Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

1

Ustawa określa obowiązki i prawa urzędników państwowych oraz innych pracowników zatrudnionych

w

1)

Kancelarii Sejmu,

2)

Kancelarii Senatu,

3)

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

3a)

(skreślony),

4)

(skreślony),

5)

(skreślony),

6)

Biurze Trybunału Konstytucyjnego,

7)

Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich,

7a

Biurze Rzecznika Praw Dziecka,

8)

Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,

9

Krajowym Biurze Wyborczym,

9a

Biurze Rzecznika Interesu Publicznego,

10)

Państwowej Inspekcji Pracy,

11)

(skreślony),

12)

regionalnych izbach obrachunkowych,

13

Biurze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych,

14

Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

2

Ustawa określa obowiązki i prawa osób zatrudnionych w

1)

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2)

urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów

oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,

3)

urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych

organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji

rządowej,

4)

Rządowym Centrum Studiów Strategicznych,

4a

Rządowym Centrum Legislacji,

5)

komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat

pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników

powiatowych służb, inspekcji i straży,

wobec których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255).

W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54, z 1972

r. Nr 23, poz. 166, z 1974 r. Nr 39, poz. 231 i z 1980 r. Nr 4, poz. 8) w art. 47

wyrazy «dla członków Biura Orzecznictwa oraz dla innych pracowników tego Sądu» zastępuje

się wyrazami «oraz członków Biura Orzecznictwa tego Sądu».

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1989 r.

1.

Począwszy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy z pracownikami urzędów państwowych,

wymienionych w art. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych wymienionej w art.

1 niniejszej ustawy, nie nawiązuje się stosunku pracy na podstawie mianowania. Nawiązanie

stosunku pracy następuje na podstawie umowy o pracę lub, jeżeli przepisy szczególne

tak stanowią, na podstawie powołania.

2.

(skreślony).

3.

Stosunki pracy nawiązane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania

pozostają w mocy i mogą być zmieniane i rozwiązywane na zasadach określonych w ustawie

o pracownikach urzędów państwowych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku

przeniesienia urzędnika mianowanego, o którym mowa w art. 10 ust. 2 ustawy o pracownikach

urzędów państwowych, przepisu ust. 1 nie stosuje się.

4.

Do mianowania pracowników niewymienionych w ust. 1 stosuje się dotychczasowe zasady.

Postępowanie dyscyplinarne w sprawie niezakończonej prawomocnym orzeczeniem przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczy się według przepisów tej ustawy.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określa stanowiska, na których w urzędach wymienionych w art. 1 zatrudniani pracownicy

są urzędnikami państwowymi w rozumieniu ustawy,

2)

może rozciągnąć w całości lub w części przepisy ustawy na pracowników innych urzędów

państwowych niż określone w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Przepisy art. 131 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 1 niniejszej ustawy i w brzmieniu

określonym niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio do pracowników, którzy pobierali

wynagrodzenie ze środków budżetu państwa i podjęli pracę po ustaniu zatrudnienia w

urzędzie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Urzędnikiem państwowym może być osoba, która

1)

jest obywatelem polskim,

2)

ukończyła osiemnaście lat życia i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta

z pełni praw publicznych,

3)

jest nieskazitelnego charakteru,

4)

ma odpowiednie wykształcenie i odbyła aplikację administracyjną,

5)

posiada stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku.

Ukończenie z wynikiem pozytywnym, przed dniem wejścia w życie ustawy, aplikacji legislacyjnej

prowadzonej w Urzędzie Rady Ministrów jest równoznaczne ze zdaniem egzaminu, o którym

mowa w art. 71 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1 niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

(skreślone).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Aplikacja administracyjna ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie pracownika

podejmującego po raz pierwszy pracę w urzędzie państwowym do należytego wykonywania

obowiązków urzędnika państwowego.

2.

Aplikacja administracyjna trwa dwanaście miesięcy i kończy się oceną kwalifikacyjną.

Kierownik urzędu może zaliczyć na poczet aplikacji uprzednie zatrudnienie aplikanta

i skrócić mu okres aplikacji do sześciu miesięcy.

3.

Aplikant, który otrzymał pozytywną ocenę kwalifikacyjną, powinien być zatrudniony

na stanowisku, do którego został przygotowany w toku aplikacji.

4.

Aplikant, który otrzymał negatywną ocenę kwalifikacyjną, może być zatrudniony na stanowisku,

do którego objęcia nie jest wymagana aplikacja administracyjna.

5.

Ponownej ocenie kwalifikacyjnej poddaje się aplikanta po rocznej pracy na stanowisku,

o którym mowa w ust. 4.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb odbywania aplikacji,

wykaz stanowisk objętych aplikacją, a także zasady i wypadki dopuszczające zaliczenie

aplikacji oraz zwolnienie od jej odbywania.

1.

Kierownik urzędu może skierować urzędnika mającego wykształcenie prawnicze do odbycia

aplikacji legislacyjnej. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i urzędnika, związane ze

skierowaniem na aplikację legislacyjną, określa umowa zawarta między kierownikiem

urzędu a urzędnikiem.

2.

Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.

3.

Szczegółowe zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji określają odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia.

Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia

włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia nie mogą być zatrudnieni w tym samym

urzędzie, jeżeli powstałby między tymi osobami stosunek służbowej podległości.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, urzędnikowi państwowemu można zlecić, na okres

do trzech miesięcy w roku kalendarzowym, wykonywanie innej pracy niż określona w akcie

mianowania lub w umowie o pracę, zgodnej z jego kwalifikacjami. W okresie tym przysługuje

mu wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego.

1a

W razie reorganizacji urzędu urzędnika państwowego mianowanego

1b

Jeżeli jest to konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu, urzędnika państwowego

mianowanego

2.

Urzędnika państwowego można, na jego wniosek lub za jego zgodą, przenieść do pracy

w innym urzędzie w tej samej lub innej miejscowości. Przeniesienia dokonuje kierownik

urzędu, w którym urzędnik ten ma być zatrudniony, w porozumieniu z kierownikiem urzędu

dotychczas zatrudniającego urzędnika.

3.

W uzasadnionych wypadkach urzędnik państwowy mianowany

4.

Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, bez zgody zainteresowanego, do urzędu

mającego siedzibę w innej miejscowości kobiety w ciąży lub urzędnika państwowego sprawującego

opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu lat, a także w wypadkach, gdy stoją temu

na przeszkodzie ważne względy osobiste lub rodzinne urzędnika.

5.

W razie trwałej utraty zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej orzeczeniem

komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

1.

Urzędnik państwowy zostaje z mocy prawa zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych

w razie tymczasowego aresztowania do czasu wygaśnięcia stosunku pracy, chyba że wcześniej

rozwiązano z nim stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy lub upłynął już okres

wypowiedzenia przed tymczasowym aresztowaniem urzędnika.

2.

Wynagrodzenie w okresie tymczasowego aresztowania urzędnika państwowego ulega ograniczeniu

do połowy. Jeżeli zapadł wyrok uniewinniający lub postępowanie karne zostało umorzone,

urzędnikowi państwowemu wypłaca się pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie

karne umorzono warunkowo lub na podstawie amnestii, a zainteresowany w przepisanym

trybie nie domagał się rehabilitacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1989 r.

1.

Kierownik urzędu może zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych urzędnika państwowego

mianowanego

2.

Zawieszenie, o którym mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż trzy miesiące.

3.

W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, urzędnik państwowy mianowany

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 marca 1990 r.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym

1)

otrzymania ujemnej oceny kwalifikacyjnej, potwierdzonej ponowną ujemną oceną, która

nie może być dokonana wcześniej niż po upływie trzech miesięcy,

2

likwidacji urzędu lub jego reorganizacji, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie urzędnika

państwowego mianowanego

3)

niezawinionej utraty uprawnień wymaganych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku,

4)

trwałej utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do pracy na zajmowanym stanowisku,

stwierdzonej orzeczeniem komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia

5

nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów dotyczących ogółu pracowników.

2.

Okres wypowiedzenia stosunku pracy wynosi trzy miesiące i kończy się ostatniego dnia

miesiąca.

3.

W wypadkach określonych w ust. 1 pkt 3 urząd powinien zaproponować urzędnikowi państwowemu

mianowanemu

4

Do rozwiązania stosunku pracy w wypadkach określonych w ust. 1 pkt 1-3 stosuje się przepis art. 38 Kodeksu pracy.

1.

W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym

2.

W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik pobiera zasiłek wychowawczy,

chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu

obniżeniu.

3.

Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do okresów

pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do okresów

zatrudnienia w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym

1)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia praw publicznych albo prawa wykonywania

zawodu,

2)

prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie,

3)

zawinionej utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.

2

Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanymart. 53 Kodeksu pracy.

4.

Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanymKodeksie pracy oraz przepisach szczególnych.

Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym

W okresie wypowiedzenia urzędnik państwowy mianowany

Postanowienia niniejszego rozdziału nie naruszają przepisów dotyczących szczególnej

ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.

1

Urzędnik państwowy jest obowiązany chronić interesy państwa oraz prawa i słuszne interesy

obywateli.

2

Urzędnik państwowy obowiązany jest w szczególności

1)

przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa,

2)

strzec autorytetu Rzeczypospolitej Polskiej oraz dążyć do pogłębiania zaufania obywateli

do organów państwa,

3)

racjonalnie gospodarować środkami publicznymi,

4)

rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania,

5)

dochowywać tajemnicy państwowej i służbowej,

6)

rozwijać własną wiedzę zawodową,

7)

godnie zachowywać się w pracy oraz poza nią.

3.

Kierownik urzędu jest obowiązany zapewnić urzędnikowi państwowemu właściwe warunki

do wykonywania obowiązków określonych w ustawie.

4.

Urzędnik państwowy jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym przy

nawiązaniu stosunku pracy oraz na żądanie kierownika urzędu.

1.

Urzędnik państwowy jest obowiązany sumiennie wypełniać polecenia służbowe przełożonych.

2.

Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu urzędnika państwowego jest niezgodne z prawem,

godzi w interes społeczny lub zawiera znamiona pomyłki, urzędnik ten powinien przedstawić

swoje zastrzeżenia przełożonemu; w razie pisemnego potwierdzenia polecenia powinien

je wykonać, zawiadamiając jednocześnie o zastrzeżeniach kierownika urzędu, a gdy polecenie

wydał kierownik urzędu - organ nadrzędny nad urzędem. Zawiadomienia należy dokonać

niezwłocznie. O ile w toku dalszego postępowania okaże się, że zastrzeżenia urzędnika

były uzasadnione, przełożony, który wydał polecenie, ponosi z tego tytułu odpowiedzialność.

3.

Urzędnikowi państwowemu nie wolno wykonywać poleceń, których wykonanie stanowiłoby

przestępstwo lub groziłoby niepowetowanymi stratami.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r., z wyjątkiem art. 18, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Urzędnik państwowy nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez uzyskania uprzedniej

zgody kierownika urzędu, w którym jest zatrudniony.

2.

Urzędnik państwowy nie może wykonywać zajęć, które pozostawałyby w sprzeczności z

jego obowiązkami albo mogłyby wywołać podejrzenie o stronniczość lub interesowność.

3.

Urzędnikowi państwowemu nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach zakłócających

normalne funkcjonowanie urzędu albo w działalności sprzecznej z obowiązkami urzędnika

państwowego.

1

Urzędnik państwowy mianowany

2.

O treści oceny kwalifikacyjnej kierownik urzędu zawiadamia urzędnika.

3.

Od oceny kwalifikacyjnej urzędnik państwowy może, w terminie siedmiu dni, odwołać

się do kierownika jednostki nadrzędnej nad urzędem. Urzędnik zatrudniony w ministerstwie

może odwołać się do ministra.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb postępowania

przy dokonywaniu ocen urzędników państwowych mianowanych

Ustawa wchodzi w życie z dniem objęcia urzędu przez Prezydenta, z tym że art. 15 pkt

4 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1990 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Urzędnikowi państwowemu przysługuje wynagrodzenie zależne od zajmowanego stanowiska,

posiadanych kwalifikacji zawodowych, jakości oraz stażu pracy.

2.

Urzędnik państwowy, który wykazuje inicjatywę w pracy i sumiennie wykonuje swoje obowiązki,

powinien być awansowany do wyższej grupy wynagrodzenia lub na wyższe stanowisko.

3

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady wynagradzania i awansowania

oraz wymagane kwalifikacje w zakresie wykształcenia i praktyki zawodowej urzędników

państwowych, z zastrzeżeniem ust. 3a.

3a

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania i awansowania

oraz wymagania kwalifikacyjne w zakresie wykształcenia i praktyki zawodowej pracowników

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4

Zasady corocznego podwyższania przeciętnego wynagrodzenia urzędników państwowych określają

przepisy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Do urzędników

państwowych, w tym do Prezesa i wiceprezesów jednostek, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 4a, przepisów ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu

osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi

(Dz. U. Nr 26, poz. 306 i z 2001 r. Nr 85, poz. 924) nie stosuje się.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 11 w zakresie dotyczącym Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu, art.

2, art. 3, art. 5 oraz art. 8 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000

r.,

2)

art. 1 pkt 4 lit. b) w zakresie dotyczącym Głównego Urzędu Administracji Publicznej,

który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2000 r.

1.

Urzędnikowi państwowemu przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w urzędach państwowych,

w wysokości wynoszącej po pięciu latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego

wynagrodzenia zasadniczego.

2

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady przyznawania i

wypłacania dodatku określonego w ust. 1, a także wypadki i warunki, w jakich do okresu

pracy w urzędach państwowych wlicza się okres zatrudnienia w innych zakładach pracy.

1

Urzędnikom państwowym przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego,

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego,

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego,

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego,

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego,

6

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

2

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady ustalania okresów pracy i

innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, a także zasady jej obliczania

i wypłacania.

1

W urzędach państwowych tworzy się zakładowy fundusz nagród wynoszący 8,5% funduszu

płac. Wysokość i zasady przyznawania indywidualnych nagród z tego funduszu określają

odrębne przepisy.

2

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, utworzyć dodatkowy fundusz nagród dla

urzędników państwowych, z przeznaczeniem na nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy

zawodowej, w wysokości 3% planowanych wynagrodzeń osobowych pozostających w dyspozycji

kierowników urzędów.

(skreślony).

(uchylony).

1.

Urzędnikowi państwowemu delegowanemu służbowo do zajęć poza siedzibą urzędu, w którym

jest zatrudniony, przysługują zwrot kosztów podróży, zakwaterowania oraz diety na

zasadach stosowanych przy podróżach służbowych na obszarze kraju.

2

Urzędnikowi państwowemu przenoszonemu do pracy w innej miejscowości przysługują zwrot

kosztów przeniesienia, diety, zwrot kosztów podróży oraz inne świadczenia.

2a

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki wypłacania świadczeń

urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości, w szczególności

diet za czas przejazdu i za pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania, zwrotu

poniesionych kosztów podróży, przewozu urządzenia domowego, zakwaterowania oraz dodatku

za rozłąkę, z uwzględnieniem okresu, na jaki urzędnik został przeniesiony, jak również

jego stanu rodzinnego, biorąc pod uwagę, że za członków rodziny uważa się małżonka,

dzieci oraz inne osoby prowadzące z nim wspólne gospodarstwo domowe, jeżeli przesiedlają

się wraz z urzędnikiem.

3

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa świadczenia przysługujące absolwentom

Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, którzy przesiedlają się na pobyt stały do

innej miejscowości w związku z podjęciem zatrudnienia na stanowiskach wskazanych przez

Prezesa Rady Ministrów.

1.

Urzędnikowi państwowemu przysługują świadczenia emerytalne i rentowe na zasadach określonych

w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

2

W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym stosunku pracy z powodu likwidacji urzędu

albo jego reorganizacji uniemożliwiającej dalsze zatrudnienie pracownika, urzędnikowi

państwowemu przysługuje emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył sześćdziesiąt lat, a

kobieta - pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres zatrudnienia.

3.

W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym mianowanym

1)

w art. 13 ust. 1 pkt 3, o ile urząd nie dysponuje stanowiskiem, o którym mowa w art.

13 ust. 3,

2)

w art. 13 ust. 1 pkt 4, z wyłączeniem wypadku, gdy pracownik odmówi zatrudnienia na

stanowisku, o którym mowa w tym przepisie,

urzędnikowi temu przysługuje pełna emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył sześćdziesiąt

lat, a kobieta - pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres zatrudnienia.

4

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do osób urodzonych przed dniem 1 stycznia 1949 r.

1.

Urzędnikowi państwowemu przechodzącemu na emeryturę lub rentę inwalidzką

1)

po dziesięciu latach pracy w urzędach - w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia,

2)

po piętnastu latach pracy w urzędach - w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia,

3)

po dwudziestu latach pracy w urzędach - w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2

Do okresu pracy w urzędach wlicza się okres zatrudnienia w innych zakładach pracy

na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w art. 22 ust. 2.

3

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop

wypoczynkowy.

1

Czas pracy urzędników państwowych nie może przekraczać 8 godzin na dobę i średnio

40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 8 tygodni.

1a

W wypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stosowane rozkłady

czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na

dobę. W tych rozkładach czas pracy nie może jednak przekraczać średnio 40 godzin na

tydzień, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 tygodni.

2.

Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, urzędnik państwowy może być zatrudniony poza

normalnymi godzinami pracy, a w wyjątkowych wypadkach także w nocy oraz w niedziele

i święta.

3

Przepisów ust. 1a i 2 nie stosuje się do kobiet w ciąży, kobiet opiekujących się dziećmi

w wieku do ośmiu lat oraz w innych wypadkach określonych w odrębnych przepisach.

1

Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala

kierownik urzędu zgodnie z zasadami określonymi, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa

Rady Ministrów.

1a

Dni tygodnia niebędących dniami pracy w urzędzie nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.

2

Urzędnikowi państwowemu za pracę wykonywaną na polecenie przełożonego poza normalnymi

godzinami pracy przysługuje według jego wyboru wynagrodzenie lub wolny czas, z tym

że wolny czas może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy

lub po jego zakończeniu.

3.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym w urzędach naczelnych i centralnych organów administracji

państwowej na stanowiskach kierowniczych i samodzielnych przysługuje wolny czas za

pracę poza normalnymi godzinami pracy wykonywaną w porze nocnej oraz w niedzielę lub

święto.

Do urzędników państwowych zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy nie stosuje

się przepisów art. 7 i 27 ust. 2.

1.

Urzędnikom państwowym, którzy wzorowo wykonują obowiązki, przejawiają inicjatywę w

pracy i doskonalą sposób jej wykonywania, mogą być przyznawane nagrody i wyróżnienia

określone w Kodeksie pracy.

2.

Za osiągnięcia w pracy zawodowej urzędnikowi państwowemu może być nadana odznaka honorowa

„Zasłużony Pracownik Państwowy”.

3.

Odznakę honorową „Zasłużony Pracownik Państwowy” nadaje Prezes Rady Ministrów.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady nadawania odznaki

honorowej „Zasłużony Pracownik Państwowy”, tryb przedstawiania wniosków o nadanie

odznaki, wzór odznaki oraz tryb jej wręczania i sposób noszenia.

(skreślony).

Urzędnik państwowy, wyróżniony w myśl art. 31 ust. 2, może być awansowany do wyższej

grupy wynagrodzenia poza przewidzianymi terminami przeszeregowania lub na wyższe stanowisko.

1.

Urzędnicy państwowi mianowani

2.

Karę porządkową za przewinienie mniejszej wagi stanowi upomnienie.

3.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana,

2)

nagana z ostrzeżeniem,

3)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do dwóch lat do wyższej grupy

wynagrodzenia lub na wyższe stanowisko,

4)

przeniesienie na niższe stanowisko,

5)

wydalenie z pracy w urzędzie.

Upomnienia udziela kierownik urzędu. Urzędnik państwowy może, w ciągu trzech dni od

zawiadomienia go o ukaraniu, odwołać się do kierownika jednostki nadrzędnej. Odwołanie

nie przysługuje, jeżeli karę wymierzył minister.

1.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają komisje dyscyplinarne I i II instancji powoływane

przez kierowników urzędów, przy których działają.

2

Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego,

powołuje na okres czterech lat kierownik urzędu, przy którym komisja działa, po zasięgnięciu

opinii zakładowej organizacji związkowej. Członkiem komisji dyscyplinarnej może być

urzędnik mianowany

3

Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.

4

Komisje dyscyplinarne I instancji powołuje się we wszystkich urzędach państwowych,

z tym że wojewoda może powołać komisję dyscyplinarną I instancji dla urzędników zatrudnionych

w urzędach kilku rejonowych organów rządowej administracji ogólnej

5

Komisje dyscyplinarne II instancji (odwoławcze) powołuje się przy

1

Marszałku Sejmu - dla urzędników Kancelarii Sejmu, Państwowej Inspekcji Pracy, Krajowego

Biura Wyborczego, Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oraz Instytutu

Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu,

2)

Marszałku Senatu - dla urzędników Kancelarii Senatu,

3)

Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej - dla urzędników Kancelarii Prezydenta,

4

Prezesie Rady Ministrów - dla urzędników Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, urzędów

podległych Prezesowi Rady Ministrów oraz ministerstw i urzędów centralnych organów

administracji rządowej,

5)

właściwym ministrze - dla urzędników urzędów podległych naczelnym i centralnym organom

administracji państwowej,

6

ministrze właściwym do spraw administracji publicznej

7)

Przewodniczącym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - dla urzędników Biura Krajowej

Rady Radiofonii i Telewizji, z uwzględnieniem ust. 5

8)

Prezesie Trybunału Konstytucyjnego - dla urzędników Biura Trybunału Konstytucyjnego,

z uwzględnieniem ust. 5

9)

Rzeczniku Praw Obywatelskich - dla urzędników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich,

9a

Rzeczniku Interesu Publicznego - dla urzędników Biura Rzecznika Interesu Publicznego,

9b

Rzeczniku Praw Dziecka - dla urzędników Biura Rzecznika Praw Dziecka,

10)

(skreślony),

11)

wojewodzie - dla urzędników urzędów rejonowych organów rządowej administracji ogólnej

5

Komisja dyscyplinarna II instancji (odwoławcza) dla urzędników wymienionych w ust.

5 pkt 7 może być powołana przy Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Przewodniczącego

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a dla urzędników wymienionych w ust. 5 pkt 8

- przy Marszałku Sejmu, na wniosek Prezesa Trybunału Konstytucyjnego.

6.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają

tylko ustawom.

7

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, zasady i tryb powoływania i odwoływania

komisji dyscyplinarnych oraz rzeczników dyscyplinarnych, uwzględniając w szczególności

przebieg postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, a także zapewnienie należytego

działania komisji i rzeczników dyscyplinarnych.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego urzędu, na okres kadencji komisji dyscyplinarnej, powołuje

kierownik urzędu spośród podległych mu urzędników państwowych mianowanych

2.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie kierownika

urzędu. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny zawiadamia urzędnika,

którego ono dotyczy.

3.

Decyzja o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego należy do kierownika urzędu.

Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności

1)

prowadzenie postępowania wyjaśniającego,

2)

składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyniki postępowania

wyjaśniającego to uzasadniają,

3)

udział w rozprawach w charakterze strony,

4)

wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej I instancji,

5)

udział w postępowaniu odwoławczym.

1.

Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia

wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem

przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej.

3.

W wypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy w

urzędzie, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego

wyznacza obrońcę spośród urzędników państwowych.

4.

Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w

toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy,

jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie

w sprawie.

5.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na rozprawie nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy.

6.

Rozprawa jest jawna dla urzędników państwowych mianowanych

1.

Orzeczenie powinno być ogłoszone bezpośrednio po naradzie.

2.

W wyjątkowych wypadkach można odroczyć ogłoszenie orzeczenia na czas nie dłuższy niż

3 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący składu orzekającego zawiadamia

strony bezpośrednio po zakończeniu narady.

3.

Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje ustnie zasadnicze

motywy rozstrzygnięcia.

4.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później niż w ciągu

7 dni od dnia jego ogłoszenia.

1.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji strony mają prawo wniesienia odwołania.

W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia lub jego część.

2.

Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za pośrednictwem komisji

dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

1.

Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie ulega wykonaniu.

2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

1.

W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.

2.

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy skarga do Naczelnego

Sądu Administracyjnego.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych

urzędnika państwowego mianowanego

2.

Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.

1

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie miesiąca od dnia uzyskania

wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani

po upływie roku od dnia popełnienia takiego czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w

pracy urzędnik nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg miesięcznego terminu nie

rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się urzędnika do

pracy. Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne

nie następuje wcześniej niż przedawnienie karne.

2.

Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w urzędzie, uważa się za niebyłą

i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej i urzędu po upływie dwóch

lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia

w pracy i zachowanie się pracownika, może na wniosek pracownika lub jego przełożonego

uznać karę za niebyłą i zarządzić jej wykreślenie w terminie wcześniejszym.

3.

Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia komisji dyscyplinarnej ukarany

może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy w urzędzie.

W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nieuregulowanych

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

1

Od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym

mianowanym

2.

Od decyzji w sprawach określonych w ust. 1 urzędnikowi państwowemu mianowanemuKodeksie postępowania administracyjnego

Spory o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych w sprawach niewymienionych

w art. 38 ust. 1 rozpatrywane są w trybie określonym w Kodeksie pracy.

Przewidziane w ustawie oraz w odrębnych przepisach zadania dla kierownika urzędu wykonuje

w urzędach administracji rządowej, z wyłączeniem urzędów rejonowych

1.

Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, stosuje się do pracowników

zatrudnionych w jednostkach wojskowych.

2

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, jednostki wojskowe oraz

stanowiska, na których stosunek pracy z pracownikami określonymi w ust. 1 nawiązuje

się w drodze mianowania lub umowy o pracę, a także dostosuje organizację komisji dyscyplinarnych

do struktury organizacyjnej jednostek wojskowych.

3

Uprawnienia wynikające z ust. 2 przysługują ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w podległych mu jednostkach wojskowych.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określać w sposób szczególny niektóre

obowiązki i prawa pracowników, o których mowa w ust. 1, uwzględniając charakter i

warunki pracy w jednostkach wojskowych.

Przepisy ustawy stosuje się do pracowników administracyjnych, pomocniczych, technicznych

i obsługi Sądu Najwyższego i innych sądów, prokuratury, a także do kuratorów zawodowych,

ze zmianami wynikającymi z przepisów szczególnych.

1.

Przepisów ustawy dotyczących nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy nie stosuje

się do osób powoływanych do pełnienia funkcji organów administracji państwowej oraz

na inne stanowiska kierownicze w administracji państwowej, w trybie określonym w przepisach

szczególnych.

2.

Osobie odwołanej z funkcji lub stanowiska, określonych w ust. 1, która przed powołaniem

na tę funkcję lub stanowisko była urzędnikiem państwowym mianowanym

1.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

nie wolno publicznie manifestować swoich przekonań politycznych.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników zatrudnionych na podstawie

art. 47art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z 1982 r. Nr 31, poz. 214, z 1985 r. Nr 22, poz. 98 i Nr 50, poz. 262, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1991 r. Nr 100, poz. 443, z 1993 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 142, poz. 701, z 1996 r. Nr 73, poz. 350, Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496 i Nr 139, poz. 647, z 1997 r. Nr 75, poz. 469 i Nr 133, poz. 883, z 1998 r. Nr 155, poz. 1016 i Nr 160, poz. 1065, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69 i Nr 48, poz. 552).

Przepisy art. 21-31 i 33 stosuje się również do pracowników urzędów państwowych niebędących

urzędnikami.

Do urzędników służby dyplomatyczno-konsularnej oraz urzędników administracji celnej

1.

Zatrudnienie

1)

pracownika w gabinecie politycznym Prezesa Rady Ministrów, wiceprezesa Rady Ministrów,

ministra oraz innego członka Rady Ministrów,

2)

doradców lub pełniących funkcje doradców osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe

inne niż wymienione w pkt 1

następuje na podstawie umowy o pracę zawartej na czas pełnienia funkcji przez osobę

zajmującą kierownicze stanowisko państwowe. Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę

może być dokonane za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

2.

Przepisu art. 42

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania oraz inne świadczenia,

w tym odprawy z tytułu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, przysługujące z

tytułu zatrudnienia określonego w ust. 1.

1

Przepisy określone w art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 7

1)

(skreślony),

2)

(skreślony),

3)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej - w odniesieniu do pracowników Kancelarii Prezydenta,

Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Sądu Najwyższego.

1a

Przepisów art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6 i art. 30 ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu

do pracowników urzędów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7, 7a, 9, 10 i 13.

Kierownicy tych urzędów są uprawnieni do określania

1)

stanowisk, na których zatrudnieni pracownicy są urzędnikami państwowymi,

2)

wykazu stanowisk objętych aplikacją administracyjną oraz zasad i trybu odbywania tej

aplikacji,

3)

rozkładu czasu pracy w tygodniu i jego wymiaru w poszczególnych dniach tygodnia.

1b

W ramach posiadanych środków na wynagrodzenia określonych w ustawie budżetowej kierownicy

urzędów, o których mowa w ust. 1a, ustalają regulamin wynagradzania w urzędzie. Regulamin

ten w odniesieniu do Kancelarii Sejmu zatwierdza Marszałek Sejmu, a w odniesieniu

do Kancelarii Senatu - Marszałek Senatu. Przepisów art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2,

art. 23 ust. 2 i art. 47

1c

Dodatkowy fundusz nagród dla urzędników państwowych za szczególne osiągnięcia w pracy

zawodowej utworzony na podstawie art. 24 ust. 2 w urzędach, o których mowa w ust.

1a, pozostaje w dyspozycji kierowników tych urzędów i może być przez nich podwyższany

w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

2

Uprawnienie wynikające z art. 31 ust. 3 przysługuje odpowiednio organowi wymienionemu

w ust. 1 oraz Marszałkowi Sejmu w odniesieniu do pracowników Kancelarii Sejmu, Krajowego

Biura Wyborczego, Państwowej Inspekcji Pracy i Biura Generalnego Inspektora Ochrony

Danych Osobowych, a także Marszałkowi Senatu w odniesieniu do pracowników Kancelarii

Senatu oraz kierownikom urzędów wymienionym w art. 1 ust. 1 pkt 6, 7 i 7a w odniesieniu

do pracowników tych urzędów.

3

Przewidziane w ustawie uprawnienia ministrów przysługują odpowiednio kierownikom urzędów

wymienionych w ust. 1 oraz w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7, 7a, 9, 10 i 13.

4.

(skreślony).

1.

W Prawie o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 1964 r. Nr 6, poz. 40, z 1967 r. Nr

13, poz. 55, z 1969 r. Nr 13, poz. 98, z 1974 r. Nr 50, poz. 316, z 1975 r. Nr 16,

poz. 91 i Nr 34, poz. 183 oraz z 1982 r. Nr 16, poz. 125 i Nr 19, poz. 145) wprowadza

się następujące zmiany

1)

art. 65 otrzymuje brzmienie

«

Art. 65.

W sprawach nieunormowanych w niniejszej ustawie lub w przepisach szczególnych do sędziów

stosuje się odpowiednio przepisy o pracownikach urzędów państwowych.

»

;

2)

art. 139 skreśla się.

2.

W ustawie z dnia 25 maja 1951 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 1963 r. Nr 19, poz.

106, z 1964 r. Nr 41, poz. 278, z 1965 r. Nr 52, poz. 318 oraz z 1974 r. Nr 50, poz.

317) w art. 28 skreśla się § 3.

3.

W ustawie z dnia 14 kwietnia 1967 r. o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. z 1980 r. Nr 10, poz. 30) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 57 w ust. 1 wyrazy «wydanego na podstawie art. 298 Kodeksu pracy rozporządzenia

Rady Ministrów w sprawie praw i obowiązków pracowników urzędów państwowych - chyba

że Rada Państwa postanowi inaczej» zastępuje się wyrazami «o pracownikach urzędów

państwowych»;

2)

w art. 64 skreśla się ust. 3.

4.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. Nr 24, poz. 141 oraz z

1975 r. Nr 16, poz. 91) w art. 298 w § 1 wyrazy «urzędach państwowych, w innych» zastępuje

się wyrazem «niektórych».

5.

W ustawie z dnia 23 października 1975 r. o Państwowym Arbitrażu Gospodarczym (Dz.

U. Nr 34, poz. 183) w art. 27 wyrazy «wydane na podstawie art. 298 Kodeksu pracy w

sprawie praw i obowiązków pracowników urzędów państwowych» zastępuje się wyrazami

«o pracownikach urzędów państwowych».

6.

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagradzaniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe (Dz. U. Nr 20, poz. 101) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie

«

2.

Do osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe stosuje się odpowiednio przepisy

art. 22-24 oraz art. 28 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214).

»

;

2)

w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie

«

1.

Szczegółowe zasady wynagradzania osób wymienionych w art. 2 oraz wynagradzania ryczałtowego,

o którym mowa w art. 4 ust. 1, ustala Rada Państwa.

»”

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

(pominięty).

(wygasł).

1.

W okresie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy kierownicy urzędów dokonają

mianowania pracowników zatrudnionych na stanowiskach określonych w art. 4 ust. 3 pkt

1, jeżeli spełniają warunki określone w art. 3 i wyrażają zgodę na mianowanie, a dotychczasowy

przebieg pracy uzasadnia mianowanie.

2.

Jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy zapadła decyzja w sprawie odwołania od wypowiedzenia

lub rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem państwowym, przewidziana w przepisach

wydanych na podstawie art. 298 Kodeksu pracy, dalsze postępowanie odwoławcze będzie

toczyć się według przepisów ustawy.

(pominięty).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie stosuje się przepisy

dotychczasowe ze zmianami wynikającymi z ustawy.

Przepisy odnoszące się do ministrów i wojewodów stosuje się odpowiednio do kierowników

urzędów centralnych oraz Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

1

Urzędnikom państwowym zatrudnionym na stanowisku kuratora oświaty lub zatrudnionym

w urzędach organów administracji państwowej na stanowiskach wymagających kwalifikacji

pedagogicznych przysługują uprawnienia określone w art. 30, 31, 32 ust. 3art. 33, 36, 4650-5257-60, 86 i 88-90 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, a okres zatrudnienia na tych stanowiskach wlicza się do okresu zatrudnienia, od

którego zależą uprawnienia nauczyciela określone w tej ustawie.

2.

(skreślony).

3.

Rada Ministrów może określać kategorie urzędników państwowych, którzy korzystać będą

z uprawnień szczególnych w zakresie płac i innych świadczeń przewidzianych w przepisach

obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

Tracą moc dotychczasowe przepisy dotyczące praw i obowiązków pracowników urzędów państwowych,

wydane na podstawie art. 298 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. Nr 24, poz. 141 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że

1)

art. 8-11, art. 13 i 45 wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia,

2)

art. 55-59 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 58, który wchodzi w życie po upływie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia.

W sprawach nieunormowanych w niniejszej ustawie lub w przepisach szczególnych do sędziów

stosuje się odpowiednio przepisy o pracownikach urzędów państwowych.

Do pracowników Instytutu Pamięci innych niż prokuratorzy i pracownicy naukowi stosuje

się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989

r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55,

poz. 234, Nr 88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz.

451, z 1994 r. Nr 136, poz. 704, z 1995 r. Nr 132, poz. 640, z 1996 r. Nr 89, poz.

402 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 98, poz. 604, Nr 133, poz. 882 i 883 i Nr 141,

poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej

z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą

i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr

106, poz. 488).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z tym że przepisy art. 1-25, art.

28-30, art. 83 i 90, art. 93 w odniesieniu do Szefa Służby Cywilnej i art. 94 wchodzą

w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że przepisy rozdziału 7 wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

1.

Stosunki pracy nawiązane w urzędach, o których mowa w art. 2, przed dniem wejścia

w życie ustawy, na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach

urzędów państwowych, pozostają w mocy nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r., chyba

że wcześniej w sposób określony w niniejszej ustawie zostały przekształcone, rozwiązane

lub wygasły.

2.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie

mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych przekształcają

się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

1.

Do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy o

pracownikach urzędów państwowych stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz

art. 27 ust. 3 tej ustawy.

2.

Osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego

w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko były

urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów

państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się

odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Do czasu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2 ust. 4, do członków korpusu

służby cywilnej zatrudnionych w służbie dyplomatyczno-konsularnej stosuje się przepisy

niniejszej ustawy ze zmianami i uzupełnieniami wynikającymi z aktów wykonawczych wydanych

na podstawie ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Do członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w administracji celnej przepisy

niniejszej ustawy stosuje się ze zmianami i uzupełnieniami wynikającymi z aktu wykonawczego

wydanego na podstawie art. 47 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Przepisy wydane na podstawie art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 21 ust. 3, art. 22

ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 30 ust. 1, art. 471 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1

pkt 1 i 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy zachowują moc do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 48 w brzmieniu

ustalonym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 1 miesiąca od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z tym że art. 182 wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.