Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze.

1.

Przepisy Prawa lotniczego regulują stosunki prawne z zakresu lotnictwa cywilnego.

2.

Przepisy Prawa lotniczego stosuje się do polskiego lotnictwa cywilnego oraz, w zakresie

ustalonym przez to prawo, również do obcego lotnictwa cywilnego.

3.

Lotnictwo cywilne obejmuje wszystkie rodzaje lotnictwa, z wyjątkiem lotnictwa państwowego,

to jest państwowych statków powietrznych oraz lotnisk państwowych wykorzystywanych

wyłącznie do startów i lądowań państwowych statków powietrznych.

4.

Przepisów prawa lotniczego nie stosuje się do lotnictwa państwowego, z wyjątkiem przepisów

art. 1 ust. 6-7, art. 2, 3-10, art. 11 ust. 1, art. 12, 14, 33, art. 35 ust. 2, art.

43, 44, 60, 74, 75, art. 76 ust. 2, art. 89, 92, 119-125, 128, 130, 133, 140, 149

i 150 ustawy, oraz z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W przypadku wykorzystywania

1)

polskich i obcych państwowych statków powietrznych do prowadzenia działalności innej

niż służba publiczna,

2)

lotnisk lotnictwa państwowego do startów i lądowań cywilnych statków powietrznych

oraz statków, o których mowa w pkt 1,

przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.

6.

Nadzór nad działalnością lotnictwa państwowego, z zastrzeżeniem przepisów ustawy,

sprawują odpowiednio ministrowie właściwi ze względu na przynależność jednostki będącej

właścicielem lub użytkownikiem państwowego statku powietrznego lub zarządzającej lotniskiem.

7.

Ministrowie właściwi do spraw: transportu, spraw wewnętrznych, środowiska oraz Minister

Obrony Narodowej określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki stosowania

przepisów prawa lotniczego do państwowych statków powietrznych oraz do lotnisk wykorzystywanych

wyłącznie do startów i lądowań tych statków powietrznych, biorąc pod uwagę szczególny

charakter zadań realizowanych przez lotnictwo państwowe.

8.

Przepisy prawa lotniczego dotyczące przewozów lotniczych stosuje się odpowiednio do

nieodpłatnych przewozów dokonywanych przez przewoźnika lotniczego.

W rozumieniu przepisów ustawy

1)

statkiem powietrznym jest urządzenie zdolne do unoszenia się w atmosferze na skutek

oddziaływania powietrza innego niż oddziaływanie powietrza odbitego od podłoża,

2)

polskim państwowym statkiem powietrznym jest

a)

statek powietrzny używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej (wojskowy statek

powietrzny),

b)

statek powietrzny używany przez jednostki organizacyjne Straży Granicznej, Policji,

Państwowej Straży Pożarnej i służby celnej (statek powietrzny lotnictwa służb porządku

publicznego),

3)

użytkownikiem statku powietrznego jest jego właściciel lub inna osoba wpisana jako

użytkownik do rejestru statków powietrznych,

4)

lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości

lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego

ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i

urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk,

5)

lądowiskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości

lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego ruchu statków

powietrznych, ujęty w ewidencji lądowisk,

6)

część lotnicza lotniska to obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań statków

powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami

służącymi do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest kontrolowany,

7)

zarządzającym lotniskiem jest podmiot, który został wpisany jako zarządzający do rejestru

lotnisk cywilnych,

8)

lądowaniem handlowym jest lądowanie w celu zabrania lub pozostawienia pasażerów, bagażu,

towarów lub poczty, przewożonych odpłatnie,

9)

lotem handlowym jest lot związany z lądowaniem handlowym,

10)

lotem międzynarodowym jest lot, w trakcie którego następuje przekroczenie granicy

państwowej,

11)

lotem tranzytowym jest lot w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej, rozpoczynający

się i kończący poza jej terytorium,

12)

lotem długodystansowym jest jednoodcinkowy lot na dystansie, którego pokonanie wymaga

minimum 8 godzin lotu statku powietrznego,

13)

przewozem lotniczym jest przewóz pasażerów, bagażu, towarów lub poczty, wykonywany

statkiem powietrznym odpłatnie,

14)

regularnym przewozem lotniczym jest przewóz lotniczy, jeżeli w każdym locie miejsca

w statkach powietrznych przeznaczone do przewozu pasażerów, bagażu, towarów lub poczty

są publicznie oferowane do nabycia, a przewóz jest wykonywany między tymi samymi punktami

według opublikowanego rozkładu lotów albo w stałych odstępach czasu lub z częstotliwością

wskazującą na regularność lotów,

15)

przewozem czarterowym jest przewóz lotniczy dokonywany na podstawie umowy czarteru

lotniczego, w której przewoźnik lotniczy oddaje do dyspozycji czarterującego określoną

liczbę miejsc lub pojemność statku powietrznego w celu wykonania określonego przewozu

pasażerów, bagażu lub poczty, wskazanych przez czarterującego,

16)

przewoźnikiem lotniczym jest podmiot uprawniony do wykonywania przewozów lotniczych

na podstawie koncesji - w przypadku polskiego przewoźnika lotniczego, lub na podstawie

odpowiedniego aktu właściwego organu obcego państwa - w przypadku obcego przewoźnika

lotniczego,

17)

portem lotniczym jest lotnisko użytku publicznego wykorzystywane do lotów handlowych,

18)

obowiązek użyteczności publicznej polega na zobowiązaniu

a)

przewoźnika lotniczego do zapewnienia świadczenia usług przewozu lotniczego, spełniających

określone wymogi co do ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i taryf, których

przewoźnik lotniczy nie spełniałby, kierując się jedynie interesem handlowym,

b)

zarządzającego lotniskiem do zapewnienia funkcjonowania lotniska z zachowaniem określonych

wymagań, których zarządzający lotniskiem nie spełniałby, kierując się jedynie interesem

handlowym

- na warunkach określonych zgodnie z niniejszą ustawą.

1.

Do stosunków prawnych z zakresu lotnictwa cywilnego stosuje się przepisy Prawa lotniczego,

o ile wiążące Rzeczpospolitą Polską ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią

inaczej.

2.

Wiążące uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych na podstawie ratyfikowanych

umów międzynarodowych, w tym przyjęte przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa

Cywilnego (ICAO) załączniki do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7

grudnia 1944 r.

(Dz. U. z 1959 r. Nr 35, poz. 212 i 214, z 1963 r. Nr 24, poz. 137 i 138, z 1969 r. Nr 27, poz. 210 i 211, z 1976 r. Nr 21, poz. 130 i 131, Nr 32, poz. 188 i 189 i Nr 39, poz. 227 i 228, z 1984 r. Nr 39, poz. 199 i 200 oraz z 2000 r. Nr 39, poz. 446 i 447), oraz ich zmiany, ogłaszane są bez zbędnej zwłoki wraz z oświadczeniami rządowymi

dotyczącymi ich obowiązywania. Oświadczenia rządowe ogłaszane są w Dzienniku Ustaw

Rzeczypospolitej Polskiej ze wskazaniem miejsca publikacji uchwał będących przedmiotem

ogłoszenia.

3.

Jeżeli wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, w tym wiążące uchwały organizacji

międzynarodowych ustanowionych tymi umowami, przewidują jednakowe traktowanie podmiotu

polskiego i podmiotu obcego, minister właściwy do spraw transportu zapewni również

w aktach wykonawczych do niniejszej ustawy jednakowe traktowanie tych podmiotów.

4.

Dla zwiększenia bezpieczeństwa i efektywności działania lotnictwa cywilnego minister

właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić do stosowania

wymagania międzynarodowe o charakterze specjalistycznym, w tym dotyczące bezpieczeństwa

lotnictwa, budowy i eksploatacji statków powietrznych oraz urządzeń infrastruktury

naziemnej, ustanawiane w szczególności przez

1)

Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO),

2)

Europejską Konferencję Lotnictwa Cywilnego (ECAC), w tym Zrzeszenie Władz Lotniczych

(JAA),

3)

Europejską Organizację do Spraw Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (EUROCONTROL).

5.

Uchwały organizacji międzynarodowych, o których mowa w ust. 2, oraz wymagania międzynarodowe,

o których mowa w ust. 4, zwane są dalej „przepisami międzynarodowymi”.

1.

Rzeczpospolita Polska ma całkowite i wyłączne zwierzchnictwo w swojej przestrzeni

powietrznej. Funkcje wynikające z tego zwierzchnictwa wykonuje, w zakresie niezwiązanym

z umacnianiem obronności państwa, minister właściwy do spraw transportu.

2.

Minister właściwy do spraw transportu oraz Minister Obrony Narodowej określą, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady wykonywania funkcji wynikających ze zwierzchnictwa

w polskiej przestrzeni powietrznej oraz umacniania obronności, o których mowa w ust.

1, na czas pokoju, uwzględniając związane z tym obowiązki i uprawnienia odpowiednich

służb i organów oraz zasadę współpracy państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym

z odpowiednimi służbami wojskowymi.

3.

Minister właściwy do spraw transportu oraz Minister Obrony Narodowej określą, w drodze

rozporządzenia, zasady oraz tryb przekazywania Ministrowi Obrony Narodowej funkcji,

o których mowa w ust. 1, na czas wojny, stanu wojennego lub stanu wyjątkowego, z uwzględnieniem

określenia w tym przypadku zasad współpracy państwowego organu zarządzania ruchem

lotniczym z odpowiednimi służbami wojskowymi.

1.

W ramach wykonywania zwierzchnictwa, o którym mowa w art. 4, ruch lotniczy w polskiej

przestrzeni powietrznej jest zarządzany przez polski państwowy organ zarządzania ruchem

lotniczym zgodnie z niniejszą ustawą i innymi ustawami oraz przepisami wydanymi na

ich podstawie.

2.

Na podstawie umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską realizowanie niektórych

zadań w zakresie zarządzania, o którym mowa w ust. 1, może być

1)

rozciągnięte na przestrzeń powietrzną poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

wykonywane przy pomocy organów międzynarodowych określonych w tych umowach,

3)

wykonywane przy pomocy organów zarządzania ruchem lotniczym innych państw.

W czasie lotu w polskiej przestrzeni powietrznej i w czasie przebywania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wszystkie statki powietrzne oraz osoby i rzeczy na tych

statkach podlegają prawu polskiemu, chyba że prawo to stanowi inaczej.

W czasie lotu poza granicami polskiej przestrzeni powietrznej i w czasie przebywania

na obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego państwa polskie statki powietrzne

oraz osoby i rzeczy na tych statkach podlegają prawu polskiemu, chyba że prawo to

stanowi inaczej.

Lot i manewrowanie statku powietrznego odbywają się zgodnie z przepisami obowiązującymi

w granicach danego terytorium, a na obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego

państwa - zgodnie z przepisami międzynarodowymi.

Polską ustawę karną stosuje się do obywateli polskich i cudzoziemców, którzy popełnili

za granicą

1)

przestępstwo lub wykroczenie przeciwko Prawu lotniczemu, o których mowa w art. 210-212,

jeżeli

a)

sprawcą jest właściciel, użytkownik albo inny posiadacz bądź członek załogi polskiego

statku powietrznego,

b)

sprawcą jest osoba mająca miejsce zamieszkania lub prowadząca przedsiębiorstwo w Rzeczypospolitej

Polskiej, w tym członkowie władz takich przedsiębiorstw, będąca użytkownikiem obcego

statku powietrznego, bądź członek załogi takiego statku,

c)

czyn został popełniony na polskim statku powietrznym albo na statku powietrznym, którego

użytkownikiem jest osoba, o której mowa w lit. b),

2)

przestępstwo lub wykroczenie przeciwko przepisom, o których mowa w art. 8, lub inne

przestępstwo podlegające obowiązkowemu ściganiu zgodnie z międzynarodowymi umowami

ratyfikowanymi przez Rzeczpospolitą Polską.

Prawa i obowiązki członków załogi statku powietrznego wynikające ze stosunku pracy

ocenia się według prawa państwa przynależności danego statku, a jeżeli statek powietrzny

jest używany przez przewoźnika lotniczego mającego siedzibę w innym państwie - według

prawa państwa, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa tego przewoźnika, chyba

że strony skorzystały z możliwości wyboru innego prawa.

1.

Prawa rzeczowe na statku powietrznym ocenia się według prawa państwa przynależności

danego statku.

2.

Prawa rzeczowe na statku powietrznym ustanowione zgodnie z prawem obcego państwa,

w którym statek powietrzny był zarejestrowany w chwili ich ustanowienia, i wpisane

do rejestru statków powietrznych tego państwa, uznaje się również w Rzeczypospolitej

Polskiej, o ile zostały wpisane do polskiego rejestru statków powietrznych.

1.

Roszczenia o wynagrodzenie szkód wyrządzonych w związku z używaniem statku powietrznego

osobom i w mieniu znajdującym się poza tym statkiem, włączając w to szkody powstałe

w razie zderzenia statków powietrznych, jak również roszczenia o wynagrodzenie za

pomoc udzieloną przez statek powietrzny lub statkowi powietrznemu ocenia się według

prawa państwa, na którego obszarze zdarzenie nastąpiło; jeżeli zdarzenie nastąpiło

na obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego państwa, stosuje się prawo sądu,

który spór rozpoznaje.

2.

Jeżeli zainteresowane strony i statki powietrzne, których spór dotyczy, mają tę samą

przynależność państwową, stosuje się prawo państwa ich przynależności bez względu

na miejsce zdarzenia, chyba że strony skorzystają z możliwości wyboru innego prawa.

Do umów o przewóz lotniczy, w tym także umów o przewóz na zasadzie czarteru lotniczego,

oraz do roszczeń z tytułu szkód powstałych w czasie wykonywania tych umów stosuje

się prawo polskie, jeżeli umowa została zawarta lub podlega wykonaniu w Rzeczypospolitej

Polskiej albo przewóz ma być wykonany przez polskiego przewoźnika lotniczego, chyba

że strony skorzystały z możliwości wyboru innego prawa.

Prawo właściwe dla oceny stosunków cywilnoprawnych powstałych na skutek zdarzenia

na statku powietrznym w czasie lotu lub w czasie przebywania na obszarze niepodlegającym

zwierzchnictwu żadnego państwa ustala się tak, jak gdyby zdarzenie to nastąpiło w

miejscu, w którym statek jest zarejestrowany.

1.

Ilekroć w przepisach mowa jest o obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego państwa,

dotyczy to także obszarów o nieokreślonym zwierzchnictwie.

2.

W sprawach nieuregulowanych w art. 6-14 do określania właściwości prawa stosuje się

przepisy prawa prywatnego międzynarodowego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu jest naczelnym organem administracji rządowej

właściwym w sprawach lotnictwa cywilnego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad polskim lotnictwem cywilnym

i nad działalnością obcego lotnictwa cywilnego w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

ustalonym w niniejszej ustawie i innych ustawach oraz umowach międzynarodowych.

3.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, przyjmuje program

rozwoju sieci lotnisk i lotniczych urządzeń naziemnych jako elementów infrastruktury

transportowej, a także związane z tym programy rządowe, na zasadach określonych w

przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 14, poz. 124, Nr 100, poz. 1085, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1804 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 113, poz. 984).

4.

Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad działalnością Prezesa Urzędu

Lotnictwa Cywilnego, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw transportu działa niezależna, stała Państwowa Komisja

Badania Wypadków Lotniczych, prowadząca badania wypadków i incydentów lotniczych,

zwana dalej „Komisją”.

2.

Komisja wykonuje swoje zadania w imieniu ministra właściwego do spraw transportu.

3.

Przewodniczącego Komisji powołuje minister właściwy do spraw transportu na okres 5

lat, z zastrzeżeniem ust. 8.

4.

Pozostałych członków Komisji powołuje minister właściwy do spraw transportu po zasięgnięciu

opinii Przewodniczącego Komisji.

5.

W skład Komisji wchodzi przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego i czternastu

członków.

6.

W skład Komisji mogą wchodzić jedynie

1)

specjaliści z zakresu prawa lotniczego,

2)

specjaliści z zakresu szkolenia lotniczego,

3)

specjaliści z zakresu ruchu lotniczego,

4)

specjaliści z zakresu eksploatacji lotniczej,

5)

inżynierzy - konstruktorzy lotniczy,

6)

lekarze specjaliści z zakresu medycyny lotniczej lub medycyny transportu,

7)

przedstawiciele lotnictwa państwowego.

7.

Za specjalistów z danego zakresu uważa się osoby posiadające odpowiednie wykształcenie

wyższe oraz udokumentowaną minimum pięcioletnią praktykę w danej dziedzinie.

8.

Minister właściwy do spraw transportu może, na wniosek Komisji uchwalony bezwzględną

większością głosów, odwołać przewodniczącego lub innego członka Komisji.

9.

Członkostwo w Komisji wygasa z chwilą śmierci, prawomocnego skazania, stwierdzenia

utraty zdolności do czynności prawnych lub przyjęcia rezygnacji złożonej ministrowi

właściwemu do spraw transportu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia w ramach budżetu ministerstwa środki

na prowadzenie działalności Komisji, w szczególności na wynagrodzenia dla jej członków

i ekspertów, o których mowa w art. 135 ust. 4, wyposażenie techniczne Komisji i jej

obsługę administracyjną, a także na koszty ekspertyz.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania kwalifikacyjne członków Komisji, wymagane kwalifikacje ekspertów Komisji

oraz wzór legitymacji członka Komisji, mając na względzie specjalistyczny charakter

jej zadań.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy, szczegółowe zasady wynagradzania członków Komisji,

w tym przewodniczącego i ekspertów, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę ich

pracy.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze zarządzenia, regulamin działania

Komisji.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw transportu działa będąca jego organem opiniodawczo-doradczym

Rada Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego.

2.

W skład Rady wchodzą przedstawiciele: ministra właściwego do spraw transportu, ministra

właściwego do spraw administracji publicznej, ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, ministra właściwego do spraw gospodarki, Ministra Obrony Narodowej, ministra

właściwego do spraw rolnictwa, ministra właściwego do spraw środowiska, ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw zdrowia, Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Prezesa Urzędu, powoływani i odwoływani przez

ministra właściwego do spraw transportu w porozumieniu z właściwymi ministrami.

3.

W skład organu, o którym mowa w ust. 1, wchodzą również, w liczbie nie większej niż

11, przedstawiciele organizacji przedsiębiorstw lotniczych, zarządzających lotniskami,

zarządzających ruchem lotniczym oraz wyższych uczelni kształcących w specjalnościach

związanych z lotnictwem, powoływani przez ministra właściwego do spraw transportu.

4.

Przewodniczącego Rady powołuje Rada spośród członków, zwykłą większością głosów.

5.

Do zadań Rady Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego należy w szczególności

1)

opiniowanie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego,

2)

inicjowanie i opiniowanie spraw oraz pośredniczenie w wymianie opinii i doświadczeń,

dotyczących ochrony w lotnictwie cywilnym,

3)

opracowywanie stanowiska w sprawach ochrony lotnictwa cywilnego wskazanych przez ministra

właściwego do spraw transportu,

4)

opiniowanie Krajowego Programu Ułatwień w Zakresie Lotnictwa Cywilnego,

5)

inicjowanie i opiniowanie spraw oraz pośredniczenie w wymianie opinii i doświadczeń,

dotyczących ułatwień w lotnictwie cywilnym, w szczególności usuwania zbędnych ograniczeń

i upraszczania procedur administracyjnych,

6)

opiniowanie stanowiska w sprawach ułatwień wskazanych przez ministra właściwego do

spraw transportu.

6.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia środki na prowadzenie działalności

Rady, w tym na jej obsługę administracyjną.

7.

Organizację i tryb działania Rady określa regulamin ustalony przez ministra właściwego

do spraw transportu w drodze zarządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach lotnictwa cywilnego

jest Prezes Urzędu.

2.

Prezesa Urzędu powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego

do spraw transportu.

3.

Na stanowisko Prezesa Urzędu może być powołany wyłącznie obywatel polski posiadający

wykształcenie wyższe.

4.

Minister właściwy do spraw transportu na wniosek Prezesa Urzędu powołuje i odwołuje

nie więcej niż trzech wiceprezesów Urzędu.

1.

Do kompetencji Prezesa Urzędu należą wszystkie sprawy związane z lotnictwem cywilnym,

niezastrzeżone w niniejszej ustawie, innych ustawach oraz umowach międzynarodowych

na rzecz ministra właściwego do spraw transportu lub innych organów administracji

publicznej.

2.

Do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu należy wykonywanie funkcji organu administracji

lotniczej i nadzoru lotniczego, określonych w ustawie, oraz funkcji władzy lotniczej

w rozumieniu umów i przepisów międzynarodowych, w tym związanych z regulacją rynku

usług lotniczych, a w szczególności

1)

inicjowanie przedsięwzięć w zakresie polityki lotnictwa cywilnego oraz przygotowywanie

wniosków i wdrażanie postanowień służących realizacji rządowych programów dotyczących

sieci lotnisk i lotniczych urządzeń naziemnych, o których mowa w art. 16 ust. 3,

2)

wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych w niniejszej ustawie,

3)

nadzorowanie i kontrolowanie przestrzegania przepisów prawnych w zakresie lotnictwa

cywilnego i lotniczej działalności gospodarczej,

4)

sprawowanie nadzoru nad realizacją zadań przez jednostkę, o której mowa w art. 230,

5)

sprawowanie nadzoru nad eksploatacją statków powietrznych i certyfikacją podmiotów

prowadzących działalność w zakresie lotnictwa cywilnego,

6)

sprawdzanie zdatności sprzętu lotniczego do lotów,

7)

sprawdzanie kwalifikacji personelu lotniczego,

8)

prowadzenie rejestrów: statków powietrznych, lotnisk, lotniczych urządzeń naziemnych,

personelu lotniczego oraz ewidencji lądowisk,

9)

nadzorowanie i organizowanie działalności organu powołanego na podstawie art. 121

ust. 4,

10)

współpraca z organami, którym podlega lotnictwo państwowe, oraz innymi jednostkami

organizacyjnymi w zakresie zarządzania ruchem lotniczym oraz zabezpieczania i obsługi

ruchu lotniczego,

11)

współpraca z organami administracji lotniczej i nadzoru lotniczego państw obcych,

12)

współpraca z jednostkami samorządu terytorialnego w zakresie lotnictwa cywilnego,

13)

współpraca z Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i innymi organizacjami

międzynarodowymi lotnictwa cywilnego,

14)

sprawowanie nadzoru nad systemem lotniczej informacji meteorologicznej dla potrzeb

lotnictwa cywilnego,

15)

podejmowanie działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa lotów, w tym badanie i ocena

stanu bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym,

16)

wydawanie wytycznych i instrukcji w sprawach technicznych związanych ze stosowaniem

przepisów lotniczych w dziedzinie lotnictwa cywilnego,

17)

zatwierdzanie granicy części lotniczej lotniska,

18)

współpraca z Komisją oraz podejmowanie niezbędnych działań związanych z jej zaleceniami

zapobiegawczymi,

19)

inicjowanie projektów międzynarodowych umów lotniczych i ich zmian oraz udział w ich

przygotowaniu i negocjowaniu,

20)

inicjowanie projektów aktów prawnych z zakresu lotnictwa cywilnego i ich zmian oraz

udział w ich przygotowaniu,

21)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego do zaopiniowania

Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego oraz nadzór bezpośredni nad jego realizacją,

22)

zatwierdzanie programów ochrony lotnisk oraz programów ochrony przedsiębiorstw prowadzonych

przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą w zakresie lotnictwa cywilnego oraz

nadzorowanie realizacji tych programów,

23)

sprawowanie nadzoru w zakresie lotnictwa cywilnego nad działalnością lotniskowych

służb ochrony,

24)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego do zaopiniowania

Krajowego Programu Ułatwień w Zakresie Lotnictwa Cywilnego oraz nadzór bezpośredni

nad jego realizacją,

25)

nadzorowanie prowadzenia przez zarządzających lotniskami ewidencji, o której mowa

w art. 68 ust. 2 pkt 8, oraz analizowanie uzyskanych danych dla potrzeb związanych

z działalnością Prezesa Urzędu,

26)

nadzorowanie organizacji badań lotniczo-lekarskich,

27)

przetwarzanie danych osobowych, w tym także danych medycznych, wyłącznie dla potrzeb

określonych w niniejszej ustawie rejestrów i postępowań, zgodnie z przepisami o ochronie

danych osobowych,

28)

uzgadnianie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w gminach, na terenie

których przewiduje się lokalizację nowego lub modernizację istniejącego lotniska oraz

lotniczych urządzeń naziemnych.

3.

Prezes Urzędu składa ministrowi właściwemu do spraw transportu roczne sprawozdanie

z działalności.

1.

Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zwanego

dalej „Urzędem”, który jest państwową jednostką budżetową. Urząd działa w oparciu

o struktury terenowe.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, na wniosek ministra właściwego do spraw

transportu, nadaje Urzędowi statut, określający w szczególności jego organizację wewnętrzną

oraz rozmieszczenie i zadania jego delegatur i innych jednostek terenowych.

3.

Prezes Urzędu może upoważnić inne organy albo wyspecjalizowane jednostki organizacyjne

albo osoby posiadające odpowiednie licencje lub świadectwa kwalifikacji obejmujące

odpowiednie uprawnienia do wykonywania niektórych czynności nadzoru albo kontroli.

1.

Prezes Urzędu wydaje Dziennik Urzędowy Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

2.

W dzienniku urzędowym ogłasza się w szczególności

1)

przepisy międzynarodowe, o których mowa w art. 3 ust. 5,

2)

instrukcje w sprawach technicznych związanych ze stosowaniem przepisów lotniczych

w dziedzinie lotnictwa cywilnego, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 16,

3)

uchwały i opinie Rady,

4)

opłaty, o których mowa w art. 77 ust. 2 oraz art. 130,

5)

ogłoszenia, obwieszczenia i komunikaty.

1.

W Urzędzie działa Naczelny Lekarz Lotnictwa Cywilnego, zwany dalej „Naczelnym Lekarzem”.

2.

Prezes Urzędu nadzoruje działalność Naczelnego Lekarza w zakresie zgodności stosowanych

procedur i trybu postępowania przy orzekaniu z wymaganiami określonymi przez prawo

lotnicze i przepisy międzynarodowe.

3.

Naczelny Lekarz jest powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw transportu,

na wniosek Prezesa Urzędu, spośród lekarzy będących specjalistami z zakresu medycyny

lotniczej.

4.

Zastępców Naczelnego Lekarza powołuje i odwołuje Prezes Urzędu, na wniosek Naczelnego

Lekarza, spośród lekarzy będących specjalistami z zakresu medycyny lotniczej.

1.

Czynności urzędowe związane z nadzorem nad lotnictwem cywilnym oraz wykonywane w ramach

porozumień międzynarodowych, w tym wydawanie przez Prezesa Urzędu koncesji, zezwoleń,

licencji, certyfikatów, świadectw i zaświadczeń, określonych w niniejszej ustawie

i jej przepisach wykonawczych, a także przeprowadzanie egzaminów, podlegają opłacie

lotniczej.

2.

Opłaty z tytułu koncesji i zezwoleń na działalność gospodarczą stanowią dochód budżetu

państwa. Pozostałe opłaty, o których mowa w ust. 1, gromadzi się na wyodrębnionym

rachunku bankowym środków specjalnych, o którym mowa w art. 26 ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, wykaz czynności urzędowych,

o których mowa w ust. 1, wysokość lub sposób ustalania stawek opłat lotniczych, w

zależności od rodzaju tych czynności, oraz tryb ich wnoszenia, uwzględniając również

ulgi w opłatach za egzaminy dla młodzieży, która nie ukończyła 21 roku życia, oraz

młodzieży uczącej się, która nie ukończyła 24 roku życia, dla żołnierzy odbywających

zasadniczą służbę wojskową oraz dla osób niepełnosprawnych.

4.

Ściągnięcie należności z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków

o charakterze pieniężnym.

1.

Środki finansowe uzyskane przez Urząd, zgodnie z art. 25 ust. 2 i art. 129 ust. 2,

gromadzi się na wyodrębnionym rachunku bankowym środków specjalnych, utworzonym w

trybie określonym w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 46, poz. 499, Nr 88, poz. 961, Nr 98, poz. 1070, Nr 100, poz. 1082, Nr 102, poz. 1116, Nr 125, poz. 1368, Nr 145, poz. 1623 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 363 i 365, Nr 74, poz. 676 i Nr 113, poz. 984).

2.

Środki specjalne Urzędu, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na

1)

wydatki inwestycyjne Urzędu oraz dofinansowanie zakupów sprzętu i urządzeń, niezbędne

dla bezpieczeństwa działalności lotniczej i nadzoru w tym zakresie,

2)

wydatki bieżące związane z wykonywaniem zadań Urzędu oraz ze szkoleniem jego personelu

i usprawnianiem jego pracy,

3)

dodatki inspekcyjne, dodatki służbowe i premie pracowników Urzędu, których wysokość

i zasady przyznawania określi Prezes Urzędu w regulaminie zatwierdzonym przez ministra

właściwego do spraw transportu, biorąc pod uwagę wymagania wynikające z przepisów

międzynarodowych oraz wynagrodzenia pracowników jednostek nadzorowanych,

4)

dofinansowanie obowiązku użyteczności publicznej, o którym mowa w art. 183.

3.

Plan finansowy środków specjalnych, o których mowa w ust. 1, zatwierdza na wniosek

Prezesa Urzędu minister właściwy do spraw transportu w uzgodnieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych.

1.

Prezes Urzędu kontroluje przestrzeganie przepisów oraz decyzji z zakresu lotnictwa

cywilnego.

2.

Kontroli podlegają

1)

podmioty prowadzące działalność w zakresie lotnictwa cywilnego,

2)

zarządzający lotniskami,

3)

osoby posiadające licencję członka personelu lotniczego.

3.

Pracownikom Urzędu, po okazaniu legitymacji służbowej, przysługuje prawo

1)

wstępu do wszystkich obiektów i nieruchomości oraz pomieszczeń kontrolowanej jednostki

organizacyjnej,

2)

przeprowadzania oględzin statku powietrznego, lotniska albo urządzenia znajdującego

się w granicach lotniska lub wykorzystywanego do działalności lotniczej,

3)

dostępu do materiałów, dokumentów oraz innych danych niezbędnych do przeprowadzenia

kontroli, a także sporządzania ich kopii,

4)

wykonywania czynności kontrolno-pomiarowych, badań statków powietrznych lub urządzeń

wykorzystywanych do prowadzenia działalności lotniczej,

5)

zabezpieczenia statku powietrznego znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym

lub używanego przez osoby nieuprawnione w celu niedopuszczenia do dalszego jego używania

lub w przypadku naruszenia zasad użytkowania,

6)

zabezpieczenia w celu niedopuszczenia do dalszego używania lub przyjęcia do depozytu

urządzenia wykorzystywanego do działalności lotniczej, znajdującego się w nieodpowiednim

stanie technicznym lub używanego przez osoby nieuprawnione.

1.

Kierownicy kontrolowanych jednostek organizacyjnych są obowiązani udzielać i zapewnić

udzielenie przez właściwych pracowników tych jednostek pracownikom Urzędu, o których

mowa w art. 27 ust. 3, wszelkich potrzebnych informacji, a także zapewnić im

1)

warunki sprawnego przeprowadzenia kontroli,

2)

dostęp do materiałów, dokumentów, danych, urządzeń, o których mowa w art. 27 ust.

3,

3)

dostęp do obiektów, nieruchomości i pomieszczeń, o których mowa w art. 27 ust. 3,

4)

nieodpłatne udostępnienie statku powietrznego lub urządzenia wykorzystywanego do prowadzenia

działalności lotniczej dla przeprowadzenia czynności kontrolno-pomiarowych lub badań.

2.

Do kontrolowanych osób fizycznych stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1.

3.

Prezes Urzędu może żądać przedłożenia materiałów, dokumentów lub danych, o których

mowa w art. 27 ust. 3 pkt 3, a także prowadzić kontrolę we współpracy z innymi państwowymi

organami kontrolnymi.

4.

Czynności, o których mowa w art. 27 ust. 3 pkt 4, mogą być przeprowadzane w sposób

zdalny. Wyniki pomiarów wykonanych zdalnie powinny zawierać dane umożliwiające identyfikację

urządzeń kontrolnych. Do kontroli wykonanej zdalnie przepisu ust. 6 nie stosuje się.

5.

Pracownik Urzędu przeprowadzający kontrolę jest obowiązany sporządzić protokół kontroli.

6.

Protokół, o którym mowa w ust. 5, podpisuje także kierownik kontrolowanej jednostki

lub osoba przez niego upoważniona albo kontrolowana osoba fizyczna; w przypadku odmowy

podpisania protokołu przez te osoby pracownik Urzędu przeprowadzający kontrolę umieszcza

informację o tym fakcie w protokole.

W przypadku stwierdzenia w protokole, o którym mowa w art. 28 ust. 5, naruszenia przepisów

lub decyzji z zakresu lotnictwa cywilnego Prezes Urzędu wydaje decyzję określającą

zakres naruszenia oraz termin usunięcia nieprawidłowości.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i sposób wykonywania kontroli, o której mowa w art. 27-29, oraz stosowane

przy tym dokumenty i ich wzory, kierując się zasadą najmniejszej uciążliwości dla

podmiotu kontrolowanego i dążąc do uproszczenia procedur kontrolnych, z uwzględnieniem

zachowania wymogów bezpieczeństwa w działalności lotniczej.

1.

Do wykonywania lotów w przestrzeni powietrznej dopuszcza się, z zastrzeżeniem art.

33 ust. 2, wyłącznie cywilne statki powietrzne

1)

wpisane do polskiego lub obcego rejestru cywilnych statków powietrznych,

2)

mające wymagane znaki rozpoznawcze,

3)

posiadające Zdatność do lotów, potwierdzoną odpowiednimi dokumentami, z zastrzeżeniem

art. 49 i art. 50 ust. 1.

2.

Wpis do rejestru cywilnych statków powietrznych skutkuje z mocy prawa przynależnością

państwową statku powietrznego oraz pociąga za sobą poddanie statku powietrznego nadzorowi

organów lotniczych państwa przynależności, w szczególności w zakresie zdatności do

lotów i eksploatacji statku.

3.

Skutki prawne wpisania statku powietrznego do rejestru statków powietrznych, ustanowionego

przez kilka państw, ocenia się zgodnie z przepisami międzynarodowymi.

4.

Jeżeli statek powietrzny jest jednocześnie wpisany do rejestrów różnych państw obcych,

uznaje się wyłącznie wpis, który nastąpił najwcześniej.

5.

Przeniesienie rejestracji statku powietrznego z rejestru statków powietrznych jednego

państwa do rejestru statków powietrznych innego państwa następuje z zachowaniem przepisów

obu państw oraz zgodnie z wiążącymi te państwa przepisami międzynarodowymi.

1.

Jeżeli główne miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa użytkownika statku

powietrznego lub miejsce zamieszkania użytkownika nieprowadzącego przedsiębiorstwa

nie znajduje się w państwie rejestracji statku powietrznego, nadzór, o którym mowa

w art. 31 ust. 2, może być w całości lub w części, w drodze porozumienia zawartego

między organami nadzoru, przekazany organom nadzoru lotniczego państwa głównego ośrodka

działalności przedsiębiorstwa lub miejsca zamieszkania użytkownika.

2.

Wykonywanie niektórych funkcji nadzoru, o którym mowa w art. 31 ust. 2, może być w

trybie ust. 1 przekazane organowi międzynarodowemu albo organowi państwa innego niż

państwo rejestracji statku powietrznego lub państwo siedziby przedsiębiorstwa lub

miejsca zamieszkania użytkownika.

3.

O przekazaniu funkcji nadzoru zgodnie z przepisami ust. 1 i 2 Prezes Urzędu zawiadamia

ministra właściwego do spraw transportu, Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

i władze zainteresowanych państw.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację

statków powietrznych, uwzględniającą odpowiednie przepisy międzynarodowe.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, wydanego w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem

właściwym do spraw edukacji i sportu, z zachowaniem wymagań bezpieczeństwa lotów i

przepisów międzynarodowych, może wyłączyć zastosowanie niektórych przepisów niniejszej

ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie do niektórych rodzajów statków powietrznych,

w szczególności

1)

statków powietrznych, których charakterystyka techniczna uzasadnia szczególne ich

traktowanie, w tym

a)

balonów,

b)

szybowców,

c)

lotni, paralotni i motolotni,

d)

modeli latających,

e)

spadochronów,

2)

statków powietrznych używanych wyłącznie w celach sportowych, rekreacyjnych i innych

niezwiązanych z wykonywaniem przewozu lotniczego lub inną lotniczą działalnością gospodarczą,

nieprzekraczających określonych parametrów technicznych,

3)

statków powietrznych

a)

stanowiących konstrukcje amatorskie,

b)

budowanych z zestawów montażowych,

c)

budowanych do celów muzealnych lub pokazowych,

d)

projektowanych lub uprzednio użytkowanych do celów sit zbrojnych,

e)

używanych do celów doświadczalnych,

f)

o maksymalnej masie startowej do 495 kg.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może rozciągnąć, w drodze rozporządzenia, zastosowanie

niektórych przepisów ustawy dotyczących statków powietrznych na

1)

niektóre urządzenia zdolne do unoszenia się w przestrzeni, lecz niebędące statkami

powietrznymi,

2)

niektóre rodzaje części składowych i wyposażenia statków powietrznych oraz innego

sprzętu lotniczego.

4.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny być określone szczegółowe

warunki i wymagania dotyczące używania objętych nimi rodzajów statków powietrznych

i sprzętu.

1.

Rejestr cywilnych statków powietrznych, zwany dalej „rejestrem statków”, prowadzi

Prezes Urzędu. Prezes Urzędu dokonuje wpisania statku powietrznego do rejestru statków,

zmiany danych rejestrowych, odmowy wpisania i wykreślenia statku powietrznego z tego

rejestru, w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Prezes Urzędu może upoważnić do wykonywania niektórych czynności związanych z prowadzeniem

rejestru statków inne organy albo jednostki wyspecjalizowane w wykonywaniu takich

czynności.

3.

Wypisy z rejestru wydaje się na wniosek zainteresowanych podmiotów.

1.

Do rejestru statków wpisuje się cywilne statki powietrzne, których właścicielem lub

innym użytkownikiem jest

1)

obywatel polski,

2)

polska osoba prawna,

3)

polska jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej,

4)

cudzoziemiec mający miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Do rejestru statków powietrznych wpisuje się również

1)

państwowe statki powietrzne wykorzystywane do prowadzenia działalności innej niż służba

publiczna,

2)

statki powietrzne, o których mowa w art. 43 ust. 1 i art. 44 ust. 1, jeżeli nie zostały

wpisane do rejestrów, o których mowa w tych przepisach.

3.

Prezes Urzędu może wyrazić zgodę na wpisanie do rejestru statków statku powietrznego

używanego przez podmiot inny niż wymieniony w ust. 1 oraz statku powietrznego innego

niż wymieniony w ust. 2.

4.

Właściciel i inny użytkownik statku powietrznego obowiązani są udzielać Prezesowi

Urzędu wszelkich żądanych wyjaśnień w sprawach zarejestrowanego statku powietrznego.

1.

W rejestrze statków wpisuje się

1)

dane dotyczące

a)

rodzaju i charakterystyki statku powietrznego,

b)

właściciela i innego niż właściciel użytkownika statku powietrznego oraz ich pełnomocników,

c)

praw rzeczowych ustanowionych na statku powietrznym,

d)

porozumień, o których mowa w art. 32 ust. 1 i 2,

2)

znaki rejestracyjne oraz typ i numer fabryczny statku powietrznego.

2.

Każda zmiana danych rejestrowych podlega wpisowi do rejestru.

3.

Rejestr statków jest jawny. Dokumenty stanowiące podstawę do dokonania wpisu w rejestrze

są poufne.

4.

Wypisy z rejestru wydaje się na wniosek zainteresowanych podmiotów.

1.

Wpisu do rejestru statków dokonuje się na podstawie zgłoszenia. Zgłoszenia może dokonać

właściciel lub upoważniony przez niego inny użytkownik statku powietrznego, z zastrzeżeniem

art. 39 ust. 2.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

nazwisko lub nazwę (firmę) oraz miejsce stałego pobytu (siedzibę) właściciela oraz

innego użytkownika statku powietrznego,

2)

nazwisko lub nazwę (firmę) oraz miejsce stałego pobytu (siedzibę) osoby faktycznie

władającej statkiem powietrznym na podstawie umowy z użytkownikiem,

3)

dane o typie statku powietrznego, numer fabryczny i aktualne podstawowe dane techniczne

statku powietrznego pozwalające określić jego rodzaj i charakterystykę,

4)

fotografie statku powietrznego lub ich zapis cyfrowy.

3.

Do zgłoszenia należy dołączyć

1)

ważne świadectwo zdatności do lotu wydane przez Prezesa Urzędu lub uznane przez niego

obce świadectwo zdatności do lotu,

2)

oświadczenie, że statek powietrzny nie jest zarejestrowany w rejestrze innego państwa,

3)

dokumenty potwierdzające istnienie wobec statku powietrznego prawa własności i ograniczonych

praw rzeczowych,

4)

ważną umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z tytułu

użytkowania statku powietrznego.

4.

Do rejestru statków powietrznych może być wpisany wyłącznie statek powietrzny, dla

którego Prezes Urzędu wydał świadectwo zdatności do lotu lub w przypadku którego Prezes

Urzędu uznał świadectwo zdatności do lotu wydane przez właściwy organ obcego państwa.

5.

Jeżeli dane podlegające wpisowi opierają się na dokumentach, dokumenty te powinny

być dołączone do zgłoszenia w oryginałach albo uwierzytelnionych notarialnie lub urzędowo

odpisach, kopiach.

6.

Prezes Urzędu potwierdza wpisanie statku do rejestru statków wydaniem świadectwa rejestracji

oraz przydzieleniem znaków rejestracyjnych.

7.

Prezes Urzędu odmawia wpisania statku powietrznego do rejestru, jeżeli nie zostały

spełnione wymagania określone w ust. 2-5 oraz nie został zachowany tryb, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 42.

1.

Okoliczność podlegająca wpisowi do rejestru statków jest skuteczna wobec osób trzecich,

gdy została wpisana do rejestru.

2.

Do oceny skutków wpisu do rejestru statków stosuje się odpowiednio przepisy o księgach

wieczystych i hipotece.

1.

Zgłoszenie zmiany danych rejestrowych podlegających wpisaniu do rejestru statków powinno

być dokonane w terminie 14 dni od jej zaistnienia.

2.

Jeżeli właściciel lub inny użytkownik nie dokonali zgłoszenia, o którym mowa w ust.

1, Prezes Urzędu po jednorazowym bezskutecznym wezwaniu może dokonać stosownego wpisu

z urzędu, zaznaczając tę okoliczność w rejestrze.

1.

Wykreślenie statku powietrznego z rejestr u następuje na wniosek właściciela lub z

urzędu, jeżeli

1)

statek powietrzny przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2,

2)

statek powietrzny zaginął i w ciągu 3 miesięcy nie został odnaleziony lub został odnaleziony,

lecz znajduje się w miejscu niedostępnym,

3)

statek powietrzny uległ zniszczeniu lub utracił trwale Zdatność do lotów,

4)

statek podlega wpisowi do obcego rejestru,

5)

mimo zaistnienia odpowiednich okoliczności nie obowiązuje porozumienie, o którym mowa

w art. 32 ust. 1.

2.

Do czasu wykreślenia statku powietrznego z rejestru statków nie uznaje się wpisu tego

statku do rejestru innego państwa.

3.

W przypadku gdy dane zgłoszone do rejestru są niezgodne ze stanem faktycznym, Prezes

Urzędu nakazuje właścicielowi statku powietrznego usunięcie nieprawidłowości w określonym

terminie.

4.

W razie bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 4, Prezes Urzędu wykreśla

statek powietrzny z rejestru.

1.

Umowa o czasowym oddaniu statku powietrznego do używania osobie innej niż jego właściciel

lub inny użytkownik jest ważna od dnia wykonalności decyzji administracyjnej Prezesa

Urzędu akceptującej tę umowę w części dotyczącej nadzoru nad eksploatacją statku powietrznego.

2.

Prezes Urzędu odmawia zaakceptowania umowy, o której mowa w ust. 1, jeżeli nie zostały

określone organy, których nadzorowi ma podlegać eksploatacja statku powietrznego.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1, jest ujawniana w rejestrze statków.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady prowadzenia rejestru statków, tryb składania wniosków o wpis do

rejestru statków, zgłaszania zmiany danych rejestrowych, a także wzór świadectwa rejestracji

oraz warunki jego ważności, z uwzględnieniem w szczególności rodzaju i charakterystyki

statku powietrznego,

2)

znaki rozpoznawcze oraz inne znaki i napisy dla statków powietrznych wpisanych do

rejestru statków, z uwzględnieniem ich opisu, sposobu i miejsca ich umieszczania na

tych statkach.

1.

Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr wojskowych statków powietrznych.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia rejestru

wojskowych statków powietrznych, tryb dokonywania wpisu i wykreśleń tych statków z

rejestru oraz wzór rejestru.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr statków powietrznych lotnictwa

służb porządku publicznego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestru,

o którym mowa w ust. 1, tryb dokonywania wpisów i wykreśleń w rejestrze, a także wzór

rejestru i świadectwa rejestracji, uwzględniając dane podlegające wpisowi, w szczególności

znaki rejestracyjne oraz typ i numer fabryczny statku powietrznego.

Zdatność statków powietrznych do lotów oraz Zdatność ich silników i śmigieł jest sprawdzana

przez Prezesa Urzędu w toku ich projektowania, budowy i eksploatacji.

Zabrania się, z zastrzeżeniem art. 49 i 50, używać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i w polskiej przestrzeni powietrznej statku powietrznego, który nie posiada

ważnego świadectwa zdatności do lotu albo równorzędnego dokumentu lub nie spełnia

warunków określonych w certyfikacie typu lub innym równoważnym dokumencie.

1.

Prezes Urzędu stwierdza zgodność typu statku powietrznego, silnika lub śmigła z właściwymi

przepisami technicznymi przez wydanie certyfikatu typu. Wydanie tego certyfikatu następuje

na wniosek osoby, która wykaże swój interes prawny i przedstawi projekt typu oraz

dokumentację wykazującą spełnienie tych przepisów technicznych.

2.

O wydaniu certyfikatu typu, o zmianie takiego certyfikatu, o odmowie jego wydania

lub o jego cofnięciu rozstrzyga Prezes Urzędu w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Prezes Urzędu odmawia wydania certyfikatu typu, jeżeli typ statku powietrznego nie

spełnia wymagań ustanowionych ze względu na bezpieczeństwo eksploatacji statku powietrznego

i ochronę środowiska przed nadmiernym hałasem i zanieczyszczeniami ziemi, wody i powietrza

lub innych wymogów określonych w przepisach technicznych, wydanych na podstawie ust.

10 pkt 1 i 3.

4.

W certyfikacie typu określa się warunki użytkowania statku powietrznego, terminy ważności

certyfikatu, ograniczenia ustalone ze względu na bezpieczeństwo lotów; warunki szczegółowe

mogą być ustalone w załączniku stanowiącym nieodłączną część certyfikatu.

5.

Prezes Urzędu zawiesza certyfikat typu, jeżeli nie jest zapewnione bezpieczne użytkowanie

statku powietrznego, silnika i śmigła.

6.

Prezes Urzędu cofa certyfikat typu, gdy nie jest możliwe usunięcie przyczyny zawieszenia

certyfikatu.

7.

Dla elementów wyposażenia statków powietrznych wydaje się orzeczenia.

8.

Do orzeczeń, o których mowa w ust. 7, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące certyfikatu

typu.

9.

Prezes Urzędu, na wniosek osoby zainteresowanej, może w przypadkach szczególnych,

za zgodą ministra właściwego do spraw transportu, określić przepisy techniczne inne

aniżeli wskazane w ust. 10, które zostaną zastosowane przy wydawaniu certyfikatu typu

albo sprawdzaniu zdatności statku powietrznego do lotu.

10.

Minister właściwy do spraw transportu, w celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji

statków powietrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania dotyczące konstrukcji statków powietrznych, ich części składowych i innego

wyposażenia,

2)

przepisy techniczne dla poszczególnych typów statków powietrznych,

3)

tryb składania wniosków o wydanie certyfikatu typu oraz wzory certyfikatu typu,

4)

szczegółowe zasady wydawania i cofania certyfikatu typu.

1.

Zgodność stanu technicznego każdego statku powietrznego z danymi zawartymi w certyfikacie

i projekcie typu oraz jego właściwy stan techniczny stwierdza się przez wydanie świadectwa

zdatności do lotu.

2.

Prezes Urzędu stwierdza Zdatność statku powietrznego do lotu na wniosek właściciela

lub innego użytkownika statku powietrznego.

3.

O wydaniu świadectwa zdatności do lotu, o jego zmianie lub o odmowie jego wydania

rozstrzyga Prezes Urzędu w drodze decyzji administracyjnej.

4.

Prezes Urzędu odmawia wydania świadectwa zdatności do lotu, jeżeli statek powietrzny

nie spełnia wymagań w zakresie zdatności do lotu lub wymagań ustanowionych ze względu

na ochronę środowiska przed nadmiernym hałasem, wibracją i zanieczyszczeniami ziemi,

wody i powietrza.

5.

Prezes Urzędu może zawiesić albo cofnąć świadectwo zdatności do lotu, jeżeli statek

powietrzny utracił wymaganą Zdatność do lotu.

1.

Prototyp statku powietrznego albo statek powietrzny, dla którego nie wydano jeszcze

świadectwa zdatności do lotu, może zostać dopuszczony do lotów próbnych na podstawie

pisemnej zgody Prezesa Urzędu.

2.

Prezes Urzędu udziela zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli zostały spełnione wszystkie

wymogi określone w przepisach, o których mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2.

3.

Zdatność do lotu prototypu statku powietrznego oraz statku powietrznego znajdującego

się w trakcie prób mających na celu określenie jego zdatności do lotu Prezes Urzędu

stwierdza wydaniem świadectwa oględzin.

1.

Prezes Urzędu może zezwolić w drodze decyzji administracyjnej na wykonanie lotu przez

statek powietrzny niemający ważnego świadectwa zdatności do lotu lub w warunkach w

świadectwie nieprzewidzianych w celu przeprowadzenia prób lub badań w trakcie lotu,

przemieszczenia statku powietrznego na lotnisko, na którym ma być naprawiony, albo

w innych szczególnych okolicznościach.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, niedozwolone jest wykonywanie lotu z pasażerami

przewożonymi odpłatnie.

1.

Użytkownik oraz dowódca i inni członkowie załogi statku powietrznego są obowiązani

przestrzegać warunków i ograniczeń ustalonych w świadectwie zdatności do lotu i dokumentach

z nim związanych.

2.

Użytkownik statku powietrznego i inne osoby wykonujące na jego zlecenie czynności

związane z przeglądami, naprawami i obsługą techniczną statku powietrznego mają obowiązek

zawiadamiania Prezesa Urzędu o wszelkich zdarzeniach i okolicznościach mogących mieć

istotne znaczenie dla zdatności statku powietrznego do lotu.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, są obowiązane zapewnić Prezesowi Urzędu i osobom przez

niego upoważnionym dostęp do statku powietrznego, jego dokumentacji, urządzeń i pomieszczeń

obsługi w związku ze sprawdzaniem zdatności do lotu i sprawdzeniem przestrzegania

warunków ustalonych w świadectwie zdatności do lotu.

Świadectwo zdatności statku powietrznego do lotu, zezwolenie na lot statku powietrznego

bez świadectwa zdatności do lotu oraz potwierdzenie spełnienia przez statek powietrzny

wymagań dotyczących ochrony środowiska, wydane lub potwierdzone przez właściwy organ

innego państwa, Prezes Urzędu może uznać za ważne na równi z takimi samymi dokumentami

wydanymi w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie i na warunkach określonych w przepisach

międzynarodowych, lub też jeżeli zostanie wykazane, że wymagania przyjęte przy wydawaniu

lub potwierdzaniu tych świadectw, zezwoleń i dokumentów nie były niższe niż określone

zgodnie z niniejszą ustawą.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji

statków powietrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe przepisy techniczne stosowane przy ocenie zdatności statków powietrznych

do lotu,

2)

tryb sprawdzania zdatności statków powietrznych do lotu, wydawania świadectw zdatności

do lotu, tryb odnawiania ważności świadectw zdatności do lotu, stwierdzania w drodze

okresowych inspekcji utrzymywania przez statek powietrzny jego zdatności do lotu,

oraz uzyskiwanie zezwoleń na loty bez takich świadectw,

3)

okres ważności świadectwa zdatności do lotu,

4)

przepisy techniczne o zdatności do lotu statków powietrznych kategorii specjalnej,

5)

wzór świadectwa zdatności do lotu oraz wniosku o jego wydanie,

6)

tryb i sposób zawieszania i cofania świadectw zdatności do lotu w przypadkach, o których

mowa w art. 48 ust. 5.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

przepisów międzynarodowych wymagania, jakie powinny spełniać statki powietrzne ze

względu na ochronę środowiska przed hałasem, wibracjami oraz zanieczyszczeniami ziemi,

wody i powietrza.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb składania wniosku o wydanie świadectwa oględzin statku powietrznego oraz wzór

świadectwa oględzin i wniosku o jego wydanie,

2)

warunki wykonywania lotów próbnych,

3)

tryb wydawania, zawieszania i cofania świadectwa oględzin, z uwzględnieniem przepisów

międzynarodowych.

1.

Ze względu na dostępność dla użytkowników wyróżnia się lotniska użytku publicznego

i lotniska użytku niepublicznego.

2.

Lotniskiem użytku publicznego jest lotnisko otwarte dla wszystkich statków powietrznych

w terminach i godzinach ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem i podanych

do publicznej wiadomości.

3.

Lotniskiem użytku niepublicznego jest lotnisko, na którym mogą lądować i startować

wyłącznie

1)

statki powietrzne używane przez użytkowników lotniska określonych w dokumentacji rejestracyjnej

tego lotniska,

2)

statki powietrzne wykonujące loty niehandlowe, używane przez inne podmioty niż wskazane

w pkt 1 - za zezwoleniem zarządzającego lotniskiem.

1.

Lotnisko można założyć po uzyskaniu zezwolenia udzielonego przez Prezesa Urzędu na

wniosek zainteresowanego.

2.

Zezwolenie na założenie lotniska może uzyskać

1)

organ administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna,

3)

spółka prawa handlowego lub spółdzielnia zarejestrowana w Rzeczypospolitej Polskiej,

4)

stowarzyszenie, którego przedmiotem działalności jest działalność lotnicza, utworzone

zgodnie z przepisami prawa polskiego,

5)

osoba fizyczna posiadająca miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć

1)

dokumenty potwierdzające spełnienie przez wnioskodawcę wymogów, o których mowa w ust.

2,

2)

odpis decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

3)

program wykorzystania lotniska,

4)

prognozę i plan organizacji ruchu lotniczego na lotnisku i w jego rejonie ze wskazaniem

sposobów uniknięcia kolizji z ruchem prowadzonym z istniejących już sąsiednich lotnisk,

5)

projekt zagospodarowania terenu lotniska,

6)

projekt programu ochrony lotniska,

7)

dokumenty stwierdzające prawo dysponowania nieruchomością na cele budowy lotniska,

8)

mapę z naniesionymi ograniczeniami wysokości zabudowy na lotnisku i w jego otoczeniu,

z uwzględnieniem istniejących przeszkód lotniczych,

9)

profile pól wznoszenia i podejścia,

10)

stanowisko państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego odnośnie do wymagań higienicznych

i zdrowotnych zakładanego lotniska oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

odnośnie do wpływu zakładanego lotniska na środowisko.

1.

Prezes Urzędu odmawia wydania zezwolenia na założenie lotniska, jeżeli z przedstawionych

dokumentów wynika, że projektowane lotnisko nie odpowiada wymaganiom określonym we

właściwych przepisach, a także jeżeli

1)

wystąpi kolizja pomiędzy ruchem lotniczym prowadzonym z projektowanego lotniska a

ruchem prowadzonym z istniejących sąsiednich lotnisk,

2)

wydanie zezwolenia na założenie lotniska byłoby sprzeczne z programami, o których

mowa w art. 16 ust. 3,

3)

wydanie zezwolenia na założenie lotniska pociągałoby za sobą znaczne zagrożenie dla

środowiska bądź zagrażałoby interesowi gospodarki narodowej, obronności lub bezpieczeństwu

państwa.

2.

Zezwolenie na założenie lotniska może zawierać warunek spełnienia przez wnioskodawcę

dodatkowych wymagań określonych w tym zezwoleniu, wiążących się z eksploatacją lotniska,

ochroną środowiska, racjonalizacją zagospodarowania przestrzennego albo ochroną lub

zabezpieczeniem praw osób trzecich, a także ochroną życia i zabezpieczeniem mienia

osób znajdujących się na terenie lotniska.

3.

Zezwolenie na założenie lotniska już wydane może być cofnięte ze względów określonych

w ust. 2, jeżeli zmienił się stan faktyczny lub prawny stanowiący podstawę do wydania

zezwolenia lub zaistniały okoliczności, o których mowa w ust. 1.

4.

Prezes Urzędu może stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia na założenie lotniska, jeżeli

w okresie 3 lat od daty określonej w tym zezwoleniu nie wpłynął wniosek o wpisanie

lotniska do rejestru lotnisk.

5.

Prezes Urzędu udziela zezwolenia na założenie lotniska, odmawia jego udzielenia oraz

cofa je w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Kto zamierza założyć lotnisko, może ubiegać się o promesę zezwolenia.

2.

Promesę wydaje i odmawia jej wydania Prezes Urzędu w drodze decyzji administracyjnej.

3.

W promesie ustala się warunki niezbędne dla uzyskania zezwolenia na założenie lotniska

oraz okres jej ważności, z uwzględnieniem typu projektowanego lotniska, z tym że nie

może on być krótszy niż 12 miesięcy.

4.

W okresie ważności promesy nie można odmówić wydania zezwolenia, chyba że uległ zmianie

stan faktyczny lub prawny podany we wniosku o wydanie promesy, wnioskodawca nie spełnił

wszystkich warunków określonych w promesie lub wymagań określonych w art. 55 ust.

2 i 3 lub ujawniły się okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1.

1.

Prezes Urzędu prowadzi rejestr lotnisk cywilnych, zwany dalej „rejestrem lotnisk”.

2.

Rejestr lotnisk jest jawny. Dokumenty stanowiące podstawę do dokonania wpisu w rejestrze

podlegają ochronie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462, z 2001 r. Nr 22, poz. 247, Nr 27, poz. 298, Nr 56, poz. 580, Nr 110, poz. 1189, Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676).

3.

Wypisy z rejestru wydaje się na wniosek zainteresowanych podmiotów.

1.

Eksploatację lotniska można rozpocząć po wpisaniu lotniska do rejestru lotnisk.

2.

Wpisanie lotniska do rejestru lotnisk następuje na wniosek zakładającego lotnisko

po sprawdzeniu przez Prezesa Urzędu lub przez osoby przez niego upoważnione, czy lotnisko

odpowiada wymaganiom technicznym określonym na podstawie Prawa budowlanego, wymaganiom

eksploatacyjnym określonym na podstawie niniejszej ustawy oraz warunkom określonym

w zezwoleniu na założenie lotniska oraz czy zakładający lotnisko spełnia wymagania

określone w art. 55.

3.

Do wniosku o wpisanie lotniska do rejestru lotnisk wnioskodawca jest obowiązany dołączyć

1)

dokumenty, o których mowa w art. 55 ust. 3,

2)

zezwolenie na założenie lotniska.

4.

Nie można odmówić wpisania do rejestru lotniska, na którego założenie zostało wydane

zezwolenie, jeżeli lotnisko to spełnia wymagania, o których mowa w ust. 2.

5.

O wpisaniu lotniska do rejestru lotnisk, o odmowie wpisania, zmianie danych rejestrowych

rozstrzyga Prezes Urzędu w drodze decyzji administracyjnej.

6.

Do rejestru lotnisk wpisuje się jako zarządzającego lotniskiem zakładającego lotnisko

lub, na jego wniosek, inny podmiot spełniający wymagania określone w art. 55. W przypadku

lotniska użytku publicznego zarządzający lotniskiem powinien posiadać zezwolenie,

o którym mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1.

7.

Jeżeli dane podlegające wpisowi opierają się na dokumentach, dokumenty te powinny

być dołączone do zgłoszenia w oryginałach albo poświadczonych notarialnie lub urzędowo

odpisach, kopiach.

1.

Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr lotnisk wojskowych, a minister właściwy

do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr lotnisk lotnictwa służb porządku publicznego.

2.

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, określą, w drodze zarządzeń, sposób prowadzenia

rejestrów, tryb wpisu tych lotnisk do rejestrów oraz wzory rejestrów.

3.

Jeżeli lotnisko, o którym mowa w ust. 1, ma być wykorzystywane także przez lotnictwo

cywilne, wówczas lotnisko to wpisuje się również do rejestru lotnisk cywilnych. Jako

zarządzającego tym lotniskiem wpisuje się podmiot uzgodniony przez zainteresowanych

ministrów. Obowiązek złożenia wniosku w tej sprawie spoczywa na tym podmiocie.

1.

Zarządzający lotniskiem może dokonać istotnych zmian eksploatacyjnych i technicznych

cech lotniska po uzyskaniu zezwolenia Prezesa Urzędu.

2.

Zmiana eksploatacyjnych i technicznych cech lotniska podlega wpisowi do rejestru lotnisk.

3.

Zgłoszenie do rejestru lotnisk zmian powinno być dokonane w ciągu 14 dni od ich zaistnienia.

Jeżeli zarządzający lotniskiem nie dokonał zgłoszenia, o którym mowa w art. 61 ust.

3, Prezes Urzędu po jednorazowym bezskutecznym wezwaniu może dokonać stosownego wpisu

z urzędu, zaznaczając tę okoliczność w rejestrze lotnisk lub zamknąć lotnisko dla

ruchu ze względu na możliwość wystąpienia zagrożenia ruchu lotniczego.

Minister właściwy do spraw transportu, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady klasyfikacji lotnisk,

2)

wzór rejestru lotnisk cywilnych,

3)

szczegółowe warunki i tryb prowadzenia rejestru lotnisk cywilnych, z uwzględnieniem

wymagań dotyczących dokumentacji rejestrowej,

4)

zmiany cech lotniska, uwzględniając podział na zmiany

a)

wymagające uzyskania zezwolenia Prezesa Urzędu,

b)

podlegające tylko wpisowi do rejestru lotnisk,

5)

szczegółowe wymagania, jakie muszą spełnić zakładający lotniska i zarządzający lotniskami,

w zależności od klasyfikacji lotnisk,

6)

wymagania techniczne i eksploatacyjne w stosunku do lotnisk.

1.

Kto zamierza nabyć akcje lub udziały w spółce zakładającej lotnisko lub w spółce zarządzającej

istniejącym lotniskiem w ilości zapewniającej mu osiągnięcie lub przekroczenie odpowiednio

25%, 33% lub 49% ogólnej liczby głosów na zebraniu wspólników lub walnym zgromadzeniu,

jest obowiązany zawiadomić o tym Prezesa Urzędu pod rygorem nieważności.

2.

Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się przed zamierzonym terminem nabycia

akcji lub udziałów. Akcje lub udziały można nabyć, jeżeli w terminie 30 dni od dnia

doręczenia zawiadomienia Prezes Urzędu nie zakaże ich nabycia.

3.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, zakazać - pod rygorem nieważności

- nabycia akcji lub udziałów w ilości zapewniającej osiągnięcie lub przekroczenie

progów, o których mowa w ust. 1, ze względu na zagrożenie ważnego interesu gospodarczego

państwa albo bezpieczeństwa państwa lub dóbr osobistych obywateli.

1.

Nieruchomości gruntowe, które w dniu wejścia w życie ustawy są zajęte pod część lotniczą

lotnisk międzynarodowych, o których mowa w art. 73 i na których funkcjonują stałe

przejścia graniczne, mogą być wyłącznie własnością

1)

Skarbu Państwa,

2)

jednostek samorządu terytorialnego,

3)

innych państwowych jednostek organizacyjnych, w tym przedsiębiorstw państwowych,

4)

spółek prawa handlowego, w których udział Skarbu Państwa i jednostek, o których mowa

w pkt 2 i 3, wynosi co najmniej 51% akcji albo udziałów.

2.

Do umów ustanawiających użytkowanie wieczyste lub decyzji uwłaszczeniowych potwierdzających

nabycie użytkowania wieczystego z mocy prawa, dotyczących nieruchomości gruntowych

zajętych pod część lotniczą lotnisk, o których mowa w ust. 1, wpisanych do rejestru

lotnisk, dopisuje się postanowienia określające cel użytkowania wieczystego lotniska.

Celem tym jest przeznaczenie nieruchomości na założenie, modernizację i eksploatację

lotniska oraz lotniczych urządzeń naziemnych.

1.

Statki powietrzne, z zastrzeżeniem art. 93 ust. 1, mogą startować i lądować na lotniskach

wpisanych do rejestru lotnisk i których nazwy zostały opublikowane w dzienniku urzędowym

Urzędu.

2.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego może odmówić przyjęcia statku powietrznego

wyłącznie ze względu na ważne okoliczności związane z funkcjonowaniem lotniska, uniemożliwiające

bezpieczne jego lądowanie.

3.

Zarządzający lotniskiem nie może odmówić zezwolenia na lądowanie przymusowe statku

powietrznego znajdującego się w niebezpieczeństwie lub statku powietrznego wykonującego

lot w celu ochrony życia lub zdrowia lub w celu przeciwdziałania klęskom żywiołowym,

a także lot w ramach działań bezpośrednio związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa

publicznego i z obronnością państwa.

1.

Statki powietrzne i przewoźnicy lotniczy mają prawo korzystania z lotnisk użytku publicznego

na równych zasadach.

2.

Warunki korzystania z lotnisk użytku publicznego oraz opłaty za to korzystanie mogą

być zróżnicowane jedynie ze względu na rodzaje i charakterystyki statków powietrznych

oraz charakter wykonywanych operacji lotniczych.

3.

W celu zapewnienia konsultacji i właściwej reprezentacji interesów stron na lotniskach

użytku publicznego, w szczególności w sprawach warunków korzystania z lotnisk, opłat

lotniskowych oraz obsługi naziemnej, tworzone są

1)

komitety z udziałem przedstawicieli: zarządzających lotniskami, organów służb ruchu

lotniczego, użytkowników lotnisk lub reprezentujących ich organizacji oraz podmiotów

świadczących obsługę naziemną,

2)

odpowiednie organizacje użytkowników lotnisk reprezentujące ich interesy.

4.

Prezes Urzędu może wprowadzić, w drodze decyzji administracyjnej, po uzgodnieniu z

zarządzającym lotniskiem, przedstawicielem służb ruchu lotniczego, zainteresowanym

przewoźnikiem lotniczym lub organizacją przewoźników lotniczych, koordynację rozkładów

lotów w porcie lotniczym.

5.

Wprowadzając koordynację, o której mowa w ust. 4, Prezes Urzędu wyznacza koordynatora.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

zasad przejrzystości, obiektywizmu i niedyskryminacji oraz przepisów międzynarodowych,

szczegółowe zasady

1)

tworzenia, działania komitetów i współpracy komitetów i organizacji, o których mowa

w ust. 3,

2)

współdziałania oraz konsultacji przewoźników lotniczych i ich organizacji z zarządami

lotnisk i koordynatorami w sprawach koordynacji rozkładów lotów w porcie lotniczym.

7.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

zasad przejrzystości, obiektywizmu i niedyskryminacji oraz przepisów międzynarodowych,

szczegółowe zasady koordynacji rozkładów lotów w porcie lotniczym.

1.

Przedsiębiorca, który ma zamiar wykonywać działalność gospodarczą w zakresie zarządzania

lotniskiem użytku publicznego, obowiązany jest uzyskać zezwolenie, o którym mowa w

art. 173 ust. 1 pkt 1.

2.

Zarządzający lotniskiem obowiązany jest w szczególności

1)

wykorzystywać lotnisko zgodnie z jego przeznaczeniem,

2)

prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający bezpieczeństwo lotów oraz sprawność

obsługi użytkowników lotniska,

3)

utrzymywać lotnisko i jego elementy w stanie odpowiadającym warunkom technicznym określonym

przez właściwy organ oraz zgodnie z danymi wpisanymi do rejestru lotnisk cywilnych,

4)

określić granicę części lotniczej lotniska, podlegającą zatwierdzeniu przez Prezesa

Urzędu,

5)

zapewniać udzielenie niezbędnej pomocy medycznej na lotnisku,

6)

udostępnić użytkownikom lotniska informacje zawarte w instrukcji operacyjnej lotniska,

7)

zapewniać organom administracji lotniczej wykonującym czynności służbowe na lotnisku

warunki niezbędne do wykonywania tych czynności,

8)

zapewniać stosownie do odpowiednich przepisów krajowych i międzynarodowych prowadzenie

ewidencji danych dotyczących ruchu statków powietrznych, wielkości ruchu pasażerskiego,

przewozu ładunków oraz udostępniać te dane Prezesowi Urzędu,

9)

niezwłocznie zawiadamiać Prezesa Urzędu oraz państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym

o wydaniu zarządzenia o zamknięciu lotniska dla ruchu lotniczego lub wprowadzeniu

odpowiednich ograniczeń w jego eksploatacji, ich przyczynach i przewidywanym okresie

trwania,

10)

zorganizować system ratownictwa i ochrony przeciwpożarowej lotniska,

11)

koordynować prace lokalnego zespołu do spraw bezpieczeństwa lotniskowego,

12)

zapewnić dostarczanie informacji meteorologicznej dla potrzeb użytkowników lotnisk.

3.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego obowiązany jest ponadto

1)

prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający ciągłość ruchu lotniczego,

2)

niezwłocznie zawiadamiać zainteresowanych o wydaniu zarządzenia o zamknięciu lotniska

dla ruchu lotniczego lub wprowadzeniu odpowiednich ograniczeń w jego eksploatacji,

ich przyczynach i przewidywanym okresie trwania.

1.

Starty i lądowania na lotnisku mogą odbywać się wyłącznie w sposób zgodny z przepisami

instrukcji operacyjnej danego lotniska.

2.

Zarządzający lotniskiem może zezwolić tylko na taką eksploatację lotniska lub jego

części dla celów nielotniczych, która nie narusza przepisów bezpieczeństwa ruchu lotniczego

i nie ogranicza jego możliwości eksploatacyjnych określonych w instrukcji operacyjnej.

3.

Instrukcja operacyjna lotniska określa w szczególności

1)

dane techniczno-operacyjne lotniska, w tym charakterystykę pola wzlotów, płaszczyzn

wznoszenia (podejścia) oraz przeszkód lotniczych w rejonie lotniska,

2)

procedury podejścia do lądowania i procedury odlotu, uwzględniające lokalne ograniczenia

wynikające z przepisów o ochronie środowiska,

3)

zasady utrzymania i eksploatacji pola wzlotów,

4)

organizację naziemnego ruchu statków powietrznych, środków transportowych i osób pieszych

na terenie lotniska,

5)

dane o wzrokowych i radiowych pomocach nawigacyjnych,

6)

zasady i środki udzielania pomocy statkom powietrznym, które znalazły się w niebezpieczeństwie

na lotnisku lub w jego pobliżu.

4.

Instrukcja operacyjna lotniska podlega zatwierdzeniu przez Prezesa Urzędu po uzgodnieniu

z państwowym organem zarządzania ruchem lotniczym.

1.

Zarządzający lotniskiem może przekazać zarządzanie lotniskiem innej osobie spełniającej

wymagania określone dla zarządzającego, za zgodą Prezesa Urzędu wydaną w drodze decyzji

administracyjnej.

2.

Zmiana, o której mowa w ust. 1, podlega wpisaniu do rejestru lotnisk.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, ograniczyć ruch na lotnisku

lub zamknąć dla ruchu lotniczego na czas oznaczony lotnisko niespełniające wymagań

technicznych lub eksploatacyjnych określonych na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, wykreślić lotnisko z rejestru,

jeżeli pomimo upływu terminu wyznaczonego w decyzji, o której mowa w ust. 1, nadal

nie spełnia ono określonych na podstawie niniejszej ustawy wymagań technicznych i

eksploatacyjnych.

1.

Lotnisko może zostać wykreślone z rejestru lotnisk decyzją Prezesa Urzędu

1)

na wniosek podmiotu zakładającego lotnisko lub działającego z jego upoważnienia zarządzającego

lotniskiem,

2)

jeżeli trwale zaprzestano jego eksploatacji.

2.

W przypadku gdy zarządzający rażąco naruszył przepisy niniejszej ustawy, Prezes Urzędu,

w drodze decyzji administracyjnej, wzywa go do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości

w określonym terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu Prezes Urzędu cofa zarządzającemu

zezwolenie na zarządzanie lotniskiem użytku publicznego lub wykreśla lotnisko z rejestru

lotnisk.

1.

Statki powietrzne wykonujące loty międzynarodowe startują i lądują na lotniskach wyznaczonych

do startów i lądowań statków powietrznych w ruchu międzynarodowym, zwanych dalej „lotniskami

międzynarodowymi”.

2.

W przypadku wyznaczenia lotniska jako lotniska międzynarodowego dokonuje się odpowiedniego

wpisu do rejestru lotnisk.

3.

Lotnisko, o którym mowa w ust. 4, jest obiektem transportu publicznego w rozumieniu

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984 i Nr 126, poz. 1070).

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, lotniska międzynarodowe, z uwzględnieniem

potrzeb danego regionu oraz przepisów określających lotnicze przejścia graniczne.

5.

W przypadkach lotów związanych z przeprowadzaniem imprez sportowych i kulturalnych

oraz innych lotów niehandlowych Prezes Urzędu, po uzgodnieniu z Komendantem Głównym

Straży Granicznej, na wniosek zarządzającego lotniskiem, z uwzględnieniem art. 146,

może wyrazić zgodę na dokonywanie przez statki powietrzne wykonujące loty międzynarodowe,

przez czas określony, startów i lądowań na lotniskach innych niż określone w ust.

1.

6.

Koszty związane z kontrolą ruchu granicznego i kontrolą celną w przypadkach startów

i lądowań, o których mowa w ust. 5, ponosi zarządzający lotniskiem.

1.

Służby publiczne i organy administracji publicznej korzystają z obiektów i urządzeń

lotniska w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres korzystania z obiektów i urządzeń lotniska, o których mowa w ust. 1, niezbędny

do wykonywania zadań służb państwowych i organów administracji publicznej,

2)

szczegółowe zasady i sposób pokrycia kosztów działania na lotniskach służb i organów,

o których mowa w ust. 1,

3)

maksymalną wysokość opłat z tytułu kosztów, o których mowa w pkt 2, oraz sposób, warunki

i zakres ulg i zwolnień od tych opłat, mając na uwadze racjonalne wykorzystanie obiektów

i urządzeń lotniska, przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznej realizacji zadań tych

służb i organów.

Zarządzający lotniskiem może pobierać opłaty za starty, lądowania, postój i obsługę

naziemną statków powietrznych, ich załóg, pasażerów i ładunków (opłaty lotniskowe)

oraz za inne usługi związane z działalnością lotniska.

1.

Nie pobiera się opłat lotniskowych za starty, lądowania i postój statków powietrznych

wykonujących loty w celu obrony przed skutkami klęsk żywiołowych oraz ratowania życia

lub zdrowia ludzkiego, chyba że loty te wykonywane są w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, maksymalną

wysokość opłat lotniskowych dla państwowych statków powietrznych wykonujących loty

związane z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego, bezpieczeństwa państwa, ochroną

granicy państwowej lub poszukiwaniem i ratownictwem, a także sposób i warunki przyznawania

ulg i zwolnień od tych opłat oraz zakres ulg i zwolnień, uwzględniając uzasadnione

koszty poniesione przez podmiot świadczący usługę oraz zobowiązania wynikające z umów

międzynarodowych.

1.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego przedstawia Prezesowi Urzędu z dwumiesięcznym

wyprzedzeniem przed planowanym dniem wejścia w życie, opracowany po zasięgnięciu opinii

przedstawicieli przewoźników lotniczych korzystających stale z lotniska, projekt opłat

lotniskowych wraz z ich uzasadnieniem. Termin ten może być za zgodą Prezesa Urzędu

skrócony w wyjątkowych okolicznościach.

2.

Opłaty lotniskowe, o których mowa w ust. 1, po zatwierdzeniu przez Prezesa Urzędu

podlegają ogłoszeniu w dzienniku urzędowym Prezesa Urzędu oraz są zamieszczane w Zintegrowanym

Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 127 ust. 1 pkt 4.

3.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, odmówić zatwierdzenia opłaty

lotniskowej lub nakazać jej zmianę, w przypadku gdy jej stosowanie naruszałoby zasady

ustalone w Prawie lotniczym lub w umowach i przepisach międzynarodowych.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu oraz

organizacji zarządzających lotniskami i użytkowników lotnisk określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania dotyczące ustalania opłat lotniskowych, z uwzględnieniem zasad

ustalonych w art. 67 ust. 1 i 2 oraz zasad wynikających z umów i przepisów międzynarodowych.

1.

Zarządzający lotniskiem ma prawo zatrzymać statek powietrzny tymczasowo w celu zabezpieczenia

roszczenia z tytułu opłat lotniskowych należnych od użytkownika statku powietrznego

i szkód wyrządzonych przez niego na lotnisku, z zastrzeżeniem art. 156.

2.

Tymczasowe zatrzymanie statku powietrznego traci moc w razie złożenia odpowiedniego

zabezpieczenia lub w razie dokonania zajęcia na podstawie postanowienia sądowego.

3.

Zarządzający lotniskiem odpowiada za szkody wynikłe wskutek nieuzasadnionego zatrzymania

statku powietrznego.

1.

Prezes Urzędu nadzoruje lotniska w zakresie zapewniania ich bezpiecznej eksploatacji.

2.

W przypadku lotnisk lotnictwa państwowego wykorzystywanych przez lotnictwo cywilne

Prezes Urzędu nadzoruje te lotniska w zakresie zapewniania ich bezpiecznej eksploatacji

przez lotnictwo cywilne.

Zarządzający lotniskiem odpowiada za bezpieczną eksploatację lotniska, w tym za nałożone

na niego zadania związane z ochroną lotniska.

1.

Przebywanie w części lotniczej lotniska, a także na innym terenie wydzielonym i odpowiednio

oznakowanym, a w szczególności ruch kołowy i pieszy oraz korzystanie z urządzeń lotniska,

jest dozwolone tylko za zezwoleniem zarządzającego lotniskiem.

2.

Zarządzający lotniskiem wydaje zezwolenie na przebywanie na terenie, o którym mowa

w ust. 1, uwzględniając potrzeby organów służb ruchu lotniczego oraz służb państwowych

wykonujących zadania ustawowe.

W celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska zarządzający lotniskiem

1)

opracowuje instrukcję operacyjną lotniska,

2)

opracowuje i przedstawia do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu program ochrony lotniska,

po jego zaopiniowaniu przez Radę Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego,

3)

wydaje zarządzenia, nakazy lub zakazy oraz polecenia związane z zapewnieniem bezpieczeństwa

i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób

znajdujących się na terenie lotniska,

4)

wzywa właściwe służby publiczne do podjęcia działań w stosunku do osób niepodporządkowujących

się nakazom i zakazom lub zagrażających w inny sposób bezpieczeństwu lotów lub porządkowi

na lotnisku,

5)

decyduje o podjęciu działań przez lotniskową służbę ochrony w stosunku do osoby podejrzanej

o popełnienie przestępstwa na statku powietrznym lub lotnisku i przekazaniu jej właściwym

organom,

6)

wnioskuje o dokonanie redukcyjnego odstrzału zwierzyny, stosownie do przepisów prawa

łowieckiego, w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa operacji lotniczych przez zwierzynę,

gdy inne metody ochrony okazały się nieskuteczne,

7)

wnioskuje do Prezesa Urzędu o wydanie decyzji w sprawie usunięcia przeszkody, która

nie jest obiektem budowlanym, stanowiącej zagrożenie bezpieczeństwa ruchu lotniczego

dla zarejestrowanego, czynnego lotniska, w tym drzew i krzewów w rejonie podejść do

lądowania,

8)

zawiadamia niezwłocznie właściwy organ nadzoru budowlanego oraz Prezesa Urzędu, w

przypadku stwierdzenia, że w rejonie lotniska są wznoszone obiekty budowlane mogące

stanowić przeszkody lotnicze lub że istniejące obiekty budowlane nie są oznakowane

zgodnie z wymogami art. 87 ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki eksploatacji

lotnisk, mając na względzie klasyfikację lotnisk i obowiązki zarządzającego lotniskiem,

o których mowa w art. 68.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, w celu zapewnienia wspólnej bezpiecznej eksploatacji

lotnisk, warunki i zasady wykorzystywania lotnisk wojskowych przez lotnictwo cywilne

oraz obowiązki zarządzających tymi lotniskami.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, w celu zapewnienia wspólnej bezpiecznej

eksploatacji lotnisk, warunki i zasady wykorzystywania lotnisk lotnictwa służb porządku

publicznego przez lotnictwo cywilne oraz obowiązki zarządzających tymi lotniskami.

4.

Jeżeli lotniska, o których mowa w ust. 2 i 3, eksploatowane są wspólnie przez lotnictwo

wojskowe i lotnictwo służb porządku publicznego, wówczas Minister Obrony Narodowej

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i zasady wspólnej bezpiecznej eksploatacji tych lotnisk.

1.

Zarządzający lotniskiem jest obowiązany zorganizować i utrzymywać system ratownictwa

i ochrony przeciwpożarowej lotniska w ramach krajowego systemu ratownictwa.

2.

Zarządzający lotniskiem obowiązany jest w szczególności

1)

opracować plan działania w sytuacjach zagrożenia,

2)

opracować instrukcję bezpieczeństwa pożarowego dla lotniska, zgodnie z przepisami

międzynarodowymi, oraz określić w niej sposoby postępowania w przypadku powstania

pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, uzgodnioną z właściwym terenowo komendantem

Państwowej Straży Pożarnej,

3)

zorganizować i zapewnić funkcjonowanie służby ratowniczo-gaśniczej, wyposażonej w

sprzęt specjalistyczny,

4)

utrzymywać niezbędne środki ratownicze i przeciwpożarowe.

3.

Lotniskowa służba ratowniczo-gaśnicza jest jednostką ochrony przeciwpożarowej w rozumieniu

ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. Nr 81, poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 111, poz. 725 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 113, poz. 1207 oraz z 2002 r. Nr 62, poz. 558 i Nr 113, poz. 984).

4.

Pracownicy zatrudnieni w lotniskowej służbie ratowniczo-gaśniczej powinni spełniać

wymagania w zakresie kwalifikacji zawodowych oraz warunków fizycznych i psychicznych

określone w odrębnych przepisach.

5.

Pracownicy zatrudnieni w lotniskowej służbie ratowniczo-gaśniczej podlegają specjalistycznemu

szkoleniu przeprowadzanemu na koszt zarządzającego lotniskiem.

6.

Jednostki systemu ochrony zdrowia, organy administracji publicznej, jednostki Państwowej

Straży Pożarnej i inne służby publiczne współdziałają w przygotowywaniu i realizacji

planów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, i podlegają w tym zakresie koordynacji zarządzającego

lotniskiem.

7.

Plan, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, w szczególności określa zasady koordynacji działań

służb, o których mowa w ust. 6.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych

1)

wymagania dotyczące przygotowania lotniska do sytuacji zagrożenia oraz planu działania

w sytuacji zagrożenia, uwzględniając klasyfikację lotnisk przyjętą dla celów ratowniczo-gaśniczych,

2)

zakres obowiązków podmiotów, o których mowa w art. 84 ust. 6, z uwzględnieniem zadań

tych jednostek określonych odrębnymi przepisami oraz zadań zarządzającego lotniskiem

w zakresie koordynacji,

3)

warunki i program szkolenia lotniskowych służb ratowniczo-gaśniczych, o których mowa

w art. 84 ust. 2 pkt 2, uwzględniając klasyfikację lotnisk przyjętą dla celów ratowniczo-gaśniczych.

1.

Do lotniczych urządzeń naziemnych należą obiekty i urządzenia do kierowania, kontroli,

nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego.

2.

Zarządzającemu lotniskiem użytku publicznego oraz państwowemu organowi zarządzania

ruchem lotniczym przysługuje prawo zakładania lotniczych urządzeń naziemnych na nieruchomościach

sąsiadujących z lotniskiem oraz prawo dostępu do nich.

3.

Zakładanie oraz utrzymywanie lotniczych urządzeń naziemnych jest celem publicznym

w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami.

4.

Do odszkodowania za ograniczenia własności wynikające z wykorzystania uprawnień określonych

w ust. 2 oraz do okoliczności i trybu wywłaszczenia nieruchomości stosuje się przepisy

ustawy o gospodarce nieruchomościami.

5.

Przepisy ust. 2-4 mają odpowiednie zastosowanie do lotniczych urządzeń naziemnych

zakładanych przez państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym, także na nieruchomościach

znajdujących się poza sąsiedztwem lotnisk.

6.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego oraz państwowy organ zarządzania ruchem

lotniczym obowiązani są utrzymywać lotnicze urządzenia naziemne w pełnej sprawności

technicznej oraz używać ich zgodnie z przeznaczeniem.

1.

Obiekty budowlane i obiekty naturalne w otoczeniu lotniska nie mogą stanowić zagrożenia

dla startujących i lądujących statków powietrznych.

2.

Obiekty budowlane i obiekty naturalne stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu

statków powietrznych, zwane dalej „przeszkodami lotniczymi”, powinny być niezwłocznie

zgłoszone Prezesowi Urzędu i oznakowane.

3.

Obowiązek oznakowania i zgłoszenia przeszkód lotniczych obciąża posiadacza nieruchomości,

na której taka przeszkoda się znajduje, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Jeżeli obiekt budowlany lub obiekt naturalny stał się przeszkodą lotniczą w wyniku

budowy lub rozbudowy lotniska, oznakowanie wykonuje się na koszt zarządzającego lotniskiem.

5.

Prezes Urzędu uzgadnia decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu

dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu. Przepis ten dotyczy w szczególności

obszarów ograniczeń zabudowy, a także terenów przeznaczonych pod budowę lotniska lub

jego rozbudowę w miejscowych planach zagospodarowania terenu.

6.

Zabrania się w otoczeniu lotniska, czyli w odległości do 5 km od jego granicy

1)

budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych, które mogą stanowić źródło żerowania ptaków,

2)

hodowania ptaków mogących stanowić zagrożenie dla ruchu lotniczego.

7.

Zabrania się sadzenia i uprawy drzew i krzewów na nieruchomościach znajdujących się

w rejonach podejść do lądowania, mogących stanowić przeszkody lotnicze; obowiązek

i koszt usunięcia tych drzew i krzewów obciąża właściciela lub inny podmiot władający

nieruchomością.

1.

Prezes Urzędu prowadzi rejestr lotniczych urządzeń naziemnych używanych dla potrzeb

lotnictwa cywilnego, zwany dalej „rejestrem urządzeń naziemnych”.

2.

Rejestr urządzeń naziemnych jest jawny. Dokumenty stanowiące podstawę do dokonania

wpisu w rejestrze pozostają poufne.

3.

Wpisowi do rejestru urządzeń naziemnych podlegają następujące lotnicze stałe urządzenia

naziemne, jeżeli mają być używane dłużej niż 6 miesięcy

1)

urządzenia radiokomunikacyjne,

2)

urządzenia radiolokacyjne,

3)

urządzenia radionawigacyjne,

4)

wzrokowe pomoce nawigacyjne,

5)

automatyczne systemy pomiarowe parametrów meteorologicznych.

4.

Wpisanie urządzenia naziemnego do rejestru urządzeń naziemnych następuje na wniosek

zakładającego urządzenie naziemne.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć w szczególności

1)

informację o rodzaju urządzenia i celu, w jakim ma być stosowane,

2)

współrzędne geograficzne anteny promieniującej urządzenia,

3)

charakterystykę techniczną urządzenia,

4)

odpis zezwolenia właściwego organu administracji telekomunikacyjnej na zakładanie

i używanie urządzenia radiokomunikacyjnego, jeżeli takie zezwolenie jest wymagane.

6.

Na dowód wpisania lotniczego urządzenia naziemnego do rejestru urządzeń naziemnych

Prezes Urzędu wydaje zaświadczenie.

7.

Prezes Urzędu odmawia wpisania urządzenia naziemnego do rejestru urządzeń naziemnych,

jeżeli wnioskodawca nie spełnił wymagań, o których mowa w ust. 5, załączone do wniosku

dokumenty są niezgodne ze stanem faktycznym lub prawnym albo urządzenie naziemne nie

odpowiada warunkom technicznym określonym w tych dokumentach lub w warunkach technicznych

ustalonych na podstawie art. 92 pkt 2.

8.

O wpisie i o odmowie wpisania urządzenia naziemnego do rejestru urządzeń naziemnych

oraz o jego wykreśleniu z rejestru rozstrzyga Prezes Urzędu w drodze decyzji administracyjnej.

9.

Lotnicze urządzenie naziemne może być używane dla potrzeb ruchu lotniczego, jeżeli

posiada zezwolenie na eksploatację oraz zaświadczenie o wpisie tego urządzenia do

rejestru urządzeń naziemnych.

1.

Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr wojskowych lotniczych urządzeń naziemnych.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia rejestru

wojskowych lotniczych urządzeń naziemnych, tryb dokonywania wpisu i wykreśleń tych

urządzeń z rejestru oraz wzór tego rejestru.

1.

Zarządzający lotniczym urządzeniem naziemnym może dokonać zmian istotnych cech urządzenia

naziemnego po uzyskaniu zgody Prezesa Urzędu. Każda zmiana istotnych cech urządzenia

naziemnego podlega wpisowi do rejestru urządzeń naziemnych.

2.

Do zmian cech urządzenia naziemnego, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 61 ust.

2 i 3 oraz art. 62 stosuje się odpowiednio.

Prezes Urzędu może w drodze decyzji administracyjnej wykreślić lotnicze urządzenie

naziemne z rejestru urządzeń naziemnych

1)

na wniosek zarządzającego lotniczym urządzeniem naziemnym,

2)

jeżeli urządzenie nie spełnia wymagań technicznych lub eksploatacyjnych, określonych

na podstawie art. 92 pkt 2,

3)

jeżeli trwale zaprzestano eksploatacji lotniczego urządzenia naziemnego.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzeń, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych

1)

zasady klasyfikacji lotniczych urządzeń naziemnych,

2)

warunki techniczne, jakie powinny spełniać lotnicze urządzenia naziemne oraz warunki

ich eksploatacji,

3)

szczegółowe zasady i tryb prowadzenia rejestru urządzeń naziemnych z uwzględnieniem

wymagań dotyczących dokumentacji rejestrowej,

4)

warunki, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska

ze względu na bezpieczeństwo ruchu statków powietrznych,

5)

sposób zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych, o których mowa w art. 87

ust. 2, uwzględniając

a)

układ współrzędnych Światowego Systemu Geograficznego (WGS 84),

b)

zapewnienie bezpieczeństwa ruchu statków powietrznych,

c)

jednoznaczność i czytelność oznakowania dla członków załóg statków powietrznych.

1.

Statki powietrzne mogą lądować i startować na lądowiskach i w innych miejscach poza

lotniskami wpisanymi do rejestru lotnisk, w przypadkach

1)

przymusowego lądowania,

2)

ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo udziału w zwalczaniu klęsk żywiołowych,

3)

uzasadnionych potrzebami szkolenia lub treningu,

4)

uzasadnionych potrzebami usług lotniczych,

5)

jeżeli pozwalają na to przepisy wydane na podstawie art. 33 ust. 4.

2.

Rozpoczęcie użytkowania lądowiska może nastąpić po jego zgłoszeniu przez użytkownika

do ewidencji prowadzonej przez Prezesa Urzędu oraz po wykazaniu przez użytkownika

i potwierdzeniu przez Prezesa Urzędu, że lądowisko odpowiada właściwym wymaganiom.

3.

Do lądowisk stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lotnisk z zastrzeżeniem ust.

4 i 5.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wyłączyć zastosowanie

przepisów dotyczących lotnisk w stosunku do lądowisk, określając jednocześnie wymagania,

jakie powinny spełniać lądowiska ze względu na bezpieczeństwo ruchu lotniczego i ochronę

środowiska.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady prowadzenia ewidencji lądowisk, tryb zgłaszania lądowisk do ewidencji, wzór

ewidencji oraz szczegółowe zasady dopuszczania lądowisk do użytkowania mające na względzie

bezpieczeństwo ruchu lotniczego.

1.

Do wykonywania lotów i innych czynności lotniczych są uprawnieni wyłącznie członkowie

personelu lotniczego oraz osoby uczestniczące w szkoleniu lotniczym prowadzonym zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 4 lit. e).

2.

Członkiem personelu lotniczego jest osoba, która posiada ważną licencję lub świadectwo

kwalifikacji i jest wpisana do państwowego rejestru personelu lotniczego lub innego

odpowiedniego rejestru prowadzonego zgodnie z odrębnymi przepisami.

3.

Licencja jest świadectwem stwierdzającym posiadanie określonych kwalifikacji oraz

dowodem upoważnienia do wykonywania określonych czynności lotniczych. Przepisy niniejszej

ustawy w odniesieniu do licencji stosuje się odpowiednio do świadectw kwalifikacji,

z zastrzeżeniem art. 95.

4.

Licencje wydaje się odrębnie dla każdego rodzaju specjalności członków personelu lotniczego.

5.

Licencją, o której mowa w ust. 2, jest licencja wydana przez Prezesa Urzędu lub licencja

wydana przez właściwy organ obcego państwa i uznana przez Prezesa Urzędu.

6.

Licencje są wymagane dla następujących specjalności personelu lotniczego

1)

personel wchodzący w skład załóg statków powietrznych

a)

pilot samolotowy turystyczny,

b)

pilot samolotowy zawodowy,

c)

pilot samolotowy liniowy,

d)

pilot śmigłowcowy turystyczny,

e)

pilot śmigłowcowy zawodowy,

f)

pilot śmigłowcowy liniowy,

g)

pilot wiatrakowcowy turystyczny,

h)

pilot wiatrakowcowy zawodowy,

i)

pilot sterowcowy liniowy,

j)

pilot sterowcowy zawodowy,

k)

pilot balonu wolnego,

l)

pilot szybowcowy,

m)

nawigator lotniczy,

n)

mechanik pokładowy,

o)

radiooperator pokładowy,

2)

skoczek spadochronowy zawodowy,

3)

mechanik poświadczenia obsługi statku powietrznego,

4)

kontroler ruchu lotniczego,

5)

dyspozytor lotniczy,

6)

informator służby informacji powietrznej.

7.

W licencji mogą być wpisane dodatkowe uprawnienia w zakresie wykonywanych czynności.

8.

W odniesieniu do niewymienionych w ust. 6 specjalności personelu lotniczego wykonującego

czynności w składzie załóg statków powietrznych lub inne czynności lotnicze minister

właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, o którym mowa w art. 104,

wprowadzić wymóg posiadania licencji lub świadectwa kwalifikacji, z uwzględnieniem

właściwych przepisów międzynarodowych, o ile jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa

lotnictwa.

9.

W odniesieniu do personelu lotniczego wykonującego czynności lotnicze, w związku z

używaniem statków powietrznych objętych przepisami art. 33 ust. 2 pkt 1-3, minister

właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, o którym mowa w art. 104,

wprowadzić zamiast wymogu licencji wymóg posiadania świadectwa kwalifikacji.

1.

Świadectwem kwalifikacji jest dokument stwierdzający posiadanie określonych kwalifikacji

i upoważniający do wykonywania określonych czynności lotniczych.

2.

Świadectwa kwalifikacji wydawane są dla następujących specjalności personelu lotniczego

1)

pilot lotni,

2)

pilot paralotni,

3)

pilot motolotni,

4)

pilot statku powietrznego o maksymalnej masie startowej do 495 kg,

5)

pilot-operator modelu latającego,

6)

skoczek spadochronowy.

3.

Aby uzyskać świadectwo kwalifikacji członka personelu lotniczego, osoba ubiegająca

się o nie musi spełniać następujące wymagania dla poszczególnych specjalności w zakresie

wieku i wykształcenia

1)

pilot lotni - ukończone 15 lat, wykształcenie co najmniej gimnazjalne albo równorzędne

oraz zgoda opiekunów prawnych,

2)

pilot motolotni - ukończone 15 lat, wykształcenie co najmniej gimnazjalne albo równorzędne

oraz zgoda opiekunów prawnych,

3)

pilot paralotni - ukończone 16 lat, posiadanie co najmniej podstawowego wykształcenia

oraz zgoda opiekunów prawnych,

4)

pilot statku powietrznego o maksymalnej masie startowej do 495 kg - ukończone 16 lat,

wykształcenie co najmniej gimnazjalne albo równorzędne oraz zgoda opiekunów prawnych,

5)

skoczek spadochronowy - ukończone 18 lat, posiadanie co najmniej podstawowego wykształcenia,

6)

pilot-operator modelu latającego - ukończone 16 lat, posiadanie co najmniej podstawowego

wykształcenia oraz zgoda opiekunów prawnych.

4.

Świadectwa kwalifikacji wydawane są przez Prezesa Urzędu.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, dla poszczególnych rodzajów świadectw kwalifikacji,

wymagania w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej osób ubiegających się o świadectwo

kwalifikacji lub posiadających świadectwo kwalifikacji, mając na uwadze wymagania

wynikające z przepisów międzynarodowych i specyfiki uprawnień związanych z danym świadectwem

kwalifikacji.

1.

Licencja może być udzielona osobie, która łącznie spełnia następujące warunki

1)

korzysta w pełni z praw publicznych,

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych,

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa,

4)

spełnia wymogi w zakresie wieku i wykształcenia,

5)

odpowiada wymaganiom w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej, określonym na

podstawie art. 104 ust. 2, potwierdzonym orzeczeniem o braku przeciwwskazań do wykonywania

funkcji członka personelu lotniczego, o którym mowa w art. 110,

6)

spełnia wymagania i warunki określone na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 3

dotyczące ukończenia szkolenia lotniczego, praktyki lotniczej oraz posiadania wiedzy

i umiejętności, potwierdzone zdaniem egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 99

ust. 1.

2.

Aby uzyskać licencję członka personelu lotniczego, osoba ubiegająca się o nią musi

spełniać następujące wymagania dla poszczególnych specjalności w zakresie wieku i

wykształcenia

1)

pilot szybowcowy - ukończone 16 lat oraz wykształcenie co najmniej gimnazjalne albo

równorzędne, a jeżeli z licencji wynika uprawnienie do wykonywania zawodowego czynności

pilota - ukończone 18 lat oraz co najmniej średnie wykształcenie,

2)

pilot turystyczny, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego dotyczy licencja

- ukończone 17 lat oraz wykształcenie co najmniej gimnazjalne albo równorzędne,

3)

pilot zawodowy, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego dotyczy licencja

- ukończone 18 lat oraz co najmniej średnie wykształcenie,

4)

pilot liniowy, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego dotyczy licencja

- ukończone 21 lat oraz co najmniej średnie wykształcenie,

5)

pilot balonu wolnego - ukończone 17 lat oraz wykształcenie co najmniej gimnazjalne

albo równorzędne, a jeżeli z jego licencji wynika uprawnienie do wykonywania zawodowego

czynności pilota - ukończone 18 lat oraz co najmniej średnie wykształcenie,

6)

mechanik poświadczenia obsługi statku powietrznego - ukończone 18 albo 21 lat, w zależności

od dodatkowych uprawnień, o których mowa w art. 94 ust. 7, oraz co najmniej średnie

wykształcenie,

7)

pozostałe specjalności członków personelu lotniczego - ukończone 18 lat oraz co najmniej

średnie wykształcenie, z wyjątkiem osób, o których mowa w art. 94 ust. 9, dla których

wymagania mogą być obniżone do ukończenia 16 lat i wykształcenia podstawowego.

3.

Prezes Urzędu wydaje, odmawia wydania, uznaje, zawiesza uznanie, przywraca uznanie,

odmawia uznania, cofa uznanie, cofa, zawiesza, przywraca i zmienia licencje w drodze

decyzji administracyjnych.

4.

Prezes Urzędu może upoważnić pracowników Urzędu do wydawania w jego imieniu decyzji

administracyjnych w sprawach, o których mowa w ust. 3.

5.

Licencja wydana lub potwierdzona przez właściwy organ obcego państwa może być w Rzeczypospolitej

Polskiej uznana za ważną na równi z licencją polską

1)

jeżeli wynika to z umowy międzynarodowej,

2)

w innych przypadkach, jeżeli wymagania stawiane przy jej wydaniu nie były łagodniejsze

od stawianych w Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Zawieszenie licencji i wynikających z niej uprawnień lub niektórych wynikających z

niej uprawnień ma charakter okresowy.

1.

Zabrania się

1)

wykonywania czynności lotniczych przez osobę nieposiadająca licencji lub świadectwa

kwalifikacji,

2)

wykonywania przez członka personelu lotniczego

a)

czynności lotniczych nieobjętych jego licencją lub świadectwem kwalifikacji,

b)

czynności lotniczych niezgodnie z warunkami określonymi w licencji lub w świadectwach

kwalifikacji.

2.

Zakazy określone w ust. 1 nie dotyczą szkolenia lotniczego prowadzonego zgodnie z

przepisami wydanymi na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 4 lit. e).

1.

Licencję wydaje się po sprawdzeniu, czy kandydat spełnia określone prawem wymagania.

2.

Ważność licencji jest uzależniona od wyniku okresowego sprawdzenia sprawności psychicznej

i fizycznej członka personelu lotniczego, stwierdzonej w badaniach lotniczo-lekarskich

i utrzymania w okresie ważności licencji wiadomości i umiejętności nie mniejszych

niż wymagane do uzyskania licencji i dodatkowych uprawnień.

1.

Warunkiem uzyskania licencji jest pozytywny wynik egzamin u państwowego składającego

się z części teoretycznej i praktycznej, złożonego przed komisją egzaminacyjną.

2.

Prezes Urzędu powołuje członków komisji egzaminacyjnej spośród osób wyróżniających

się odpowiednimi kwalifikacjami, wiedzą i doświadczeniem w zakresie lotnictwa.

3.

Członkowie komisji są powoływani na okres 3 lat.

4.

Prezes Urzędu może odwołać członka komisji, o której mowa w ust. 2, przed upływem

3 lat w przypadku

1)

utraty wymaganych kwalifikacji,

2)

rażącego naruszenia obowiązków,

3)

skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa.

5.

Egzamin podlega opłacie lotniczej.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

przepisów międzynarodowych

1)

szczegółowe wymagania w zakresie kwalifikacji, wiedzy i doświadczenia członków komisji

egzaminacyjnej,

2)

tryb i sposób przeprowadzania egzaminów.

1.

Licencję lub wynikające z niej niektóre uprawnienia można cofnąć albo zawiesić w przypadku

stwierdzenia, że członek personelu lotniczego

1)

przestał spełniać warunki określone w art. 96 ust. 1 i 2,

2)

utracił kwalifikacje do wykonywania określonych czynności lotniczych,

3)

wykonując czynności lotnicze, do których uprawnia go licencja, zagraża bezpieczeństwu

ruchu lotniczego.

2.

W przypadku badania prowadzonego przez Komisję lub uprawnione organy państwowe, w

celu stwierdzenia czy zaistniały przyczyny określone w ust. 1 pkt 1-3, na czas prowadzenia

dochodzenia Prezes Urzędu może licencję zawiesić oraz zatrzymać.

1.

Posiadacz licencji pilota zawodowego i liniowego, który ukończył 60 lat, nie może

wykonywać czynności pilota w międzynarodowych przewozach lotniczych, chyba że pełni

on funkcję członka załogi wieloosobowej oraz jest jedynym członkiem załogi, który

ukończył 60 lat.

2.

Posiadacz licencji pilota, o których mowa w ust. 1, który ukończył 65 lat, nie może

wykonywać czynności pilota na statku powietrznym używanym w przewozach lotniczych.

3.

Posiadacz licencji kontrolera ruchu lotniczego, który ukończył 60 lat, nie może wykonywać

czynności kontrolera ruchu lotniczego.

Prezes Urzędu prowadzi rejestr personelu lotniczego.

1.

Czas pracy członków załóg statków powietrznych oraz kontrolerów ruchu lotniczego nie

może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie

rozliczeniowym, nieprzekraczającym 3 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W stosunku do członków załóg statków powietrznych mogą być stosowane rozkłady czasu

pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie wymiaru czasu pracy do 18 godzin na

dobę w locie długodystansowym. W tych rozkładach czas pracy nie może przekroczyć przeciętnie

40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającym 3 miesięcy.

3.

Praca w granicach przedłużonego dobowego wymiaru czasu pracy i przeciętnie 40 godzin

na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.

4.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki rozliczania czasu pracy

personelu lotniczego, o którym mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając przerwy w pracy i

wypoczynek tego personelu oraz warunki wykonywania przez niego czynności.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając przepisy międzynarodowe oraz

mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa lotów, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory licencji właściwe dla specjalności lotniczych,

2)

uprawnienia przyznawane i wpisane do licencji,

3)

szczegółowe wymagania dla poszczególnych rodzajów licencji, dotyczące kwalifikacji

lotniczych w zakresie wiedzy, umiejętności i praktyki,

4)

szczegółowe zasady

a)

wydawania, cofania, ograniczania, zawieszania i przywracania licencji oraz wynikających

z nich uprawnień,

b)

uznawania, zawieszania uznania, cofania uznania, przywracania uznania obcej licencji

personelu lotniczego wydanej przez właściwy organ obcego państwa,

c)

uzyskiwania i sprawdzania kwalifikacji lotniczych,

d)

prowadzenia rejestru personelu lotniczego,

e)

prowadzenia szkolenia lotniczego,

5)

szczegółowe warunki wykonywania uprawnień wynikających z licencji.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, dla poszczególnych rodzajów licencji personelu

lotniczego, wymagania w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej osób ubiegających

się o licencje albo posiadających licencje personelu lotniczego, mając na uwadze wymagania

wynikające z przepisów międzynarodowych i specyfiki uprawnień związanych z daną licencją.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, na jakich cudzoziemcy

mogą być dopuszczani do szkolenia lotniczego i uzyskiwać licencje w Rzeczypospolitej

Polskiej, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym oraz

zgodność z przepisami międzynarodowymi.

1.

Sprawność psychiczną i fizyczną członka oraz kandydata na członka personelu lotniczego

sprawdza się w trakcie badań lotniczo-lekarskich.

2.

Członek personelu lotniczego nie może wykonywać lotów lub innych czynności lotniczych

w przypadku utraty wymaganej sprawności psychicznej i fizycznej.

3.

Członek personelu lotniczego, który jest świadomy utraty sprawności fizycznej lub

psychicznej wymaganej do wykonywania swojej funkcji, zobowiązany jest do natychmiastowego

poddania się badaniom lotniczo-lekarskim.

4.

Badania lotniczo-lekarskie przeprowadzane są odpłatnie.

1.

Badania lotniczo-lekarskie przeprowadzają i wydają orzeczenia o istnieniu lub braku

przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania funkcji członka personelu lotniczego

1)

centra medycyny lotniczej, których wykaz znajduje się w rozporządzeniu, o którym mowa

w art. 112 ust. 1 pkt 7,

2)

lekarze orzecznicy.

2.

W imieniu centrum medycyny lotniczej badania lotniczo-lekarskie przeprowadza i wydaje

orzeczenie komisja lekarska centrum medycyny lotniczej złożona z lekarzy orzeczników

oraz specjalistów z zakresu medycyny transportu lub medycyny lotniczej.

3.

Od orzeczenia komisji lekarskiej centrum medycyny lotniczej lub lekarza orzecznika

osobie zainteresowanej przysługuje odwołanie do Naczelnego Lekarza w terminie 14 dni

od dnia otrzymania orzeczenia.

4.

W przypadkach szczególnych prawo złożenia odwołania od orzeczenia, o którym mowa w

ust. 3, przysługuje także Prezesowi Urzędu.

5.

Naczelny Lekarz, w celu zbadania zasadności odwołania, o którym mowa w ust. 3, powołuje

komisję, w skład której wchodzą lekarze specjaliści w szczególności z zakresu medycyny

lotniczej. Komisja ta składa Naczelnemu Lekarzowi sprawozdanie z dokonanych ustaleń;

Naczelny Lekarz nie jest związany opinią komisji.

6.

W skład Komisji, o której mowa w ust. 5, nie mogą wchodzić lekarze specjaliści biorący

udział w badaniach, na podstawie których wydano zaskarżone orzeczenie.

7.

Rejestr lekarzy specjalistów, o których mowa w ust. 5, prowadzi Prezes Urzędu.

1.

Do zadań Naczelnego Lekarza należy

1)

pełnienie funkcji odwoławczych od orzeczeń wydawanych przez centra medycyny lotniczej

oraz lekarzy orzeczników,

2)

sprawowanie nadzoru nad działalnością centrów medycyny lotniczej oraz lekarzy orzeczników,

3)

wnioskowanie do Prezesa Urzędu o wpisanie zakładów opieki zdrowotnej spełniających

wymagania, o których mowa w art. 109 ust. 1, na listę centrów medycyny lotniczej i

skreślenie z niej,

4)

wnioskowanie do Prezesa Urzędu o wpisanie lekarzy spełniających wymagania, o których

mowa w art. 108 ust. 1, na listę lekarzy orzeczników albo skreślenie z niej,

5)

dokonywanie corocznej oceny działalności podmiotów, o których mowa w art. 106 ust.

1,

6)

zatwierdzanie i wdrażanie programu szkolenia dla kandydatów na lekarzy orzeczników.

2.

Naczelny Lekarz ma prawo przetwarzać dane medyczne kandydatów na członków personelu

lotniczego oraz członków personelu lotniczego wyłącznie na potrzeby wykonywanych badań

oraz prowadzonych postępowań.

3.

Regulamin działania Naczelnego Lekarza ustala Prezes Urzędu.

1.

Lekarzem orzecznikiem może zostać lekarz, który łącznie spełnia następujące wymagania

1)

posiada prawo wykonywania zawodu lekarza,

2)

jest specjalistą z zakresu medycyny lotniczej lub medycyny transportu,

3)

odbył szkolenie dla kandydatów na lekarzy orzeczników i złożył egzamin,

4)

złożył wniosek do Naczelnego Lekarza o wpisanie go na listę lekarzy orzeczników.

2.

Wpis na listę lekarzy orzeczników dokonywany jest na okres 3 lat.

3.

Do obowiązków lekarza orzecznika należy

1)

przeprowadzanie badań lotniczo-lekarskich i orzekanie o istnieniu lub braku przeciwwskazań

zdrowotnych do wykonywania funkcji członka personelu lotniczego,

2)

udostępnianie wyników badań uprawnionym organom oraz zainteresowanemu na każde żądanie,

3)

udostępnianie dokumentacji medycznej na każde żądanie Naczelnego Lekarza.

4.

Lekarze orzecznicy mają prawo przetwarzać dane medyczne kandydatów na członków personelu

lotniczego oraz członków personelu lotniczego wyłącznie na potrzeby wykonywanych badań

oraz prowadzonych postępowań.

5.

Wpisanie lekarza na listę lekarzy orzeczników lub skreślenie go z tej listy następuje

na podstawie decyzji Prezesa Urzędu, wydanej na wniosek Naczelnego Lekarza lub zainteresowanego

lekarza, o której zainteresowany lekarz zostaje poinformowany w drodze pisemnego powiadomienia.

6.

Naczelny Lekarz wnioskuje o skreślenie lekarza z listy lekarzy orzeczników w razie

1)

ujemnej corocznej oceny działalności, o której mowa w art. 107 ust. 1 pkt 5, potwierdzonej

ponowną ujemną oceną, która nie może być dokonana wcześniej niż po upływie sześciu

miesięcy,

2)

utraty bądź zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza,

3)

ograniczenia go w wykonywaniu czynności medycznych, związanego z orzekaniem,

4)

upływu terminu, na jaki został dokonany wpis na listę,

5)

ukończenia 65 lat.

7.

Prezes Urzędu prowadzi listę lekarzy orzeczników.

8.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb wpisywania lekarzy na listę lekarzy

orzeczników oraz skreślania z niej, z uwzględnieniem wzoru listy lekarzy orzeczników.

1.

Na listę centrów medycyny lotniczej może zostać wpisany podmiot (zakład opieki zdrowotnej),

który spełnia następujące wymagania

1)

jest wpisany do właściwego rejestru zakładów opieki zdrowotnej,

2)

zatrudnia lekarzy orzeczników oraz specjalistów z zakresu medycyny lotniczej lub medycyny

transportu,

3)

zajmuje się w szczególności problemami klinicznej medycyny lotniczej i dziedzinami

pokrewnymi.

2.

Wpis na listę dokonywany jest na wniosek zainteresowanego podmiotu na okres 3 lat.

3.

Do obowiązków centrum medycyny lotniczej należy

1)

przeprowadzanie badań lotniczo-lekarskich i orzekanie o istnieniu lub braku przeciwwskazań

zdrowotnych do wykonywania funkcji członka personelu lotniczego,

2)

udostępnianie wyników badań uprawnionym organom oraz zainteresowanemu na każde żądanie,

3)

udostępnianie dokumentacji medycznej na każde żądanie Naczelnego Lekarza.

4.

Centra medycyny lotniczej mają prawo przetwarzać dane medyczne kandydatów na członków

personelu lotniczego oraz członków personelu lotniczego wyłącznie na potrzeby wykonywanych

badań oraz prowadzonych postępowań.

5.

Wpisanie na listę lub skreślenie z niej centrum medycyny lotniczej następuje na podstawie

decyzji Prezesa Urzędu wydanej na wniosek Naczelnego Lekarza lub zainteresowanego

podmiotu.

6.

Naczelny Lekarz wnioskuje o skreślenie centrum medycyny lotniczej z listy w razie

1)

ujemnej corocznej oceny działalności potwierdzonej ponowną ujemną oceną, która nie

może być dokonana wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od ostatniej oceny,

2)

niespełniania wymogów, o których mowa w ust. 1,

3)

upływu terminu, na jaki został dokonany wpis na listę,

4)

złożenia wniosku przez zainteresowany podmiot.

7.

Prezes Urzędu prowadzi listę centrów medycyny lotniczej.

8.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb wpisywania centrów medycyny lotniczej

na listę oraz skreślania z niej, z uwzględnieniem potrzeb lotnictwa cywilnego w tym

zakresie.

Posiadanie orzeczenia o braku przeciwwskazań do wykonywania funkcji członka personelu

lotniczego jest jednym z niezbędnych warunków wydania decyzji o wydaniu lub przedłużeniu

ważności licencji członka personelu lotniczego.

Naczelny Lekarz przedstawia corocznie sprawozdanie ze swej działalności Prezesowi

Urzędu, który następnie przedstawia to sprawozdanie ministrowi właściwemu do spraw

transportu oraz ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady, warunki i tryb przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich kandydatów

na członków personelu lotniczego i członków personelu lotniczego,

2)

warunki i tryb

a)

wydawania i przechowywania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak

przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania funkcji członka personelu lotniczego,

b)

kontroli przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich i orzekania,

c)

kontroli dokumentowania badań lotniczo-lekarskich,

3)

częstotliwość badań lotniczo-lekarskich,

4)

dodatkowe wymagania kwalifikacyjne lekarzy orzeczników,

5)

sposób postępowania z dokumentacją medyczną badań lotniczo-lekarskich oraz wzory stosowanych

dokumentów,

6)

maksymalne stawki opłat za badania lotniczo-lekarskie, biorąc pod uwagę zakres i rodzaj

przeprowadzanych badań oraz rodzaj licencji,

7)

wykaz centrów medycyny lotniczej uprawnionych, zgodnie z przepisami międzynarodowymi,

do wykonywania badań lotniczo-lekarskich.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu

uwzględnia w szczególności konieczność zapewnienia prawidłowego i kompleksowego przebiegu

badań lotniczo-lekarskich, przy udziale specjalistów z dziedziny medycyny lotniczej

oraz medycyny transportu, a także konieczność posiadania przez członków personelu

lotniczego odpowiedniego stanu zdrowia niezbędnego do wykonywania obowiązków zawodowych.

1.

Załogę statku powietrznego stanowią osoby wyznaczone przez użytkownika statku powietrznego

do wykonania określonych czynności na statku powietrznym w czasie lotu.

2.

Na statku powietrznym wykonującym lot z załogą musi być wyznaczony dowódca statku

powietrznego, zwany dalej „dowódcą”.

3.

Jeżeli załogę statku powietrznego stanowi jedna osoba, pełni ona funkcję dowódcy.

1.

Dowódca jest obowiązany wykonywać loty zgodnie z przepisami, w szczególności zaś zapewnić

bezpieczeństwo statku powietrznego oraz znajdujących się na jego pokładzie osób i

rzeczy.

2.

Gdy statkowi powietrznemu grozi niebezpieczeństwo, dowódca jest obowiązany zastosować

wszelkie niezbędne środki w celu ratowania pasażerów i załogi.

3.

W razie uszkodzenia statku powietrznego lub przymusowego lądowania dowódca wykonuje

w imieniu właściciela i użytkownika statku oraz w imieniu właścicieli przewożonych

rzeczy wszelkie czynności, jakie uzna za konieczne do zabezpieczenia ich interesów.

1.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa lotu oraz bezpieczeństwa i porządku na pokładzie

statku powietrznego dowódca jest upoważniony do

1)

zobowiązania, w razie konieczności, innych członków załogi do wykonywania czynności

nienależących do ich normalnego zakresu obowiązków,

2)

wydawania poleceń wszystkim osobom znajdującym się na pokładzie statku powietrznego.

2.

Wszystkie osoby obecne na pokładzie statku powietrznego są obowiązane wypełniać polecenia

dowódcy.

3.

Dowódca ma prawo decydować o

1)

zastosowaniu niezbędnych środków, łącznie ze środkami przymusu w stosunku do osób

niewykonujących jego poleceń albo zagrażających w inny sposób bezpieczeństwu lotu

lub porządkowi na pokładzie statku powietrznego,

2)

zatrzymaniu osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa na statku powietrznym albo

osoby zagrażającej w inny sposób bezpieczeństwu lotu lub porządkowi na pokładzie statku

powietrznego, do czasu przekazania jej właściwym organom.

4.

Członkowie załogi statku powietrznego mogą stosować wyłącznie środki przymusu odpowiadające

potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania

wymaganiom bezpieczeństwa i porządku na pokładzie statku oraz poleceniom i decyzjom

dowódcy.

5.

Organy Policji i Straży Granicznej są obowiązane do przejęcia osoby, o której mowa

w ust. 3 pkt 2.

1.

Zabrania się członkom załogi oraz innym osobom wnoszenia i używania broni palnej,

broni gazowej oraz materiałów wybuchowych na pokład statku powietrznego, z zastrzeżeniem

ust. 3.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie także do urządzeń, środków i substancji

mogących stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lotu lub pasażerów.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do uprawnień żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych

i funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Policji, Straży

Granicznej oraz Biura Ochrony Rządu podczas wykonywania czynności służbowych.

1.

Dowódca statku powietrznego, który otrzymał sygnał o niebezpieczeństwie grożącym innemu

statkowi powietrznemu lub statkowi morskiemu, spostrzegł statek powietrzny lub morski,

który uległ wypadkowi lub znalazł się w niebezpieczeństwie, albo zauważył inną katastrofę

lub klęskę żywiołową bądź zauważył osobę znajdującą się na morzu w niebezpieczeństwie

utraty życia, obowiązany jest udzielić poszkodowanym lub znajdującym się w niebezpieczeństwie

pomocy w zakresie, w jakim może to uczynić bez narażenia na niebezpieczeństwo powierzonego

mu statku powietrznego, pasażerów, załogi lub innych osób.

2.

Obowiązek pomocy ustaje, gdy dowódca wie, że kto inny udziela pomocy w podobnych lub

lepszych warunkach, niż on sam mógłby jej udzielić.

Jeżeli w celu opanowania sytuacji zagrażającej bezpieczeństwu statku powietrznego,

osobom lub mieniu znajdującym się na tym statku, członek załogi statku powietrznego

podjął czynności naruszające przepisy lotnicze, dowódca statku powietrznego obowiązany

jest niezwłocznie zawiadomić o tym zdarzeniu właściwy organ państwa, którego przepisy

uległy naruszeniu. Jeżeli przepisy danego państwa tego wymagają, dowódca statku powietrznego

powinien również niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 10 dni od wylądowania

statku powietrznego, złożyć organowi, który otrzymał zawiadomienie, pisemne sprawozdanie

o zdarzeniu.

Polska przestrzeń powietrzna jest dostępna na równych prawach dla wszystkich jej użytkowników,

a swoboda lotów w niej cywilnych statków powietrznych może być ograniczona wyłącznie

na podstawie wyraźnego upoważnienia Prawa lotniczego, przy zachowaniu przepisów innych

ustaw i wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, w tym uchwał organizacji

międzynarodowych.

2.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić zakazy i ograniczenia w ruchu

lotniczym niezbędne ze względu na

1)

ważny interes polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

względy obronności i bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

ważny interes gospodarczy Rzeczypospolitej Polskiej,

4)

zobowiązania Rzeczypospolitej Polskiej wynikające z umów międzynarodowych, w tym zwłaszcza

z wiążących uchwał Rady Bezpieczeństwa ONZ, przyjętych na podstawie rozdziału VII

Karty Narodów Zjednoczonych.

3.

Dostępność przestrzeni powietrznej może być czasowo ograniczona ze względu na obronność

państwa, bezpieczeństwo publiczne, ochronę przyrody oraz bezpieczeństwo ruchu lotniczego,

zgodnie z ust. 4.

4.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

ministrami właściwymi do spraw wewnętrznych oraz środowiska, w drodze rozporządzeń,

z zachowaniem postanowień umów międzynarodowych

1)

może wprowadzić zakazy lub ograniczenia lotów nad obszarem całego państwa albo jego

części na czas dłuższy niż 3 miesiące,

2)

określi zasady wprowadzania przez państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym ograniczeń

lotów w części przestrzeni powietrznej, których czas trwania nie będzie dłuższy niż

3 miesiące, oraz sposób publikacji tych ograniczeń.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić częściowy lub całkowity zakaz

lotów dla statków powietrznych niespełniających wymogów ochrony środowiska w zakresie

ochrony przed hałasem, mając na względzie przeciwdziałanie oddziaływaniu lotnictwa

cywilnego na środowisko oraz wymagania wynikające z przepisów międzynarodowych.

1.

Polską przestrzeń powietrzną dostępną dla żeglugi powietrznej dzieli się na

1)

przestrzeń kontrolowaną, w której zapewniana jest służba kontroli ruchu lotniczego

oraz służby alarmowa i informacji powietrznej,

2)

przestrzeń niekontrolowaną, w której zapewniana jest służba alarmowa oraz służba informacji

powietrznej.

2.

W polskiej przestrzeni powietrznej działa państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym,

a w wydzielonych częściach tej przestrzeni cywilne lub wojskowe lotniskowe organy

służb ruchu lotniczego lub właściwe organy wojskowe.

3.

Państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym tworzy cywilne lotniskowe organy służb

ruchu lotniczego działające w przestrzeni kontrolowanej.

4.

Zarządzający lotniskami tworzą cywilne lotniskowe organy służb ruchu lotniczego działające

w przestrzeni niekontrolowanej przydzielanej danym lotniskom w trybie art. 121 ust.

3 pkt 1.

5.

Minister Obrony Narodowej tworzy wojskowe lotniskowe organy służb ruchu lotniczego

działające w przestrzeni przydzielonej danemu lotnisku w trybie art. 121 ust. 3 pkt

1.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, organizację i szczegółowe

zasady funkcjonowania wojskowych lotniskowych organów służby ruchu lotniczego.

1.

Zarządzanie ruchem lotniczym jest realizowane przez

1)

zapewnianie odpowiednio do charakteru, natężenia i warunków ruchu lotniczego następujących

służb ruchu lotniczego

a)

alarmowej - ustanowionej w celu zawiadamiania organów systemu poszukiwania i ratownictwa

o statkach powietrznych potrzebujących pomocy i współdziałania z tymi organami,

b)

kontroli ruchu lotniczego - ustanowionej w celu zapobiegania zderzeniom statków powietrznych

podczas lotu, zderzeniom statków powietrznych ze sobą lub z przeszkodami w ruchu naziemnym

oraz usprawniania i utrzymywania uporządkowanego przepływu ruchu lotniczego,

c)

informacji powietrznej - ustanowionej w celu udzielania wskazówek i informacji użytecznych

dla bezpiecznego i sprawnego wykonywania lotów,

2)

zarządzanie przestrzenią powietrzną, polegające na przydziale odpowiednich elementów

przestrzeni powietrznej poszczególnym jej użytkownikom,

3)

zarządzanie przepływem ruchu lotniczego, polegające na optymalizacji natężenia tego

ruchu.

2.

Statkom powietrznym wykonującym loty w polskiej przestrzeni powietrznej zapewnia się

ponadto następujące służby

1)

informacji lotniczej - ustanowioną w celu zbierania i publikowania informacji lub

danych lotniczych mających zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa i regularności

żeglugi powietrznej,

2)

meteorologiczną - ustanowioną w celu zapewniania załogom statków powietrznych, organom

służb ruchu lotniczego, organom systemu poszukiwania i ratownictwa oraz innym organom

prowadzącym lub obsługującym żeglugę powietrzną niezbędnych danych meteorologicznych,

3)

poszukiwania i ratownictwa - ustanowioną w celu zapewniania pomocy statkom powietrznym

w niebezpieczeństwie oraz uczestnikom wypadku lotniczego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

uwzględniając zasady określone w ust. 1 oraz art. 119 i 120, ustali, w drodze rozporządzenia

1)

podział polskiej przestrzeni powietrznej dostępnej dla żeglugi powietrznej na

a)

przestrzeń kontrolowaną,

b)

przestrzeń niekontrolowaną,

2)

szczegółowe zasady korzystania z przestrzeni powietrznej przez wszystkich jej użytkowników,

3)

sposoby współdziałania państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym z cywilnymi

i wojskowymi lotniskowymi organami służb ruchu lotniczego.

4.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych powoła, w drodze rozporządzenia, wspólny

cywilno-wojskowy organ doradczy odpowiedzialny za kształtowanie zasad zarządzania

i wykorzystania przestrzeni powietrznej przez wszystkich użytkowników oraz ustali

zakres działania tego organu, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych ustali, w drodze rozporządzeń

1)

szczegółowe techniczne przepisy ruchu lotniczego,

2)

zasady działania służb ruchu lotniczego

- z uwzględnieniem postanowień ust. 1-4 oraz art. 119 i 120 oraz przepisów międzynarodowych.

6.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

określi, w drodze rozporządzenia, zasady współdziałania organów zarządzania ruchem

lotniczym z organami Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, z uwzględnieniem sposobu

postępowania tych wojsk w stosunku do cywilnych i wojskowych statków powietrznych

przekraczających granicę państwową bez wymaganego zezwolenia lub niepodporządkowujących

się poleceniom organów zarządzania ruchem lotniczym.

1.

Użytkownik przestrzeni powietrznej jest obowiązany do niezwłocznego wykonywania poleceń

państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym oraz cywilnych i wojskowych lotniskowych

organów służby ruchu lotniczego i właściwych organów wojskowych oraz poleceń przekazanych

mu, zgodnie z odrębnymi przepisami, przez wojskowe statki powietrzne.

2.

Państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym oraz cywilne lotniskowe organy służby

ruchu lotniczego i właściwe organy wojskowe mogą w szczególności wezwać statek powietrzny

do wylądowania na wskazanym lotnisku lub do wykonania innych poleceń tych organów,

jeżeli

1)

statek powietrzny przekroczył granicę państwową bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie

z warunkami zezwolenia,

2)

statek powietrzny wykonuje lot wbrew zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art.

119 ust. 2, 4 i 5,

3)

istnieją uzasadnione obawy, aby sądzić, że statek powietrzny jest użyty do działań

sprzecznych z prawem.

3.

Wykonywanie przepisów ust. 1 i 2 nie może naruszać bezpieczeństwa osób będących na

pokładzie statku powietrznego.

1.

Zabrania się wykonywania przez statki powietrzne lotów próbnych i akrobacyjnych nad

osiedlami i innymi skupiskami ludności. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,

w drodze rozporządzenia, wyjątki od tego zakazu, z uwzględnieniem bezpieczeństwa lotów

oraz bezpieczeństwa osób zamieszkałych lub przebywających w tych osiedlach i skupiskach.

2.

Zabrania się dokonywania w czasie lotów zrzutów ze statku powietrznego, z wyjątkiem

zrzutów dokonywanych na potrzeby

1)

ochrony ludności,

2)

ochrony przeciwpożarowej,

3)

służby zdrowia,

4)

poszukiwania i ratownictwa,

5)

sportu i obsługi imprez masowych,

6)

reklamy,

7)

gospodarki rolnej i leśnej,

8)

doświadczalne i szkoleniowe.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe warunki dokonywania zrzutów, o których

mowa w ust. 2, z uwzględnieniem bezpieczeństwa osób i mienia.

4.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

łączności określi, w drodze rozporządzenia, warunki korzystania na pokładzie statku

powietrznego w czasie lotu z urządzeń łączności, dla celów niezwiązanych z tym lotem,

z uwzględnieniem bezpieczeństwa lotu statków powietrznych.

1.

Zabrania się wykonywania lotów statkami powietrznymi z napędem nad obszarami parków

narodowych i rezerwatów przyrody poniżej wysokości względnych podanych przez państwowy

organ zarządzania ruchem lotniczym w trybie art. 122.

2.

Zakazów, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów patrolowych i interwencyjnych,

wykonywanych na zlecenie zarządzających parkami narodowymi i rezerwatami przyrody,

administracji morskiej oraz związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego,

bezpieczeństwa państwa, ochroną granicy państwowej lub poszukiwaniem i ratownictwem.

1.

Zabrania się używania obowiązujących w ruchu lotniczym znaków i sygnałów do celów

niezwiązanych z tym ruchem, jak również używania ich w sposób mogący wprowadzić w

błąd państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym, cywilne i wojskowe lotniskowe organy

służby ruchu lotniczego lub załogi statków powietrznych.

2.

Zabrania się używania przez osoby nieuprawnione urządzeń radiowych działających w

pasmach częstotliwości wyznaczonych na podstawie przepisów Prawa telekomunikacyjnego

dla łączności lotniczej oraz radiolokacji i radionawigacji lotniczej.

Zabrania się wykonywania przez jakikolwiek statek powietrzny lotów bezzałogowych w

kontrolowanej polskiej przestrzeni powietrznej bez uprzedniego zezwolenia Prezesa

Urzędu.

1.

Do zadań państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym należy zapewnienie, z uwzględnieniem

przepisów międzynarodowych, bezpieczeństwa i płynności ruchu lotniczego, w tym

1)

zarządzanie ruchem lotniczym,

2)

nadzór nad działalnością cywilnych lotniskowych organów służb ruchu lotniczego,

3)

dostarczanie załogom statków powietrznych informacji i danych meteorologicznych,

4)

zapewnienie służby informacji lotniczej oraz publikacja Zintegrowanego Pakietu Informacji

Lotniczych,

5)

budowa obiektów oraz zakup, instalacja i utrzymanie urządzeń oraz systemów niezbędnych

do zarządzania ruchem lotniczym,

6)

zakup, instalacja i utrzymanie lotniczych urządzeń radionawigacyjnych wraz z terenami,

przeznaczonych do użytku w przestrzeni kontrolowanej.

2.

Państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym może ponadto wykonywać inne zadania związane

z zarządzaniem ruchem lotniczym, zlecone przez ministra właściwego do spraw transportu.

3.

Jeżeli w trakcie dokonywanej kontroli Prezes Urzędu stwierdzi fakt naruszenia przepisów,

może wówczas polecić państwowemu organowi zarządzania ruchem lotniczym lub cywilnemu

lotniskowemu organowi służb ruchu lotniczego wykonanie, w ramach ich zadań, określonych

czynności w celu usunięcia tego naruszenia. Czynności te państwowy organ zarządzania

ruchem lotniczym lub cywilny lotniskowy organ służby ruchu lotniczego są obowiązane

wykonać niezwłocznie i bez pobierania dodatkowych opłat z tego tytułu.

4.

W przypadkach szczególnych minister właściwy do spraw transportu może, na wniosek

Prezesa Urzędu, powierzyć okresowo wykonywanie określonych zadań lub czynności związanych

z zarządzaniem ruchem lotniczym jednostce organizacyjnej innej niż państwowy organ

zarządzania ruchem lotniczym.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady wykonywania zadań przez państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym

z uwzględnieniem zapewnienia bezpieczeństwa i przestrzegania zasad racjonalnego gospodarowania.

1.

Państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym działa zgodnie z planem finansowym obejmującym

rok obrachunkowy pokrywający się z rokiem kalendarzowym.

2.

W planie finansowym, o którym mowa w ust. 1, określa się corocznie

1)

koszty realizacji zadań określonych zgodnie z ustawą,

2)

wydatki na rozwój infrastruktury lotniczej, w tym również służącej zabezpieczeniu

i usprawnieniu funkcjonowania lotnisk,

3)

wydatki na prace badawcze,

4)

wydatki na szkolenie,

5)

wpłaty na zasilenie środka specjalnego, o którym mowa w art. 26 ust. 1,

6)

koszty wykonywania innych zadań, o których mowa w art. 127 ust. 2.

Wpłaty na zasilenie środka specjalnego, o którym mowa w pkt 5, nie mogą przekroczyć

10% przychodów.

3.

Plan finansowy państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym Prezes Urzędu zatwierdza

do 15 listopada każdego roku.

4.

Osoba kierująca państwowym organem zarządzania ruchem lotniczym przedstawia Prezesowi

Urzędu do zatwierdzenia sprawozdanie finansowe wraz z opinią niezależnego rewidenta

i rocznym sprawozdaniem z działalności państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym

nie później niż do końca I kwartału roku następnego.

1.

Usługi państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym są świadczone odpłatnie.

2.

Opłaty pobierane przez państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym ustala się z uwzględnieniem

kosztów, o których mowa w art. 129 ust. 2, w tym kosztów związanych ze świadczeniem

usług cywilnych lotniskowych organów służb ruchu lotniczego, jak również służb informacji

lotniczej i meteorologicznej oraz służb współdziałających, o ile służby te nie pobierają

opłat za świadczone usługi.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób określania wysokości

opłat, a także tryb ich pobierania, z uwzględnieniem zasady, o której mowa w ust.

4.

4.

Warunki korzystania z usług państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym i służb

współdziałających oraz opłaty za te usługi mogą być zróżnicowane jedynie ze względu

na rodzaje i charakterystyki statków powietrznych oraz charakterystyki świadczonych

usług.

5.

Do ściągnięcia należności z tytułu opłat za usługi stosuje się przepisy, o których

mowa w art. 25 ust. 4.

6.

Nie pobiera się opłat za usługi państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym związane

z obsługą

1)

ruchu lotniczego polskich wojskowych statków powietrznych oraz, na zasadzie wzajemności,

statków wojskowych państw obcych, chyba że statki te wykonują loty związane z działalnością

gospodarczą lub odpłatnie,

2)

lotów związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego, bezpieczeństwa państwa,

ochroną granicy państwowej lub poszukiwaniem i ratownictwem.

1.

Źródłami przychodów państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym są

1)

wpływy z opłat za usługi, o których mowa w art. 130,

2)

dobrowolne wpłaty i zapisy,

3)

inne wpływy.

2.

Państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym może uzyskiwać dotacje celowe ze środków

publicznych, ustalane corocznie w ustawie budżetowej na dofinansowanie wykonywania

zadań określonych w art. 129 ust. 2 pkt 1-4.

3.

Środki finansowe niewykorzystane w danym roku mogą być przeznaczone na cele, o których

mowa w art. 129 ust. 2 pkt 1-4, w następnym roku budżetowym.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

przepisów międzynarodowych

1)

sposób i warunki zapewniania służby informacji lotniczej,

2)

wymagania, którym powinny odpowiadać mapy lotnicze i inne wydawnictwa tej służby,

3)

sposób i warunki udostępniania przez organy służby informacji lotniczej wydawnictw,

o których mowa w pkt 2, oraz rozpowszechniania przez nią innych informacji,

4)

zasady współdziałania służby informacji lotniczej z zarządzającymi lotniskami,

5)

szczegółowe zasady działania telekomunikacji lotniczej.

Ministrowie właściwi do spraw transportu, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Minister

Obrony Narodowej określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady działania i

organizacji lotniczej i lotniskowej służby meteorologicznej oraz ich współdziałania

z państwowym organem zarządzania ruchem lotniczym, lotniskowymi organami służb ruchu

lotniczego, zarządzającymi lotniskami i załogami statków powietrznych, mając na względzie

zapewnienie bezpieczeństwa ruchu lotniczego i z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych.

1.

Komisja, o której mowa w art. 17, prowadzi badania wypadków i incydentów lotniczych

w celu ustalenia ich okoliczności i przyczyn oraz wydaje zalecenia i wnioski dla zapobieżenia

podobnym wypadkom i incydentom w przyszłości.

2.

Przez wypadek lotniczy rozumie się zdarzenie związane z eksploatacją statku powietrznego,

które zaistniało od chwili, gdy jakakolwiek osoba weszła na jego pokład z zamiarem

wykonania lotu, do chwili opuszczenia pokładu statku powietrznego przez wszystkie

osoby znajdujące się na nim oraz podczas którego jakakolwiek osoba doznała co najmniej

poważnych uszkodzeń ciała lub statek powietrzny został uszkodzony lub nastąpiło zniszczenie

jego konstrukcji albo statek powietrzny zaginął i nie został odnaleziony, a urzędowe

jego poszukiwania zostały odwołane lub statek powietrzny znajduje się w miejscu, do

którego dostęp nie jest możliwy.

3.

Wypadkiem lotniczym nie jest zdarzenie, podczas którego

1)

uszkodzenia ciała powstały z przyczyn naturalnych, wywołanych przez poszkodowanego

lub inne osoby,

2)

osoby doznały uszkodzeń ciała, jeżeli uszkodzeń tych doznali pasażerowie przebywający

na pokładzie bez ważnego biletu, ukrywający się w miejscach, do których zwykle zamknięty

jest dostęp dla pasażerów i członków załogi, lub przebywający w miejscach nieprzeznaczonych

dla pasażerów oraz członków załogi,

3)

nastąpiła przerwa w pracy lub uszkodzenie silnika, gdy uszkodzeniu uległ tylko silnik,

jego osłony lub agregaty wspomagające lub gdy uszkodzone zostały łopaty śmigła, końcówki

skrzydła, anteny, ogumienie kół, urządzenia hamowania, owiewki lub gdy pokrycie statku

powietrznego posiada niewielkie wgniecenia albo przebicia oraz inne uszkodzenie statku

powietrznego, niestwarzające zagrożenia dla zdrowia lub życia.

4.

Incydentem lotniczym jest zdarzenie związane z eksploatacją statku powietrznego inne

niż wypadek lotniczy, które ma lub mogłoby mieć niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo

eksploatacji. Poważnym incydentem lotniczym jest incydent, którego okoliczności wskazują,

że nieomal doszło do wypadku lotniczego.

1.

Każdy wypadek lub poważny incydent lotniczy jest przedmiotem badania przez Komisję.

Inne incydenty lotnicze, o ile Komisja nie zdecydowała o podjęciu ich badania, są

badane przez użytkownika statku powietrznego pod nadzorem Komisji.

2.

Komisja bada wypadki

1)

cywilnych statków powietrznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w polskiej

przestrzeni powietrznej,

2)

cywilnych statków powietrznych polskich lub obcych, eksploatowanych przez użytkowników

polskich poza granicami kraju, jeżeli przewidują to umowy lub przepisy międzynarodowe

albo jeżeli właściwy organ obcego państwa przekaże Komisji uprawnienie do przeprowadzenia

badania, albo sam nie podjął badania wypadku.

3.

Komisja nie orzeka co do winy i odpowiedzialności.

4.

W przypadkach szczególnych Komisja może korzystać z ekspertyz przygotowywanych na

jej zlecenie przez niezależnych ekspertów.

5.

Do badania incydentów lotniczych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące badania

wypadków lotniczych.

6.

Incydent lotniczy, od którego badania Komisja odstąpiła, jest badany przez użytkownika

statku powietrznego. Po zakończeniu badań użytkownik przesyła Komisji raport określający

w szczególności przyczyny i okoliczności incydentu lotniczego oraz działania podjęte

w celu zapobieżenia podobnym zdarzeniom w przyszłości.

7.

Użytkownicy statków powietrznych, organy służb ruchu lotniczego i zarządzający lotniskami

są zobowiązani powiadamiać Komisję o wypadkach i incydentach lotniczych, niezależnie

od ich badania we własnym zakresie.

1.

Członkowie Komisji, po okazaniu legitymacji członka Komisji, są upoważnieni do

1)

dostępu do miejsca wypadku, statku powietrznego, jego szczątków i zawartości,

2)

badania miejsca wypadku, statku powietrznego, jego szczątków i zawartości,

3)

sporządzania spisów oraz czasowego przejmowania części statków i innych rzeczy wymagających

zbadania,

4)

dostępu do rejestratorów pokładowych i ich odczytów, a także innych zapisów,

5)

zapoznania się z wynikami badań przeprowadzanych przez inne organy oraz służby publiczne,

6)

uzyskania informacji i dostępu do dokumentacji użytkownika statku powietrznego, producenta

i innych osób lub jednostek organizacyjnych uczestniczących w nadzorowaniu lotnictwa

lub uczestniczących w działalności lotniczej,

7)

przesłuchiwania świadków,

8)

udziału w przesłuchiwaniu świadków.

2.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje także prawo wstępu do wszystkich

części lotniska.

3.

Osoby działające z upoważnienia Komisji korzystają z uprawnień, o których mowa w ust.

1 i 2.

1.

Organy administracji publicznej i inne państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne

oraz przedsiębiorcy są obowiązani do współdziałania z Komisją i udzielania jej niezbędnej

pomocy.

2.

Każdy dysponent środków łączności powinien udostępnić je niezwłocznie w celu przekazania

wiadomości dotyczącej wypadku.

3.

Każdy dysponent środków rejestracji obrazu, który znalazł się w pobliżu wypadku, powinien

udostępnić je niezwłocznie, jeśli zachodzi taka potrzeba, w celu rejestracji statku

powietrznego i miejsca wypadku. Dotyczy to również wykonywanych nagrań związanych

z wypadkiem.

4.

Kto odnalazł porzucony statek powietrzny lub jego szczątki albo był świadkiem nieszczęśliwego

wypadku lub przymusowego lądowania statku powietrznego poza lotniskiem, obowiązany

jest niezwłocznie zawiadomić o tym najbliższy organ Policji lub administracji publicznej

albo inne służby bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności jednostki

ochrony przeciwpożarowej, mogące udzielić pomocy.

5.

Komisja współpracuje z właściwymi organizacjami międzynarodowymi i organami państw

obcych, w szczególności

1)

państwa, w którym miał miejsce wypadek statku powietrznego polskiego lub eksploatowanego

przez polskiego użytkownika albo w którym wyprodukowano taki statek powietrzny lub

istotne jego części składowe lub wyposażenie,

2)

państwa przynależności statku powietrznego lub jego użytkownika, jeżeli wypadek miał

miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo jeżeli statek powietrzny lub

istotne jego części składowe lub wyposażenie zostały wyprodukowane w Rzeczypospolitej

Polskiej,

3)

innych państw członkowskich ICAO oraz z odpowiednimi komisjami lub grupami eksperckimi

ICAO i ECAC.

6.

Współpraca, o której mowa w ust. 2, obejmuje w szczególności wzajemne przekazywanie

zawiadomień o wypadkach i związanych z nimi informacji, zabezpieczanie dowodów i mienia,

udział obserwatorów w badaniu wypadków, ekspertyzy i inną pomoc techniczną oraz przekazywanie

sprawozdań z badania wypadków.

1.

Komisja przedstawia sprawozdania z wynikami badań wraz z zaleceniami ministrowi właściwemu

do spraw transportu.

2.

Minister właściwy do spraw transportu przekazuje sprawozdania Komisji, o których mowa

w ust. 1, Prezesowi Urzędu.

3.

Sprawozdania i zalecenia, o których mowa w ust. 1, stanowią podstawę do podjęcia przez

Prezesa Urzędu działań, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 18.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

przepisów międzynarodowych

1)

szczegółowe zasady postępowania przy badaniu wypadków i incydentów lotniczych,

2)

szczegółowe zasady udostępniania sprawozdań i zaleceń Komisji,

3)

zasady przekazywania i udostępniania sprawozdań przejściowych i informacji o wypadkach

i incydentach lotniczych właściwym organizacjom, organom i zainteresowanym osobom.

1.

Badanie wypadków i poważnych incydentów lotniczych w lotnictwie państwowym prowadzi

Komisja Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego powoływana przez Ministra

Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Inne

incydenty lotnicze, o ile ta Komisja nie zdecyduje o podjęciu ich badania, podlegają

badaniu przez użytkownika statku powietrznego pod nadzorem tej Komisji.

2.

W zakresie uprawnień Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego oraz

jej członków stosuje się odpowiednio przepisy art. 136 oraz art. 137 ust. 1.

3.

Minister Obrony Narodowej zapewnia w ramach budżetu ministerstwa środki na prowadzenie

działalności Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego, a w szczególności

na jej wyposażenie techniczne i obsługę administracyjną oraz koszty ekspertyz.

4.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, organizację oraz szczegółowe zasady funkcjonowania

Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego, liczbę jej członków, ich

kwalifikacje oraz tryb powoływania i odwoływania, a także szczegółowe zasady wynagradzania

ekspertów, biorąc pod uwagę specyfikę i uciążliwość ich pracy.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych refunduje koszty ponoszone przez Ministerstwo

Obrony Narodowej związane z działalnością Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa

Państwowego w zakresie badania wypadków i poważnych incydentów lotniczych zaistniałych

w jednostkach organizacyjnych lotnictwa służb porządku publicznego. Szczegółowe zasady

postępowania w tym zakresie określą, w drodze rozporządzenia, Minister Obrony Narodowej

i minister właściwy do spraw wewnętrznych.

6.

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw transportu określą, w drodze

rozporządzenia, zasady współpracy Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego

z Państwową Komisją Badania Wypadków Lotniczych.

Do lotów międzynarodowych stosuje się przepisy rozdziałów 1, 2 i 3 niniejszego działu

ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego rozdziału, z zachowaniem umów międzynarodowych.

Przy wykonywaniu lotów międzynarodowych statek powietrzny jest obowiązany przestrzegać

1)

przepisów ruchu lotniczego właściwych dla obszaru, w którym ruch się odbywa,

2)

zakazu przekraczania granic jakiegokolwiek państwa bez wymaganego zezwolenia,

3)

zakazu używania statków powietrznych do działań bezprawnych,

4)

poleceń organów państwa, w którym lot się odbywa, a także poleceń otrzymanych od jego

państwowego statku powietrznego, nakazujących lądowanie na wskazanym lotnisku lub

inne postępowanie załogi.

Międzynarodowe loty handlowe mogą być wykonywane przez polskich przewoźników lotniczych

przy użyciu polskich statków powietrznych lub eksploatowanych na podstawie umowy obcych

statków powietrznych, zgodnie z przepisami działu X.

Międzynarodowe loty handlowe obcych przewoźników lotniczych z lądowaniem handlowym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymagają uzyskania zezwolenia, o którym mowa

w art. 193, z zastrzeżeniem art. 145 ust. 1 pkt 4.

1.

Nie wymagają uzyskania zezwolenia

1)

międzynarodowe loty niehandlowe polskich cywilnych statków powietrznych,

2)

międzynarodowe nieregularne loty niehandlowe statków powietrznych państw stron Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, o której mowa w art. 3 ust. 2,

3)

międzynarodowe regularne loty tranzytowe obcych statków powietrznych przewoźników

lotniczych państw stron Układu o tranzycie międzynarodowych służb powietrznych, sporządzonego w Chicago dnia

7 grudnia 1944 r.

(Dz. U. z 1959 r. Nr 35, poz. 213 i 215),

4)

międzynarodowe loty obcych statków powietrznych niewymienione w pkt 2 i 3, jeżeli

zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia jest przewidziane wyraźnym postanowieniem

umowy międzynarodowej.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się

1)

z zachowaniem przepisów określających zasady korzystania z polskiej przestrzeni powietrznej,

a w przypadku konieczności lądowania statku powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej - korzystania wyłącznie z polskich lotnisk dopuszczonych do lotów międzynarodowych,

2)

z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w umowach międzynarodowych.

1.

W przypadkach nieobjętych przepisami art. 145 miedz narodowe loty niehandlowe obcych

cywilnych statki w powietrznych w polskiej przestrzeni powietrznej wymagają uzyskania

zezwolenia udzielonego przez Prezesa Urzędu, po uzgodnieniu warunków ich wykonania

z właściwymi organami.

2.

Wniosek o zezwolenie powinien być złożony nie później niż 48 godzin przed przekroczeniem

granicy polskiej przestrzeni powietrznej.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest decyzją administracyjną doręczaną przy wykorzystaniu

teleksowej lub elektronicznej łączności lotniczej.

Prezes Urzędu może odstąpić, w niezbędnym zakresie, od wymagań Prawa lotniczego dotyczących

zezwalania na loty, a organ ruchu lotniczego, w niezbędnym zakresie, od wymagań dotyczących

planowania lotów cywilnych statków powietrznych, jeżeli lot jest związany z prowadzeniem

akcji poszukiwawczo-ratowniczej, ratownictwa medycznego, pomocy w razie klęsk żywiołowych

lub katastrof przemysłowych i komunikacyjnych albo jeżeli statek powietrzny znajduje

się w niebezpieczeństwie lub też takie odstąpienie jest konieczne dla uniknięcia niebezpieczeństwa.

1.

W przypadkach lotów międzynarodowych o znaczeniu państwowym lub innych uzgadnianych

drogą dyplomatyczną właściwy organ państwa obcego zgłasza zamiar wykonania lotu cywilnego

statku powietrznego ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, nie później niż

na 10 dni przed planowanym rozpoczęciem lotu, podając cel lotu oraz informacje wymagane

przy zgłaszaniu planów lotów w polskiej przestrzeni powietrznej.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje Prezesowi Urzędu zgłoszenie, o

którym mowa w ust. 1. O udzieleniu zezwolenia Prezes Urzędu zawiadamia niezwłocznie

właściwy organ państwa obcego za pośrednictwem ministra właściwego do spraw zagranicznych.

Wykonywanie lotów międzynarodowych przez obce cywilne statki powietrzne bezzałogowe

wymaga zezwolenia udzielonego przez Prezesa Urzędu w porozumieniu z właściwymi organami

wojskowymi.

1.

Międzynarodowe loty wojskowych statków powietrznych są wykonywane na zasadach określonych

w odrębnych przepisach, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 5.

2.

Do międzynarodowych lotów państwowych statków powietrznych innych niż określone w

ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lotów międzynarodowych cywilnych

statków powietrznych.

Stały pobyt i eksploatację polskiego statku powietrznego za granicą lub stały pobyt

i eksploatację obcego statku powietrznego w Rzeczypospolitej Polskiej należy zgłosić

Prezesowi Urzędu.

W razie zaginięcia lub wypadku obcego cywilnego statku powietrznego upoważnione organy

państwa przynależności statku oraz właściciel lub użytkownik tego statku mogą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej brać udział, za zgodą Prezesa Urzędu, w działaniach mających

na celu odnalezienie statku lub udzielenie mu pomocy.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

umów i przepisów międzynarodowych, szczegółowe warunki dotyczące

1)

wykonywania lotów międzynarodowych przez obce cywilne statki powietrzne, w tym również

formy i trybu składania oraz rozpatrywania wniosków o uzyskanie wymaganego zezwolenia

w zależności od rodzaju tych lotów,

2)

stałego pobytu polskich cywilnych statków powietrznych za granicą i obcych cywilnych

statków powietrznych w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W razie wypadku lub przymusowego lądowania statku powietrznego wykonującego lot międzynarodowy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w miejscu, w którym brak organów celnych i

Straży Granicznej, dowódca statku powietrznego obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić

o tym najbliższą jednostkę Policji lub inną jednostkę administracji publicznej.

2.

Do czasu przybycia przedstawicieli organów celnych i Straży Granicznej, jednostki,

o których mowa w ust. 1, a także dowódca statku powietrznego obowiązani są zastosować

niezbędne środki w celu zapewnienia dokonania wymaganych formalności.

3.

Podjęcie dalszego lotu przez statek powietrzny bez zezwolenia właściwych organów celnych

i organów ochrony granic jest zabronione.

Obcy statek powietrzny oraz jego załoga, przebywający na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, mogą zostać poddane inspekcji, a ich dokumenty mogą być sprawdzane przez

polskie organy administracji lotniczej.

1.

Obce statki powietrzne korzystają w Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie i na warunkach

określonych w przepisach międzynarodowych, z wyłączenia spod zajęcia, zatrzymania

i innych działań prawnych z tytułu naruszenia patentu, rysunku lub wzoru oraz z wyłączenia

spod zajęcia zabezpieczającego roszczenie.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się na zasadzie wzajemności również do statków powietrznych

mających przynależność państw niebędących stronami odpowiednich umów międzynarodowych.

3.

Przepisy ust. 1 stosuje się również do polskich statków powietrznych wykonujących

regularne przewozy lotnicze.

1.

Nadzór nad eksploatacją statków powietrznych obejmuje całość zagadnień związanych

z bezpieczeństwem tej eksploatacji, w tym przestrzeganie przepisów dotyczących zasad

eksploatacji i zdatności do lotów statków powietrznych oraz innego sprzętu lotniczego,

korzystania z lotnisk i lotniczych urządzeń naziemnych, utrzymywania kwalifikacji

i uprawnień personelu lotniczego oraz przepisów i zasad ruchu lotniczego.

2.

Prezes Urzędu wykonuje nadzór, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z art. 27-30.

3.

Nadzorujący ma również prawo wstępu do wszystkich części lotniska i pomieszczeń użytkownika.

1.

Użytkownik statku powietrznego jest obowiązany zapewnić jego bezpieczną eksploatację.

2.

Użytkownik statku powietrznego, jeżeli prowadzi działalność podlegającą certyfikacji,

obowiązany jest utworzyć i zapewnić funkcjonowanie wewnętrznego systemu bezpiecznej

eksploatacji statku powietrznego.

3.

Użytkownik, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany w szczególności

1)

zapewnić, aby członkowie załóg statków powietrznych oraz inne osoby działające na

jego zlecenie w zakresie powierzonych im zadań znali przepisy dotyczące eksploatacji

statków powietrznych,

2)

wprowadzić w przedsiębiorstwie instrukcje dotyczące w szczególności eksploatacji,

wykonywania lotów i obsługi technicznej statków powietrznych oraz zapewnić odpowiednie

szkolenie pracowników,

3)

prowadzić dokumentację eksploatacyjną,

4)

zorganizować w przedsiębiorstwie stały wewnętrzny nadzór operacyjny i wyznaczyć osobę

odpowiedzialną za jego wykonywanie.

4.

Dowódca statku powietrznego ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów dotyczących

eksploatacji statku, niezależnie od odpowiedzialności użytkownika.

1.

W celu wykonywania nadzoru, o którym mowa w art. 157 ust. 1, minister właściwy do

spraw transportu, uwzględniając przepisy międzynarodowe, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych i obowiązków

użytkowników statków powietrznych w tym zakresie.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady

prowadzenia nadzoru, o którym mowa w art. 157 ust. 1.

1.

Podjęcie i wykonywanie działalności w lotnictwie cywilnym, w zakresie określonym w

ust. 3, wymaga uzyskania certyfikatu.

2.

Wydanie certyfikatu musi być poprzedzone procesem certyfikacji, który jest sprawdzeniem

trwałej zdolności podmiotu do bezpiecznego wykonywania określonej działalności lotniczej.

3.

Certyfikacji podlega

1)

wykonywanie działalności gospodarczej przy użyciu statków powietrznych,

2)

szkolenie personelu lotniczego w celu uzyskania licencji członka personelu lotniczego

oraz wpisywanych do niej dodatkowych uprawnień,

3)

zarządzanie lotniskami w rozumieniu działu IV niniejszej ustawy,

4)

obsługa naziemna statków powietrznych, ładunków, pasażerów i ich bagażu oraz zaopatrywanie

statków powietrznych,

5)

spedycja rzeczy do przewozu lotniczego, a w szczególności spedycja materiałów niebezpiecznych

drogą lotniczą,

6)

projektowanie, produkcja i obsługa techniczna statków powietrznych i innego sprzętu

lotniczego,

7)

inne rodzaje działalności lotniczej, jeżeli wymagają tego odrębne przepisy albo umowy

międzynarodowe.

4.

Sprawdzenie, o którym mowa w ust. 2, obejmuje

1)

organizację wykonywania określonej działalności, z uwzględnieniem bezpiecznej eksploatacji

statków powietrznych, zawodowego przygotowania personelu kierowniczego, nadzorującego

i wykonawczego, metod wykonywania działalności, programów szkolenia personelu, instrukcji

wykonawczych, środków technicznych oraz ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej,

2)

w odniesieniu do przewozu lotniczego - także zdolności finansowych,

3)

w odniesieniu do zarządzania lotniskami - zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania

lotniska,

4)

zapewnienie innych warunków istotnych dla danego rodzaju działalności, związanych

z zapewnieniem bezpieczeństwa lotnictwa i osób trzecich oraz ochrony, o której mowa

w dziale IX, określonych w odrębnych przepisach.

1.

Certyfikację przeprowadza Prezes Urzędu na wniosek zainteresowanego podmiotu.

2.

Pozytywny wynik sprawdzenia spełnienia wymagań Prezes Urzędu stwierdza wydaniem certyfikatu

odpowiedniego dla danego rodzaju działalności, w którym określa nazwę podmiotu, zakres,

warunki i ograniczenia oraz termin ważności certyfikatu.

3.

Certyfikat wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 12 miesięcy, jeśli

wydawany jest po raz pierwszy, i nie dłuższy niż 36 miesięcy - przy jego kolejnym

przedłużeniu.

4.

Prezes Urzędu odmawia wydania certyfikatu, jeżeli stwierdzi, że wnioskodawca nie spełnił

wymagań ustanowionych dla wnioskowanej działalności lotniczej. Prezes Urzędu może

cofnąć, zawiesić ważność lub ograniczyć uprawnienia wynikające z certyfikatu, jeśli

stwierdzi, że jego posiadacz przestał spełniać wymagania przewidziane przepisami prawa.

1.

Prezes Urzędu przeprowadza okresowe i - w razie potrzeby - doraźne kontrole w celu

sprawdzenia, czy posiadacz certyfikatu nadal spełnia ustalone przepisami prawa wymagania

potrzebne dla wydania i utrzymania ważności certyfikatu.

2.

W razie stwierdzenia uchybień Prezes Urzędu może wezwać zainteresowany podmiot do

ich usunięcia w określonym terminie, pod rygorem cofnięcia certyfikatu. Po bezskutecznym

upływie tego terminu lub w razie stwierdzenia, że dany podmiot nie spełnia wymagań

określonych w certyfikacie, Prezes Urzędu może cofnąć certyfikat.

3.

Certyfikat lub równoznaczny dokument, wydany przez organ obcego państwa lub przez

właściwą instytucję wyspecjalizowaną, może być przez Prezesa Urzędu uznany za ważny

na równi z certyfikatem polskim

1)

jeżeli wynika to z umowy międzynarodowej i właściwych przepisów międzynarodowych,

2)

w innych przypadkach, jeżeli wymagania stawiane przy jego wydaniu nie były łagodniejsze

od stawianych w Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Prezes Urzędu wydaje, odmawia wydania, zawiesza ważność lub ogranicza uprawnienie

wynikające z certyfikatu, cofa i uznaje certyfikat oraz odmawia jego uznania w drodze

decyzji administracyjnej.

Minister właściwy do spraw transportu określa, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

właściwych umów i przepisów międzynarodowych

1)

szczegółowe zasady, tryb dokonywania i zakres oraz kryteria oceny, czy dany podmiot

spełnia wymagania niezbędne w procesie certyfikacji,

2)

rodzaje i wzory certyfikatów dla poszczególnych rodzajów działalności, o których mowa

w art. 160 ust. 3,

3)

szczegółowe zasady i tryb uznawania certyfikatów i równoznacznych dokumentów wydanych

przez organy obcego państwa lub inne wyspecjalizowane instytucje.

1.

Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego wymaga

uzyskania koncesji. Koncesji udziela Prezes Urzędu.

2.

Warunkiem udzielenia koncesji, rozpoczęcia działalności, o której mowa w ust. 1, i

prowadzenia tej działalności jest uzyskanie przez podmiot certyfikatu, o którym mowa

w art. 160.

3.

Z obowiązku uzyskania koncesji jest zwolniony przedsiębiorca prowadzący działalność

gospodarczą w zakresie przewozu lotniczego wykonywanego wyłącznie przy użyciu statków

powietrznych bezsilnikowych lub o masie startowej nieprzekraczającej 495 kg.

1.

Koncesję może uzyskać przedsiębiorca będący polską osobą fizyczną lub prawną, a osoba

zagraniczna, o ile przewiduje to umowa międzynarodowa ratyfikowana przez Rzeczpospolitą

Polską.

2.

O ile umowa międzynarodowa, o której mowa w ust. 1, nie stanowi inaczej, spółka z

udziałem osób zagranicznych lub podmiotów zależnych od osób zagranicznych może otrzymać

koncesję, jeżeli spełnia następujące warunki

1)

w spółce tej przedsiębiorcy polscy niezależni od osób zagranicznych zachowują

a)

nie mniej niż 51% udziałów lub akcji w całkowitym kapitale założycielskim spółki,

b)

decydujący wpływ na ilość głosów, skład, decyzje i kontrolę organów zarządzających

spółki, dysponowanie majątkiem spółki oraz na prowadzenie jej działalności,

2)

nie zachodzi sytuacja, w której więcej iż potowa członków zarządu spółki jest jednocześnie

członkami zarządu albo osobami pełniącymi funkcje kierownicze w podmiocie z udziałem

osób zagranicznych lub w innym podmiocie pozostającym ze spółką w stosunku zależności.

3.

Koncesji udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli spełnia łącznie

następujące warunki

1)

główny ośrodek działalności i siedziba lub stałe miejsce zamieszkania przedsiębiorcy

znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

przewóz lotniczy stanowi podstawowy rodzaj działalności przedsiębiorcy, zgodnie z

numerem identyfikacyjnym z krajowego rejestru podmiotów gospodarki narodowej, według

Polskiej Klasyfikacji Działalności,

3)

przedsiębiorca wykaże w sposób wiarygodny swą zdolność finansową, zgodnie z wymaganiami

art. 166 ust. 3 pkt 4 i 5,

4)

przedsiębiorstwo będzie dysponować jednym lub większą liczbą statków powietrznych,

podlegających wpisaniu do polskiego rejestru cywilnych statków powietrznych, w ilości

umożliwiającej wykonywanie działalności objętej wnioskiem,

5)

osobom mającym zarządzać działalnością przedsiębiorstwa nie cofnięto koncesji w okresie

ostatnich 5 lat przed złożeniem wniosku oraz spełniają one wymóg dobrej reputacji;

wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony przez osoby, które zostały skazane prawomocnym

wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w

komunikacji, bezpieczeństwu powszechnemu, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi, prawom osób wykonujących pracę zarobkową, wiarygodności

dokumentów,

6)

nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy lub nie znajduje się on

w stanie likwidacji,

7)

przedsiębiorstwo jest objęte ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej za szkody

związane z przewozem lotniczym i ruchem statków powietrznych,

8)

wnioskodawca jednocześnie nie zajmuje się działalnością w zakresie zarządzania lotniskiem.

4.

Przedsiębiorca będący spółką, o której mowa w ust. 2, na każdym etapie istnienia spółki

powinien spełniać warunki, o których mowa w tym przepisie.

5.

Przedsiębiorca zobowiązany jest, na żądanie, udowodnić Prezesowi Urzędu, że spełnia

warunki, o których mowa w ust. 1-3.

1.

Koncesja udzielana jest na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy.

2.

Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres oraz główny ośrodek działalności

przedsiębiorstwa,

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

3)

określenie rodzaju i zakresu wykonywania zamierzonej działalności gospodarczej,

4)

inne informacje określone zgodnie z przepisami ustawy.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć

1)

dokumenty określające status prawny wnioskodawcy (akt zawiązania osoby prawnej, wypis

z właściwego rejestru),

2)

dokument potwierdzający posiadanie tytułu prawnego do dysponowania jednym lub większą

liczbą statków powietrznych w ilości wystarczającej do wykonywania działalności objętej

wnioskiem,

3)

oświadczenie woli, złożone w formie aktu notarialnego zapewniające, że nie zgłoszono

wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy lub nie znajduje się on w stanie likwidacji,

4)

plan gospodarczy przedsiębiorstwa, obejmujący co najmniej 2 lata działalności

a)

wykazujący w sposób wiarygodny, że przedsiębiorca jest w stanie wypełniać istniejące

i prawdopodobne przyszłe zobowiązania finansowe w okresie 24 miesięcy od dnia rozpoczęcia

działalności oraz pokryć planowane koszty działalności w okresie 3 miesięcy od dnia

jej rozpoczęcia, nawet gdyby przedsiębiorstwo nie uzyskało w tym okresie żadnych dochodów,

b)

zawierający informacje dotyczące: struktury kapitałowej, płynności finansowej przedsiębiorstwa,

źródeł finansowania działalności, powiązań finansowych udziałowców lub akcjonariuszy

z inną działalnością, finansowania zakupu lub wynajmu statków powietrznych, łącznie

z warunkami umowy, prognoz przepływów finansowych związanych z wykonywaniem działalności,

5)

zweryfikowane sprawozdania finansowe z poprzedniego roku finansowego, o ile przedsiębiorca

prowadził działalność gospodarczą,

6)

dokumenty potwierdzające warunki, o których mowa w art. 165 ust. 3 pkt 5 i 7.

4.

Prezes Urzędu może zobowiązać wnioskodawcę do przedstawienia w wyznaczonym terminie

dodatkowych danych i dokumentów mogących uprawdopodobnić, że spełni on warunki wykonywania

działalności gospodarczej, które będą określone w koncesji lub wynikają z właściwych

przepisów.

5.

Wymagania określone w ust. 3 pkt 4 nie mają zastosowania w odniesieniu do przedsiębiorcy,

który wykonywać będzie działalność gospodarczą wyłącznie

1)

przy użyciu statków powietrznych o maksymalnej masie startowej poniżej 10 000 kg i

posiadających mniej niż 20 miejsc pasażerskich, albo

2)

wykonując loty lokalne nieobejmujące przewozu między różnymi lotniskami.

1.

Koncesji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50

lat.

2.

Prezes Urzędu sprawdza zdolność finansową przedsiębiorcy posiadającego koncesję po

upływie roku od daty jej wydania, a następnie co 5 lat.

3.

W koncesji określa się

1)

osobę koncesjonariusza i jego siedzibę lub miejsce zamieszkania osoby fizycznej,

2)

strukturę kapitałową spółki koncesjonariusza, o ile działa on w takiej formie prawnej,

3)

rodzaj, zakres i przedmiot działalności objętej koncesją,

4)

obszar działalności, z zastrzeżeniem ust. 4,

5)

termin rozpoczęcia działalności,

6)

okres ważności koncesji,

7)

szczególne warunki wykonywania działalności.

4.

Koncesja nie uprawnia koncesjonariusza do dostępu do określonych tras. Trasy, na których

może być wykonywany przewóz lotniczy, Prezes Urzędu określa w odrębnej decyzji, o

której mowa w art. 191 ust. 2.

1.

Prezes Urzędu odmawia udzielenia koncesji, jeżeli

1)

udzielenie koncesji byłoby sprzeczne z wiążącymi umowami lub przepisami międzynarodowymi,

2)

przedsiębiorcy cofnięto koncesję na ten sam rodzaj działalności w okresie ostatnich

5 lat przed złożeniem wniosku,

3)

wnioskodawca nie spełnił wymagań, o których mowa w art. 164-166, lub szczególnych

warunków podanych do wiadomości przedsiębiorcom, w trybie przewidzianym przepisami

prawa,

4)

jeżeli wnioskodawca wezwany do uzupełnienia brakującej dokumentacji w wyznaczonym

terminie nie uzupełnił dokumentacji.

2.

Prezes Urzędu może odmówić udzielenia koncesji lub ograniczyć w koncesji przedmiot,

zakres lub obszar działalności w stosunku do wniosku o udzielenie koncesji

1)

ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa, jeżeli udzielenie

koncesji w zakresie wynikającym z wniosku zagrażałoby interesowi gospodarki narodowej,

obronności lub bezpieczeństwu państwa albo bezpieczeństwu lub dobrom osobistym obywateli,

2)

ze względu na inny ważny interes publiczny.

3.

Prezes Urzędu może również wstrzymać na czas określony udzielanie koncesji ze względu

na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa lub inny ważny interes publiczny,

ogłaszając o tym w dzienniku urzędowym Urzędu.

1.

Koncesjonariusz jest obowiązany

1)

zachować warunki prowadzenia działalności, ustalone w koncesji i certyfikacie,

2)

przekazywać do wiadomości Prezesa Urzędu roczne sprawozdania finansowe oraz - z należytym

wyprzedzeniem - roczne plany ekonomiczno-finansowe, jak również inne informacje i

dokumenty istotne dla oceny działalności przedsiębiorstwa,

3)

informować Prezesa Urzędu, z wyprzedzeniem co najmniej 30 dni, o planach w zakresie

wykonywania przewozów na nowych trasach lub w region poprzednio nieobsługiwany, zmianach

w typach lub liczbie eksploatowanych statków powietrznych lub o innej istotnej zmianie

w działalności objętej koncesją,

4)

powiadamiać Prezesa Urzędu, z wyprzedzeniem co najmniej 14 dni, o zamierzonych połączeniach

lub nabyciu udziałów lub akcji umożliwiających przejęcie kontroli nad koncesjonariuszem

lub działalnością objętą koncesją przez inną osobę albo o zmianie we własności pojedynczego

udziału, który reprezentuje 10% lub więcej udziałów albo akcji w kapitale spółki,

5)

zawiadomić Prezesa Urzędu o podjęciu działalności objętej koncesją oraz o zamierzonym

zawieszeniu lub zakończeniu tej działalności,

6)

zapewnić, aby czynności w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej były wykonywane

przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje wymagane dla tych czynności,

7)

udostępniać swoje przedsiębiorstwo osobom upoważnionym do wykonywania nadzoru i kontroli

jego działalności,

8)

przedstawiać Prezesowi Urzędu do zatwierdzenia program ochrony przedsiębiorstwa oraz

proponowane w nim zmiany,

9)

zgłaszać Prezesowi Urzędu zmiany danych zawartych we wniosku o udzielenie koncesji

oraz w informacjach i dokumentach, o których mowa w art. 172, w terminie 14 dni od

dnia zaistnienia zmiany.

2.

Umowa o zmianie właściciela pakietu 10% lub więcej udziałów (akcji) spółki albo pakietu

udziałów (akcji), umożliwiająca przejęcie kontroli nad koncesjonariuszem lub działalnością

objętą koncesją przez inną osobę, winna być zawarta, pod rygorem nieważności, za zgodą

Prezesa Urzędu.

1.

Prezes Urzędu cofa koncesję, gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją,

2)

koncesjonariusz nie rozpoczął działalności objętej koncesją w oznaczonym w niej terminie,

3)

otwarto likwidację koncesjonariusza albo nastąpiła jego upadłość,

4)

koncesjonariusz nie spełnia warunków określonych w niniejszej ustawie.

2.

Prezes Urzędu może cofnąć koncesję lub zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie

obronności lub bezpieczeństwa państwa lub inny ważny interes publiczny.

3.

Koncesjonariusz, którego koncesja została cofnięta, może wystąpić z wnioskiem o ponowne

udzielenie koncesji nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się

decyzji o cofnięciu koncesji.

Prezes Urzędu udziela, odmawia udzielenia, zmienia w tym ogranicza przedmiot, zakres

lub obszar działalności objętej koncesją oraz cofa koncesję w drodze decyzji administracyjnej.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem umów

i przepisów międzynarodowych, określi szczegółowe wymagania w zakresie dokumentów

oraz informacji, jakie jest obowiązany przedstawić przedsiębiorca ubiegający się o

koncesję lub wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przewozu lotniczego.

1.

Uzyskania zezwolenia wymaga wykonywanie działalności gospodarczej na lotniskach użytku

publicznego w zakresie

1)

zarządzania lotniskiem,

2)

obsługi naziemnej statków powietrznych, ładunków, pasażerów i ich bagażu.

2.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania oraz cofa

zezwolenie, o którym mowa w ust. 1.

3.

Warunkiem wydania zezwolenia na rozpoczęcie i prowadzenie działalności, o której mowa

w ust. 1, jest posiadanie przez przedsiębiorcę odpowiedniego certyfikatu, uzyskanego

w trybie określonym w art. 160.

4.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, udzielane jest na wniosek zainteresowanego.

1.

Zezwolenie na zarządzanie lotniskiem użytku publicznego uprawnia do świadczenia usług

lotniczych związanych ze startem, lądowaniem i postojem statków powietrznych, wykonywanych

na rzecz przewoźników lotniczych oraz innych użytkowników statków powietrznych.

2.

Zezwolenie na zarządzanie lotniskiem użytku publicznego może uzyskać przedsiębiorca

będący

1)

organem administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

państwową lub samorządową jednostką organizacyjną,

3)

spółką akcyjną lub spółką z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowaną w Rzeczypospolitej

Polskiej, z zastrzeżeniem przepisu art. 165 ust. 2,

4)

spółdzielnią zarejestrowaną w Rzeczypospolitej Polskiej; art. 165 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

3.

Zezwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2, jeśli łącznie spełnia

następujące warunki

1)

siedziba lub stałe miejsce zamieszkania przedsiębiorcy znajduje się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

zarządzanie lotniskiem stanowi podstawowy rodzaj działalności wnioskodawcy, zgodnie

z numerem identyfikacyjnym z krajowego rejestru podmiotów gospodarki narodowej, według

Polskiej Klasyfikacji Działalności,

3)

wnioskodawca jednocześnie nie zajmuje się działalnością w zakresie przewozu lotniczego,

4)

sytuacja finansowa wnioskodawcy gwarantuje, że jest on w stanie sprostać zobowiązaniom

finansowym związanym z wykonywaniem działalności, zgodnie z planem gospodarczym obejmującym

co najmniej 2 lata działalności,

5)

w przypadku wniosku o zezwolenie na zarządzanie lotniskiem współużytkowanym z wojskiem

lub użytkowanym przez służby państwowe, udostępnionym na potrzeby lotnictwa cywilnego,

uzyska zgodę tych służb na przejęcie zarządu lotniska i przedstawi stosowną umowę,

określającą zasady i warunki udostępnienia tego lotniska.

1.

Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 174 ust. 1, powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę oraz adres,

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

3)

określenie rodzaju działalności,

4)

miejsce wykonywania działalności (lotnisko lub port lotniczy).

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca obowiązany jest dołączyć

1)

dokumenty, o których mowa w art. 166 ust. 3 pkt 1 i 3-6,

2)

projekt rozwiązania zabezpieczenia obsługi ruchu lotniczego, lotniskowego systemu

ratowniczo-gaśniczego, osłony meteorologicznej oraz ochrony lotniska,

3)

certyfikat uzyskany w trybie określonym w art. 160,

4)

w przypadku lotniska, o którym mowa w art. 174 ust. 3 pkt 5, dokumenty potwierdzające

spełnienie wymogów określonych w tym przepisie.

3.

Prezes Urzędu odmawia udzielenia zezwolenia ze względów, o których mowa w art. 168

ust. 1 pkt 1, 2 i 4, a także jeśli wnioskodawca nie spełnił wymagań określonych w

ust. 1 i 2 oraz w art. 173 ust. 3, art. 174 ust. 2 i 3.

4.

Do przypadku cofania zezwolenia przepisy art. 170 stosuje się odpowiednio.

5.

Zezwolenia udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 5 lat i nie dłuższy niż

50 lat.

6.

W zezwoleniu określa się

1)

osobę wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania,

2)

przedmiot działalności,

3)

strukturę kapitałową przedsiębiorcy,

4)

miejsce wykonywania działalności,

5)

termin rozpoczęcia działalności,

6)

okres ważności zezwolenia,

7)

szczególne warunki wykonywania działalności.

7.

Zarządzający posiadający zezwolenie jest obowiązany

1)

zachowywać warunki prowadzenia działalności ustalone w certyfikacie i zezwoleniu,

2)

przekazywać do wiadomości Prezesa Urzędu roczne sprawozdania finansowe odnoszące się

do poprzedniego roku finansowego, a także inne informacje i dokumenty istotne dla

oceny działalności przedsiębiorstwa w latach następnych,

3)

zapewnić, że czynności w zakresie prowadzonej działalności będą powierzone osobom

posiadającym odpowiednie kwalifikacje oraz, że działalność będzie wykonywana przy

użyciu właściwego, specjalistycznego sprzętu,

4)

zawiadomić Prezesa Urzędu o zamierzonym zawieszeniu lub zakończeniu działalności,

5)

udostępniać przedsiębiorstwo osobom kontrolującym jego działalność,

6)

zgłaszać Prezesowi Urzędu wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu,

7)

powiadamiać Prezesa Urzędu, z wyprzedzeniem co najmniej 14 dni, o zamiarze nabycia

akcji lub udziałów, o których mowa w art. 64.

Obsługa naziemna obejmuje następujące kategorie usług wykonywanych w porcie lotniczym

na rzecz przewoźników lotniczych użytkujących port lotniczy, zwanych dalej „użytkownikami”

1)

ogólne usługi administracyjno-gospodarcze wykonywane w interesie użytkowników,

2)

obsługę pasażerów,

3)

obsługę bagażu,

4)

obsługę ładunków (towarów i poczty),

5)

obsługę płytową statków powietrznych,

6)

obsługę kabinową statków powietrznych,

7)

obsługę w zakresie zaopatrzenia statków powietrznych w paliwo, smary i inne materiały

techniczne,

8)

obsługę techniczno-administracyjną statków powietrznych,

9)

obsługę operacyjną lotu i administracyjną załóg statków powietrznych,

10)

transport naziemny pomiędzy statkiem powietrznym i dworcem lotniczym,

11)

obsługę w zakresie zaopatrzenia pokładowego statków powietrznych.

1.

Obsługa naziemna powinna być zorganizowana na zasadach równego traktowania przedsiębiorców

świadczących tę obsługę oraz obsługiwanych użytkowników portu lotniczego, którzy powinni

mieć zapewnioną możliwość wyboru świadczącego obsługę spośród uprawnionych przedsiębiorców,

z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3 oraz art. 178.

2.

Zezwolenie na wykonywanie obsługi naziemnej może uzyskać

1)

zarządzający lotniskiem, łącznie z zezwoleniem na zarządzanie lotniskiem lub oddzielnie,

2)

inny przedsiębiorca odpowiadający wymaganiom określonym w art. 165 ust. 1 i 2, przy

czym, jeżeli jest obcym przewoźnikiem lotniczym, udzielenie zezwolenia na obsługę

innych użytkowników portu lotniczego powinno być przewidziane w umowie międzynarodowej

i dokonane z uwzględnieniem przepisu art. 196 ust. 1.

3.

Zezwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2, jeżeli spełnia wymagania

dotyczące zdolności finansowej przedsiębiorstwa, bezpieczeństwa urządzeń i osób, ochrony

lotnictwa, ochrony środowiska naturalnego oraz ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

Sprawdzenie spełnienia tych wymagań może być dokonane w procesie certyfikacji, o której

mowa w art. 160.

W przypadku gdy obsługę naziemną wykonuje zarządzający lotniskiem, obowiązany jest

1)

nie subwencjonować działalności związanej z obsługą naziemną z wpływów, które osiąga

z pełnienia funkcji zarządzającego lotniskiem,

2)

prowadzić odrębną rachunkowość w zakresie zarządzania lotniskiem oraz w zakresie świadczenia

usług obsługi naziemnej,

3)

zapewnić odpowiedni poziom usług, ubezpieczenia, a także bezpieczeństwa, ochrony urządzeń,

statków powietrznych, wyposażenia, osób oraz ochrony środowiska, potwierdzony certyfikatem,

o którym mowa w art. 160 ust. 3 pkt 4.

1.

Liczba zezwoleń na wykonywanie obsługi naziemnej może być ograniczona

1)

w portach lotniczych, w których ilość obsługiwanych w ciągu roku pasażerów i ładunków

jest niższa od określonej w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 182,

2)

w każdym porcie lotniczym w odniesieniu do usług wymienionych w art. 176 pkt 3, 4,

5 i 7,

3)

w każdym porcie lotniczym, w którym występują ograniczenia dysponowanej powierzchni

lub przepustowości.

2.

W przypadku ograniczenia liczby udzielanych zezwoleń zgodnie z ust. 1 pkt 2 i 3 wybór

przedsiębiorcy dokonywany jest w drodze konkursu organizowanego przez

1)

zarządzającego lotniskiem, jeżeli podobnej obsługi nie świadczy on sam lub inny przedsiębiorca,

nad którym zarządzający lotniskiem sprawuje kontrolę lub w którym posiada udziały,

2)

w innych przypadkach - Prezesa Urzędu po konsultacji z zarządzającym lotniskiem.

3.

Ograniczenia liczby zezwoleń wprowadza Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej,

podjętej po zapoznaniu się z opiniami zarządzającego lotniskiem i organizacji reprezentującej

użytkowników portu lotniczego.

1.

Zarządzający lotniskiem spełniający określone przez prawo wymagania ma pierwszeństwo

w uzyskaniu zezwolenia na obsługę naziemną w przypadku ograniczenia liczby zezwoleń

na podstawie art. 179 ust. 1 pkt 2 i 3.

2.

Zarządzający lotniskiem obowiązany jest umożliwić korzystanie przez przedsiębiorców

świadczących obsługę naziemną na rzecz innych użytkowników oraz użytkowników wykonujących

obsługę własnych rejsów z urządzeń i przestrzeni lotniska oraz ze scentralizowanej

jego infrastruktury, na zasadach niepowodujących dyskryminacji i nieograniczających

możliwości uczciwej konkurencji.

1.

Przewoźnicy lotniczy mogą wykonywać obsługę własną swoich statków powietrznych, załóg,

pasażerów i ładunku, pod warunkiem uzyskania zezwolenia, przy odpowiednim zastosowaniu

art. 177 ust. 2 pkt 2.

2.

Liczba zezwoleń może być ograniczona

1)

w odniesieniu do kategorii usług wymienionych w art. 176 pkt 3, 4, 5 i 7,

2)

w każdym porcie lotniczym, w którym występują ograniczenia dysponowanej powierzchni

lub przepustowości.

3.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 2 udzielenie zezwolenia następuje po przeprowadzeniu

konkursu, przy odpowiednim zastosowaniu art. 179 ust. 2.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem umów

oraz przepisów międzynarodowych, określi

1)

szczegółowy wykaz rodzajów usług w poszczególnych kategoriach wymienionych w art.

176,

2)

szczegółowe warunki i tryb udzielania zezwoleń na wykonywanie obsługi naziemnej oraz

dokumenty i informacje, jakie powinni przedstawić ubiegający się o zezwolenia,

3)

ilości pasażerów i ładunku, o których mowa w art. 179 ust. 1 pkt 1, szczegółowe zasady

i kryteria stosowane przy wprowadzeniu ograniczeń, o których mowa w art. 179 ust.

1 i w art. 181 ust. 2 pkt 2.

1.

Na wniosek jednostki samorządu terytorialnego, zawierający propozycję rekompensaty

zarządzającemu lotniskiem nadwyżki kosztów nad przychodami lub przyznania innych świadczeń,

Prezes Urzędu może zawrzeć z zarządzającym lotniskiem umowę w zakresie wykonywania

przez niego obowiązku użyteczności publicznej, zapewniającego funkcjonowanie lotniska

o stosunkowo niedużym ruchu lotniczym, lecz ważnym dla miasta lub regionu, z zachowaniem

określonych wymagań w zakresie regularności i ciągłości ruchu lotniczego na tym lotnisku.

2.

Podstawą zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, jest uprzednie ustalenie w umowie

zawartej pomiędzy Prezesem Urzędu i wnioskującą jednostką samorządu terytorialnego

zasad współfinansowania zarządzającego lotniskiem użytku publicznego w związku z wykonywaniem

przez niego obowiązku użyteczności publicznej, o którym mowa w ust. 1.

3.

Dofinansowanie przez Prezesa Urzędu ze środka, o którym mowa w art. 26 ust. 2, nie

może przekraczać

1)

dofinansowania zarządzającego lotniskiem przez wnioskującą jednostkę samorządu terytorialnego,

2)

łącznych kosztów eksploatacji lotniska, bez amortyzacji.

W sprawach lotniczej działalności gospodarczej nieuregulowanych w niniejszym dziale

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1179, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 115, poz. 995).

W sprawach lotniczej działalności gospodarczej nie mają zastosowania przepisy art. 494, 531 i 553 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037 i z 2001 r. Nr 102, poz. 1117).

Ochrona lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji zagrażającymi bezpieczeństwu

lotnictwa oraz bezpieczeństwu osób i mienia w związku z jego działalnością podlega

odrębnym ustawom, umowom i przepisom międzynarodowym oraz szczególnym przepisom Prawa

lotniczego.

1.

Rada Ministrów

1)

ustala, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Rady Ochrony i Ułatwień Lotnictwa

Cywilnego Krajowy Program Ochrony Lotnictwa Cywilnego,

2)

określi, w drodze rozporządzenia, zasady realizacji ochrony lotnictwa cywilnego, w

szczególności dotyczące

a)

organizacji ochrony, działań zapobiegawczych i działań w przypadkach aktów bezprawnej

ingerencji,

b)

obowiązków i współpracy w tym zakresie organów administracji publicznej i służb odpowiedzialnych

za bezpieczeństwo publiczne, Prezesa Urzędu, zarządzających lotniskami, przewoźników

lotniczych, organów zarządzania ruchem lotniczym oraz innych organów i służb publicznych,

c)

ponoszenia i rozliczania kosztów zapewnienia ochrony, w tym kosztów odpowiedniego

wyposażenia.

2.

W krajowym programie i rozporządzeniu, o których mowa w ust. 1, określone zostaną

również zadania związane z kontrolą osób oraz przewożonego drogą lotniczą bagażu,

ładunków i przesyłek pocztowych

1)

w ruchu międzynarodowym przez Straż Graniczną,

2)

w ruchu krajowym przez Policję.

1.

Zgodnie z krajowym programem i przepisami rozporządzenia, o których mowa w art. 187,

zadania ochrony są realizowane

1)

według programów ochrony poszczególnych lotnisk, przewoźników lotniczych i innych

podmiotów prowadzących lotniczą działalność gospodarczą oraz państwowego organu zarządzania

ruchem lotniczym,

2)

na lotniskach użytku publicznego i, w razie potrzeby, na innych lotniskach, przy pomocy

zespołów ochrony lotniska oraz centrum koordynacji antykryzysowej.

2.

Koszty związane z realizacją zadań ochrony lotnictwa cywilnego ponoszone przez zarządzających

lotniskami mogą być wliczone do opłat lotniskowych, a ponoszone przez organy zarządzania

ruchem lotniczym - do opłat pobieranych przez te organy.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych

oraz krajowego programu i rozporządzenia Rady Ministrów, o których mowa w art. 187

ust. 2, szczegółowe wymagania dotyczące programów ochrony, o których mowa w art. 188,

obowiązków organu nadzoru lotniczego, zarządzających lotniskami i przedsiębiorstw

lotniczych w zakresie ochrony, a także szkolenia odpowiedniego personelu.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do przewozów lotniczych krajowych oraz, w

zakresie nieunormowanym odmiennie przez umowy międzynarodowe, do przewozów lotniczych

międzynarodowych wykonywanych przez polskich i obcych przewoźników lotniczych.

1.

Polski przewoźnik lotniczy może wykonywać przewozy lotnicze w zakresie i na warunkach

określonych w certyfikacie i koncesji, o których mowa w art. 160 i 164.

2.

Upoważnienia do wykonywania przewozów na określonych trasach lub obszarach udziela

przewoźnikowi Prezes Urzędu w drodze odrębnej decyzji.

3.

Jeżeli wymagają tego umowy międzynarodowe lub prawo państwa, w którego granicach mają

być wykonywane przewozy lotnicze, Prezes Urzędu dokonuje wyznaczenia polskich przewoźników

lotniczych uprawnionych do wykonywania przewozów na określonych trasach lub obszarach

tego państwa, informując o tym właściwy organ obcego państwa.

4.

Przy upoważnianiu i wyznaczaniu polskich przewoźników lotniczych uwzględnia się interes

publiczny oraz potrzeby rozwoju polskiego transportu lotniczego.

5.

Prezes Urzędu może odmówić upoważnienia lub wyznaczenia ubiegającemu się o nie polskiemu

przewoźnikowi lotniczemu albo ograniczyć je - w szczególności w odniesieniu do oferowanej

zdolności przewozowej - w przypadkach gdy

1)

jest to konieczne ze względu na ograniczenia wynikające z umów lub przepisów międzynarodowych,

2)

jest to uzasadnione w celu uniknięcia poważnego ograniczenia możliwości skutecznego

konkurowania polskich przewoźników lotniczych z obcymi przewoźnikami lotniczymi,

3)

jest to uzasadnione potrzebą umożliwienia opłacalności regularnych przewozów na linii

lotniczej już obsługiwanej, na której nie ma potrzeby zwiększenia oferowanej zdolności

przewozowej,

4)

wykonywanie lotów regularnych na danej linii zostało już wcześniej powierzone innemu

przewoźnikowi lotniczemu na zasadzie obowiązku użyteczności publicznej.

6.

Jeżeli o upoważnienie lub wyznaczenie, o których mowa w ust. 2 i 3, występuje dwu

lub więcej przewoźników lotniczych ubiegających się o upoważnienie lub wyznaczenie

do wykonywania przewozów lotniczych między tymi samymi portami lotniczymi, Prezes

Urzędu podejmuje decyzję o wyborze przewoźnika po przeprowadzeniu konkursu, w którym

jako kryteria oceny przyjmuje się

1)

zdolność do zapewnienia przez przewoźnika właściwego poziomu usług i konkurencyjnego

poziomu opłat za przewozy oraz, w przypadku przewozów międzynarodowych, skutecznego

konkurowania z obcymi przewoźnikami lotniczymi,

2)

wcześniej poniesione nakłady i dotychczas osiągane przez niego wyniki ekonomiczne.

7.

Upoważnienie lub wyznaczenie może być cofnięte lub ograniczone w razie stwierdzenia,

że przewoźnik lotniczy nie stosuje się do przepisów obowiązujących w zakresie przewozu

lotniczego.

8.

Upoważnienie, wyznaczenie, ich odmowa, ograniczenie i cofnięcie następuje w drodze

decyzji administracyjnej.

1.

Decyzja w sprawie upoważnienia i wyznaczenia, o którym mowa w art. 191 ust. 2 i 3,

wydawana jest na wniosek przewoźnika lotniczego. Wniosek powinien być złożony Prezesowi

Urzędu co najmniej 30 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia regularnego przewozu

i zawierać informacje dotyczące

1)

trasy, rodzaju przewozu, oferowanej zdolności przewozowej, częstotliwości lotów, typów

statków powietrznych, prognozy przewozów,

2)

przewidywanej rentowności połączenia.

2.

Przewoźnik lotniczy jest obowiązany zawiadomić Prezesa Urzędu, z wyprzedzeniem co

najmniej 30 dni, o planowanym zaprzestaniu wykonywania regularnego przewozu na trasie,

do obsługi której został upoważniony lub wyznaczony, podając przyczynę.

1.

Obcy przewoźnik lotniczy może wykonywać przewozy lotnicze do lub z Rzeczypospolitej

Polskiej tylko w zakresie i na warunkach określonych w zezwoleniu wydanym na wniosek

obcego przewoźnika przez Prezesa Urzędu, przy uwzględnieniu postanowień umów i przepisów

międzynarodowych.

2.

Zezwolenie nie jest wymagane

1)

w przypadku pojedynczych lotów pasażerskich wykonywanych statkami powietrznymi o pojemności

nieprzewyższającej 12 miejsc pasażerskich, wykorzystywanych wyłącznie przez zamawiającego

lub zamawiających na trasie przez nich ustalonej,

2)

w przypadku pojedynczych lotów towarowych wykonywanych statkami o maksymalnej masie

startowej nieprzewyższającej 5700 kg, wykorzystywanych wyłącznie przez zamawiającego

lub zamawiających na trasie przez nich ustalonej.

3.

Prezes Urzędu wydaje zezwolenie na czas określony.

4.

Obcy przewoźnik lotniczy powinien być upoważniony i wyznaczony do wykonywania przewozów

lotniczych na określonych trasach lub obszarach oraz odpowiednio certyfikowany przez

właściwy organ państwa, w którym jest koncesjonowany.

5.

Prezes Urzędu może

1)

w przypadkach szczególnych uznać wyznaczenie, o którym mowa w ust. 4, przez organ

państwa innego niż państwo koncesjonujące,

2)

nie uznać wyznaczenia dotyczącego przewoźnika uzależnionego od podmiotu lub podmiotów

państw trzecich,

3)

nakazać przeprowadzenie dodatkowego sprawdzenia spełnienia przez przewoźnika wymagań

certyfikacji, zgodnie z przepisami międzynarodowymi.

1.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów lotniczych na określonych

trasach lub obszarach, o którym mowa w art. 193 ust. 1, zawierający wymagane dane

i dokumenty powinien być złożony przed zamierzonym rozpoczęciem przewozów w terminie

nie krótszym niż

1)

3 dni robocze - w przypadku przewozów wykonywanych w lotach pojedynczych - uznając

lot tam i z powrotem za jeden lot,

2)

7 dni roboczych - w przypadku dwu lub więcej nieregularnych lotów handlowych,

3)

14 dni roboczych - w przypadku serii nieregularnych lotów handlowych obejmującej co

najmniej dziesięć lotów,

4)

30 dni - w przypadku przewozów regularnych.

2.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się informacje określające

1)

nazwę, siedzibę i adres przewoźnika lotniczego,

2)

trasę, na której mają być wykonywane przewozy, oraz rodzaj tych przewozów (pasażerowie

wraz z bagażem, towar, poczta),

3)

oferowaną zdolność przewozową i częstotliwość lotów,

4)

typy statków powietrznych i ich znaki rejestracyjne,

5)

organizację przedsiębiorstwa przewoźnika lotniczego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz eksploatacyjno-handlową obsługę jego przewozów lotniczych w polskich

portach lotniczych.

3.

Do wniosku o udzielenie zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, należy dołączyć

1)

dokumenty określające status prawny przewoźnika lotniczego oraz strukturę kapitałową

i rzeczywistą kontrolę przedsiębiorstwa przewoźnika,

2)

dokument stwierdzający upoważnienie, a w przypadku gdy wymaga tego umowa międzynarodowa,

również wyznaczenie przez właściwy organ obcego państwa do wykonywania przewozów objętych

wnioskiem,

3)

certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez właściwy organ obcego państwa,

4)

polisę ubezpieczeniową lub certyfikat ubezpieczeniowy stwierdzający ubezpieczenie

od odpowiedzialności cywilnej za szkody związane z eksploatacją statków powietrznych,

przewozem lotniczym pasażerów, bagażu, towarów i poczty oraz w stosunku do osób trzecich,

5)

umowę zawartą ze zleceniodawcą na wykonywanie przewozu nieregularnego, z wykazaniem

wysokości opłaty.

4.

Do wniosku o udzielenie zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, należy dołączyć

1)

dokumenty, o których mowa w ust. 3 pkt 2-4,

2)

świadectwo zdatności do lotu statku powietrznego,

3)

umowę, o której mowa w ust. 3 pkt 5.

1.

Zezwolenie może być udzielone, jeżeli zarazem

1)

przemawia za tym interes publiczny,

2)

polscy przewoźnicy lotniczy korzystają w państwie obcego przewoźnika z podobnych praw

lub uzyskują inne wzajemne korzyści,

3)

zapewniona jest możliwość obsługi lotów i przewozów w polskich portach lotniczych,

4)

w przypadku lotów wykonywanych w ramach przewozów nieregularnych, dodatkowo

a)

przewóz nie może być na podobnych warunkach wykonany w lotach regularnych między tymi

samymi portami lotniczymi lub regionami,

b)

przy przewozach czarterowych lub grupowych rozpoczynających się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zasady ich organizacji są zgodne z przepisami polskimi.

2.

Prezes Urzędu może odmówić wydania zezwolenia na wykonywanie przewozu lotniczego,

jeżeli jest to konieczne ze względu na ograniczenia wynikające z umów i przepisów

międzynarodowych oraz w przypadku gdy nie zostaną spełnione warunki, o których mowa

w ust. 1, art. 193 ust. 4 oraz art. 194.

3.

W zezwoleniu określa się jego warunki, ograniczenia oraz termin jego ważności.

4.

Zezwolenie może zostać przez Prezesa Urzędu cofnięte lub ograniczone w razie stwierdzenia,

że przewoźnik nie stosuje się do przepisów obowiązujących w zakresie przewozu lotniczego

lub w inny sposób narusza warunki lub ograniczenia ustalone w zezwoleniu.

5.

Wydanie, odmowa wydania, ograniczenie lub cofnięcie zezwolenia na przewozy, o których

mowa w art. 194 ust. 1 pkt 1 i 2, może nastąpić przy wykorzystaniu teleksowej łączności

lotniczej lub łączności elektronicznej, a w przypadku zezwolenia, o którym mowa w

art. 194 ust. 1 pkt 3 i 4, w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w art. 193 ust. 1, nie określa prawa obcego przewoźnika

do utrzymywania własnego personelu do obsługi technicznej, eksploatacyjnej i handlowej

przewozów, uprawnienia takie mogą być przyznawane przewoźnikowi w drodze decyzji administracyjnej

Prezesa Urzędu, przy uwzględnieniu zasady wzajemności. Przepis ten nie narusza przepisów

art. 177-182 dotyczących obsługi naziemnej.

2.

Na wniosek obcego przewoźnika lotniczego, Prezes Urzędu może udzielić mu zezwolenia

na prowadzenie sprzedaży przewozów lotniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

przy uwzględnieniu zasady wzajemności.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, należy dołączyć następujące dokumenty

1)

odpis z rejestru sądowego oddziału przedsiębiorstwa przewoźnika na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

2)

zaświadczenie o nadaniu oddziałowi numeru identyfikacji podatkowej NIP,

3)

zaświadczenie o nadaniu oddziałowi numeru identyfikacji w systemie REGON,

4)

określające nazwę, siedzibę i adres oraz status prawny podmiotu reprezentującego obcego

przewoźnika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (akt zawiązania podmiotu, wypis

z właściwego rejestru) lub nazwisko i adres osoby fizycznej.

4.

Do zezwoleń, o których mowa w ust. 2, w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, o której mowa w art. 184.

1.

Na wniosek wojewody lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego Prezes Urzędu

może zarządzić, aby określona trasa, o stosunkowo nieznacznym ruchu, lecz ważna dla

miasta lub regionu, była obsługiwana na zasadzie obowiązku użyteczności publicznej,

z zachowaniem przez przewoźnika określonych wymagań dotyczących w szczególności ciągłości

i regularności przewozów, zdolności przewozowej i poziomu opłat za przewozy, ogłaszając

ten fakt w dzienniku urzędowym Urzędu.

2.

Jeżeli żaden z upoważnionych albo wyznaczonych przewoźników lotniczych nie podejmie

się obsługi danej trasy stosownie do wymagań, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu

może ogłosić konkurs otwarty dla polskich przewoźników, a gdy przewidują to umowy

międzynarodowe - także dla obcych przewoźników w celu wybrania przewoźnika lub występujących

wspólnie przewoźników, gotowych do przyjęcia obowiązku użyteczności publicznej.

3.

Podstawą oceny ofert składanych w konkursie będzie forma lub wysokość rekompensaty

lub innych świadczeń, o jakie wnioskują przewoźnicy w zamian za przyjęcie obowiązku

użyteczności publicznej.

4.

Prezes Urzędu może włączyć do obowiązku służby publicznej wymóg, aby przewoźnik lotniczy

zagwarantował, że będzie eksploatował tę trasę przez określony czas.

5.

Prezes Urzędu może ograniczyć dostęp do trasy obsługiwanej w ramach obowiązku użyteczności

publicznej do jednego przewoźnika, zapewniając mu wyłączność obsługi tej trasy, na

okres 3 lat. Po tym okresie procedurę, o której mowa w ust. 2, należy powtórzyć.

1.

Taryfy przewozu lotniczego określające wysokość opłat za przewóz lotniczy wykonywany

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo rozpoczynający się lub kończący na tym

terytorium oraz związane z nim usługi, jak również warunki stosowania tych opłat są

ustalane przez przewoźników lotniczych według zasad rynkowych oraz podawane do publicznej

wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty.

2.

Taryfy, które mają być stosowane w przewozach lotniczych wykonywanych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz w przewozach międzynarodowych wykonywanych do i z Rzeczypospolitej

Polskiej, powinny być zgłaszane Prezesowi Urzędu na 30 dni przed ich wprowadzeniem

w życie, z wyjątkiem przypadków, w których Prezes Urzędu zwolnił przewoźników z tego

obowiązku lub skrócił termin do ich przedstawienia.

3.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, nakazać

1)

wycofanie taryfy nadmiernie wygórowanej, w szczególności w warunkach niedostatecznej

konkurencji,

2)

wstrzymanie taryfy nadmiernie zaniżonej, w szczególności gdy zmusza innych przewoźników

lotniczych do obniżania taryf na rynku poniżej poziomu kosztów bądź zmierza do wyeliminowania

słabszych konkurentów z rynku,

biorąc pod uwagę całą strukturę taryf na danej trasie, właściwie obliczone pełne koszty

przewoźnika, a w przypadkach określonych w pkt 1 również racjonalny poziom zwrotu

nakładów kapitałowych.

4.

W celu zbadania prawidłowości taryfy lotniczej Prezes Urzędu może żądać od przewoźnika,

w ustalonym terminie, przedłożenia wyczerpujących informacji umożliwiających prawidłową

ocenę danej taryfy, w szczególności kosztów stanowiących podstawę ustalenia jej poziomu.

5.

Jeżeli przewoźnik lotniczy nie dostarcza wymaganych informacji w określonym terminie

lub dostarcza je w sposób niekompletny, Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej,

może zażądać wycofania danej taryfy ze sprzedaży i z systemów rezerwacyjnych.

6.

W przypadkach wskazujących na naruszenie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. Nr 122, poz. 1319 oraz z 2001 r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800) Prezes Urzędu może skierować sprawę do organu właściwego do spraw ochrony konkurencji

i konsumentów, a jeżeli podjął decyzję o wycofaniu taryfy lub o wstrzymaniu stosowania

taryfy, decyzja Prezesa Urzędu pozostaje w mocy do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez

ten organ.

7.

Jeżeli umowy międzynarodowe regulują zasady ustalania taryf przewozu lotniczego, Prezes

Urzędu podejmuje działania i decyzje administracyjne wobec taryf przewoźników lotniczych

na zasadach określonych w tych umowach.

Przewoźnik lotniczy oferujący publicznie swoje usługi nie może odmówić podjęcia przewozu

pasażerowi i nadawcy, którzy poddali się obowiązującym przepisom i regulaminom przewozowym,

chyba że

1)

przewóz jest zakazany lub ograniczony na podstawie obowiązujących przepisów,

2)

przewóz jest niedopuszczalny ze względów bezpieczeństwa,

3)

przewoźnik lotniczy nie dysponuje środkami potrzebnymi do wykonania danego przewozu,

4)

przewóz wykracza poza zakres bieżącej działalności przewoźnika lotniczego.

1.

Jeżeli z powodu ograniczonej liczby miejsc na statku powietrznym wykonującym lot regularny

przewoźnik lotniczy nie może zapewnić zabrania wszystkich pasażerów, którzy posiadają

ważne bilety i potwierdzone rezerwacje miejsc na ten lot oraz zgłosili się do odprawy

przed odlotem w wymaganym terminie

1)

pierwszeństwo przyjęcia pasażerów do przewozu określa przewoźnik według ustalonych

zasad, uwzględniając przy tym pierwszeństwo osób wymagających szczególnego traktowania,

jak osoby niepełnosprawne i dzieci podróżujące bez opiekuna, a także możliwość dobrowolnej

rezygnacji niektórych pasażerów z podróży w danym locie,

2)

przewoźnik zobowiązany jest do zapewnienia pasażerowi

a)

zwrotu opłaty za niewykonany przewóz albo zapewnienia przewozu w najbliższym dostępnym

locie albo przewozu inną trasą w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera,

b)

rekompensaty finansowej zależnej od długości trasy nieodbytej podróży i od przewidywanego

opóźnienia przybycia do miejsca przeznaczenia,

c)

uzyskania bezpłatnych świadczeń, jak połączenia telefoniczne, telex lub fax, niezbędne

zakwaterowanie i wyżywienie stosownie do czasu oczekiwania.

2.

Przewoźnik może zastrzec, że nie jest obowiązany do świadczeń przewidzianych w ust.

1 w stosunku do pasażerów podróżujących bezpłatnie lub ze zniżkami, które nie są publicznie

dostępne.

3.

Szczegółowe zasady dotyczące postępowania w przypadkach określonych w ust. 1, a w

szczególności pierwszeństwa przyjmowania pasażerów, zwrotu opłaty za niewykonany przewóz,

wysokości i sposobu wypłaty rekompensaty oraz świadczeń na rzecz pasażerów niezabranych

do przewozu, powinny być określone, z zachowaniem przepisów wydanych na podstawie

art. 202 pkt 4, w regulaminie, o którym mowa w art. 205 ust. 3, albo w odrębnych przepisach

przewoźnika wydanych i udostępnionych pasażerom. Informację o uprawnieniach przysługujących

pasażerom w przypadku niezabrania na pokład powinien otrzymać każdy niezabrany do

przewozu pasażer.

4.

Przepisy ust. 1 nie pozbawiają prawa dochodzenia przez osoby poszkodowane dodatkowych

roszczeń z tytułu odpowiedzialności przewoźnika, określonej zgodnie z art. 208.

1.

Przewoźnik lotniczy obowiązany jest do podania do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo

przyjęty rozkładów lotów regularnych.

2.

Systemy rezerwacyjne udostępniane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dostarczania

informacji dotyczących rozkładów lotów, miejsc do dyspozycji, opłat za przewóz i związanych

z przewozem usług przewoźników lotniczych oraz umożliwiające dokonywanie rezerwacji

i wystawianie biletów, powinny być używane tak, by

1)

spełniać wymagania przejrzystości, równości i uczciwej konkurencji między przewoźnikami

lotniczymi i między operatorami systemów,

2)

zapewnić korzystającym z przewozu lotniczego najszerszy zakres wyboru.

3.

Podmioty posiadające dostęp do systemów, o których mowa w ust. 2, są zobowiązane chronić

tajemnicę danych osobowych i nie mogą przetwarzać ich bez zgody zainteresowanych.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzeń, z uwzględnieniem

wiążących umów i przepisów międzynarodowych

1)

szczegółowe warunki udzielania zezwoleń na wykonywanie przewozu lotniczego,

2)

szczegółowe zasady postępowania w sprawach taryf przewozu lotniczego określające tryb

zgłaszania taryf, wycofywania ich ze sprzedaży lub wstrzymywania stosowania oraz szczegółowy

zakres informacji wymaganych od przewoźnika przy ocenie prawidłowości taryf,

3)

zakazy i ograniczenia oraz specjalne warunki przewozu lotniczego przedmiotów i materiałów

niebezpiecznych i innych wymagających szczególnego traktowania, w szczególności takich

jak: zwłoki ludzkie, zwierzęta, leki, środki chemiczne,

4)

szczegółowe zasady działania i warunki stosowania komputerowych systemów rezerwacyjnych

używanych przez przewoźników lotniczych,

5)

szczegółowe wymagania dotyczące obowiązkowych świadczeń przewoźnika lotniczego w razie

niezabrania na pokład statku powietrznego pasażera posiadającego ważny dokument przewozowy

i potwierdzoną rezerwację na dany lot,

6)

zasady organizowania przewozów lotniczych w ramach imprez turystycznych oraz przewozów

czarterowych,

7)

wymagania dotyczące regulaminów, o których mowa w art. 205 ust. 2, mające w szczególności

na względzie zastosowanie przepisów o ochronie konsumentów.

1.

Do przewozu lotniczego stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, z wyjątkiem spraw uregulowanych inaczej w ustawie oraz w umowach i w przepisach

międzynarodowych.

2.

Dozwolone są umowy, decyzje i inne praktyki przewoźników lotniczych warunkujące korzystanie

z praw przewozowych przyznanych przewoźnikom lotniczym w międzynarodowych umowach

o transporcie lotniczym lub przyznanych polskim przewoźnikom przez obce państwa.

1.

Prezes Urzędu lub osoby przez niego upoważnione mogą sprawdzać przestrzeganie przepisów

dotyczących przewozów lotniczych i systemów rezerwacyjnych przez przewoźników lotniczych,

osoby działające w ich imieniu oraz podmioty prowadzące skomputeryzowane systemy rezerwacyjne.

2.

W celu wykonania zadań określonych w ust. 1 Prezes Urzędu lub osoby przez niego upoważnione

mają prawo dostępu do przedsiębiorstw, ich pomieszczeń, akt i dokumentów oraz prawo

do uzyskania potrzebnych informacji od pracowników i kontrahentów.

3.

Prezes Urzędu w przypadku naruszenia przepisów dotyczących przewozów lotniczych

1)

wzywa podmiot kontrolowany do przywrócenia stanu zgodności z prawem,

2)

może cofnąć koncesję lub zezwolenie wydane na podstawie Prawa lotniczego.

4.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów Prezes Urzędu może powiadomić o tym

fakcie właściwe organizacje oraz organy międzynarodowe.

1.

Do umowy przewozu lotniczego, w tym czarteru lotniczego oraz do innych stosunków cywilnoprawnych

związanych z przewozem lotniczym, nieuregulowanych przepisami niniejszej ustawy i

umowami międzynarodowymi, stosuje się przepisy prawa cywilnego.

2.

Przewoźnik lotniczy wydaje regulamin określający typowe warunki przewozu lotniczego

pasażerów i bagażu oraz towarów, z zachowaniem przepisów prawa cywilnego i niniejszej

ustawy oraz postanowień umów międzynarodowych.

3.

Polski przewoźnik lotniczy oraz działający w Rzeczypospolitej Polskiej obcy przewoźnik

lotniczy jest obowiązany przedstawić regulamin, o którym mowa w ust. 2, do wiadomości

Prezesa Urzędu, który może, w drodze decyzji administracyjnej, nakazać dostosowanie

regulaminu do wymagań obowiązującego prawa. W zakresie sprzecznym z tym prawem regulamin

nie obowiązuje kontrahentów przewoźnika lotniczego.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz organizacji przewoźników i przedsiębiorstw

ubezpieczeniowych, wprowadzić do stosowania, w drodze rozporządzenia, postanowienia

umów międzynarodowych w odniesieniu do przewozów lotniczych międzynarodowych niepodlegających

tym umowom, a rozpoczynających się lub kończących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz do przewozów lotniczych krajowych.

1.

Odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem statków powietrznych podlega przepisom

prawa cywilnego o odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy posługiwaniu się mechanicznymi

środkami komunikacji poruszanymi za pomocą sił przyrody, z zastrzeżeniem ust. 2 i

3 oraz art. 207.

2.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, nie powstaje, jeżeli szkoda wynikła z samego

faktu przelotu statku powietrznego odbywającego się zgodnie z obowiązującymi przepisami.

3.

Do odpowiedzialności przewoźnika lotniczego za szkody powstałe przy przewozie lotniczym

stosuje się przepisy rozdziału 2.

1.

Odpowiedzialność za szkody, o których mowa w art. 206, ponosi osoba eksploatująca

statek powietrzny.

2.

Za osobę eksploatującą statek powietrzny uważa się osobę, która go używała w czasie

spowodowania szkody.

3.

Osobę, która przekazała prawo używania statku powietrznego innej osobie, uważa się

za eksploatującą statek powietrzny, jeżeli zachowała prawo decydowania w sprawach

wykonywania lotu.

4.

Za używającą statek powietrzny uważa się osobę, która używa go bądź sama, bądź przez

osoby za nią działające, choćby przekroczyły udzielone im uprawnienia.

5.

Osobę wpisaną do rejestru statków powietrznych jako użytkownika uważa się za osobę

eksploatującą statek powietrzny i ponoszącą odpowiedzialność za szkodę, chyba że udowodni,

że eksploatującą w danym czasie była inna osoba.

6.

Odpowiedzialność za szkody ponosi również osoba, która bezprawnie używa statku powietrznego;

solidarnie z nią odpowiedzialność ponoszą osoby określone w ust. 1-5, chyba że użycie

statku powietrznego nastąpiło bez ich winy.

7.

Solidarnie z osobami określonymi w ust. 1-6 odpowiadają osoby, z których winy szkoda

powstała.

1.

Przewoźnik lotniczy odpowiada za szkody w przewozie pasażerów, bagażu i towarów na

zasadach określonych w umowach międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą

Polską, stosownie do zakresu ich stosowania.

2.

Postanowienia umów, o których mowa w ust. 1, stosuje się również do odpowiedzialności

przewoźnika lotniczego za szkody w przewozie międzynarodowym niepodlegającym tym umowom,

a rozpoczynającym się lub kończącym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z

wykonywaniem lądowania handlowego na tym terytorium oraz w przewozie lotniczym krajowym.

W przypadku przyjęcia przez Rzeczpospolitą Polską różnych umów międzynarodowych oraz

zmian i uzupełnień do nich w przewozie tym stosuje się jedynie postanowienia umowy

ostatnio ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.

3.

W odniesieniu do szkód na osobie pasażera minister właściwy do spraw transportu może,

w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii organizacji przewoźników lotniczych

i organizacji przedsiębiorstw ubezpieczeniowych

1)

uznać jako obowiązujący system umożliwiający zapewnienie odszkodowań powyżej kwot

należnych od przewoźnika lotniczego za odpowiednią dopłatą do opłaty przewozowej,

pobieraną przez przewoźnika lotniczego na rzecz takiego systemu,

2)

wprowadzić obowiązek wypłaty zaliczek na poczet odszkodowań uprawnionym osobom na

pokrycie ich pilnych potrzeb ekonomicznych.

4.

Przewoźnicy są obowiązani podawać do publicznej wiadomości warunki odpowiedzialności

cywilnej określone w ich regulaminach.

5.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, tryb

reklamacji i zgłaszania roszczeń wobec przewoźników lotniczych w przypadkach powstania

szkód przy przewozie lotniczym.

1.

Użytkownicy statków powietrznych, przewoźnicy i inni przedsiębiorcy prowadzący działalność

lotniczą są zobowiązani ubezpieczyć się od odpowiedzialności cywilnej odpowiednio

za szkody wyrządzone w związku z ruchem statków powietrznych, z przewozem lotniczym

lub wykonywaniem innej działalności lotniczej.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu

opinii organizacji przewoźników lotniczych i przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, wymagania

dotyczące ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w ust. 1, zróżnicowane

ze względu na charakterystykę statków powietrznych, rodzaj działalności lotniczej

podlegającej certyfikacji oraz minimalną wysokość sumy tego ubezpieczenia, z uwzględnieniem

przepisów ubezpieczeniowych krajowych i międzynarodowych.

1.

Kto

1)

wbrew art. 35 ust. 4 ustawy, będąc właścicielem lub użytkownikiem statku powietrznego,

nie przestrzega przepisów dotyczących polskiego rejestru statków powietrznych, a w

szczególności odmawia złożenia Prezesowi Urzędu żądanych wyjaśnień w sprawach zarejestrowanego

statku powietrznego,

2)

wykonuje lot statkiem powietrznym niemającym wymaganych znaków i napisów,

3)

wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, o którym mowa w art. 64 ustawy, nie powiadamia

Prezesa Urzędu o zamiarze nabycia akcji (udziałów) w spółce zarządzającej lotniskiem

w ilości zapewniającej mu osiągnięcie lub przekroczenie odpowiednio 25%, 33% lub 49%

ogólnej liczby głosów,

4)

wbrew art. 66 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 ustawy, będąc posiadaczem nieruchomości

niestanowiącej lotniska, zezwala na wykonywanie na niej startów i lądowań statków

powietrznych,

5)

nie wykonuje zarządzeń i poleceń zarządzającego lotniskiem związanych z zapewnieniem

bezpieczeństwa lotów lub porządkiem na lotnisku, o których mowa w art. 82 pkt 3 ustawy,

6)

zarządzając lotniskiem, nie przestrzega przepisów dotyczących rejestru lotnisk,

7)

wbrew zakazom lub ostrzeżeniom podanym do powszechnej wiadomości przy pomocy tablic

lub w inny sposób przez zarządzającego lotniskiem narusza postanowienia nakazów i

zakazów ustanowionych przez zarządzającego,

8)

wbrew art. 87 ust. 6 i 7 ustawy dokonuje budowy lub rozbudowy obiektu budowlanego,

będącego źródłem żerowania ptaków, a także hoduje ptaki mogące stanowić zagrożenie

dla ruchu lotniczego, uprawia i sadzi drzewa zagrażające w rejonach podejść przekroczeniem

dopuszczalnej przepisami wysokości płaszczyzn wolnych od przeszkód,

9)

wbrew art. 115 ust. 1 ustawy nie wykonuje poleceń dowódcy statku powietrznego związanych

z porządkiem na pokładzie,

10)

wbrew art. 158 ustawy, będąc użytkownikiem statku powietrznego lub działając za osobę

prawną będącą takim użytkownikiem, narusza obowiązki w zakresie bezpiecznej eksploatacji

statków powietrznych,

11)

wbrew art. 209 ust. 1 ustawy, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku - w szczególności,

działając za osobę prawną - nie dokonuje ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej

w zakresie lotniczej działalności gospodarczej lub innego używania statków powietrznych,

12)

uczestnicząc w prowadzeniu komputerowego systemu rezerwacyjnego, nie zachowuje wymagań

uczciwej konkurencji, przejrzystości i równości

- podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku, dopuszcza

do popełnienia czynów określonych w ust. 1.

3.

Podżeganie do popełnienia wykroczeń określonych w ust. 1, pomocnictwo oraz usiłowanie

podlegają karze określonej w ust. 1.

4.

W przypadkach określonych w ust. 1-3 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

1.

Kto

1)

wykonuje lot przy użyciu statku powietrznego nieposiadającego wymaganej zdatności

do lotów lub niezgodnie z ograniczeniami określonymi w świadectwie zdatności do lotów,

2)

wbrew art. 46 lub wymaganiom zawartym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 53

ust. 2 ustawy wykonuje lot z naruszeniem wymagań dotyczących ochrony środowiska przed

nadmiernym hałasem statków powietrznych, wibracjami i zanieczyszczeniami ziemi, wody

i powietrza,

3)

wbrew art. 84 lub wymaganiom zawartym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 85

ustawy, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku, narusza przepisy o ratownictwie

na lotniskach i ochronie przeciwpożarowej lotnisk,

4)

wbrew art. 87 ust. 1-3 lub warunkom określonym w rozporządzeniu wydanym na podstawie

art. 92 pkt 4 i 5 ustawy wznosi przeszkody lotnicze, dopuszcza do ich powstania lub

przeszkód takich nie zgłasza i nie likwiduje lub nie oznakowuje,

5)

wbrew art. 97 ustawy wykonuje lot lub inne czynności lotnicze, nie mając ważnej licencji

lub świadectwa kwalifikacji lub niezgodnie z ich treścią i warunkami,

6)

wbrew art. 105 ust. 2 ustawy wykonuje loty lub inne czynności lotnicze mimo utraty

wymaganej sprawności psychicznej i fizycznej,

7)

wbrew art. 115 ust. 1 ustawy nie wykonuje poleceń dowódcy statku powietrznego związanych

z bezpieczeństwem lotu,

8)

wbrew art. 122 ust. 2 nie wykonuje poleceń organów, o których mowa w tym przepisie,

9)

wbrew art. 123 ust. 1 i 2 ustawy oraz rozporządzeniom wydanym na ich podstawie

a)

wykonuje lot próbny lub akrobacyjny nad osiedlem lub innym skupiskiem ludności,

b)

dokonuje zrzutu ze statku powietrznego w czasie jego lotu,

10)

działając we własnym imieniu lub za osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadająca

osobowości prawnej prowadzącą przedsiębiorstwo

a)

podejmuje lub prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu lotniczego i

innych usług lotniczych bez wymaganej koncesji, zezwolenia lub certyfikatu albo niezgodnie

z ich warunkami i ograniczeniami,

b)

uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie przez członków Komisji lub osoby, o których

mowa w art. 136 ust. 3, czynności, o których mowa w art. 136 ust. 1 i 2,

11)

wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, o którym mowa w art. 137 ust. 4, nie dokonuje

zawiadomienia

- podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku.

2.

Tym samym karom podlega, kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku, dopuszcza

do popełnienia czynów określonych w ust. 1.

1.

Kto

1)

wykonując lot przy użyciu statku powietrznego

a)

narusza przepisy dotyczące ruchu lotniczego obowiązujące w obszarze, w którym lot

się odbywa,

b)

przekracza granicę państwową bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem warunków

zezwolenia,

c)

narusza, wydane na podstawie art. 119 ust. 2 ustawy, zakazy lub ograniczenia lotów

w polskiej przestrzeni powietrznej wprowadzone ze względu na konieczność wojskową

lub bezpieczeństwo publiczne,

d)

wbrew art. 122 ustawy nie stosuje się do poleceń organów państwa, w którym lot się

odbywa, a także poleceń otrzymanych od jego państwowego statku powietrznego, nakazujących

lądowanie na wskazanym lotnisku lub inne postępowanie załogi,

2)

wbrew art. 116 ust. 1 wnosi lub używa na pokładzie statku powietrznego broni palnej,

broni gazowej lub materiałów wybuchowych,

3)

wbrew art. 125 ust. 1 ustawy używa obowiązujących w ruchu lotniczym znaków i sygnałów

do celów niezwiązanych z tym ruchem albo w sposób mogący wprowadzić w błąd organy

służby ruchu lotniczego lub załogi statków powietrznych,

4)

wbrew art. 125 ust. 2 ustawy używa urządzeń radiowych na częstotliwościach przeznaczonych

dla radiokomunikacji ruchomej lotniczej, nie będąc do tego specjalnie upoważnionym,

5)

uszkadza lub czyni niezdolnym do użycia lotnisko albo znajdujące się na lotnisku lub

poza nim urządzenia służące dla potrzeb ruchu lotniczego,

6)

używając jakiegokolwiek urządzenia, substancji lub broni, niszczy lub poważnie uszkadza

znajdujące się na lotnisku i niewykonujące operacji lotniczych statki powietrzne albo

powoduje przerwę w działalności tego lotniska, zagrażając bezpieczeństwu tego lotniska

- podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

2.

Tej samej karze podlega, kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku, dopuszcza

do popełnienia czynów określonych w ust. 1.

3.

Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub

pozbawienia wolności do roku.

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ustawa reguluje przewóz osób i rzeczy, wykonywany odpłatnie na podstawie umowy, przez

uprawnionych do tego przewoźników, z wyjątkiem transportu morskiego, lotniczego i

konnego.

”

;

2)

w art. 11a

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W międzynarodowej żegludze śródlądowej obowiązek, o którym mowa w ust. 1, ciąży na

podmiotach zarządzających granicznymi przejściami rzecznymi.

”

,

b)

w ust. 3 skreśla się wyrazy „międzynarodowym transporcie lotniczym,”;

3)

w art. 88 skreśla się ust. 2;

4)

skreśla się art. 92.

W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1189 i Nr 145, poz. 1623) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 23a

a)

w ust. 1 skreśla się pkt 20 i 21,

b)

skreśla się ust. 3,

c)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Zasady wykonywania lotów statkami powietrznymi nad obszarami parków narodowych i rezerwatów

przyrody określa ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 130, poz.

1112).

”

;

2)

w art. 47e w ust. 4 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w

brzmieniu

„

4)

drzew i krzewów stanowiących przeszkody lotnicze.

”

W ustawie z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji

(Dz. U. Nr 55, poz. 250, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 70, poz. 776, z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 89, poz. 991 oraz z 2001 r. Nr 111, poz. 1194) w art. 13 w ust. 5 w pkt 2 po wyrazie „cywilnego” dodaje się wyrazy „i działalności w zakresie lotnictwa cywilnego”.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 14, poz. 124, Nr 100, poz. 1085, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1804 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 113, poz. 984) w art. 40 w ust. 4 dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do obszarów lotnisk i ich otoczenia.

”

W ustawie z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889, Nr 102, poz. 1115 oraz z 2002 r. Nr 4, poz. 31, Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676 i Nr 93, poz. 820) w art. 53

1)

dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Zasady bezpiecznego wykorzystywania statków powietrznych do uprawiania sportów lotniczych,

szczegółowe wymogi w zakresie kwalifikacji użytkowników tych statków oraz sposób ich

uzyskiwania, wynikające z nich uprawnienia, zasady nadawania, zawieszania i cofania

tych uprawnień, wzory dokumentów stwierdzających te kwalifikacje i uprawnienia określa

ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 130, poz. 1112).

”

;

2)

w ust. 2 kropkę na końcu zdania zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „z wyłączeniem sportów lotniczych.”

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984 i Nr 126, poz. 1070) w art. 6 w pkt 1 wyrazy „oraz kontroli ruchu lotniczego” zastępuje się wyrazami „, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania

ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść”.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321, z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811 i Nr 87, poz. 954, Nr 102, poz. 1116, Nr 113, poz. 1207, Nr 115, poz. 1229, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1371, Nr 126, poz. 1382, Nr 129, poz. 1441, Nr 130, poz. 1450 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 71, poz. 655, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804 i Nr 93, poz. 820) w art. 27 w ust. 2 po wyrazach „sprawuje nadzór nad” dodaje się wyrazy „Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego,”.

W ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1634 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 115, poz. 995) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 14 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

przewozu lotniczego,

”

;

2)

w art. 15 dodaje się ust. 7 w brzmieniu

„

7.

Zasady koncesjonowania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt

5, określają przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 130,

poz. 1112).

”

W ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1803 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) w art. 104 w ust. 3 skreśla się pkt 2.

Akty wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1962 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. Nr 32, poz. 153, z 1984 r. Nr 53, poz. 272, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1996 r. Nr 45, poz. 199, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268) pozostają w mocy, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż

przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych,

a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe,

z tym że do spraw dotyczących certyfikacji, o której mowa w art. 160, oraz koncesji

i zezwoleń na prowadzenie lotniczej działalności gospodarczej stosuje się przepisy

ustawy.

2.

Do badań prowadzonych przez Główną Komisję Wypadków Lotniczych wszczętych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że badanie

prowadzi Komisja, o której mowa w art. 17.

1.

Koncesje i zezwolenia na prowadzenie lotniczej działalności gospodarczej wydane na

podstawie dotychczasowych przepisów podlegają dostosowaniu do przepisów niniejszej

ustawy na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy złożony przed upływem 3 miesięcy

od dnia wejścia tej ustawy w życie.

2.

Przedsiębiorcy prowadzący przed dniem wejścia w życie ustawy lotniczą działalność

gospodarczą, objętą przez ustawę obowiązkiem uzyskania koncesji lub zezwolenia, bez

takiej koncesji lub zezwolenia, mogą tę działalność prowadzić nadal do czasu uzyskania

odpowiednio koncesji lub zezwolenia, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy, pod warunkiem złożenia odpowiedniego wniosku w terminie 3

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Licencje i zaświadczenia wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność

przez okres, na jaki zostały wydane, jednakże nie dłużej niż 3 lata od dnia wejścia

w życie ustawy.

4.

Przedsiębiorcom, o których mowa w ust. 1, spełniającym w dniu wejścia w życie ustawy

wymagania określone ustawą udziela się odpowiednio koncesji i zezwoleń w terminie

6 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Przedsiębiorcy ci są zwolnieni z opłat za uzyskanie

koncesji lub zezwolenia.

5.

Niniejsza ustawa nie narusza wynikających z odrębnych przepisów uprawnień obecnych

zarządzających lotniskami do zarządzania nimi.

6.

Instrukcje eksploatacji lotnisk wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują

ważność przez okres, na jaki zostały wydane, jednakże nie dłużej niż 6 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Stan prawny określony w art. 65 ust. 1 należy osiągnąć w terminie do dnia 31 grudnia

2010 r.

2.

Dostosowanie umów lub decyzji uwłaszczeniowych zgodnie z art. 65 ust. 2 nastąpi w

terminie do dnia 31 grudnia 2010 r.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw transportu przekazuje Prezesowi

Urzędu, wraz z aktami, sprawy, które przechodzą do zakresu jego działania i nie zostały

zakończone do tego dnia.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Ministerstwa Infrastruktury realizujący

zadania, które przechodzą do zakresu działania Prezesa Urzędu, stają się pracownikami

Urzędu.

3.

Z dniem ogłoszenia ustawy dyrektor generalny Ministerstwa Infrastruktury jest obowiązany

powiadomić pracowników o skutkach prawnych w zakresie ich stosunku pracy. Przepisy

art. 23 stosuje się odpowiednio.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy znosi się Główny Inspektorat Lotnictwa Cywilnego.

2.

Inspektorat, o którym mowa w ust. 1, przekazuje Urzędowi prowadzenie spraw z zakresu

jego działania, wraz z aktami, niezakończonych do dnia zniesienia Inspektoratu.

3.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Inspektoratu, o którym mowa w ust. 1, stają się pracownikami Urzędu. Przepis art. 23 stosuje się odpowiednio.

4.

Minister właściwy do spraw transportu przekazuje Urzędowi składniki mienia Inspektoratu,

o którym mowa w ust. 1, do dnia jego zniesienia w trybie określonym w art. 228.

1.

Minister właściwy do spraw transportu wyznaczy likwidatora, który sporządzi bilans

zamknięcia Głównego Inspektoratu Lotnictwa Cywilnego, sporządzi spis spraw, o których

mowa w art. 227 ust. 2, oraz w drodze protokołu zdawczo-odbiorczego przekaże Urzędowi

składniki majątkowe Głównego Inspektoratu Lotnictwa Cywilnego.

2.

Likwidator, o którym mowa w ust. 1, sporządzi spis spraw, o których mowa w art. 226

ust. 1, oraz w drodze protokołu zdawczo-odbiorczego przekaże Urzędowi składniki majątkowe

Ministerstwa Infrastruktury służące dotychczas do realizacji zadań objętych zakresem

działania Urzędu.

1.

Finansowanie Urzędu do końca roku kalendarzowego, w którym przypada jego utworzenie,

odbywa się z części budżetowej ministra właściwego do spraw transportu przeznaczonej

na funkcjonowanie Głównego Inspektoratu Lotnictwa Cywilnego oraz na zadania realizowane

dotychczas w tym zakresie przez Ministerstwo Infrastruktury, które przeszły do zakresu

działania Urzędu.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wielkość środków finansowych

przekazywanych zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 przez jednostkę, o której

mowa w art. 230, Urzędowi Lotnictwa Cywilnego na wyodrębniony rachunek środków specjalnych,

o którym mowa w art. 26 ust. 1, kierując się potrzebami wynikającymi z zadań Urzędu

określonych w niniejszej ustawie, w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu lotniczego

i realizacji zobowiązań międzynarodowych.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dokona, na wniosek ministra właściwego

do spraw transportu, przeniesienia wydatków na rok 2002 między działami, rozdziałami

i paragrafami klasyfikacji budżetowej w ramach części 39 - Transport w zakresie umożliwiającym

utworzenie i funkcjonowanie Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Określone w ustawie zadania państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym wykonuje

na dotychczasowych zasadach, z uwzględnieniem zmian wynikających z ustawy, jednostka

organizacyjna przedsiębiorstwa państwowego „Porty Lotnicze” - Agencja Ruchu Lotniczego.

Traci moc ustawa z dnia 31 maja 1962 r.- Prawo lotnicze

(Dz. U. Nr 32, poz. 153, z 1984 r. Nr 53, poz. 272, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1996 r. Nr 45, poz. 199, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

226 ust. 3 i art. 228 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.