Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o świadczeniu dla cywilnych ofiar wojny.

Ustawa określa zasady ustalania i realizacji świadczenia dla cywilnych ofiar wojny.

Cywilnymi ofiarami wojny w rozumieniu ustawy są obywatele polscy, posiadający stałe

miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, którzy doznali naruszenia sprawności

organizmu powodującego całkowitą i trwałą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji

1)

na skutek działań wojennych w latach 1939-1947, nie wchodząc w skład formacji wojskowych,

zmilitaryzowanych służb państwowych i ruchu oporu,

2)

na skutek eksplozji niewybuchów pozostałych z okresu wojny 1939-1945, na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zdarzenie naruszające sprawność organizmu miało

miejsce w okresie wojny 1939-1945 lub po wojnie, nie później jednak niż do dnia 15

listopada 1956 r., zaś całkowita i trwała niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji

została stwierdzona w ciągu 5 lat od dnia zdarzenia.

1.

Cywilnym ofiarom wojny przysługuje świadczenie pieniężne określone w ustawie.

2.

Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest samoistne.

3.

Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, wynosi miesięcznie 50% kwoty najniższej renty

z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą

zawodową, obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy.

4.

Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest waloryzowane na zasadach wynikających z

przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Świadczenie, o którym mowa w art. 3, i koszty jego obsługi finansowane jest z budżetu

państwa.

1.

Prawo do świadczenia pieniężnego ustalają i świadczenie wypłacają organy rentowe w

rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Świadczenie pieniężne wypłacane jest

1)

wraz z emeryturą lub rentą - osobie pobierającej emeryturę lub rentę,

2)

kwartalnie, w trzecim miesiącu kwartału - osobie mającej ustalone prawo do emerytury

lub renty, której wypłata została zawieszona,

3)

kwartalnie, w trzecim miesiącu kwartału - osobie niemającej ustalonego prawa do emerytury

lub renty, osobie mającej ustalone prawo do emerytury lub renty przez inny organ emerytalno-rentowy

albo osobie pobierającej świadczenie o charakterze rentowym z instytucji zagranicznych.

3.

Świadczenie pieniężne jest wypłacane osobie uprawnionej, mającej stałe miejsce zamieszkania

na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Świadczenie przyznaje się na udokumentowany wniosek osoby uprawnionej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać dokumentację medyczną z okresu

zdarzenia, o którym mowa w art. 2, potwierdzającą zaistnienie tego zdarzenia oraz

inne dowody, potwierdzające związek przyczynowy tego zdarzenia z powstałą całkowitą

i trwałą niezdolnością do pracy i samodzielnej egzystencji.

3.

O całkowitej i trwałej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji, dacie jej

powstania oraz związku przyczynowym ze zdarzeniem, o którym mowa w art. 2, orzeka

lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Prawo do świadczenia ustala organ rentowy w formie decyzji.

2.

Od decyzji organu rentowego przysługują osobie uprawnionej środki odwoławcze przewidziane

dla emerytur i rent w odrębnych przepisach.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.