Ustawa z dnia 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. Nr 111, poz. 724, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 21 i Nr 111, poz. 1194) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

używanymi w procedurach doświadczalnych,

”

;

2)

w art. 3 po wyrazach „przepisów ustawy” dodaje się wyrazy „Inspekcja Weterynaryjna oraz inne”, a po wyrazach „z samorządem lekarsko-weterynaryjnym” skreśla się wyrazy „, Państwową Inspekcją Weterynaryjną”;

3)

w art. 4

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

doświadczeniu na zwierzęciu - rozumie się przez to każdą formę wykorzystania zwierzęcia

(kręgowca) do badań naukowych, testów i celów dydaktycznych, łącznie z uśmiercaniem

zwierzęcia do tych celów,

”

b)

w pkt 4 wyrazy „podmiot gospodarczy prowadzący” zastępuje się wyrazami „przedsiębiorcę wykonującego”,

c)

w pkt 7 wyrazy „w chowie i hodowli” zastępuje się wyrazami „w chowie lub hodowli”,

d)

pkt 18 otrzymuje brzmienie

„

18)

zwierzętach gospodarskich - rozumie się przez to zwierzęta gospodarskie w rozumieniu

przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich,

”

e)

pkt 19 otrzymuje brzmienie

„

19)

zwierzętach laboratoryjnych - rozumie się przez to myszy, szczury, świnki morskie,

chomiki syryjskie (złote), króliki, psy, koty, przepiórki oraz zwierzęta naczelne,

z wyjątkiem człowieka, utrzymywane wyłącznie w celu wykorzystania w doświadczeniach

naukowych i testach przez podmiot zarejestrowany na podstawie przepisów o zwalczaniu

chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej,

”

f)

w pkt 20 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 21-23 w brzmieniu

„

21)

zwierzętach wolno żyjących (dzikich) - rozumie się przez to zwierzęta nieudomowione

żyjące w warunkach niezależnych od człowieka,

22)

hodowli zwierząt laboratoryjnych - rozumie się przez to utrzymywanie zwierząt przeznaczonych

wyłącznie do doświadczeń lub testów,

23)

jednostce prowadzącej doświadczenia lub testy - rozumie się przez to jednostkę organizacyjną

uprawnioną do dokonywania doświadczeń lub testów, w której mogą być przetrzymywane

zwierzęta w przeznaczonych do tego celu pomieszczeniach.

”

;

4)

w art. 6 w ust. 2

a)

w pkt 12 wyrazy „w chowie i hodowli” zastępuje się wyrazami „w chowie lub hodowli”,

b)

w pkt 13 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 14 i 15 w brzmieniu

„

14)

trzymanie zwierząt na uwięzi, która powoduje u nich uszkodzenie ciała lub cierpienie

oraz nie zapewnia możliwości niezbędnego ruchu,

15)

organizowanie walk zwierząt

”

;

5)

w art. 7

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi

lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego

ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane

1)

schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub

2)

państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest to

zwierzę gospodarskie, lub

3)

ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane

do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach

zoologicznych.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji,

lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której

statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

1b.

Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu

zwierzę ma być przekazane.

1c.

W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności

uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę

może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą

opiekę.

”

,

c)

w ust. 3 wyrazy „inspektor Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce lub upoważniony przedstawiciel

organizacji społecznej o podobnym statutowym celu działania” zastępuje się wyrazami „upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania

jest ochrona zwierząt,”;

6)

art. 10 otrzymuje brzmienie

„

Art. 10.

1.

Prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wymaga zezwolenia

organu gminy właściwego ze względu na planowane miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania

psa, wydawanego na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać

takiego psa.

2.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa się, jeżeli pies

będzie lub jest utrzymywany w warunkach i w sposób, które stanowią zagrożenie dla

ludzi lub zwierząt.

3.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii Związku

Kynologicznego w Polsce, ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz ras psów uznawanych

za agresywne, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.

”

;

7)

w art. 11

a)

w ust. 2 wyrazy „Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w porozumieniu z Ministrem Ochrony Środowiska,

Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Wyłapywanie bezdomnych zwierząt oraz rozstrzyganie o dalszym postępowaniu z tymi zwierzętami

odbywa się wyłącznie na mocy uchwały rady gminy podjętej po uzgodnieniu z powiatowym

lekarzem weterynarii oraz po zasięgnięciu opinii upoważnionego przedstawiciela organizacji

społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

”

,

c)

w ust. 4 wyrazy „Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce oraz inne organizacje społeczne o podobnym

statutowym celu działania” zastępuje się wyrazami „Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt,”;

8)

po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu

„

Art. 11a.

1.

Rada gminy może w drodze uchwały przyjąć program zapobiegający bezdomności zwierząt

obejmujący w szczególności

1)

sterylizację albo kastrację zwierząt,

2)

poszukiwanie nowych właścicieli dla zwierząt,

3)

usypianie ślepych miotów.

2.

Koszty realizacji programu, o którym mowa w ust. 1, ponosi gmina.

”

;

9)

w art. 12

a)

w ust. 2 wyrazy „chowu i hodowli” zastępuje się wyrazami „chowu lub hodowli”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zabrania się podawania zwierzętom gospodarskim substancji o działaniu hormonalnym,

tyreostatycznym i beta-agonistycznym w celu innym niż leczniczy, z zastrzeżeniem ust.

3a.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Dopuszcza się stosowanie substancji o działaniu hormonalnym w rozrodzie zwierząt gospodarskich.

”

,

d)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

Z zastrzeżeniem ust. 4b zabrania się utrzymywania cieląt

1)

powyżej 8 tygodnia życia w pojedynczych boksach,

2)

na uwięzi, z wyjątkiem pory karmienia, a w czasie jej trwania nie dłużej niż jedną

godzinę.

4b.

Przepis ust. 4a pkt 1 nie dotyczy gospodarstw rolnych, w których jednocześnie utrzymywane

jest mniej niż 6 cieląt.

”

,

e)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

Utrzymujący zwierzęta gospodarskie przechowuje przez okres 3 lat dokumentację weterynaryjną

dotyczącą przebiegu leczenia, przeprowadzonych zabiegów weterynaryjnych oraz padłych

zwierząt.

”

,

f)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska określi, w drodze rozporządzenia, minimalne warunki utrzymywania poszczególnych

gatunków zwierząt gospodarskich, mając na względzie zapewnienie im właściwej opieki.

”

;

10)

w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wprowadzenie dotychczas niestosowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej technologii

chowu zwierząt wymaga uzyskania zezwolenia wojewody stwierdzającego, że technologia

spełnia wymogi określone ustawą.

”

;

11)

w art. 15

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Warunki występów zwierząt, o których mowa w ust. 1, muszą być określone w przygotowanym

przez organizatora występu scenariuszu lub odpowiednim programie zatwierdzonym przez

Głównego Lekarza Weterynarii albo wskazaną przez niego osobę.

”

,

b)

skreśla się ust. 6;

12)

w art. 17

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Tresura zwierząt do celów widowiskowo-rozrywkowych i obronnych nie może być prowadzona

w sposób powodujący ich cierpienie.

”

,

b)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

kultury określi, w drodze rozporządzenia, minimalne warunki utrzymywania poszczególnych

gatunków zwierząt wykorzystywanych do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych,

sportowych i specjalnych, mając na względzie zapewnienie im właściwej opieki.

”

,

c)

skreśla się ust. 9;

13)

w art. 18 w ust. 1 wyrazy „państwowej służby weterynaryjnej” zastępuje się wyrazami „Inspekcji Weterynaryjnej”;

14)

w art. 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Utworzenie nowego ogrodu zoologicznego wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw

środowiska wydawanego po zasięgnięciu opinii marszałka województwa właściwego ze względu

na miejsce utworzenia ogrodu zoologicznego, a także opinii organizacji zrzeszającej

przedstawicieli ogrodów zoologicznych.

”

;

15)

w art. 21 wyrazy „o których mowa w art. 23 ust. 1” zastępuje się wyrazami „o których mowa w art. 33a ust. 1”;

16)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

1.

Pozyskiwanie zwierząt wolno żyjących (dzikich) w celu preparowania ich zwłok wymaga

zezwolenia wojewody właściwego ze względu na miejsce wykonywania eksponatów.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, jeżeli zwłoki zwierząt będą preparowane

wyłącznie w celu naukowym, dydaktycznym lub edukacyjnym.

3.

W zezwoleniu ustala się warunki i sposób pozyskiwania zwierząt, o których mowa w ust.

1, po uzyskaniu opinii starosty właściwego ze względu na miejsce pozyskiwania tych

zwierząt.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do zwierząt wolno żyjących (dzikich), których pozyskiwanie

regulują odrębne przepisy.

5.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa, jeżeli

1)

zachodzi uzasadniona potrzeba ochrony zasobów genetycznych,

2)

przemawiają za tym względy sanitarne.

”

;

17)

po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

Pozyskiwanie zwierząt wolno żyjących (dzikich) w celu tworzenia kolekcji spreparowanych

zwłok tych zwierząt wymaga zgody wojewody właściwego ze względu na miejsce tworzenia

takiej kolekcji.

”

;

18)

skreśla się art. 23;

19)

w art. 24

a)

w ust. 2

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

transportu zwierząt

a)

w okresie okołoporodowym, który odpowiada 10% czasu trwania ciąży danego gatunku przed

porodem i 48 godzinom po porodzie,

b)

młodych do czasu zagojenia pępowiny albo oddzielonych od matek i niezdolnych do przyjmowania

stałych pokarmów,

”

-

w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 i 4 w brzmieniu

„

3)

transportu zwierząt jednokopytnych wielopoziomowymi środkami transportu przeznaczonymi

do przewozu zwierząt oraz transportu grup koni, których kopyta są podkute,

4)

transportu zwierząt chorych oraz rannych lub niesprawnych ruchowo, z wyjątkiem transportu

zwierząt

a)

do leczenia,

b)

do uboju sanitarnego,

c)

przeznaczonych do doświadczeń.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4g w brzmieniu

„

4a.

Wykonywanie zarobkowego transportu drogowego zwierząt może odbywać się wyłącznie przy

użyciu środków transportu dopuszczonych do tego celu.

4b.

Środek transportu drogowego może być dopuszczony do użycia w transporcie zwierząt,

jeżeli spełnia wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 oraz w przepisach wydanych

na podstawie ust. 5.

4c.

Decyzję w sprawie dopuszczenia środka transportu drogowego do użycia w transporcie

zwierząt wydaje powiatowy lekarz weterynarii na wniosek zainteresowanego przewoźnika.

4d.

Decyzja, o której mowa w ust. 4c, zawiera w szczególności

1)

określenie numeru rejestracyjnego środka transportu drogowego,

2)

określenie gatunku zwierząt, które mogą być transportowane przy użyciu danego środka,

3)

określenie terminu ważności decyzji, z tym że nie może on być dłuższy niż 12 miesięcy,

4)

rozstrzygnięcie, czy środek transportu może być wykorzystany do wykonywania transportu

zwierząt trwającego dłużej niż osiem godzin.

4e.

Powiatowy lekarz weterynarii cofa decyzję o dopuszczeniu środka transportu drogowego

do użycia w transporcie zwierząt, jeżeli nie spełnia on wymagań, o których mowa w

ust. 4b.

4f.

Przewoźnik może zatrudniać do transportu zwierząt wyłącznie kierowców i konwojentów

posiadających kwalifikacje niezbędne do transportowania zwierząt, potwierdzone przez

powiatowego lekarza weterynarii.

4g.

Decyzję, o której mowa w ust. 4c, dokumenty potwierdzające kwalifikacje, o których

mowa w ust. 4f, oraz plan trasy przewoźnik dołącza do dokumentów przewozowych.

”

,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa oraz w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób transportu zwierząt, uwzględniając

maksymalny czas transportu zwierząt, częstotliwość i czas trwania obowiązkowych postojów,

zasady tworzenia i funkcjonowania punktów etapowych, wzór planu trasy oraz szczegółowe

wymagania, jakie powinny spełniać środki transportu do przewozu zwierząt, sposób postępowania

ze zwierzętami chorymi i padłymi, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia odpowiednich

i humanitarnych warunków transportu zwierząt.

”

,

d)

po ust. 5 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb potwierdzania kwalifikacji dla kierowców i konwojentów, o których mowa

w ust. 4f, uwzględniając w szczególności wzory zaświadczeń potwierdzających te kwalifikacje,

sposób przeprowadzenia egzaminów i powoływania komisji egzaminacyjnych oraz szczegółowe

programy szkoleń.

”

;

20)

w art. 27 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zabiegi lekarsko-weterynaryjne i zootechniczne lub inne zabiegi wynikające z technologii

produkcji mogą być wykonywane na zwierzętach wyłącznie przez osoby posiadające kwalifikacje

określone odrębnymi przepisami, z zachowaniem koniecznej ostrożności, w sposób zapewniający

ograniczenie cierpień i stresu zwierzęcia.

”

;

21)

w art. 28

a)

w ust. 1 w zdaniu drugim wyrazy „doświadczenia i testy” zastępuje się wyrazami „doświadczenia lub testy”, a wyraz „powtarzalność” zastępuje się wyrazem „powtarzanie”,

b)

w ust. 3 wyrazy „Przewodniczący Komitetu Badań Naukowych” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw nauki”,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Krajowa Komisja Etyczna ustala ogólne zasady funkcjonowania lokalnych komisji etycznych

i wydawania przez nie opinii o dopuszczalności przeprowadzania doświadczeń lub testów

na zwierzętach oraz rozpatruje odwołania od opinii lokalnych komisji etycznych. Zezwolenie

na prowadzenie badań wydaje kierownik jednostki organizacyjnej upoważnionej do przeprowadzania

doświadczeń lub testów na zwierzętach, o której mowa w ust. 8, po uzyskaniu pozytywnej

opinii odpowiedniej komisji etycznej.

”

,

d)

skreśla się ust. 7,

e)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Doświadczenia i testy na zwierzętach mogą być przeprowadzane wyłącznie w umieszczonych

w wykazie, o którym mowa w ust. 10, jednostkach organizacyjnych szkół wyższych, instytutach

naukowo-badawczych, placówkach naukowych Polskiej Akademii Nauk, urzędowych laboratoriach

weterynaryjnych oraz wytwórniach leków lub biopreparatów i przez osoby posiadające

odpowiednie kwalifikacje oraz indywidualne zezwolenie wydane przez kierownika właściwej

jednostki organizacyjnej.

”

,

f)

po ust. 8 dodaje się ust. 8a i 8b w brzmieniu

„

8a.

Kierownik jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 8, wyznacza, w porozumieniu

z lokalną komisją etyczną, osobę odpowiedzialną za opiekę nad zwierzętami, zapewnienie

zachowania warunków bytowania określonych w ustawie i przepisach wydanych na jej podstawie

oraz za przebieg doświadczeń zgodnych z protokołem zatwierdzonym przez lokalną komisję

etyczną.

8b.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 8, jest obowiązana do prowadzenia dokumentacji

dotyczącej zwierząt wykorzystywanych do doświadczeń lub testów obejmującej w szczególności

liczby i gatunki zwierząt nabytych w tym celu, miejsce ich pochodzenia i dane dostawców

oraz dokumentację doświadczeń przeprowadzanych na tych zwierzętach. Dokumentacja ta

ma być przechowywana przez okres 3 lat i udostępniana Inspekcji Weterynaryjnej na

każde jej żądanie.

”

,

g)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Procedura doświadczeń lub testów przeprowadzanych na zwierzętach musi być zgodna z

opinią lokalnej komisji etycznej, o której mowa w ust. 5, i podlega kontroli.

”

,

h)

dodaje się ust. 10 i 11 w brzmieniu

„

10.

Minister właściwy do spraw nauki prowadzi wykaz jednostek, o których mowa w ust. 8,

i ogłasza go w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski».

11.

Minister właściwy do spraw nauki, w drodze rozporządzenia, określi tryb składania

wniosków o umieszczenie w wykazie i o skreślenie z tego wykazu, mając na względzie

konieczność ujednolicenia wymagań dotyczących składanych wniosków.

”

;

22)

w art. 29

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do doświadczeń i testów należy używać zwierząt umożliwiających uzyskanie celu naukowego

lub diagnostycznego.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Z zastrzeżeniem ust. 5 zabrania się używania do doświadczeń i testów zwierząt niepochodzących

z hodowli zwierząt laboratoryjnych.

1b.

Zabrania się używania do doświadczeń zwierząt bezdomnych.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zezwolenie na hodowlę zwierząt laboratoryjnych jest wydawane, jeżeli zwierzęta utrzymywane

będą w warunkach odpowiednich dla danego gatunku, a w szczególności będą miały zapewnioną

możliwość ruchu, dostateczne zaopatrzenie w karmę i wodę oraz właściwą opiekę.

”

,

d)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu

„

3a.

Wniosek o wydanie zezwolenia na hodowlę zwierząt laboratoryjnych zawiera w szczególności

następujące dane

1)

imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy,

2)

określenie gatunku zwierząt, które będą przedmiotem hodowli,

3)

wskazanie udokumentowanego tytułu prawnego do obiektów i gruntów, na których ma być

prowadzona wnioskowana działalność,

4)

wskazanie posiadanych kwalifikacji i doświadczenia wnioskodawcy i osób odpowiedzialnych

za opiekę nad zwierzętami w zakresie hodowli zwierząt laboratoryjnych,

5)

dotyczące wyposażenia obiektów, w których ma być prowadzona wnioskowana działalność.

3b.

Zezwolenie na hodowlę zwierząt laboratoryjnych może zostać cofnięte, jeżeli zwierzęta

utrzymywane są w sposób niezgodny z warunkami, o których mowa w ust. 3.

”

,

e)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

nauki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki utrzymywania zwierząt

w hodowlach zwierząt laboratoryjnych oraz w jednostkach prowadzących doświadczenia

lub testy, mając na względzie konieczność zapewnienia tym zwierzętom właściwej opieki

i warunków bytowania, a w szczególności minimalnej przestrzeni umożliwiającej swobodę

ruchu oraz odpowiedniego pojenia i karmienia, biorąc pod uwagę humanitarne traktowanie

tych zwierząt.

”

,

f)

po ust. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Dopuszcza się używanie do doświadczeń lub testów

1)

zwierząt wolno żyjących (dzikich) albo gospodarskich, jeżeli cel doświadczenia lub

testu nie może być osiągnięty przy użyciu innych zwierząt,

2)

zwierząt gatunków uznanych za zagrożone wyginięciem, o których mowa w Załączniku I do Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami

gatunków zagrożonych wyginięciem, sporządzonej w Waszyngtonie dnia 3 marca 1973 r.

(Dz. U. z 1991 r. Nr 27, poz. 112 i z 2000 r. Nr 66, poz. 802), jeżeli doświadczenie lub test ma na celu ochronę tych gatunków albo kiedy użycie

tych zwierząt jest niezbędne dla osiągnięcia ważnego celu biomedycznego.

”

;

23)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

szczegółowy sposób powoływania, organizację, działalność, sposób finansowania Krajowej

Komisji Etycznej oraz lokalnych komisji etycznych, o których mowa w art. 28 ust. 3

i 4, uwzględniając tryb wyłaniania kandydatów do poszczególnych komisji, a także sposób

ustalania ich wynagrodzeń, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia sprawnego działania

komisji oraz wprowadzenie kadencyjności pełnienia funkcji przez członków tych komisji,

2)

szczegółowe warunki przeprowadzania doświadczeń lub testów na zwierzętach oraz sposób

ich kontrolowania, uwzględniając określenie sposobu prowadzenia rejestru zwierząt

laboratoryjnych oraz dokumentacji doświadczeń lub testów przeprowadzanych na zwierzętach

przez jednostki organizacyjne uprawnione do ich przeprowadzania, mając na względzie

potrzebę prowadzenia właściwej dokumentacji doświadczeń lub testów, kwalifikacje osób

kierujących doświadczeniami lub testami, a także zapewnienie właściwej kontroli nad

wykonywaniem tych doświadczeń lub testów.

”

;

24)

tytuł rozdziału 10 otrzymuje brzmienie

„

Ubój, uśmiercanie i ograniczenie populacji zwierząt

”

;

25)

w art. 33

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Uśmiercanie zwierząt może odbywać się wyłącznie w sposób humanitarny polegający na

zadawaniu przy tym minimum cierpienia fizycznego i psychicznego.

”

,

b)

w ust. 3 wyrazy „inspektor Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce lub innej organizacji o podobnym

statutowym celu działania” zastępuje się wyrazami „członek Polskiego Związku Łowieckiego, inspektor organizacji społecznej, której statutowym

celem działania jest ochrona zwierząt”;

26)

po art. 33 dodaje się art. 33a w brzmieniu

„

Art. 33a.

1.

W przypadku gdy zwierzęta stanowią nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub

gospodarki człowieka, w tym gospodarki łowieckiej, dopuszcza się podjęcie działań

mających na celu ograniczenie populacji tych zwierząt.

2.

Wojewoda, po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody, organizacji społecznej,

której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, oraz Polskiego Związku Łowieckiego,

określi, w drodze rozporządzenia porządkowego, miejsce, warunki, czas i sposoby ograniczenia

populacji zwierząt, o których mowa w ust. 1.

3.

Zdziczałe psy i koty przebywające bez opieki i dozoru człowieka na terenie obwodów

łowieckich w odległości większej niż 200 m od zabudowań mieszkalnych i stanowiące

zagrożenie dla zwierząt dziko żyjących, w tym zwierząt łownych, mogą być zwalczane

przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich. Art. 33 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

”

;

27)

w art. 34

a)

w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

uboju lub uśmiercania zwierząt kręgowych przy udziale dzieci lub w ich obecności,

”

b)

skreśla się ust. 5,

c)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje

osób uprawnionych do zawodowego uboju, dopuszczalne metody uboju i uśmiercania zwierząt

stosownie do gatunku, mając na względzie zapewnienie humanitarnych warunków uboju

i uśmiercania zwierząt.

”

;

28)

dodaje się rozdział 10a w brzmieniu

„

Rozdział 10a

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt

Art. 34a.

1.

Inspekcja Weterynaryjna sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt.

2.

W zakresie wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1, pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej

oraz osoby wyznaczone przez organy tej Inspekcji posiadają uprawnienia określone w

przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa

oraz o Inspekcji Weterynaryjnej.

3.

Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą

współdziałać z Inspekcją Weterynaryjną w sprawowaniu nadzoru, o którym mowa w ust.

1.

4.

Przy wykonywaniu nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w zakresie

utrzymywania zwierząt wykorzystywanych do doświadczeń i testów oraz przeprowadzenia

tych doświadczeń lub testów Inspekcja Weterynaryjna współpracuje z Krajową Komisją

Etyczną oraz z lokalnymi komisjami etycznymi.

”

;

29)

w art. 35

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów

art. 6 ust. 1, art. 33 lub art. 34 ust. 1-4 albo znęca się nad nim w sposób określony

w art. 6 ust. 2 i art. 31,

podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywnie.

”

,

b)

w ust. 5 skreśla się wyrazy „rzecz Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce lub na inny”;

30)

w art. 37

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kto narusza nakazy albo zakazy określone w art. 9, art. 12 ust. 1-6, art. 13 ust.

1, art. 14, art. 15 ust. 1-5, art. 16, art. 17 ust. 1-7, art. 18, art. 19, art. 22

ust. 1, art. 22a, art. 24 ust. 1-3, art. 25, art. 27, art. 28 ust. 1, 5 i 8-9, art.

29 ust. 1 i art. 30,

podlega karze aresztu lub grzywny.

”

,

b)

w ust. 4 skreśla się wyrazy „rzecz Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce lub na inny”;

31)

po art. 37 dodaje się art. 37a-37c w brzmieniu

„

Art. 37a.

1.

Kto prowadzi hodowlę lub utrzymuje psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego

zezwolenia,

podlega karze aresztu lub grzywny.

2.

W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierzęcia.

Art. 37b.

Kto, wykonując działalność w zakresie zarobkowego transportu drogowego zwierząt

1)

transportuje zwierzęta środkami transportu, które nie zostały dopuszczone do użycia

w transporcie zwierząt przez powiatowego lekarza weterynarii, lub

2)

nie zapewnia transportowanym zwierzętom warunków transportu określonych w ustawie

oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 5 i 6,

podlega karze aresztu lub grzywny.

Art. 37c.

1.

Kto prowadzi hodowlę zwierząt laboratoryjnych

1)

bez wymaganego zezwolenia lub

2)

nie zapewnia zwierzętom utrzymywanym w tych hodowlach właściwych warunków bytowania,

podlega karze aresztu lub grzywny.

2.

W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierząt.

”

;

32)

art. 38 otrzymuje brzmienie

„

Art. 38.

1.

Sąd przekazuje zawiadomienie o wydanym prawomocnym orzeczeniu o przepadku zwierzęcia

organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, biorącej

udział w postępowaniu lub innej organizacji o takim samym statutowym celu działania.

2.

Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 1, po otrzymaniu zawiadomienia jest obowiązana

powiadomić niezwłocznie powiatowego lekarza weterynarii o wejściu w posiadanie zwierzęcia.

3.

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii

niezwłocznie przeprowadza badanie zwierzęcia.

4.

Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 2, przekazuje zwierzę nieodpłatnie

1)

schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub

2)

państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest to

zwierzę gospodarskie, lub

3)

ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane

do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach

zoologicznych.

5.

Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 4, następuje za zgodą podmiotu, któremu

zwierzę ma być przekazane.

6.

W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 5, lub wystąpienia innych okoliczności

uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 4, zwierzę

może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą

opiekę.

7.

Z przekazania zwierzęcia sporządza się protokół, który zawiera

1)

datę przekazania zwierzęcia,

2)

nazwę, siedzibę i adres organizacji społecznej przekazującej zwierzę,

3)

nazwę i siedzibę osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej albo imię, nazwisko,

miejsce zamieszkania i adres osoby fizycznej, której zwierzę jest przekazywane,

4)

określenie gatunku, wieku i płci zwierzęcia,

5)

informację o stanie zdrowia zwierzęcia.

8.

Koszty wykonania orzeczenia o przepadku zwierzęcia ponosi skazany.

”

;

33)

w art. 39

a)

w ust. 1 wyrazy „Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce oraz inne organizacje społeczne, których” zastępuje się wyrazami „organizacja społeczna, której”,

b)

skreśla się ust. 2;

34)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą

współdziałać z właściwymi instytucjami państwowymi i samorządowymi w ujawnianiu oraz

ściganiu przestępstw i wykroczeń określonych w ustawie.

”

1.

Kierowcy i konwojenci zatrudnieni do przewozu zwierząt są obowiązani do potwierdzenia,

do dnia 31 grudnia 2003 r., kwalifikacji do transportu tych zwierząt.

2.

Przewoźnicy wykonujący działalność w zakresie zarobkowego transportu drogowego zwierząt

są obowiązani do spełnienia wymogów wynikających z niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia

2003 r.

Jednostki organizacyjne prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy doświadczenia lub

testy na zwierzętach są obowiązane do złożenia wniosku o umieszczenie ich w wykazie,

o którym mowa w art. 28 ust. 10 ustawy określonej w art. 1, w terminie 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy dotyczące wydania zezwolenia

na

1)

utrzymywanie psa rasy uznanej za agresywną,

2)

hodowlę zwierząt laboratoryjnych

- toczy się na podstawie dotychczasowych przepisów.

Inspekcja Weterynaryjna wykonuje nadzór w zakresie

1)

utrzymywania zwierząt wykorzystywanych do doświadczeń i testów oraz przeprowadzania

tych doświadczeń i testów,

2)

utrzymywania i wykorzystywania zwierząt do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych,

sportowych i specjalnych,

3)

tresury zwierząt dla celów widowiskowo-rozrywkowych i obronnych,

4)

utrzymywania zwierząt w ogrodach zoologicznych oraz hodowlach zwierząt zarejestrowanych

zgodnie z odrębnymi przepisami

- od dnia 1 stycznia 2003 r.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują moc

dotychczasowe przepisy wykonawcze, jeżeli nie są z nią sprzeczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wymaga zezwolenia

organu gminy właściwego ze względu na planowane miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania

psa, wydawanego na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać

takiego psa.

2.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa się, jeżeli pies

będzie lub jest utrzymywany w warunkach i w sposób, które stanowią zagrożenie dla

ludzi lub zwierząt.

3.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii Związku

Kynologicznego w Polsce, ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz ras psów uznawanych

za agresywne, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.

1.

Rada gminy może w drodze uchwały przyjąć program zapobiegający bezdomności zwierząt

obejmujący w szczególności

1)

sterylizację albo kastrację zwierząt,

2)

poszukiwanie nowych właścicieli dla zwierząt,

3)

usypianie ślepych miotów.

2.

Koszty realizacji programu, o którym mowa w ust. 1, ponosi gmina.

1.

Pozyskiwanie zwierząt wolno żyjących (dzikich) w celu preparowania ich zwłok wymaga

zezwolenia wojewody właściwego ze względu na miejsce wykonywania eksponatów.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, jeżeli zwłoki zwierząt będą preparowane

wyłącznie w celu naukowym, dydaktycznym lub edukacyjnym.

3.

W zezwoleniu ustala się warunki i sposób pozyskiwania zwierząt, o których mowa w ust.

1, po uzyskaniu opinii starosty właściwego ze względu na miejsce pozyskiwania tych

zwierząt.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do zwierząt wolno żyjących (dzikich), których pozyskiwanie

regulują odrębne przepisy.

5.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa, jeżeli

1)

zachodzi uzasadniona potrzeba ochrony zasobów genetycznych,

2)

przemawiają za tym względy sanitarne.

Pozyskiwanie zwierząt wolno żyjących (dzikich) w celu tworzenia kolekcji spreparowanych

zwłok tych zwierząt wymaga zgody wojewody właściwego ze względu na miejsce tworzenia

takiej kolekcji.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

szczegółowy sposób powoływania, organizację, działalność, sposób finansowania Krajowej

Komisji Etycznej oraz lokalnych komisji etycznych, o których mowa w art. 28 ust. 3

i 4, uwzględniając tryb wyłaniania kandydatów do poszczególnych komisji, a także sposób

ustalania ich wynagrodzeń, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia sprawnego działania

komisji oraz wprowadzenie kadencyjności pełnienia funkcji przez członków tych komisji,

2)

szczegółowe warunki przeprowadzania doświadczeń lub testów na zwierzętach oraz sposób

ich kontrolowania, uwzględniając określenie sposobu prowadzenia rejestru zwierząt

laboratoryjnych oraz dokumentacji doświadczeń lub testów przeprowadzanych na zwierzętach

przez jednostki organizacyjne uprawnione do ich przeprowadzania, mając na względzie

potrzebę prowadzenia właściwej dokumentacji doświadczeń lub testów, kwalifikacje osób

kierujących doświadczeniami lub testami, a także zapewnienie właściwej kontroli nad

wykonywaniem tych doświadczeń lub testów.

1.

W przypadku gdy zwierzęta stanowią nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub

gospodarki człowieka, w tym gospodarki łowieckiej, dopuszcza się podjęcie działań

mających na celu ograniczenie populacji tych zwierząt.

2.

Wojewoda, po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody, organizacji społecznej,

której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, oraz Polskiego Związku Łowieckiego,

określi, w drodze rozporządzenia porządkowego, miejsce, warunki, czas i sposoby ograniczenia

populacji zwierząt, o których mowa w ust. 1.

3.

Zdziczałe psy i koty przebywające bez opieki i dozoru człowieka na terenie obwodów

łowieckich w odległości większej niż 200 m od zabudowań mieszkalnych i stanowiące

zagrożenie dla zwierząt dziko żyjących, w tym zwierząt łownych, mogą być zwalczane

przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich. Art. 33 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Inspekcja Weterynaryjna sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt.

2.

W zakresie wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1, pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej

oraz osoby wyznaczone przez organy tej Inspekcji posiadają uprawnienia określone w

przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa

oraz o Inspekcji Weterynaryjnej.

3.

Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą

współdziałać z Inspekcją Weterynaryjną w sprawowaniu nadzoru, o którym mowa w ust.

1.

4.

Przy wykonywaniu nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w zakresie

utrzymywania zwierząt wykorzystywanych do doświadczeń i testów oraz przeprowadzenia

tych doświadczeń lub testów Inspekcja Weterynaryjna współpracuje z Krajową Komisją

Etyczną oraz z lokalnymi komisjami etycznymi.

1.

Kto prowadzi hodowlę lub utrzymuje psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego

zezwolenia,

podlega karze aresztu lub grzywny.

2.

W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierzęcia.

Kto, wykonując działalność w zakresie zarobkowego transportu drogowego zwierząt

1)

transportuje zwierzęta środkami transportu, które nie zostały dopuszczone do użycia

w transporcie zwierząt przez powiatowego lekarza weterynarii, lub

2)

nie zapewnia transportowanym zwierzętom warunków transportu określonych w ustawie

oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 5 i 6,

podlega karze aresztu lub grzywny.

1.

Kto prowadzi hodowlę zwierząt laboratoryjnych

1)

bez wymaganego zezwolenia lub

2)

nie zapewnia zwierzętom utrzymywanym w tych hodowlach właściwych warunków bytowania,

podlega karze aresztu lub grzywny.

2.

W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierząt.

1.

Sąd przekazuje zawiadomienie o wydanym prawomocnym orzeczeniu o przepadku zwierzęcia

organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, biorącej

udział w postępowaniu lub innej organizacji o takim samym statutowym celu działania.

2.

Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 1, po otrzymaniu zawiadomienia jest obowiązana

powiadomić niezwłocznie powiatowego lekarza weterynarii o wejściu w posiadanie zwierzęcia.

3.

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii

niezwłocznie przeprowadza badanie zwierzęcia.

4.

Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 2, przekazuje zwierzę nieodpłatnie

1)

schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub

2)

państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest to

zwierzę gospodarskie, lub

3)

ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane

do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach

zoologicznych.

5.

Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 4, następuje za zgodą podmiotu, któremu

zwierzę ma być przekazane.

6.

W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 5, lub wystąpienia innych okoliczności

uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 4, zwierzę

może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą

opiekę.

7.

Z przekazania zwierzęcia sporządza się protokół, który zawiera

1)

datę przekazania zwierzęcia,

2)

nazwę, siedzibę i adres organizacji społecznej przekazującej zwierzę,

3)

nazwę i siedzibę osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej albo imię, nazwisko,

miejsce zamieszkania i adres osoby fizycznej, której zwierzę jest przekazywane,

4)

określenie gatunku, wieku i płci zwierzęcia,

5)

informację o stanie zdrowia zwierzęcia.

8.

Koszty wykonania orzeczenia o przepadku zwierzęcia ponosi skazany.

Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą

współdziałać z właściwymi instytucjami państwowymi i samorządowymi w ujawnianiu oraz

ściganiu przestępstw i wykroczeń określonych w ustawie.