PL
Ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.
Table of Provisions (74)
Statutory Text (74 Articles)
Ustawa określa
1)
zasady wydawania oraz cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.
2)
zasadnicze wymagania dla wprowadzanych do obrotu materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego, zaliczonych do klasy 1 materiałów niebezpiecznych z wyłączeniem
amunicji i wyrobów pirotechnicznych,
3)
zasady przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i
jego kontroli, z wyłączeniem wyrobów pirotechnicznych,
4)
procedury oceny zgodności oraz sposób oznaczania tych materiałów.
1.
Przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców i jednostek naukowych, z wyłączeniem
jednostek naukowych będących jednostkami organizacyjnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej albo Policji.
2.
Przepisy ustawy stosuje się także do osób zagranicznych i przedsiębiorców zagranicznych
w zakresie przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.
3.
Przepisów ustawy nie stosuje się do materiałów wybuchowych nabywanych, przechowywanych
i przemieszczanych przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Ochrony Rządu,
Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencję Wywiadu, Straż Graniczną, Policję,
Służbę Więzienną oraz armie państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Ilekroć w ustawie jest mowa o
1)
amunicji - należy przez to rozumieć jedną z odmian wyrobów wypełnionych materiałem
wybuchowym, przeznaczoną do miotania na odległość przy użyciu broni palnej,
2)
bezpieczeństwie - należy przez to rozumieć zapobieganie wypadkom, a jeżeli mają one
miejsce, ograniczanie ich skutków,
3)
grupach zgodności - należy przez to rozumieć oznaczone literowo grupy zgodności materiałów
i przedmiotów wybuchowych, określone w załączniku A,
4)
jednostkach naukowych - należy przez to rozumieć jednostki, o których mowa w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o Komitecie Badań Naukowych
(Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 389),
5)
jednostce notyfikowanej - należy przez to rozumieć jednostkę, której udzielono notyfikacji,
na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie
niektórych ustaw
(Dz. U. Nr 43, poz. 489, z 2001 r. Nr 63, poz. 636 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676),
6)
klasach materiałów niebezpiecznych - należy przez to rozumieć grupy materiałów i przedmiotów
niebezpiecznych wydzielone na podstawie dominującego zagrożenia, określone w załączniku
A,
7)
kodzie klasyfikacyjnym - należy przez to rozumieć symbol cyfrowo-literowy, składający
się z podklasy i litery grupy zgodności materiału i przedmiotu wybuchowego,
8)
materiałach pirotechnicznych - należy przez to rozumieć jedną z odmian materiałów
wybuchowych, będącą materiałem lub mieszaniną materiałów przewidzianych do wytwarzania
efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów,
w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się reakcji chemicznej, a także wyroby
wypełnione materiałem pirotechnicznym.
9)
materiałach wybuchowych - należy przez to rozumieć substancje chemiczne stałe lub
ciekłe albo mieszaniny substancji, zdolne do reakcji chemicznej z wytwarzaniem gazu
o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia
w otaczającym środowisku, a także wyroby wypełnione materiałem wybuchowym,
10)
normach zharmonizowanych - należy przez to rozumieć normy europejskie ustanowione
przez europejskie organizacje normalizacyjne na podstawie mandatu udzielonego przez
Komisję Europejską i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
11)
osobie zagranicznej - należy przez to rozumieć osobę zagraniczną, o której mowa w
ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej
(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 115, poz. 995),
12)
przemieszczaniu - należy przez to rozumieć każde rzeczywiste przemieszczanie materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wewnątrz obszaru Unii Europejskiej,
oprócz przemieszczania w obrębie jednego przedsiębiorcy,
13)
podklasach materiałów i przedmiotów niebezpiecznych - należy przez to rozumieć wydzielone
w klasie 1 materiałów niebezpiecznych podklasy materiałów i przedmiotów wybuchowych
o podobnym zachowaniu się przy spalaniu, deflagracji lub detonacji, określone w załączniku
A,
14)
przedsiębiorcy - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej,
15)
przedsiębiorcy zagranicznym - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa
w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej,
16)
umowie ADR - należy przez to rozumieć Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych
(ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r.
(Dz. U. z 1999 r. Nr 30, poz. 287),
17)
wprowadzeniu do obrotu - należy przez to rozumieć przekazanie materiału wybuchowego
przeznaczonego do użytku cywilnego, po raz pierwszy w kraju, użytkownikowi, konsumentowi
lub sprzedawcy przez producenta, jego przedstawiciela lub importera,
18)
wyrobach pirotechnicznych - należy przez to rozumieć wyroby zawierające jeden lub
kilka materiałów pirotechnicznych, przeznaczone do uzyskiwania efektów pirotechnicznych,
w tym widowiskowych,
19)
zabezpieczeniu - należy przez to rozumieć użycie środków technicznych zapobiegających
wykorzystaniu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego niezgodnie
z prawem lub w sposób zagrażający porządkowi publicznemu,
20)
załączniku A - należy przez to rozumieć załącznik A do umowy ADR,
21)
zasadniczych wymaganiach - należy przez to rozumieć zasadnicze wymagania, o których
mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie
niektórych ustaw
(Dz. U. Nr 43, poz. 489, z 2001 r. Nr 63, poz. 636 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676).
1.
W rozumieniu ustawy jako materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego klasyfikuje
się
1)
substancje i wyroby, które w toku procedury klasyfikacyjnej, o której mowa w załączniku
A, nie zostały wyłączone z klasy 1 materiałów niebezpiecznych ze względu na zbyt małą
wrażliwość na bodźce inicjujące,
2)
materiały wybuchowe w stanie niewybuchowym ujęte w klasie 4.1 materiałów niebezpiecznych,
wymienione w załączniku A, jeżeli przez wysuszenie lub przemycie mogą być im przywrócone
właściwości wybuchowe,
3)
przedmioty ratownicze ujęte w klasie 9 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku
A, jeżeli zawierają materiały i przedmioty wybuchowe zaliczone do klasy 1 materiałów
niebezpiecznych.
2.
Materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego lub wyrób wypełniony tym materiałem,
budzący wątpliwości ze względu na skład chemiczny, do czasu przeprowadzenia badań
klasyfikacyjnych przez jednostkę, o której mowa w ust. 3, uważa się za zaklasyfikowany
wstępnie jako materiał wybuchowy.
3.
Klasyfikacji substancji lub wyrobu jako materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku
cywilnego oraz nadania mu kodu klasyfikacyjnego dokonuje jednostka wyznaczona przez
ministra właściwego do spraw gospodarki do prowadzenia badań, klasyfikacji oraz określania
warunków dopuszczania do przewozu materiałów niebezpiecznych klas 1, 4.1 i 9, wymienionych
w załączniku A.
Nabywanie, przechowywanie i używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego, a także prowadzenie prac badawczych przy ich użyciu, następuje w sposób
zapewniający bezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska.
Zasady wydawania i cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie amunicji określają
przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
(Dz. U. Nr 53, poz. 549, z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676).
Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami
wybuchowymi, w tym sposób ewidencjonowania oraz warunki przechowywania materiałów
wybuchowych, wymagania dla pomieszczeń magazynowych, w tym ich warunki lokalizacyjne
i niezbędne zabezpieczenia techniczne oraz zabezpieczenia przed dostępem osób nieuprawnionych,
określają odrębne przepisy.
1.
Nabywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego jest dozwolone
od przedsiębiorcy posiadającego koncesję na wytwarzanie i obrót materiałami wybuchowymi.
2.
Zasady udzielania koncesji na obrót materiałami wybuchowymi określają przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej.
1.
Nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
wymaga uzyskania pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego, zwanego dalej „pozwoleniem”, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie wyrobów pirotechniki
widowiskowej, oznaczonych kodem klasyfikacyjnym 1.4 G i 1.4 S, wymienionych w załączniku
A, oraz wyrobów pirotechnicznych stosowanych w motoryzacji, rolnictwie, ratownictwie,
leśnictwie, kolejnictwie i żegludze.
3.
Przedsiębiorca, uznając posiadane materiały wybuchowe za zbędne, może zbyć je innemu
przedsiębiorcy posiadającemu pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, po uprzednim uzyskaniu
pisemnej zgody na ich zbycie wojewody właściwego dla swojej siedziby.
1.
Pozwolenie wydaje, odmawia wydania lub cofa wojewoda właściwy ze względu na siedzibę
przedsiębiorcy lub jednostki naukowej, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Pozwolenie na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do
użytku cywilnego, w związku z działalnością gospodarczą wykonywaną w zakresie
1)
poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin,
2)
wydobywania kopalin ze złóż,
3)
bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w
tym podziemnych wyrobiskach górniczych
- wydaje, odmawia wydania lub cofa organ nadzoru górniczego, o którym mowa w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze
(Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984), właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy.
3.
Do organu nadzoru górniczego stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału
dotyczące wojewody.
4.
Przed wydaniem pozwolenia wojewoda zasięga opinii właściwego miejscowo komendanta
wojewódzkiego Policji.
1.
Pozwolenia udziela się
1)
przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, który
a)
posiada co najmniej wykształcenie średnie,
b)
ma pełną zdolność do czynności prawnych,
c)
nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego
(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego,
d)
nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo
skarbowe oraz nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie o takie przestępstwo
lub wykroczenie,
e)
nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy
Rejestr Sądowy,
f)
udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których
mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12,
g)
zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu
do materiałów wybuchowych,
2)
przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna.
2.
Pozwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli
1)
nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy
Rejestr Sądowy,
2)
udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których
mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12,
3)
zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu
do materiałów wybuchowych.
3.
Wymagania, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio do jednostek naukowych.
1.
Opinia, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f) oraz ust. 2 pkt 2, powinna dotyczyć
rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej albo naukowej i rodzaju prowadzonych
prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, z uwzględnieniem
towarzyszących temu zagrożeń. Opinia ta powinna zawierać ocenę
1)
prawidłowości lokalizacji, konstrukcji i wyposażenia obiektów produkcyjnych albo służących
prowadzeniu działalności naukowej, magazynowych, socjalnych, pomocniczych, środków
i urządzeń przeznaczonych do przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego, biorąc pod uwagę zagrożenia,
2)
przydatności posiadanych przez wnioskodawcę terenów przeznaczonych pod obiekty, o
których mowa w pkt 1,
3)
bezpieczeństwa procesów technologicznych przewidywanych do realizacji oraz występujących
w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów,
4)
bezpieczeństwa urządzeń technologicznych.
2.
Opinię, o której mowa w ust. 1, wydaje się na koszt ubiegającego się o nią przedsiębiorcy
albo jednostki naukowej.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
określi, w drodze rozporządzenia, instytucje wydające opinię, biorąc pod uwagę ich
potencjał naukowo-badawczy.
1.
Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19, są obowiązane przedstawić
raz na 5 lat aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak zaburzeń,
o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. c).
2.
Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, przedstawiają orzeczenie lekarskie i
psychologiczne organowi wydającemu pozwolenie, a osoby określone w art. 19 - pracodawcy.
3.
Opłatę za badanie ponosi osoba badana. Za badania pracowników, przeprowadzane w trakcie
zatrudnienia, opłatę ponosi pracodawca.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi w drodze
rozporządzenia
1)
zakres badań psychiatrycznych i psychologicznych, którym są obowiązane poddać się
osoby, o których mowa w ust. 1,
2)
warunki i tryb
a)
odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,
b)
uzyskiwania i utraty uprawnień do przeprowadzania badań przez lekarzy i psychologów,
c)
wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych,
3)
kwalifikacje lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich
i psychologicznych,
4)
sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami oraz wzory stosowanych dokumentów,
5)
maksymalne stawki opłat za badania.
5.
W rozporządzeniu należy uwzględnić kwalifikacje lekarzy i psychologów odpowiednie
do rodzaju badań, a także konieczność przedstawienia stanu zdrowia psychicznego osób,
o których mowa w ust. 1, oraz okoliczność, że stawki opłat, o których mowa w ust.
4 pkt 5, powinny zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzonych badań.
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać
1)
oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania,
2)
dane osobowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, a w przypadku przedsiębiorcy,
o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, albo jednostki naukowej, członków organu zarządzającego,
prokurentów i pełnomocników, zawierające imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia
i numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa - serię
i numer paszportu oraz adresy zameldowania na pobyt stały i czasowy,
3)
określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
warunków i miejsca ich przechowywania, a także zakresu prac, do jakich będą one używane,
4)
określenie rodzaju i ilości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
jakie mogą być nabywane lub przechowywane w okresie roku,
5)
informację o posiadanym wykształceniu i kwalifikacjach osób, o których mowa w art.
19.
2.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące dokumenty
1)
określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności statut lub umowę,
2)
stwierdzające uprawnienie do wykonywania działalności gospodarczej,
3)
oświadczenie wskazujące osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także oświadczenia
tych osób o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych,
4)
zaświadczenie Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności, o której mowa w art. 11
ust. 1 pkt 1 lit. d),
5)
odpis z rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego,
6)
orzeczenie lekarskie i psychologiczne w zakresie, o jakim mowa w art. 11 ust. 1 pkt
1 lit. c),
7)
opinię, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f) oraz ust. 2 pkt 2,
8)
zaświadczenie komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego
inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, stwierdzające,
że obiekty budowlane i urządzenia techniczne, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt
1 i 4, spełniają wymagania określone odpowiednio w przepisach o ochronie przeciwpożarowej,
sanitarnych i ochronie środowiska.
3.
Wnioskodawca może dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia także inne dokumenty
mogące mieć istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku.
4.
Wojewoda może zażądać od wnioskodawcy innych dokumentów niż określone w ust. 2 lub
dodatkowych informacji uzupełniających, jeżeli w toku postępowania o wydanie pozwolenia
okaże się, że ze względu na obronność, bezpieczeństwo państwa lub inny ważny interes
publiczny są one niezbędne do rozpatrzenia wniosku.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku
o wydanie pozwolenia, uwzględniając w nim obowiązek zawarcia informacji, o których
mowa w ust. 1.
1.
Pozwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1, zawiera
1)
datę i podstawę prawną jego wydania,
2)
oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania,
3)
określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
a także zakresu prac, do jakich będą one używane,
4)
określenie rodzaju oraz ilości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
jakie mogą być nabyte lub przechowywane w okresie roku,
5)
określenie miejsca ich przechowywania.
2.
Pozwolenie wydaje się na czas nieokreślony.
3.
Do postępowania w sprawie wydania pozwolenia stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Wojewoda zawiadamia o wydaniu pozwolenia oraz jego cofnięciu właściwego dla siedziby
wnioskodawcy komendanta wojewódzkiego Policji, komendanta powiatowego Państwowej Straży
Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska oraz okręgowego inspektora pracy. O odmowie wydania pozwolenia
wojewoda zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji.
1.
Wojewoda odmawia wydania pozwolenia
1)
jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 11,
2)
ze względu na zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego
lub środowiska,
3)
ze względu na ważny interes publiczny,
4)
gdy wnioskodawca znajduje się w likwidacji lub toczy się wobec niego postępowanie
upadłościowe,
5)
jeżeli wnioskodawcy cofnięto w ciągu ostatnich 5 lat pozwolenie z przyczyn określonych
w ust. 2.
2.
Wojewoda cofa pozwolenie, jeżeli wnioskodawca
1)
przestał spełniać warunki określone w art. 11,
2)
naruszył warunki określone w pozwoleniu,
3)
stwarza zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub
środowiska,
4)
nie usunął w wyznaczonym terminie uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli, o której
mowa w art. 22 ust. 1.
3.
Odmowa wydania lub cofnięcie pozwolenia wymaga uzasadnienia.
4.
Na decyzję wojewody o wydaniu, odmowie wydania lub cofnięciu pozwolenia służy odwołanie
do ministra właściwego do spraw gospodarki, a od decyzji właściwego organu nadzoru
górniczego - do Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.
1.
Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej, którym wydano pozwolenie, są obowiązani
1)
przestrzegać zasad bezpiecznego wykonywania prac przy użyciu materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego, określonych w odrębnych przepisach,
2)
przestrzegać warunków określonych w pozwoleniu,
3)
zapewnić stały nadzór nad osobami mającymi dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego,
4)
dysponować obiektami lub urządzeniami odpowiadającymi warunkom technicznym, określonym
w odrębnych przepisach, stosownie do charakteru wykonywanych prac z użyciem materiałów
wybuchowych do użytku cywilnego lub terenami przeznaczonymi do wzniesienia tych obiektów
lub urządzeń,
5)
zapewnić bezpieczne przechowywanie i przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego, zgodnie z wymaganiami określonymi w odrębnych przepisach,
6)
prowadzić ewidencję nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych
materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
7)
na bieżąco oceniać i dokumentować stopień ryzyka związanego z prowadzeniem prac przy
użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także posiadać
dokumentację obiektów i urządzeń, o których mowa w pkt 4,
8)
przechowywać dokumentację, o której mowa w pkt 6 i 7, przez okres 3 lat, licząc od
ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym transakcja została dokonana, nawet jeżeli
w międzyczasie zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej albo naukowej, oraz
udostępniać ją na żądanie właściwych organów.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór ewidencji,
o której mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej rejestracji
nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego.
Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej umożliwiają dostęp do materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego osobie, która
1)
ukończyła 21 lat,
2)
zdała egzamin, o którym mowa w art. 20,
3)
nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego,
4)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu
państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu,
5)
posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji
właściwego dla miejsca zamieszkania.
1.
Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana odbyć szkolenie, zakończone egzaminem
przed komisją kwalifikacyjną.
2.
Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.
3.
Za przeprowadzenie szkolenia oraz egzaminu pobierana jest opłata.
4.
Opłatę wnosi pracodawca kierujący osobę, o której mowa w art. 19, na szkolenie, o
którym mowa w ust. 1.
5.
Opłata, o której mowa w ust. 3, powinna zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzania
szkolenia oraz egzaminu.
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia
1)
wysokość opłaty, o której mowa w ust. 3,
2)
zakres i przebieg szkolenia,
3)
zakres i sposób przeprowadzenia egzaminu,
4)
jednostki upoważnione do przeprowadzenia szkolenia.
W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności zróżnicowany charakter szkolenia
w zależności od charakteru i rodzaju wykonywanej pracy.
7.
Przepisów art. 19 pkt 2 nie stosuje się do osób, które posiadają kwalifikacje określone
w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.
1.
W przypadku konieczności prowadzenia prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego poza terenem przedsiębiorstwa lub jednostki naukowej, przedsiębiorca
lub kierownik jednostki naukowej zawiadamia o tym komendanta powiatowego (miejskiego)
Policji właściwego dla miejsca prowadzenia tych prac.
2.
W zawiadomieniu należy wskazać zakres i termin rozpoczęcia oraz zakończenia prac,
o których mowa w ust. 1, teren, na którym będą prowadzone prace, a także sposób jego
zabezpieczenia przed dostępem osób nieupoważnionych.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego
mogą być przechowywane na czas niezbędny do przeprowadzenia prac w tymczasowym magazynie,
zlokalizowanym w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi, mienia i środowiska oraz
zabezpieczonym przed dostępem osób nieupoważnionych.
1.
Przedsiębiorca lub kierownik jednostki naukowej w zakresie przestrzegania obowiązków,
o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 1, podlega kontroli wojewody.
2.
Kontrolę przeprowadza zespół kontrolny, zwany dalej „zespołem”, powoływany na czas
kontroli przez wojewodę.
3.
W skład zespołu wojewoda może powołać biegłych i ekspertów, za ich zgodą.
4.
Wojewoda, powołując zespół, wyznacza jego kierownika, który koordynuje przebieg czynności
kontrolnych oraz sporządza protokół pokontrolny.
5.
Czynności kontrolne wykonuje się na podstawie upoważnienia wydanego przez wojewodę,
w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, a w razie nieobecności
tych osób, w obecności przywołanego świadka.
6.
Wojewoda może, po zakończeniu kontroli lub w trakcie jej trwania, wezwać przedsiębiorcę
lub kierownika jednostki badawczej do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych
uchybień.
7.
Wojewoda może upoważnić do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, inny
organ administracji, wskazując zakres kontroli. Przepisy ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.
1.
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów
niebezpiecznych wymienionych w załączniku A, mogą być przemieszczane tylko na zasadach
określonych w niniejszym rozdziale.
2.
Przepis ust. 1 nie narusza zasad przewozu materiałów niebezpiecznych poszczególnymi
rodzajami środków transportu, określonych w odrębnych przepisach, oraz zasad transportu
podlegającego obowiązkowej ochronie na podstawie przepisów o ochronie osób i mienia.
1.
Przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wymaga uzyskania
zgody ministra właściwego do spraw gospodarki.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na okres jednego roku w formie
decyzji na pisemny wniosek przedsiębiorcy, kierownika jednostki naukowej, osoby zagranicznej
oraz przedsiębiorcy zagranicznego.
3.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, należy dołączyć dokumenty zawierające
1)
nazwę odbiorcy i przewożącego materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego
oraz ich siedzibę lub miejsce zamieszkania i adres,
2)
potwierdzenie, że odbiorca posiada pozwolenie na nabywanie lub przechowywanie materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
3)
określenie rodzaju i ilości przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego oraz sposobu ich zabezpieczenia,
4)
opis przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i
sposobu ich identyfikacji, z uwzględnieniem ich numeru rozpoznawczego ustalonego przez
Organizację Narodów Zjednoczonych,
5)
miejsce wprowadzenia materiałów wybuchowych do obrotu oraz potwierdzenie ich zgodności
z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa stosowanymi przy wprowadzaniu ich do obrotu,
6)
określenie środka transportu i trasy przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego.
W przypadku gdy odbiorca jest osobą zagraniczną lub przedsiębiorcą zagranicznym, do
wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 2, należy dołączyć kopię dokumentu potwierdzającego
uprawnienie osoby zagranicznej lub przedsiębiorcy zagranicznego do nabywania i przemieszczania
materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, wydanego na podstawie przepisów
obowiązujących w państwie jego siedziby lub miejsca zamieszkania.
W przypadku gdy weryfikacja dokumentów, o których mowa w art. 25, nie jest możliwa
lub jest znacznie utrudniona, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie przekazuje
Komisji Europejskiej informację w tej sprawie.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na przemieszczanie materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego, jeżeli przedsiębiorca albo kierownik jednostki
naukowej posiada pozwolenie na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego, a w przypadku osoby zagranicznej lub przedsiębiorcy zagranicznego,
gdy posiadają oni dokumenty, o których mowa w art. 25.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku,
o którym mowa w art. 24 ust. 2, uwzględniając obowiązek zawarcia w nim informacji,
o których mowa w art. 24 ust. 3.
W decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 2, określa się
1)
nazwę odbiorcy i przewożącego materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego
oraz ich siedzibę lub miejsce zamieszkania i adres, a także inne dane umożliwiające
bezpośredni z nimi kontakt,
2)
potwierdzenie, że odbiorca posiada pozwolenie na nabywanie lub przechowywanie materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
3)
rodzaj i ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
4)
opis przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i
sposobu ich identyfikacji, z uwzględnieniem ich numeru rozpoznawczego ustalonego przez
Organizację Narodów Zjednoczonych,
5)
miejsce wprowadzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego do
obrotu oraz potwierdzenie ich zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa
stosowanymi przy wprowadzaniu ich do obrotu, jeżeli materiały te będą wprowadzane
do obrotu,
6)
środek transportu i trasę przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do
użytku cywilnego.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia wydania zgody, o której mowa w art.
24 ust. 2, jeżeli przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej, osoba zagraniczna
albo przedsiębiorca zagraniczny nie spełniają wymagań określonych w art. 27 ust. 1,
a także z uwagi na zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki cofa zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 2,
jeżeli zostało cofnięte pozwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1.
3.
Odmowa wydania zgody albo jej cofnięcie wymaga uzasadnienia.
4.
Do postępowania w sprawie wydania, odmowy albo cofnięcia zgody stosuje się przepisy
Kodeksu postępowania administracyjnego.
1.
Przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego jest obowiązany posiadać
zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 2, i okazywać ją na żądanie organów kontroli drogowej,
celnej i granicznej.
2.
Organy kontroli drogowej, celnej i granicznej, w przypadku gdy przewożący materiały
wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego nie posiada zgody albo przewozi materiały
innego rodzaju lub w innej ilości niż określone w zgodzie, dokonują zatrzymania tych
materiałów.
3.
Organ, który dokonał zatrzymania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
zawiadamia o tym niezwłocznie ministra właściwego do spraw gospodarki, a także właściwego
konsula państwa, z którego materiały te zostały wysłane lub do którego są wysyłane.
4.
Sposób zatrzymania i postępowania z materiałami wybuchowymi przeznaczonymi do użytku
cywilnego określają odrębne przepisy.
1.
Odbiorca materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i przewożący te
materiały są obowiązani przechowywać zgodę przez okres nie krótszy niż ten, na który
została ona wydana.
2.
Odbiorca jest obowiązany okazywać kopię zgody na każde żądanie właściwych organów.
1.
Przemieszczający materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, w przypadku
gdy przemieszczenie tych materiałów będzie następować tranzytem przez państwa członkowskie
Unii Europejskiej, jest obowiązany zawiadomić właściwe organy tych państw o zamiarze
przemieszczania materiałów wybuchowych oraz uzyskać ich zgodę na tranzyt.
2.
W przypadku gdy prawo państwa członkowskiego Unii Europejskiej tego wymaga, odbiorca
jest obowiązany przekazać informacje, o których mowa w art. 28, organowi właściwemu
ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania odbiorcy materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego albo organowi państwa, przez które będzie następować tranzytem
przemieszczanie tych materiałów.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na tranzyt materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Przepisy art. 24 ust. 2, art. 27-31 stosuje się odpowiednio.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku poważnego zagrożenia obronności,
bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, w drodze decyzji
może zakazać przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
określając czas trwania tego zakazu oraz rodzaj materiałów nim objętych.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki może nakazać
zatrzymanie przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.
3.
Przepisy art. 30 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
4.
Decyzja, o której mowa w ust. 1 i 2, podlega rygorowi natychmiastowej wykonalności.
5.
Środki podjęte w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 nie mogą stanowić jakiejkolwiek
dyskryminacji któregokolwiek wysyłającego albo odbierającego, a także przewożącego
materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, oraz ukrytego ograniczenia w
obrocie tymi materiałami.
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki zawiadamia niezwłocznie Komisję Europejską o
podjętych środkach, o których mowa w ust. 1 i 2.
Przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego oraz odbiorca tych
materiałów są obowiązani udzielać właściwym organom państwa, z którego, do którego
lub przez które są przemieszczane te materiały, na ich żądanie, wszelkich informacji
dotyczących przemieszczanych materiałów i ich przemieszczania.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób gromadzenia
i przekazywania informacji, o których mowa w art. 28, 34, 39-41, mając na względzie
konieczność przekazywania tych informacji właściwym organom państw członkowskich Unii
Europejskiej i Komisji Europejskiej.
1.
Przedsiębiorca przemieszczający amunicję przez granicę, przed dokonaniem przemieszczenia,
jest obowiązany uzyskać zgodę na przemieszczenie organu właściwego państwa, z którego
amunicja ma być przemieszczona.
2.
W przypadku gdy amunicja znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organem
właściwym do wydania zgody jest minister właściwy do spraw gospodarki.
3.
Zgody udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.
4.
Wniosek powinien zawierać
1)
oznaczenie przedsiębiorcy, nabywcy amunicji albo odbiorcy amunicji oraz ich siedziby
lub miejsca zamieszkania i adresy,
2)
wskazanie miejsca przeznaczenia amunicji, do którego ma być ona przemieszczona,
3)
określenie rodzaju i ilości amunicji, która ma być przemieszczona oraz sposobu jej
zabezpieczenia,
4)
dane umożliwiające identyfikację amunicji, która ma być przemieszczona, oraz informacje
o kontroli przeprowadzonej zgodnie z umowami międzynarodowymi o wzajemnym uznawaniu
znaków kontrolnych broni małokalibrowej.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę, o której mowa w ust. 2, po sprawdzeniu
warunków, w jakich będzie odbywać się przemieszczenie amunicji, ze szczególnym uwzględnieniem
ochrony bezpieczeństwa ludzi, mienia i środowiska.
6.
Zgoda, o której mowa w ust. 2, powinna zawierać dane określone w ust. 4.
1.
Zgodę, o której mowa w art. 37 ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki wydaje
na okres trzech lat.
2.
Przepisy art. 29-31 stosuje się odpowiednio.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje amunicji,
której przemieszczanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może następować na
podstawie zgody, o której mowa w art. 37, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje informacje określone w rozporządzeniu,
o którym mowa w ust. 1, właściwym władzom państw członkowskich Unii Europejskiej.
Minister właściwy do spraw gospodarki zawiadamia o przemieszczaniu amunicji właściwe
organy państwa, do którego lub przez które będzie ona przemieszczana, najpóźniej z
chwilą rozpoczęcia przemieszczania amunicji.
Przepis art. 34 stosuje się odpowiednio do przemieszczania amunicji.
1.
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów
niebezpiecznych wymienionych w załączniku A, mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli
spełniają zasadnicze wymagania w rozumieniu ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie
niektórych ustaw, zwane dalej „zasadniczymi wymaganiami”, i są oznakowane CE.
2.
Wzór oznakowania CE, o którym mowa w ust.1, określa załącznik do ustawy.
3.
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego należy zaprojektować, wykonać
i dostarczyć w taki sposób, aby w przewidywanym okresie ich używania, w normalnych
i przewidywalnych warunkach, stwarzały jak najmniejsze zagrożenie dla życia i zdrowia
ludzi oraz mienia i środowiska.
4.
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego powinny odpowiadać charakterystykom
i właściwościom określonym przez producenta, w celu zapewnienia ich bezpieczeństwa
i niezawodności.
1.
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego należy zaprojektować i wykonać
w taki sposób, aby przy zastosowaniu odpowiednich metod technicznych można je było
poddać nieodwracalnemu unieszkodliwieniu, w sposób możliwie najmniej uciążliwy dla
środowiska.
2.
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego powinny być badane w rzeczywistych
warunkach. Jeżeli nie jest możliwe badanie tych materiałów w laboratorium, badanie
powinno zostać przeprowadzone w warunkach, w jakich materiał wybuchowy przeznaczony
do użytku cywilnego będzie używany.
3.
Badając materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego, należy dokonać jego oceny
z uwzględnieniem, jeżeli mają zastosowanie, następujących właściwości tego materiału
1)
budowy i właściwości charakterystycznych, w tym składu chemicznego, stanu skupienia
oraz, jeżeli jest to istotne, wymiarów i rozkładu wielkości ziaren składników,
2)
stabilności fizycznej i chemicznej, we wszystkich warunkach środowiskowych, na jakie
może być narażony, wrażliwości na uderzenie i tarcie,
3)
kompatybilności wszystkich składników w odniesieniu do ich fizycznej i chemicznej
stabilności,
4)
wymagań w stosunku do chemicznej czystości materiału wybuchowego przeznaczonego do
użytku cywilnego,
5)
odporności na działanie wody, jeżeli jest on przewidziany do stosowania w wilgotnym
lub mokrym otoczeniu i gdy bezpieczeństwo i niezawodność używania tego materiału może
ulec pogorszeniu pod wpływem wody,
6)
odporności na niskie i wysokie temperatury, jeżeli przewiduje się przechowywanie lub
stosowanie tego materiału w takich temperaturach, a chłodzenie lub ogrzewanie komponentu
lub całego materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego może mieć negatywny
wpływ na jego bezpieczeństwo i niezawodność,
7)
jego przydatności do użycia w warunkach niebezpiecznych, w szczególności w środowisku
zagrożonym metanem, wybuchem pyłu węglowego lub gorącymi masami, jeżeli ten materiał
jest przewidziany do stosowania w takich warunkach,
8)
cech bezpieczeństwa, polegających na zapobieganiu przedwczesnemu lub niezamierzonemu
zapłonowi lub wybuchowi,
9)
dotyczących prawidłowego ładowania i działania tego materiału, używanego zgodnie z
przeznaczeniem,
10)
odporności materiału, jego pokrycia lub innych składników na pogorszenie się jakości
tego materiału na skutek składowania, do upływu jego przydatności określonej przez
producenta.
4.
Podczas badania, o którym mowa w ust. 3, należy brać pod uwagę następujące informacje
1)
dotyczące urządzeń i akcesoriów potrzebnych do niezawodnego i bezpiecznego działania
materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego,
2)
o posiadaniu właściwych instrukcji, jeżeli są wymagane, oznaczeń dotyczących bezpiecznego
transportu, składowania, używania i pozbywania się materiału wybuchowego przeznaczonego
do użytku cywilnego, sporządzonych w języku lub językach kraju, w którym materiał
ten będzie używany.
1.
Materiały wybuchowe kruszące powinny spełniać następujące wymagania
1)
przewidziany sposób inicjowania wybuchu powinien zapewniać bezpieczną, niezawodną
i pełną detonację lub, w razie potrzeby, deflagrację kruszącego materiału wybuchowego
przeznaczonego do użytku cywilnego; w przypadku prochu dymnego dotyczy to zdolności
deflagracji, którą należy sprawdzić,
2)
pewnie i niezawodnie przenosić detonację poprzez kolumnę naboi, jeżeli materiały wybuchowe
przeznaczone do użytku cywilnego są w postaci naboi,
3)
produkty gazowe wytwarzane przez materiały wybuchowe przeznaczone do użytku podziemnego
mogą zawierać jedynie takie ilości tlenku węgla, tlenków azotu, innych gazów, par
lub stałych składników, które w zwykłych warunkach ruchowych kopalni nie wpływają
ujemnie na zdrowie.
2.
Lonty detonujące, prochowe, zapalające i rurki detonujące powinny spełniać następujące
wymagania
1)
powłoki lontów detonujących, zapalających i rurek detonujących powinny posiadać wystarczającą
wytrzymałość mechaniczną i odpowiednio zabezpieczać rdzeń materiału wybuchowego przed
normalnymi naprężeniami mechanicznymi,
2)
parametry dotyczące szybkości palenia się lontów powinny być podane i niezawodnie
dotrzymywane,
3)
lonty detonujące i rurki detonujące powinny być niezawodne, posiadać wystarczającą
zdolność inicjowania wybuchu oraz spełniać wymagania dotyczące składowania, nawet
w szczególnych warunkach klimatycznych.
3.
Zapalniki, w tym zapalniki zwłoczne, oraz przekaźniki powinny spełniać następujące
wymagania
1)
zapalniki powinny w pewny sposób inicjować detonację materiałów wybuchowych, dla których
są przeznaczone, w przewidywanych warunkach ich stosowania,
2)
opóźniacze do lontów muszą być zdolne do pewnego inicjowania wybuchu,
3)
wilgoć nie może mieć ujemnego wpływu na zdolność inicjowania,
4)
czasy opóźnień zapalników zwłocznych powinny być tak równomierne, aby prawdopodobieństwo
zachodzenia na siebie okresów opóźnień sąsiednich stopni czasowych było nieistotne,
5)
charakterystyka elektryczna zapalników elektrycznych powinna być wskazana na opakowaniu,
6)
przewody zapalników elektrycznych powinny posiadać wystarczającą izolację oraz odpowiednią
wytrzymałość mechaniczną, włączając niezawodne połączenie z zapalnikiem, z uwzględnieniem
przewidywanego zastosowania.
4.
Prochy i paliwa rakietowe powinny spełniać następujące wymagania
1)
nie mogą detonować podczas ich stosowania zgodnie z przeznaczeniem,
2)
muszą być stabilizowane, w szczególności prochy nitrocelulozowe i nitroglicerynowe,
w celu zabezpieczenia przed samorozkładem,
3)
stałe paliwa rakietowe w formie sprasowanej lub odlewanej nie mogą zawierać niepożądanych
pęknięć lub pęcherzyków gazowych, mogących wywrzeć niekorzystny wpływ na ich działanie.
Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii
Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę
zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007).
Za zgodne z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa uznaje się materiały wybuchowe
przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych
wymienionych w załączniku A, spełniające wymagania Polskich Norm wdrażających normy
zharmonizowane.
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów
niebezpiecznych wymienionych w załączniku A, poddaje się, w zależności od potrzeb,
następującym procedurom badania ich zgodności z zasadniczymi wymaganiami
1)
badaniu typu WE, wykonywanemu zgodnie z zasadami określonymi w art. 56-58, oraz do
wyboru producenta
a)
badaniu zgodności z typem, wykonywanym na zasadach określonych w art. 59, albo
b)
procedurze zapewnienia jakości produkcji, prowadzonej zgodnie z zasadami określonymi
w art. 60 i 61, zwanej dalej „systemem zapewnienia jakości produkcji”, albo
c)
procedurze zapewnienia jakości wyrobu, prowadzonej na zasadach określonych w art.
57, zwanej dalej „systemem zapewnienia jakości wyrobu”, albo
d)
sprawdzaniu wyrobu, na zasadach określonych w art. 59, albo też
2)
sprawdzaniu jednostkowemu, wykonanemu na zasadach określonych w art. 60.
Minister właściwy do spraw gospodarki notyfikuje jednostkę, która będzie dokonywała
oceny zgodności, oraz przekazuje informację, w terminie 30 dni od dnia jej notyfikacji,
do ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
1.
Jednostka notyfikowana, kierownik jednostki notyfikowanej oraz jej pracownicy odpowiedzialni
za przeprowadzanie procedur oceny zgodności materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego z zasadniczymi wymaganiami nie mogą być konstruktorami, producentami,
dostawcami lub instalatorami materiałów, które są przez nich kontrolowane, ani upoważnionym
przedstawicielem jakiejkolwiek z wymienionych grup.
2.
Kierownik jednostki notyfikowanej oraz jej pracownicy nie mogą zajmować się osobiście,
ani jako upoważnieni przedstawiciele, projektem, budową, marketingiem lub obsługą
materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Nie ogranicza to możliwości
wymiany informacji technicznej między wytwarzającymi te materiały a pracownikami jednostki
notyfikowanej.
3.
Pracownicy jednostki notyfikowanej przeprowadzają próby sprawdzające materiały wybuchowe
przeznaczone do użytku cywilnego zgodnie z zawodową uczciwością i techniczną wiedzą.
Pracownicy nie powinni ulegać żadnym formom nacisku i zachętom, zwłaszcza finansowym,
ze strony osób lub grup osób zainteresowanych wynikami badań.
4.
Jednostka notyfikowana powinna dysponować pracownikami o odpowiednich kwalifikacjach
oraz posiadać środki do realizacji zadań administracyjnych i technicznych związanych
z procedurami oceny zgodności. Jednostka ta powinna mieć również dostęp do sprzętu
wymaganego do przeprowadzenia specjalnych prób sprawdzających.
5.
Pracownicy jednostki notyfikowanej odpowiedzialni za kontrolę powinni
1)
odbyć szkolenie techniczne i zawodowe,
2)
posiadać dostateczną wiedzę w zakresie wykonywanych prób oraz odpowiednie doświadczenie
w ich wykonywaniu,
3)
posiadać odpowiednie kompetencje do opracowywania świadectw, protokołów oraz sprawozdań
wymaganych do zalegalizowania wykonywanych prób.
6.
Pracownicy jednostki notyfikowanej sporządzający sprawozdania z wykonywanych prób
powinni być bezstronni. Wynagrodzenie tych pracowników nie może być uzależnione od
ilości wykonywanych prób oraz od ich wyników.
7.
Pracownicy jednostki notyfikowanej są obowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej
w stosunku do wszystkich informacji uzyskanych w związku z wykonywanymi zadaniami.
8.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się, jeżeli o udzielenie informacji wystąpi organ administracji
rządowej, prokurator lub sąd.
1.
Badanie typu WE jest procedurą, przez którą jednostka notyfikowana upewnia się i stwierdza,
że egzemplarz - wzór reprezentujący daną produkcję materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego spełnia zasadnicze wymagania określone w ustawie.
2.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel składa wniosek o przeprowadzenie badania
typu WE w wybranej jednostce notyfikowanej.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać nazwę i adres producenta; jeżeli
wniosek jest składany przez jego upoważnionego przedstawiciela, dodatkowo imię i nazwisko
oraz adres przedstawiciela.
4.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, należy załączyć
1)
pisemne oświadczenie, że taki sam wniosek nie został złożony w innej jednostce notyfikowanej,
2)
dokumentację techniczną, o której mowa w ust. 6.
5.
Producent jest obowiązany udostępnić jednostce notyfikowanej egzemplarz wyrobu reprezentujący
daną produkcję, zwany dalej „typem”. Jednostka notyfikowana może zażądać kolejnych
egzemplarzy, jeżeli są one niezbędne do przeprowadzenia tych badań.
6.
Dokumentacja techniczna, w zakresie koniecznym do dokonania oceny zgodności wyrobu
z wymaganiami określonymi w ustawie, zawiera projekt, opis wykonania oraz funkcjonowania
wyrobu, a także
1)
ogólny opis typu,
2)
projekt koncepcyjny oraz rysunki techniczne i schematy części, podzespołów oraz obwodów,
3)
opisy i objaśnienia niezbędne do zrozumienia rysunków i schematów, o których mowa
w pkt 2, oraz funkcjonowania wyrobu,
4)
wykaz Polskich Norm, o których mowa w art. 45, stosowanych w całości lub częściowo,
oraz opisy rozwiązań zastosowanych celem spełnienia wymogów ustawy, jeżeli normy te
nie zostały zastosowane,
5)
wyniki dokonanych obliczeń konstrukcyjnych i przeprowadzonych badań, a także sprawozdania
z badań i testów.
1.
Podczas badania typu WE jednostka notyfikowana jest obowiązana
1)
sprawdzić dokumentację techniczną oraz zweryfikować, czy typ został wyprodukowany
zgodnie z tą dokumentacją, i rozpoznać elementy, które zostały zaprojektowane zgodnie
z odpowiednimi normami, o których mowa w art. 45, jak również te komponenty, które
zostały zaprojektowane bez stosowania odpowiednich norm,
2)
wykonać lub zlecić wykonanie odpowiednich badań i testów, aby stwierdzić, czy rozwiązania
przyjęte przez producenta spełniają zasadnicze wymagania określone w ustawie, jeżeli
normy, o których mowa w art. 45, nie zostały zastosowane,
3)
wykonać lub zlecić wykonanie odpowiednich badań i testów w celu stwierdzenia, czy
odpowiednie normy zostały zastosowane prawidłowo, jeżeli producent zadeklarował ich
stosowanie,
4)
uzgodnić z wnioskodawcą miejsce przeprowadzenia koniecznych badań i testów.
2.
Jeżeli typ spełnia wymagania określone w ustawie, jednostka notyfikowana wydaje wnioskodawcy
świadectwo badania typu WE.
3.
Świadectwo badania typu WE powinno zawierać nazwę i adres producenta, wyniki badań
i informacje konieczne do identyfikacji zatwierdzonego typu. Kopie dokumentacji technicznej
pozostawia się w jednostce notyfikowanej.
4.
Jednostka notyfikowana, odmawiając wydania świadectwa badania typu WE, jest obowiązana
przedstawić szczegółowe uzasadnienie tej odmowy.
5.
Producent informuje jednostkę notyfikowaną o wszelkich zmianach zatwierdzonego wyrobu,
jeżeli takie zmiany mogą mieć wpływ na jego zgodność z zasadniczymi wymaganiami lub
zalecanymi warunkami stosowania tego wyrobu.
6.
Wszelkie zmiany dokonywane w zatwierdzonym wyrobie wymagają dodatkowego ich zatwierdzenia
przez jednostkę notyfikowaną. Dodatkowe zatwierdzenie jest wydawane w formie załącznika
do pierwszego świadectwa badania typu WE.
1.
Jednostka notyfikowana przekazuje innym jednostkom notyfikowanym informacje dotyczące
wydanych i wycofanych świadectw badania typu WE oraz załączników do nich.
2.
Jednostka notyfikowana wycofuje świadectwo badania typu WE, jeżeli materiał wybuchowy
przeznaczony do użytku cywilnego jest niezgodny z typem opisanym w tym świadectwie
oraz wymaganiami ustawy.
3.
Jednostki notyfikowane, które nie przeprowadziły badań, o których mowa w art. 46 pkt
1, mogą otrzymywać kopie świadectw tych badań oraz załączników do nich.
4.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel przechowuje kopie świadectw badań typu
WE oraz dokumentacji technicznej przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji
danego wyrobu.
5.
W przypadku gdy producent, jego upoważniony przedstawiciel, nie mają siedziby na terytorium
państw członkowskich Unii Europejskiej, obowiązek udostępniania dokumentacji technicznej
spoczywa na osobie, która wprowadza dany wyrób do obrotu.
1.
Badanie zgodności z typem, o którym mowa w art. 46 pkt 1 lit. a), stanowi tę część
procedury, przez którą producent lub jego upoważniony przedstawiciel zapewnia i oświadcza,
że dane materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym
w świadectwie badania typu WE i spełniają wymagania określone w ustawie. Producent
umieszcza oznakowanie CE na tym materiale oraz sporządza pisemną deklarację zgodności.
2.
Producent jest obowiązany podjąć wszelkie konieczne środki, aby zapewnić, że proces
produkcji gwarantuje zgodność wyprodukowanego wyrobu z typem opisanym w świadectwie
badania typu WE oraz z zasadniczymi wymaganiami określonymi w ustawie.
3.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel przechowuje kopię deklaracji zgodności
przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego wyrobu.
4.
Przepis art. 50 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
5.
Jednostka notyfikowana wybrana przez producenta prowadzi lub zleca przeprowadzenie
badań, o których mowa w ust. 1, w określonych odstępach czasu. Odpowiednia próbka
gotowych wyrobów pobrana na miejscu przez pracownika jednostki notyfikowanej jest
poddawana badaniom i próbom określonym w odpowiedniej normie lub normach, o których
mowa w art. 45, albo w odrębnych przepisach. Jeżeli jedna lub więcej badanych próbek
wyrobów nie spełnia wymagań, jednostka notyfikowana podejmuje odpowiednie działania.
6.
W procesie produkcji producent zamieszcza na wyrobie symbol identyfikacyjny jednostki
notyfikowanej na jej odpowiedzialność.
1.
System zapewnienia jakości produkcji jest procedurą, przez którą producent, który
spełnia wymagania określone w ust. 2, zapewnia i oświadcza, że określone materiały
wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie
badania typu WE i spełniają wymagania ustawy.
2.
Producent zamieszcza oznakowanie CE na każdym materiale wybuchowym przeznaczonym do
użytku cywilnego oraz sporządza pisemną deklarację zgodności. Obok oznakowania CE
zamieszcza się symbol identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za kontrolę,
o której mowa w art. 56 ust. 2.
3.
Producent jest obowiązany stosować zatwierdzony system zapewnienia jakości produkcji,
kontroli produktu finalnego i badań, o którym mowa w ust. 4-7 oraz w art. 56 i 57,
poddawać się kontroli jednostki notyfikowanej, o której mowa w art. 56 ust. 2.
4.
Producent składa do wybranej przez siebie jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie
oceny systemu jakości dla określonych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać informacje odnoszące się do danego
rodzaju materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego.
6.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy załączyć
1)
dokumentację systemu zapewnienia jakości,
2)
dokumentację techniczną dotyczącą zatwierdzonego typu oraz kopię świadectwa badania
typu WE.
7.
System zapewnienia jakości produkcji zapewnia zgodność materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego z typem opisanym w świadectwie badania typu WE oraz z wymaganiami
określonymi w ustawie. Producent uwzględnione zasadnicze wymagania dokumentuje w systematyczny
i uporządkowany sposób, w postaci pisemnych instrukcji.
8.
Dokumentacja, o której mowa w ust. 7, zawiera opis
1)
celów zapewnienia jakości, struktury organizacyjnej, obowiązków kierownictwa w odniesieniu
do jakości produkcji materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
2)
technologii procesu produkcji, kontroli i zapewnienia jakości, procesów i systematycznych
działań, które będą przeprowadzane,
3)
badań i testów, które będą prowadzone przed, w czasie i po procesie produkcji, a także
częstotliwości ich przeprowadzania,
4)
sposobów dokumentowania kontroli jakości, takich jak: sprawozdania z kontroli, wyniki
badań i wzorcowania, raporty dotyczące kwalifikacji zatrudnionych pracowników,
5)
środków monitorowania, w celu osiągania żądanej jakości materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego, oraz skuteczności działania systemu kontroli jakości.
1.
Jednostka notyfikowana ocenia system zapewnienia jakości produkcji celem określenia,
czy spełnia on wymagania, o których mowa w art. 53 ust. 7. Uznaje się, że systemy
kontroli jakości, do których zostały zastosowane odpowiednie normy zharmonizowane,
są zgodne z tymi wymaganiami.
2.
Zespół audytorów, w którego skład wchodzi przynajmniej jedna osoba z doświadczeniem
w zakresie oceny technologii danego wyrobu, dokonuje oceny systemu zapewnienia jakości
produkcji w zakładzie producenta.
3.
Zespół, o którym mowa w ust. 2, zawiadamia producenta o wyniku przeprowadzonego audytu
i podjętej decyzji. Zawiadomienie powinno zawierać także wnioski z badań i należycie
uzasadnioną decyzję dotyczącą oceny systemu zapewnienia jakości produkcji.
1.
Do obowiązków producenta należy
1)
wypełnianie zobowiązań wynikających z zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości produkcji,
2)
dbanie o skuteczne jego funkcjonowanie,
3)
informowanie jednostki notyfikowanej, która zatwierdziła system zapewnienia jakości
produkcji, o wszelkich proponowanych zmianach tego systemu.
2.
Jednostka notyfikowana ocenia proponowane zmiany systemu zapewnienia jakości produkcji
oraz decyduje, czy zmieniony system odpowiada wymaganiom, o których mowa w art. 53
ust. 7 i 8, lub czy jest wymagana jego ponowna ocena.
3.
Jednostka notyfikowana zawiadamia producenta o wynikach oceny, o której mowa w ust.
2. Zawiadomienie powinno zawierać wnioski z badań i należycie uzasadnioną decyzję
dotyczącą oceny systemu zapewnienia jakości produkcji.
1.
Jednostka notyfikowana sprawuje nadzór nad systemem zapewnienia jakości produkcji
w celu upewnienia się, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego
systemu.
2.
Nadzór, o którym mowa w ust. 1, jest realizowany w następujący sposób
1)
producent umożliwia dostęp jednostce notyfikowanej w celach kontrolnych do pomieszczeń
produkcyjnych, kontrolnych, badawczych i magazynowych oraz przekazuje jej potrzebne
informacje, a w szczególności
a)
dokumentację systemu kontroli jakości,
b)
zapisy kontroli jakości - sprawozdania z kontroli oraz wyniki badań i wzorcowania,
raporty dotyczące kwalifikacji zatrudnionych pracowników,
2)
jednostka notyfikowana przeprowadza okresowe audyty, aby upewnić się, że producent
utrzymuje i stosuje system zapewnienia jakości produkcji oraz udostępnia producentowi
sprawozdania z tych audytów,
3)
jednostka notyfikowana dodatkowo może przeprowadzać u producenta niezapowiedziane
kontrole.
3.
Podczas kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 3, jednostka notyfikowana może przeprowadzać
badania lub zlecić ich przeprowadzenie, w celu zweryfikowania, czy system zapewnienia
jakości produkcji funkcjonuje prawidłowo.
4.
Jednostka notyfikowana przekazuje producentowi sprawozdanie z kontroli, o której mowa
w ust. 2, oraz z przeprowadzonych badań.
5.
Producent przechowuje do wglądu organów administracji rządowej, prokuratora lub sądu,
przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego wyrobu
1)
dokumentację załączoną do wniosku, o którym mowa w art. 53 ust. 4,
2)
dokumentację dotyczącą zmian, o których mowa w art. 55 ust. 2,
3)
decyzje i sprawozdania z przeprowadzonych audytów i kontroli, o której mowa w ust.
2 pkt 3 oraz w ust. 3, opracowane przez jednostkę notyfikowaną.
6.
Jednostka notyfikowana przekazuje innym jednostkom notyfikowanym informacje dotyczące
wydanych oraz cofniętych zatwierdzeń systemów zapewnienia jakości produkcji.
1.
System zapewnienia jakości wyrobu jest procedurą, przez którą producent, który wypełnia
zobowiązania, o których mowa w ust. 3, zapewnia i oświadcza, że dane materiały wybuchowe
przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie badania
typu WE.
2.
Producent zamieszcza oznakowanie CE na każdym materiale wybuchowym przeznaczonym do
użytku cywilnego oraz sporządza pisemną deklarację zgodności. Obok oznakowania CE
zamieszcza się symbol identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za nadzór
nad tym systemem.
3.
Producent jest obowiązany stosować zatwierdzony system jakości kontroli gotowego materiału
wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego oraz badań, o których mowa w ust. 4
i 6, a także poddawać się kontroli.
4.
Producent składa do wybranej przez siebie jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie
oceny systemu jakości kontroli określonych materiałów wybuchowych przeznaczonych do
użytku cywilnego.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać informacje odnoszące się do danego
rodzaju materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.
6.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy załączyć
1)
dokumentację systemu zapewnienia jakości wyrobu,
2)
dokumentację techniczną należącą do zatwierdzonego typu oraz kopię świadectwa badania
typu WE.
7.
W ramach systemu zapewnienia jakości wyrobu materiał wybuchowy przeznaczony do użytku
cywilnego jest poddawany odpowiednim badaniom, określonym w stosownych normach, o
których mowa w art. 45, lub innym podobnym testom, celem zweryfikowania jego zgodności
z zasadniczymi wymaganiami określonymi w ustawie.
1.
Producent dokumentuje, w systematyczny i uporządkowany sposób, uwzględnione przepisy
i zasadnicze wymagania w postaci pisemnych instrukcji.
2.
Dokumentacja, o której mowa w ust. 1, powinna pozwolić na jednoznaczną interpretację
procedur zapewnienia jakości, planów i zapisów kontroli jakości oraz zawierać w szczególności
opisy
1)
celów kontroli jakości, struktury organizacyjnej, obowiązków kierownictwa w odniesieniu
do jakości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
2)
badań i testów, które będą prowadzone po procesie produkcji,
3)
środków monitorowania skuteczności działania systemu,
4)
przeprowadzonych kontroli jakości - sprawozdań z kontroli oraz wyników badań i kalibrowania,
raporty dotyczące kwalifikacji zaangażowanego personelu.
3.
Przepis art. 54 stosuje się odpowiednio do oceny systemu jakości kontroli.
4.
Przepisy art. 55 stosuje się odpowiednio do obowiązków producenta wynikających z zatwierdzonego
systemu jakości kontroli.
5.
Przepis art. 56 stosuje się odpowiednio do nadzoru sprawowanego przez jednostkę notyfikowaną
nad systemem jakości kontroli.
1.
Sprawdzenie wyrobu, o którym mowa w art. 46 pkt 1 lit. d), jest procedurą, przez którą
producent lub jego upoważniony przedstawiciel sprawdza i zaświadcza, że materiały
wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie
badań typu WE i spełniają odpowiednie wymagania określone w ustawie.
2.
Producent jest obowiązany do
1)
zapewnienia wszelkich koniecznych środków w procesie produkcji, aby proces ten zapewniał
zgodność materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego z typem opisanym
w świadectwie badania typu WE oraz z wymaganiami określonymi w ustawie, a także
2)
umieszczania oznakowania CE na każdym z tych materiałów i oporządzania deklaracji
zgodności.
3.
Podczas sprawdzania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego jednostka
notyfikowana przeprowadza odpowiednie badania i testy, w celu potwierdzenia zgodności
tych materiałów z wymaganiami określonymi w ustawie, stosując metody, o których mowa
w ust. 4. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany do przechowywania
kopii deklaracji zgodności przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego
wyrobu.
4.
Sprawdzanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego przez ich badanie
i testowanie jest procedurą, zgodnie z którą
1)
materiały te poddaje się indywidualnie badaniom oraz testom ustalonym w odpowiednich
normach, o których mowa w art. 45, lub innym testom, celem sprawdzenia ich zgodności
z odpowiednim typem i wymaganiami określonymi w ustawie,
2)
jednostka notyfikowana zamieszcza lub powoduje zamieszczenie swojego symbolu identyfikacyjnego
na każdym zatwierdzonym materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego i sporządza
pisemny certyfikat zgodności na podstawie przeprowadzonych testów,
3)
producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany do udostępnienia, na
każde żądanie, certyfikatu zgodności wystawionego przez jednostkę notyfikowaną.
1.
Sprawdzanie jednostkowe jest procedurą, przez którą producent sprawdza i zaświadcza,
że materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, dla których został wydany
certyfikat zgodności, są zgodne z odpowiednimi wymaganiami określonymi w ustawie.
Producent umieszcza oznakowanie CE na tym materiale i sporządza deklarację zgodności.
2.
Jednostka notyfikowana bada materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego i
przeprowadza badania określone w normach, o których mowa w art. 45, lub inne badania,
celem potwierdzenia jego zgodności z odpowiednimi wymaganiami określonymi w ustawie.
3.
Na podstawie pozytywnych wyników badań, o których mowa w ust. 2, jednostka notyfikowana
zamieszcza lub powoduje zamieszczenie swojego symbolu identyfikacyjnego na dopuszczonym
do obrotu materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego i sporządza deklarację
zgodności.
4.
Sporządzona przez producenta dokumentacja techniczna powinna umożliwiać dokonanie
oceny zgodności materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami
określonymi w ustawie oraz powinna ułatwiać zrozumienie konstrukcji, metod produkcji
i sposobu funkcjonowania tego materiału.
5.
Dokumentacja, o której mowa w ust. 4, powinna zawierać
1)
ogólny opis typu,
2)
projekt koncepcyjny i rysunki techniczne oraz schematy części, podzespołów, obwodów,
3)
opisy i objaśnienia konieczne do zrozumienia rysunków technicznych, schematów oraz
działania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego lub systemu zabezpieczającego,
4)
wykaz norm, o których mowa w art. 45, zastosowanych w całości lub częściowo, oraz
opisy rozwiązań przyjętych w celu spełnienia zasadniczych wymagań określonych w ustawie,
jeżeli normy nie zostały zastosowane,
5)
wyniki wykonanych obliczeń konstrukcyjnych, przeprowadzonych badań,
6)
sprawozdania z badań i testów.
1.
Oznakowanie CE powinno być umieszczone na materiałach wybuchowych przeznaczonych do
użytku cywilnego w sposób widoczny, czytelny i trwały lub, jeżeli jest to niemożliwe,
na przymocowanej do nich tabliczce znamionowej albo, jeżeli metody te nie są możliwe
do zastosowania, na opakowaniu. Tabliczka znamionowa powinna być tak zaprojektowana,
aby nie było możliwe jej ponowne użycie.
2.
Zabrania się umieszczania na materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
napisów, które są podobne do oznakowania CE i mogą wprowadzać w błąd. Wszelkie inne
oznaczenia mogą być umieszczane na tych materiałach pod warunkiem, że nie ograniczą
one widoczności i czytelności tego oznakowania.
3.
Jeżeli w wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzanych na podstawie odrębnych przepisów,
zostanie stwierdzone, że oznakowanie CE niewłaściwie umieszczono, producent, jego
upoważniony przedstawiciel albo osoba odpowiedzialna za wprowadzenie materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego do obrotu są obowiązane do przywrócenia tych materiałów
do stanu zgodnego z przepisami ustawy.
1.
Jeżeli w wyniku czynności kontrolnych, o których mowa w art. 61 ust. 3, zostanie stwierdzone,
że materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego oznakowany CE i używany zgodnie
z przeznaczeniem może narażać na niebezpieczeństwo, minister właściwy do spraw gospodarki
może, w drodze decyzji administracyjnej, nakazać wycofanie tych materiałów z obrotu,
zakazać wprowadzania ich do obrotu lub ograniczyć ich przemieszczanie, informując
niezwłocznie o tym Komisję Europejską, wraz z podaniem przyczyny podjętej decyzji,
a w szczególności wskazując, czy niezgodność jest spowodowana
1)
niespełnieniem zasadniczych wymagań,
2)
niewłaściwym zastosowaniem norm, o których mowa w art. 45, lub
3)
wadliwością stosowanych norm, o których mowa w art. 45.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze decyzji administracyjnej, ograniczyć
lub zabronić wprowadzania do obrotu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego lub nakazać ich wycofanie z obrotu, jeżeli nie zostaną spełnione wymagania,
o których mowa w art. 61 ust. 3.
3.
Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli oznakowanie CE jest umieszczone na
materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego, który nie spełnia zasadniczych
wymagań. W takim przypadku minister właściwy do spraw gospodarki może zastosować sankcje,
określone w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie
niektórych ustaw, w stosunku do osoby, która umieściła oznakowanie na tym materiale wybuchowym.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki informuje
niezwłocznie Komisję Europejską.
Kto dokonuje przemieszczenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
albo amunicji bez wymaganej zgody,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 3.
W razie skazania za przestępstwo, o którym mowa w art. 63, sąd orzeka przepadek materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, amunicji, a także innych przedmiotów,
które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa albo pochodzących
bezpośrednio z przestępstwa, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.
1.
Kto udaremnia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy w zakresie
przechowywania, posiadania, używania lub przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego,
podlega karze grzywny.
2.
Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do
użytku cywilnego uzyskane na podstawie dotychczasowych przepisów oraz zezwolenia na
nabywanie i przechowywanie środków strzałowych wydane na podstawie przepisów Prawa
geologicznego i górniczego zachowują ważność przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia
w życie ustawy.
W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 6 w pkt 12 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 13 w brzmieniu
„
13)
środkami strzałowymi są materiały wybuchowe w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca
2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117,
poz. 1007).
”
;
2)
w art. 78 ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia
1)
szczegółowe zasady przechowywania i używania środków strzałowych w zakładach górniczych,
2)
szczegółowe zasady przechowywania i używania sprzętu strzałowego w zakładach górniczych
- kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego i bezpieczeństwa pracowników
zatrudnionych przy przechowywaniu lub używaniu środków strzałowych i sprzętu strzałowego
w poszczególnych rodzajach zakładów górniczych oraz przy wykonywaniu robót górniczych.
”
;
3)
w art. 109
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Organy nadzoru górniczego wydają, w drodze decyzji administracyjnej
1)
zezwolenia na oddanie do ruchu w zakładzie górniczym obiektów, maszyn i urządzeń,
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 78 ust. 1,
2)
pozwolenia na używanie środków strzałowych w zakładach górniczych,
3)
zezwolenia na przechowywanie i używanie sprzętu strzałowego w zakładach górniczych.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu
„
2a.
Organy właściwe w sprawach wydawania pozwoleń na nabywanie i przechowywanie środków
strzałowych w zakładach górniczych określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r.
o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz.
1007).
”
,
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
Przepisy ust. 1-2a stosuje się odpowiednio do
1)
bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w
tym w podziemnych wyrobiskach górniczych,
2)
wykonywania robót geologicznych.
”
W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
(Dz. U. Nr 53, poz. 549, z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu
„
4)
przemieszczania amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych,
w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007).
”
;
2)
w art. 11 w pkt 7 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje pkt 8 w brzmieniu
„
8)
używania broni sygnałowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych
oraz w trakcie imprez sportowych.
”
;
3)
po art. 44 dodaje się art. 44a w brzmieniu
„
Art. 44a.
Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii
Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę
zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007).
”
W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie
wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią
o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
(Dz. U. Nr 67, poz. 679 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676) w art. 3 w ust. 2 w pkt 1 w lit. a) skreśla się wyrazy „z wyłączeniem amunicji, o której mowa w pkt 3,”.
Tracą moc art. 19 i art. 24-26, a także art. 27,28 i 32-35 w części dotyczącej materiałów wybuchowych
ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych
(Dz. U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 88, poz. 554 i Nr 114, poz. 740, z 1999 r. Nr 53, poz. 549 oraz z 2001 r. Nr 67, poz. 679).
Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej czynności
wykonywane przez organy kontroli granicznej i celnej, o których mowa w art. 30 ust.
1 i 2, nie są czynnościami z zakresu kontroli ruchu granicznego albo kontroli celnej.
1.
Przepisy ustawy dotyczące oznakowania CE i posługiwania się tym oznakowaniem stosuje
się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej,
chyba że wcześniej stosowna umowa międzynarodowa zezwoli na umieszczanie oznakowania
CE na wyrobach produkowanych przez polskich przedsiębiorców.
2.
Przepis ust. 1 nie uchybia możliwości umieszczania na wyrobach i posługiwania się
oznakowaniem CE na podstawie prawa państw obcych.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy rozdziału
3, 4 i 5 wchodzą w życie od dnia 1 stycznia 2003 r.