwolenia na pobyt czasowy wydanej

w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, określa się termin opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, nie krótszy niż 30 dni, od dnia, w którym decyzja stała

się ostateczna.

1.

Obywatel Unii lub członek rodziny może być wydalony z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jedynie ze względu na konieczność ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego

oraz ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa.

2.

Decyzja o wydaleniu powoduje z mocy prawa cofnięcie zezwolenia na pobyt lub zezwolenia

na pobyt czasowy.

Postępowanie w sprawach uregulowanych w ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Zezwolenia na pobyt i zezwolenia na pobyt czasowy udziela się i przedłuża się je na

wniosek obywatela Unii.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać następujące dane osobowe obywatela

Unii i członka rodziny, z którym zamierza on przebywać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

imię i nazwisko,

2)

imię ojca,

3)

datę, miejscowość i kraj urodzenia,

4)

płeć,

5)

obywatelstwo,

6)

adres do korespondencji.

3.

Obywatel Unii jest obowiązany przedstawić ważny dokument podróży albo inny dokument

potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo.

1.

Jeżeli wniosek o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pobyt lub zezwolenia na

pobyt czasowy obejmuje członka rodziny, obywatel Unii jest obowiązany dołączyć do

wniosku

1)

dokumenty potwierdzające zawarcie małżeństwa, istnienie stosunku pokrewieństwa lub

powinowactwa z członkiem rodziny,

2)

dokument potwierdzający fakt pozostawania członka rodziny na jego utrzymaniu lub prowadzenia

z nim wspólnego gospodarstwa domowego w kraju pochodzenia lub państwie, z którego

przybył,

3)

pisemną zgodę, o której mowa w ust. 3.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do małżonka obywatela Unii, który nie pozostaje

na jego utrzymaniu.

3.

W przypadku gdy wniosek obejmuje małżonka lub innego członka rodziny, który ukończył

16 lat, konieczna jest na to zgoda tej osoby wyrażona na piśmie.

1.

Obywatel Unii ubiegający się o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pobyt w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, jest obowiązany dołączyć do

wniosku

1)

pisemne oświadczenie pracodawcy lub podmiotu upoważnionego do powierzenia obywatelowi

Unii wykonywania pracy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy lub zaświadczenie

o wykonywaniu pracy, wskazujące okres zatrudnienia, lub

2)

odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, jeżeli odrębne przepisy wymagają takiego wpisu

do rejestru, albo inny dokument poświadczający wykonywanie wolnego zawodu.

2.

Obywatel Unii ubiegający się o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pobyt, powołując

się na okoliczność, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, jest obowiązany dołączyć

do wniosku

1)

dowód potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego oraz

2)

oświadczenie o posiadaniu środków wystarczających do pokrycia kosztów pobytu bez potrzeby

korzystania ze świadczeń pomocy społecznej.

3.

Obywatel Unii ubiegający się o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pobyt w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 5 ust. 3, jest obowiązany dołączyć do wniosku

1)

świadectwo pracy lub dokument potwierdzający wykonywanie wolnego zawodu lub prowadzenie

działalności gospodarczej, wskazujące wykonywanie pracy, wolnego zawodu lub prowadzenie

działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej

12 ostatnich miesięcy oraz dokument potwierdzający nieprzerwane przebywanie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 3 lat, albo

2)

orzeczenie właściwego organu o trwałej niezdolności do pracy oraz dokument potwierdzający

nieprzerwane przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej

2 lat.

4.

Obywatel Unii ubiegający się o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pobyt w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 5 ust. 4, jest obowiązany dołączyć do wniosku

orzeczenie właściwego organu o trwałej niezdolności do pracy, wynikającej z wypadku

przy pracy lub choroby zawodowej.

5.

Członek rodziny obywatela Unii, ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt w

związku z okolicznością, o której mowa w art. 5 ust. 5, jest obowiązany dołączyć do

wniosku

1)

akt zgonu obywatela Unii, który zmarł w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej

oraz zaświadczenie właściwej komisji lekarskiej o związku jego śmierci z takim wypadkiem

lub chorobą,

2)

dokumenty, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2.

1.

Obywatel Unii ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest obowiązany

dołączyć do wniosku

1)

dowód potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego,

2)

oświadczenie o posiadaniu środków niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu bez potrzeby

korzystania ze świadczeń pomocy społecznej,

3)

zaświadczenie państwowej lub niepaństwowej szkoły wyższej o przyjęciu na studia, określające

przewidywany regulaminem studiów czas trwania nauki - w przypadku, o którym mowa w

art. 7 ust. 1 pkt 1,

4)

pisemne oświadczenie pracodawcy lub podmiotu upoważnionego do powierzenia obywatelowi

Unii wykonywania pracy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy lub zaświadczenie

o wykonywaniu pracy, wskazujące okres zatrudnienia, lub odpis z Krajowego Rejestru

Sądowego, jeżeli odrębne przepisy wymagają takiego wpisu, albo inny dokument poświadczający

wykonywanie wolnego zawodu - w przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2,

5)

zaświadczenie o dokonaniu rejestracji we właściwym urzędzie pracy - w przypadku, o

którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3.

2.

Obywatel Unii ubiegający się o przedłużenie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego

w związku z podjęciem studiów jest obowiązany dołączyć do wniosku zaświadczenie państwowej

lub niepaństwowej szkoły wyższej o kontynuowaniu nauki, określające przewidywany regulaminem

studiów czas trwania nauki.

1.

Wymiany karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu pobytu dokonuje się

na wniosek obywatela Unii lub członka rodziny.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać następujące dane osobowe obywatela

Unii lub członka rodziny

1)

imię i nazwisko,

2)

datę i miejscowość urodzenia,

3)

adres do korespondencji.

3.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy wskazać powody ubiegania się o wymianę

karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu pobytu.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 15 pkt 1-4, do wniosku należy dołączyć posiadaną

kartę pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokument pobytu, dokument potwierdzający

tożsamość osoby składającej wniosek oraz decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt

lub zezwolenia na pobyt czasowy.

5.

W przypadku, o którym mowa w art. 15 pkt 5, do wniosku należy dołączyć zaświadczenie

o zgłoszeniu Policji utraty karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu

pobytu.

Dokumenty dołączone do wniosków, o których mowa w art. 21-23, wystawione przez obce

władze lub instytucje, powinny być przetłumaczone na język polski przez uprawnionego

tłumacza.

1.

Decyzje w sprawach zezwoleń na pobyt i zezwoleń na pobyt czasowy, a także karty pobytu

obywatela Unii Europejskiej i dokumenty pobytu wydaje wojewoda właściwy ze względu

na miejsce zamierzonego pobytu obywatela Unii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Organem właściwym w sprawach przedłużania i cofania zezwoleń na pobyt i zezwoleń na

pobyt czasowy oraz wydawania kart i dokumentów, o których mowa w ust. 1, po przedłużeniu

tych zezwoleń jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela Unii.

3.

Organem odwoławczym od decyzji wojewody w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, jest

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

1.

Decyzje w sprawach, o których mowa w art. 26 ust. 1, wojewoda wydaje po zasięgnięciu

opinii Komendanta Głównego Straży Granicznej.

2.

Nieprzekazanie w terminie 30 dni od dnia doręczenia żądania opinii, o której mowa

w ust. 1, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem wymogu uzyskania tej opinii.

1.

Wojewoda prowadzi rejestr wniosków o udzielenie i przedłużenie zezwoleń na pobyt i

rejestr wniosków o udzielenie i przedłużenie zezwoleń na pobyt czasowy oraz wydanych

w tych sprawach decyzji.

2.

Rejestry, o których mowa w ust. 1, zawierają

1)

następujące dane osobowe obywatela Unii i członka jego rodziny

a)

imię i nazwisko,

b)

obywatelstwo,

c)

narodowość,

2)

datę złożenia wniosku,

3)

rodzaj i datę wydanej decyzji,

4)

liczbę osób objętych decyzją,

5)

informację o uiszczeniu opłaty za wydanie karty pobytu obywatela Unii Europejskiej

lub dokumentu pobytu,

6)

sygnaturę akt,

7)

numer i datę wydania karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu pobytu,

8)

informację o utracie lub wymianie karty pobytu obywatela Unii Europejskiej lub dokumentu

pobytu,

9)

inne dane mające związek z wpisem do rejestru.

3.

Dane zawarte w rejestrach mogą być udostępniane za pomocą urządzeń teleinformatycznych

1)

Komendantowi Głównemu Policji,

2)

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej,

3)

Prezesowi Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców,

4)

konsulowi,

5)

sądowi,

6)

prokuratorowi.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór

1)

karty pobytu obywatela Unii Europejskiej oraz dokumentu pobytu, z uwzględnieniem danych,

o których mowa w art. 14 ust. 1,

2)

wniosku o udzielenie i przedłużenie zezwolenia na pobyt i zezwolenia na pobyt czasowy,

z uwzględnieniem danych, o których mowa w art. 20 ust. 2,

3)

wniosku o wymianę karty pobytu obywatela Unii Europejskiej i dokumentu pobytu, z uwzględnieniem

danych, o których mowa w art. 24 ust. 2,

4)

rejestru wniosków o udzielenie i przedłużenie zezwolenia na pobyt i rejestru wniosków

o udzielenie i przedłużenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz wydanych w tych sprawach

decyzji, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w art. 28 ust. 2.

W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 731 i Nr 89, poz. 804) w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Ustawy nie stosuje się

1)

z wyjątkiem art. 5 ust. 1 i art. 96, do szefów i członków personelu misji dyplomatycznych,

kierowników urzędów konsularnych i członków personelu konsularnego państw obcych oraz

innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych, pod warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby

odpowiednich dokumentów,

2)

do obywateli Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin, a także do obywateli państw

Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które nie należą do Unii Europejskiej, ale na

podstawie umów zawartych z Unią Europejską korzystają ze swobody przepływu osób, oraz

do członków ich rodzin, w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach

i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz

członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 141, poz. 1180).

”

W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. Nr 86, poz. 960, z 2001 r. Nr 5, poz. 43, Nr 60, poz. 610, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 100, poz. 1085 i Nr 129, poz. 1441 oraz z 2002 r. Nr 71, poz. 655, Nr 135, poz. 1143 i Nr 141, poz. 1178) w art. 2 w ust. 1 po lit. j) dodaje się lit. k) i l) w brzmieniu

„

k)

pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

l)

pobytu obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które nie należą do Unii

Europejskiej, ale na podstawie umów zawartych z Unią Europejską korzystają ze swobody

przepływu osób,

”

.

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz karty pobytu wydane cudzoziemcom

będącym obywatelami Unii na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane.

2.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz karty pobytu wydane na podstawie

ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach członkom rodziny obywateli Unii, niebędącym obywatelami Unii, zachowują ważność na

czas, na jaki zostały wydane.

3.

Na wniosek członka rodziny, o którym mowa w ust. 2, właściwy organ udzieli mu nowego

zezwolenia na pobyt lub zezwolenia na pobyt czasowy w miejsce dotychczasowego zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony, a posiadaną przez niego kartę pobytu wymieni na

dokument pobytu.

4.

Postępowania wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy na wniosek obywateli Unii

w sprawach o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia

na osiedlenie się i niezakończone do tego dnia decyzją ostateczną są prowadzone według

przepisów niniejszej ustawy.

5.

Wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych przez wojewodów na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach dotyczące wniosków o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcom

będącym obywatelami Unii i wydanych w tych sprawach decyzji pozostają w tych rejestrach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.