Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 stycznia 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich.

§ 1.

Przepisy ustawy stosuje się w zakresie

1)

zapobiegania i zwalczania demoralizacji - w stosunku do osób, które nie ukończyły

lat 18,

2)

postępowania w sprawach o czyny karalne - w stosunku do osób, które dopuściły się

takiego czynu po ukończeniu lat 13, ale nie ukończyły lat 17,

3)

wykonywania środków wychowawczych lub poprawczych - w stosunku do osób, względem których

środki te zostały orzeczone, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez te osoby lat

21.

§ 2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„nieletnich” - rozumie się przez to osoby, o których mowa w § 1,

2)

„czynie karalnym” - rozumie się przez to czyn zabroniony przez ustawę jako

a)

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo

b)

wykroczenie określone w art. 51, 62, 69, 74, 76, 85, 87, 119, 122, 124, 133 lub 143 Kodeksu wykroczeń.

Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 1, przed wejściem

w życie niniejszej ustawy, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych,

nie dłużej jednak niż przez okres 9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

- w zakresie, w jakim nie są sprzeczne z jej przepisami.

Przewidziane w ustawie działania podejmuje się w wypadkach, gdy nieletni wykazuje

przejawy demoralizacji lub dopuści się czynu karalnego.

§ 1.

W sprawie nieletniego należy kierować się przede wszystkim jego dobrem, dążąc do osiągnięcia

korzystnych zmian w osobowości i zachowaniu się nieletniego oraz zmierzając w miarę

potrzeby do prawidłowego spełniania przez rodziców lub opiekuna ich obowiązków wobec

nieletniego, uwzględniając przy tym interes społeczny.

§ 2.

W postępowaniu z nieletnim bierze się pod uwagę osobowość nieletniego, a w szczególności

wiek, stan zdrowia, stopień rozwoju psychicznego i fizycznego, cechy charakteru, a

także zachowanie się oraz przyczyny i stopień demoralizacji, charakter środowiska

oraz warunki wychowania nieletniego.

§ 1.

W każdym stadium postępowania sąd rodzinny może, z inicjatywy lub za zgodą pokrzywdzonego

i nieletniego, skierować sprawę do instytucji lub osoby godnej zaufania w celu przeprowadzenia

postępowania mediacyjnego.

§ 2.

Instytucja lub osoba godna zaufania sporządza, po przeprowadzeniu postępowania mediacyjnego,

sprawozdanie z jego przebiegu i wyników, które sąd rodzinny bierze pod uwagę, orzekając

w sprawie nieletniego.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

przeprowadzania mediacji, regulując zwłaszcza warunki, jakim powinny odpowiadać instytucje

i osoby uprawnione do jej przeprowadzania, sposób rejestracji tych instytucji i osób

oraz szkolenia mediatorów, zakres i warunki udostępniania im akt sprawy, formę i zakres

sprawozdania z przebiegu i wyników postępowania mediacyjnego, mając na względzie wychowawczą

rolę postępowania mediacyjnego, interes pokrzywdzonego, dobrowolność i poufność mediacji

oraz fachowość i bezstronność mediatora.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Każdy, kto stwierdzi istnienie okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego,

w szczególności naruszanie zasad współżycia społecznego, popełnienie czynu zabronionego,

systematyczne uchylanie się od obowiązku szkolnego lub kształcenia zawodowego, używanie

alkoholu lub innych środków w celu wprowadzenia się w stan odurzenia, uprawianie nierządu,

włóczęgostwo, udział w grupach przestępczych, ma społeczny obowiązek odpowiedniego

przeciwdziałania temu, a przede wszystkim zawiadomienia o tym rodziców lub opiekuna

nieletniego, szkoły, sądu rodzinnego, Policji

§ 2.

Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu czynu karalnego przez nieletniego, ma społeczny

obowiązek zawiadomić o tym sąd rodzinny lub Policję

§ 3.

Instytucje państwowe i organizacje społeczne, które w związku ze swą działalnością

dowiedziały się o popełnieniu przez nieletniego czynu karalnego ściganego z urzędu,

są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym sąd rodzinny lub Policję oraz przedsięwziąć

czynności nie cierpiące zwłoki, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów popełnienia

czynu.

Podmioty współdziałające z sądem rodzinnym, a w szczególności: instytucje państwowe,

społeczne lub jednostki samorządowe oraz osoby godne zaufania, w zakresie swego działania,

udzielają na żądanie sądu rodzinnego informacji niezbędnych w toku postępowania.

Wobec nieletniego mogą być stosowane środki wychowawcze oraz środek poprawczy w postaci

umieszczenia w zakładzie poprawczym; kara może być orzeczona tylko w wypadkach prawem

przewidzianych, jeżeli inne środki nie są w stanie zapewnić resocjalizacji nieletniego.

Wobec nieletnich sąd rodzinny może

1)

udzielić upomnienia,

2

zobowiązać do określonego postępowania, a zwłaszcza do naprawienia wyrządzonej szkody,

do wykonania określonych prac lub świadczeń na rzecz pokrzywdzonego lub społeczności

lokalnej, do przeproszenia pokrzywdzonego, do podjęcia nauki lub pracy, do uczestniczenia

w odpowiednich zajęciach o charakterze wychowawczym, terapeutycznym lub szkoleniowym,

do powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach albo

do zaniechania używania alkoholu lub innego środka w celu wprowadzania się w stan

odurzenia,

3)

ustanowić nadzór odpowiedzialny rodziców lub opiekuna,

4)

ustanowić nadzór organizacji młodzieżowej lub innej organizacji społecznej, zakładu

pracy albo osoby godnej zaufania - udzielających poręczenia za nieletniego,

5)

zastosować nadzór kuratora,

6

skierować do ośrodka kuratorskiego, a także do organizacji społecznej lub instytucji

zajmujących się pracą z nieletnimi o charakterze wychowawczym, terapeutycznym lub

szkoleniowym, po uprzednim porozumieniu się z tą organizacją lub instytucją,

7

orzec zakaz prowadzenia pojazdów,

8)

orzec przepadek rzeczy uzyskanych w związku z popełnieniem czynu karalnego,

9

orzec umieszczenie w rodzinie zastępczej, w odpowiedniej placówce opiekuńczo-wychowawczej

albo ośrodku szkolno-wychowawczym,

10)

orzec umieszczenie w zakładzie poprawczym,

11)

zastosować inne środki zastrzeżone w niniejszej ustawie do właściwości sądu rodzinnego,

jak również zastosować środki przewidziane w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.

§ 1.

Sąd rodzinny może

1

zobowiązać rodziców lub opiekuna do poprawy warunków wychowawczych, bytowych lub zdrowotnych

nieletniego, a także do ścisłej współpracy ze szkołą, do której nieletni uczęszcza,

poradnią psychologiczno-pedagogiczną lub inną poradnią specjalistyczną, zakładem pracy,

w którym jest zatrudniony, oraz lekarzem lub zakładem leczniczym,

2)

zobowiązać rodziców lub opiekuna do naprawienia w całości lub w części szkody wyrządzonej

przez nieletniego,

3)

(skreślony).

§ 2

Sąd może zwrócić się do właściwych instytucji państwowych lub społecznych oraz jednostek

samorządowych o udzielenie niezbędnej pomocy w poprawie warunków wychowawczych, bytowych

lub zdrowotnych nieletniego.

§ 1

W wypadku gdy rodzice lub opiekun nieletniego uchylają się do wykonania obowiązków

nałożonych na nich przez sąd rodzinny, sąd ten może wymierzyć im karę pieniężną w

wysokości od 50 do 1500 złotych.

§ 2.

Sąd uchyla karę pieniężną w całości lub w części, jeżeli osoba ukarana w ciągu 14

dni usprawiedliwi swoje zachowanie lub przystąpi do wykonywania nałożonych obowiązków.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

W sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 8 § 1, orzeka sąd rodzinny

z urzędu, a w sprawie uchylenia tej kary - także na wniosek osoby ukaranej, stosując

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

§ 2.

Postanowienie sądu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej powinno być wydane po

wysłuchaniu osoby, której ma ono dotyczyć, chyba że osoba ta bez usprawiedliwienia

nie stawiła się na wezwanie.

Jeżeli sprawca, wobec którego orzeczono umieszczenie w zakładzie poprawczym, został

prawomocnie skazany na karę pozbawienia wolności przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, w zakresie kolejności wykonywania kary i środka poprawczego stosuje się dotychczasowe

przepisy ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich.

Sąd rodzinny może orzec umieszczenie w zakładzie poprawczym nieletniego, który dopuścił

się czynu karalnego, o którym mowa w art. 1 § 2 pkt 2 lit. a), jeżeli przemawiają

za tym wysoki stopień demoralizacji nieletniego oraz okoliczności i charakter czynu,

zwłaszcza gdy inne środki wychowawcze okazały się nieskuteczne lub nie rokują resocjalizacji

nieletniego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r., z tym że zmiany zawarte w art.

1 odnoszące się do tymczasowego aresztowania wchodzą w życie z dniem 4 sierpnia 1996 r.,

z zastrzeżeniem art. 10a.

§ 1.

Umieszczenie nieletniego w zakładzie poprawczym można warunkowo zawiesić, jeżeli właściwości

i warunki osobiste oraz środowiskowe sprawcy, jak również okoliczności i charakter

jego czynu uzasadniają przypuszczenie, że pomimo niewykonania środka poprawczego cele

wychowawcze zostaną osiągnięte.

§ 2.

Warunkowe zawieszenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do lat 3; w okresie

próby sąd stosuje do nieletniego środki wychowawcze.

§ 3

Jeżeli w okresie próby zachowanie nieletniego wskazuje na dalszą demoralizację albo

jeżeli nieletni uchyla się od wykonywania nałożonych na niego obowiązków lub od nadzoru,

sąd rodzinny może odwołać warunkowe zawieszenie i zarządzić umieszczenie nieletniego

w zakładzie poprawczym. W razie popełnienia przez nieletniego czynu karalnego określonego

w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166,

art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280 Kodeksu karnego i braku podstaw do rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy według przepisów Kodeksu postępowania karnego, sąd rodzinny odwołuje warunkowe zawieszenie i zarządza umieszczenie nieletniego

w zakładzie poprawczym.

§ 4.

Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 3 miesięcy odwołanie warunkowego zawieszenia

nie nastąpiło, orzeczenie o umieszczeniu w zakładzie poprawczym z mocy prawa uważa

się za niebyłe.

W razie stwierdzenia u nieletniego upośledzenia umysłowego, choroby psychicznej lub

innego zakłócenia czynności psychicznych bądź nałogowego używania alkoholu albo innych

środków w celu wprowadzenia się w stan odurzenia, sąd rodzinny może orzec umieszczenie

nieletniego w szpitalu psychiatrycznym lub innym odpowiednim zakładzie leczniczym.

Jeżeli zachodzi potrzeba zapewnienia nieletniemu jedynie opieki wychowawczej, sąd

może orzec umieszczenie go w odpowiedniej placówce opiekuńczo-wychowawczej, a w przypadku

gdy nieletni jest upośledzony umysłowo w stopniu głębokim i wymaga jedynie opieki

- w domu pomocy społecznej.

Jeżeli wobec nieletniego, który dopuścił się czynu karalnego, o którym mowa w art.

1 § 2 pkt 2 lit. a), ale w chwili orzekania ukończył lat 18, zachodzą podstawy do

orzeczenia umieszczenia w zakładzie poprawczym - sąd rodzinny może wymierzyć karę,

gdy uzna, że stosowanie środków poprawczych nie byłoby już celowe. Wydając wyrok skazujący

sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary.

W sprawach nieletnich, którzy dopuścili się czynu karalnego, sąd rodzinny stosuje

odpowiednio przepisy części ogólnej Kodeksu karnego, Kodeksu karnego skarbowego lub Kodeksu wykroczeń, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Sprawy nieletnich należą do właściwości sądu rodzinnego, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

§ 1.

Jeżeli w sprawie o czyn karalny, o którym mowa w art. 1 § 2 pkt 2 lit. a), wszczęto

postępowanie przeciwko nieletniemu wespół z dorosłym, prokurator wyłącza sprawę nieletniego

i przekazuje ją sędziemu rodzinnemu.

§ 2.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach, jeżeli czyn karalny nieletniego pozostaje w

ścisłym związku z czynem osoby dorosłej, a dobro nieletniego nie stoi na przeszkodzie

łącznemu prowadzeniu sprawy, prokurator wszczyna lub prowadzi śledztwo. Po ukończeniu

śledztwa prokurator bądź je umarza, bądź przekazuje sprawę nieletniego sądowi rodzinnemu.

Jeżeli łączne rozpoznanie sprawy jest konieczne - przekazuje sprawę z aktem oskarżenia

sądowi właściwemu według przepisów Kodeksu postępowania karnego, który orzeka w sprawie nieletniego z zachowaniem przepisów niniejszej ustawy.

§ 3

Sąd rodzinny, w którego okręgu prowadzone jest śledztwo, może stosować na wniosek

prokuratora środki, o których mowa w art. 26 i 27, zawiadamiając o dokonanych czynnościach

sąd rodzinny właściwości ogólnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 1999 r.

§ 1.

Właściwość miejscową sądu rodzinnego ustala się według miejsca zamieszkania nieletniego,

a w razie trudności w ustaleniu miejsca zamieszkania - według miejsca pobytu nieletniego.

§ 2.

Z ważnych względów, zwłaszcza jeżeli przyczyniłoby się to do uproszczenia lub przyspieszenia

postępowania, sąd właściwy według miejsca zamieszkania nieletniego może przekazać

sprawę sądowi rodzinnemu, w którego okręgu nieletni przebywa.

§ 3.

W wypadku nie cierpiącym zwłoki sąd rodzinny może wydać postanowienie w sprawie nieletniego,

który nie podlega jego właściwości miejscowej, po czym przekazuje sprawę sądowi miejscowo

właściwemu, zawiadamiając go o dokonanych czynnościach; przekazanie sprawy jest wiążące.

§ 1

Sąd właściwy według przepisów Kodeksu postępowania karnego rozpoznaje sprawę, jeżeli

1)

zachodzą podstawy do orzeczenia wobec nieletniego kary na podstawie art. 10 § 2 Kodeksu karnego,

2)

przeciwko nieletniemu, który dopuścił się czynu karalnego, o którym mowa w art. 1

§ 2 pkt 2 lit. a), wszczęto postępowanie po ukończeniu przez nieletniego lat 18.

§ 2

Postępowanie w sprawach, o których mowa w § 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania karnego, jednakże w sprawach, o których mowa

1)

w pkt 1, gdy postępowanie wszczęto przed ukończeniem przez nieletniego lat 18

a)

postępowanie przygotowawcze prowadzi sędzia rodzinny, z tym że przepisy art. 16 i

art. 42 § 3 stosuje się odpowiednio,

b)

nieletni musi mieć obrońcę,

c)

rodzice lub opiekun nieletniego mają prawa strony,

d)

przepisy art. 23-25, art. 27, art. 32, art. 39, art. 40, art. 52 i art. 53 § 1 stosuje

się odpowiednio,

e)

tymczasowe aresztowanie może być zastosowane tylko wtedy, gdy umieszczenie w schronisku

dla nieletnich byłoby niewystarczające,

f)

jeżeli sąd uzna, że wobec nieletniego należy zastosować środki wychowawcze lub poprawcze

przewidziane w niniejszej ustawie, orzeka o zastosowaniu tych środków,

g)

przepisy art. 60, 62 i 63 stosuje się odpowiednio,

2)

w pkt 2, jeżeli czyn zabroniony jest przez ustawę jako przestępstwo skarbowe, postępowanie

toczy się na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego.

§ 3

Jeżeli wobec nieletniego orzeczono karę pozbawienia wolności, okres pobytu w schronisku

dla nieletnich zalicza się na poczet tej kary na zasadach stosowanych przy zaliczaniu

skazanym okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary.

Przy wysłuchaniu nieletniego należy dążyć do zapewnienia mu pełnej swobody wypowiadania

się. Wysłuchanie nieletniego powinno odbywać się w warunkach zbliżonych do naturalnych,

w miarę potrzeby w miejscu zamieszkania nieletniego, przy czym unikać należy wielokrotnego

wysłuchiwania nieletniego co do tych samych okoliczności lub okoliczności ustalonych

już innymi dowodami i nie budzących wątpliwości.

W sprawach nieletnich stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego - trybu nieprocesowego, a w zakresie zbierania, utrwalania i przeprowadzania dowodów

przez Policję, powoływania i działania obrońcy oraz w postępowaniu poprawczym - przepisy

Kodeksu postępowania karnego, ze zmianami przewidzianymi w ustawie.

§ 1.

Sędzia rodzinny wszczyna postępowanie, jeżeli zachodzi podejrzenie istnienia okoliczności,

o których mowa w art. 2.

§ 2.

Sędzia rodzinny nie wszczyna postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli okoliczności

sprawy nie dają podstawy do jego wszczęcia lub prowadzenia albo gdy orzeczenie środków

wychowawczych lub poprawczych jest niecelowe, w szczególności ze względu na orzeczone

już środki w innej sprawie.

§ 3.

Na postanowienie wydane na podstawie § 1 lub 2 przysługuje zażalenie. W wypadku przewidzianym w § 2 zażalenie przysługuje

także pokrzywdzonemu czynem karalnym. Do pokrzywdzonego stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

W sprawie o czyn ścigany na wniosek sędzia rodzinny wszczyna postępowanie w razie

złożenia wniosku; postępowanie toczy się wówczas z urzędu.

§ 2.

W sprawie o czyn ścigany z oskarżenia prywatnego postępowanie wszczyna się, jeżeli

tego wymaga interes społeczny albo wzgląd na wychowanie nieletniego lub ochronę pokrzywdzonego;

postępowanie toczy się wówczas z urzędu.

§ 3.

Art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Rodziców lub opiekuna zawiadamia się o wszczęciu postępowania w sprawie nieletniego,

a o ukończeniu postępowania - jeżeli orzeczenie kończące postępowanie nie było im

doręczone.

§ 2

O wszczęciu i ukończeniu postępowania w sprawie nieletniego można zawiadomić szkołę,

do której nieletni uczęszcza, odpowiednią instytucję państwową, społeczną lub jednostkę

samorządową, w szczególności powiatowe centrum pomocy rodzinie właściwe ze względu

na miejsce zamieszkania nieletniego.

§ 1.

W celu ustalenia danych dotyczących nieletniego i jego środowiska, a w szczególności

dotyczących zachowania się i warunków wychowawczych nieletniego, sytuacji bytowej

rodziny, przebiegu nauki nieletniego i sposobu spędzania czasu wolnego, jego kontaktów

środowiskowych, stosunku do niego rodziców lub opiekunów, podejmowanych oddziaływań

wychowawczych, stanu zdrowia i znanych w środowisku uzależnień nieletniego, sędzia

rodzinny zleca przeprowadzenie wywiadu środowiskowego kuratorowi sądowemu.

§ 2.

W wyjątkowych przypadkach przeprowadzenie wywiadu środowiskowego może być zlecone

1)

przedstawicielom organizacji społecznych, do których zadań statutowych należy oddziaływanie

wychowawcze na nieletnich lub wspomaganie procesu ich resocjalizacji, oraz osobom

godnym zaufania - jeżeli powierzono im nadzór nad nieletnim,

2)

jednostkom Policji, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu nieletniego

- jeżeli zachodzi potrzeba uzyskania informacji nie wymagających zastosowania wiedzy

psychologicznej i pedagogicznej,

3)

pracownikom pedagogicznym rodzinnych ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych - jeżeli

zachodzi potrzeba wydania opinii o nieletnim,

4)

pracownikom pedagogicznym schronisk dla nieletnich lub zakładów poprawczych - jeżeli

zachodzi potrzeba wydania opinii o nieletnim lub w celu sprawdzenia zachowania nieletniego

oraz warunków wychowawczych i bytowych, w jakich nieletni przebywa poza zakładem poprawczym.

§ 3.

Dane o osobach, które dostarczyły informacji w ramach udzielonego wywiadu środowiskowego,

ujawnia się jedynie na żądanie sądu rodzinnego.

§ 4.

Osoby, które dostarczyły w ramach wywiadu środowiskowego informacji mających istotne

znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być w razie potrzeby przesłuchane w charakterze

świadków.

§ 5.

Na żądanie kuratora sądowego Policja jest zobowiązana udzielić mu pomocy przy wykonywaniu

zadań związanych z przeprowadzaniem wywiadu środowiskowego.

§ 6.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania wywiadów

środowiskowych o nieletnich dla potrzeb postępowania, regulując zwłaszcza czas, termin

i miejsce ich przeprowadzania, formę i szczegółowy zakres sprawozdania z wywiadu,

uwzględniając konieczność poszanowania sfery prywatności nieletniego i jego rodziny.

§ 1.

W razie potrzeby uzyskania kompleksowej diagnozy osobowości nieletniego, wymagającej

wiedzy pedagogicznej, psychologicznej lub medycznej, oraz określenia właściwych kierunków

oddziaływania na nieletniego, sąd rodzinny zwraca się o wydanie opinii do rodzinnego

ośrodka diagnostyczno-konsultacyjnego. Sąd może zwrócić się o wydanie opinii także

do innej specjalistycznej placówki.

§ 2.

Przed wydaniem orzeczenia o umieszczeniu nieletniego w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

ośrodku szkolno-wychowawczym, publicznym zakładzie opieki zdrowotnej, domu pomocy

społecznej albo zakładzie poprawczym sąd zwraca się o wydanie opinii, o której mowa

w § 1.

§ 3.

Przy przeprowadzeniu dowodu z opinii, o której mowa w § 1, sąd stosuje odpowiednio

przepisy art. 279, art. 284, art. 285 § 1 i 3, art. 286 i art. 290 Kodeksu postępowania cywilnego.

§ 1.

W razie potrzeby uzyskania opinii o stanie zdrowia psychicznego sąd rodzinny zarządza

badanie nieletniego przez co najmniej dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. Na wniosek

biegłych psychiatrów do udziału w wydaniu opinii sąd powołuje biegłych innych specjalności.

§ 2.

Na wniosek biegłych psychiatrów sporządzających opinię sąd może zarządzić obserwację

nieletniego w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej. Okres obserwacji nie może przekraczać

6 tygodni.

Wobec nieletniego można tymczasowo zastosować nadzór organizacji młodzieżowej lub

innej organizacji społecznej albo zakładu pracy, a także nadzór kuratora lub innej

osoby godnej zaufania, a jeżeli byłoby to niewystarczające - umieszczenie w odpowiedniej

placówce opiekuńczo-wychowawczej, ośrodku szkolno-wychowawczym lub zastosować środki

leczniczo-wychowawcze, o których mowa w art. 12.

§ 1.

Nieletniego można umieścić w schronisku dla nieletnich, jeżeli zostaną ujawnione okoliczności

przemawiające za umieszczeniem go w zakładzie poprawczym, a zachodzi uzasadniona obawa

ukrycia się nieletniego lub zatarcia śladów czynu karalnego, albo jeżeli nie można

ustalić tożsamości nieletniego.

§ 2.

Umieszczenie nieletniego w schronisku dla nieletnich może nastąpić wyjątkowo także

wtedy, gdy zostaną ujawnione okoliczności przemawiające za umieszczeniem go w zakładzie

poprawczym, a nieletniemu zarzucono popełnienie czynu karalnego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166,

art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3, art. 252 § 1 lub 2 i art. 280 Kodeksu karnego.

§ 3.

Okres pobytu nieletniego w schronisku dla nieletnich przed skierowaniem sprawy na

rozprawę nie może trwać dłużej niż 3 miesiące; okres pobytu należy określić w postanowieniu

o umieszczeniu nieletniego w schronisku.

§ 4.

Jeżeli, ze względu na szczególne okoliczności sprawy, zachodzi konieczność przedłużenia

pobytu nieletniego w schronisku dla nieletnich, można ten pobyt przedłużyć na okres

nieprzekraczający dalszych 3 miesięcy.

§ 5.

O przedłużeniu pobytu nieletniego w schronisku dla nieletnich orzeka na posiedzeniu

sąd rodzinny w składzie jednego sędziego i dwóch ławników. O terminie posiedzenia

zawiadamia się strony i obrońcę nieletniego.

§ 6.

Łączny pobyt nieletniego w schronisku dla nieletnich, do chwili wydania wyroku w pierwszej

instancji, nie może być dłuższy niż rok. Do okresu tego nie wlicza się nieusprawiedliwionej

nieobecności nieletniego w schronisku dla nieletnich trwającej dłużej niż 3 dni oraz

okresu obserwacji psychiatrycznej.

§ 7.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek sądu prowadzącego sprawę, sąd

okręgowy, w którego okręgu toczy się postępowanie, może przedłużyć okres pobytu nieletniego

w schronisku dla nieletnich, o którym mowa w § 6, na czas oznaczony.

Sąd rodzinny może w każdym stadium postępowania wydać postanowienie nakładające na

rodziców lub opiekuna obowiązki, o których mowa w art. 7 § 1 pkt 1.

Postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 25a § 2, art. 26, art.

27 § 1, 2, 4 i 7 oraz w art. 28, doręcza się stronom. Na postanowienie przysługuje

zażalenie. Zażalenie nie wstrzymuje wykonania postanowienia.

§ 1.

W postępowaniu w sprawie nieletniego stronami są

1)

nieletni,

2)

rodzice lub opiekun nieletniego,

3)

prokurator.

§ 2.

Przepisy niniejszej ustawy dotyczące opiekuna stosuje się odpowiednio do osób, pod

których stałą pieczą nieletni faktycznie pozostaje.

§ 3.

Sędzia lub inny organ prowadzący postępowanie może odmówić nieletniemu przeglądania

akt i sporządzania odpisów, jeżeli przemawiają za tym względy wychowawcze.

§ 4

Sąd rodzinny może dopuścić przedstawiciela organizacji społecznej, do której zadań

statutowych należy oddziaływanie wychowawcze na nieletnich lub wspomaganie procesu

ich resocjalizacji, do udziału w postępowaniu w charakterze przedstawiciela społecznego.

§ 5

Na rozprawę lub posiedzenie sąd może wezwać także kuratora, przedstawiciela schroniska

dla nieletnich, zakładu poprawczego, ośrodka szkolno-wychowawczego, placówki opiekuńczo-wychowawczej

lub publicznego zakładu opieki zdrowotnej albo domu pomocy społecznej, w którym nieletni

przebywa, a ponadto również inne osoby, w szczególności przedstawiciela szkoły, do

której nieletni uczęszcza, zakładu pracy, w którym jest zatrudniony, lub organizacji

społecznej, do której należy; w sprawach o czyn karalny jako przestępstwo skarbowe,

można wezwać także przedstawiciela właściwego finansowego organu dochodzenia, określonego

w Kodeksie karnym skarbowym.

§ 6

Na rozprawie może być obecny pokrzywdzony.

§ 1.

Postępowanie w sprawie nieletniego można również zawiesić, jeżeli nieletni ukrywa

się i nie można go ująć.

§ 2.

Przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Orzeczenia, zarządzenia, zawiadomienia oraz odpisy pism, które ustawa nakazuje doręczać

stronom, należy doręczać również obrońcy nieletniego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

§ 2.

Przepisy o doręczeniach dotyczące pełnomocnika stosuje się odpowiednio do obrońcy

nieletniego.

§ 3

Pokrzywdzonego zawiadamia się o wszczęciu postępowania oraz o treści orzeczenia kończącego

postępowanie.

§ 1

Kosztami postępowania w sprawie nieletniego sąd rodzinny obciąża rodziców lub inne

osoby zobowiązane do jego alimentacji albo nieletniego, chyba że ze względu na warunki

materialne i osobiste tych osób uzna za celowe odstąpienie od obciążenia ich kosztami

w całości lub w części. Koszty postępowania mediacyjnego ponosi Skarb Państwa.

§ 2

Do kosztów postępowania zalicza się również należność z tytułu pobytu nieletniego

w policyjnej izbie dziecka, schronisku dla nieletnich, zakładzie poprawczym, placówce

opiekuńczo-wychowawczej albo ośrodku szkolno-wychowawczym, w domu pomocy społecznej,

jak również zryczałtowaną kwotę z tytułu: postępowania mediacyjnego, badań nieletniego

w rodzinnym ośrodku diagnostyczno-konsultacyjnym, umieszczenia w rodzinie zastępczej,

pobytu w ośrodku kuratorskim lub ustanowienia nadzoru kuratora.

§ 3

Zasady ponoszenia odpłatności za pobyt nieletnich umieszczonych przez sąd w publicznych

zakładach opieki zdrowotnej regulują odrębne przepisy.

§ 4

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych i ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i szczegółowe zasady

ustalania kosztów postępowania w sprawach nieletnich, uwzględniając możliwość zmiany

w toku postępowania wysokości kosztów, w szczególności z uwagi na zmianę sytuacji

materialnej osób zobowiązanych do ich uiszczania.

Postępowanie wyjaśniające ma na celu ustalenie, czy istnieją okoliczności świadczące

o demoralizacji nieletniego, a w sprawie o czyn karalny, czy rzeczywiście został on

popełniony przez nieletniego, a także ustalenie, czy zachodzi potrzeba zastosowania

wobec nieletniego środków przewidzianych w ustawie.

§ 1.

O wszczęciu postępowania wyjaśniającego wydaje się postanowienie. W postanowieniu

określa się osobę, której postępowanie dotyczy, oraz przedmiot tego postępowania.

§ 2.

Postępowanie wyjaśniające prowadzi sędzia rodzinny.

§ 1.

W postępowaniu wyjaśniającym zbiera się dane o osobie nieletniego, jego warunkach

wychowawczych, zdrowotnych i bytowych oraz gromadzi się i utrwala dowody.

§ 2.

W szczególności sędzia rodzinny

1)

wysłuchuje nieletniego, jego rodziców lub opiekuna oraz w miarę potrzeby inne osoby,

2)

zarządza w razie potrzeby przeprowadzenie przeszukania i oględzin oraz dokonuje innych

czynności procesowych w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

§ 3

Strony, pokrzywdzony, obrońcy i pełnomocnicy mogą zgłaszać wnioski dowodowe.

§ 1.

W postępowaniu wyjaśniającym nieletni może mieć obrońcę. Jeżeli interesy nieletniego

i jego rodziców lub opiekuna pozostają w sprzeczności, a nieletni nie ma obrońcy,

prezes sądu wyznacza obrońcę z urzędu.

§ 2

Strony oraz obrońcy i pełnomocnicy mogą, za zezwoleniem sędziego rodzinnego, przeglądać

akta sprawy i robić z nich odpisy. Obowiązek uzyskania zezwolenia nie dotyczy prokuratora.

Uprawnienie do przeglądania akt i robienia z nich odpisów, z wyłączeniem wywiadów

środowiskowych i opinii o nieletnim, przysługuje także pokrzywdzonemu.

§ 1.

Policja

§ 2.

Sędzia rodzinny może zlecić dokonanie określonych czynności kuratorowi lub Policji

§ 3.

Po dokonaniu czynności określonych w § 1 sprawę przekazuje się niezwłocznie sędziemu

rodzinnemu.

§ 1.

Stronom i innym osobom przysługuje zażalenie na czynności naruszające ich prawa.

§ 2

Zażalenie rozpatruje sędzia rodzinny, a w wypadku zażalenia na jego czynności - sąd

rodzinny w składzie określonym w art. 27 § 5.

Przesłuchanie nieletniego może być dokonane przez Policję, a w wyjątkowych wypadkach,

gdy jest to konieczne ze względu na dobro sprawy - przez organ wymieniony w art. 37

§ 1; przesłuchanie nieletniego odbywa się w obecności rodziców lub opiekuna albo obrońcy,

a jeżeli zapewnienie ich obecności byłoby w danym wypadku niemożliwe, należy wezwać

nauczyciela, przedstawiciela powiatowego centrum pomocy rodzinie lub przedstawiciela

organizacji społecznej, do której zadań statutowych należy oddziaływanie wychowawcze

na nieletnich lub wspomaganie procesu ich resocjalizacji.

§ 1.

Jeżeli jest to konieczne ze względu na okoliczności sprawy, Policja może zatrzymać,

a następnie umieścić w policyjnej izbie dziecka nieletniego, co do którego istnieje

uzasadnione podejrzenie, że popełnił czyn karalny, a zachodzi uzasadniona obawa ukrycia

się nieletniego lub zatarcia śladów tego czynu, albo gdy nie można ustalić tożsamości

nieletniego.

§ 2.

Zatrzymanego nieletniego informuje się natychmiast o przyczynach zatrzymania, prawie

do złożenia zażalenia, o którym mowa w art. 38, i innych przysługujących mu prawach.

§ 3.

Z zatrzymania nieletniego sporządza się protokół.

§ 4.

Policja niezwłocznie zawiadamia rodziców lub opiekunów nieletniego o zatrzymaniu.

Zawiadomienie przekazywane rodzicom lub opiekunom nieletniego powinno zawierać informacje,

o których mowa w § 2.

§ 5.

O zatrzymaniu nieletniego należy niezwłocznie, nie później niż w ciągu 24 godzin od

chwili zatrzymania, zawiadomić właściwy sąd rodzinny.

§ 6.

Zatrzymanego nieletniego należy natychmiast zwolnić i przekazać rodzicom lub opiekunom,

jeżeli

1)

ustanie przyczyna zatrzymania,

2)

poleci to sąd rodzinny,

3)

nie został zachowany termin, o którym mowa w § 5,

4)

w ciągu 72 godzin od chwili zatrzymania nie ogłoszono nieletniemu postanowienia o

umieszczeniu w schronisku dla nieletnich lub tymczasowym umieszczeniu w placówce opiekuńczo-wychowawczej

albo w zakładzie lub placówce, o których mowa w art. 12.

§ 7.

W policyjnej izbie dziecka można również umieścić nieletniego w trakcie samowolnego

pobytu poza schroniskiem dla nieletnich lub zakładem poprawczym na czas niezbędny

do przekazania nieletniego właściwemu zakładowi, nie dłużej jednak niż na 5 dni.

Nadzór nad wykonywaniem czynności, o których mowa w art. 37, 39 i 40, sprawuje sędzia

rodzinny.

§ 1.

Jeżeli na podstawie zebranych materiałów sędzia rodzinny uzna, że ze względu na okoliczności

i charakter sprawy oraz osobowość nieletniego celowe jest zastosowanie środków wychowawczych

lub leczniczych, wydaje postanowienie o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu opiekuńczo-wychowawczym.

§ 2.

Jeżeli sędzia rodzinny uzna, że zachodzą warunki do umieszczenia nieletniego w zakładzie

poprawczym, wydaje postanowienie o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu poprawczym.

§ 3

Jeżeli w toku postępowania wyjaśniającego ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające

orzeczenie wobec nieletniego kary na podstawie art. 10 § 2 Kodeksu karnego, sędzia rodzinny wydaje postanowienie o przekazaniu sprawy prokuratorowi. W razie

ujawnienia nowych okoliczności wskazujących, iż nie zachodzi potrzeba orzeczenia kary,

prokurator nie sporządza aktu oskarżenia i przekazuje sprawę sędziemu rodzinnemu.

§ 4.

Sędzia rodzinny może przekazać sprawę nieletniego szkole, do której nieletni uczęszcza,

albo organizacji społecznej, do której należy, jeżeli uzna, że środki oddziaływania

wychowawczego, jakimi dana szkoła lub organizacja rozporządza, są dostateczne; w postanowieniu

o przekazaniu sprawy sędzia rodzinny wskazuje w miarę potrzeby środki oddziaływania

wychowawczego. Szkoła lub organizacja społeczna jest zobowiązana zawiadamiać sąd rodzinny

o nieskuteczności zastosowanych środków oddziaływania wychowawczego.

§ 1.

W postanowieniu o rozpoznaniu sprawy podaje się dane o tożsamości nieletniego oraz

o demoralizacji nieletniego.

§ 2.

W sprawach o czyn karalny postanowienie powinno zawierać ponadto

1)

dokładne określenie zarzuconego czynu, ze wskazaniem czasu, miejsca i skutków, w tym

wysokości wyrządzonej szkody, oraz innych okoliczności jego popełnienia,

2)

wskazanie przepisu ustawy karnej, pod który zarzucany czyn podpada,

3)

dane o uprzednio stosowanych wobec nieletniego środkach wychowawczych i poprawczych,

4)

wykaz dowodów do bezpośredniego przeprowadzenia lub ujawnienia na rozprawie.

§ 3

Postanowienia, o których mowa w art. 42, doręcza się stronom i obrońcy nieletniego.

O treści tego postanowienia zawiadamia się pokrzywdzonego.

§ 4

Postanowienie o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu poprawczym zastępuje akt oskarżenia.

W postępowaniu opiekuńczo-wychowawczym stosuje się art. 36 § 1.

Posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności, chyba że jawność posiedzenia jest uzasadniona

ze względów wychowawczych.

§ 1.

Do postanowienia w przedmiocie zastosowania środków wychowawczych mają odpowiednie

zastosowanie przepisy art. 43; w sprawach o czyn karalny postanowienie powinno ponadto

zawierać stwierdzenie, czy nieletni zarzucony mu czyn popełnił.

§ 2

Postanowienie w przedmiocie zastosowania środka wychowawczego doręcza się stronom

wraz z pouczeniem o trybie i terminie odwołania, o ile nie były obecne na posiedzeniu,

na którym zostało ono ogłoszone.

Jeżeli w postępowaniu opiekuńczo-wychowawczym ujawnią się okoliczności uzasadniające

umieszczenie nieletniego w zakładzie poprawczym lub orzeczenie kary, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 42 § 2 i 3.

Środki, o których mowa w art. 12, stosuje się z uwzględnieniem przepisów art. 36 §

1, art. 45-46 oraz art. 49.

W sprawach nieletnich nie stosuje się przepisów

1)

o postępowaniu uproszczonym,

2)

o postępowaniu w sprawach z oskarżenia prywatnego,

3)

o powództwie cywilnym,

4)

o warunkowym umorzeniu postępowania,

5)

o oskarżycielu posiłkowym,

6)

art. 335, art. 351 i art. 387 Kodeksu postępowania karnego.

Nieletni musi mieć obrońcę przed sądem, a wcześniej - jeżeli został umieszczony w

schronisku dla nieletnich.

Sąd rodzinny orzeka na rozprawie w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.

§ 1.

O terminie rozprawy zawiadamia się prokuratora oraz nieletniego, jego obrońcę i rodziców

lub opiekuna.

§ 2.

Udział nieletniego i jego obrońcy w rozprawie jest obowiązkowy.

§ 3

Udział prokuratora w rozprawie jest obowiązkowy w sprawach o czyny karalne określone

w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166,

art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280 Kodeksu karnego. W sprawach o inne czyny karalne niestawiennictwo prokuratora nie tamuje rozpoznania

sprawy.

§ 4

Niestawiennictwo rodziców lub opiekuna nie tamuje rozpoznania sprawy, chyba że sąd

uzna ich obecność za niezbędną.

Sąd może wezwać na rozprawę lub posiedzenie rodziców albo opiekuna nieletniego. W

razie ich nieusprawiedliwionego niestawiennictwa mają odpowiednie zastosowanie przepisy

o środkach przymusu stosowanych wobec świadka.

§ 1.

Rozprawa odbywa się z wyłączeniem jawności, chyba że jawność rozprawy jest uzasadniona

ze względów wychowawczych.

§ 2.

Podczas rozprawy sąd wysłuchuje wyjaśnień nieletniego, poza tym nieletni pozostaje

w sali rozpraw, jeżeli sąd uzna to za celowe, w szczególności ze względów wychowawczych

lub dla obrony nieletniego i wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Nieletni może czynić uwagi i składać wyjaśnienia co do każdego dowodu przeprowadzonego

w jego obecności. Wywiady środowiskowe oraz opinie o nieletnim powinny być odczytywane

w jego nieobecności, chyba że szczególne względy wychowawcze przemawiają za celowością

zapoznania nieletniego z ich treścią.

§ 1.

Jeżeli sąd dojdzie do przekonania, że wystarczające jest zastosowanie środków wychowawczych,

wydaje postanowienie o zastosowaniu tych środków.

§ 2.

W sprawie umieszczenia nieletniego w zakładzie poprawczym sąd orzeka wyrokiem.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do środków, o których mowa w art. 12.

Środki odwoławcze od orzeczeń wydanych w sprawach nieletnich rozpoznaje sąd wojewódzki

§ 1.

Jeżeli wobec nieletniego zastosowano środek poprawczy lub gdy środek odwoławczy zawiera

wniosek o orzeczenie środka poprawczego, postępowanie odwoławcze toczy się na podstawie

Kodeksu postępowania karnego przy zachowaniu przepisów niniejszej ustawy o postępowaniu poprawczym.

§ 2.

W innych wypadkach niż określone w § 1 postępowanie odwoławcze toczy się na podstawie

Kodeksu postępowania cywilnego, przy zachowaniu przepisów niniejszej ustawy o postępowaniu opiekuńczo-wychowawczym,

jednakże sąd odwoławczy może zmienić ustalenie w zakresie stanu faktycznego, dokonane

w postępowaniu przed sądem rodzinnym, również na podstawie odmiennej oceny dowodów.

§ 3

Udział nieletniego w rozprawie nie jest obowiązkowy. Sąd zarządza jednak doprowadzenie

nieletniego umieszczonego w placówce, zakładzie lub schronisku dla nieletnich, o których

mowa w art. 26 i art. 27, jeżeli uzna to za konieczne, a także gdy domagają się tego

strony lub obrońca nieletniego.

Środki odwoławcze wniesione przez nieletniego albo jego rodziców lub opiekuna uważa

się za zwrócone przeciwko całości orzeczenia, chyba że dotyczą tylko kosztów postępowania.

Od orzeczeń wydanych w sprawach o popełnienie czynu karalnego stronom przysługuje

odwołanie również co do faktu popełnienia czynu i jego kwalifikacji prawnej.

W sprawie nieletniego orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie także w razie stwierdzenia

nieodpowiedniego zastosowania środka wychowawczego lub poprawczego albo środka określonego

w art. 7 lub 12.

§ 1.

Jeżeli wobec nieletniego zastosowano środki wychowawcze albo inne środki określone

w art. 6 lub 12, a środek odwoławczy nie zawiera wniosku o orzeczenie środka poprawczego

lub kary, to w wyniku postępowania odwoławczego nie można orzec ani środka poprawczego,

ani kary.

§ 2.

Jeżeli wobec nieletniego zastosowano środek poprawczy, a środek odwoławczy nie zawiera

wniosku o orzeczenie kary, to w wyniku postępowania odwoławczego nie można orzec kary.

Przepisy art. 62 i 63 mają odpowiednie zastosowanie w razie orzeczenia środka wychowawczego

lub poprawczego na podstawie art. 10 § 4 Kodeksu karnego lub art. 5 § 2 Kodeksu karnego skarbowego.

Postępowanie wykonawcze należy wszcząć bezzwłocznie, gdy orzeczenie stało się wykonalne.

§ 1

Wykonywanie środków wychowawczych i poprawczych ma na celu wychowanie nieletniego

na świadomego i uczciwego obywatela i odbywa się z uwzględnieniem wskazań nauki i

doświadczeń pedagogicznych.

§ 2.

Działalność wychowawcza powinna zmierzać przede wszystkim do wszechstronnego rozwoju

osobowości i uzdolnień nieletniego oraz do kształtowania i utrwalania w nim społecznie

pożądanej postawy i poczucia odpowiedzialności, tak by był on odpowiednio przygotowany

do społecznie użytecznej pracy.

§ 3.

Wykonywanie środków powinno doprowadzić także do prawidłowego spełniania przez rodziców

lub opiekuna ich obowiązków wobec nieletniego.

§ 4.

Do wykonywania środków można włączyć również organizacje młodzieżowe i inne organizacje

społeczne.

Nieletni jest obowiązany podporządkować się wydanemu w stosunku do niego orzeczeniu

oraz stosować się do poleceń podmiotu biorącego udział w wykonaniu orzeczenia.

§ 1.

Organizacja i system wychowawczy w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach

szkolno-wychowawczych i schroniskach dla nieletnich oraz w zakładach poprawczych powinny

zapewniać możliwość indywidualnego oddziaływania na nieletnich odpowiednio do ich

osobowości i potrzeb wychowawczych.

§ 2.

Placówki, zakłady i schroniska dla nieletnich, o których mowa w § 1, zapewniają w

szczególności nauczanie ogólnokształcące i zawodowe, działalność kulturalno-oświatową

i sportową, działalność mającą na celu rozwijanie aktywności społecznej nieletnich

i wdrożenie ich do pracy społecznie użytecznej, a także dostęp do świadczeń zdrowotnych.

§ 3.

Korespondencja nieletniego umieszczonego w placówce, zakładzie lub schronisku dla

nieletnich, o których mowa w § 1, z wyjątkiem korespondencji z organami państwowymi

i samorządowymi, w szczególności z Rzecznikiem Praw Obywatelskich i z Rzecznikiem

Praw Dziecka oraz organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych w drodze ustawy

przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka,

może być kontrolowana przez dyrektora zakładu, placówki lub schroniska bądź przez

upoważnionego przez niego pracownika pedagogicznego, wyłącznie w przypadkach powzięcia

uzasadnionego podejrzenia, iż zawiera ona treści godzące w porządek prawny, bezpieczeństwo

zakładu, placówki lub schroniska, w zasady moralności publicznej bądź może wpłynąć

niekorzystnie na przebieg toczącego się postępowania lub resocjalizacji nieletniego.

W razie stwierdzenia takich treści korespondencji nie doręcza się, powiadamiając o

tym nieletniego oraz sąd rodzinny wykonujący orzeczenie, podając powody tej decyzji.

Nieletniego poucza się o prawie do złożenia zażalenia, o którym mowa w art. 38. Zatrzymaną

korespondencję włącza się do akt osobowych nieletniego.

§ 4.

Dyrektor zakładu, placówki lub schroniska, o których mowa w § 1, może ograniczyć lub

zakazać kontaktów nieletniego z osobami spoza zakładu, placówki lub schroniska dla

nieletnich wyłącznie w przypadku, gdy kontakt ten stwarzałby zagrożenie dla porządku

prawnego, bezpieczeństwa zakładu, placówki lub schroniska bądź może wpłynąć niekorzystnie

na przebieg toczącego się postępowania lub proces resocjalizacji nieletniego.

§ 5.

W wypadku, o którym mowa w § 4, dyrektor zakładu, placówki lub schroniska dla nieletnich

niezwłocznie zawiadamia nieletniego i sąd rodzinny wykonujący orzeczenie o powodach

decyzji. Sąd może uchylić decyzję dyrektora.

§ 1.

Nieletni ma prawo do wykonywania praktyk religijnych i korzystania z posług religijnych

oraz bezpośredniego uczestniczenia w nabożeństwach odprawianych w zakładach poprawczych

i schroniskach dla nieletnich w dni świąteczne, słuchania nabożeństw transmitowanych

przez środki masowego przekazu, a także do posiadania służących do wykonywania praktyk

religijnych książek, pism i przedmiotów.

§ 2.

Nieletni ma prawo do uczestniczenia w prowadzonym w placówkach, zakładach i schroniskach

dla nieletnich, o których mowa w art. 66 § 1, nauczaniu religii, działalności charytatywnej

lub społecznej kościoła lub innego związku wyznaniowego, a także do spotkań indywidualnych

z duchownym kościoła lub innego związku wyznaniowego, do którego należy. Duchowni

ci mogą odwiedzać nieletnich w pomieszczeniach, w których przebywają.

§ 3.

Miejsce, sposób i czas uczestniczenia w lekcjach religii i organizowania innych form

życia religijnego dyrektor zakładu poprawczego lub schroniska dla nieletnich ustala

w porozumieniu z kapelanami.

§ 4.

Korzystanie z wolności religijnej nie może naruszać zasad tolerancji ani zakłócać

ustalonego porządku w zakładzie poprawczym lub schronisku dla nieletnich.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady uczestniczenia

w lekcjach religii i praktykach religijnych, korzystania z posług religijnych i organizacji

pracy duszpasterskiej w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, mając

na uwadze zasadę uwzględniania woli zainteresowanych uczestniczeniem w lekcjach religii,

wykonywaniem praktyk religijnych i korzystaniem z posług religijnych, a także potrzebę

przestrzegania praw nieletnich oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i prawidłowości

funkcjonowania zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich.

Policja

Przepis art. 17 § 2 nie ma zastosowania w wypadkach, gdy wykonywany jest środek polegający

na umieszczeniu nieletniego w placówce opiekuńczo-wychowaczej, ośrodku szkolno-wychowawczym,

publicznym zakładzie opieki zdrowotnej, domu pomocy społecznej albo w zakładzie poprawczym.

§ 1

Sąd rodzinny wykonuje środki orzeczone na podstawie niniejszej ustawy oraz na podstawie

art. 10 § 4 Kodeksu karnego lub art. 5 § 2 Kodeksu karnego skarbowego.

§ 2.

Orzeczenie o karze wykonuje sąd właściwy według Kodeksu karnego wykonawczego na podstawie przepisów tego kodeksu.

§ 3

Sąd rodzinny, wykonując środki wychowawcze, o których mowa w art. 6 pkt 7 i 8, stosuje

odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 1.

Strony postępowania oraz obrońca nieletniego mogą składać wnioski, a w przypadkach

przewidzianych w ustawie wnosić zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym.

§ 2.

W sprawach nieletnich umieszczonych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach

szkolno-wychowawczych, publicznych zakładach opieki zdrowotnej, domach pomocy społecznej

oraz w schroniskach dla nieletnich i zakładach poprawczych wnioski w postępowaniu

wykonawczym może również składać dyrektor właściwego zakładu.

§ 1.

Sąd rodzinny może na czas określony odroczyć lub przerwać wykonywanie środków wychowawczych

lub środka poprawczego w razie choroby nieletniego lub z innych ważnych przyczyn.

§ 2.

Sąd rodzinny może odwołać odroczenie lub przerwę wykonywania środków wychowawczych

lub środka poprawczego w razie ustania przyczyny, dla której zostały udzielone, lub

w wypadku, gdy nieletni nie korzysta z odroczenia lub przerwy w celu, w jakim zostały

udzielone, albo rażąco narusza porządek prawny.

O umieszczeniu nieletniego w placówce opiekuńczo-wychowawczej, ośrodku szkolno-wychowawczym

albo w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej lub w domu pomocy społecznej oraz o

umieszczeniu w zakładzie poprawczym, jak również o każdej zmianie tego zakładu, placówki,

ośrodka lub domu pomocy społecznej dyrektor zakładu, placówki, ośrodka lub domu pomocy

społecznej zawiadamia sąd rodzinny, który wykonuje orzeczenie.

§ 1

Wykonywanie środków, o których mowa w art. 6 pkt 2, 3 i 6 oraz w art. 7 i 8, jak również

umieszczenie w rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, w ośrodku

szkolno-wychowawczym lub w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej albo domu pomocy

społecznej ustaje z mocy prawa z chwilą ukończenia przez nieletniego lat 18, a wykonywanie

pozostałych środków - z chwilą ukończenia lat 21; jeżeli środki wychowawcze zastosowano

na podstawie art. 10 § 4 Kodeksu karnego lub art. 5 § 2 Kodeksu karnego skarbowego - wykonywanie ich ustaje z mocy prawa z chwilą ukończenia przez sprawcę lat 21.

§ 2.

Jeżeli nieletni ukończy lat 18 przed zakończeniem roku szkolnego, sąd rodzinny może

przedłużyć na okres do zakończenia roku szkolnego przebywanie w zakładzie wychowawczym

§ 3.

W razie powołania nieletniego do zasadniczej służby wojskowej, zastępczej służby poborowych

albo zasadniczej służby w obronie cywilnej, wykonywanie środków wychowawczych ustaje

z mocy prawa.

§ 1.

Zastosowany tymczasowo wobec nieletniego środek, o którym mowa w art. 26 i 27, trwa

do czasu przystąpienia do wykonywania orzeczenia, chyba że sąd rodzinny postanowił

inaczej.

§ 2

W razie gdy wykonanie orzeczenia o umieszczeniu nieletniego w zakładzie poprawczym

natrafiłoby na niedające się usunąć przeszkody, sąd rodzinny stosuje nadzór kuratora,

a w wyjątkowych wypadkach uznając, że ze względów wychowawczych jest to konieczne,

może orzec umieszczenie nieletniego w schronisku dla nieletnich. Nieletni pozostaje

w schronisku dla nieletnich do czasu umieszczenia go we właściwym zakładzie, jednakże

pobyt w schronisku nie może wówczas przekroczyć 3 miesięcy.

§ 3

Jeżeli orzeczono umieszczenie w placówce opiekuńczo-wychowawczej, a zachodzą warunki,

o których mowa w § 2, sąd rodzinny może zastosować środki przewidziane w art. 26.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r..

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

§ 1.

W postępowaniu wykonawczym sąd rodzinny orzeka z urzędu lub na wniosek.

§ 2

Sąd rodzinny orzeka na posiedzeniu w składzie jednego sędziego, jednakże w sprawach

określonych w art. 11 § 3, art. 86 § 1, art. 87 § 3 i 3a, art. 88 § 1 i 3 oraz art.

93-94 sąd rodzinny orzeka w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.

§ 3

W sprawach określonych w art. 11 § 3, art. 86 § 1, art. 87 § 3 i 3a, art. 88 § 1 i

3 oraz art. 93-94 o terminie posiedzenia zawiadamia się oprócz prokuratora również

nieletniego i jego obrońcę oraz rodziców lub opiekuna.

§ 4.

W miarę potrzeby sąd rodzinny wysłuchuje nieletniego oraz jego rodziców lub opiekuna.

§ 5

Na postanowienie w sprawach, o których mowa w § 3, oraz w sprawach o zmianę środka

wychowawczego, o zastosowanie środka leczniczo-wychowawczego w postępowaniu wykonawczym,

o odwołanie odroczenia lub przerwy wykonywania środków wychowawczych lub poprawczych,

o przeniesieniu nieletniego do zakładu poprawczego o wzmożonym nadzorze wychowawczym,

o ukaraniu dyscyplinarnym przez sędziego rodzinnego, jak również o odmowie zwolnienia

z zakładu poprawczego albo z zakładu psychiatrycznego lub innego zakładu leczniczego

- zażalenie przysługuje również nieletniemu, jego obrońcy, rodzicom lub opiekunowi.

§ 6.

Postanowienia wydane w toku wykonywania środka poprawczego, na które przysługuje zażalenie,

doręcza się prokuratorowi, nieletniemu i jego obrońcy oraz rodzicom lub opiekunowi.

§ 7.

Ponownego wniosku o warunkowe zwolnienie z zakładu poprawczego, złożonego przez nieletniego,

jego obrońcę oraz rodziców lub opiekuna przed upływem 6 miesięcy od wydania postanowienia

o odmowie warunkowego zwolnienia, nie rozpoznaje się aż do upływu tego okresu.

§ 1.

Jeżeli rodzice lub opiekun nie mogą zapewnić nieletniemu zwalnianemu z placówki opiekuńczo-wychowawczej,

ośrodka szkolno-wychowawczego, publicznego zakładu opieki zdrowotnej, domu pomocy

społecznej, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich albo opuszczającemu rodzinę

zastępczą niezbędnych warunków wychowawczych i bytowych - udziela się nieletniemu

pomocy.

§ 2.

Zasady i zakres udzielania pomocy, o której mowa w § 1, regulują odrębne przepisy.

§ 3.

Pomocy nieletnim mogą udzielać również stowarzyszenia, fundacje i organizacje społeczne,

których celem jest pomoc w społecznej readaptacji nieletniego, oraz osoby godne zaufania.

§ 1.

Nadzór nad wykonywaniem orzeczeń o skierowaniu nieletniego do ośrodka kuratorskiego,

o umieszczeniu w placówce opiekuńczo-wychowawczej, domu pomocy społecznej, ośrodku

szkolno-wychowawczym, publicznym zakładzie opieki zdrowotnej, schronisku dla nieletnich

i zakładzie poprawczym, jak również decyzji o umieszczeniu w policyjnej izbie dziecka,

sprawuje sędzia rodzinny.

§ 2.

Nadzór sprawowany przez sędziego rodzinnego obejmuje legalność umieszczenia nieletniego

oraz prawidłowość wykonywania orzeczenia, zwłaszcza w zakresie stosowanych metod i

środków oddziaływania, warunków, w jakich przebywają nieletni, jak również przestrzegania

ich praw i obowiązków. W tym celu sędzia rodzinny ma w każdym czasie prawo wstępu

na teren nadzorowanej jednostki oraz do pomieszczeń, w których przebywają nieletni,

a także przeglądania dokumentów i żądania wyjaśnień od administracji odpowiednich

zakładów, przeprowadzania na osobności rozmów z nieletnimi oraz badania ich próśb

i skarg.

§ 3.

Sędzia rodzinny sprawuje nadzór w szczególności przez

1)

okresowe kontrole jednostek nadzorowanych lub kontrole przeprowadzane doraźnie obejmujące

całokształt spraw poddanych nadzorowi albo niektóre zagadnienia w tym zakresie; okresowe

kontrole przeprowadza się co najmniej raz w roku,

2)

wydawanie zaleceń pokontrolnych oraz kontrolowanie prawidłowości i terminowości ich

realizacji,

3)

podejmowanie w miarę potrzeby innych czynności i decyzji zmierzających do usunięcia

uchybień i zapobieżenia ich powstawaniu.

§ 4.

Przepisy § 1-3 nie naruszają ustawowych uprawnień prokuratora w tym zakresie.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób wykonywania przez sędziów rodzinnych nadzoru, o którym mowa w art.

77, określając w szczególności tryb przeprowadzania kontroli, sposób dokumentowania

jej przebiegu i wyników oraz tryb wykonywania zaleceń wydanych w toku sprawowania

nadzoru.

§ 1.

Sąd rodzinny może zmieniać lub uchylać środki wychowawcze, jeżeli względy wychowawcze

za tym przemawiają; dotyczy to również środków wychowawczych stosowanych w okresie

próby.

§ 2.

Sąd rodzinny może odstąpić od stosowania orzeczonego wobec nieletniego środka wychowawczego

w razie podjęcia przez nieletniego nauki lub pracy w zakładzie lub innej instytucji

powołanej do przygotowania zawodowego.

§ 3

Sąd rodzinny może uchylić orzeczony wobec nieletniego zakaz prowadzenia pojazdów,

jeżeli ustały przyczyny uzasadniające dalsze stosowanie tego środka.

§ 4.

Jeżeli w toku wykonywania środka wychowawczego lub poprawczego okaże się, że wobec

nieletniego należy zastosować środki o charakterze leczniczo-wychowawczym, sąd rodzinny

może orzec umieszczenie nieletniego w odpowiednim zakładzie.

§ 1

Dyrektor publicznego zakładu opieki zdrowotnej lub domu pomocy społecznej ma obowiązek

zawiadamiać sąd, który wykonuje orzeczenie, nie rzadziej niż co 6 miesięcy, o stanie

zdrowia nieletniego umieszczonego w zakładzie lub domu pomocy społecznej i o postępach

w leczeniu.

§ 2

Dyrektor zakładu lub domu pomocy społecznej niezwłocznie zawiadamia sąd, jeżeli uzna,

że w związku ze zmianą stanu zdrowia nieletniego jego dalsze pozostawanie w zakładzie

lub domu pomocy społecznej nie jest konieczne.

§ 3

Sąd, nie rzadziej niż co 6 miesięcy, a w wypadku określonym w § 2 - niezwłocznie,

rozstrzyga na podstawie opinii lekarskiej o potrzebie dalszego pobytu nieletniego

w zakładzie lub domu pomocy społecznej.

§ 4

Wobec nieletniego zwalnianego z zakładu lub domu pomocy społecznej sąd rodzinny stosuje

w razie potrzeby środki wychowawcze.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kierowania, przyjmowania, przenoszenia,

zwalniania i pobytu nieletnich w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, w szczególności

wskazując organ odpowiedzialny za kierowanie nieletnich do odpowiednich placówek i

uwzględniając sprawność postępowania, konieczność zapewnienia bezpieczeństwa tych

placówek, właściwych warunków pobytu nieletnich i przestrzegania ich praw.

§ 1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kierowania, przyjmowania, przenoszenia,

zwalniania i pobytu nieletnich w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, w szczególności

wskazując organ odpowiedzialny za kierowanie nieletnich do odpowiednich zakładów,

biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia sprawności postępowania, bezpieczeństwa tych

placówek, właściwych warunków pobytu nieletnich i przestrzegania ich praw.

§ 2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kierowania, przyjmowania, przenoszenia,

zwalniania i pobytu nieletnich w domach pomocy społecznej, w szczególności wskazując

organ odpowiedzialny za kierowanie nieletnich do odpowiednich domów oraz formy opieki.

§ 1

Policyjne izby dziecka podlegają ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

§ 2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze zarządzenia tworzy i znosi policyjne

izby dziecka.

§ 3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady pobytu nieletnich w policyjnych

izbach dziecka, mając na uwadze stworzenie właściwych warunków pobytu nieletnich i

przestrzeganie ich praw, względy bezpieczeństwa, a także sprawność postępowania oraz

odpowiednie rozdzielenie nieletnich ze względu na charakter czynów, których się dopuścili,

i stopień ich demoralizacji.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości sprawuje zwierzchni nadzór nad rodzinnymi ośrodkami diagnostyczno-konsultacyjnymi

oraz ośrodkami kuratorskimi.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, tworzy i znosi rodzinne ośrodki diagnostyczno-konsultacyjne.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, organizację i zakres działania

rodzinnych ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych, w szczególności obejmujący diagnozowanie

nieletnich i ich środowiska rodzinnego, poradnictwo i opiekę specjalistyczną nad nieletnimi,

a także diagnozowanie i poradnictwo w zakresie przeciwdziałania i zapobiegania demoralizacji.

§ 4.

Na wniosek prezesów sądów rejonowych prezesi sądów okręgowych tworzą i znoszą ośrodki

kuratorskie.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i szczegółowe zasady

tworzenia i znoszenia ośrodków kuratorskich, sposób wykonywania nadzoru nad ośrodkami

kuratorskimi, ich organizację i zakres działania, mając w szczególności na względzie

dobór właściwych metod wychowania resocjalizacyjnego w środowisku pobytu nieletniego.

§ 1.

Sąd rodzinny, kierując do wykonania orzeczenie o umieszczeniu nieletniego w zakładzie

poprawczym, może określić rodzaj tego zakładu.

§ 2.

Zmiana rodzaju zakładu w wypadku określonym w § 1 oraz przeniesienie nieletniego do

zakładu poprawczego o wzmożonym nadzorze wychowawczym wymagają zgody sędziego rodzinnego,

chyba że ze względu na szczególne okoliczności sprawy konieczne jest natychmiastowe

przeniesienie nieletniego; przeniesienie takie wymaga zatwierdzenia przez sędziego

rodzinnego.

§ 3.

W wypadkach, o których mowa w § 2, orzeka w drodze postanowienia sędzia rodzinny sprawujący

nadzór nad zakładem poprawczym, w którym nieletni przebywa.

§ 1.

Sąd rodzinny może warunkowo zwolnić nieletniego z zakładu poprawczego, jeżeli postępy

w jego wychowaniu pozwalają przypuszczać, że po zwolnieniu z zakładu nieletni będzie

przestrzegał porządku prawnego i zasad współżycia społecznego.

§ 2.

Warunkowe zwolnienie z zakładu nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 6 miesięcy

od umieszczenia nieletniego w zakładzie; do okresu tego sąd może zaliczyć okres pobytu

nieletniego w schronisku dla nieletnich.

§ 1.

Orzekając warunkowe zwolnienie z zakładu poprawczego, sąd rodzinny ustala okres próby

od roku do lat 3; okres próby nie może jednak trwać dłużej niż do ukończenia przez

sprawcę lat 21.

§ 2.

Do warunkowo zwolnionego sąd stosuje środki wychowawcze.

§ 3.

Jeżeli w okresie próby warunkowo zwolniony uległ ponownie demoralizacji albo uchyla

się od wykonywania nałożonych na niego obowiązków lub od nadzoru, sąd rodzinny może

odwołać warunkowe zwolnienie i zarządzić umieszczenie nieletniego w zakładzie poprawczym.

§ 3a

W razie popełnienia przez nieletniego czynu karalnego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166,

art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280 Kodeksu karnego i braku podstaw do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy według przepisów Kodeksu postępowania karnego, sąd odwołuje warunkowe zwolnienie i zarządza umieszczenie nieletniego w zakładzie

poprawczym. Warunkowego zwolnienia oraz art. 90 nie stosuje się przez okres roku od

chwili ponownego umieszczenia nieletniego w zakładzie poprawczym.

§ 4.

Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 3 miesięcy odwołanie warunkowego zwolnienia

nie nastąpiło, orzeczenie o umieszczeniu w zakładzie z mocy prawa uważa się za niebyłe.

§ 1.

Jeżeli po wydaniu orzeczenia o umieszczeniu nieletniego w zakładzie poprawczym, a

przed umieszczeniem go w takim zakładzie albo po upływie okresu odroczenia lub przerwy

wykonania umieszczenia w zakładzie poprawczym w zachowaniu nieletniego nastąpiła istotna

poprawa, sąd rodzinny może warunkowo odstąpić od wykonania orzeczenia.

§ 2.

Odstępując warunkowo od wykonania orzeczenia, sąd stosuje wobec nieletniego środki

wychowawcze.

§ 3.

Sąd rodzinny może w każdym czasie - jeżeli względy wychowawcze tego wymagają - zarządzić

umieszczenie nieletniego w zakładzie poprawczym.

§ 4.

Jeżeli w ciągu 2 lat od wydania postanowienia o warunkowym odstąpieniu od wykonania

orzeczenia i w ciągu dalszych 3 miesięcy nie zarządzono umieszczenia nieletniego w

zakładzie poprawczym, orzeczenie o umieszczeniu w zakładzie z mocy prawa uważa się

za niebyłe.

Orzeczenie środka poprawczego uważa się z mocy prawa za niebyłe z chwilą ukończenia

przez sprawcę lat 23, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej.

§ 1.

Dyrektor zakładu poprawczego może umieścić nieletniego na czas określony poza zakładem,

jeżeli przemawiają za tym

1)

względy szkoleniowo-wychowawcze, a w szczególności możliwość zdobycia wykształcenia,

zawodu, a także niezbędnych kwalifikacji lub uprawnień,

2)

możliwość podjęcia zatrudnienia,

3)

potrzeba specjalistycznego leczenia lub

4)

szczególne względy rodzinne,

a ocena zachowania nieletniego wskazuje, iż będzie możliwe roztoczenie nad nim skutecznego

nadzoru.

§ 2.

Nieletni umieszczony poza zakładem poprawczym jest nadal wychowankiem tego zakładu.

Zakład jest obowiązany roztoczyć nad nim nadzór. Dyrektor zakładu poprawczego może

w każdym czasie odwołać decyzję o umieszczeniu nieletniego poza zakładem, jeżeli ustały

przyczyny, o których mowa w § 1.

§ 3.

O decyzji w sprawie umieszczenia nieletniego poza zakładem poprawczym dyrektor zakładu

zawiadamia sąd rodzinny, który wykonuje orzeczenie. Do wykonania decyzji, o której

mowa w § 1, dyrektor zakładu może przystąpić po zaakceptowaniu jej przez sąd rodzinny.

Sąd rodzinny zajmuje stanowisko w terminie 14 dni od otrzymania decyzji dyrektora.

§ 4.

Sąd rodzinny może w każdym czasie uchylić decyzję dyrektora zakładu poprawczego.

§ 1.

W braku podstaw do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy według przepisów Kodeksu

postępowania karnego, fakt popełnienia przez wychowanka zakładu poprawczego czynu karalnego przed ukończeniem

lat 17 stwierdza postanowieniem sąd rodzinny na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego.

Odpis prawomocnego postanowienia sąd rodzinny przesyła dyrektorowi zakładu poprawczego

w celu zastosowania wobec wychowanka środka dyscyplinarnego.

§ 2.

Stwierdzając popełnienie przez wychowanka zakładu poprawczego czynu karalnego określonego

w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166,

art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280 Kodeksu karnego, sąd rodzinny orzeka także w przedmiocie przeniesienia nieletniego do zakładu poprawczego

o wzmożonym nadzorze wychowawczym bądź zastosowania art. 79 § 4. Od postanowienia

sądu przysługuje apelacja.

§ 3.

W wypadku, o którym mowa w § 2, do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy nieletniego

umieszcza się w schronisku dla nieletnich.

§ 4.

Wobec nieletniego przeniesionego zgodnie z § 2 do zakładu poprawczego o wzmożonym

nadzorze wychowawczym nie stosuje się przez okres oznaczony w orzeczeniu sądu, nie

krótszy niż rok, warunkowego zwolnienia oraz art. 90.

§ 5.

Do ustalania właściwości sądu stosuje się art. 17. W przypadku gdy czyn karalny został

popełniony na terenie zakładu poprawczego, właściwy jest sąd rodzinny miejsca położenia

zakładu, który o podjętych czynnościach zawiadamia sąd rodzinny właściwości ogólnej.

§ 6.

Dyrektor zakładu poprawczego powiadamia sąd rodzinny wykonujący orzeczenie i sędziego

rodzinnego sprawującego nadzór nad zakładem poprawczym o każdym przypadku popełnienia

przez wychowanka zakładu poprawczego czynu karalnego, a jeżeli nieletni popełnił czyn

zabroniony po ukończeniu lat 17 - także prokuratora.

§ 1.

Jeżeli sprawca, wobec którego orzeczono umieszczenie w zakładzie poprawczym, został

skazany na karę pozbawienia wolności, wykonuje się karę pozbawienia wolności.

§ 2.

Sąd rodzinny umarza postępowanie w przedmiocie wykonania środka poprawczego po otrzymaniu

zawiadomienia o osadzeniu nieletniego w zakładzie karnym.

§ 1

Jeżeli sprawca, wobec którego orzeczono umieszczenie w zakładzie poprawczym, został

skazany na karę ograniczenia wolności, wykonanie tej kary ulega odroczeniu do chwili

zwolnienia nieletniego z zakładu poprawczego. Przed zwolnieniem z zakładu poprawczego

sąd rodzinny decyduje, czy wykonać tę karę, czy odstąpić od jej wykonania.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zastępczej kary pozbawienia wolności oraz kary

aresztu.

Jeżeli nieletni, wobec którego orzeczono umieszczenie w zakładzie poprawczym, ukończył

lat 18 przed rozpoczęciem wykonania orzeczenia, sąd rodzinny decyduje, czy wykonać

orzeczony środek, czy od jego wykonania odstąpić i wymierzyć sprawcy karę. Wymierzając

karę sąd stosuje nadzwyczajne jej złagodzenie. W szczególnie uzasadnionych wypadkach

sąd może odstąpić od wymierzenia kary, zwłaszcza gdy w zachowaniu sprawcy nastąpiła

istotna poprawa. W razie wymierzenia kary pozbawienia wolności albo kary ograniczenia

wolności czas jej trwania nie może przekroczyć okresu, jaki pozostaje do ukończenia

przez sprawcę lat 21.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości sprawuje zwierzchni nadzór nad schroniskami dla nieletnich

i zakładami poprawczymi.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, tworzy i znosi schroniska dla nieletnich

i zakłady poprawcze.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje schronisk dla nieletnich

i zakładów poprawczych, w zależności od stosowanych wobec nieletnich środków i form

oddziaływania wychowawczego, resocjalizacyjnego i terapeutycznego, sposób wykonywania

nadzoru, o którym mowa w § 1, organizację tych schronisk i zakładów oraz szczegółowe

zasady kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu w nich nieletnich,

uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności postępowania, bezpieczeństwa schronisk

i zakładów, właściwych warunków pobytu i przestrzegania praw nieletnich, a także sposób

wykonywania nadzoru pedagogicznego w schroniskach dla nieletnich i zakładach poprawczych.

§ 4.

Zasady kształcenia i wychowania w schroniskach dla nieletnich i zakładach poprawczych

regulują odrębne przepisy.

§ 1.

Środki przymusu bezpośredniego mogą być stosowane w razie bezskuteczności środków

oddziaływania psychologiczno-pedagogicznego. Środki te stosuje się wyłącznie w celu

przeciwdziałania

1)

usiłowaniu targnięcia się nieletniego na życie lub zdrowie własne albo innej osoby,

2)

nawoływaniu do buntu,

3)

zbiorowej ucieczce,

4)

niszczeniu mienia powodującemu poważne zakłócenie porządku,

5)

samowolnemu opuszczaniu przez nieletniego zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich,

placówki opiekuńczo-wychowawczej, ośrodka szkolno-wychowawczego,

a także

6)

w celu doprowadzenia nieletniego do takiego zakładu, placówki lub ośrodka.

§ 2.

Środków przymusu bezpośredniego nie można stosować dłużej niż wymaga tego potrzeba,

a także nie można ich stosować jako kary.

§ 3.

Stosowanie środków przymusu bezpośredniego powinno być odpowiednie do stopnia zagrożenia

i następować dopiero po uprzednim ostrzeżeniu o możliwości ich użycia.

§ 4.

Wobec nieletniego można stosować następujące środki przymusu bezpośredniego

1)

siłę fizyczną,

2)

umieszczenie w izbie izolacyjnej,

3)

założenie pasa obezwładniającego lub kaftana bezpieczeństwa.

§ 5.

Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w § 4 pkt 2 i 3, stosuje się wyłącznie

wobec nieletniego umieszczonego w zakładzie poprawczym lub schronisku dla nieletnich,

jedynie w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1.

§ 6.

Środków przymusu bezpośredniego wymienionych w § 4 pkt 3 nie stosuje się względem

nieletniego dotkniętego kalectwem. Wobec nieletniej o widocznej ciąży stosuje się

wyłącznie siłę fizyczną.

§ 7.

Jeżeli jest to konieczne, można stosować wobec nieletniego umieszczonego w zakładzie

poprawczym lub schronisku dla nieletnich jednocześnie różne środki przymusu bezpośredniego,

z tym że środek określony w § 4 pkt 2 nie może być stosowany dłużej niż 48 godzin,

a wobec nieletniego w wieku do 14 lat - dłużej niż 12 godzin.

§ 8.

Do określenia przypadków oraz warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego

wobec nieletnich umieszczonych w publicznych zakładach opieki zdrowotnej i domach

pomocy społecznej stosuje się odrębne przepisy.

§ 1

Decyzję o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego podejmuje dyrektor zakładu,

placówki lub ośrodka, w których nieletni jest umieszczony, a w razie jego nieobecności

- zastępujący go pracownik pedagogiczny.

§ 2

W razie bezpośredniego, gwałtownego zamachu na życie lub zdrowie osoby, a w szczególności

pracownika zakładu, placówki lub ośrodka, w których nieletni jest umieszczony, decyzję

o zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego może podjąć także inny pracownik.

§ 3.

Nieletniego, wobec którego zastosowano środek przymusu bezpośredniego, poddaje się

niezwłocznie badaniu lekarskiemu. Z zastosowania środka przymusu bezpośredniego sporządza

się protokół.

§ 4

O zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego dyrektor placówki, zakładu lub ośrodka,

w których nieletni jest umieszczony, powiadamia sędziego rodzinnego sprawującego nadzór

nad placówką, sąd rodzinny wykonujący środek poprawczy lub organ, do którego dyspozycji

pozostaje nieletni umieszczony w schronisku dla nieletnich.

§ 1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób użycia

środków przymusu bezpośredniego wobec nieletnich umieszczonych w zakładach poprawczych,

schroniskach dla nieletnich, placówkach opiekuńczo-wychowawczych i ośrodkach szkolno-wychowawczych

oraz sposób kontroli nad decyzjami o zastosowaniu tych środków, a także określi rodzaje

placówek opiekuńczo-wychowawczych, w których mogą być stosowane środki przymusu bezpośredniego,

uwzględniając w szczególności cel stosowania środków, formy, w jakich mogą być one

stosowane, związaną z ich stosowaniem potrzebę doboru właściwych metod oddziaływania

wychowawczego na nieletniego, sposób prowadzenia dokumentacji związanej z zastosowaniem

środków, szczegółowy sposób sprawowania opieki nad stanem zdrowia fizycznego i psychicznego

nieletniego, wobec którego zastosowano środek, mając na uwadze konieczność poszanowania

praw i godności nieletniego oraz zapewnienia bezpieczeństwa zakładów, schronisk i

placówek.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb współdziałania zakładów poprawczych

i schronisk dla nieletnich z Policją w wypadku zagrożenia bezpieczeństwa tych placówek,

uwzględniając w szczególności przypadki i warunki użycia sił Policji na terenie zakładów

poprawczych i schronisk dla nieletnich.

Nieletni umieszczony w zakładzie poprawczym lub w schronisku dla nieletnich może zostać

zatrudniony w gospodarstwie pomocniczym zakładu poprawczego lub schroniska dla nieletnich,

jeżeli ukończył 16 lat i spełnia wymogi określone w Kodeksie pracy.

Do czasu pracy nieletniego stosuje się przepisy art. 202 Kodeksu pracy.

§ 1.

Należność nieletniego za pracę ustala się według zasad wynagradzania pracowników za

pracę tego rodzaju, którą wykonuje nieletni.

§ 2.

Za prace porządkowe wykonywane na rzecz zakładu lub schroniska w wymiarze nie przekraczającym

30 godzin miesięcznie wynagrodzenie nieletniemu nie przysługuje; za sumienną pracę

tego rodzaju mogą być przyznawane nagrody pieniężne.

§ 1.

Okresy pracy wykonywanej przez nieletniego w czasie odbywania środka poprawczego,

z wyjątkiem prac, o których mowa w art. 95f § 2, uważa się za okresy równorzędne z

okresami zatrudnienia w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

§ 2.

Okresy pracy wykonywanej przez nieletniego, o którym mowa w § 1, wlicza się do okresu

pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

Nieletni, który uległ wypadkowi lub zachorował na chorobę zawodową przy wykonywaniu

pracy w czasie odbywania środka poprawczego, ma prawo do świadczenia z tytułu tego

wypadku lub choroby na zasadach przewidzianych dla pracowników. W razie śmierci nieletniego

wskutek takiego wypadku lub choroby, świadczenia z tego tytułu przysługują pozostałym

po nim członkom rodziny na zasadach przewidzianych dla członków rodzin pracownika.

§ 1.

W sprawach o czyny popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się tę ustawę, jeżeli

1)

postępowanie nie zostało wszczęte i nie nastąpiło przedawnienie,

2)

wszczęte postępowanie nie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem,

3)

prawomocne orzeczenie nie zostało wykonane w całości.

§ 2.

Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,

jeżeli zostały dokonane z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

(pominięty).

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na uchylone przepisy dotyczące przedmiotów

unormowanych w niniejszej ustawie albo odsyłają ogólnie do przepisów o odpowiedzialności

nieletnich lub o postępowaniu w sprawach nieletnich, stosuje się w tym zakresie odpowiednio

przepisy niniejszej ustawy.

W razie wątpliwości, czy ma być stosowane prawo dotychczasowe, czy niniejsza ustawa,

stosuje się niniejszą ustawę.

(skreślony).

(skreślony).

W prawie o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 1964 r. Nr 6, poz. 40, z 1967 r. Nr

13, poz. 55, z 1969 r. Nr 13, poz. 98, z 1974 r. Nr 50, poz. 316, z 1975 r. Nr 16,

poz. 91 i Nr 34, poz. 183 oraz z 1982 r. Nr 16, poz. 125, Nr 19, poz. 145 i Nr 31,

poz. 214) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

«

§ 1.

Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia tworzy wydziały rodzinne i nieletnich

(sądy rodzinne) dla spraw

1)

z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego,

2)

dotyczących leczenia osób uzależnionych od alkoholu,

3)

dotyczących demoralizacji oraz czynów karalnych.

Inne wydziały mogą być tworzone w drodze zarządzenia.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może w drodze rozporządzenia przekazać jednemu sądowi rejonowemu

rozpoznawanie spraw należących do kompetencji wydziału rodzinnego i nieletnich w zakresie

właściwości kilku sądów rejonowych położonych na obszarze działania tego samego województwa.

»

;

2)

po art. 140 dodaje się art. 140a w brzmieniu

«

Art. 140a.

§ 1.

Przy sądach działają kuratorzy (kuratorzy rodzinni i kuratorzy dla osób dorosłych),

którzy pełnią swe czynności albo zawodowo (kuratorzy zawodowi), albo w ramach funkcji

społecznych (kuratorzy społeczni).

§ 2.

Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia ustala tryb powoływania kuratorów

sądowych oraz szczegółowy zakres ich praw i obowiązków.

»”

(pominięty).

§ 1

Do dnia 31 grudnia 2000 r., z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 40, można

umieścić w policyjnej izbie dziecka również nieletniego wymagającego natychmiastowej

opieki na okres niezbędny do ustalenia jego tożsamości i oddania rodzicom lub opiekunowi

albo umieszczenia w odpowiedniej placówce opiekuńczo-wychowawczej.

§ 1.

(pominięty).

§ 2.

Umieszczenie w izbie może nastąpić na okres 72 godzin. Dłuższy pobyt nieletniego może

nastąpić jedynie za zgodą sędziego rodzinnego na czas przez niego określony, nie przekraczający

jednak 14 dni.

§ 1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc wszelkie przepisy dotyczące przedmiotów

w niej unormowanych, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

§ 2.

W szczególności tracą moc

1)

ustawa z dnia 22 grudnia 1969 r. o utrzymaniu w mocy na okres przejściowy niektórych

dotychczasowych przepisów prawa karnego

(Dz. U. Nr 37, poz. 311),

2)

art. V ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 115),

3)

art. 288 § 2 i 3 ustawy karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r.

(Dz. U. Nr 28, poz. 260, z 1975 r. Nr 16, poz. 91 i Nr 45, poz. 234 oraz z 1976 r. Nr 19, poz. 122),

4)

art. 474-495 Kodeksu postępowania karnego z dnia 19 marca 1928 r., utrzymane w mocy przez art. III pkt 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 13, poz. 97).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia.

§ 1.

Przy sądach działają kuratorzy (kuratorzy rodzinni i kuratorzy dla osób dorosłych),

którzy pełnią swe czynności albo zawodowo (kuratorzy zawodowi), albo w ramach funkcji

społecznych (kuratorzy społeczni).

§ 2.

Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia ustala tryb powoływania kuratorów

sądowych oraz szczegółowy zakres ich praw i obowiązków.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.