Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów.

§ 1. 1. Ustala si´ wykaz specjalnoÊci lekarskich

1) w podstawowych dziedzinach medycyny

Lp. Nazwa specjalnoÊci lekarskiej

30. Rehabilitacja medyczna

31. Urologia

32. Zdrowie publiczne,

2) w szczegó∏owych dziedzinach medycyny

Lp. Nazwa specjalnoÊci lekarskiej

1. Alergologia

2. Angiologia

3. Audiologia i foniatria

1. Anestezjologia i intensywna terapia

4. Balneologia

2. Chirurgia dzieci´ca

5. Chirurgia naczyniowa

3. Chirurgia klatki piersiowej

4. Chirurgia ogólna

5. Chirurgia szcz´kowo-twarzowa

6. Choroby wewn´trzne

7. Choroby zakaêne

8. Dermatologia i wenerologia

9. Diagnostyka laboratoryjna

10. Genetyka kliniczna

11. Kardiochirurgia

12. Medycyna nuklearna

13. Medycyna pracy

14. Medycyna ratunkowa

15. Medycyna rodzinna

16. Medycyna sàdowa

17. Mikrobiologia lekarska

18. Neurochirurgia

6. Chirurgia onkologiczna

7. Chirurgia plastyczna

8. Choroby p∏uc

9. Diabetologia

10. Endokrynologia

11. Epidemiologia

12. Farmakologia kliniczna

13. Gastroenterologia

14. Geriatria

15. Hematologia

16. Immunologia kliniczna

17. Kardiologia

18. Kardiologia dzieci´ca

19. Medycyna paliatywna

20. Medycyna sportowa

19. Neurologia

21. Medycyna transportu

20. Okulistyka

22. Nefrologia

21. Onkologia kliniczna

23. Neonatologia

22. Ortopedia i traumatologia narzàdu ruchu

24. Neurologia dzieci´ca

23. Otorynolaryngologia

25. Onkologia i hematologia dzieci´ca

24. Patomorfologia

26. Psychiatria dzieci i m∏odzie˝y

25. Pediatria

27. Reumatologia

26. Po∏o˝nictwo i ginekologia

28. Seksuologia

27. Psychiatria

29. Toksykologia kliniczna

28. Radiologia i diagnostyka obrazowa

30. Transfuzjologia kliniczna

29. Radioterapia onkologiczna

31. Transplantologia kliniczna.

2. Ustala si´ wykaz specjalnoÊci lekarsko-stomatologicznych

— organizacja i zarzàdzanie praktykà lekarza rodzinnego,

1) w podstawowych dziedzinach medycyny

— jakoÊç udzielanych Êwiadczeƒ w medycynie

rodzinnej,

Lp. Nazwa specjalnoÊci lekarsko-stomatologicznej

1. Chirurgia stomatologiczna

2. Chirurgia szcz´kowo-twarzowa

3. Ortodoncja

4. Periodontologia

5. Protetyka stomatologiczna

6. Stomatologia dzieci´ca

7. Stomatologia zachowawcza z endodoncjà

8. Zdrowie publiczne,

2) w szczegó∏owych dziedzinach medycyny

Lp. Nazwa specjalnoÊci lekarsko-stomatologicznej

1. Epidemiologia.

§ 2. Ilekroç w dalszych przepisach rozporzàdzenia

jest mowa o lekarzu, nale˝y przez to rozumieç równie˝

lekarza stomatologa.

§ 3. 1. Ustala si´ ramowy program specjalizacji

w podstawowych dziedzinach medycyny, który zawiera

1) zakres wiedzy teoretycznej i umiej´tnoÊci praktycznych wymagajàcych zrealizowania w ramach okreÊlonej specjalnoÊci, z uwzgl´dnieniem elementów

danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególnoÊci z uwzgl´dnieniem w odpowiedniej specjalnoÊci elementów farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny

paliatywnej, medycyny ratunkowej, promocji zdrowia i zdrowia publicznego,

2) formy pog∏´biania i uzupe∏niania wiedzy teoretycznej oraz doskonalenia i nabywania umiej´tnoÊci

praktycznych, w tym

a) kurs wprowadzajàcy w pierwszym roku odbywania specjalizacji, obejmujàcy w szczególnoÊci

podstawy dobrej praktyki lekarskiej, w tym zasady praktyki opartej na wiarygodnych i aktualnych publikacjach, podstawy farmakoekonomiki, formalnoprawne podstawy doskonalenia zawodowego lekarzy oraz wprowadzenie do

przedmiotów klinicznych obj´tych programem

danej specjalizacji,

b) kursy szkoleniowe, w tym kurs promocji zdrowia

i kurs w dziedzinie onkologii w zakresie obejmujàcym danà dziedzin´ medycyny oraz w dziedzinie medycyna rodzinna kursy obejmujàce nast´pujàce zagadnienia

— wprowadzenie do medycyny rodzinnej; koncepcja medycyny rodzinnej w Polsce i na

Êwiecie,

— podstawy epidemiologii,

— relacja lekarz rodzinny — pacjent,

c) samokszta∏cenie, w tym przygotowywanie opracowaƒ teoretycznych i napisanie pracy poglàdowej lub opublikowanie w recenzowanym czasopiÊmie medycznym pracy oryginalnej, której temat odpowiada programowi w∏aÊciwej specjalizacji, zwanej dalej „pracà oryginalnà”,

d) szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz

wykonywanie w ustalonej liczbie okreÊlonych

zabiegów lub procedur medycznych

— wykonywanych samodzielnie — oznaczonych kodem „A”,

— wykonywanych z asystà lub pod nadzorem

kierownika specjalizacji albo lekarza specjalisty przez niego wyznaczonego — oznaczonych kodem „B”,

— w których lekarz uczestniczy jako pierwsza

asysta — oznaczonych kodem „C”,

— w których lekarz uczestniczy jako druga lub

trzecia asysta — oznaczonych kodem „D”,

e) sta˝e kierunkowe obejmujàce szczegó∏owo okreÊlony zakres wiedzy teoretycznej i umiej´tnoÊci

praktycznych wymagajàcych zrealizowania

w ramach danego sta˝u, w tym uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej

liczbie okreÊlonych zabiegów lub procedur medycznych, z uwzgl´dnieniem zabiegów i procedur medycznych, o których mowa w lit. d),

a w szczególnoÊci

— w specjalizacji w dziedzinie: medycyna nuklearna oraz onkologia kliniczna — sta˝ kierunkowy w zakresie chorób wewn´trznych obejmujàcy okres pierwszych 24 miesi´cy odbywania

specjalizacji,

— w specjalizacji w dziedzinie: ortopedia i traumatologia narzàdu ruchu, otorynolaryngologia oraz po∏o˝nictwo i ginekologia — sta˝ kierunkowy w zakresie chirurgii ogólnej obejmujàcy okres pierwszych 12 miesi´cy odbywania

specjalizacji,

— w specjalizacji w dziedzinie: chirurgia klatki

piersiowej, kardiochirurgia oraz urologia —

sta˝ kierunkowy w zakresie chirurgii ogólnej

obejmujàcy okres pierwszych 24 miesi´cy odbywania specjalizacji,

— w specjalizacji w dziedzinie chirurgia szcz´kowo-twarzowa — sta˝e kierunkowe w zakresie

chirurgii ogólnej, chirurgii urazowej i otorynolaryngologii, obejmujàce okres pierwszych

12

miesi´cy

odbywania

specjalizacji,

a w przypadku lekarza posiadajàcego wy∏àcznie prawo wykonywania zawodu lekarza —

równie˝ w zakresie chirurgii stomatologicznej, ortodoncji, stomatologii dzieci´cej i protetyki, obejmujàce okres 8 miesi´cy odbywania specjalizacji, natomiast w przypadku leka-

rza posiadajàcego wy∏àcznie prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa — równie˝ w zakresie chorób wewn´trznych, chirurgii dzieci´cej, intensywnej terapii i medycyny

ratunkowej, psychiatrii, diagnostyki laboratoryjnej i transfuzjologii, obejmujàce okres 11

miesi´cy odbywania specjalizacji,

— w specjalizacji w dziedzinie: chirurgia stomatologiczna, ortodoncja, periodontologia, protetyka stomatologiczna, stomatologia dzieci´ca oraz stomatologia zachowawcza z endodoncjà — sta˝e kierunkowe w zakresie innych

ni˝ dana specjalnoÊç dziedzin stomatologii,

obejmujàce okres co najmniej 12 miesi´cy

odbywania specjalizacji,

f) pe∏nienie dy˝urów medycznych w okreÊlonej liczbie, które zobowiàzany jest pe∏niç lekarz w jednostkach organizacyjnych przeznaczonych dla

osób, których stan zdrowia wymaga udzielania

ca∏odobowych Êwiadczeƒ zdrowotnych, w czasie

realizacji programu odpowiedniej specjalizacji,

nie mniej jednak ni˝ 3 dy˝ury w miesiàcu,

3) okres trwania specjalizacji

a) w dziedzinie: periodontologia, stomatologia

dzieci´ca i stomatologia zachowawcza z endodoncjà — nie krótszy ni˝ 3 lata, a w przypadku lekarzy stomatologów posiadajàcych specjalizacj´ I stopnia w zakresie stomatologii ogólnej lub

odpowiednià specjalizacj´ II stopnia albo tytu∏

specjalisty w innej dziedzinie stomatologii — nie

krótszy ni˝ 2 lata,

b) w dziedzinie: medycyna rodzinna i zdrowie publiczne oraz chirurgia stomatologiczna, ortodoncja i protetyka stomatologiczna — nie krótszy ni˝

4 lata, a w przypadku lekarzy albo lekarzy stomatologów posiadajàcych odpowiednià specjalizacj´ I stopnia lub specjalizacj´ I i II stopnia lub tytu∏ specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny — nie krótszy ni˝ 3 lata,

c) w dziedzinie: chirurgia dzieci´ca, chirurgia klatki

piersiowej, chirurgia ogólna, kardiochirurgia,

neurochirurgia, ortopedia i traumatologia narzàdu ruchu, otorynolaryngologia, po∏o˝nictwo i ginekologia, urologia — nie krótszy ni˝ 6 lat,

a w przypadku lekarzy posiadajàcych odpowiednià specjalizacj´ I stopnia — nie krótszy ni˝ 4 lata, natomiast w przypadku lekarzy posiadajàcych odpowiednià specjalizacj´ I i II stopnia lub

tytu∏ specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny — nie krótszy ni˝ 3 lata,

d) w dziedzinie chirurgia szcz´kowo-twarzowa —

nie krótszy ni˝ 6 lat, natomiast je˝eli lekarz, lekarz stomatolog posiada jednoczeÊnie prawo

wykonywania zawodu lekarza i prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa albo odpowiednià specjalizacj´ I stopnia — nie krótszy ni˝

5 lat, a w przypadku lekarza posiadajàcego odpowiednià specjalizacj´ II stopnia lub tytu∏ specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny —

nie krótszy ni˝ 4 lata,

Poz. 905

e) w zakresie pozosta∏ych specjalnoÊci — nie krótszy ni˝ 5 lat, a w przypadku lekarzy posiadajàcych odpowiednià specjalizacj´ I stopnia lub

specjalizacj´ I i II stopnia albo tytu∏ specjalisty

w odpowiedniej dziedzinie medycyny — nie

krótszy ni˝ 3 lata,

f) w przypadku lekarzy posiadajàcych specjalizacj´

II stopnia lub tytu∏ specjalisty w podstawowej

dziedzinie medycyny, pokrewnej do dziedziny

medycyny, w której lekarz ma odbywaç specjalizacj´ — nie krótszy ni˝ 3 lata,

4) sposób sprawdzania wiedzy teoretycznej i nabytych umiej´tnoÊci praktycznych, w tym

a) z∏o˝enie kolokwium w zakresie prawa medycznego,

b) z∏o˝enie kolokwiów czàstkowych z zakresu wiedzy teoretycznej i zaliczanie sprawdzianów

z umiej´tnoÊci praktycznych potwierdzonych

wykonanymi samodzielnie przez lekarza zabiegami i procedurami medycznymi,

c) z∏o˝enie kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej i zaliczenie sprawdzianu z umiej´tnoÊci praktycznych potwierdzonych wykonanymi samodzielnie przez lekarza zabiegami i procedurami

medycznymi, obj´tych programem sta˝u kierunkowego,

d) z∏o˝enie sprawdzianu z zakresu okreÊlonego

programem kursu szkoleniowego,

e) ocen´ z∏o˝onych opracowaƒ teoretycznych, pracy poglàdowej lub pracy oryginalnej,

5) sposób wykazania si´ praktycznà znajomoÊcià

przynajmniej jednego z nast´pujàcych j´zyków

angielskiego, francuskiego, niemieckiego lub hiszpaƒskiego, w stopniu umo˝liwiajàcym

a) rozumienie tekstu pisanego, w szczególnoÊci dotyczàcego literatury fachowej i piÊmiennictwa

lekarskiego,

b) porozumienie si´ z pacjentem, lekarzami i przedstawicielami innych zawodów medycznych,

c) pisanie zgodnie z zasadami ortografii tekstów

medycznych, w szczególnoÊci opinii i orzeczeƒ

lekarskich,

6) zakres i sposób oceny rozmowy kwalifikacyjnej obj´tej post´powaniem konkursowym, ustalony

zgodnie z opinià Krajowej Rady Egzaminów Lekarskich,

7) kolejnoÊç sk∏adania poszczególnych cz´Êci egzaminu paƒstwowego.

2. Ustala si´ ramowy program specjalizacji

w szczegó∏owych dziedzinach medycyny, który zawiera

1) elementy programu, o których mowa w ust. 1 pkt

1—4 i 6—7, z zastrze˝eniem pkt 2,

2) okres trwania specjalizacji nie krótszy ni˝ 2 lata,

z tym ˝e w przypadku specjalizacji odbywanych

przez lekarza posiadajàcego

a) wy∏àcznie specjalizacj´ w zakresie medycyny rodzinnej, którà uzyska∏ albo rozpoczà∏ odbywaç

przed dniem 29 kwietnia 1999 r. — d∏u˝szy co

najmniej o 2 lata od okresu trwania odpowiedniej specjalizacji,

b) wy∏àcznie tytu∏ specjalisty w dziedzinie medycyny rodzinnej uzyskany na podstawie dotychczasowych przepisów albo na podstawie rozporzàdzenia — d∏u˝szy co najmniej o rok od okresu

trwania odpowiedniej specjalizacji.

§ 4. 1. Lekarz odbywa specjalizacj´ zgodnie z programem specjalizacji, opracowanym na podstawie ramowego programu specjalizacji w podstawowych albo szczegó∏owych dziedzinach medycyny.

2. Program specjalizacji w podstawowej dziedzinie

medycyny w przypadku lekarza posiadajàcego specjalizacj´ I stopnia lub I i II stopnia lub tytu∏ specjalisty

w odpowiedniej dziedzinie medycyny powinien

uwzgl´dniaç zakres wiedzy teoretycznej lub umiej´tnoÊci praktycznych lekarza oraz okres odbytej specjalizacji.

3. Program specjalizacji w dziedzinach: balneologia, geriatria, medycyna paliatywna i transfuzjologia

w przypadku lekarza, który posiada wy∏àcznie specjalizacj´ lub tytu∏ specjalisty w dziedzinie medycyny rodzinnej, powinien uwzgl´dniaç zakres wiedzy teoretycznej i umiej´tnoÊci praktycznych lekarza oraz okres

odbytej specjalizacji, z zastrze˝eniem § 3 ust. 2 pkt 2.

4. Lekarz odbywajàcy specjalizacj´ zobowiàzany

jest do zrealizowania wszystkich elementów programu

specjalizacji danej specjalnoÊci, z zastrze˝eniem § 17

ust. 3.

5. SpecjalnoÊci, w których lekarz posiadajàcy odpowiednià specjalizacj´ I lub I i II stopnia lub tytu∏ specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny mo˝e uzyskaç tytu∏ specjalisty w okreÊlonej podstawowej dziedzinie medycyny po odbyciu specjalizacji zgodnie

z programem, o którym mowa w ust. 2, okreÊla za∏àcznik nr 1 do rozporzàdzenia.

6. SpecjalnoÊci, w których lekarz posiadajàcy odpowiednià specjalizacj´ II stopnia lub specjalizacj´ w zakresie medycyny rodzinnej mo˝e uzyskaç tytu∏ specjalisty w okreÊlonej szczegó∏owej dziedzinie medycyny

albo lekarz posiadajàcy tytu∏ specjalisty w odpowiedniej podstawowej dziedzinie medycyny mo˝e uzyskaç

tytu∏ specjalisty w okreÊlonej szczegó∏owej dziedzinie

medycyny, okreÊla za∏àcznik nr 2 do rozporzàdzenia.

7. Program specjalizacji opracowuje zespó∏ ekspertów powo∏any przez ministra w∏aÊciwego do spraw

zdrowia, który po zaopiniowaniu przez Naczelnà Rad´

Lekarskà i zredagowaniu przez Centrum Medyczne

Kszta∏cenia Podyplomowego, zwane dalej „Centrum”,

zatwierdza minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia.

Poz. 905

8. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia powo∏uje

zespó∏ ekspertów, o którym mowa w ust. 7, spoÊród lekarzy posiadajàcych specjalizacj´ w dziedzinie medycyny, dla której ma byç opracowany program specjalizacji, lub w dziedzinach pokrewnych, w szczególnoÊci

spoÊród osób zg∏oszonych przez stowarzyszenie dzia∏ajàce pod nazwà „Specjalistyczne lekarskie towarzystwo naukowe”, zwane dalej „towarzystwem naukowym”, Centrum oraz Naczelnà Rad´ Lekarskà.

9. Na przewodniczàcego zespo∏u ekspertów, o którym mowa w ust. 7, minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia powo∏uje konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny, dla której ma byç opracowany program specjalizacji.

10. Centrum podaje do wiadomoÊci zatwierdzone

programy specjalizacji, w formie publikacji i informacji

na stronie internetowej Centrum.

§ 5. Lekarz w tym samym czasie mo˝e odbywaç tylko jednà specjalizacj´.

§ 6. 1. Specjalizacja mo˝e byç prowadzona przez

jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 19

ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza, po uzyskaniu przez te

jednostki wpisu na list´ prowadzonà przez ministra

w∏aÊciwego do spraw zdrowia, zwane dalej „jednostkami organizacyjnymi”, je˝eli odpowiadajà nast´pujàcym warunkom

1) sà jednostkami, których dzia∏alnoÊç odpowiada

profilowi prowadzonej specjalizacji, albo majà

w swojej strukturze organizacyjnej oddzia∏y szpitalne lub inne komórki organizacyjne o profilu odpowiadajàcym prowadzonej specjalizacji, a je˝eli

majà prowadziç specjalizacj´ w dziedzinie

a) medycyna rodzinna

— regionalny oÊrodek kszta∏cenia lekarza rodzinnego albo

— oÊrodek kszta∏cenia lekarza rodzinnego,

b) zdrowie publiczne — oÊrodek kszta∏cenia lekarzy

w zakresie zdrowia publicznego,

2) sà szpitalami klinicznymi oraz majà zawarte umowy o prowadzenie odpowiedniej specjalizacji

z w∏aÊciwymi jednostkami organizacyjnymi szkó∏

wy˝szych lub jednostkami badawczo-rozwojowymi, je˝eli majà prowadziç specjalizacj´ w dziedzinie: farmakologia kliniczna, immunologia kliniczna, medycyna sàdowa, mikrobiologia lekarska

i patomorfologia,

3) zapewniajà warunki organizacyjne umo˝liwiajàce

realizacj´ programu specjalizacji okreÊlonej liczbie

lekarzy,

4) powo∏a∏y komisje sprawujàce nadzór lub zapewniajà pe∏nienie nadzoru w ramach istniejàcej struktury organizacyjnej

a) w przypadku szpitali — nad jakoÊcià dzia∏alnoÊci

dydaktycznej i leczniczej, a w szczególnoÊci nad

— kszta∏ceniem podyplomowym lekarzy, lekarzy

stomatologów,

— analizà skutecznoÊci leczenia,

— analizà przyczyn zgonów,

— zaka˝eniami szpitalnymi,

b) w przypadku innych jednostek organizacyjnych

— nad jakoÊcià dzia∏alnoÊci dydaktycznej w zakresie kszta∏cenia podyplomowego lekarzy lub

lekarzy stomatologów,

5) zatrudniajà lub posiadajà pe∏niàcych s∏u˝b´ na stanowisku s∏u˝bowym w oddzia∏ach szpitalnych lub

w komórkach organizacyjnych, o których mowa

w pkt 1 — co najmniej dwóch lekarzy z tytu∏em specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub

w dziedzinie pokrewnej, a w przypadku jednostek

organizacyjnych lub komórek organizacyjnych realizujàcych specjalizacj´ w dziedzinach stomatologii, z wyjàtkiem chirurgii szcz´kowo-twarzowej —

co najmniej jednego lekarza z tytu∏em specjalisty

w odpowiedniej dziedzinie stomatologii,

6) zapewniajà

a) pe∏nienie obowiàzków kierowników specjalizacji

przez lekarzy

— posiadajàcych specjalizacj´ lub tytu∏ specjalisty w dziedzinie medycyny rodzinnej prowadzàcych indywidualne specjalistyczne praktyki lekarza rodzinnego lub udzielajàcych

Êwiadczeƒ zdrowotnych w ramach grupowej

praktyki lekarskiej albo

— zatrudnionych w zak∏adach opieki zdrowotnej

w poradniach lekarza rodzinnego lub poradniach udzielajàcych Êwiadczeƒ zdrowotnych

w zakresie kompetencji lekarza rodzinnego,

b) prowadzenie szkolenia specjalizacyjnego przez

lekarzy posiadajàcych II stopieƒ specjalizacji lub

tytu∏ specjalisty w dziedzinach medycyny okreÊlonych programem specjalizacji w zakresie medycyny rodzinnej, zatrudnionych w poradniach

specjalistycznych zak∏adów opieki zdrowotnej

lub prowadzàcych indywidualnà specjalistycznà

praktyk´ lekarskà w tej dziedzinie medycyny,

je˝eli sà jednostkami organizacyjnymi posiadajàcymi w swojej strukturze oÊrodek kszta∏cenia lekarza

rodzinnego,

7) zapewniajà pe∏nienie obowiàzków kierownika specjalizacji przez lekarzy posiadajàcych II stopieƒ specjalizacji w zakresie higieny i epidemiologii, organizacji ochrony zdrowia lub medycyny spo∏ecznej,

je˝eli sà jednostkami organizacyjnymi posiadajàcymi w swojej strukturze oÊrodek kszta∏cenia

lekarzy w zakresie zdrowia publicznego,

8) majà w swojej strukturze organizacyjnej oddzia∏

anestezjologii i intensywnej terapii, je˝eli sà szpitalami i majà prowadziç specjalizacj´ w dziedzinie

medycyny, w której wykonywane sà zabiegi operacyjne lub inne zabiegi lub procedury medyczne wykonywane w znieczuleniu ogólnym, albo je˝eli wymóg ten jest okreÊlony jako niezb´dny do realizacji

programu w danej specjalizacji,

Poz. 905

9) posiadajà sprz´t i aparatur´ medycznà niezb´dne

do realizacji zadaƒ okreÊlonych programem specjalizacji,

10) udzielajà Êwiadczeƒ zdrowotnych odpowiedniego

rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie, umo˝liwiajàcych zrealizowanie programu specjalizacji

okreÊlonej liczbie lekarzy,

11) posiadajà odpowiedni sprz´t dydaktyczny i posiadajà albo zapewniajà baz´ dydaktycznà,

12) udzielajà ca∏odobowych Êwiadczeƒ zdrowotnych

osobom hospitalizowanym i niewymagajàcym hospitalizacji, w stanach zagro˝enia zdrowia i ˝ycia

oraz w innych przypadkach niecierpiàcych zw∏oki,

je˝eli sà zak∏adami opieki zdrowotnej i majà prowadziç specjalizacj´ w dziedzinie medycyny wymagajàcej pe∏nienia dy˝urów medycznych,

13) zapewniajà lekarzom odbywajàcym specjalizacj´

pe∏nienie dy˝urów medycznych w liczbie okreÊlonej programem danej specjalizacji,

14) majà zawarte porozumienie z podmiotami, o których mowa w ust. 2, w celu umo˝liwienia zrealizowania przez lekarza sta˝y kierunkowych okreÊlonych programem specjalizacji, których realizacji

nie mogà zapewniç w ramach swojej struktury organizacyjnej,

15) uzyska∏y opini´ konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny o spe∏nieniu warunków,

o których mowa w pkt 1 —13.

2. Sta˝e kierunkowe mogà byç prowadzone przez

jednostki organizacyjne wpisane na list´, o której mowa w ust. 1, albo przez inne jednostki organizacyjne lub

osoby fizyczne, po uzyskaniu wpisu na list´ podmiotów prowadzàcych sta˝ kierunkowy, prowadzonà przez

ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia.

3. Informacj´ zawierajàcà dane i opini´ okreÊlone

w ust. 1 oraz dane o podmiotach, o których mowa

w ust. 2, jednostka organizacyjna przedstawia ministrowi w∏aÊciwemu do spraw zdrowia, który na podstawie opinii powo∏anego przez siebie zespo∏u ekspertów

dokonuje wpisu na list´, o której mowa w ust. 1, i okreÊla maksymalnà liczb´ miejsc szkoleniowych w zakresie danej specjalizacji dla lekarzy mogàcych odbywaç

danà specjalizacj´ w komórce organizacyjnej wchodzàcej w jej sk∏ad.

4. W sk∏ad zespo∏u ekspertów, o którym mowa

w ust. 3, minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia powo∏uje pi´ciu lekarzy specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie pokrewnej — trzech spoÊród

osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego

w danej dziedzinie medycyny oraz po jednym przez towarzystwo naukowe oraz przez Naczelnà Rad´ Lekarskà; przewodniczàcym zespo∏u jest lekarz zaproponowany przez konsultanta krajowego.

5. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia wpisuje na

list´ podmiotów prowadzàcych sta˝ kierunkowy

1) jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1,

2) inne jednostki organizacyjne — po przedstawieniu

przez nie danych i opinii, o których mowa w ust. 1

pkt 1—13 i 15,

3) osoby fizyczne — po przedstawieniu przez nie danych i opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 9—11

i 15,

oraz okreÊla maksymalnà liczb´ miejsc szkoleniowych dla lekarzy odbywajàcych sta˝ kierunkowy

w tych podmiotach; przepisy ust. 3 i 4 stosuje si´ odpowiednio.

6. Listy, o których mowa w ust. 1 i 2, minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia podaje do wiadomoÊci w formie informacji na stronie internetowej Ministerstwa

Zdrowia w terminie do dnia 1 kwietnia i do dnia 1 listopada ka˝dego roku.

7. Kursy szkoleniowe obj´te programem danej specjalizacji mogà byç prowadzone przez jednostki organizacyjne lub osoby fizyczne, o których mowa w art. 19

ust.1 ustawy o zawodzie lekarza.

8. Centrum podaje do wiadomoÊci, w terminie do

dnia 31 grudnia ka˝dego roku, w formie informacji na

stronie internetowej Centrum, list´ podmiotów prowadzàcych okreÊlonego rodzaju kurs szkoleniowy obj´ty

programem specjalizacji.

§ 7. 1. Lekarz odbywa specjalizacj´ na podstawie

umowy o prac´ zawartej z jednostkà organizacyjnà

prowadzàcà specjalizacj´ na czas okreÊlony w celu doskonalenia zawodowego, obejmujàcego realizacj´ programu specjalizacji, zwanej dalej „rezydenturà”.

2. Lekarz, który nie zosta∏ zakwalifikowany do odbywania specjalizacji w trybie, o którym mowa w ust. 1,

mo˝e odbywaç specjalizacj´ w ramach

1) umowy o prac´, zawartej na czas nieokreÊlony lub

okreÊlony okresem trwania specjalizacji z jednostkà organizacyjnà prowadzàcà specjalizacj´,

2) p∏atnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania okreÊlonej specjalizacji

na podstawie odr´bnych przepisów,

3) poszerzenia, o program specjalizacji, zaj´ç programowych studiów doktoranckich prowadzonych

przez uprawniony podmiot, w którego sk∏ad wchodzi komórka organizacyjna prowadzàca specjalizacj´, i udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu

bezp∏atnego, je˝eli uczestnik studiów doktoranckich pozostaje w stosunku pracy, a po ich ukoƒczeniu w trybie okreÊlonym w pkt 1, 2 lub 4,

4) umowy o prac´, zawartej na czas nieokreÊlony,

z jednostkà organizacyjnà innà ni˝ wymienione

w § 6 ust. 1, zapewniajàcà realizacj´ cz´Êci programu specjalizacji w zakresie form, o których mowa

w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. c), d) i f), i w ramach p∏atnych

urlopów szkoleniowych udzielanych pracownikowi

na czas niezb´dny do zrealizowania pozosta∏ej cz´-

Poz. 905

Êci programu specjalizacji w jednostce organizacyjnej prowadzàcej specjalizacj´ lub odpowiednio

prowadzàcej sta˝ kierunkowy.

3. Lekarz, uczestnik dziennych studiów doktoranckich, który otrzymuje na czas trwania tych studiów stypendium, o którym mowa w § 10 ust. 2 rozporzàdzenia

Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991 r.

w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych (Dz. U. Nr 58, poz. 249, z 1993 r. Nr 5, poz. 26 oraz

z 1997 r. Nr 101, poz. 632 i Nr 128, poz. 840), nie mo˝e

odbywaç specjalizacji w ramach rezydentury.

4. Lekarz cudzoziemiec zamierzajàcy wykonywaç

lub wykonujàcy zawód na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej wy∏àcznie w celu odbycia szkolenia podyplomowego lub uzyskania stopnia naukowego, posiadajàcy wiz´ pobytowà lub zezwolenie na zamieszkanie na

czas oznaczony, po uzyskaniu zgody ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia, mo˝e odbywaç specjalizacj´

na zasadach okreÊlonych w przepisach o odbywaniu

studiów i uczestniczeniu w badaniach naukowych

i szkoleniach przez osoby nieb´dàce obywatelami polskimi oraz o zasadach odp∏atnoÊci za te studia i szkolenia.

5. Lekarz cudzoziemiec posiadajàcy prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

przyznane na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o zawodzie

lekarza odbywa specjalizacj´ na zasadach obowiàzujàcych obywateli polskich.

§ 8. 1. Lekarz odbywa specjalizacj´ przez ca∏y okres

jej trwania w czasie równym czasowi pracy lekarza zatrudnionego w zak∏adzie opieki zdrowotnej, o którym

mowa w art. 32g ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zak∏adach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408,

z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591,

z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110,

z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158,

poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756

i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84,

poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43,

poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120,

poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 45).

2. Lekarzowi pe∏niàcemu dy˝ur medyczny w ramach realizacji programu danej specjalizacji przys∏uguje wynagrodzenie

1) na podstawie umowy o prac´, je˝eli lekarz odbywa

specjalizacj´ odpowiednio w trybie, o którym mowa w § 7 ust.1 oraz ust. 2 pkt 1 i 4, albo

2) na podstawie umowy o pe∏nienie dy˝urów, w okreÊlonej liczbie, z jednostkà organizacyjnà prowadzàcà specjalizacj´ lub sta˝ kierunkowy, je˝eli lekarz

odbywa specjalizacj´ odpowiednio w trybie, o którym mowa w § 7 ust. 2 pkt 2 i 3, albo na zasadach,

o których mowa w § 7 ust. 4, albo odbywa sta˝

szkoleniowy lub kierunkowy w tej jednostce w ramach urlopu szkoleniowego.

§ 9. 1. Okres trwania specjalizacji odbywanej na zasadach, o których mowa w § 7 ust. 2 albo 4, nie mo˝e

byç przed∏u˝ony wi´cej ni˝ o dwa lata, z zastrze˝eniem

ust. 2.

2. Okres trwania specjalizacji odbywanej na zasadach, o których mowa w § 7 ust. 2, mo˝e byç dodatkowo przed∏u˝ony o okres udzielonego lekarzowi przez

pracodawc´ urlopu wychowawczego na zasadach

okreÊlonych w odr´bnych przepisach, nie d∏u˝szy jednak ni˝ rok.

§ 10. 1. Umowa o prac´ w ramach rezydentury zawierana jest na podstawie skierowania, o którym mowa w § 13 ust. 5.

2. Okres, na jaki zawierana jest umowa o prac´

w ramach rezydentury, odpowiada okresowi trwania

specjalizacji.

3. Okres trwania specjalizacji w ramach rezydentury ulega przed∏u˝eniu o czas

1) niezdolnoÊci do pracy d∏u˝szej ni˝ 30 dni w ciàgu

roku kalendarzowego, w przypadkach przewidzianych w art. 92 § 1 Kodeksu pracy,

2) urlopu macierzyƒskiego,

3) urlopu bezp∏atnego udzielonego przez pracodawc´

na czas nie d∏u˝szy ni˝ 3 miesiàce.

4. Przed∏u˝enie okresu trwania specjalizacji w ramach rezydentury ∏àcznie nie mo˝e byç d∏u˝sze ni˝

o rok, z zastrze˝eniem ust. 5.

5. Okres trwania specjalizacji w ramach rezydentury mo˝e ulec dodatkowo przed∏u˝eniu o czas udzielonego przez pracodawc´ urlopu wychowawczego na zasadach okreÊlonych w odr´bnych przepisach, nie d∏u˝szy ni˝ rok.

6. W przypadku przed∏u˝enia okresu trwania specjalizacji w ramach rezydentury, o którym mowa

w ust. 3 i 5, jednostka organizacyjna prowadzàca specjalizacj´ zawiera z lekarzem umow´ o prac´ na czas

okreÊlony, odpowiadajàcy sumie okresów przed∏u˝ajàcych specjalizacj´.

7. Umowa o prac´ w ramach rezydentury zawierana jest odpowiednio z dniem 1 lutego i 1 lipca ka˝dego

roku, z zastrze˝eniem § 13 ust. 6.

8. W przypadku rozwiàzania umowy o prac´ w ramach rezydentury przed ukoƒczeniem specjalizacji, lekarz powinien kontynuowaç odbywanie tej specjalizacji w trybie okreÊlonym w § 7 ust. 2, z zastrze˝eniem

§ 19 ust. 1 pkt 1, 2 i 5.

9. Lekarz, z którym rozwiàzano umow´ w ramach

rezydentury, z przyczyn zawinionych przez niego, który

nie kontynuuje odbywania specjalizacji lub nie ukoƒczy jej w terminie, o którym mowa w § 9, zwraca koszty szkolenia specjalizacyjnego w wysokoÊci ustalonej

przez ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia w decyzji

administracyjnej.

Poz. 905

10. WysokoÊç kosztów, o których mowa w ust. 9,

powinna odpowiadaç wysokoÊci Êrodków finansowych wydatkowanych ze Êrodków przekazanych przez

ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia jednostce organizacyjnej na odbywanie przez lekarza specjalizacji

w ramach rezydentury.

11. Lekarz, który odbywa specjalizacj´ w ramach

rezydentury, nie mo˝e ubiegaç si´ w tym czasie o odbywanie innej specjalizacji w tym trybie.

12. Lekarz, który uzyska∏ tytu∏ specjalisty w podstawowej lub szczegó∏owej dziedzinie medycyny w ramach rezydentury, nie mo˝e ubiegaç si´ ponownie

o odbywanie innej specjalizacji, odpowiednio w podstawowej lub szczegó∏owej dziedzinie medycyny,

w tym trybie.

§ 11. 1. Lekarz mo˝e rozpoczàç specjalizacj´ w wybranej specjalnoÊci, je˝eli posiada prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej i zosta∏ zakwalifikowany do

jej odbywania w wyniku post´powania kwalifikacyjnego, a w przypadku lekarza cudzoziemca, o którym mowa w § 7 ust. 4, je˝eli uzyska∏ zgod´ ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia na odbywanie danej specjalizacji

oraz posiada prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, przyznane na podstawie art. 7 ust. 1a ustawy o zawodzie lekarza, z zastrze˝eniem § 34 ust. 1.

2. W celu przystàpienia do post´powania kwalifikacyjnego lekarz sk∏ada wniosek o rozpocz´cie specjalizacji w danej specjalnoÊci do dzia∏ajàcej na podstawie

odr´bnych przepisów jednostki organizacyjnej podleg∏ej wojewodzie — wojewódzkiego centrum zdrowia

publicznego, zwanego dalej „wojewódzkim oÊrodkiem”, na którego obszarze dzia∏ania ma zamiar odbywaç specjalizacj´, w terminie do dnia 1 maja albo do

dnia 1 grudnia ka˝dego roku.

3. W celu uzyskania zgody, o której mowa w § 7

ust. 4, lekarz cudzoziemiec sk∏ada wniosek do ministra

w∏aÊciwego do spraw zdrowia, w terminach okreÊlonych w ust. 2.

4. Lekarz pozostajàcy w stosunku pracy, zamierzajàcy odbywaç specjalizacj´ w innym trybie ni˝ rezydentura, mo˝e wystàpiç z wnioskiem, o którym mowa

w ust. 2, po uzyskaniu zgody pracodawcy na odbywanie specjalizacji w okreÊlonym trybie, z zastrze˝eniem

ust. 5.

5. Lekarz b´dàcy uczestnikiem studiów doktoranckich mo˝e wystàpiç z wnioskiem, o którym mowa

w ust. 2, po uzyskaniu zgody kierownika studiów doktoranckich, a je˝eli pozostaje w stosunku pracy — równie˝ pracodawcy na odbywanie specjalizacji w trybie,

o którym mowa w § 7 ust. 2 pkt 3.

6. Lekarz cudzoziemiec mo˝e wystàpiç z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, po uzyskaniu zgody

kierownika w∏aÊciwej jednostki organizacyjnej na odbywanie specjalizacji w ramach posiadanych przez nià

wolnych miejsc szkoleniowych w tej dziedzinie medycyny.

7. Lekarz ubiegajàcy si´ o odbywanie specjalizacji

w ramach rezydentury mo˝e byç w danym terminie dopuszczony do post´powania kwalifikacyjnego tylko

w jednej dziedzinie medycyny i tylko w jednym wojewódzkim oÊrodku.

8. Lekarz we wniosku, o którym mowa w ust. 2, mo˝e wskazaç jednostk´ organizacyjnà i komórk´ wchodzàcà w jej sk∏ad, która prowadzi∏aby jego specjalizacj´, spoÊród jednostek organizacyjnych majàcych wolne miejsca szkoleniowe w danej dziedzinie medycyny

oraz przed∏o˝yç wst´pnà akceptacj´ kierownika tej jednostki do odbywania w niej specjalizacji.

9. Wzór wniosków, o których mowa w ust. 2 i 3,

okreÊlajà za∏àczniki nr 3 i 4 do rozporzàdzenia.

§ 12. 1. Post´powanie kwalifikacyjne przeprowadza

wojewódzki oÊrodek dwa razy do roku w terminach: od

dnia 1 maja do dnia 15 czerwca i od dnia 1 grudnia do

dnia 31 stycznia.

2. Post´powanie kwalifikacyjne obejmuje ocen´

formalnà wniosku o rozpocz´cie specjalizacji oraz post´powanie konkursowe.

3. Post´powanie konkursowe obejmuje i uwzgl´dnia

1) w przypadku lekarza, który wyst´puje o rozpocz´cie

specjalizacji w podstawowej dziedzinie medycyny

a) w ramach rezydentury albo w innym trybie, je˝eli nie posiada specjalizacji I lub II stopnia bàdê

tytu∏u specjalisty — rozmow´ kwalifikacyjnà

oraz

— wynik paƒstwowego egzaminu koƒczàcego

sta˝ podyplomowy lekarza lub lekarza stomatologa albo

— wynik egzaminu testowego, obejmujàcego

zakres paƒstwowego egzaminu koƒczàcego

sta˝ podyplomowy, przeprowadzanego przez

Krajowà Rad´ Egzaminów Lekarskich w terminie bezpoÊrednio poprzedzajàcym termin

post´powania kwalifikacyjnego, je˝eli lekarz

ukoƒczy∏ sta˝ podyplomowy lub praktyk´

przygotowawczà lekarsko-dentystycznà przed

wejÊciem w ˝ycie wymogu, o którym mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodzie lekarza, albo sk∏ada wniosek w okresie d∏u˝szym

ni˝ 5 lat od daty z∏o˝enia egzaminu paƒstwowego koƒczàcego sta˝ podyplomowy,

b) w innym trybie ni˝ rezydentura, je˝eli posiada

I lub II stopieƒ specjalizacji albo tytu∏ specjalisty

— rozmow´ kwalifikacyjnà oraz

— wynik egzaminu w zakresie specjalizacji

I stopnia lub II stopnia — w przypadku lekarza

posiadajàcego I stopieƒ lub II stopieƒ odpowiedniej specjalizacji,

— wynik egzaminu paƒstwowego koƒczàcego

specjalizacj´ lub egzaminu w zakresie specjalizacji II stopnia — w przypadku lekarza posia-

Poz. 905

dajàcego tytu∏ specjalisty w innej podstawowej dziedzinie medycyny lub innà specjalizacj´ II stopnia,

2) w przypadku lekarza, który wyst´puje o rozpocz´cie

specjalizacji w szczegó∏owych dziedzinach medycyny — rozmow´ kwalifikacyjnà, udokumentowanie osiàgni´ç zawodowych lekarza oraz egzamin

testowy.

4. Wynik post´powania kwalifikacyjnego jest sumà

liczby punktów uzyskanych z rozmowy kwalifikacyjnej,

oceny udokumentowanych osiàgni´ç zawodowych

i egzaminu, w nast´pujàcej proporcji

1) maksymalna liczba punktów uzyskanych z rozmowy kwalifikacyjnej stanowi 15%, a liczba punktów

z egzaminu stanowi 85% ogólnej, mo˝liwej do uzyskania, liczby punktów, w przypadku post´powania

kwalifikacyjnego w podstawowych dziedzinach

medycyny, z zastrze˝eniem pkt 2,

2) maksymalna liczba punktów uzyskanych z rozmowy kwalifikacyjnej stanowi 75%, a liczba punktów

uzyskanych z oceny egzaminu stanowi 25% ogólnej, mo˝liwej do uzyskania, liczby punktów, w przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 lit. b),

3) maksymalna liczba punktów uzyskanych z rozmowy kwalifikacyjnej stanowi 20%, liczba punktów

uzyskanych z oceny udokumentowanych osiàgni´ç zawodowych stanowi 10%, a liczba punktów

z egzaminu testowego stanowi 70% ogólnej, mo˝liwej do uzyskania, liczby punktów, w przypadku

post´powania kwalifikacyjnego w szczegó∏owych

dziedzinach medycyny.

5. W przypadku uzyskania przez dwóch lub wi´cej

lekarzy jednakowej liczby punktów kwalifikujàcych ich

do ostatniego w kolejnoÊci miejsca lub miejsc szkoleniowych, post´powanie konkursowe obejmuje dodatkowà rozmow´ kwalifikacyjnà.

6. Lekarz mo˝e byç zakwalifikowany do odbywania

specjalizacji

1) w podstawowej dziedzinie medycyny, je˝eli w post´powaniu kwalifikacyjnym uzyska co najmniej

55% ogólnej, mo˝liwej do uzyskania liczby punktów, w tym co najmniej 56% mo˝liwej do uzyskania

liczby punktów z egzaminu testowego,

2) w szczegó∏owej dziedzinie medycyny, je˝eli w post´powaniu kwalifikacyjnym uzyska co najmniej

60% ogólnej, mo˝liwej do uzyskania liczby punktów, w tym co najmniej 56% mo˝liwej do uzyskania

liczby punktów z egzaminu testowego.

7. Lekarz posiadajàcy jednoczeÊnie prawo wykonywania zawodu lekarza i prawo wykonywania zawodu

lekarza stomatologa, który z∏o˝y∏ wniosek o rozpocz´cie

specjalizacji w dziedzinie chirurgia szcz´kowo-twarzowa, przyst´puje do post´powania konkursowego przeprowadzanego w tej dziedzinie medycyny dla osób posiadajàcych prawo wykonywania zawodu lekarza.

8. Lekarz, który nie zosta∏ zakwalifikowany do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury w danej

dziedzinie medycyny, mo˝e wskazaç inny tryb odbywania specjalizacji w ramach wolnych miejsc szkoleniowych, ustalonych przez ministra w∏aÊciwego do spraw

zdrowia na obszarze województwa, dla tego post´powania kwalifikacyjnego, je˝eli uzyskana przez niego

liczba punktów kwalifikuje go do tego miejsca oraz je˝eli spe∏nia warunki okreÊlone w § 11 ust. 4 albo 5.

9. Egzamin testowy, o którym mowa w ust. 3 pkt 2

i w § 40, sk∏adany jest w formie testu, jednolitego w ca∏ym kraju, ustalanego dla ka˝dego post´powania kwalifikacyjnego, z zastrze˝eniem ust. 10.

10. Egzamin testowy, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,

jest ustalany

1) odr´bnie dla post´powania konkursowego w dziedzinach medycyny

a) audiologia i foniatria, chirurgia naczyniowa, chirurgia onkologiczna, chirurgia plastyczna,

b) kardiologia dzieci´ca, neonatologia, neurologia

dzieci´ca, onkologia i hematologia dzieci´ca,

zwane dalej „szczegó∏owymi pediatrycznymi

dziedzinami medycyny”,

c) psychiatria dzieci i m∏odzie˝y,

d) transplantologia kliniczna,

e) innych wymienionych w § 1 ust. 1 pkt 2, zwanych

dalej „szczegó∏owymi zachowawczymi dziedzinami medycyny”, lub

2) odr´bnie dla ka˝dej dziedziny medycyny wymienionej w § 1 ust. 1 pkt 2.

11. Test opracowuje i ustala Krajowa Rada Egzaminów Lekarskich po zasi´gni´ciu opinii konsultantów

krajowych w∏aÊciwych ze wzgl´du na merytoryczny zakres testu.

12. Test powinien byç opracowany w sposób dotyczàcy informacji niejawnych, o których mowa w art. 23

ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie

informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95, z 2000 r.

Nr 12, poz.136 i Nr 39, poz. 462 oraz z 2001 r. Nr 22,

poz. 247, Nr 27, poz. 298 i Nr 56, poz. 580).

13. W zale˝noÊci od liczby wnioskodawców post´powanie kwalifikacyjne przeprowadza komisja albo komisje powo∏ywane i odwo∏ywane przez w∏aÊciwego

wojewod´.

14. Wojewódzki oÊrodek kieruje wnioskodawc´ do

odpowiedniej komisji, o której mowa w ust. 13, na podstawie losowania przeprowadzonego w jego obecnoÊci.

15. W sk∏ad komisji wchodzà lekarze specjaliÊci

z dziedziny medycyny obj´tej post´powaniem kwalifikacyjnym lub — w uzasadnionych przypadkach — z pokrewnych dziedzin medycyny, a w szczególnoÊci

Poz. 905

— konsultant wojewódzki albo jego przedstawiciel, jako przewodniczàcy komisji,

— przedstawiciel okr´gowej rady lekarskiej,

— przedstawiciel w∏aÊciwego towarzystwa naukowego.

§ 13. 1. Na podstawie przeprowadzonego post´powania kwalifikacyjnego oraz uwzgl´dniajàc liczby

miejsc szkoleniowych, o których mowa w § 32 ust. 3,

komisja sporzàdza listy lekarzy zakwalifikowanych do

odbywania okreÊlonej specjalizacji w ramach rezydentury oraz w innym trybie i przedstawia je wojewodzie

do zatwierdzenia.

2. Zatwierdzone listy, o których mowa w ust. 1, po

wprowadzeniu kodu w miejsce danych osobowych lekarza, udost´pnia si´ do wglàdu w siedzibie wojewódzkiego oÊrodka.

3. Wojewódzki oÊrodek kieruje lekarza do odbywania specjalizacji w wybranej przez niego jednostce organizacyjnej, w ramach posiadanych przez nià wolnych miejsc szkoleniowych w danej dziedzinie medycyny, uwzgl´dniajàc w kolejnoÊci: wynik post´powania

kwalifikacyjnego, uzyskanie rezydentury, miejsce zatrudnienia, wst´pnà akceptacj´ kierownika jednostki

organizacyjnej.

4. Je˝eli w wyniku post´powania kwalifikacyjnego

do odbywania specjalizacji w danej dziedzinie medycyny zakwalifikowa∏o si´ co najmniej dwóch lekarzy posiadajàcych I stopieƒ specjalizacji, deklarujàcych we

wniosku jej odbywanie w trybie okreÊlonym w § 7

ust. 2 pkt 4, wojewódzki oÊrodek mo˝e skierowaç do

jednostki organizacyjnej, na jedno wolne miejsce szkoleniowe, tych lekarzy w liczbie umo˝liwiajàcej realizacj´ programu specjalizacji, ustalonej przez kierownika

komórki organizacyjnej, na podstawie harmonogramu

ich szkolenia opracowanego przez kierownika lub kierowników specjalizacji w porozumieniu z konsultantem wojewódzkim.

5. Lekarzowi, który zosta∏ zakwalifikowany do odbywania specjalizacji, lekarzowi, o którym mowa

w § 35 ust. 1, i lekarzowi cudzoziemcowi, o którym mowa w § 7 ust. 4, wojewódzki oÊrodek wydaje skierowanie do odbywania specjalizacji w okreÊlonej jednostce

organizacyjnej ze wskazaniem trybu i okresu jej odbywania, a tak˝e kart´ szkolenia specjalizacyjnego, wed∏ug wzoru okreÊlonego w za∏àczniku nr 5 do rozporzàdzenia, i indeks wykonanych zabiegów i procedur medycznych, wed∏ug wzoru okreÊlonego w za∏àczniku

nr 6 do rozporzàdzenia, oraz program specjalizacji.

6. Wojewódzki oÊrodek jest obowiàzany skierowaç

lekarza do odbycia specjalizacji w okresie nie d∏u˝szym

ni˝ 6 miesi´cy, natomiast w przypadku rezydentury —

w okresie nie d∏u˝szym ni˝ 15 dni, a w uzasadnionych

przypadkach — w okresie nie d∏u˝szym ni˝ 3 miesiàce,

od terminu zakoƒczenia post´powania kwalifikacyjnego.

7. Jednostka organizacyjna posiadajàca wolne

miejsca szkoleniowe w danej dziedzinie medycyny jest

obowiàzana umo˝liwiç odbywanie specjalizacji lekarzowi skierowanemu do jej odbywania w tej jednostce.

8. Lekarz odbywajàcy specjalizacj´, w szczególnie

uzasadnionym przypadku albo w przypadku likwidacji

jednostki organizacyjnej, w której odbywa specjalizacj´, bàdê skreÊlenia jej z listy, o której mowa w § 6

ust. 1, jest kierowany przez wojewódzki oÊrodek,

w pierwszej kolejnoÊci, do kontynuowania specjalizacji

w innej jednostce organizacyjnej, w ramach posiadanych przez nià wolnych miejsc szkoleniowych.

9. W sytuacji, kiedy jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 8, znajduje si´ na obszarze innego województwa, zmiana miejsca szkolenia nast´puje po wyra˝eniu zgody przez wojewódzki oÊrodek oraz konsultanta wojewódzkiego województwa, na którego obszarze lekarz ma kontynuowaç odbywanie specjalizacji.

§ 14. 1. Wojewódzki oÊrodek prowadzi rejestr lekarzy i lekarzy stomatologów odbywajàcych specjalizacj´

na obszarze danego województwa, zwany dalej „rejestrem”.

2. Rejestr prowadzony jest w systemie ewidencyjno-informatycznym, wed∏ug ni˝ej okreÊlonego uk∏adu

danych

1) numer wpisu do rejestru sk∏adajàcy si´ z ciàgu kolejnych znaków

a) dwucyfrowego symbolu województwa, b´dàcego pierwszym cz∏onem identyfikatora jednostek

podzia∏u terytorialnego okreÊlonego rozporzàdzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia

1998 r. w sprawie szczegó∏owych zasad prowadzenia, stosowania i udost´pniania krajowego

rejestru urz´dowego podzia∏u terytorialnego

kraju oraz zwiàzanych z tym obowiàzków organów administracji rzàdowej i jednostek samorzàdu terytorialnego (Dz. U. Nr 157, poz. 1031,

z 2000 r. Nr 13, poz. 161 i z 2001 r. Nr 12, poz. 100),

b) czterocyfrowego kodu specjalizacji, zgodnie

z wykazem kodów specjalizacji w okreÊlonych

dziedzinach medycyny, stanowiàcego za∏àcznik

nr 7 do rozporzàdzenia,

c) jednocyfrowego oznaczenia zawodu lekarza, lekarza stomatologa

1 — dla lekarza,

2 — dla lekarza stomatologa,

3 — dla lekarza posiadajàcego jednoczeÊnie tytu∏ zawodowy lekarza i lekarza stomatologa,

d) siedmiocyfrowego numeru prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa,

2) imi´ (imiona) i nazwisko lekarza,

3) nazwisko rodowe,

4) obywatelstwo,

5) data i miejsce urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca,

Poz. 905

6) numer PESEL,

7) numer rejestracyjny lekarza w okr´gowej izbie lekarskiej,

8) numer seryjny i data wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa”,

9) posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania,

10) data i wynik zakoƒczenia post´powania kwalifikacyjnego,

11) numer i data decyzji ministra w∏aÊciwego do spraw

zdrowia w sprawie wyra˝enia zgody na odbywanie

specjalizacji przez lekarza cudzoziemca,

12) tryb odbywania specjalizacji lub zasady finansowania specjalizacji odbywanej przez lekarza cudzoziemca,

13) data i numer skierowania do odbywania specjalizacji,

14) numer karty szkolenia specjalizacyjnego oraz indeksu zabiegów i procedur medycznych,

15) nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa

komórki organizacyjnej, w której odbywana jest

specjalizacja,

16) imi´ i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadane

specjalizacje, stanowisko,

17) data rozpocz´cia i zakoƒczenia szkolenia specjalizacyjnego,

18) data przed∏u˝enia szkolenia specjalizacyjnego

i okres, o jaki szkolenie to zosta∏o przed∏u˝one,

19) data i wynik egzaminu paƒstwowego,

20) adnotacje dotyczàce przeniesienia si´ lekarza w celu odbywania specjalizacji z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia, nazwa jednostki organizacyjnej, w której lekarz odbywa∏ dotychczas specjalizacj´, tryb odbywania specjalizacji, nazwisko i imi´ dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy okres trwania specjalizacji,

21) adnotacje dotyczàce wykreÊlenia lekarza z rejestru.

§ 15. O rozpocz´ciu przez lekarza specjalizacji wojewódzki oÊrodek powiadamia okr´gowà izb´ lekarskà,

której lekarz jest cz∏onkiem, a w przypadku lekarza,

o którym mowa w § 7 ust. 4, tak˝e ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia.

§ 16. 1. Kierownikiem specjalizacji jest lekarz specjalista w dziedzinie medycyny b´dàcej przedmiotem

specjalizacji, a w uzasadnionych przypadkach — w pokrewnej dziedzinie medycyny.

2. Lekarz odbywa specjalizacj´ pod kierunkiem wybranego przez siebie lekarza, spoÊród lekarzy zatrudnionych lub pe∏niàcych s∏u˝b´ na stanowisku s∏u˝bowym w danej jednostce organizacyjnej albo spoÊród

lekarzy, o których mowa w § 6 ust.1 pkt 6 i 7, wyznaczonych przez kierownika tej jednostki — w porozumieniu

z konsultantem wojewódzkim w danej dziedzinie medycyny lub odpowiednio z w∏aÊciwym konsultantem

powo∏anym do realizacji zadaƒ zwiàzanych z obronnoÊcià kraju, zwanego dalej „kierownikiem specjalizacji”

— za jego zgodà.

3. Lekarz odbywa sta˝ kierunkowy

1) pod kierunkiem lekarza specjalisty w danej dziedzinie medycyny, a w uzasadnionych przypadkach —

w pokrewnej dziedzinie medycyny, wyznaczonego

przez kierownika jednostki organizacyjnej, w której

odbywa sta˝ kierunkowy, w porozumieniu z w∏aÊciwym konsultantem, o którym mowa w ust. 2, i kierownikiem specjalizacji, albo

2) pod kierunkiem osoby fizycznej, o której mowa

w § 6 ust. 2, wskazanej przez kierownika specjalizacji w porozumieniu z w∏aÊciwym konsultantem,

o którym mowa w ust. 2.

4. Kierownik specjalizacji oraz lekarz specjalista kierujàcy sta˝em kierunkowym mogà prowadziç jednoczeÊnie specjalizacj´ nie wi´cej ni˝ trzech lekarzy,

a w przypadku specjalizacji z zakresu stomatologii,

z wyjàtkiem chirurgii szcz´kowo-twarzowej, nie wi´cej

ni˝ dwóch lekarzy.

5. Kierownik specjalizacji jednoczeÊnie mo˝e dodatkowo kierowaç sta˝em kierunkowym nie wi´cej ni˝

dwóch lekarzy, a w przypadku specjalizacji z zakresu

stomatologii, z wyjàtkiem chirurgii szcz´kowo-twarzowej, nie wi´cej ni˝ jednego lekarza.

§ 17. 1. Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny

za ustalenie szczegó∏owego planu odbywania specjalizacji, w tym za ustalenie miejsc odbywania sta˝y kierunkowych, w sposób zapewniajàcy realizacj´ programu specjalizacji.

2. Do obowiàzków kierownika specjalizacji nale˝y

w szczególnoÊci

1) sprawowanie nadzoru nad realizacjà planu odbywania specjalizacji,

2) ustalanie lekarzowi, który odbywa specjalizacj´

w trybie, o którym mowa w § 7 ust. 2 pkt 4, zakresu oraz terminów realizacji szczegó∏owego programu specjalizacji w jednostce organizacyjnej prowadzàcej specjalizacj´, w porozumieniu z konsultantem, o którym mowa w § 16 ust. 2,

3) wyznaczenie lekarzowi pacjentów do prowadzenia,

konsultowanie i ocenianie proponowanych przez

niego badaƒ diagnostycznych i ich interpretacji,

rozpoznania choroby, sposobu leczenia, rokowania i zaleceƒ dla pacjenta,

4) bezpoÊredni nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych, obj´tych programem specjalizacji,

do czasu nabycia przez lekarza umiej´tnoÊci samodzielnego ich wykonywania,

Poz. 905

5) bezpoÊredni udzia∏ w wykonywanym przez lekarza

zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie

leczenia lub diagnostyki stwarzajàcej podwy˝szone ryzyko dla pacjenta, do czasu nabycia przez lekarza umiej´tnoÊci samodzielnego ich wykonywania lub stosowania,

6) ustalanie harmonogramu dy˝urów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. f), w tym decydowanie o dopuszczeniu lekarza do samodzielnego pe∏nienia

dy˝uru,

7) ocenianie przygotowanych przez lekarza opracowaƒ teoretycznych obj´tych programem specjalizacji, pracy poglàdowej lub oryginalnej,

8) wyst´powanie do pracodawcy lekarza odbywajàcego specjalizacj´ lub odpowiednio kierownika studium doktoranckiego z wnioskiem o udzielenie mu

urlopu szkoleniowego albo odpowiednio o zwolnienie go z obowiàzku uczestniczenia w zaj´ciach

programowych w ramach studiów doktoranckich,

w celu odbycia sta˝y kierunkowych i kursów okreÊlonych w programie specjalizacji,

9) kierowanie do odbycia sta˝y kierunkowych w innych jednostkach organizacyjnych albo prowadzonych przez osoby fizyczne, o których mowa w § 6

ust. 2,

10) kierowanie lekarza na kursy szkoleniowe,

11) przeprowadzanie sprawdzianów z nabytych przez

lekarza umiej´tnoÊci praktycznych,

12) przeprowadzanie kolokwiów i sprawdzianów przewidzianych w programie specjalizacji,

13) potwierdzanie uczestniczenia w wykonywaniu oraz

wykonywania okreÊlonych zabiegów i procedur

medycznych, w liczbie ustalonej w programie specjalizacji, w indeksie wykonanych zabiegów i procedur medycznych,

14) wystawianie opinii zawodowej, w tym dotyczàcej

uzdolnieƒ i predyspozycji zawodowych, umiej´tnoÊci manualnych, stosunku do pacjentów i wspó∏pracowników, zdolnoÊci organizacyjnych i umiej´tnoÊci pracy w zespole,

15) wnioskowanie do wojewódzkiego oÊrodka o przerwanie kontynuowania specjalizacji przez lekarza,

który nie realizuje lub nie mo˝e realizowaç programu specjalizacji,

16) potwierdzanie odbycia szkolenia zgodnie z programem specjalizacji w karcie szkolenia specjalizacyjnego.

3. Kierownik specjalizacji mo˝e wystàpiç z wnioskiem do ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia, po

uzyskaniu opinii konsultanta krajowego, o uznanie lekarzowi odbywajàcemu specjalizacj´ odbytych przez

niego za granicà lub w kraju sta˝y kierunkowych lub

kursów szkoleniowych za równowa˝ne ze zrealizowaniem elementów okreÊlonych w programie danej specjalizacji, je˝eli okres od dnia ich ukoƒczenia nie jest

d∏u˝szy ni˝ 5 lat, oraz o skrócenie okresu odbywania tej

specjalizacji.

Poz. 905

2) w przypadku przerwania szkolenia specjalizacyjnego lekarza, na wniosek, o którym mowa w ust.1

pkt 5,

4. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia mo˝e uznaç

sta˝e i szkolenia, o których mowa w ust. 3, za równowa˝ne ze zrealizowaniem cz´Êci programu specjalizacji i skróciç lekarzowi czas odbywania specjalizacji, jednak o okres nie d∏u˝szy ni˝ 1/3 okresu jej trwania.

3) w przypadku stwierdzenia up∏ywu okresu czasu,

w którym lekarz zobowiàzany by∏ ukoƒczyç specjalizacj´.

§ 18. 1. Do zadaƒ lekarza prowadzàcego sta˝ kierunkowy albo osoby fizycznej, o której mowa w § 6 ust. 2,

nale˝y

4. O skreÊleniu lekarza z rejestru wojewódzki oÊrodek niezw∏ocznie powiadamia tego lekarza, kierownika

specjalizacji i w∏aÊciwà okr´gowà rad´ lekarskà,

a w przypadku lekarza, o którym mowa w § 7 ust. 4,

równie˝ ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia.

1) ustalanie szczegó∏owego planu sta˝u kierunkowego,

2) realizacja zadaƒ okreÊlonych w § 17 ust. 2 pkt 3—7

i 11—14 oraz innych zadaƒ okreÊlonych programem danej specjalizacji w ramach sta˝u kierunkowego,

§ 20. Karta szkolenia specjalizacyjnego z wymaganymi wpisami oraz indeks wykonanych zabiegów

i procedur medycznych z potwierdzeniami i zaliczeniami stanowi dowód odbycia specjalizacji.

3) potwierdzenie odbycia sta˝u kierunkowego zgodnie z programem specjalizacji.

§ 21. 1. Lekarz przed przystàpieniem do egzaminu

paƒstwowego sk∏ada do w∏aÊciwego wojewódzkiego

oÊrodka nast´pujàce dokumenty

2. Do zadaƒ jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej prowadzàcej kurs szkoleniowy nale˝y

1) wniosek o przystàpienie do egzaminu paƒstwowego,

1) zapewnienie zrealizowania szczegó∏owego programu kursu przez wszystkich uczestników,

2) kart´ szkolenia specjalizacyjnego oraz indeks wykonanych zabiegów i procedur medycznych,

2) przeprowadzenie sprawdzianu z zakresu wiedzy

teoretycznej i umiej´tnoÊci praktycznych obj´tych

programem kursu,

3) potwierdzenie odbycia i zaliczenia kursu szkoleniowego.

§ 19. 1. Lekarz nie mo˝e realizowaç lub kontynuowaç szkolenia specjalizacyjnego w przypadku

1) zawieszenia lekarza w prawie wykonywania zawodu,

2) ograniczenia lekarza w wykonywaniu okreÊlonych

czynnoÊci medycznych,

3) niepodj´cia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesi´cy od dnia skierowania go do

odbycia specjalizacji przez wojewódzki oÊrodek,

4) zaprzestania przez lekarza odbywania specjalizacji,

5) przerwania szkolenia specjalizacyjnego lekarza, na

wniosek kierownika specjalizacji po uzyskaniu opinii konsultanta wojewódzkiego i w∏aÊciwej okr´gowej izby lekarskiej,

6) up∏ywu okresu, w którym lekarz by∏ zobowiàzany

ukoƒczyç specjalizacj´.

2. W∏aÊciwy podmiot jest obowiàzany do powiadomienia wojewódzkiego oÊrodka o zaistnieniu okolicznoÊci, o których mowa w ust.1 pkt 1—4.

3. Kierownik wojewódzkiego oÊrodka skreÊla lekarza z rejestru

1) w przypadkach wymienionych w ust.1 pkt 1—4,

po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa

w ust. 2,

3) opini´, o której mowa w § 17 ust. 2 pkt 14.

2. Dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz mo˝e z∏o˝yç do dnia 31 lipca albo do dnia 31 grudnia,

w terminie nie d∏u˝szym ni˝ 12 miesi´cy od dnia zakoƒczenia zaliczenia szkolenia specjalizacyjnego przez kierownika specjalizacji.

3. Wojewódzki oÊrodek po stwierdzeniu, ˝e dokumenty, o których mowa w ust. 1, spe∏niajà warunki formalne, przekazuje je, w ciàgu 14 dni, ministrowi w∏aÊciwemu do spraw zdrowia i zawiadamia o tym lekarza.

§ 22. 1. Egzamin paƒstwowy dla ka˝dej specjalnoÊci jest sk∏adany w formie egzaminu praktycznego, egzaminu testowego i egzaminu ustnego, obejmujàcych

program specjalizacji w kolejnoÊci ustalonej w tym

programie.

2. Test oraz egzamin ustny i praktyczny, o których

mowa w ust.1, opracowuje i ustala Krajowa Rada Egzaminów Lekarskich w porozumieniu z w∏aÊciwym krajowym konsultantem oraz z w∏aÊciwym towarzystwem

naukowym, odr´bnie dla ka˝dej specjalnoÊci oraz na

ka˝dà sesj´ egzaminacyjnà.

3. Test opracowuje si´ w sposób dotyczàcy informacji niejawnych, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2

ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji

niejawnych.

§ 23. 1. Egzamin paƒstwowy dla danej specjalnoÊci

organizuje minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Krajowà Radà Egzaminów Lekarskich, po

uzyskaniu opinii w∏aÊciwego konsultanta krajowego.

2. Egzamin paƒstwowy jest przeprowadzany przez

komisj´ egzaminacyjnà, zwanà dalej „Komisjà”, z zastrze˝eniem § 37 ust. 2.

3. Cz∏onków Komisji i jej przewodniczàcego powo∏uje i odwo∏uje minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia

spoÊród osób zaproponowanych przez Krajowà Rad´

Egzaminów Lekarskich, w porozumieniu z w∏aÊciwym

konsultantem krajowym, w∏aÊciwym towarzystwem

naukowym oraz z Naczelnà Radà Lekarskà.

4. W sk∏ad Komisji wchodzà, w liczbie ustalonej

przez ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia, lekarze

specjaliÊci w dziedzinie medycyny obj´tej egzaminem

paƒstwowym lub, w uzasadnionych przypadkach,

w pokrewnej dziedzinie medycyny, a w szczególnoÊci

1) przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego,

2) co najmniej 2 przedstawicieli w∏aÊciwego towarzystwa naukowego dla dziedziny medycyny obj´tej

egzaminem paƒstwowym,

3) przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady

Lekarskiej lub przedstawiciele okr´gowych rad lekarskich,

4) przedstawiciel lub przedstawiciele Krajowej Rady

Egzaminów Lekarskich.

§ 24. Do zadaƒ Komisji nale˝y

1) podejmowanie decyzji o dopuszczeniu lekarza do

egzaminu paƒstwowego,

2) ustalenie listy lekarzy dopuszczonych do egzaminu

paƒstwowego w danym terminie,

3) ustalanie miejsca i terminów egzaminów: praktycznego, testowego i ustnego oraz ich przeprowadzanie,

4) dokonywanie oceny egzaminów praktycznego

i ustnego,

Poz. 905

3. Egzamin testowy dla danej specjalnoÊci odbywa

si´ jednoczeÊnie w ca∏ym kraju w terminie ustalonym

przez ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia na wniosek Krajowej Rady Egzaminów Lekarskich.

4. W zale˝noÊci od liczby lekarzy przyst´pujàcych

do egzaminu praktycznego lub ustnego egzaminy

przeprowadza Komisja albo wydzielone, spoÊród jej

cz∏onków, zespo∏y egzaminacyjne.

5. W sk∏ad Komisji i zespo∏ów egzaminacyjnych nie

mo˝e byç powo∏ana osoba, która jest ma∏˝onkiem lub

krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia

w∏àcznie lekarza, który sk∏ada egzamin albo pozostaje

wobec niego w takim stosunku prawnym lub faktycznym, ˝e mo˝e to budziç uzasadnione wàtpliwoÊci co do

jej bezstronnoÊci.

6. W czasie sk∏adania przez lekarza egzaminu praktycznego lub ustnego mo˝e byç obecny kierownik specjalizacji jako obserwator.

7. Lekarz powinien byç powiadomiony przez ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia o miejscach i terminach egzaminu paƒstwowego, nie póêniej ni˝ 30 dni

przed datà jego rozpocz´cia.

§ 26. 1. W przypadku gdy lekarz nie przystàpi do egzaminu testowego w wyznaczonym terminie, mo˝e

wystàpiç do ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia

z wnioskiem o przystàpienie do tego egzaminu w nast´pnej sesji egzaminacyjnej.

2. Przepis ust. 1 stosuje si´ odpowiednio, gdy lekarz nie przystàpi∏ do egzaminu praktycznego i ustnego.

§ 27. 1. W razie negatywnego wyniku egzaminu testowego, praktycznego lub ustnego lekarz mo˝e wystàpiç do ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia

z wnioskiem o przystàpienie do egzaminu paƒstwowego w nast´pnej sesji egzaminacyjnej.

5) przekazanie Krajowej Radzie Egzaminów Lekarskich kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem tajnoÊci procedury,

2. W razie ponownego negatywnego wyniku egzaminu testowego lub ustnego lekarz mo˝e wystàpiç do

ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia o wyra˝enie

zgody na przystàpienie do egzaminu paƒstwowego

w trzecim terminie, który jest terminem ostatecznym.

6) przekazanie Krajowej Radzie Egzaminów Lekarskich ocen z egzaminów praktycznego i ustnego

oraz innej dokumentacji zwiàzanej z przeprowadzonym egzaminem paƒstwowym.

§ 28. 1. Lekarz uzyskuje tytu∏ specjalisty w okreÊlonej dziedzinie medycyny po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego i z∏o˝eniu egzaminu paƒstwowego z wynikiem pozytywnym.

§ 25. 1. Egzamin paƒstwowy odbywa si´ dwa razy

w roku: w sesji wiosennej — od 1 marca do 30 kwietnia i w sesji jesiennej — od 1 paêdziernika do 30 listopada, z zastrze˝eniem ust. 2.

2. Lekarzowi, o którym mowa w ust. 1, minister

w∏aÊciwy do spraw zdrowia, na podstawie wniosku

przed∏o˝onego przez Krajowà Rad´ Egzaminów Lekarskich, wydaje dyplom, którego wzór stanowi za∏àcznik

nr 8 do rozporzàdzenia, i przekazuje jego kopi´ do w∏aÊciwej okr´gowej izby lekarskiej i w∏aÊciwego wojewódzkiego oÊrodka.

2. Egzamin paƒstwowy w specjalnoÊci urologia odbywa si´ odr´bnie w cz´Êci obejmujàcej egzamin praktyczny i testowy — przeprowadzany w sesji jesiennej

oraz w cz´Êci obejmujàcej egzamin ustny — przeprowadzany w sesji wiosennej, nast´pnego roku kalendarzowego, w terminach, o których mowa w ust. 1.

§ 29. 1. Rejestr lekarzy posiadajàcych specjalizacj´

II stopnia oraz lekarzy, którzy uzyskali tytu∏ specjalisty

w okreÊlonej dziedzinie medycyny, prowadzi Naczelna

Rada Lekarska w ramach Centralnego Rejestru Lekarzy

Rzeczypospolitej Polskiej, a w odniesieniu do obszaru

województwa — w∏aÊciwa okr´gowa rada lekarska

w ramach okr´gowego rejestru lekarzy.

2. Dokumentacja dotyczàca szkolenia specjalizacyjnego lekarzy oraz egzaminu paƒstwowego przechowywana jest przez w∏aÊciwy wojewódzki oÊrodek.

§ 30. Uznanie tytu∏u specjalisty uzyskanego za granicà mo˝e nastàpiç, je˝eli zosta∏y spe∏nione nast´pujàce warunki

1) lekarz, lekarz stomatolog posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej,

2) okres szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicà nie odbiega od okresu okreÊlonego w programie danej specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej,

3) program szkolenia specjalizacyjnego w zakresie

wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiej´tnoÊci

praktycznych, sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiej´tnoÊci odpowiada w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalnoÊci

w Rzeczypospolitej Polskiej,

4) sposób i tryb z∏o˝enia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiej´tnoÊci odpowiada z∏o˝eniu przez lekarza egzaminu paƒstwowego w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 31. 1. Lekarz ubiegajàcy si´ o uznanie równowa˝noÊci tytu∏u specjalisty uzyskanego za granicà wyst´puje z wnioskiem do ministra w∏aÊciwego do spraw

zdrowia.

2. Do wniosku nale˝y do∏àczyç

1) odpis prawa wykonywania zawodu,

2) potwierdzenie uprawnienia do wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa w kraju, w którym

uzyska∏ tytu∏ specjalisty,

3) orygina∏ dokumentu o nadaniu tytu∏u specjalisty,

4) dokument zawierajàcy dane o miejscu odbycia

szkolenia specjalizacyjnego, okresie jego trwania

i programie,

5) informacje o sposobie i trybie z∏o˝enia egzaminu

lub innej formie potwierdzenia nabytej wiedzy

i umiej´tnoÊci praktycznych,

6) zaÊwiadczenia o miejscu, okresie trwania i rodzaju

czynnoÊci zawodowych wykonywanych po uzyskaniu tytu∏u specjalisty.

3. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia uznaje równowa˝noÊç tytu∏u specjalisty uzyskanego za granicà,

je˝eli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów stwierdzi, ˝e okres trwania szkolenia oraz

formy nabywania wiedzy i umiej´tnoÊci praktycznych

odpowiadajà w istotnych elementach programowi

Poz. 905

specjalizacji w danej specjalnoÊci w Rzeczypospolitej

Polskiej, albo odmawia uznania tego tytu∏u.

4. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia uznaje równowa˝noÊç tytu∏u specjalisty uzyskanego za granicà

lub odmawia uznania tego tytu∏u po zasi´gni´ciu opinii ustalonego przez siebie zespo∏u ekspertów, w którego sk∏ad wchodzà lekarze posiadajàcy tytu∏ specjalisty

w danej dziedzinie medycyny

1) konsultant krajowy lub jego przedstawiciel,

2) dwaj lekarze posiadajàcy tytu∏ naukowy lub stopieƒ

naukowy doktora habilitowanego,

3) przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej,

4) przedstawiciel w∏aÊciwego dla dziedziny medycyny, w której lekarz ubiega si´ o uznanie równowa˝noÊci tytu∏u specjalisty, towarzystwa naukowego.

5. Lekarz ubiegajàcy si´ o uznanie równowa˝noÊci

tytu∏u specjalisty uzyskanego za granicà, na podstawie

opinii zespo∏u, o którym mowa w ust. 4, mo˝e zostaç

skierowany przez ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia na sta˝ adaptacyjny, trwajàcy nie d∏u˝ej ni˝ 3 miesiàce, w jednostce organizacyjnej prowadzàcej specjalizacj´ w danej dziedzinie medycyny, wskazanej przez

ten zespó∏, który powinien byç zakoƒczony uzyskaniem

opinii zawodowej, wystawionej przez kierownika w∏aÊciwej komórki organizacyjnej tej jednostki.

6. Sta˝ adaptacyjny, o którym mowa w ust. 5, lekarz

odbywa na podstawie umowy o prac´ ze wskazanà

jednostkà organizacyjnà albo umowy o odbycie sta˝u

adaptacyjnego zawartej z tà jednostkà, na warunkach

okreÊlonych w umowie.

7. W sytuacji okreÊlonej w ust. 5 minister w∏aÊciwy

do spraw zdrowia uznaje równowa˝noÊç tytu∏u specjalisty uzyskanego za granicà lub odmawia uznania tego

tytu∏u, bioràc pod uwag´ równie˝ opini´ zawodowà,

o której mowa w ust. 5.

8. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia uznaje lub

odmawia uznania tytu∏u specjalisty uzyskanego za granicà za równowa˝ny z tytu∏em specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze decyzji administracyjnej.

§ 32. 1. Liczb´ wolnych miejsc szkoleniowych dla

lekarzy, którzy mogà corocznie rozpoczàç specjalizacj´

w danej specjalnoÊci na obszarze województwa lub

kraju, w tym liczb´ miejsc dla lekarzy posiadajàcych

odpowiednià specjalizacj´ I lub I i II stopnia oraz dla lekarzy cudzoziemców, o których mowa w § 7 ust. 4, minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia ustala do dnia 30

paêdziernika poprzedniego roku w oparciu o informacj´ dotyczàcà wolnych miejsc szkoleniowych, przekazanà przez wojewódzkie oÊrodki, uwzgl´dniajàc mo˝liwoÊci prowadzenia specjalizacji przez jednostki organizacyjne, a tak˝e liczb´ miejsc szkoleniowych ustalonych do dnia 15 paêdziernika przez Ministra Obrony

Narodowej i ministra w∏aÊciwego do spraw wewn´trznych, z zastrze˝eniem § 42.

2. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia, uwzgl´dniajàc dost´pnoÊç Êwiadczeƒ zdrowotnych w danej

dziedzinie medycyny na obszarze województwa lub

kraju, po zasi´gni´ciu opinii w∏aÊciwego konsultanta

wojewódzkiego, w∏aÊciwej okr´gowej rady lekarskiej

i konsultanta krajowego, mo˝e ustaliç liczb´ miejsc

szkoleniowych w danej dziedzinie medycyny mniejszà

od liczby miejsc wynikajàcej z informacji przekazanych

przez wojewódzkie oÊrodki.

3. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia w ramach

liczby miejsc, o których mowa w ust. 1 i 2, ustala corocznie do dnia 30 wrzeÊnia roku poprzedniego liczb´

miejsc szkoleniowych w okreÊlonych specjalnoÊciach

w skali kraju oraz w poszczególnych województwach

dla lekarzy, którzy b´dà mogli odbywaç specjalizacj´

w ramach rezydentury.

4. Lekarz, który odbywa specjalizacj´ w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie miesi´czne ustalane corocznie przez ministra w∏aÊciwego

do spraw zdrowia do dnia 30 marca roku poprzedzajàcego rok, w którym lekarz rozpoczyna lub odbywa specjalizacj´, na podstawie przeci´tnego miesi´cznego

wynagrodzenia w sektorze przedsi´biorstw bez wyp∏at

nagród z zysku za ubieg∏y rok, og∏aszanego przez Prezesa G∏ównego Urz´du Statystycznego w Dzienniku

Urz´dowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” w drodze obwieszczenia do dnia 15 stycznia ka˝dego roku, w wysokoÊci nie mniejszej ni˝ 70 % tego

wynagrodzenia.

5. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia zapewnia

corocznie Êrodki finansowe niezb´dne do odbywania

specjalizacji w ramach rezydentury przez lekarzy, którzy zostali zakwalifikowani do jej odbywania lub odbywajà jà w tym trybie, w ramach liczby miejsc szkoleniowych przez niego ustalonych, oraz przekazuje te Êrodki jednostkom organizacyjnym, które zatrudniajà tych

lekarzy.

6. Ârodki finansowe niezb´dne do odbywania specjalizacji przez lekarzy w ramach rezydentury minister

w∏aÊciwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie

umowy zawartej z jednostkà organizacyjnà zatrudniajàcà tych lekarzy.

7. Ârodki finansowe, o których mowa w ust. 4, nie

obejmujà wynagrodzenia okreÊlonego w § 8 ust. 2

pkt 1.

8. Ârodki finansowe przydzielone na rezydentury

jednostkom organizacyjnym, o których mowa w ust. 6,

powinny byç wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, a w przypadku ich niewykorzystania niezw∏ocznie zwrócone ministrowi w∏aÊciwemu do spraw zdrowia.

§ 33. 1. Lekarz, który uzyska∏

1) specjalizacj´ I stopnia w zakresie chorób wewn´trznych, chirurgii ogólnej, medycyny ogólnej, pediatrii lub po∏o˝nictwa i ginekologii,

Poz. 905

2) specjalizacj´ II stopnia w zakresie chorób wewn´trznych, medycyny ogólnej lub pediatrii

— mo˝e odbyç specjalizacj´ w dziedzinie medycyna

rodzinna w okresie krótszym ni˝ okreÊlony w § 3 ust. 1

pkt 3 lit. b), je˝eli rozpocznie jà w terminie do dnia

31 grudnia 2004 r.

2. Lekarz, który uzyska∏ specjalizacj´ II stopnia w zakresie anestezjologii i intensywnej terapii, chirurgii

ogólnej, chorób wewn´trznych, pediatrii lub ortopedii

i traumatologii, posiadajàcy równie˝ I stopieƒ specjalizacji w zakresie chirurgii ogólnej, mo˝e odbyç specjalizacj´ w dziedzinie medycyna ratunkowa w okresie

krótszym ni˝ okreÊlony w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. f), je˝eli rozpocznie jà w terminie do dnia 31 grudnia 2004 r.

3. Lekarz, który uzyska∏ specjalizacj´ II stopnia w zakresie chorób zakaênych, higieny i epidemiologii, medycyny spo∏ecznej i organizacji ochrony zdrowia, mo˝e odbyç specjalizacj´ w dziedzinie zdrowie publiczne

w okresie krótszym ni˝ okreÊlony w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. f),

je˝eli rozpocznie jà w terminie do dnia 31 grudnia

2004 r.

4. Lekarz, o którym mowa w ust. 1, zobowiàzany

jest odbyç sta˝ kierunkowy w jednostce organizacyjnej, o której mowa w § 6 ust. 2, udzielajàcej Êwiadczeƒ

zdrowotnych w dziedzinie medycyna rodzinna, oraz

kursy szkoleniowe okreÊlone w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b).

5. Czas trwania specjalizacji w dziedzinie medycyna rodzinna dla lekarzy, o których mowa w ust. 1, okreÊla za∏àcznik nr 9 do rozporzàdzenia.

6. Czas trwania specjalizacji w dziedzinie medycyna ratunkowa dla lekarzy, o których mowa w ust. 2,

okreÊla za∏àcznik nr 10 do rozporzàdzenia.

7. Czas trwania specjalizacji w dziedzinie zdrowie

publiczne dla lekarzy, o których mowa w ust. 3, okreÊla

za∏àcznik nr 11 do rozporzàdzenia.

§ 34. 1. Lekarz, który uzyska∏ specjalizacj´ I stopnia

w zakresie: chorób p∏uc, higieny i epidemiologii, neurologii dzieci´cej, psychiatrii dzieci i m∏odzie˝y, toksykologii, transfuzjologii oraz uzyska∏ tytu∏ specjalisty

w odpowiedniej podstawowej dziedzinie medycyny,

mo˝e odbyç specjalizacj´ w szczegó∏owej dziedzinie

medycyny, odpowiednio w dziedzinie: choroby p∏uc,

epidemiologia, neurologia dzieci´ca, psychiatria dzieci

i m∏odzie˝y, toksykologia kliniczna, transfuzjologia,

zgodnie z programem tej specjalizacji, uwzgl´dniajàcym zakres wiedzy teoretycznej i umiej´tnoÊci praktycznych nabytych na podstawie dotychczasowego

szkolenia, z tym ˝e czas trwania tej specjalizacji nie mo˝e byç krótszy ni˝ rok.

2. W sytuacji, o której mowa w ust.1, lekarz mo˝e

z∏o˝yç wniosek o odbycie specjalizacji, w terminie do

dnia 1 grudnia 2006 r.

§ 35. 1. Lekarz posiadajàcy stopieƒ naukowy doktora habilitowanego i majàcy odpowiedni dorobek zawodowy w dziedzinie psychiatria dzieci i m∏odzie˝y, zachowawczej lub pediatrycznej szczegó∏owej dziedzinie

medycyny mo˝e zostaç skierowany na wniosek w∏aÊciwego konsultanta krajowego do odbywania tej specjalizacji bez post´powania kwalifikacyjnego.

2. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia, na wniosek

kierownika specjalizacji, w oparciu o opini´ powo∏anego przez siebie zespo∏u, w sk∏ad którego wchodzà: w∏aÊciwy konsultant krajowy, w∏aÊciwy konsultant wojewódzki, przedstawiciel w∏aÊciwego towarzystwa naukowego i kierownik specjalizacji, mo˝e uznaç dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust.1, za równowa˝ny ze zrealizowaniem

w cz´Êci lub w ca∏oÊci szczegó∏owego programu w∏aÊciwej specjalizacji i w przypadku uznania za równowa˝ny w ca∏oÊci — podjàç decyzj´ o dopuszczeniu tego lekarza do egzaminu paƒstwowego.

§ 36. 1. Je˝eli dotychczasowe przepisy nie przewidywa∏y uzyskiwania specjalizacji II stopnia lub tytu∏u

specjalisty w okreÊlonej dziedzinie medycyny, minister

w∏aÊciwy do spraw zdrowia mo˝e powierzyç okreÊlone

w rozporzàdzeniu obowiàzki kierownika specjalizacji

w tej dziedzinie medycyny lekarzowi legitymujàcemu

si´ dorobkiem naukowym i zawodowym w tej dziedzinie medycyny.

2. Obowiàzki, o których mowa w ust.1, minister

w∏aÊciwy do spraw zdrowia mo˝e powierzyç osobie

wskazanej przez kierownika jednostki organizacyjnej,

w porozumieniu z w∏aÊciwym konsultantem wojewódzkim, po zasi´gni´ciu opinii konsultanta krajowego, na okres trwania specjalizacji.

3. Obowiàzki kierownika specjalizacji minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia mo˝e powierzyç lekarzowi,

o którym mowa w ust. 1, nie póêniej ni˝ do dnia 31

grudnia 2002 r.

§ 37. 1. Je˝eli dotychczasowe przepisy nie przewidywa∏y uzyskiwania specjalizacji II stopnia lub tytu∏u

specjalisty w okreÊlonej dziedzinie medycyny, minister

w∏aÊciwy do spraw zdrowia, na wniosek konsultanta

krajowego, na podstawie opinii powo∏anego przez siebie zespo∏u, w sk∏ad którego wchodzà konsultant krajowy oraz dwóch lekarzy posiadajàcych stopieƒ naukowy doktora habilitowanego w dziedzinach pokrewnych, mo˝e uznaç dotychczasowy dorobek naukowy

i zawodowy lekarza za równowa˝ny ze zrealizowaniem

szczegó∏owego programu w∏aÊciwej specjalizacji

i podjàç decyzj´ o dopuszczeniu tego lekarza do egzaminu paƒstwowego.

Poz. 905

— dwaj lekarze posiadajàcy stopieƒ naukowy doktora

habilitowanego,

— przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej.

3. Dopuszczenie lekarza do egzaminu paƒstwowego w trybie, o którym mowa w ust.1, mo˝e nastàpiç

w terminie do dnia 31 grudnia 2002 r.

§ 38. W przypadku specjalizacji lekarza b´dàcego

˝o∏nierzem w czynnej s∏u˝bie wojskowej lub pe∏niàcego s∏u˝b´ albo lekarza zatrudnionego w zak∏adzie opieki zdrowotnej tworzonym przez Ministra Obrony Narodowej, ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o okr´gowej radzie lekarskiej lub okr´gowej izbie lekarskiej, nale˝y przez to rozumieç Wojskowà Rad´ Lekarskà lub

Wojskowà Izb´ Lekarskà.

§ 39. Tryb uzyskania tytu∏u lekarza specjalisty b´dàcego ˝o∏nierzem w czynnej s∏u˝bie wojskowej lub pe∏niàcego s∏u˝b´ albo lekarza zatrudnionego w zak∏adzie

opieki zdrowotnej tworzonym przez Ministra Obrony

Narodowej albo ministra w∏aÊciwego do spraw wewn´trznych okreÊlajà odr´bne przepisy.

§ 40. Do czasu wejÊcia w ˝ycie wymogu, o którym

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodzie lekarza,

post´powanie konkursowe, w ramach specjalizacji,

w podstawowych dziedzinach medycyny, obejmuje zamiast wyniku egzaminu koƒczàcego sta˝ podyplomowy lekarza lub lekarza stomatologa albo wyniku egzaminu testowego, o którym mowa w § 12 ust. 3 pkt 1

lit. a), wynik egzaminu testowego przeprowadzanego

w ramach tego post´powania kwalifikacyjnego; egzamin ten powinien obejmowaç zakres programu sta˝u

podyplomowego lekarza lub lekarza stomatologa,

okreÊlony rozporzàdzeniem Ministra Zdrowia i Opieki

Spo∏ecznej z dnia 24 maja 1999 r. w sprawie sta˝u podyplomowego lekarza, lekarza stomatologa (Dz. U.

Nr 54, poz. 571 i z 2000 r. Nr 81, poz. 918).

§ 41. 1. Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów rozpoczà∏ specjalizacj´ w podstawowej albo w szczegó∏owej dziedzinie medycyny, odbywa jà zgodnie z programem specjalizacji oraz okresem

jej trwania, okreÊlonych na podstawie dotychczasowych przepisów, z zastrze˝eniem ust. 2 oraz § 17

ust. 3 i 4.

2. Dla przeprowadzenia egzaminu paƒstwowego,

o którym mowa w ust. 1, minister w∏aÊciwy do spraw

zdrowia powo∏uje komisj´ egzaminacyjnà spoÊród

osób zaproponowanych przez Krajowà Rad´ Egzaminów Lekarskich; w sk∏ad komisji egzaminacyjnej wchodzà lekarze posiadajàcy tytu∏ specjalisty w dziedzinach

pokrewnych

2. Lekarz stomatolog, który na podstawie dotychczasowych przepisów rozpoczà∏ specjalizacj´ w dziedzinie stomatologia ogólna, mo˝e po okresie 12 miesi´cy jej odbywania i z∏o˝eniu kolokwium z zakresu dotychczas zrealizowanego programu specjalizacji u dotychczasowego kierownika specjalizacji, nie póêniej

jednak ni˝ do dnia 15 czerwca 2003 r., z∏o˝yç wniosek

o rozpocz´cie specjalizacji, o którym mowa w § 11

ust. 2, w dziedzinie: protetyka stomatologiczna, periodontologia, stomatologia dzieci´ca i stomatologia zachowawcza z endodoncjà, w ramach wolnych miejsc

szkoleniowych na obszarze danego województwa, i zostaç zakwalifikowany w pierwszej kolejnoÊci do jej odbywania bez post´powania kwalifikacyjnego.

— konsultant krajowy w∏aÊciwy dla danej dziedziny

medycyny lub jego przedstawiciel,

3. Je˝eli lekarz, przed dniem wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia, z∏o˝y∏ wniosek o rozpocz´cie specjalizacji na

podstawie dotychczasowych przepisów, mo˝e przystàpiç na podstawie tego wniosku do post´powania kwalifikacyjnego, o którym mowa w rozporzàdzeniu.

4. Lekarz, który zosta∏ zakwalifikowany do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury na podstawie

post´powania kwalifikacyjnego przeprowadzonego

w terminie 15 maja — 15 lipca 2001 r., mo˝e rozpoczàç

odbywanie specjalizacji w tym trybie, nie wczeÊniej ni˝

w dniu 1 wrzeÊnia 2001 r.

5. Lekarz, który zosta∏ zakwalifikowany i skierowany do odbywania specjalizacji przed wejÊciem w ˝ycie

rozporzàdzenia i nie rozpoczà∏ specjalizacji w ciàgu

6 miesi´cy od dnia wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia, traci mo˝liwoÊç rozpocz´cia specjalizacji uzyskanà na

podstawie dotychczasowego post´powania kwalifikacyjnego.

§ 42. 1. Lekarz posiadajàcy I stopieƒ specjalizacji,

który dotychczas nie zosta∏ zakwalifikowany do odbywania w∏aÊciwej specjalizacji, mo˝e ubiegaç si´, w terminie do dnia 1 grudnia 2004 r., o skierowanie do odbycia specjalizacji i uzyskanie tytu∏u specjalisty bez post´powania kwalifikacyjnego, z zastrze˝eniem ust. 2 i 3.

2. Lekarz, o którym mowa w ust. 1, mo˝e odbywaç

specjalizacj´ wy∏àcznie w dziedzinie medycyny okreÊlonej w § 1 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 w specjalnoÊci, w której posiada I stopieƒ specjalizacji.

3. Lekarz, o którym mowa w ust. 1, mo˝e odbywaç

specjalizacj´ wy∏àcznie w trybie okreÊlonym w § 7

ust. 2 pkt 1 albo 4.

4. Liczb´ lekarzy posiadajàcych I stopieƒ specjalizacji, którzy mogà rozpoczàç specjalizacj´ w okreÊlonej

dziedzinie medycyny na obszarze danego województwa bez post´powania kwalifikacyjnego, minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia ustala corocznie do dnia 30

paêdziernika poprzedniego roku po zasi´gni´ciu opinii

konsultanta wojewódzkiego.

5. Do lekarza, o którym mowa w ust. 1, stosuje si´

odpowiednio § 11 ust. 2, z zastrze˝eniem ust. 6.

6. Wniosek o rozpocz´cie specjalizacji w okreÊlonej

dziedzinie medycyny podlega formalnej ocenie przez

wojewódzki oÊrodek oraz zaopiniowaniu przez konsultanta wojewódzkiego.

7. W przypadku wi´kszej liczby wniosków ni˝ ustalona liczba lekarzy, o której mowa w ust. 4, kolejnoÊç

skierowania na specjalizacj´ ustala si´ w drodze losowania przeprowadzanego przez wojewódzki oÊrodek

w obecnoÊci konsultanta wojewódzkiego oraz co najmniej dwóch przedstawicieli lekarzy ubiegajàcych si´

o odbycie specjalizacji.

8. List´ lekarzy przyj´tych do odbywania specjalizacji sporzàdza wojewódzki oÊrodek i po jej zatwierdzeniu przez wojewod´ udost´pnia do wglàdu w swojej

siedzibie.

9. Kierownikiem specjalizacji lekarza skierowanego

w trybie, o którym mowa w ust. 1, do odbycia specjalizacji, oprócz lekarza, o którym mowa w § 16 ust. 2, mo-

Poz. 905

˝e byç równie˝ lekarz specjalista w dziedzinie medycyny b´dàcej przedmiotem specjalizacji, zatrudniony lub

pe∏niàcy s∏u˝b´ na stanowisku s∏u˝bowym w jednostce organizacyjnej zatrudniajàcej lekarza, innej ni˝ okreÊlona w § 6 ust. 1, je˝eli by∏a ona uprawniona do prowadzenia specjalizacji II stopnia.

10. Kierownika specjalizacji lekarza, o którym mowa w ust. 9, wyznacza kierownik jednostki zatrudniajàcej go w porozumieniu z odpowiednim konsultantem

wojewódzkim.

11. Lekarz, o którym mowa w ust. 1, odbywa sta˝

specjalizacyjny zgodnie z harmonogramem realizacji

indywidualnego programu odpowiedniej specjalizacji,

ustalonego na podstawie programu, o którym mowa

w § 4 ust. 2, przez kierownika specjalizacji i zatwierdzonego przez konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny.

§ 43. Do odbywania specjalizacji przez lekarza,

o którym mowa w § 42 ust. 1, w zakresie nieuregulowanym w § 42, stosuje si´ odpowiednio przepisy rozporzàdzenia.

§ 44. 1. Jednostki organizacyjne wpisane na list´

prowadzonà przez ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia na podstawie dotychczasowych przepisów stajà

si´ jednostkami organizacyjnymi prowadzàcymi specjalizacj´ w rozumieniu rozporzàdzenia.

2. Jednostki, o których mowa w ust. 1, obowiàzane

sà spe∏niç warunki okreÊlone rozporzàdzeniem w terminie do dnia 31 grudnia 2002 r.

3. Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne prowadzàce sta˝e kierunkowe na podstawie dotychczasowych przepisów obowiàzane sà spe∏niç warunki okreÊlone rozporzàdzeniem w terminie do dnia 31 grudnia

2002 r.

§ 45. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia zatwierdzi programy specjalizacji opracowane na podstawie

rozporzàdzenia w terminie do dnia 31 grudnia 2002 r.

§ 46. 1. Kierownicy specjalizacji oraz lekarze prowadzàcy sta˝e kierunkowe, wyznaczeni na podstawie dotychczasowych przepisów, pe∏nià nadal swoje funkcje,

je˝eli spe∏niajà wymagania okreÊlone rozporzàdzeniem.

2. Lekarze, którym minister w∏aÊciwy do spraw

zdrowia powierzy∏ obowiàzki specjalisty na podstawie

§ 34 rozporzàdzenia, o którym mowa w § 47, pe∏nià nadal swojà funkcj´.

§ 47. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Zdrowia

i Opieki Spo∏ecznej z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie

specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz. U.

Nr 31, poz. 302 i Nr 61, poz. 676 oraz z 2000 r. Nr 6,

poz. 84).

§ 48. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

7 dni od dnia og∏oszenia.

Minister Zdrowia: G. Opala

Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Zdrowia

z dnia 6 sierpnia 2001 r. (poz. 905)

Za∏àcznik nr 1

SPECJALNOÂCI, W KTÓRYCH LEKARZ POSIADAJÑCY ODPOWIEDNIÑ SPECJALIZACJ¢ I LUB I i II STOPNIA

LUB TYTU¸ SPECJALISTY W ODPOWIEDNIEJ DZIEDZINIE MEDYCYNY MO˚E UZYSKAå TYTU¸ SPECJALISTY

W OKREÂLONEJ PODSTAWOWEJ DZIEDZINIE MEDYCYNY PO ODBYCIU SPECJALIZACJI ZGODNIE

Z PROGRAMEM, O KTÓRYM MOWA W § 4 UST. 2 ROZPORZÑDZENIA

Za∏àcznik nr 2

SPECJALNOÂCI, W KTÓRYCH LEKARZ POSIADAJÑCY ODPOWIEDNIÑ SPECJALIZACJ¢ II STOPNIA LUB

SPECJALIZACJ¢ W ZAKRESIE MEDYCYNY RODZINNEJ ALBO POSIADAJÑCY TYTU¸ SPECJALISTY

W ODPOWIEDNIEJ PODSTAWOWEJ DZIEDZINIE MEDYCYNY MO˚E UZYSKAå TYTU¸ SPECJALISTY

W OKREÂLONEJ SZCZEGÓ¸OWEJ DZIEDZINIE MEDYCYNY

Za∏àcznik nr 3

Za∏àcznik nr 4

Za∏àcznik nr 5

Za∏àcznik nr 6

Za∏àcznik nr 7

Za∏àcznik nr 8

Za∏àcznik nr 9

CZAS TRWANIA SPECJALIZACJI W DZIEDZINIE MEDYCYNA RODZINNA DLA LEKARZY,

KTÓRZY ROZPOCZNÑ T¢ SPECJALIZACJ¢ W TERMINIE DO DNIA 31 GRUDNIA 2004 R.

Za∏àcznik nr 10

CZAS TRWANIA SPECJALIZACJI W DZIEDZINIE MEDYCYNA RATUNKOWA DLA LEKARZY,

KTÓRZY ROZPOCZNÑ T¢ SPECJALIZACJ¢ W TERMINIE DO DNIA 31 GRUDNIA 2004 R.

Za∏àcznik nr 11

CZAS TRWANIA SPECJALIZACJI W DZIEDZINIE ZDROWIE PUBLICZNE DLA LEKARZY,

KTÓRZY ROZPOCZNÑ T¢ SPECJALIZACJ¢ W TERMINIE DO DNIA 31 GRUDNIA 2004 R.

Szanowni Paƒstwo

WYDZIA¸ WYDAWNICTW I POLIGRAFII GOSPODARSTWA POMOCNICZEGO

KANCELARII PREZESA RADY MINISTRÓW

uprzejmie informuje o mo˝liwoÊci zaprenumerowania na 2001 rok

nast´pujàcych wydawnictw

DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Cena rocznej prenumeraty (w tym 7% VAT) — 813 z∏

Cena prenumeraty nie obejmuje za∏àczników

DZIENNIK URZ¢DOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ „MONITOR POLSKI”

Cena rocznej prenumeraty (w tym 7% VAT) — 192 z∏

Cena prenumeraty nie obejmuje za∏àczników

DZIENNIK URZ¢DOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ „MONITOR POLSKI B”

zawiera og∏oszenia sprawozdaƒ finansowych spó∏ek akcyjnych i innych podmiotów gospodarczych

Cena rocznej prenumeraty (w tym 7% VAT) — 2140 z∏

DZIENNIK URZ¢DOWY MINISTRA ZDROWIA

Cena rocznej prenumeraty (w tym 7% VAT) — 16 z∏

DZIENNIK URZ¢DOWY MINISTRA FINANSÓW

Cena rocznej prenumeraty (w tym 7% VAT) — 75 z∏

BIULETYN ZAMÓWIE¡ PUBLICZNYCH — og∏oszenia o przetargach i wynikach post´powaƒ

Cena rocznej prenumeraty (w tym 7% VAT) — 802 z∏

Cena prenumeraty za II–IV kwarta∏ (w tym 7% VAT) — 602 z∏

PRZEGLÑD LEGISLACYJNY — zawiera dokumenty i informacje o dzia∏alnoÊci Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady

Ministrów oraz artyku∏y i studia dotyczàce problemów legislacji, êróde∏ prawa, procedur i technik legislacyjnych

Cena rocznej prenumeraty (w tym 7% VAT) — 150 z∏

Instytucje, urz´dy i osoby fizyczne zainteresowane prenumeratà lub zakupem pojedynczych egzemplarzy proszone sà

o sk∏adanie zamówieƒ

listownie pod adresem Gospodarstwo Pomocnicze Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

Wydzia∏ Wydawnictw i Poligrafii

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa

lub faksem pod numerem (0-22) 694-62-06

Przy zakupie pojedynczych egzemplarzy prosimy o okreÊlenie formy p∏atnoÊci: przelew lub za zaliczeniem pocztowym

Egzemplarze bie˝àce i z lat ubieg∏ych oraz za∏àczniki mo˝na nabywaç

— na podstawie nades∏anego zamówienia w Wydziale Wydawnictw i Poligrafii Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa

— w punktach sprzeda˝y Wydzia∏u Wydawnictw i Poligrafii Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w Warszawie,

al. Jana Chrystiana Szucha 2/4, tel. 629-61-73 i ul. Powsiƒska 69/71, tel. 694-62-96

Egzemplarze archiwalne — od 1918 r. — ul. Powsiƒska 69/71, tel. 694-62-96

od 1996 r. — al. Jana Chrystiana Szucha 2/4, tel. 629-61-73

Reklamacje z powodu niedor´czenia poszczególnych numerów zg∏aszaç nale˝y na piÊmie do Wydzia∏u Wydawnictw i Poligrafii

Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa,

do 15 dni po otrzymaniu nast´pnego kolejnego numeru

O wszelkich zmianach nazwy lub adresu prenumeratora prosimy niezw∏ocznie informowaç na piÊmie Wydzia∏ Wydawnictw i Poligrafii

Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Dziennik Ustaw i Monitor Polski dost´pne sà w Internecie pod adresem www.gpkprm.gov.pl

Wydawca: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Redakcja: Rzàdowe Centrum Legislacji — Redakcja Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

i Dziennika Urz´dowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

ul. Bagatela 14, 00-585 Warszawa, tel. 622-66-56

Sk∏ad, druk i kolporta˝: Wydzia∏ Wydawnictw i Poligrafii Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa, tel.: 694-67-50, 694-67-52; fax 694-62-06

Bezp∏atna infolinia: 0-800-287-581

www.gpkprm.gov.pl

e-mail: dziust@gpkprm.gov.pl

'8







  !

T∏oczono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w Wydziale Wydawnictw i Poligrafii Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa

Zam. 452/W/C/2001

ISSN 0867-3411

Cena brutto 8,00 z∏

905

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA ZDROWIA

z dnia 6 sierpnia 2001 r.

w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów.

Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia

1996 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. z 1997 r. Nr 28,

poz. 152 i Nr 88, poz. 554, z 1998 r. Nr 106, poz. 668

i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 60, poz. 636 i Nr 64,

poz. 729 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 60, poz. 698,

Nr 94, poz. 1037 i Nr 120, poz. 1268) zarzàdza si´, co nast´puje