Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kulturze fizycznej.

1.

Kultura fizyczna jest częścią kultury narodowej, chronionej przez prawo. Obywatele,

bez względu na wiek, płeć, wyznanie, rasę oraz stopień i rodzaj niepełnosprawności

- korzystają z równego prawa do różnych form kultury fizycznej.

2.

Ustawa określa zasady działalności w sferze kultury fizycznej, a także zadania organów

administracji rządowej i samorządu terytorialnego, stowarzyszeń kultury fizycznej

i ich związków oraz innych podmiotów w zakresie zapewnienia prawidłowej realizacji

procesu wychowania fizycznego, uprawiania sportu i rekreacji ruchowej oraz prowadzenia

rehabilitacji ruchowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Do dnia 30 czerwca 2002 r. w skład ligi zawodowej, o której mowa w art. 36 ustawy

wymienionej w art. 1, mogą wchodzić oprócz sportowych spółek akcyjnych również stowarzyszenia

kultury fizycznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 sierpnia 2000 r.

1.

Podstawowymi celami kultury fizycznej jest dbałość o prawidłowy rozwój psychofizyczny

i zdrowie wszystkich obywateli.

2.

Cele, o których mowa w ust. 1, realizowane są w szczególności poprzez

1)

wychowanie fizyczne,

2)

sport,

3)

rekreację ruchową,

4)

rehabilitację ruchową.

W styczniu i lutym 2000 r. świadczenie, o którym mowa w art. 28a ustawy wymienionej

w art. 1, przysługuje w wysokości przeciętnego wynagrodzenia w 1998 r., ogłoszonego

na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 oraz z 1999 r. Nr 38,

poz. 360, Nr 70, poz. 774 i Nr 72, poz. 801 i 802).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia z mocą obowiązującą od

dnia 1 stycznia 2000 r.

W rozumieniu niniejszej ustawy

1)

kulturą fizyczną jest wiedza, wartości, zwyczaje, działania podejmowane dla zapewnienia

rozwoju psychofizycznego, wychowania, doskonalenia uzdolnień i sprawności fizycznej

człowieka, a także dla zachowania oraz przywracania jego zdrowia,

2)

wychowanie fizyczne jest procesem kształtującym harmonijny rozwój psychofizyczny dzieci

i młodzieży,

3)

sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych,

indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych,

4)

sport wyczynowy jest formą działalności człowieka, podejmowaną dobrowolnie, w drodze

rywalizacji, dla uzyskania maksymalnych wyników sportowych,

5)

sport profesjonalny jest rodzajem sportu wyczynowego, uprawianym w celach zarobkowych,

6)

zawodnikiem jest osoba uprawiająca amatorsko albo profesjonalnie określoną dyscyplinę

sportu i uczestnicząca we współzawodnictwie sportowym,

7)

współzawodnictwo sportowe jest indywidualną lub zbiorową rywalizacją osób zmierzających,

zwłaszcza w trakcie zawodów sportowych, do pokonania czasu, przestrzeni, przeszkód

lub przeciwnika,

8)

rekreacja ruchowa jest formą aktywności fizycznej, podejmowaną dla wypoczynku i odnowy

sił psychofizycznych,

9)

rehabilitacja ruchowa jest procesem mającym na celu przywrócenie, poprawę lub utrzymanie

psychofizycznej sprawności osób czasowo lub trwale niepełnosprawnych za pomocą specjalnych

zabiegów i ćwiczeń fizycznych - w oparciu o wiedzę medyczną.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 1 zachowują moc dotychczasowe

przepisy wykonawcze, z wyjątkiem przepisów wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 i

3 ustawy, o której mowa w art. 1.

Organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego tworzą warunki

prawno-organizacyjne i ekonomiczne dla rozwoju kultury fizycznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1

Centralnym organem administracji rządowej w zakresie kultury fizycznej jest Prezes

Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu.

2

Zadania Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu oraz sposób ich realizacji określa

ustawa.

3.

(skreślony).

4

Jednostki samorządu terytorialnego realizują zadania w zakresie kultury fizycznej

jako zadania własne.

1.

Podstawową jednostką organizacyjną realizującą cele i zadania w zakresie kultury fizycznej

jest klub sportowy.

2.

Kluby sportowe, uczestniczące we współzawodnictwie sportowym, tworzone są w formie

1)

stowarzyszeń, zwanych dalej „stowarzyszeniami kultury fizycznej”,

2)

spółek akcyjnych, zwanych dalej „sportowymi spółkami akcyjnymi”.

3.

Kluby sportowe, które nie uczestniczą we współzawodnictwie sportowym, mogą być tworzone

w innych, niż wymienione w ust. 2, przewidzianych prawem formach organizacyjnych.

1.

Szczególnym rodzajem klubu sportowego jest uczniowski klub sportowy.

2.

Uczniowski klub sportowy działa na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855), z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji.

3.

Członkami uczniowskiego klubu sportowego mogą być w szczególności uczniowie, rodzice

i nauczyciele.

4

Uczniowskie kluby sportowe podlegają wpisowi do ewidencji, prowadzonej przez starostów

właściwych ze względu na siedzibę klubów.

5.

Uczniowskie kluby sportowe posiadają osobowość prawną.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r. i ma zastosowanie do dochodów uzyskanych

od tego dnia.

1.

Kluby sportowe, o których mowa w art. 6 ust. 2, w liczbie co najmniej trzech mogą

zakładać związki klubów, zwane dalej „związkami sportowymi”.

2.

Członkami wspierającymi związku sportowego mogą być również kluby, o których mowa

w art. 6 ust. 3, oraz inne osoby prawne i jednostki organizacyjne, których celem jest

działalność w zakresie kultury fizycznej.

3.

Do stowarzyszeń kultury fizycznej i związków sportowych stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy, o której mowa w art. 7 ust. 2, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

1.

Do podstawowych zadań związków sportowych należy w szczególności

1)

prowadzenie działalności w zakresie sportu i rekreacji ruchowej,

2)

organizowanie zawodów, imprez sportowych i rekreacyjnych,

3)

prowadzenie działalności wychowawczej i popularyzatorskiej w zakresie kultury fizycznej,

4)

szkolenie oraz doskonalenie kadr trenersko-instruktorskich,

5)

wspieranie działalności uczniowskich klubów sportowych.

2.

Szczegółowe zadania związków sportowych oraz sposób ich realizacji określają statuty

związków sportowych.

1.

Związkiem sportowym o zasięgu ogólnokrajowym, działającym tylko w jednej dyscyplinie

lub dziedzinie sportu, jest polski związek sportowy.

2.

W danej dyscyplinie lub dziedzinie sportu może działać tylko jeden polski związek

sportowy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do związków sportowych zrzeszających sportowców niepełnosprawnych.

4.

Polski związek sportowy może być utworzony jedynie za zezwoleniem Prezesa Urzędu Kultury

Fizycznej i Sportu

5.

Do zadań polskiego związku sportowego należy w szczególności

1)

organizacja i realizacja współzawodnictwa sportowego,

2)

nadawanie klubom sportowym licencji uprawniających do udziału we współzawodnictwie

sportowym,

3)

reprezentowanie, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 1, sportu polskiego w międzynarodowych

organizacjach sportowych oraz organizowanie udziału w międzynarodowym współzawodnictwie

sportowym,

4)

przygotowywanie kadry narodowej do uczestnictwa w międzynarodowym współzawodnictwie

sportowym.

6

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe,

oraz szczegółowe warunki i tryb udzielania zezwoleń, o których mowa w ust. 4, uwzględniając

tendencje światowe do tworzenia się nowych dyscyplin.

1.

Polski Komitet Olimpijski jest związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych, działającym

na podstawie Prawa o stowarzyszeniach, w celu zapewnienia udziału reprezentacji kraju

w igrzyskach olimpijskich, propagowania zasad olimpizmu, reprezentowania polskiego

sportu w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim oraz wobec narodowych komitetów olimpijskich

i innych międzynarodowych organizacji.

2.

Polski Komitet Olimpijski ustala skład reprezentacji kraju na igrzyska olimpijskie.

3.

Polski Komitet Olimpijski ma wyłączne prawo wykorzystywania i używania symboliki olimpijskiej

określonej w Karcie olimpijskiej oraz nazw „Igrzyska Olimpijskie” i „Komitet Olimpijski”.

1.

W celu zapewnienia udziału reprezentacji polskich sportowców niepełnosprawnych w igrzyskach

paraolimpijskich oraz reprezentowania kraju w Międzynarodowym Komitecie Paraolimpijskim

może zostać utworzony Polski Komitet Paraolimpijski.

2.

Polski Komitet Paraolimpijski jest związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych,

których celem statutowym jest organizacja, upowszechnianie oraz działalność na rzecz

rozwoju sportu osób niepełnosprawnych.

1

Stowarzyszenie kultury fizycznej oraz związek sportowy podlegają obowiązkowi wpisu

do Krajowego Rejestru Sądowego.

2.

(skreślony).

3

Stowarzyszenie kultury fizycznej oraz związek sportowy uzyskują osobowość prawną z

chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego.

4.

(skreślony).

5.

Do wniosku o zarejestrowanie polskiego związku sportowego należy dołączyć dowód zezwolenia

i zatwierdzenia statutu związku przez Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu

6.

(skreślony).

Sąd rejestrowy odmawia zarejestrowania stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku

sportowego, jeżeli jego założenie byłoby sprzeczne z ustawą lub nie spełnia określonych

prawem warunków.

1

Nadzór nad działalnością stowarzyszeń kultury fizycznej oraz związków sportowych należy,

jako zadanie z zakresu administracji rządowej, z zastrzeżeniem ust. 2, do starosty

właściwego ze względu na ich siedzibę.

2.

Organem nadzorującym działalność polskich związków sportowych i związków sportowych

o zasięgu ogólnokrajowym działających w wielu dyscyplinach lub dziedzinach sportu

jest Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu

3.

Organ nadzorujący może dokonywać kontroli działalności stowarzyszenia kultury fizycznej

i związku sportowego.

Jeżeli działalność stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego jest niezgodna

z prawem lub narusza postanowienia statutu, organ nadzorujący może

1)

zażądać usunięcia w określonym terminie dostrzeżonego uchybienia,

2)

udzielić władzom stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego ostrzeżenia,

3)

zawiesić w czynnościach poszczególnych członków władz stowarzyszenia kultury fizycznej

lub związku sportowego,

4)

wystąpić do sądu o zastosowanie jednego ze środków, o których mowa w art. 17.

1.

Sąd na wniosek organu nadzorującego może w drodze postanowienia

1)

zawiesić wykonanie uchwały lub decyzji niezgodnej z prawem oraz zażądać jej uchylenia,

a w razie nieuchylenia w wyznaczonym terminie - uchylić taką uchwałę lub decyzję,

2)

zawiesić w czynnościach władze stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego

i wyznaczyć kuratora do czasu wyboru nowych władz,

3)

zawiesić działalność stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego na okres

nie dłuższy niż rok,

4

rozwiązać stowarzyszenie kultury fizycznej lub związek sportowy, jeżeli swoją działalnością

w sposób rażący narusza przepisy prawa lub postanowienia statutu, i wykreślić je z

Krajowego Rejestru Sądowego.

2.

Kurator, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, obowiązany jest do zwołania w terminie 3 miesięcy

walnego zebrania członków w celu wyboru nowych władz stowarzyszenia kultury fizycznej

lub związku sportowego. Do tego czasu kuratorowi przysługują statutowe uprawnienia

władz stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego.

W razie rozwiązania stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego, sąd zarządzajego likwidację oraz, w przypadku braku stosownych postanowień statutu lub uchwały

walnego zebrania członków, określa przeznaczenie jego majątku.

1.

Przedszkola, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz szkoły wyższe działające

w systemie dziennym obowiązane są do prowadzenia zajęć wychowania fizycznego.

2

Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania fizycznego dla uczniów szkół podstawowych i gimnazjów

wynosi 5 godzin lekcyjnych, a dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych - 4 godziny lekcyjne,

w ciągu tygodnia, z zastrzeżeniem art. 61.

3

Zajęcia, o których mowa w ust. 1, prowadzone są również w jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Szefowi Urzędu Ochrony Państwa oraz Szefowi Obrony Cywilnej Kraju.

4

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii

Szefa Urzędu Ochrony Państwa, określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy program zajęć

dla jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 3, ustalając wykaz jednostek

organizacyjnych, które będą realizować plany i programy zajęć wychowania fizycznego.

1.

W celu kształcenia młodzieży o szczególnych uzdolnieniach sportowych oraz odpowiednich

warunkach zdrowotnych mogą być tworzone klasy lub szkoły sportowe albo szkoły mistrzostwa

sportowego, realizujące programy szkolenia w określonych dyscyplinach sportu.

2.

Programy szkolenia, o których mowa w ust. 1, dopuszcza do użytku szkolnego minister

właściwy do spraw oświaty i wychowania, po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej i sportu, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Uprawianie sportu jest dobrowolne i odbywa się zgodnie z przepisami niniejszej ustawy,

postanowieniami statutów i regulaminów związków sportowych oraz sportowych organizacji

międzynarodowych.

1.

Sport uprawiać mogą zawodnicy posiadający status zawodnika profesjonalnego albo amatora.

2

Zawodnikami posiadającymi status zawodnika profesjonalnego są osoby uprawiające sport

na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej i otrzymujący za to wynagrodzenie.

3.

Zawodnicy posiadający status amatora mogą otrzymywać wyłącznie stypendium sportowe.

Okres pobierania stypendium zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów

o zatrudnieniu oraz przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym.

4.

Stypendia sportowe dla członków kadry narodowej i olimpijskiej finansowane są ze środków

budżetu państwa.

5

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

zaliczania okresów pobierania stypendiów sportowych do okresu zatrudnienia, od którego

zależą uprawnienia pracownicze wynikające ze stosunku pracy.

6

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokość stypendiów

sportowych, o których mowa w ust. 4, uwzględniając obowiązki zawodnika pobierającego

stypendium, skutki ich niewykonywania oraz podstawę i sposób ustalania wysokości stypendium.

1.

Osoby niepełnoletnie mogą być zawodnikami za zgodą swoich przedstawicieli ustawowych.

2.

Zasady uprawiania sportu przez osoby niepełnosprawne określają przepisy statutów i

regulaminów organizacji krajowych i międzynarodowych zajmujących się sportem osób

niepełnosprawnych.

3

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, zasady

współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, uwzględniając rodzaje zawodów i szczeble

rozgrywek oraz warunki uczestnictwa zawodników.

1.

Zawodnicy obowiązani są posiadać licencje, zezwalające na uprawianie określonych dyscyplin

sportu.

2.

Licencje przyznaje właściwy w danej dziedzinie lub dyscyplinie sportu polski związek

sportowy.

3

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady przyznawania i pozbawiania licencji, o której mowa w ust. 1, uwzględniając

wymogi do uzyskania licencji, okres jej ważności, dokument przyznający licencję, przypadki,

kiedy polski związek sportowy może pozbawić zawodnika licencji, oraz określi organ

odwoławczy od decyzji polskiego związku sportowego.

1.

Podstawowymi obowiązkami zawodnika jest w szczególności

1)

reprezentowanie kraju w międzynarodowych zawodach sportowych,

2)

aktywny udział w procesie szkoleniowym i we współzawodnictwie sportowym,

3)

poddawanie się obowiązkowym badaniom lekarskim,

4)

przestrzeganie regulaminów sportowych i zasad rywalizacji sportowej.

2.

Szczegółowe prawa i obowiązki zawodnika, w tym status zawodnika amatora i zawodnika

posiadającego status zawodnika profesjonalnego, określa właściwy polski związek sportowy.

3.

W przypadku niewykonywania obowiązków określonych w ust. 1, zawodnik może ponosić

odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach określonych w niniejszej ustawie, statutach

i regulaminach stowarzyszeń kultury fizycznej i związków sportowych oraz umowach o

pracę.

4.

Zasady organizacji współzawodnictwa sportowego oraz, z zastrzeżeniem art. 11 ust.

2, skład kadry narodowej w danej dyscyplinie lub dziedzinie sportowej ustala właściwy

polski związek sportowy w porozumieniu z Prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu

5.

Szkota wyższa umożliwia studentowi, który jest zawodnikiem, uprawianie sportu bez

konieczności przerywania studiów. Warunki i tryb odbywania studiów przez studenta

będącego zawodnikiem określają regulaminy studiów, ustalane zgodnie z odrębnymi przepisami.

1.

Zawodnik nie może reprezentować jednocześnie w tej samej dyscyplinie lub dziedzinie

sportu więcej niż jednego klubu sportowego lub związku sportowego.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy zawodnika polskiego klubu, który uzyskał zgodę na reprezentowanie

innej organizacji sportowej, jeżeli przepisy międzynarodowych federacji sportowych

i polskich związków sportowych dopuszczają taką możliwość.

3.

Zasady i tryb zmiany przynależności do klubu sportowego zawodników ustala właściwy

polski związek sportowy, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i

Sportu

1.

Kluby sportowe, z chwilą powołania zawodnika do kadry narodowej, obowiązane są umożliwić

mu uczestniczenie w jej przygotowaniach oraz udział w międzynarodowych zawodach sportowych.

2.

Organy administracji rządowej zapewniają warunki, środki dla szkolenia sportowego

oraz opiekę medyczną osobom należącym do kadry narodowej.

3.

W razie powołania zawodnika - członka kadry narodowej do odbycia zasadniczej służby

w obronie cywilnej, warunki szkolenia sportowego i przygotowań do udziału w reprezentacji

narodowej zapewnia mu podmiot, który utworzył formację obrony cywilnej, w której zawodnik

pełni służbę.

4.

W razie powołania zawodnika, o którym mowa w ust. 3, do pełnienia służby w formacjach

uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych, warunki szkolenia sportowego i przygotowań

do udziału w reprezentacji narodowej zapewnia minister, któremu podlega formacja.

5

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej

i sportu, określi, w drodze rozporządzenia, warunki szkolenia sportowego i przygotowań

do udziału w reprezentacji narodowej zawodnika, o którym mowa w ust. 3, powołanego

do czynnej służby wojskowej, ustalając ośrodki, w których będzie prowadzone szkolenie

sportowe, system zatwierdzania planów szkoleniowych oraz obowiązki związane z ubezpieczeniem

zawodników.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

19, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1.

Zawodnikom, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym

lub krajowym, mogą być przyznawane wyróżnienia i nagrody ze środków budżetu państwa.

2

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze w rozporządzenia,

rodzaje wyróżnień i wysokość nagród, o których mowa w ust. 1, oraz szczegółowe zasady

i tryb ich przyznawania, uwzględniając osiągnięcia sportowe, za które zawodnicy otrzymują

nagrody, oraz organ przyznający wyróżnienia i nagrody.

1.

Reprezentantom Polski na igrzyskach olimpijskich zimowych lub letnich, którzy

1)

zdobyli co najmniej jeden medal olimpijski,

2)

ukończyli 35 rok życia i nie uprawiają wyczynowo sportu,

3)

mają obywatelstwo polskie,

4)

mają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

5)

nie byli karani za przestępstwo umyślne

- przysługuje świadczenie pieniężne z budżetu państwa, zwane dalej „świadczeniem”.

2.

Świadczenie przysługuje w danym roku kalendarzowym w wysokości przeciętnego wynagrodzenia

w poprzednim roku kalendarzowym, ogłaszanego na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64 i Nr 27, poz. 298), z tym że świadczenie za styczeń i luty przysługuje w wysokości świadczenia w grudniu

poprzedniego roku kalendarzowego.

3.

Świadczenie przyznaje Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu na wniosek osoby zainteresowanej

lub z własnej inicjatywy.

4.

Osoby zainteresowane obowiązane są udokumentować spełnienie warunków, o których mowa

w ust. 1, w tym przedstawić zaświadczenie Polskiego Komitetu Olimpijskiego o zdobyciu

medalu olimpijskiego.

5.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu wydaje decyzje w przedmiocie przyznania świadczenia

w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku.

6.

Świadczenie wypłaca się poczynając od miesiąca, w którym zostało przyznane.

7.

Świadczenie ulega zawieszeniu począwszy od miesiąca, w którym osoba je otrzymująca

nie spełnia któregokolwiek z warunków wymaganych do przyznania świadczenia.

8.

W zakresie postępowania dotyczącego ustalenia lub odmowy przyznania świadczenia mają

zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

9.

Świadczenie wypłacane jest co miesiąc przez Urząd Kultury Fizycznej i Sportu.

1.

Działalność w zakresie sportu profesjonalnego prowadzą sportowe spółki akcyjne i polskie

związki sportowe.

2.

(skreślony).

3.

Sportowe współzawodnictwo profesjonalne organizuje właściwy polski związek sportowy.

4.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 3, polski związek sportowy może przekazać, za zgodą

Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu

(skreślony).

1.

Do podstawowych zadań sportowych spółek akcyjnych należy uczestnictwo w profesjonalnych

zawodach sportowych, promocja sportu oraz prowadzenie działalności na rzecz jego rozwoju.

2.

Sportowe spółki akcyjne działają na podstawie przepisów Kodeksu handlowegodotyczących spółek akcyjnych, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

3.

Nazwa sportowej spółki akcyjnej może być obrana dowolnie, powinna jednak zawierać

dodatek „Sportowa Spółka Akcyjna”.

4.

Sportowe spółki akcyjne są członkami właściwych polskich związków sportowych.

1.

(skreślony).

2.

(skreślony).

3.

(skreślony).

4.

W sportowych spółkach akcyjnych nie mogą być wydawane akcje uprzywilejowane.

5.

Osoba fizyczna bądź prawna posiadająca więcej niż 1% kapitału akcyjnego w jednej sportowej

spółce akcyjnej nie może posiadać więcej niż 1% kapitału akcyjnego w jakiejkolwiek

innej sportowej spółce akcyjnej.

6.

Akcjonariuszom lub członkom władz statutowych sportowej spółki akcyjnej zabrania się

udzielania pożyczek lub poręczania pożyczki innej spółce działającej w tej samej dyscyplinie

sportu.

7.

(skreślony).

Zarząd sportowej spółki akcyjnej musi uzyskać zgodę, udzieloną większością głosów

walnego zgromadzenia akcjonariuszy, na przyjęcie preliminarza wydatków w dziedzinie

działalności sportowej.

1.

Sportowe spółki akcyjne nie będą mogły dokonywać podziału dywidendy, dopóki nie zostanie

utworzony kapitał zapasowy w wysokości co najmniej połowy średniej wydatków z dwóch

ostatnich lat obrachunkowych. Podczas dwóch pierwszych lat obrachunkowych połowa ta

jest połową budżetu początkowego albo połową średniej wydatków z ostatniego roku obrachunkowego.

Kapitałem zapasowym spółka nie może dysponować.

2.

Kapitał zapasowy spółka przeznacza wyłącznie na zabezpieczenie roszczeń zawodników.

3.

Termin spłaty pożyczki udzielonej sportowej spółce akcyjnej przez akcjonariusza lub

członka jej władz będzie jednorazowo przedłużony do końca okresu obrachunkowego, w

którym ten termin przypada, jeżeli spółka nie osiągnęła zysku w poprzednim roku obrachunkowym.

1

Sportowa spółka akcyjna może być klubem sportowym jednosekcyjnym lub wielosekcyjnym.

W danej dyscyplinie lub dziedzinie sportu sportowa spółka akcyjna może prowadzić tylko

jedną sekcję sportową.

2.

Sportowa spółka akcyjna ma obowiązek informowania Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej

i Sportu

1.

Polski związek sportowy, któremu udzielona została koncesja na działalność w zakresie

sportu profesjonalnego, może utworzyć ligę zawodową.

2.

W skład ligi zawodowej wchodzą wyłącznie sportowe spółki akcyjne.

3.

Zasady funkcjonowania ligi zawodowej ustalane są w formie umowy pomiędzy właściwym

polskim związkiem sportowym i sportowymi spółkami akcyjnymi wchodzącymi w skład ligi.

Umowa ta powinna zawierać postanowienia gwarantujące właściwemu polskiemu związkowi

sportowemu realizację zobowiązań krajowych i zagranicznych oraz wykonywanie uprawnień

dyscyplinarnych.

Sportowa spotka akcyjna przystępująca do ligi zawodowej w miejsce sekcji stowarzyszenia

kultury fizycznej przejmuje z dniem zgłoszenia do ligi zawodowej ogół praw i obowiązków

majątkowych oraz niemajątkowych tej sekcji.

1.

Spory związane z naruszeniem, w czasie lub w związku z zawodami sportowymi, reguł

technicznych i dyscyplinarnych określonych przez właściwe polskie związki sportowe

rozstrzygane są w trybie i na zasadach określonych w ich regulaminach sportowych.

2.

Organy dyscyplinarne uprawnione do orzekania w sprawach wymienionych w ust. 1, ich

kompetencje, tryb postępowania oraz rodzaje wymierzanych kar określa statut właściwego

polskiego związku sportowego.

1.

Związki sportowe mogą ustanawiać stałe sądy polubowne.

2.

Do sądów polubownych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy części pierwszej

księgi trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Strony mogą poddać pod rozstrzygnięcie sądów polubownych, o których mowa w art. 38

ust. 1, spory majątkowe związane z działalnością sportową.

2

Stronami postępowania przed sądem polubownym mogą być kluby i związki sportowe, osoby

fizyczne uprawiające sport oraz zajmujące się jego organizacją lub upowszechnianiem,

przedsiębiorcy prowadzący działalność sportową, a także inne osoby prawne, bez względu

na ich siedzibę i miejsce zamieszkania.

3.

(skreślony).

1.

Przy Polskim Komitecie Olimpijskim działa Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, zwany

dalej „Trybunałem”, jako stały sąd polubowny.

2.

Trybunał wydaje orzeczenia w sprawach poddanych jego właściwości na podstawie zapisu

na sąd polubowny.

3.

Do Trybunału stosuje się odpowiednio przepis art. 39.

4.

Organizację Trybunału, tryb postępowania, sposób finansowania jego działalności oraz

zasady powoływania arbitrów określa Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

1.

Na zasadach określonych w statutach polskich związków sportowych do Trybunału mogą

być zaskarżane decyzje dyscyplinarne lub regulaminowe właściwych organów polskich

związków sportowych, których przedmiotem jest

1)

wykluczenie lub skreślenie ze związku, klubu lub organizacji sportowej zawodnika,

sędziego lub działacza sportowego,

2)

dyskwalifikacja dożywotnia osób, o których mowa w pkt 1,

3)

pozbawienie zawodnika lub zespołu sportowego tytułu mistrza kraju albo zdobywcy Pucharu

Polski,

4)

przeniesienie zespołu sportowego do niższej klasy rozgrywek,

5)

zakaz reprezentowania sportu polskiego w zawodach międzynarodowych lub międzynarodowych

rozgrywkach pucharowych.

2.

Prawo zaskarżania decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 1, przysługuje, niezależnie

od postanowień zawartych w statucie, osobie uprawnionej, jeżeli decyzja ta została

wydana w trybie wewnątrzorganizacyjnym, w którym

1)

nastąpiło naruszenie przepisów prawa lub regulaminów sportowych,

2)

strona została pozbawiona prawa do obrony.

1

Organizowanie działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej oraz tworzenie odpowiednich

warunków materialno-technicznych dla jej rozwoju jest obowiązkiem organów administracji

rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, klubów sportowych oraz stowarzyszeń

kultury fizycznej i ich związków.

2.

Zadania w zakresie określonym w ust. 1 realizowane są w szczególności poprzez

1)

popularyzację walorów rekreacji ruchowej,

2)

organizowanie zajęć, zawodów i imprez sportowo-rekreacyjnych,

3)

szkolenie kadry instruktorów i kierowanie ich do prowadzenia zajęć rekreacyjnych.

4)

tworzenie, utrzymywanie i udostępnianie bazy sportowo-rekreacyjnej.

3

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i warunki prowadzenia działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej,

uwzględniając kwalifikacje osób prowadzących działalność w tej dziedzinie, ich prawa

i obowiązki, oraz podstawowe założenia organizacyjne.

1.

Zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą prowadzić fizjoterapeuci

i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza

oraz technicy fizjoterapii.

2.

Zajęcia o charakterze profilaktycznym i korektywnym mogą prowadzić absolwenci szkół

wyższych lub średnich zawodowych i absolwenci zakładów kształcenia nauczycieli - o

kierunku (specjalności) wychowanie fizyczne, jeżeli w trakcie nauki lub po jej ukończeniu

nabyli kwalifikacje do prowadzenia tego typu zajęć, oraz absolwenci szkół wyższych

lub średnich zawodowych i absolwenci zakładów kształcenia nauczycieli - o kierunku

(specjalności) wychowanie przedszkolne lub nauczanie początkowe, po uzyskaniu kwalifikacji

w zakresie gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej.

3.

Kwalifikacje do prowadzenia zajęć gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej w szkołach

określają odrębne przepisy.

1.

Zorganizowane zajęcia w zakresie wychowania fizycznego, sportu i rekreacji ruchowej

mogą prowadzić tylko osoby posiadające kwalifikacje zawodowe nauczyciela wychowania

fizycznego, trenera, instruktora lub uprawnienia w tym zakresie określone odrębnymi

przepisami.

2.

Kształcenie osób, o których mowa w ust. 1, przez jednostki inne niż szkoły wyższe

i zakłady kształcenia nauczycieli wymaga zgody Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i

Sportu

3

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

kwalifikacje, stopnie i tytuły zawodowe w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowe

zasady i tryb ich uzyskiwania, uwzględniając stopnie trenerskie i specjalizacje instruktorskie,

warunki uzyskiwania tych stopni i tytułów oraz tytułu menedżera sportu, a także jednostki

uprawnione do prowadzenia kursów specjalistycznych i dokumenty stwierdzające posiadane

kwalifikacje.

1.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu

2.

Odznaczenia i wyróżnienia mogą być przyznane również osobom wyróżniającym się szczególną

aktywnością i uzyskującym wybitne osiągnięcia w działalności społecznej w dziedzinie

kultury fizycznej.

3

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb przyznawania odznaczeń, wyróżnień i nagród, o których mowa

w ust. 1 i 2, uwzględniając rodzaje odznak i wyróżnień, rodzaje i wysokość nagród

oraz tryb ich uzyskiwania, a także osiągnięcia, za które mogą być przyznane nagrody.

1.

Sędzią sportowym może być osoba, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

korzysta z pełni praw publicznych oraz posiada licencję sędziego sportowego przyznaną

przez właściwy polski związek sportowy.

2.

Kluby i związki sportowe zapewniają sędziom sportowym niezbędne warunki, określone

przez polskie związki sportowe, umożliwiające wypełnianie ich funkcji.

3

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady, warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji sędziego sportowego,

uwzględniając okres ważności licencji, wzór dokumentu potwierdzającego jej uzyskanie,

przypadki, kiedy polski związek sportowy może pozbawić sędziego licencji, oraz organ

odwoławczy od decyzji polskiego związku sportowego.

1.

Dopingiem jest stosowanie przez zawodników metod, środków farmakologicznych oraz innych

metod i środków uznanych za dopingowe.

2.

Stosowanie dopingu jest zabronione.

1

Organem właściwym w sprawach dopingu jest Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie,

zwana dalej „Komisją”.

1a

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, powołuje, w drodze rozporządzenia, Komisję, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając kwalifikacje członków Komisji w dziedzinie medycyny, kultury

fizycznej, sportu, biologii lub prawa.

2.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1)

opracowywanie przepisów i programów walki z dopingiem w sporcie oraz kontrola ich

przestrzegania,

2)

organizowanie kontrolnych badań antydopingowych,

3)

prowadzenie edukacji profilaktycznej,

4)

opracowanie listy metod i środków, o których mowa w art. 47 ust. 1.

3

Listę, o której mowa w ust. 2 pkt 4, zatwierdza Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i

Sportu

4.

Działalność Komisji oraz badania antydopingowe finansowane są ze środków budżetu państwa.

5

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb działania

Komisji, uwzględniając tryb przeprowadzania kontroli antydopingowej, sposób podejmowania

uchwał w sprawach dotyczących interpretacji wyników kontroli antydopingowej oraz możliwość

powoływania podkomisji.

1.

Zawodnicy są obowiązani poddawać się kontrolnym badaniom antydopingowym.

2.

Za stosowanie dopingu zawodnik ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Odpowiedzialność

tę ponoszą również trenerzy, działacze oraz inne osoby, którym udowodnione zostanie

naruszenie przepisów antydopingowych.

3

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszanie przepisów antydopingowych,

uwzględniając obowiązki zawodnika dotyczące poddania się kontroli antydopingowej,

sankcje za odmowę poddania się tym badaniom oraz sankcje dla zawodnika, u którego

wykryto stosowanie zabronionych środków farmakologicznych lub metod uznanych za dopingowe,

oraz kompetencje organów dyscyplinarnych.

4

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, placówki odpowiedzialne

za przeprowadzanie analiz antydopingowych oraz tryb, sposób i zasady odpłatności za

kontrolne badania antydopingowe, uwzględniając warunki, jakie powinny spełnić te placówki.

1.

Osoby prawne i fizyczne prowadzące działalność w sferze kultury fizycznej są odpowiedzialne

za bezpieczeństwo, porządek i higieniczne warunki podczas imprez sportowych oraz zapewniają

bezpieczne i higieniczne warunki uprawiania sportu, rekreacji ruchowej i zajęć rehabilitacyjnych

ich uczestnikom.

2

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres i zasady sprawowania opieki

medycznej nad osobami uczestniczącymi w zajęciach wychowania fizycznego, sportowych

i rekreacyjnych oraz w imprezach sportowych i rekreacyjnych.

2a

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki sanitarnohigieniczne obiektów

sportowych i rekreacyjnych oraz zasady sprawowania nadzoru nad ich przestrzeganiem.

3

Obowiązki organizatora imprezy masowej w zakresie bezpieczeństwa tej imprezy reguluje

ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. Nr 106, poz. 680, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 2001 r. Nr 41, poz. 465).

1.

W założeniach budowlanych oraz modernizacyjnych obiektów sportowych uwzględnia się

wymagania bezpieczeństwa i higieny oraz warunki umożliwiające korzystanie z tych obiektów

przez osoby niepełnosprawne.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb opiniowania projektów

urządzeń sportowych i sprzętu sportowego pod względem ich zgodności z wymaganiami

bezpieczeństwa i higieny użytkowania oraz korzystania z nich przez osoby niepełnosprawne.

1.

Zawodnikom przysługuje prawo do ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków

wynikłych na skutek uprawiania sportu.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zawodnika spoczywa na klubie lub związku sportowym, którego

zawodnik jest członkiem lub reprezentantem.

1.

Uprawianie alpinizmu, sportów motorowych, żeglarskich, płetwonurkowania, sportów lotniczych,

dalekowschodnich sportów i sztuk walki, kick-boxingu, a także sportów o charakterze

strzeleckim i obronnym wymaga odpowiednich kwalifikacji oraz przestrzegania szczególnych

zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych dyscyplinach sportu.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, kwalifikacje

i sposób ich uzyskiwania, wynikające z nich uprawnienia, zasady nadawania, zawieszania

i cofania tych uprawnień, wzory dokumentów stwierdzających te kwalifikacje i uprawnienia

oraz zasady bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 1.

3

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, po zasięgnięciu opinii właściwego

związku sportowego, określi, w drodze rozporządzenia

1)

organy właściwe do rejestracji statków używanych do celów sportowych lub rekreacyjnych

oraz sposób rejestracji i zwolnienia z rejestracji, tryb postępowania, wzory dokumentów

rejestracyjnych i sposób oznakowania tych statków,

2)

organy właściwe do nadzoru technicznego, wymagania techniczne, wzory dokumentów stwierdzających

zdolność do żeglugi i warunki przeprowadzania przeglądów technicznych statków używanych

na wodach śródlądowych do celów sportowych lub rekreacyjnych

a)

bez napędu mechanicznego niezależnie od wielkości oraz o napędzie mechanicznym o mocy

do 75 kW,

b)

o napędzie mechanicznym o mocy powyżej 75 kW na wodach śródlądowych innych niż śródlądowe

drogi wodne,

mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi tych statków.

1

Zapewnienie bezpieczeństwa osób przebywających w górach należy do organów administracji

rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, dyrekcji parków narodowych,

a także do osób prawnych i fizycznych prowadzących w górach działalność w zakresie

kultury fizycznej.

2

Zapewnienie bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się w miejscach wyznaczonych

oraz uprawiających sporty wodne należy do osób prawnych i fizycznych prowadzących

nad wodą działalność w tym zakresie oraz do organów administracji rządowej i właściwych

terytorialnie gmin.

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa osób przebywających

w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne, a także obowiązki

osób prawnych i fizycznych, o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w górach, należy w szczególności do Górskiego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego - specjalistycznego stowarzyszenia kultury fizycznej

o zasięgu ogólnokrajowym - w zakresie określonym w statucie tej organizacji.

2.

Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach, należy w szczególności do Wodnego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego - specjalistycznego stowarzyszenia kultury fizycznej

o zasięgu ogólnokrajowym - w zakresie określonym w statucie tej organizacji.

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres obowiązków i uprawnień

specjalistycznych organizacji ratowniczych oraz możliwości ich wykonywania, za zgodą

Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu

Organizacje, o których mowa w art. 55, współdziałają w realizacji swoich zadań z organami

administracji rządowej i organami jednostek samorządu terytorialnego oraz osobami

prawnymi i fizycznymi prowadzącymi działalność w zakresie kultury fizycznej i turystyki.

1.

Kto nie będąc do tego uprawnionym wykorzystuje bądź używa symboliki olimpijskiej oraz

nazw, o których mowa w art. 11 ust. 3, podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto nie będąc do tego uprawnionym prowadzi działalność w

zakresie sportu profesjonalnego lub narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa w dziedzinie

kultury fizycznej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, orzeka się nawiązkę na rzecz Polskiego Komitetu

Olimpijskiego w wysokości 100 000 złotych.

4.

Czyny, o których mowa w ust. 1 i 2, rozpatrywane są w trybie określonym przepisami

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 3, poz. 19, Nr

25, poz. 187 i Nr 31, poz. 214, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1988 r. Nr 19, poz. 132,

z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 197 i 198, Nr 36,

poz. 206 i Nr 72, poz. 423, z 1991 r. Nr 95, poz. 425 i Nr 104, poz. 450, z 1992 r.

Nr 53, poz. 252, Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1993 r. Nr 129, poz. 602, z

1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz. 509 i Nr 113, poz. 547 oraz z 1995 r. Nr 138,

poz. 681) w art. 5 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

«

4)

trenerów zatrudnionych w szkołach i klasach z rozszerzonym programem wychowania fizycznego,

szkołach i klasach sportowych, szkołach i klasach mistrzostwa sportowego, placówkach

wychowania pozaszkolnego oraz w uczniowskich klubach sportowych, a także trenerów

zatrudnionych w innych klubach sportowych, dla których praca z dziećmi i młodzieżą

stanowi podstawowe zajęcie - w porozumieniu z Prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i

Sportu

»

(pominięte).

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U.

z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz.

419, Nr 113, poz. 547 i Nr 123, poz. 602 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz.

654) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1

a)

dodaje się pkt 10a w brzmieniu

«

10a)

wartość otrzymanego ubioru reprezentacyjnego i sportowego członka polskiej reprezentacji

olimpijskiej,

»

b)

dodaje się pkt 40a w brzmieniu

«

40a)

nagrody wypłacane przez Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paraolimpijski

za uzyskanie wyników na igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich,

»

;

2)

w art. 22 w ust. 9 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

«

3a)

z tytułu uprawiania sportu, z wyłączeniem sportu profesjonalnego, oraz z tytułu prowadzenia

zawodów sportowych przez sędziego - 50%,

»

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z

1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163,

Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz.

602 i Nr 127, poz. 627 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96, poz.

478, Nr 133, poz. 654 i Nr 142, poz. 704) w art. 17 w ust. 1 dodaje się pkt 41 w brzmieniu

«

4l)

dochody przekazane na rzecz Polskiego Komitetu Olimpijskiego oraz Polskiego Komitetu

Paraolimpijskiego w części przeznaczonej na przygotowanie, wyposażenie i uczestnictwo

krajowej reprezentacji w igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich,».

”

1.

Przepis art. 19 ust. 2 stosuje się od dnia 1 września 2003 r.

2.

Tygodniowy wymiar godzin lekcyjnych obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego dla

uczniów szkół podstawowych i gimnazjów, a także dla uczniów klas pierwszych i drugich

dotychczasowych szkół ponadpodstawowych oraz uczniów szkół ponadgimnazjalnych wynosi

w okresie

1)

do dnia 31 sierpnia 2001 r. - co najmniej 3 godziny,

2)

od dnia 1 września 2001 r. - co najmniej 4 godziny.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw kultury fizycznej i sportu, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne

formy realizacji 4 i 5 godziny obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego, mając w

szczególności na względzie potrzeby zdrowotne uczniów, specyfikę ich zainteresowań

sportowych, warunki realizacji zajęć wychowania fizycznego oraz tradycje sportowe

danego środowiska lub szkoły.

1.

Stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki działające w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy stają się stowarzyszeniami kultury fizycznej i ich związkami w rozumieniu tej

ustawy.

2.

Stowarzyszenia i związki, o których mowa w ust. 1, dostosują swoje przepisy do wymogów

ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Kluby sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów dostosują swoje przepisy

i formy organizacyjne do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy.

4.

(skreślony).

1.

W sprawach o rejestrację stowarzyszeń kultury fizycznej, wszczętych i niezakończonych

decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy

- Prawo o stowarzyszeniach.

2.

Postępowanie likwidacyjne stowarzyszeń kultury fizycznej, wszczęte przed dniem wejścia

w życie ustawy, prowadzi się na podstawie dotychczasowych przepisów.

(pominięte).

Dotychczasowe organy rejestracyjne stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków,

w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przekażą dokumentację tych

stowarzyszeń i ich związków, z wyjątkiem uczniowskich klubów sportowych, do właściwych

sądów rejestrowych.

1.

Traci moc ustawa z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. Nr 34, poz. 181, z 1988 r. Nr 19, poz. 132 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 6, poz. 33, Nr 34, poz. 181 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz. 517).

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 3 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc dotychczasowe

przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy wymienionej w ust. 1, o ile nie są

sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną,

rozrywkową i sportową

(Dz. U. Nr 12, poz. 64 i z 1991 r. Nr 114, poz. 493).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych ustawą - Przepisy wprowadzające

ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, z wyjątkiem

1)

przepisów art. 6, art. 19 ust. 4, art. 48, art. 54, art. 83 i art. 87, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

przepisów art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów art. 4 pkt

3 i 4, rozdziału 5 i 6 oraz art. 89, art. 90 i art. 98 ust. 1 i 2, które wchodzą w

życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, oraz art. 13 w zakresie dotyczącym możliwości

realizacji określonych obowiązków za pośrednictwem rachunku w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej, art. 79 oraz art. 88 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie

po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.