Ustawa z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych.

1.

Ustawa określa zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych,

prawa i obowiązki detektywów oraz zasady i tryb nabywania uprawnień do wykonywania

usług detektywistycznych.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się wobec osób lub instytucji, które na podstawie odrębnych

przepisów mogą podejmować, w ramach wykonywania obowiązków zawodowych, działania posiadające

charakter czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, lub działania o zbliżonym charakterze.

1.

Usługami detektywistycznymi są czynności polegające na uzyskiwaniu informacji o osobach,

przedmiotach i zdarzeniach, realizowane na podstawie umowy zawartej ze zleceniodawcą,

w formach i w zakresie niezastrzeżonych dla organów i instytucji państwowych na mocy

odrębnych przepisów, a w szczególności

1)

zbieranie informacji w sprawach cywilnych,

2)

zbieranie informacji dotyczących majątku, zdolności płatniczych oraz wiarygodności

w stosunkach gospodarczych osób i jednostek organizacyjnych,

3)

zbieranie informacji dotyczących bezprawnego wykorzystywania w działalności gospodarczej

nazw handlowych i znaków towarowych, nieuczciwej konkurencji oraz ujawnienia wiadomości

stanowiących tajemnicę handlową,

4)

sprawdzanie wiarygodności informacji dotyczących szkód zgłaszanych zakładom ubezpieczeniowym,

5)

poszukiwanie osób zaginionych lub ukrywających się,

6)

poszukiwanie mienia,

7)

zbieranie informacji w sprawie, w której toczy się postępowanie karne, postępowanie

w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i inne, jeśli w toku postępowania

można zastosować przepisy prawa karnego.

2.

Zleceniodawcą czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7, nie mogą być organy prowadzące

i nadzorujące postępowania w tych sprawach.

Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych wymaga uzyskania

zezwolenia.

1.

Wykonywanie czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej, wymaga posiadania licencji detektywa, zwanej dalej „licencją”.

2.

Detektywem w rozumieniu ustawy jest osoba posiadająca licencję.

3.

Tytułu zawodowego „detektyw” może używać wyłącznie osoba posiadająca licencję.

Czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą być wykonywane przez detektywa

1)

przedsiębiorcę, we własnym imieniu, pod warunkiem posiadania zezwolenia na wykonywanie

usług detektywistycznych,

2)

na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie,

o którym mowa w pkt 1.

Detektyw przy wykonywaniu usługi detektywistycznej powinien kierować się powszechnie

obowiązującymi zasadami etyki, lojalnością wobec zlecającego usługę i szczególną starannością,

by nie naruszyć wolności i praw człowieka i obywatela.

Wykonując usługi detektywistyczne, o których mowa w art. 2 ust. 1, detektyw nie może

stosować środków technicznych oraz metod i czynności operacyjno-rozpoznawczych, zastrzeżonych

dla upoważnionych organów na mocy odrębnych przepisów.

1.

Detektyw jest uprawniony do przetwarzania danych osobowych, zebranych w toku wykonywanych

przez niego czynności detektywa, bez zgody osób, których dane dotyczą.

2.

Detektyw uprawniony do przetwarzania danych osobowych, w związku z wykonywaniem przez

niego czynności detektywa, nie może powierzać przetwarzania danych innemu podmiotowi.

3.

Detektyw ma obowiązek zniszczyć przetwarzane dane osobowe, zebrane w toku wykonywania

czynności detektywa, najpóźniej bezpośrednio po zaprzestaniu korzystania z uprawnień

detektywa.

4.

Detektyw jest obowiązany przy przetwarzaniu danych osobowych stosować przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. Nr 133, poz. 883, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 50, poz. 580 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 474, Nr 49, poz. 509 i Nr 100, poz. 1087), z wyłączeniem art. 25 ust. 1 i art. 32-35.

O ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej, detektyw, w trakcie wykonywania

czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, może uzyskiwać informacje od osób fizycznych,

przedsiębiorców, instytucji, a także organów administracji rządowej lub samorządowej.

Detektyw podczas wykonywania czynności obowiązany jest posiadać przy sobie licencję

oraz okazywać ją na żądanie osoby, której czynności dotyczą, w taki sposób, aby zainteresowany

miał możliwość odczytać i zanotować imię i nazwisko detektywa oraz nazwę organu, który

wydał licencję.

Detektyw jest obowiązany

1)

ustalić tożsamość osoby zlecającej wykonanie czynności, o których mowa w art. 2 ust.

1,

2)

zachować należytą staranność w wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust.

1,

3)

przestrzegać przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, przepisów

prawa oraz odmówić wykonania czynności nieetycznej lub niezgodnej z prawem.

1.

Detektyw jest obowiązany zachować w tajemnicy źródła informacji oraz okoliczności

sprawy, o których powziął wiadomość w trakcie wykonywania zlecenia.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy ciąży na detektywie także po zaprzestaniu wykonywania

działalności w zakresie usług detektywistycznych.

3.

Detektyw może zostać zwolniony z zachowania tajemnicy na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego.

1.

Detektyw ma obowiązek sporządzić końcowe pisemne sprawozdanie z wykonanych czynności,

obejmujące ustalony stan faktyczny, które powinno zawierać w szczególności

1)

datę zawarcia umowy,

2)

opis przedmiotu umowy,

3)

określenie zakresu i przebiegu przeprowadzonych czynności,

4)

opis stanu faktycznego,

5)

datę zakończenia czynności w sprawie.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, sporządza się w jednym egzemplarzu i wraz z

materiałami dokumentującymi opis stanu faktycznego przekazuje zleceniodawcy.

Detektyw ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone podczas wykonywania czynności,

o których mowa w art. 2 ust. 1, oraz wskutek podania nieprawdziwych informacji, na

zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

1.

Organem właściwym do wydania, odmowy wydania oraz cofnięcia zezwolenia na wykonywanie

działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych, zwanego dalej „zezwoleniem”,

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwany dalej „organem zezwalającym”.

2.

Wydanie zezwolenia następuje po zasięgnięciu opinii wojewody właściwego ze względu

na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie.

Zezwolenie wydaje się na wniosek

1)

przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli posiada licencję,

2)

przedsiębiorcy innego niż osoba fizyczna, jeżeli licencję posiada co najmniej jeden

członek organu zarządzającego przedsiębiorcy

zwanego dalej „wnioskodawcą”.

1.

O zezwolenie może ubiegać się wnioskodawca, o którym mowa w art. 16, jeżeli nie jest

wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego i nie zalega

z wpłatami należności budżetowych oraz z opłacaniem składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

2.

Wnioskodawca, o którym mowa w art. 16 pkt 2, może ubiegać się o zezwolenie, jeżeli

osoby nieposiadające licencji, wchodzące w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy,

oraz ustanowieni przez ten organ prokurenci i pełnomocnicy nie byli karani za przestępstwa

popełnione z winy umyślnej.

1.

Wniosek o wydanie zezwolenia, zwany dalej „wnioskiem”, powinien zawierać w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy i jego siedziby oraz jego adres,

2)

numer wnioskodawcy w rejestrze przedsiębiorców,

3)

wskazanie adresów stałych miejsc wykonywania działalności gospodarczej,

4)

określenie zasięgu terytorialnego świadczenia usług detektywistycznych,

5)

datę podjęcia działalności gospodarczej,

6)

dane osobowe wnioskodawcy, o którym mowa w art. 16 pkt 1, a w przypadku wnioskodawcy,

o którym mowa w art. 16 pkt 2, dane członków organu zarządzającego przedsiębiorcy

oraz ustanowionych przez ten organ prokurentów i pełnomocników, zawierające: imię

i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer PESEL, a w przypadku osoby

posiadającej obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej - serię

i numer paszportu, oraz adresy zameldowania tych osób na pobyt stały i czasowy.

2.

Wnioskodawca może wystąpić o wydanie zezwolenia na czas oznaczony.

3.

Do wniosku należy dołączyć następujące dokumenty

1)

określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności umowę spółki lub inny przewidziany

przepisami prawa dokument dotyczący ustanowienia działalności i organizacji przedsiębiorcy,

2)

odpis z rejestru przedsiębiorców,

3)

listę udziałowców albo akcjonariuszy posiadających nie mniej niż 30% akcji lub udziałów,

4)

określające proporcje udziału kapitału polskiego i zagranicznego w spółce oraz jego

wysokość, z oznaczeniem adresów siedziby lub miejsca zamieszkania wspólnika lub wspólników

zagranicznych, gdy spółka jest podmiotem z udziałem zagranicznym,

5)

dokument potwierdzający posiadanie licencji przez osoby, o których mowa w art. 16

pkt 1 lub 2,

6)

zaświadczenia o niekaralności wszystkich osób wymienionych we wniosku,

7)

zaświadczenie właściwego organu podatkowego stwierdzające, że przedsiębiorca nie zalega

z wpłatami należności budżetowych, oraz zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o niezaleganiu z opłaceniem składek,

8)

odpis z rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych,

uwzględniając w nim dane niezbędne do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zezwolenia.

1.

Zezwolenie zawiera

1)

imię i nazwisko oraz numer licencji przedsiębiorcy lub osób wymienionych w art. 16

pkt 2,

2)

oznaczenie przedsiębiorcy i jego siedziby oraz jego adres,

3)

wskazanie adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej,

4)

określenie terminu ważności zezwolenia,

5)

określenie zasięgu terytorialnego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

świadczenia usług detektywistycznych,

6)

datę wydania zezwolenia.

2.

W zezwoleniu zamieszcza się pouczenie o obowiązku podjęcia działalności gospodarczej

w terminie 6 miesięcy od daty wydania zezwolenia.

3.

Przedsiębiorca jest obowiązany powiadomić organ zezwalający, w terminie 14 dni, o

zmianach stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych zawartych we wniosku i w dokumentach

stanowiących załączniki do wniosku powstałych po dacie wydania zezwolenia.

Organ zezwalający odmawia wydania zezwolenia

1)

jeżeli przedsiębiorcy uprzednio cofnięto zezwolenie z przyczyn, o których mowa w art.

26 pkt 2 lit. a)-f) lub pkt 3, a od dnia cofnięcia zezwolenia do dnia złożenia następnego

wniosku nie upłynęły 3 lata,

2)

jeżeli przedsiębiorca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 16 lub 17,

3)

ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa powszechnego i porządku publicznego.

Przedsiębiorca jest obowiązany podjąć działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych

w terminie 6 miesięcy od daty wydania zezwolenia.

1.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych

jest obowiązany

1)

powiadomić organ zezwalający o podjęciu działalności, w terminie 14 dni od dnia jej

podjęcia, nie później jednak niż w ciągu 6 miesięcy od daty wydania zezwolenia,

2)

zachowywać formę pisemną umów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej,

3)

prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą zatrudnianych detektywów oraz zawieranych

i realizowanych umów, a także sprawozdań sporządzanych po zakończeniu spraw,

4)

przedstawiać dokumentację, o której mowa w pkt 3, na żądanie organu upoważnionego

do kontroli, z wyłączeniem sprawozdania, o którym mowa w art. 13 ust. 1, które nie

podlega kontroli organu zezwalającego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj dokumentacji,

o której mowa w ust. 1 pkt 3, formy jej prowadzenia oraz okres przechowywania, uwzględniając

w szczególności wykaz zatrudnionych przez przedsiębiorcę detektywów, rejestr zawartych

umów wraz z opisem ich realizacji, a także sprawozdanie kończące postępowanie w sprawie.

1.

Przedsiębiorca jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

za szkody wyrządzone podczas wykonywania czynności detektywa.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady spełnienia obowiązku ubezpieczenia, o

którym mowa w ust. 1, w tym w szczególności termin powstania obowiązku zawarcia umowy

ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną. Minister właściwy do spraw instytucji

finansowych, wydając rozporządzenie, uwzględnia konieczność zapewnienia gwarancji

spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia.

Przedsiębiorca jest obowiązany, niezwłocznie po zawarciu umowy, o której mowa w art.

2 ust. 1, powiadomić na piśmie o jej zawarciu organ prowadzący postępowanie karne

lub postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, jeżeli

z treści tej umowy wynika, że może się ona wiązać ze sprawą, w której prowadzone jest

postępowanie.

Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych

cofa się, jeżeli

1)

upłynął termin 6 miesięcy od dnia wydania zezwolenia, a przedsiębiorca nie podjął

lub nie powiadomił organu zezwalającego o podjęciu działalności gospodarczej,

2)

przedsiębiorca

a)

przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 16 lub 17,

b)

poprzez swoje działanie stwarza zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo zagrożenie dla bezpieczeństwa lub dóbr osobistych obywateli,

c)

wykonuje czynności zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych,

d)

nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 23 ust. 1. bądź uniemożliwia przeprowadzenie

kontroli swojej działalności przez uprawnione organy,

e)

nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 24 ust. 1,

f)

nie usunął innych stwierdzonych uchybień w terminie wyznaczonym przez organ zezwalający

w wezwaniu do ich usunięcia,

g)

powiadomił organ zezwalający o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej

określonej w zezwoleniu albo jeżeli okoliczności faktyczne wskazują na zaprzestanie

jej prowadzenia,

3)

wobec przedsiębiorcy wydane zostało prawomocne orzeczenie sądu zakazujące prowadzenia

działalności gospodarczej.

1.

Kontrolę działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych przeprowadza

organ zezwalający.

2.

Organ zezwalający może upoważnić do przeprowadzenia kontroli działalności gospodarczej

w zakresie usług detektywistycznych inny organ państwowy wyspecjalizowany w kontroli

danego rodzaju działalności.

W sprawach wydania, odmowy wydania lub cofnięcia zezwolenia oraz kontroli działalności

gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych nieuregulowanych w ustawie stosuje

się przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2).

1.

O wydanie licencji może ubiegać się osoba, jeżeli

1)

posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

oraz biegłą znajomość języka polskiego,

2)

ukończyła 21 lat,

3)

posiada wykształcenie co najmniej średnie,

4)

ma pełną zdolność do czynności prawnych,

5)

nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o przestępstwa

skarbowe popełnione z winy umyślnej,

6)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe

popełnione z winy umyślnej,

7)

nie została zwolniona dyscyplinarnie z Policji, Straży Granicznej, Urzędu Ochrony

Państwa, wojska, prokuratury, sądu lub z innego urzędu administracji publicznej w

Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w ciągu

ostatnich 5 lat,

8)

posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji

właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania.

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4-7, potwierdzają odpowiednio: pisemne oświadczenie

osoby ubiegającej się o wydanie licencji, zaświadczenie o niekaralności oraz świadectwo

pracy. Dokumenty te osoba ubiegająca się o wydanie licencji jest obowiązana złożyć

wraz z wnioskiem o wydanie licencji.

3.

Licencję wydaje się osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 oraz

1)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania czynności w zakresie usług detektywistycznych,

stwierdzoną orzeczeniem lekarskim,

2)

złożyła egzamin przed właściwą komisją.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania

wniosku o wydanie licencji oraz dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których

mowa w ust. 1 pkt 1-3, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności postępowania.

1.

Egzamin dla osób ubiegających się o wydanie licencji, zwany dalej „egzaminem”, przeprowadza

nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy komisja powoływana przez komendanta wojewódzkiego

Policji.

2.

Członkowie komisji za udział w jej pracach otrzymują wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej

50% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatniego kwartału ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

Za egzamin pobiera się opłatę od osoby składającej egzamin w wysokości zapewniającej

pokrycie kosztów egzaminu.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 31,

2)

jej wysokość,

3)

stawki wynagrodzenia egzaminatorów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić w szczególności podmiot

uprawniony do pobierania opłaty, termin jej wnoszenia, kalkulację kosztów egzaminów

obejmującą ich koszty organizacyjno-techniczne, a także funkcje pełnione przez egzaminatorów

w komisji egzaminacyjnej i czas trwania egzaminów.

Egzamin obejmuje zagadnienia z zakresu Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów dotyczących Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, ochrony

danych osobowych, ochrony informacji niejawnych, a także z zakresu prawa cywilnego

i karnego (materialnego i procesowego), kryminalistyki, kryminologii i wiktymologii

oraz psychologii sądowej.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres obowiązujących tematów egzaminacyjnych,

2)

skład komisji egzaminacyjnej i sposób przeprowadzania egzaminów,

3)

tryb, formę i terminy powoływania komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania egzaminów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić w szczególności podstawowe

bloki tematyczne z zakresu znajomości dziedzin, o których mowa w art. 33, a także

wskazać instytucje i organizacje, z których będą powoływani członkowie komisji, reprezentujący

w szczególności sąd, prokuraturę, Policję, ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania oraz środowiska naukowe z dziedziny

kryminalistyki, kryminologii, wiktymologii i psychologii sądowej.

1.

Licencję wydaje, odmawia jej wydania, zawiesza lub cofa, w drodze decyzji administracyjnej,

komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej

się o wydanie licencji.

2.

Licencję wydaje się na czas nieoznaczony.

3.

Za wydanie licencji pobiera się opłatę.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za licencję

oraz tryb jej wnoszenia, uwzględniając w szczególności termin wnoszenia opłaty i podmiot

uprawniony do jej pobierania, a także okoliczność, że opłata powinna zapewniać pokrycie

kosztów związanych z wydaniem licencji.

1.

Licencja zawiera

1)

imię i nazwisko posiadacza,

2)

fotografię posiadacza,

3)

datę i miejsce urodzenia,

4)

numer ewidencyjny PESEL - w przypadku obywateli polskich,

5)

numer licencji, datę jej wystawienia i oznaczenie organu wystawiającego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór i tryb

wydawania licencji.

1.

Komendant wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba ubiegająca się

o jej wydanie nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 29 ust. 1 i 3.

2.

Komendant wojewódzki Policji cofa i zatrzymuje licencję, jeżeli detektyw

1)

przestał spełniać choćby jeden z warunków, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4-6

lub w ust. 3 pkt1,

2)

wniósł zawiadomienie na piśmie o zaprzestaniu wykonywania czynności detektywa.

1.

Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania

karnego przeciwko detektywowi o przestępstwo przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,

życiu, zdrowiu, mieniu, obrotowi gospodarczemu lub wolności, zawiesza prawa wynikające

z licencji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie.

2.

Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania

karnego przeciwko detektywowi o przestępstwo umyślne inne niż wymienione w ust. 1

lub postępowania w sprawie o umyślne przestępstwo skarbowe, może zawiesić prawa wynikające

z licencji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie.

3.

Komendant wojewódzki Policji, w przypadku zawieszenia praw wynikających z licencji,

zatrzymuje licencję.

Organy uprawnione do prowadzenia postępowań karnych oraz postępowań w sprawach o przestępstwa

skarbowe mają obowiązek powiadomić komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze

względu na miejsce zamieszkania detektywa o wszczęciu postępowania karnego przeciwko

osobie posiadającej licencję.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr osób, którym wydano licencje,

zwany dalej „rejestrem detektywów”.

2.

Rejestr detektywów obejmuje następujące dane

1)

imię i nazwisko,

2)

adres zamieszkania,

3)

numer licencji i datę jej wydania,

4)

datę zawieszenia lub cofnięcia licencji.

3.

Rejestr detektywów jest jawny.

Osoby posiadające licencję są obowiązane poddawać się okresowym badaniom lekarskim

i psychologicznym.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba

ubiegająca się o wydanie licencji, oraz zakres i częstotliwość przeprowadzania tych

badań w odniesieniu do osób posiadających licencję,

2)

kwalifikacje oraz dodatkowe wymogi dotyczące lekarzy i psychologów upoważnionych do

przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt

1,

3)

warunki i tryb

a)

odwoływania się od orzeczeń lekarskich,

b)

uzyskiwania i utraty przez lekarzy i psychologów uprawnień do przeprowadzania badań

lekarskich i psychologicznych,

c)

kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawania

orzeczeń lekarskich,

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi

oraz wzory stosowanych dokumentów,

5)

maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić okoliczność, aby wyniki

badań odzwierciedlały stan zdrowia fizycznego i psychicznego osób, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, oraz kwalifikacje lekarzy odpowiednio do rodzaju badań, a także okoliczność,

że stawki opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 5, powinny zapewniać zwrot kosztów przeprowadzonych

badań.

Koszty związane z przeprowadzeniem badań potwierdzających zdolność fizyczną i psychiczną

do wykonywania czynności detektywa ponosi osoba poddana badaniu.

Kto, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 25, nie wypełnia obowiązku zawiadomienia

organu prowadzącego postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o przestępstwa

skarbowe i wykroczenia skarbowe o zawarciu umowy mającej związek ze sprawą, w której

prowadzone jest postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe

i wykroczenia skarbowe, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia

wolności do lat 2.

Kto podczas świadczenia usług detektywistycznych wykonuje czynności ustawowo zastrzeżone

dla organów i instytucji państwowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności

albo karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych bez wymaganego

zezwolenia, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności

do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega osoba wykonująca czynności detektywa w ramach prowadzonej

działalności gospodarczej bez wymaganej licencji.

1.

Koncesje na działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych, udzielone

przed dniem 1 stycznia 2001 r., które na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r.

- Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2) stały się zezwoleniami, po spełnieniu przez przedsiębiorcę warunków określonych w

niniejszej ustawie, podlegają wymianie na zezwolenia wydawane w trybie tej ustawy,

w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r., a po upływie tego terminu tracą moc.

2.

Przedsiębiorcy ubiegający się o wymianę zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, są obowiązani

złożyć organowi zezwalającemu wniosek o wymianę zezwolenia, w terminie do dnia 31

grudnia 2002 r.

3.

Do wniosku o wymianę zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 18, dotyczące

wydania zezwolenia.

Postępowania wszczęte w sprawach wydania zezwoleń i niezakończone do dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją administracyjną podlegają umorzeniu.

Osoby wykonujące czynności detektywa przed dniem wejścia w życie ustawy są obowiązane

uzyskać licencję w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r., a w przypadku nieuzyskania

licencji do tego dnia - zaprzestać wykonywania tych czynności, nie później niż do

dnia 1 lipca 2003 r.

Przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1 i 7 w zakresie, w jakim dotyczą obywateli innych państw

członkowskich Unii Europejskiej, stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską statusu członka Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 122 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej podpisuję ustawę z pominięciem art. 51 uznanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2001 r.

(Monitor Polski Nr 45, poz. 739) za niezgodny z Konstytucją.