Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe.

Ustawa określa obrót dewizowy z zagranicą oraz obrót wartościami dewizowymi w kraju,

a także działalność gospodarczą w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych oraz

pośrednictwa w ich kupnie i sprzedaży.

1.

W rozumieniu ustawy

1)

rezydentami są

a)

osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w kraju oraz osoby prawne mające siedzibę

w kraju, a także inne podmioty mające siedzibę w kraju, posiadające zdolność zaciągania

zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu; rezydentami są również znajdujące

się w kraju oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez nierezydentów,

b)

polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa

oraz misje specjalne, korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub

konsularnych,

2)

nierezydentami są

a)

osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą oraz osoby prawne mające siedzibę

za granicą, a także inne podmioty mające siedzibę za granicą, posiadające zdolność

zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu; nierezydentami są również

znajdujące się za granicą oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone

przez rezydentów,

b)

obce przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne obce przedstawicielstwa

oraz misje specjalne i organizacje międzynarodowe, korzystające z immunitetów i przywilejów

dyplomatycznych lub konsularnych,

3)

nierezydentami z krajów trzecich są osoby fizyczne, osoby prawne oraz inne podmioty,

posiadające zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu, mające

miejsce zamieszkania lub siedzibę w krajach trzecich; nierezydentami z krajów trzecich

są również znajdujące się w tych krajach oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa

utworzone przez rezydentów lub nierezydentów z innych krajów,

4)

krajem jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

5)

krajami trzecimi są inne państwa niż Rzeczpospolita Polska, niebędące państwami członkowskimi

Unii Europejskiej,

6)

krajowymi środkami płatniczymi są waluta polska oraz papiery wartościowe i inne dokumenty,

pełniące funkcję środka płatniczego, wystawione w walucie polskiej,

7)

walutą polską są znaki pieniężne (banknoty i monety) będące w kraju prawnym środkiem

płatniczym, a także wycofane z obiegu, lecz podlegające wymianie,

8)

wartościami dewizowymi są zagraniczne środki płatnicze oraz złoto dewizowe i platyna

dewizowa,

9)

zagranicznymi środkami płatniczymi są waluty obce i dewizy,

10)

walutami obcymi są znaki pieniężne (banknoty i monety) będące poza krajem prawnym

środkiem płatniczym, a także wycofane z obiegu, lecz podlegające wymianie; na równi

z walutami obcymi traktuje się wymienialne rozrachunkowe jednostki pieniężne stosowane

w rozliczeniach międzynarodowych, w szczególności jednostkę rozrachunkową Międzynarodowego

Funduszu Walutowego (SDR),

11)

walutami wymienialnymi są waluty obce państw spełniających wymagania art. VIII statutu

Międzynarodowego Funduszu Walutowego,

12)

dewizami są papiery wartościowe i inne dokumenty pełniące funkcję środka płatniczego,

wystawione w walutach obcych,

13)

złotem dewizowym i platyną dewizową jest złoto i platyna w stanie nieprzerobionym

oraz w postaci sztab, monet bitych po 1850 r., a także półfabrykatów, z wyjątkiem

stosowanych w technice dentystycznej; złotem dewizowym i platyną dewizową są również

przedmioty ze złota i platyny zazwyczaj niewytwarzane z tych kruszców,

14)

papierami wartościowymi są papiery wartościowe udziałowe, w szczególności akcje i

prawa poboru nowych akcji oraz papiery wartościowe dłużne, w szczególności obligacje,

wyemitowane lub wystawione na podstawie przepisów państwa, w którym emitent lub wystawca

ma swoją siedzibę albo w którym dokonano ich emisji lub wystawienia,

15)

jednostkami uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania są nabywane przez uczestników

funduszu tytuły do udziału w jego aktywach, które zgodnie z odrębnymi przepisami lub

na żądanie uczestnika funduszu są odkupywane lub umarzane przez fundusz z jego aktywów,

na wcześniej określonych warunkach,

16)

obrotem dewizowym jest obrót dewizowy z zagranicą oraz obrót wartościami dewizowymi

w kraju,

17)

obrotem dewizowym z zagranicą jest

a)

zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować

dokonywanie między rezydentem i nierezydentem rozliczeń pieniężnych lub przeniesienie

między rezydentem i nierezydentem własności wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, a także wykonywanie takich umów lub czynności,

b)

zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować

przeniesienie między rezydentami rzeczy lub prawa, których nabycie nastąpiło w obrocie

dewizowym z zagranicą, a także wykonywanie takich umów,

c)

dokonywanie wywozu, przekazywanie oraz wysyłanie za granicę wartości dewizowych lub

krajowych środków płatniczych, a także dokonywanie ich przywozu, przekazywanie oraz

nadsyłanie z zagranicy do kraju,

18)

obrotem wartościami dewizowymi w kraju jest zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności

prawnej powodującej lub mogącej powodować dokonywanie w kraju między rezydentami lub

między nierezydentami rozliczeń w walutach obcych albo przeniesienie w kraju między

rezydentami lub między nierezydentami własności wartości dewizowych, a także wykonywanie

takich umów lub czynności,

19)

działalnością kantorową jest działalność gospodarcza prowadzona na podstawie zezwolenia,

polegająca na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych oraz pośrednictwie w ich kupnie

i sprzedaży,

20)

uprawnionym bankiem jest

a)

bank mający siedzibę w kraju, który zgodnie z określonym w statucie przedmiotem działalności

jest uprawniony do wykonywania czynności bankowej, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, Nr 126, poz. 1070 i Nr 141, poz. 1178),

b)

utworzony w kraju oddział banku zagranicznego, który zgodnie z określonym w zezwoleniu

na jego utworzenie przedmiotem działalności jest uprawniony do wykonywania czynności

bankowej, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 10 ustawy wymienionej w lit. a),

c)

utworzony w kraju oddział instytucji kredytowej, która jest uprawniona do wykonywania

w państwie macierzystym czynności objętych czynnością bankową, o której mowa w art.

5 ust. 2 pkt 10 ustawy wymienionej w lit. a).

2.

Kraje trzecie należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Organizacji Współpracy

Gospodarczej i Rozwoju traktuje się na równi z państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o równowartości danej kwoty wyrażonej w euro, należy przez

to rozumieć jej równowartość wyrażoną w walucie polskiej, ustaloną przy zastosowaniu

średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną w innej walucie, ustaloną przy

zastosowaniu średniego kursu euro oraz średniego kursu tej waluty ogłoszonego przez

Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie czynności.

1.

Dokonywanie obrotu dewizowego jest dozwolone, z zastrzeżeniem ograniczeń

1)

określonych w art. 9, w zakresie których nie udzielono zezwoleń dewizowych, o których

mowa w art. 5,

2)

wprowadzonych na podstawie art. 10.

2.

Ograniczeń określonych w art. 9 oraz wprowadzonych na podstawie art. 10 nie stosuje

się do obrotu dewizowego, o ile jedną z jego stron jest

1)

Skarb Państwa, w zakresie, w jakim jest reprezentowany przez ministra właściwego do

spraw budżetu, finansów publicznych i instytucji finansowych lub ministra właściwego

do spraw Skarbu Państwa,

2)

Narodowy Bank Polski,

3)

organ władzy publicznej podejmujący czynności w postępowaniu karnym, cywilnym lub

administracyjnym, w tym zabezpieczającym lub egzekucyjnym.

3.

Ograniczeń określonych w art. 9 nie stosuje się do obrotu dewizowego, o ile jedną

z jego stron jest bank lub inna instytucja finansowa, prowadząca działalność pod nadzorem

władz nadzorczych, uprawnionych, na podstawie odrębnych przepisów, do sprawowania

nadzoru nad określonymi instytucjami finansowymi.

4.

Swoboda obrotu dewizowego z zagranicą wynikająca z ustawy nie narusza ograniczeń w

jego dokonywaniu wynikających z innych ustaw.

5.

Dokonywanie obrotu dewizowego z zagranicą odbywa się z uwzględnieniem obowiązków i

zasad postępowania określonych w ustawie, o ile z przepisów wydanych na jej podstawie,

zezwolenia dewizowego lub przepisów regulujących działalność organów lub podmiotów

wymienionych w ust. 2 i 3 nie wynikają odrębne obowiązki lub zasady postępowania.

Prezes Narodowego Banku Polskiego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, wykaz walut wymienialnych.

Odstępowanie od ograniczeń określonych w art. 9 oraz obowiązków określonych w art.

18 ust. 1, art. 19, art. 20 ust. 1, art. 22, art. 23, art. 25 ust. 1 i art. 30 ust.

1 wymaga ogólnego albo indywidualnego zezwolenia dewizowego.

1.

Zezwoleń dewizowych udziela się, jeżeli nie zagraża to bezpieczeństwu państwa, porządkowi

publicznemu lub równowadze bilansu płatniczego albo innym podstawowym interesom państwa.

2.

W zezwoleniu dewizowym może być ustalony obowiązek spełnienia określonych warunków.

3.

Z zezwolenia dewizowego udzielonego na zawarcie umowy mogą korzystać wszystkie jej

strony, o ile w zezwoleniu nie zastrzeżono inaczej.

4.

Udzielone spółce zezwolenie dewizowe nie przechodzi na spółkę przejmującą lub spółkę

nowo zawiązaną, gdy spółka, która otrzymała zezwolenie, została przejęta przez inną

spółkę lub wraz z inną spółką albo spółkami zawiąże nową spółkę.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych udziela, w drodze rozporządzenia,

ogólnych zezwoleń dewizowych. Zezwolenia takie mogą dotyczyć wszystkich lub rodzajowo

określonej kategorii podmiotów oraz wszystkich lub rodzajowo określonych czynności.

Za zgodą banku zrzeszającego banki spółdzielcze mogą wykonywać czynności bankowe,

o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy - Prawo bankowe.

1.

Indywidualne zezwolenie dewizowe jest wymagane na odstąpienie od ograniczenia lub

obowiązku, o których mowa w art. 5, w zakresie których nie udzielono ogólnego zezwolenia

dewizowego albo udzielono takiego zezwolenia, ale na innych warunkach niż te, na których

ma nastąpić odstąpienie.

2.

Sprawy związane z udzielaniem indywidualnych zezwoleń dewizowych są rozstrzygane przez

Prezesa Narodowego Banku Polskiego w drodze decyzji administracyjnej, z uwzględnieniem

ust. 4 i 5.

3.

Decyzje Prezesa Narodowego Banku Polskiego wydane w sprawach, o których mowa w ust.

2, są ostateczne.

4.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może uchylić udzielone zezwolenie, jeżeli korzystanie

z niego odbywa się wbrew określonym w tym zezwoleniu warunkom.

5.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może upoważnić do załatwiania spraw, o których mowa

w ust. 2, wyłącznie dyrektorów departamentów Centrali Narodowego Banku Polskiego oraz

dyrektorów oddziałów Narodowego Banku Polskiego lub jednostek równorzędnych.

Ograniczeniom podlega

1)

ustalanie oraz przyjmowanie przez rezydentów należności od nierezydentów w innych

walutach niż waluty wymienialne lub waluta polska, z wyjątkiem należności przysługujących

nieodpłatnie, a także wynikających z tytułów niezwiązanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej,

2)

wywóz oraz wysyłanie za granicę złota dewizowego lub platyny dewizowej, z wyłączeniem

wywozu i wysyłania przez nierezydentów złota dewizowego lub platyny dewizowej przywiezionych

przez nich uprzednio do kraju i zgłoszonych zgodnie z art. 18 ust. 1,

3)

wywóz oraz wysyłanie za granicę krajowych lub zagranicznych środków płatniczych o

wartości przekraczającej łącznie równowartość 10 000 euro, z wyłączeniem wywozu i

wysyłania przez nierezydentów krajowych lub zagranicznych środków płatniczych przywiezionych

przez nich uprzednio do kraju i zgłoszonych zgodnie z art. 18 ust. 1,

4)

wywóz, wysyłanie oraz przekazywanie przez rezydentów do krajów trzecich krajowych

lub zagranicznych środków płatniczych, z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie

w tych krajach działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności polegającej na

bezpośrednim świadczeniu usług, w wykonaniu zawartej umowy oraz działalności polegającej

na promocji i reklamie działalności gospodarczej prowadzonej przez rezydenta w kraju,

5)

zbywanie w kraju przez nierezydentów z krajów trzecich, a także przez organizacje

międzynarodowe, do których nie należy Rzeczpospolita Polska, zarówno bezpośrednio,

jak i za pośrednictwem innych podmiotów

a)

papierów wartościowych oraz jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania,

z wyjątkiem nabytych w kraju na podstawie zezwolenia dewizowego,

b)

wierzytelności i innych praw, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, z wyjątkiem nabytych w kraju, na podstawie zezwolenia dewizowego lub

powstałych w obrocie z rezydentami, w zakresie niewymagającym takiego zezwolenia,

6)

nabywanie w kraju przez nierezydentów z krajów trzecich, zarówno bezpośrednio, jak

i za pośrednictwem innych podmiotów, papierów wartościowych, jednostek uczestnictwa

w funduszach zbiorowego inwestowania oraz wierzytelności i innych praw, których wykonywanie

wiąże się z dokonywaniem rozliczeń pieniężnych,

7)

nabywanie przez rezydentów, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów

a)

nieruchomości położonych w krajach trzecich oraz praw na takich nieruchomościach,

b)

udziałów i akcji w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich, a także obejmowanie

udziałów i akcji w takich spółkach,

c)

jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach

trzecich,

d)

papierów wartościowych dłużnych wyemitowanych bądź wystawionych przez nierezydentów

z krajów trzecich,

e)

wartości dewizowych zbywanych przez nierezydentów z krajów trzecich,

f)

wierzytelności i innych praw, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, zbywanych przez nierezydentów z krajów trzecich,

8)

zbywanie przez rezydentów, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

w krajach trzecich

a)

papierów wartościowych oraz jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania,

z wyjątkiem nabytych w tych krajach na podstawie zezwolenia dewizowego,

b)

wierzytelności i innych praw, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, z wyjątkiem nabytych w tych krajach na podstawie zezwolenia dewizowego

lub powstałych w obrocie z nierezydentami z krajów trzecich, w zakresie niewymagającym

takiego zezwolenia,

9)

otwieranie przez rezydentów, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

rachunków w bankach i oddziałach banków, mających siedzibę w krajach trzecich, z wyjątkiem

ich otwierania w czasie pobytu w tych krajach, a także w związku z działalnością określoną

w pkt 4, z zastrzeżeniem nieutrzymywania takich rachunków dłużej niż 2 miesiące od

zakończenia pobytu lub działalności,

10)

zaciąganie przez rezydentów od nierezydentów z krajów trzecich kredytów lub pożyczek

o terminie spłaty ponad połowy kwoty kredytu lub kwoty pożyczki przed upływem roku

od dnia zawarcia umowy oraz udzielanie przez rezydentów nierezydentom z krajów trzecich

takich kredytów lub pożyczek,

11)

udzielanie oraz ustanawianie przez rezydentów zabezpieczeń, w szczególności osobistych

lub rzeczowych, na rzecz nierezydentów z krajów trzecich, w zakresie wierzytelności

przysługujących im od innych nierezydentów,

12)

dokonywanie przez rezydentów na rzecz nierezydentów z krajów trzecich darowizn mających

za przedmiot wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze,

13)

przejmowanie przez rezydentów od nierezydentów z krajów trzecich ich długów wobec

nierezydentów, a także przystępowanie przez rezydentów do takich długów,

14)

dokonywanie przez rezydentów i nierezydentów z krajów trzecich rozliczeń pieniężnych

w wykonaniu czynności określonych w pkt 5-13, z wyłączeniem czynności, których dokonywanie

nie wymaga zezwolenia dewizowego,

15)

dokonywanie w kraju, między rezydentami, rozliczeń w walutach obcych, z wyjątkiem

rozliczeń między osobami fizycznymi, o ile nie mają one związku z prowadzeniem działalności

gospodarczej.

1.

W zakresie obrotu dewizowego z zagranicą mogą być wprowadzane szczególne ograniczenia,

o ile są one niezbędne w celu

1)

wykonania decyzji organów organizacji międzynarodowych, których członkiem jest Rzeczpospolita

Polska,

2)

zapewnienia porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego,

3)

zapewnienia równowagi bilansu płatniczego, w razie ogólnej jego nierównowagi lub nagłego

załamania albo powstałego w tym zakresie zagrożenia,

4)

zapewnienia stabilności waluty polskiej, w razie nagłych wahań jej kursu albo powstałego

w tym zakresie zagrożenia.

2.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzać ograniczenia w celach, o

których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

3.

Rada Ministrów, po zasięgnięciu opinii Rady Polityki Pieniężnej, może, w drodze rozporządzenia,

wprowadzać ograniczenia w celach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4. Ograniczenia

takie mogą obowiązywać do czasu przezwyciężenia powstałych trudności z bilansem płatniczym

lub stabilnością waluty polskiej lub ustania powstałego w tym zakresie zagrożenia,

nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia ich wejścia w życie, z zastrzeżeniem

art. 62.

1.

Prowadzenie działalności kantorowej wymaga uzyskania zezwolenia.

2.

Sprawy związane z udzielaniem zezwoleń na prowadzenie działalności kantorowej są rozstrzygane

przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego w drodze decyzji administracyjnej, z uwzględnieniem

ust. 4 i 5.

3.

Decyzje Prezesa Narodowego Banku Polskiego wydane w sprawach, o których mowa w ust.

2, są ostateczne.

4.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może uchylić udzielone zezwolenie, jeżeli

1)

osoby, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1, przestały spełniać określone

w zezwoleniu lub tych przepisach warunki,

2)

działalność kantorowa jest prowadzona wbrew warunkom określonym w zezwoleniu albo

wbrew ustawie lub przepisom wydanym na jej podstawie.

5.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może upoważnić do załatwiania spraw, o których mowa

w ust. 2, wyłącznie dyrektorów departamentów Centrali Narodowego Banku Polskiego oraz

dyrektorów oddziałów Narodowego Banku Polskiego lub jednostek równorzędnych.

6.

Udzielone spółce zezwolenie na prowadzenie działalności kantorowej nie przechodzi

na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną, gdy spółka, która otrzymała zezwolenie,

została przejęta przez inną spółkę lub wraz z inną spółką albo spółkami zawiąże nową

spółkę.

7.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do banków, oddziałów banków zagranicznych oraz do

instytucji kredytowych i oddziałów instytucji kredytowych.

1.

Zezwolenie na prowadzenie działalności kantorowej może być udzielone osobie fizycznej,

która nie została prawomocnie skazana za przestępstwo skarbowe albo za przestępstwo

popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, a także osobie prawnej

oraz spółce niemającej osobowości prawnej, której żaden odpowiednio członek władz

lub wspólnik nie został skazany za takie przestępstwo.

2.

Udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności kantorowej następuje na wniosek

złożony wraz z

1)

zaświadczeniem o niekaralności za przestępstwa, o których mowa w ust. 1,

2)

świadectwem ukończenia kursu albo świadectwem pracy i oświadczeniem, o których mowa

w art. 13 ust. 2, jeżeli czynności określone w zezwoleniu mają być wykonywane bezpośrednio

przez wnioskodawcę.

1.

Czynności określone w zezwoleniu mogą być wykonywane tylko przez osoby, które nie

zostały skazane prawomocnie za przestępstwa określone w art. 12 ust. 1 i które posiadają

fachowe przygotowanie do wykonywania tych czynności.

2.

Za fachowe przygotowanie uznaje się

1)

ukończenie kursu obejmującego prawne i praktyczne zagadnienia związane z prowadzeniem

działalności kantorowej, udokumentowane świadectwem, lub

2)

pracę w banku, w okresie co najmniej rocznym, na stanowisku bezpośrednio związanym

z obsługą transakcji walutowych, udokumentowaną świadectwem pracy, oraz znajomość

przepisów ustawy regulujących działalność kantorową, potwierdzoną złożonym oświadczeniem.

1.

Osoba, która uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności kantorowej, jest obowiązana

zapewnić co najmniej

1)

prowadzenie w sposób trwały i ciągły ewidencji wszystkich operacji powodujących zmianę

stanu wartości dewizowych i waluty polskiej,

2)

prowadzenie, w godzinach działalności kantoru, ciągłego kupna i sprzedaży wartości

dewizowych, będących przedmiotem obrotu,

3)

wydawanie dowodów kupna i sprzedaży, imiennych lub na okaziciela, przy każdej transakcji

kupna lub sprzedaży wartości dewizowych, będących przedmiotem obrotu.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana uzyskiwać, z upływem każdego roku działalności,

zaświadczenie o niekaralności za przestępstwa, o których mowa w art. 12 ust. 1.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do osób, o których mowa w art. 13 ust. 1.

Wartość kupna lub sprzedaży zagranicznych środków płatniczych nie może przekroczyć

w ramach jednej umowy równowartości 20 000 euro.

Przepisów art. 14 ust. 1 i art. 15 nie stosuje się do umów sprzedaży zagranicznych

środków płatniczych nabytych w ramach działalności kantorowej, zawieranych z bankami

oraz innymi podmiotami prowadzącymi taką działalność.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego

Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności kantorowej,

2)

warunki techniczne i organizacyjne prowadzenia działalności kantorowej, a także szczegółowy

sposób prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych

- mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa obrotu gospodarczego w zakresie prowadzenia

działalności kantorowej.

1.

Rezydenci i nierezydenci przekraczający granicę państwa są obowiązani zgłaszać, w

formie pisemnej, organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym kontrolę

celną, przywóz do kraju złota dewizowego lub platyny dewizowej, a także krajowych

lub zagranicznych środków płatniczych, jeżeli ich wartość przekracza łącznie równowartość

10 000 euro.

2.

Rezydenci i nierezydenci, w celu uzyskania potwierdzenia przywozu, mogą zgłaszać organom

celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym kontrolę celną, w formie pisemnej,

przywóz do kraju krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, których wartość

nie przekracza łącznie równowartości 10 000 euro.

Rezydenci i nierezydenci dokonujący wywozu za granicę złota dewizowego lub platyny

dewizowej, a także krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, których wartość

przekracza łącznie równowartość 10 000 euro, są obowiązani okazywać organom celnym

lub organom Straży Granicznej wykonującym kontrolę celną, bez ich wezwania, dokumenty

potwierdzające uprawnienie do wywozu lub zezwolenie dewizowe uprawniające do wywozu.

1.

Rezydenci i nierezydenci są obowiązani przedstawiać organom celnym lub organom Straży

Granicznej wykonującym kontrolę celną, na ich żądanie, przywożone do kraju lub wywożone

za granicę wartości dewizowe oraz krajowe środki płatnicze.

2.

Organy celne oraz organy Straży Granicznej wykonujące kontrolę celną mogą w celu sprawdzenia,

czy przywóz do kraju wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych oraz ich

wywóz za granicę odbywa się zgodnie z przepisami ustawy lub warunkami udzielonych

zezwoleń dewizowych, podejmować czynności kontrolne na zasadach i w trybie kontroli

celnej lub kontroli granicznej.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób dokonywania potwierdzenia przywozu do kraju oraz wywozu za granicę wartości

dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

2)

wykaz dokumentów potwierdzających uprawnienie do wywozu za granicę wartości dewizowych

lub krajowych środków płatniczych oraz ich wzory

- mając na uwadze zapewnienie kontroli obrotu dewizowego z zagranicą.

Wysyłanie za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych może odbywać

się wyłącznie za pośrednictwem państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej

„Poczta Polska” lub podmiotów uprawnionych do wykonywania w obrocie z zagranicą działalności

gospodarczej w dziedzinie poczty, w listach wartościowych, paczkach pocztowych z podaną

wartością lub listach poleconych przedstawianych do nadania w stanie otwartym.

Rezydenci i nierezydenci wysyłający za granicę złoto dewizowe lub platynę dewizową,

a także krajowe lub zagraniczne środki płatnicze, których wartość przekracza łącznie

równowartość 10 000 euro, są obowiązani okazywać organom celnym, bez ich wezwania,

dokumenty potwierdzające uprawnienie do wysłania lub zezwolenie dewizowe uprawniające

do wysłania.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób wysyłania za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

2)

wykaz dokumentów potwierdzających uprawnienie do wysłania za granicę wartości dewizowych

lub krajowych środków płatniczych oraz ich wzory

- mając na uwadze zapewnienie kontroli obrotu dewizowego z zagranicą.

1.

Rezydenci są obowiązani dokonywać przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń

w kraju z nierezydentami za pośrednictwem uprawnionych banków, jeżeli kwota przekazu

lub rozliczenia przekracza równowartość 10 000 euro.

2.

Sprzedaż przez uprawniony bank rezydentowi, w celu wywozu lub wysłania za granicę,

czeku lub innego dokumentu płatnego za granicą traktuje się na równi z dokonaniem

przez rezydenta przekazu pieniężnego za granicę, za pośrednictwem uprawnionego banku.

1.

Dokonanie przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia w kraju z nierezydentem,

za pośrednictwem uprawnionego banku, następuje po podaniu przez rezydenta bankowi

tytułu prawnego, w związku z którym następuje przekaz lub rozliczenie, a w sytuacji,

w której

1)

powstanie wskazanego tytułu wymaga indywidualnego zezwolenia dewizowego - po przedstawieniu

takiego zezwolenia,

2)

kwota przekazu lub rozliczenia przekracza równowartość 10 000 euro - po przedstawieniu

dokumentów potwierdzających wskazany tytuł, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Bank może zażądać dokumentów potwierdzających wskazany tytuł, jeżeli kwota przekazu

lub rozliczenia nie przekracza równowartości 10 000 euro; w razie wystąpienia przez

bank z takim żądaniem przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Dokonanie przekazu lub rozliczenia może nastąpić bez przedstawienia bankowi dokumentów

potwierdzających wskazany tytuł, jeżeli rezydent złoży pisemne oświadczenie o przyczynach

ich braku. W razie złożenia takiego oświadczenia i dokonania przekazu lub rozliczenia

bez udokumentowania wskazanego tytułu, rezydent jest obowiązany przedstawić bankowi

dokumenty potwierdzające wskazany tytuł niezwłocznie po ich uzyskaniu, nie później

jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania przekazu lub rozliczenia.

1.

Dokonanie przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia w kraju z nierezydentem,

związanego z osiągnięciem przychodu lub dochodu, w odniesieniu do którego nierezydent

podlega w kraju obowiązkowi podatkowemu, następuje, z zastrzeżeniem ust. 2, po przedstawieniu

bankowi pośredniczącemu w przekazie lub rozliczeniu zaświadczenia właściwego urzędu

skarbowego, potwierdzającego wygaśnięcie zobowiązania podatkowego wynikającego z takiego

obowiązku.

2.

W przypadku gdy przekaz lub rozliczenie jest związane z osiągnięciem przez nierezydenta

przychodu lub dochodu, od którego podatek lub zaliczka na podatek są pobierane przez

płatnika lub inkasenta będącego rezydentem, dokonanie przekazu lub rozliczenia następuje

po złożeniu bankowi, przez płatnika lub inkasenta, pisemnego oświadczenia o obliczeniu

i pobraniu podatku lub zaliczki na podatek oraz dowodu wpłaty podatku lub zaliczki

na podatek właściwemu urzędowi skarbowemu, o ile zgodnie z odrębnymi przepisami upłynął

termin ich płatności.

Przepisy art. 25, art. 26 ust. 1 i 2 oraz art. 27 stosuje się odpowiednio przy dokonywaniu

przez nierezydentów przekazów gotówkowych za granicę oraz wpłat gotówkowych na ich

własne rachunki bankowe oraz rachunki bankowe innych nierezydentów.

Rezydenci, dla potrzeb kontroli skarbowej, są obowiązani przechowywać dokumenty, o

których mowa w art. 26 i 27, przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym zostały dokonane czynności obrotu dewizowego z zagranicą, których te dokumenty

dotyczą.

1.

Rezydenci dokonujący obrotu dewizowego z zagranicą są obowiązani przekazywać Narodowemu

Bankowi Polskiemu dane w zakresie niezbędnym do sporządzania bilansu płatniczego oraz

bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do banków, oddziałów banków zagranicznych oraz oddziałów

instytucji kredytowych.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i terminy wykonywania

obowiązków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kwot, których przekroczenie powoduje

powstanie tych obowiązków, mając na uwadze zapewnienie danych niezbędnych do sporządzania

bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa.

Narodowy Bank Polski jest obowiązany przestrzegać tajemnicy w zakresie danych uzyskanych

od banków i rezydentów, w wykonaniu obowiązków określonych w art. 30 ust. 1, na zasadach

określonych w art. 23 ust. 5-7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. Nr 140, poz. 938, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063, z 2000 r. Nr 53, poz. 648, Nr 62, poz. 718 i Nr 119, poz. 1252, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1784 i 1800 oraz z 2002 r. Nr 126, poz. 1070 i Nr 141, poz. 1178).

Rezydenci, na żądanie uprawnionego banku, zobowiązanego do przekazywania, na podstawie

odrębnych przepisów, danych w zakresie niezbędnym do sporządzania przez Narodowy Bank

Polski bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa,

są obowiązani udzielać temu bankowi informacji o dokonywanych za jego pośrednictwem

obrotach dewizowych z zagranicą.

1.

Narodowy Bank Polski wykonuje kontrolę

1)

udzielonych przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego zezwoleń dewizowych,

2)

działalności kantorowej,

3)

wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 1.

2.

Kontrola Narodowego Banku Polskiego, wykonywana w zakresie określonym w ust. 1, polega

na sprawdzaniu, czy

1)

korzystanie z udzielonego zezwolenia dewizowego odbywa się zgodnie z jego warunkami,

2)

działalność kantorowa jest prowadzona zgodnie z ustawą, przepisami wydanymi na jej

podstawie oraz warunkami określonymi w zezwoleniu na jej prowadzenie,

3)

obowiązek, o którym mowa w art. 30 ust. 1, jest wykonywany przez rezydentów oraz czy

dane przekazywane w wykonaniu tego obowiązku są zgodne ze stanem faktycznym.

Kontrolę, o której mowa w art. 33, przeprowadzają pracownicy Narodowego Banku Polskiego,

zwani dalej „kontrolerami”, w siedzibie jednostki kontrolowanej lub siedzibie Narodowego

Banku Polskiego, po okazaniu legitymacji służbowej i pisemnego upoważnienia zawierającego

w szczególności ich nazwiska, numery legitymacji służbowych oraz informację o zakresie

kontroli.

1.

Kierownik kontrolowanej jednostki jest obowiązany zapewnić kontrolerom warunki niezbędne

do sprawnego przeprowadzenia kontroli, a także dostęp do całej dokumentacji związanej

z zakresem kontroli.

2.

Na żądanie kontrolera przedstawiciele oraz pracownicy kontrolowanej jednostki są obowiązani

udzielać ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz sporządzać zestawienia i obliczenia, w

zakresie przeprowadzanej kontroli.

3.

Kontrolerzy, w związku z przeprowadzaniem kontroli w siedzibie jednostki kontrolowanej,

mają prawo do

1)

wstępu do obiektów i pomieszczeń kontrolowanej jednostki w obecności jej przedstawiciela,

2)

poruszania się po terenie kontrolowanej jednostki bez obowiązku posiadania przepustki.

4.

Kontrolerzy, w związku z przeprowadzaniem kontroli w jednostce kontrolowanej, nie

mogą być poddani rewizji osobistej.

Wyniki przeprowadzonej kontroli kontroler przedstawia w sporządzonym przez siebie

1)

protokóle, jeżeli kontrola została przeprowadzona w siedzibie jednostki kontrolowanej,

lub

2)

sprawozdaniu, jeżeli kontrola została przeprowadzona w siedzibie Narodowego Banku

Polskiego.

1.

Protokół, o którym mowa w art. 36 pkt 1, sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których

jeden jest przekazywany kontrolowanej jednostce.

2.

Protokół kontroli podpisują kontroler i przedstawiciel kontrolowanej jednostki.

3.

Odmowa podpisania protokółu przez przedstawiciela kontrolowanej jednostki nie stanowi

przeszkody do przekazania jej podpisanego przez kontrolera protokółu.

4.

Przedstawiciel kontrolowanej jednostki może, w terminie 14 dni od otrzymania protokółu,

zgłosić na piśmie umotywowane zastrzeżenia co do zawartych w nim ustaleń.

5.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 4, w całości lub części,

kontroler przekazuje na piśmie swoje stanowisko kontrolowanej jednostce.

1.

Sprawozdanie, o którym mowa w art. 36 pkt 2, sporządza się w dwóch egzemplarzach,

z których jeden jest przekazywany kontrolowanej jednostce.

2.

Sprawozdanie z kontroli podpisuje kontroler.

3.

W zakresie zgłaszania zastrzeżeń przez kontrolowaną jednostkę do ustaleń sprawozdania

oraz zajmowania stanowiska wobec tych zastrzeżeń przez kontrolującego stosuje się

przepisy art. 37 ust. 4 i 5.

Rezydenci, dokonujący czynności w zakresie objętym kontrolą Narodowego Banku Polskiego,

są obowiązani przechowywać dokumenty związane z tymi czynnościami przez okres 5 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym czynności te zostały dokonane.

1.

W przypadku stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli nieprawidłowości, Narodowy

Bank Polski przekazuje kontrolowanej jednostce zalecenia pokontrolne.

2.

Zalecenia pokontrolne powinny zawierać

1)

zwięzły opis wyników kontroli, ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa,

2)

wnioski wynikające z ustaleń kontroli, zmierzające do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości,

3)

zobowiązanie jednostki kontrolowanej do powiadomienia o sposobie i terminie realizacji

zaleceń pokontrolnych.

W razie powstania w toku kontroli uzasadnionego podejrzenia popełnienia wykroczenia

lub przestępstwa przez kontrolowaną jednostkę lub inny podmiot, Narodowy Bank Polski

powiadamia o tym właściwy organ zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego

Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb wykonywania przez Narodowy

Bank Polski kontroli określonej w art. 33, mając na uwadze zapewnienie prawidłowego

wykonywania objętych nią czynności.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, Nr 113, poz. 984 i Nr 127, poz. 1090) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 68c;

2)

w art. 105 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Zajęte waluty obce lub inne wartości dewizowe organ egzekucyjny sprzedaje bankowi

prowadzącemu ich skup.

”

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1103 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 14, poz. 143, Nr 81, poz. 877 i Nr 110, poz. 1189 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676 i Nr 89, poz. 804) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 1 w pkt 8 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

badanie przestrzegania przez rezydentów i nierezydentów ograniczeń i obowiązków określonych

w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 141, poz. 1178) oraz

ograniczeń wprowadzonych na jej podstawie, a także warunków udzielonych zezwoleń dewizowych

i zezwoleń na prowadzenie działalności kantorowej.

”

;

2)

w art. 3 skreśla się pkt 3.

W ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny

(Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, Nr 89, poz. 972, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 128, poz. 1403 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 89, poz. 804 i Nr 112, poz. 974) w art. 277

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o pracowniczych programach emerytalnych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 60, poz. 623 i z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w art. 27 skreśla się ust. 3.

W ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 49, poz. 448) skreśla się art. 10a.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. Nr 140, poz. 938, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063, z 2000 r. Nr 53, poz. 648, Nr 62, poz. 718 i Nr 119, poz. 1252, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1784 i 1800 oraz z 2002 r. Nr 126, poz. 1070) w art. 23

1)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Dane indywidualne, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą być wykorzystywane wyłącznie

do sporządzania zestawień statystycznych, ocen i innych opracowań, bilansu płatniczego

i bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa. Dane te nie mogą być udostępniane

osobom trzecim.

”

;

2)

dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Zestawienia statystyczne, oceny i inne opracowania, zawierające dane indywidualne,

o których mowa w ust. 2 i 3, umożliwiające powiązanie ich z konkretnym podmiotem lub

zidentyfikowanie konkretnego podmiotu, a w szczególności, jeżeli do sporządzenia zestawienia,

oceny lub innego opracowania wykorzystano dane dotyczące mniej niż trzech podmiotów

lub gdy udział danych dotyczących jednego podmiotu wykorzystanych w zestawieniu, ocenie

lub innym opracowaniu jest większy niż trzy czwarte całości, nie mogą one być udostępnione

osobom trzecim.

7.

Prezes NBP może udostępnić dane indywidualne, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz zestawienia

statystyczne, oceny i inne opracowania, określone w ust. 6, uwzględniając przedmiot

i cel działania podmiotów, którym mają być one udostępnione, a w przypadku podmiotów

zagranicznych, przy uwzględnieniu przestrzegania zasady wzajemności oraz zobowiązań

zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej.

”

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 i Nr 126, poz. 1070) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 2

a)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych,

”

b)

w pkt 9 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

pośrednictwo w dokonywaniu przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz

rozliczeń w kraju z nierezydentami.

”

;

2)

skreśla się art. 29;

3)

skreśla się art. 99-100;

4)

w art. 105 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

Narodowemu Bankowi Polskiemu, w związku z wykonywaniem kontroli oraz zbieraniem danych

niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań

zagranicznych państwa, a także innym bankom uprawnionym do pośredniczenia w dokonywaniu

przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami,

w zakresie określonym w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr

141, poz. 1178).

”

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. Nr 83, poz. 930, z 2000 r. Nr 60, poz. 703 i Nr 62, poz. 717, z 2001 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 106, poz. 1149 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676 i Nr 89, poz. 804) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 30

a)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

W wypadku określonym w art. 99 § 1 i 2 orzeka się przepadek wartości dewizowych oraz

krajowych środków płatniczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów wymienionych

w art. 29 pkt 1-3.

”

,

b)

dodaje się § 4a w brzmieniu

„

§ 4a.

W wypadku określonym w art. 106d orzeka się przepadek wartości dewizowych, a także

można orzec przepadek innych przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1-3.

”

;

2)

w art. 34 w § 2 wyrazy „art. 98 § 1 i 2” zastępuje się wyrazami „art. 99 § 1, art. 100 § 1, art. 101 § 1, art. 102 § 1, art. 103 § 1, art. 104 § 1,

art. 105 § 1, art. 106 § 1, art. 106a § 1, art. 106b § 1, art. 106c § 1 oraz art.

106d”;

3)

w art. 38 w § 2 w pkt 2 wyrazy „art. 98 § 2” zastępuje się wyrazami „art. 99 § 1”;

4)

w art. 49 skreśla się § 4;

5)

w art. 53 § 34 otrzymuje brzmienie

„

§ 34.

Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w szczególności: «rezydent», «nierezydent»,

«nierezydent z kraju trzeciego», «kraj», «kraje trzecie», «krajowe środki płatnicze»,

«waluta polska», «wartości dewizowe», «zagraniczne środki płatnicze», «waluty obce»,

«dewizy», «waluty wymienialne», «złoto dewizowe», «platyna dewizowa», «obrót dewizowy»,

«obrót dewizowy z zagranicą», «obrót wartościami dewizowymi w kraju», «działalność

kantorowa», «uprawniony bank», «zezwolenie dewizowe», mają znaczenie nadane im w ustawie

z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 141, poz. 1178).

”

;

6)

rozdział 8 otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 8

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obrotowi dewizowemu

Art. 97.

§ 1.

Kto wyłudza indywidualne zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu

uprawnionego do udzielania takich zezwoleń,podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega

karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 98.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom ustala

lub przyjmuje należność od nierezydenta w innej walucie niż waluta wymienialna lub

waluta polska, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 99.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi lub wysyła

za granicę wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze, podlega karze grzywny do

720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom

łącznie.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, jest mała, sprawca podlega

karze grzywny do 720 stawek dziennych.

Art. 100.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi,

wysyła lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagraniczne środki płatnicze,

z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 101.

§ 1.

Nierezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

lub zbywa w kraju, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

papiery wartościowe, jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania albo

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 102.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

1)

nieruchomości położone w krajach trzecich lub prawa na takich nieruchomościach,

2)

udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich albo obejmuje udziały

lub akcje w takich spółkach,

3)

jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach

trzecich,

4)

dłużne papiery wartościowe wyemitowane bądź wystawione przez nierezydentów z krajów

trzecich,

5)

wartości dewizowe zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich,

6)

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich, podlega karze grzywny

do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 103.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zbywa

w kraju trzecim, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, papiery

wartościowe, jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania albo wierzytelności

lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 104.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom otwiera

bądź utrzymuje rachunek w banku lub oddziale banku mającym siedzibę w kraju trzecim,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 105.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zaciąga

od nierezydenta z kraju trzeciego kredyt lub pożyczkę albo udziela nierezydentowi

z kraju trzeciego kredytu lub pożyczki, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom udziela

zabezpieczenia lub ustanawia zabezpieczenie na rzecz nierezydenta z kraju trzeciego,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

”

;

7)

po art. 106 dodaje się art. 106a-106ł w brzmieniu

„

Art. 106a.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje

na rzecz nierezydenta z kraju trzeciego darowizny mającej za przedmiot wartości dewizowe

lub krajowe środki płatnicze, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106b.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom przejmuje

od nierezydenta z kraju trzeciego jego dług wobec nierezydenta lub przystępuje do

takiego długu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106c.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje w obrocie

dewizowym z zagranicą rozliczeń pieniężnych, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106d.

Kto bez zezwolenia albo wbrew jego warunkom prowadzi działalność kantorową, podlega

karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo

obu tym karom łącznie.

Art. 106e.

Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień albo nie udostępnia

wymaganych dokumentów związanych z zakresem objętym kontrolą dokonywaną na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w art. 53 § 34, podlega karze grzywny za wykroczenie

skarbowe.

Art. 106f.

Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym

kontrolę celną przywozu do kraju wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106g.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie okazuje organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym

kontrolę celną, przy wywozie za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, dokumentów potwierdzających uprawnienie do wywozu lub zezwolenia dewizowego

uprawniającego do wywozu, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie okazuje organom celnym, przy

wysyłaniu za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, dokumentów

potwierdzających uprawnienie do wysłania lub zezwolenia dewizowego uprawniającego

do wysłania.

Art. 106h.

Kto wbrew obowiązkowi nie przedstawia organom celnym lub organom Straży Granicznej

wykonującym kontrolę celną, na ich żądanie, przywożonych do kraju lub wywożonych za

granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, podlega karze grzywny

za wykroczenie skarbowe.

Art. 106i.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi wysyła za granicę wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze

bez pośrednictwa państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska”

lub podmiotu uprawnionego do wykonywania w obrocie z zagranicą działalności gospodarczej

w dziedzinie poczty, podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106j.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi dokonuje przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia

w kraju z nierezydentem bez pośrednictwa uprawnionego banku, podlega karze grzywny

do 480 stawek dziennych.

Art. 106k.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi nie przedstawia uprawnionemu bankowi wymaganych

dokumentów albo nie przechowuje dokumentów związanych z dokonanym obrotem dewizowym,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 106l.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi Polskiemu danych

o dokonanym obrocie dewizowym z zagranicą, w zakresie niezbędnym do sporządzania bilansu

płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa, lub zgłasza

dane niezgodne ze stanem faktycznym, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Art. 106ł.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru

należy do ich znamion.

”

;

8)

w art. 133 w § 1 w pkt 1 wyrazy „art. 98 § 2-4, art. 104 § 2 oraz w sprawach ujawnionych z art. 104 § 1 i 3” zastępuje się wyrazami „art. 106h oraz w sprawach ujawnionych w zakresie swojego działania przez urzędy celne

z art. 99 § 1 i 2, art. 100 § 1 i 2, art. 106f, art. 106g § 1 i 2 i art. 106k”.

W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. Nr 86, poz. 960, z 2001 r. Nr 5, poz. 43, Nr 60, poz. 610, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 100, poz. 1085 i Nr 129, poz. 1441 oraz z 2002 r. Nr 71, poz. 655 i Nr 135, poz. 1143) w załączniku do ustawy w części IV ust. 35 otrzymuje brzmienie

„

35.

Od zezwoleń

1)

na prowadzenie działalności kantorowej 1 063 zł,

2)

dewizowych indywidualnych 106 zł

”

.

W ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego

wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł

(Dz. U. Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 63, poz. 641 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 32, poz. 299, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676 i Nr 89, poz. 804) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w pkt 1 wyrazy „rezydentów prowadzących działalność kantorową” zastępuje się wyrazami „podmioty prowadzące działalność kantorową”;

2)

w art. 21 w ust. 3

a)

w zdaniu wstępnym po wyrazie „nadzoru” dodaje się wyrazy „lub kontroli”,

b)

w pkt 1 wyrazy „rezydentów prowadzących działalność kantorową” zastępuje się wyrazami „podmiotów prowadzących działalność kantorową”.

W ustawie z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu

się i bankach zrzeszających

(Dz. U. Nr 119, poz. 1252 i z 2001 r. Nr 111, poz. 1195) art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

Za zgodą banku zrzeszającego banki spółdzielcze mogą wykonywać czynności bankowe,

o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy - Prawo bankowe.

”

W ustawie z dnia 25 maja 2001 r. o skutkach wprowadzenia w niektórych państwach członkowskich

Unii Europejskiej wspólnej waluty euro

(Dz. U. Nr 63, poz. 640) w art. 3 w ust. 1 skreśla się wyrazy „; przepisu art. 13 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 160,

poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i z 2000 r. Nr 103, poz. 1099) nie stosuje się”.

1.

Postępowanie w sprawach dewizowych wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy toczy się według jej przepisów.

2.

Pozostają w mocy zezwolenia dewizowe udzielone na podstawie dotychczasowej ustawy,

w zakresie, w jakim są wymagane zgodnie z niniejszą ustawą.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej

jednak niż przez 9 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc dotychczasowe

przepisy wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z tą ustawą.

1.

Banki oraz oddziały banków zagranicznych uprawnione, na mocy przepisów dotychczasowych,

do pośredniczenia w przyjmowaniu i dokonywaniu płatności oraz dokonywaniu transferu

krajowych i zagranicznych środków płatniczych w obrocie dewizowym stają się bankami

uprawnionymi do wykonywania czynności bankowej w zakresie pośrednictwa w dokonywaniu

przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami,

z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2.

Banki oraz oddziały banków zagranicznych uprawnione, na mocy przepisów dotychczasowych,

do kupna i sprzedaży wartości dewizowych stają się bankami uprawnionymi do wykonywania

czynności bankowej w tym zakresie, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

3.

Banki, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane, w terminie 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, rozszerzyć określony w statucie przedmiot działania

o czynności bankowe określone w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, Nr 126, poz. 1070 i Nr 141, poz. 1178), pod rygorem utraty dotychczasowych uprawnień w tym zakresie.

4.

Oddziały banków zagranicznych, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane, w terminie

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wystąpić z wnioskiem o rozszerzenie

określonego w zezwoleniu na ich utworzenie przedmiotu działania o czynności bankowe

określone w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy wymienionej w ust. 3, pod rygorem utraty

dotychczasowych uprawnień w tym zakresie.

Podmioty uprawnione, na podstawie dotychczasowych przepisów, do prowadzenia działalności

kantorowej prowadzą taką działalność, w dotychczasowym zakresie, na warunkach określonych

w niniejszej ustawie i przepisach wydanych na jej podstawie.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o

1)

osobach krajowych w rozumieniu prawa dewizowego lub przepisów prawa dewizowego, należy

przez to rozumieć rezydentów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1,

2)

osobach zagranicznych w rozumieniu prawa dewizowego lub przepisów prawa dewizowego,

należy przez to rozumieć nierezydentów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o ustawie z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 136, poz. 703, z 1995 r. Nr 132, poz. 641, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 71, poz. 449) lub ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 103, poz. 1099 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676), należy przez to rozumieć niniejszą ustawę.

Traci moc ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 103, poz. 1099 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676).

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej traci

moc art. 10

1)

ust. 2 - w zakresie, w jakim dotyczy art. 10 ust. 1 pkt 2,

2)

ust. 3 - w zakresie, w jakim dotyczy art. 10 ust. 1 pkt 4.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r.

§ 1.

Kto wyłudza indywidualne zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu

uprawnionego do udzielania takich zezwoleń,podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega

karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom ustala

lub przyjmuje należność od nierezydenta w innej walucie niż waluta wymienialna lub

waluta polska, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi lub wysyła

za granicę wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze, podlega karze grzywny do

720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom

łącznie.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, jest mała, sprawca podlega

karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi,

wysyła lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagraniczne środki płatnicze,

z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Nierezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

lub zbywa w kraju, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

papiery wartościowe, jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania albo

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

1)

nieruchomości położone w krajach trzecich lub prawa na takich nieruchomościach,

2)

udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich albo obejmuje udziały

lub akcje w takich spółkach,

3)

jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach

trzecich,

4)

dłużne papiery wartościowe wyemitowane bądź wystawione przez nierezydentów z krajów

trzecich,

5)

wartości dewizowe zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich,

6)

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń

pieniężnych, zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich, podlega karze grzywny

do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zbywa

w kraju trzecim, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, papiery

wartościowe, jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania albo wierzytelności

lub inne prawa, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom otwiera

bądź utrzymuje rachunek w banku lub oddziale banku mającym siedzibę w kraju trzecim,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zaciąga

od nierezydenta z kraju trzeciego kredyt lub pożyczkę albo udziela nierezydentowi

z kraju trzeciego kredytu lub pożyczki, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom udziela

zabezpieczenia lub ustanawia zabezpieczenie na rzecz nierezydenta z kraju trzeciego,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru

należy do ich znamion.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje

na rzecz nierezydenta z kraju trzeciego darowizny mającej za przedmiot wartości dewizowe

lub krajowe środki płatnicze, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom przejmuje

od nierezydenta z kraju trzeciego jego dług wobec nierezydenta lub przystępuje do

takiego długu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje w obrocie

dewizowym z zagranicą rozliczeń pieniężnych, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto bez zezwolenia albo wbrew jego warunkom prowadzi działalność kantorową, podlega

karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo

obu tym karom łącznie.

Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień albo nie udostępnia

wymaganych dokumentów związanych z zakresem objętym kontrolą dokonywaną na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w art. 53 § 34, podlega karze grzywny za wykroczenie

skarbowe.

Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym

kontrolę celną przywozu do kraju wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie okazuje organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym

kontrolę celną, przy wywozie za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, dokumentów potwierdzających uprawnienie do wywozu lub zezwolenia dewizowego

uprawniającego do wywozu, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie okazuje organom celnym, przy

wysyłaniu za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, dokumentów

potwierdzających uprawnienie do wysłania lub zezwolenia dewizowego uprawniającego

do wysłania.

Kto wbrew obowiązkowi nie przedstawia organom celnym lub organom Straży Granicznej

wykonującym kontrolę celną, na ich żądanie, przywożonych do kraju lub wywożonych za

granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, podlega karze grzywny

za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi wysyła za granicę wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze

bez pośrednictwa państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska”

lub podmiotu uprawnionego do wykonywania w obrocie z zagranicą działalności gospodarczej

w dziedzinie poczty, podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi dokonuje przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia

w kraju z nierezydentem bez pośrednictwa uprawnionego banku, podlega karze grzywny

do 480 stawek dziennych.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi nie przedstawia uprawnionemu bankowi wymaganych

dokumentów albo nie przechowuje dokumentów związanych z dokonanym obrotem dewizowym,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Rezydent, który wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi Polskiemu danych

o dokonanym obrocie dewizowym z zagranicą, w zakresie niezbędnym do sporządzania bilansu

płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa, lub zgłasza

dane niezgodne ze stanem faktycznym, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.