Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego.

1.

Ustawę stosuje się do dokonywanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedaży

rzeczy ruchomej osobie fizycznej, która nabywa tę rzecz w celu niezwiązanym z działalnością

zawodową lub gospodarczą (towar konsumpcyjny).

2.

Ustawy nie stosuje się do sprzedaży energii elektrycznej, jak również do gazu i wody,

chyba że są sprzedawane w ograniczonej ilości lub w określonej objętości.

3.

Ustawy nie stosuje się do sprzedaży egzekucyjnej oraz sprzedaży dokonywanej w postępowaniu

upadłościowym albo innym postępowaniu sądowym.

4.

Do sprzedaży konsumenckiej nie stosuje się przepisów art. 556-581 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 115, poz. 741, Nr 117, poz. 751 i Nr 157, poz. 1040, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 758, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 74, poz. 855 i 857, Nr 88, poz. 983 i Nr 114, poz. 1191, z 2001 r. Nr 11, poz. 91, Nr 71, poz. 733, Nr 130, poz. 1450 i Nr 145, poz. 1638 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984).

1.

Sprzedawca jest obowiązany podać do wiadomości kupującego cenę oferowanego towaru

konsumpcyjnego oraz jego cenę jednostkową (cenę za jednostkę miary), chyba że wyrażają

się one tą samą kwotą. Przy sprzedaży towaru konsumpcyjnego oferowanego luzem jest

wymagane podanie jedynie ceny jednostkowej. Taki sam sposób podawania cen powinien

być stosowany w reklamie.

2.

Przy sprzedaży na raty, na przedpłaty, na zamówienie, według wzoru lub na próbę oraz

sprzedaży za cenę powyżej dwóch tysięcy złotych sprzedawca jest obowiązany potwierdzić

na piśmie wszystkie istotne postanowienia zawartej umowy.

3.

W pozostałych przypadkach, na żądanie kupującego, sprzedawca wydaje pisemne potwierdzenie

zawarcia umowy, zawierające oznaczenie sprzedawcy z jego adresem, datę sprzedaży oraz

określenie towaru konsumpcyjnego, jego ilość i cenę.

1.

Sprzedawca dokonujący sprzedaży w Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany udzielić

kupującemu jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji w języku polskim,

wystarczających do prawidłowego i pełnego korzystania ze sprzedanego towaru konsumpcyjnego.

W szczególności należy podać: nazwę towaru, określenie producenta lub importera i

kraj pochodzenia towaru, znak bezpieczeństwa i znak zgodności wymagane przez odrębne

przepisy, informacje o dopuszczeniu do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej oraz, stosownie

do rodzaju towaru, określenie jego energochłonności, a także inne dane wskazane w

odrębnych przepisach.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, powinny znajdować się na towarze konsumpcyjnym

lub być z nim trwale połączone, w przypadku gdy towar jest sprzedawany w opakowaniu

jednostkowym lub w zestawie. W pozostałych przypadkach sprzedawca jest obowiązany

umieścić w miejscu sprzedaży towaru informację, która może zostać ograniczona do nazwy

towaru i jego głównej cechy użytkowej oraz wskazania producenta lub importera i kraju

pochodzenia towaru.

3.

Sprzedawca jest obowiązany zapewnić w miejscu sprzedaży odpowiednie warunki techniczno-organizacyjne

umożliwiające dokonanie wyboru towaru konsumpcyjnego i sprawdzenie jego jakości, kompletności

oraz funkcjonowania głównych mechanizmów i podstawowych podzespołów.

4.

Na żądanie kupującego sprzedawca jest obowiązany wyjaśnić znaczenie poszczególnych

postanowień umowy.

5.

Sprzedawca jest obowiązany wydać kupującemu wraz z towarem konsumpcyjnym wszystkie

elementy jego wyposażenia oraz sporządzone w języku polskim instrukcje obsługi, konserwacji

i inne dokumenty wymagane przez odrębne przepisy.

1.

Sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania

jest niezgodny z umową; w przypadku stwierdzenia niezgodności przed upływem sześciu

miesięcy od wydania towaru domniemywa się, że istniała ona w chwili wydania.

2.

W przypadku indywidualnego uzgadniania właściwości towaru konsumpcyjnego domniemywa

się, że jest on zgodny z umową, jeżeli odpowiada podanemu przez sprzedawcę opisowi

lub ma cechy okazanej kupującemu próbki albo wzoru, a także gdy nadaje się do celu

określonego przez kupującego przy zawarciu umowy, chyba że sprzedawca zgłosił zastrzeżenia

co do takiego przeznaczenia towaru.

3.

W przypadkach nieobjętych ust. 2 domniemywa się, że towar konsumpcyjny jest zgodny

z umową, jeżeli nadaje się do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle używany,

oraz gdy jego właściwości odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju.

Takie samo domniemanie przyjmuje się, gdy towar odpowiada oczekiwaniom dotyczącym

towaru tego rodzaju, opartym na składanych publicznie zapewnieniach sprzedawcy, producenta

lub jego przedstawiciela; w szczególności uwzględnia się zapewnienia, wyrażone w oznakowaniu

towaru lub reklamie, odnoszące się do właściwości towaru, w tym także terminu, w jakim

towar ma je zachować.

4.

Na równi z zapewnieniem producenta traktuje się zapewnienie osoby, która wprowadza

towar konsumpcyjny do obrotu krajowego w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa,

oraz osoby, która podaje się za producenta przez umieszczenie na towarze swojej nazwy,

znaku towarowego lub innego oznaczenia odróżniającego.

Sprzedawca nie jest związany zapewnieniem, o którym mowa w art. 4, jeżeli wykazał,

że zapewnienia tego nie znał ani, oceniając rozsądnie, znać nie mógł albo że nie mogło

ono mieć wpływu na decyzję kupującego o zawarciu umowy, albo też że jego treść sprostowano

przed zawarciem umowy.

Za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową uważa się również nieprawidłowość w jego

zamontowaniu i uruchomieniu, jeżeli czynności te zostały wykonane w ramach umowy sprzedaży

przez sprzedawcę lub przez osobę, za którą ponosi on odpowiedzialność, albo przez

kupującego według instrukcji otrzymanej przy sprzedaży.

Sprzedawca nie odpowiada za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową, gdy kupujący

o tej niezgodności wiedział lub, oceniając rozsądnie, powinien był wiedzieć. To samo

odnosi się do niezgodności, która wynikła z przyczyny tkwiącej w materiale dostarczonym

przez kupującego.

1.

Jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia

go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba

że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Przy ocenie

nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i

stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na

jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia.

2.

Nieodpłatność naprawy i wymiany w rozumieniu ust. 1 oznacza, że sprzedawca ma również

obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego, w szczególności kosztów demontażu,

dostarczenia, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia.

3.

Jeżeli sprzedawca, który otrzymał od kupującego żądanie określone w ust. 1, nie ustosunkował

się do tego żądania w terminie 14 dni, uważa się, że uznał je za uzasadnione.

4.

Jeżeli kupujący, z przyczyn określonych w ust. 1, nie może żądać naprawy ani wymiany

albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie

lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on

prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy; od umowy nie może

odstąpić, gdy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest nieistotna. Przy określaniu

odpowiedniego czasu naprawy lub wymiany uwzględnia się rodzaj towaru i cel jego nabycia.

1.

Kupujący traci uprawnienia przewidziane w art. 8, jeżeli przed upływem dwóch miesięcy

od stwierdzenia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową nie zawiadomi o tym sprzedawcy.

Do zachowania terminu wystarczy wysłanie zawiadomienia przed jego upływem.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

określi, w drodze rozporządzenia, dla towarów żywnościowych krótsze terminy zawiadomienia,

mając na względzie trwałość tych towarów.

1.

Sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jedynie w przypadku

jej stwierdzenia przed upływem dwóch lat od wydania tego towaru kupującemu; termin

ten biegnie na nowo w razie wymiany towaru. Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest rzecz

używana, strony mogą ten termin skrócić, jednakże nie poniżej jednego roku.

2.

Roszczenia kupującego określone w art. 8 przedawniają się z upływem roku od stwierdzenia

przez kupującego niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową; przedawnienie nie może

się skończyć przed upływem terminu określonego w ust. 1. W takim samym terminie wygasa

uprawnienie do odstąpienia od umowy.

3.

Zawiadomienie sprzedawcy o niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową przerywa bieg

przedawnienia. Przedawnienie nie biegnie w czasie wykonywania naprawy lub wymiany

oraz prowadzenia przez strony, nie dłużej jednak niż przez trzy miesiące, rokowań

w celu ugodowego załatwienia sprawy.

4.

Upływ powyższych terminów nie wyłącza wykonania uprawnień wynikających z niezgodności

towaru konsumpcyjnego z umową, jeżeli sprzedawca w chwili zawarcia umowy wiedział

o niezgodności i nie zwrócił na to uwagi kupującego.

Uprawnień unormowanych w niniejszej ustawie nie można wyłączyć ani ograniczyć w drodze

umowy zawartej przed zawiadomieniem sprzedawcy o niezgodności towaru konsumpcyjnego

z umową. W szczególności nie można tego dokonać przez oświadczenie kupującego, że

wie o wszelkich niezgodnościach towaru z umową, lub przez wybór prawa obcego.

1.

W przypadku zaspokojenia roszczeń wynikających z niezgodności towaru konsumpcyjnego

z umową sprzedawca może dochodzić odszkodowania od któregokolwiek z poprzednich sprzedawców,

jeżeli wskutek jego działania lub zaniechania towar był niezgodny z umową sprzedaży

konsumenckiej. Do odpowiedzialności odszkodowawczej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o skutkach niewykonania zobowiązań.

2.

Roszczenie zwrotne przewidziane w ust. 1 przedawnia się z upływem sześciu miesięcy;

staje się wymagalne z chwilą zaspokojenia kupującego, nie później jednak niż w dniu,

w którym sprzedawca obowiązany był to uczynić.

1.

Udzielenie kupującemu gwarancji następuje bez odrębnej opłaty przez oświadczenie gwaranta,

zamieszczone w dokumencie gwarancyjnym lub reklamie, odnoszących się do towaru konsumpcyjnego;

określa ono obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego w przypadku, gdy właściwość

sprzedanego towaru nie odpowiada właściwości wskazanej w tym oświadczeniu. Nie uważa

się za gwarancję oświadczenia, które nie kształtuje obowiązków gwaranta.

2.

Sprzedawca udzielający gwarancji wydaje kupującemu wraz z towarem dokument gwarancyjny;

powinien także sprawdzić zgodność znajdujących się na towarze oznaczeń z danymi zawartymi

w dokumencie gwarancyjnym oraz stan plomb i innych umieszczonych na towarze zabezpieczeń.

3.

Oświadczenie gwarancyjne powinno być sformułowane zgodnie z wymaganiami określonymi

w art. 3 ust. 1 zdanie pierwsze. Jednakże uchybienie tym wymaganiom pozostaje bez

wpływu na ważność gwarancji i nie pozbawia kupującego wynikających z niej uprawnień.

4.

W dokumencie gwarancyjnym należy zamieścić podstawowe dane potrzebne do dochodzenia

roszczeń z gwarancji, w tym w szczególności nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela

w Rzeczypospolitej Polskiej, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej.

Ponadto powinno być w nim zawarte stwierdzenie, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny

nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności

towaru z umową.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 115, poz. 741, Nr 117, poz. 751 i Nr 157, poz. 1040, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 758, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 74, poz. 855 i 857, Nr 88, poz. 983 i Nr 114, poz. 1191, z 2001 r. Nr 11, poz. 91, Nr 71, poz. 733, Nr 130, poz. 1450 i Nr 145, poz. 1638 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 535 dodaje się art. 535

„

Art. 535

Przepisy niniejszego działu stosuje się do sprzedaży konsumenckiej w takim zakresie,

w jakim sprzedaż ta nie jest uregulowana odrębnymi przepisami.

”

;

2)

skreśla się art. 555

3)

po art. 605 dodaje się art. 605

„

Art. 605

Jeżeli umowa dostawy jest zawierana w zakresie działalności przedsiębiorstwa dostawcy,

a odbiorcą jest osoba fizyczna, która nabywa rzeczy w celu niezwiązanym z jej działalnością

gospodarczą ani zawodową, do umowy tej stosuje się przepisy o sprzedaży konsumenckiej.

”

;

4)

po art. 627 dodaje się art. 627

„

Art. 627

Do umowy zawartej, w zakresie działalności przedsiębiorstwa przyjmującego zamówienie,

z osobą fizyczną, która zamawia dzieło, będące rzeczą ruchomą, w celu niezwiązanym

z jej działalnością gospodarczą ani zawodową, stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży

konsumenckiej.

”

;

5)

po art. 770 dodaje się art. 770

„

Art. 770

Do umowy sprzedaży rzeczy ruchomej, zawartej przez komisanta z osobą fizyczną, która

nabywa rzecz w celu niezwiązanym z jej działalnością gospodarczą ani zawodową, stosuje

się przepisy o sprzedaży konsumenckiej.

”

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do sprzedaży konsumenckiej w takim zakresie,

w jakim sprzedaż ta nie jest uregulowana odrębnymi przepisami.

Jeżeli umowa dostawy jest zawierana w zakresie działalności przedsiębiorstwa dostawcy,

a odbiorcą jest osoba fizyczna, która nabywa rzeczy w celu niezwiązanym z jej działalnością

gospodarczą ani zawodową, do umowy tej stosuje się przepisy o sprzedaży konsumenckiej.

Do umowy zawartej, w zakresie działalności przedsiębiorstwa przyjmującego zamówienie,

z osobą fizyczną, która zamawia dzieło, będące rzeczą ruchomą, w celu niezwiązanym

z jej działalnością gospodarczą ani zawodową, stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży

konsumenckiej.

Do umowy sprzedaży rzeczy ruchomej, zawartej przez komisanta z osobą fizyczną, która

nabywa rzecz w celu niezwiązanym z jej działalnością gospodarczą ani zawodową, stosuje

się przepisy o sprzedaży konsumenckiej.