Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o partiach politycznych.

1.

Partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą

sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi

wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej.

2.

Partia polityczna może korzystać z praw wynikających z ustaw po uzyskaniu wpisu do

ewidencji partii politycznych.

1.

Członkami partii politycznych mogą być obywatele Rzeczypospolitej Polskiej, którzy

ukończyli 18 lat.

2.

Zakaz przynależności do partii politycznych określają odrębne ustawy.

Partia polityczna opiera swoją działalność na pracy społecznej członków; do prowadzenia

swych spraw może zatrudniać pracowników.

Organy władzy publicznej są obowiązane do równego traktowania partii politycznych.

Partiom politycznym zapewnia się dostęp do publicznej radiofonii i telewizji na zasadach

określonych w odrębnych ustawach.

Partie polityczne nie mogą wykonywać zadań zastrzeżonych w przepisach prawa dla organów

władzy publicznej ani zastępować tych organów w wykonywaniu ich zadań.

Partia polityczna nie może posiadać jednostek organizacyjnych w zakładach pracy.

Partie polityczne kształtują swoje struktury oraz zasady działania zgodnie z zasadami

demokracji, w szczególności przez zapewnienie jawności tych struktur, powoływania

organów partii w drodze wyborów i podejmowania uchwał większością głosów.

1.

Statut partii politycznej określa jej cele, strukturę i zasady działania, a w szczególności

1)

nazwę, skrót nazwy i siedzibę partii,

2)

sposób nabywania i utraty członkostwa,

3)

prawa i obowiązki członków,

4)

organy partii, w tym organy reprezentujące partię na zewnątrz oraz uprawnione do zaciągania

zobowiązań majątkowych, ich kompetencje oraz czas trwania ich kadencji,

5)

tryb dokonywania wyboru organów partii i uzupełniania składów tych organów,

6)

sposób zaciągania zobowiązań majątkowych, uzyskiwania środków finansowych oraz tryb

sporządzania i zatwierdzania informacji o działalności finansowej partii,

7)

zasady tworzenia i znoszenia terenowych jednostek organizacyjnych partii,

8)

zasady dokonywania zmian statutu,

9)

sposób rozwiązania się partii oraz tryb połączenia z inną partią lub innymi partiami.

2.

Statut partii politycznej uchwala zgromadzenie ogólne członków partii lub zgromadzenie

ich demokratycznie wybranych przedstawicieli.

Członek partii politycznej ma prawo do wystąpienia z niej.

Z wnioskiem o stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych

do Trybunału Konstytucyjnego wystąpić mogą: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji,

Prokurator Generalny oraz Sąd Wojewódzki w Warszawie prowadzący ewidencję partii politycznych.

1.

Osoby powołane do reprezentowania partii politycznej ustala się na podstawie ustawy

i statutu partii.

2.

W wypadku gdy nie można ustalić osoby upoważnionej do reprezentowania partii lub gdy

nie można z nią nawiązać kontaktu albo gdy nastąpiła zmiana osoby upoważnionej po

wpłynięciu wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, Trybunał uznaje za osobę upoważnioną

osobę faktycznie kierującą partią w czasie podjęcia przez nią zakwestionowanej we

wniosku działalności niezgodnej z Konstytucją.

Wnioski o stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów partii politycznych, określonych

w statucie lub w programie. Trybunał Konstytucyjny rozpoznaje na zasadach i w trybie

przewidzianych dla rozpoznania wniosków o stwierdzenie zgodności aktów normatywnych

z Konstytucją.

1.

Wnioski o stwierdzenie zgodności z Konstytucją działalności partii politycznych Trybunał

Konstytucyjny rozpoznaje stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

2.

Ciężar udowodnienia niezgodności z Konstytucją spoczywa na wnioskodawcy, który w tym

celu powinien przedstawić lub zgłosić dowody wskazujące na tę niezgodność.

Trybunał Konstytucyjny może zlecić Prokuratorowi Generalnemu w celu zebrania i utrwalenia

dowodów przeprowadzenie dochodzenia w określonym zakresie w sprawie zgodności działalności

partii politycznej z Konstytucją. Do dochodzenia tego stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego. Wskazany w postanowieniu Trybunału zakres postępowania

jest wiążący.

Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o sprzeczności z Konstytucją celów lub działalności

partii politycznych są ogłaszane w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Partię polityczną zgłasza się do ewidencji partii politycznych, zwanej dalej „ewidencją”,

prowadzonej przez Sąd Okręgowy

2.

Zgłoszenie powinno zawierać nazwę, skrót nazwy i określenie adresu siedziby partii

politycznej oraz imiona, nazwiska i adresy osób wchodzących w skład organów uprawnionych

w statucie do reprezentowania partii na zewnątrz oraz do zaciągania zobowiązań majątkowych.

Do zgłoszenia można załączyć wzorzec symbolu graficznego partii politycznej.

3.

Do zgłoszenia należy załączyć

1)

statut partii politycznej,

2)

wykaz zawierający imiona, nazwiska, adresy zamieszkania, numery ewidencyjne PESEL

i własnoręczne podpisy popierających zgłoszenie co najmniej 1000 obywateli polskich,

którzy ukończyli 18 lat i mają pełną zdolność do czynności prawnych; każda strona

wykazu powinna być opatrzona adnotacją zawierającą nazwę partii politycznej zgłaszanej

do ewidencji.

4.

Do zbierania podpisów osób popierających zgłoszenie, o których mowa w ust. 3, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. - Prawo o zgromadzeniach

(Dz. U. Nr 51, poz. 297, z 1999 r. Nr 41, poz. 412, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i z 2001 r. Nr 46, poz. 499).

5.

Nazwa, skrót nazwy i symbol graficzny partii politycznej powinny odróżniać się wyraźnie

od nazw, skrótów nazw i symboli graficznych partii już istniejących.

6.

Zgłoszenia dokonują 3 osoby spośród osób, o których mowa w ust. 2, przyjmując odpowiedzialność

za prawdziwość danych zawartych w zgłoszeniu.

1.

Sąd dokonuje wpisu partii politycznej do ewidencji niezwłocznie, jeżeli zgłoszenie

jest zgodne z przepisami prawa.

2.

Przez wpis rozumie się także zmianę oraz wykreślenie wpisu.

3.

Sprawy o wpis do ewidencji rozpoznaje się na posiedzeniu niejawnym; Sąd może zarządzić

wyznaczenie rozprawy.

4.

Sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia.

5.

Od postanowienia w przedmiocie wpisu przysługuje apelacja, chyba że przepisy niniejszej

ustawy stanowią inaczej.

1.

Jeżeli zgłoszenie partii politycznej do ewidencji zostało dokonane z naruszeniem przepisów

art. 11 ust. 2-6, Sąd wzywa zgłaszających do usunięcia stwierdzonych wad w wyznaczonym

przez siebie terminie, nie dłuższym niż 3 miesiące.

2.

W przypadku nieusunięcia wad w terminie i w sposób wskazany przez Sąd, Sąd wydaje

postanowienie o odmowie wpisu partii politycznej do ewidencji.

3.

Postanowienie może być zaskarżone w terminie 14 dni od jego doręczenia lub ogłoszenia

na posiedzeniu jawnym.

1.

W razie powstania wątpliwości co do zgodności z Konstytucją celów lub zasad działania

partii politycznej określonych w statucie, zgodnie z art. 9 ust. 1, lub w programie

partii Sąd zawiesza postępowanie, o którym mowa w art. 12, i występuje do Trybunału

Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności celów partii politycznej z Konstytucją.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, zażalenie nie przysługuje.

3.

Jeżeli Trybunał Konstytucyjny wyda orzeczenie o sprzeczności celów partii politycznej

z Konstytucją, Sąd odmawia wpisu partii do ewidencji.

4.

Postanowienie Sądu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega zaskarżeniu.

Prawomocne postanowienia Sądu w sprawach o wpis do ewidencji ogłasza się nieodpłatnie

w „Monitorze Sądowym i Gospodarczym” oraz przekazuje Państwowej Komisji Wyborczej.

Partia polityczna nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji.

Nazwa, skrót nazwy i symbol graficzny partii politycznej zgłoszonej do ewidencji w

sposób określony w art. 11 korzystają z ochrony prawnej przewidzianej dla dóbr osobistych.

1.

Ewidencja wraz z tekstami statutów partii politycznych jest jawna.

2.

Każdemu przysługuje prawo otrzymywania od Sądu uwierzytelnionych odpisów i wyciągów

z ewidencji i statutów partii politycznych.

3.

Odpisy i wyciągi podlegają opłacie.

4.

Dochody uzyskane z opłat, o których mowa w ust. 3, przeznaczane są na koszty działalności

podstawowej Sądu oraz na zakupy inwestycyjne.

1.

Partia polityczna jest obowiązana zawiadomić Sąd o

1)

zmianie statutu partii,

2)

zmianie adresu siedziby partii,

3)

zmianach w składzie organów uprawnionych w statucie do reprezentowania partii na zewnątrz

oraz do zaciągania zobowiązań majątkowych.

2.

Partia polityczna zawiadamia Sąd o zmianach określonych w ust. 1 niezwłocznie, nie

później jednak niż w terminie 14 dni od dnia dokonania tych zmian.

1.

W przypadku niespełnienia przez partię polityczną wymogów określonych w art. 19 Sąd

wzywa właściwy organ partii politycznej do złożenia wyjaśnień lub uzupełnienia brakujących

danych w wyznaczonym przez siebie terminie, nie krótszym niż 3 miesiące. W razie powstania

wątpliwości Sąd bada, czy dochowany został tryb dokonywania wyboru organów partii

oraz uzupełniania składów tych organów, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 5.

2.

W razie bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, Sąd wydaje postanowienie

o wykreśleniu wpisu partii politycznej z ewidencji.

1.

Jeżeli partia polityczna wprowadzi do statutu zmiany niezgodne z postanowieniami art.

8, Sąd może wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności

z Konstytucją celów lub zasad działania partii politycznej.

2.

Przepisy art. 14 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

W sprawach o wpis partii politycznej do ewidencji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy, z tym

że kasacja przysługuje jedynie od postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie

wpisu lub wykreślenia wpisu z ewidencji.

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia

1)

wzór i sposób prowadzenia ewidencji partii politycznych oraz szczegółowe zasady wydawania

odpisów i wyciągów, o których mowa w art. 18,

2)

w porozumieniu z Ministrem Finansów,wysokość opłat oraz warunki zwolnienia z opłat za wykonanie odpisów i wyciągów przez

Sąd prowadzący ewidencję.

Źródła finansowania partii politycznych są jawne.

1.

Majątek partii politycznej powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów,

z dochodów z majątku oraz z określonych ustawami dotacji i subwencji.

2.

Majątek partii politycznej może być przeznaczony tylko na cele statutowe lub charytatywne.

3

Partia polityczna nie może prowadzić działalności gospodarczej.

4

Partia polityczna może pozyskiwać dochody z majątku pochodzące jedynie

1)

z oprocentowania środków zgromadzonych na rachunkach bankowych i lokatach,

2)

z obrotu obligacjami Skarbu Państwa i bonami skarbowymi Skarbu Państwa,

3)

ze zbycia należących do niej składników majątkowych,

4)

z działalności, o której mowa w art. 27.

5

Partia polityczna może użyczać posiadane przez siebie nieruchomości i lokale jedynie

na biura poselskie, senatorskie oraz biura radnych gminy, powiatu albo województwa.

6.

Partia polityczna nie może przeprowadzać zbiórek publicznych.

7.

Partia polityczna może zaciągać kredyty bankowe na cele statutowe.

8.

Partia polityczna może gromadzić środki finansowe jedynie na rachunkach bankowych.

1.

Partii politycznej mogą być przekazywane środki finansowe jedynie przez osoby fizyczne,

z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, art. 24 ust. 4 i 7, art. 28 ust. 1 oraz przepisów

ustaw dotyczących wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej

Polskiej w zakresie dotacji podmiotowej.

2.

Partia polityczna nie może przyjmować środków finansowych pochodzących od

1)

osób fizycznych niemających miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,

z wyłączeniem obywateli polskich zamieszkałych za granicą,

2)

cudzoziemców mających miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wartości niepieniężnych.

4.

Łączna suma wpłat od osoby fizycznej na rzecz partii politycznej, w tym pochodzących

ze składek członkowskich, z wyłączeniem wpłat na Fundusz Wyborczy partii politycznej,

w jednym roku nie może przekraczać 15-krotności najniższego miesięcznego wynagrodzenia

za pracę pracowników obowiązującego w dniu poprzedzającym wpłatę.

5.

Jednorazowa wpłata kwoty przekraczającej najniższe miesięczne wynagrodzenie za pracę

pracowników może być dokonywana na rzecz partii politycznej jedynie czekiem, przelewem

lub kartą płatniczą.

(skreślony).

Prowadzenie przez partię polityczną działalności własnej polegającej na sprzedaży

tekstu statutu lub programu partii, a także przedmiotów symbolizujących partię i wydawnictw

popularyzujących cele i działalność partii politycznej oraz na wykonywaniu odpłatnie

drobnych usług na rzecz osób trzecich z wykorzystaniem posiadanego sprzętu biurowego

nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów.

1.

Partia polityczna, która

1)

w wyborach do Sejmu samodzielnie tworząc komitet wyborczy otrzymała w skali kraju

co najmniej 3% ważnie oddanych głosów na jej okręgowe listy kandydatów na posłów albo

2)

w wyborach do Sejmu weszła w skład koalicji wyborczej, której okręgowe listy kandydatów

na posłów otrzymały w skali kraju co najmniej 6% ważnie oddanych głosów,

ma prawo do otrzymywania przez okres kadencji Sejmu, w trybie i na zasadach określonych

w niniejszej ustawie, subwencji z budżetu państwa na działalność statutową, zwanej

dalej „subwencją”.

2.

Subwencja przysługująca koalicji wyborczej partii politycznych dzielona jest na rzecz

partii wchodzących w jej skład w proporcjach określonych w umowie zawiązującej koalicję

wyborczą. Proporcje określone w tej umowie nie mogą być zmienione.

3.

Umowa zawiązująca koalicję wyborczą przedkładana jest do rejestracji w Państwowej

Komisji Wyborczej pod rygorem nieważności.

4.

Jeżeli partie polityczne wchodzące w skład koalicji wyborczej nie określiły w umowie

zawiązującej koalicję wyborczą proporcji, o których mowa w ust. 2, subwencja nie przysługuje.

5.

W przypadku rozwiązania się koalicji wyborczej po uzyskaniu prawa do subwencji, subwencja

przysługuje partiom politycznym wchodzącym w skład koalicji wyborczej w proporcjach

określonych w umowie zawiązującej koalicję wyborczą.

1.

Wysokość rocznej subwencji dla danej partii politycznej albo koalicji wyborczej ustalana

jest proporcjonalnie do liczby głosów ważnych oddanych na okręgowe listy kandydatów

na posłów tej partii albo koalicji wyborczej według następującego wzoru

\(

S = W_1 \times M_1 + W_2 \times M_2 + W_3 \times M_3 + W_4 \times M_4 + W_5

\times M_5

\)

gdzie

S

-

kwota rocznej subwencji,

W1-5

-

liczba głosów ważnych oddanych w skali kraju na okręgowe listy kandydatów na posłów

danej partii politycznej albo koalicji wyborczej, obliczona dla każdego wiersza poniższej

tabeli odrębnie,

M1-5

-

wysokość kwoty w złotych dla kolejnych wierszy poniższej tabeli

Wiersz

Głosy ważne, oddane w całym kraju na okręgowe listy kandydatów na posłów danej partii

politycznej albo koalicji wyborczej

Wysokość kwoty (M)

procent

liczba głosów

1

od 3% do 5%

10 złotych

2

powyżej 5% do 10%

8 złotych

3

powyżej 10% do 20%

7 złotych

4

powyżej 20% do 30%

4 złote

5

powyżej 30%

1 złoty 50 groszy

2.

Subwencja, w granicach kwoty ustalonej na podstawie przepisów ust. 1 i art. 28, jest

wypłacana danej partii politycznej przez okres kadencji Sejmu w czterech rocznych

równych częściach płatnych w kwartalnych ratach.

3.

Podstawę wypłacenia subwencji stanowi złożenie przez organ partii politycznej statutowo

uprawniony do jej reprezentowania na zewnątrz, w terminie do 31 marca każdego roku,

wniosku o wypłacenie subwencji na dany rok, sporządzonego na urzędowym formularzu

i potwierdzonego przez Państwową Komisję Wyborczą w przedmiocie uprawnienia do subwencji

oraz jej wysokości.

4.

Środki finansowe pochodzące z subwencji gromadzi się na osobnym subkoncie rachunku

bankowego partii politycznej. Przekazania subwencji na wskazany przez partię polityczną

rachunek bankowy dokonuje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

5.

Przysługująca partii politycznej subwencja w roku, w którym odbyły się wybory do Sejmu,

jest wypłacana w terminie 3 miesięcy od dnia stwierdzenia przez właściwy organ ważności

wyborów, nie później niż do dnia 31 marca następnego roku.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, podwyższy

kwoty, o których mowa w ust. 1, w przypadku wzrostu wskaźnika cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem o ponad 5%, w stopniu odpowiadającym wzrostowi tych cen.

7.

Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 6, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” do 20 dnia pierwszego miesiąca każdego kwartału.

1.

Partia polityczna tworzy Fundusz Ekspercki.

2.

Środki finansowe gromadzone w ramach Funduszu Eksperckiego mogą pochodzić jedynie

z wpłat własnych partii politycznej.

3.

Partia polityczna, która otrzymuje subwencję, przekazuje od 5% do 15% subwencji na

Fundusz Ekspercki.

4.

Środki finansowe zgromadzone w ramach Funduszu Eksperckiego mogą być wykorzystane

na finansowanie ekspertyz prawnych, politycznych, socjologicznych i społeczno-ekonomicznych

oraz finansowanie działalności wydawniczo-edukacyjnej, związanych z działalnością

statutową partii politycznej.

5.

Środki finansowe Funduszu Eksperckiego gromadzi się na oddzielnym subkoncie rachunku

bankowego partii politycznej.

1

W razie połączenia się partii politycznej z inną partią lub partiami subwencja, o

której mowa w art. 28, przysługuje nowej partii w wysokości równej sumie subwencji

ustalonych dla łączących się partii.

2

Subwencja jest wypłacana na podstawie wniosku złożonego przez właściwy organ nowej

partii politycznej, począwszy od miesiąca, w którym Sąd dokonał odpowiedniego wpisu

w ewidencji.

3

W przypadkach, o których mowa w art. 45, subwencja przysługująca partii politycznej

nie jest wypłacana począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym partia

polityczna rozwiązała się lub Sąd zarządził jej likwidację.

W razie skrócenia kadencji Sejmu prawo do subwencji przysługujących partiom politycznym

wygasa z końcem kwartału, w którym zakończyła się kadencja Sejmu.

1.

Wydatki związane z subwencją pokrywane są z budżetu państwa w części Budżet, finanse

publiczne i instytucje finansowe.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb składania wniosku, o którym mowa w art. 29 ust. 3, oraz szczegółowe

zasady wypłacania subwencji,

2)

po zasięgnięciu opinii Państwowej Komisji Wyborczej, wzór urzędowego formularza wniosku,

o którym mowa w art. 29 ust. 3.

1.

Partie polityczne sporządzają coroczną informację finansową o otrzymanej subwencji

oraz o poniesionych z subwencji wydatkach, zwaną dalej „informacją”.

2.

Partie polityczne składają informację za rok kalendarzowy Państwowej Komisji Wyborczej

w terminie do 31 marca następnego roku.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Państwowej

Komisji Wyborczej, określa, w drodze rozporządzenia, wzór informacji i zakres zawartych

w niej danych, tak aby umożliwiały w szczególności rzetelną weryfikację danych dotyczących

przeznaczenia pieniędzy z subwencji, w tym z Funduszu Eksperckiego.

4.

Informacja składana jest wraz z załączoną opinią i raportem biegłego rewidenta, którego

wybiera Państwowa Komisja Wyborcza. Koszty sporządzenia opinii i raportu pokrywane

są przez partię polityczną.

5.

Informację Państwowa Komisja Wyborcza ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 14 dni od dnia złożenia jej Państwowej Komisji

Wyborczej.

1.

Państwowa Komisja Wyborcza, w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia informacji, przyjmuje

albo, w razie stwierdzenia wykorzystania przez partię polityczną środków z otrzymanej

subwencji na cele niezwiązane z działalnością statutową lub gdy opinia biegłego rewidenta

jest negatywna, odrzuca informację.

2.

W razie zaistnienia wątpliwości co do prawidłowości lub rzetelności informacji Państwowa

Komisja Wyborcza może zwrócić się do danej partii politycznej o usunięcie wad informacji

lub o udzielenie wyjaśnień w określonym terminie.

3.

Państwowa Komisja Wyborcza, badając informację, może zlecać sporządzanie ekspertyz

lub opinii.

4.

Państwowa Komisja Wyborcza, badając informację, może żądać od organów państwowych

niezbędnej pomocy.

5.

W terminie 14 dni od dnia ogłoszenia informacji, o którym mowa w art. 34 ust. 5

1)

partie polityczne,

2)

stowarzyszenia i fundacje, które w swoich statutach przewidują działania związane

z analizą finansowania partii politycznych

- mogą zgłaszać do Państwowej Komisji Wyborczej umotywowane pisemne zastrzeżenia co

do informacji.

6.

Państwowa Komisja Wyborcza w terminie 60 dni od zgłoszenia zastrzeżenia, o którym

mowa w ust. 5, udziela pisemnej odpowiedzi na zastrzeżenie.

1.

W przypadku odrzucenia informacji przez Państwową Komisję Wyborczą partia polityczna

ma prawo, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu informacji,

wnieść do Sądu Najwyższego skargę na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej w

przedmiocie odrzucenia informacji.

2.

Rozpatrzenie skargi przez Sąd Najwyższy następuje w składzie 7 sędziów. Do rozpatrzenia

skargi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

3.

Sąd Najwyższy rozpatruje skargę i wydaje w tej sprawie orzeczenie w terminie 60 dni

od dnia doręczenia skargi. Od orzeczenia Sądu Najwyższego nie przysługuje środek prawny.

4.

Jeżeli Sąd Najwyższy uzna skargę, o której mowa w ust. 1, za zasadną. Państwowa Komisja

Wyborcza niezwłocznie wydaje postanowienie o przyjęciu informacji.

Partia polityczna traci prawo do otrzymania subwencji w następnym roku kalendarzowym,

jeżeli

1)

nie złoży informacji w terminie określonym w art. 34 ust. 2 lub

2)

informacja zostanie odrzucona przez Państwową Komisję Wyborczą albo

3)

Sąd Najwyższy oddalił skargę, o której mowa w art. 34b ust. 1.

1

Partia polityczna tworzy Fundusz Wyborczy w celu finansowania udziału partii politycznej

w wyborach do Sejmu, Senatu, w wyborach na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

w wyborach do samorządu terytorialnego, a także udziału w kampaniach referendalnych.

2

Wydatki partii politycznej na cel, o którym mowa w ust. 1, mogą być dokonywane tylko

za pośrednictwem Funduszu Wyborczego od dnia rozpoczęcia kampanii wyborczej albo referendalnej.

3.

O utworzeniu Funduszu Wyborczego, a także o jego likwidacji partia polityczna zawiadamia

Państwową Komisję Wyborczą.

4.

Nazwa funduszu brzmi: „Fundusz Wyborczy...... (nazwa partii)”.

1.

Za gospodarkę finansową Funduszu Wyborczego odpowiedzialny jest i prowadzi ją jego

pełnomocnik finansowy.

2.

Pełnomocnikiem finansowym nie może być

1)

kandydat na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, posła, senatora lub radnego,

2)

funkcjonariusz publiczny, w rozumieniu art. 115 § 13 Kodeksu karnego.

3.

Można być pełnomocnikiem tylko jednego Funduszu Wyborczego.

1

Środki finansowe gromadzone w ramach Funduszu Wyborczego mogą pochodzić z wpłat własnych

partii politycznej oraz darowizn, spadków i zapisów.

2.

(skreślony).

3

Środki finansowe Funduszu Wyborczego gromadzi się na oddzielnym rachunku bankowym.

1.

Łączna suma wpłat osoby fizycznej na Fundusz Wyborczy danej partii politycznej w jednym

roku nie może przekraczać 15-krotności najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników

obowiązującego w dniu poprzedzającym wpłatę.

2.

Jeżeli w danym roku kalendarzowym odbywają się więcej niż jedne wybory lub referenda

ogólnokrajowe, łączne sumy wpłat na Fundusz Wyborczy, o których mowa w ust. 1, ulegają

zwiększeniu do 25-krotności najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników obowiązującego

w dniu poprzedzającym wpłatę. Przepis zdania pierwszego nie dotyczy wyborów uzupełniających

do Senatu oraz wyborów uzupełniających, wyborów ponownych oraz wyborów przedterminowych

i nowych wyborów do organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przypadających

w toku kadencji.

3.

Środki finansowe mogą być wpłacane na Fundusz Wyborczy jedynie czekiem, przelewem

lub kartą płatniczą.

Wszelkie wezwania i informacje pisemne dostarczane przez partię polityczną, mające

na celu pozyskanie środków na wybory lub referendum, muszą zawierać informacje o treści

przepisów art. 25, art. 36a, art. 49c pkt 3 oraz art. 49g pkt 2.

Środki finansowe Funduszu Wyborczego partii politycznej

1)

w przypadku połączenia się z inną partią lub innymi partiami przekazywane są na rzecz

Funduszu Wyborczego nowej partii,

2)

w razie podziału partii przekazywane są na rzecz Funduszu Wyborczego nowo powstałych

partii w częściach równych, chyba że partia rozwiązując się ustanowi inne proporcje

podziału,

3

w razie likwidacji partii przekazywane są na rzecz instytucji charytatywnej.

1.

Partia polityczna składa Państwowej Komisji Wyborczej, nie później niż do 31 marca

każdego roku, sprawozdanie o źródłach pozyskania środków finansowych, w tym o kredytach

bankowych i warunkach ich uzyskania, przez partię polityczną i Fundusz Wyborczy oraz

o wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego w poprzednim roku kalendarzowym,

zwane dalej „sprawozdaniem”.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Państwowej

Komisji Wyborczej, określa, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania. Wzór powinien

określać w szczególności sposób odrębnego rozliczenia środków Funduszu Wyborczego

partii politycznej.

3.

Do sprawozdania załącza się opinię i raport biegłego rewidenta w zakresie wpływów

na Fundusz Wyborczy partii politycznej. Biegłego rewidenta wybiera Państwowa Komisja

Wyborcza, a koszty sporządzenia opinii i raportu pokrywane są przez partię polityczną.

4.

Państwowa Komisja Wyborcza ogłasza sprawozdanie wraz z opinią i raportem, o których

mowa w ust. 3, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w

terminie 14 dni od dnia złożenia go Państwowej Komisji Wyborczej.

Państwowa Komisja Wyborcza, w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia sprawozdania, przyjmuje

albo, w razie stwierdzenia naruszenia przez partię polityczną przepisów ustawy, odrzuca

sprawozdanie. Przepisy art. 34a ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

W przypadku odrzucenia sprawozdania przez Państwową Komisję Wyborczą partia polityczna

ma prawo, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu sprawozdania,

wnieść do Sądu Najwyższego skargę na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej w

przedmiocie odrzucenia sprawozdania. Przepisy art. 34b ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku niezłożenia przez partię polityczną sprawozdania w terminie określonym

w art. 38 ust. 1 Państwowa Komisja Wyborcza występuje do Sądu z wnioskiem o wykreślenie

wpisu tej partii z ewidencji.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Sąd po przeprowadzeniu rozprawy wydaje postanowienie

o wykreśleniu wpisu partii politycznej z ewidencji.

W przypadku odrzucenia przez Państwową Komisję Wyborczą sprawozdania lub - w razie

skargi na postanowienie o odrzuceniu sprawozdania - w przypadku oddalenia skargi przez

Sąd Najwyższy partia polityczna traci prawo do otrzymania subwencji w następnych 3

latach, w których uprawniona jest do jej otrzymywania. Przepisy art. 34c ust. 2 i

3 stosuje się odpowiednio.

(skreślony).

1.

Korzyści majątkowe przekazane albo przyjęte przez partię polityczną lub Fundusz Wyborczy

z naruszeniem zakazów określonych w art. 24 ust. 3-6 i 8, art. 25, art. 35 ust. 2,

art. 36 ust. 1 i 3 lub art. 36a podlegają przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa. Jeżeli

korzyść majątkowa została zużyta lub utracona, przepadkowi podlega jej równowartość.

2.

Sądem właściwym do orzekania w sprawach przepadku korzyści majątkowych, o których

mowa w ust. 1, jest Sąd Okręgowy w Warszawie.

3.

O orzeczenie przepadku korzyści majątkowej wnosi do sądu Państwowa Komisja Wyborcza.

4.

Do postępowania w sprawie przepadku korzyści majątkowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

Do opodatkowania partii politycznych stosuje się przepisy o podatku dochodowym od

osób prawnych.

Partie polityczne prowadzą rachunkowość na zasadach określonych odrębnymi przepisami

z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.

Rozpoznawanie spraw o stwierdzenie sprzeczności z Konstytucją celów lub działalności

partii politycznych należy do właściwości Trybunału Konstytucyjnego.

Tryb postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawach, o których mowa w art. 42, określa ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

1.

Jeżeli Trybunał Konstytucyjny wyda orzeczenie o sprzeczności z Konstytucją celów lub

działalności partii politycznej. Sąd wydaje niezwłocznie postanowienie o wykreśleniu

wpisu partii z ewidencji.

2.

Postanowienie Sądu, o którym mowa w ust. 1, nie podlega zaskarżeniu.

1.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

nie wolno publicznie manifestować swoich przekonań politycznych.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników zatrudnionych na podstawie

art. 47

Partia polityczna podlega likwidacji wskutek

1)

rozwiązania mocą uchwały uprawnionego statutowego organu partii,

2)

postanowienia Sądu o wykreśleniu wpisu partii z ewidencji z przyczyn, o których mowa

w art. 20, 21, 39

1.

W razie rozwiązania się partii politycznej na podstawie własnej uchwały właściwy organ

partii niezwłocznie przesyła Sądowi uchwałę o samorozwiązaniu partii oraz o wyznaczeniu

jej likwidatora.

2.

Jeżeli partia polityczna nie ustanowi, zgodnie z ust. 1, likwidatora. Sąd wyznacza

likwidatora tej partii.

3.

Sąd, po zakończeniu likwidacji, wydaje postanowienie o wykreśleniu wpisu partii politycznej

z ewidencji. Postanowienie Sądu nie podlega zaskarżeniu.

Sąd po uprawomocnieniu się postanowienia, o którym mowa w art. 45 pkt 2, zarządza

likwidację partii politycznej i wyznacza likwidatora tej partii.

Koszt likwidacji pokrywa się z majątku likwidowanej partii politycznej. Jeżeli majątek

partii wystarcza jedynie na pokrycie części kosztów jej likwidacji, pozostałą część

tych kosztów pokrywa Skarb Państwa.

W sprawach likwidacji partii politycznej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się

odpowiednio przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855).

Kto dokonuje zbiórek publicznych wbrew zakazowi, o którym mowa w art. 24 ust. 6,

podlega grzywnie.

Kto

1)

w imieniu partii politycznej użycza posiadane przez nią nieruchomości lub lokale z

innym przeznaczeniem niż na biura poselskie, senatorskie lub biura radnych gminy,

powiatu albo województwa,

2)

narusza zasady określone w art. 24 ust. 8 dotyczące sposobu gromadzenia środków finansowych

partii politycznej,

podlega karze grzywny.

Kto

1)

przeznacza majątek partii politycznej na cele inne niż określone w art. 24 ust. 2,

2)

w imieniu partii politycznej prowadzi działalność gospodarczą z naruszeniem przepisu

art. 24 ust. 3,

3)

przekazuje partii politycznej albo przyjmuje w imieniu partii politycznej środki finansowe

lub wartości niepieniężne z naruszeniem przepisów art. 25,

podlega grzywnie od 1000 do 100000 złotych.

Kto nie wykonuje lub nie dopuszcza do wykonania obowiązku sporządzenia i złożenia

informacji, o której mowa w art. 34 ust. 1, albo podaje w niej nieprawdziwe dane,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto przeznacza środki finansowe zgromadzone na Funduszu Wyborczym na cele inne niż

określone w art. 35 ust. 1,

podlega grzywnie od 1000 do 100 000 złotych.

Kto

1)

wydatkuje środki partii politycznej w celu finansowania kampanii wyborczych albo referendalnych

bez pośrednictwa Funduszu Wyborczego,

2)

nie wykonuje lub nie dopuszcza do wykonania obowiązku sporządzenia i złożenia sprawozdania,

o którym mowa w art. 38, albo podaje w nim nieprawdziwe dane,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto

1)

narusza zasady określone w art. 36 ust. 3 dotyczące sposobu gromadzenia środków finansowych

Funduszu Wyborczego,

2)

dokonuje wpłat na Fundusz Wyborczy w wysokości przekraczającej limity określone w

art. 36a ust. 1 lub 2,

3)

nie wprowadza zastrzeżenia do umowy rachunku bankowego zawartej przez niego w imieniu

Funduszu Wyborczego, że wpłaty na rzecz Funduszu Wyborczego mogą być dokonywane tylko

w sposób określony w art. 36a ust. 3,

podlega karze grzywny.

Do postępowania w sprawach, o których mowa w art. 49b oraz art. 49g, stosuje się przepisy

o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 23, poz.

166, z 1989 r. Nr 73, poz. 436, z 1991 r. Nr 113, poz. 491, z 1995 r. Nr 89, poz.

443 i z 1996 r. Nr 7, poz. 44) w art. 20

1)

w § 3 skreśla się zdanie drugie,

2)

dodaje się § 4 w brzmieniu

«

§ 4.

Sędziemu ubiegającemu się o mandat posła lub senatora udziela się urlopu bezpłatnego

na czas kampanii wyborczej, a w razie uzyskania mandatu - na czas jego wykonywania.

»

(pominięte).

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr31,

poz. 214, z 1984 r. Nr35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz.

24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr

88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1994

r. Nr 136, poz. 704, z 1995 r. Nr 132, poz. 640 oraz z 1996 r. Nr 89, poz. 402 i Nr

106, poz. 496) po art. 45 dodaje się art. 45

«

Art. 45

1.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

nie wolno publicznie manifestować swoich przekonań politycznych.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników zatrudnionych na podstawie

art. 47

»

W ustawie z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 1994 r. Nr 13,

poz. 48, z 1995 r. Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 i z 1997 r. Nr 75, poz.

471) w art. 38 w ust. 3 skreśla się zdanie drugie.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509, z 1995

r. Nr 34, poz. 163 i Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 oraz z 1997 r. Nr

75, poz. 471) w art. 64

1)

w § 3 skreśla się zdanie drugie,

2)

dodaje się § 4 w brzmieniu

«

§ 4.

Sędziemu ubiegającemu się o mandat posła lub senatora udziela się urlopu bezpłatnego

na czas kampanii wyborczej, a w razie uzyskania mandatu - na czas jego wykonywania.

»

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70

i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. N r 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 i z 1997

r. Nr 90, poz. 557) w art. 44

1)

w ust. 3 skreśla się zdanie drugie,

2)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

«

4.

Prokuratorowi ubiegającemu się o mandat posła lub senatora udziela się urlopu bezpłatnego

na czas kampanii wyborczej, a w razie uzyskania mandatu - na czas jego wykonywania.

»

W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1991 r.

Nr 109, poz. 470, z 1993 r. Nr 47, poz. 213, z 1994 r. Nr 122, poz. 593, z 1995 r.

Nr 13, poz. 59 i z 1996 r. Nr 77, poz. 367) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i po pkt 2 dodaje się pkt

3 w brzmieniu

«

3)

z Konstytucją - celów lub działalności partii politycznych.

»

;

2)

w art. 3 w zdaniu wstępnym wyrazy «w art. 1» zastępuje się wyrazami «w art. 1 ust.

1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2»;

3)

po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a w brzmieniu

«

Rozdział 3a

Badanie zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych

Art. 10a.

Z wnioskiem o stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych

do Trybunału Konstytucyjnego wystąpić mogą: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji,

Prokurator Generalny oraz Sąd Wojewódzki w Warszawie prowadzący ewidencję partii politycznych.

Art. 10b.

1.

Osoby powołane do reprezentowania partii politycznej ustala się na podstawie ustawy

i statutu partii.

2.

W wypadku gdy nie można ustalić osoby upoważnionej do reprezentowania partii lub gdy

nie można z nią nawiązać kontaktu albo gdy nastąpiła zmiana osoby upoważnionej po

wpłynięciu wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, Trybunał uznaje za osobę upoważnioną

osobę faktycznie kierującą partią w czasie podjęcia przez nią zakwestionowanej we

wniosku działalności niezgodnej z Konstytucją.

Art. 10c.

Wnioski o stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów partii politycznych, określonych

w statucie lub w programie. Trybunał Konstytucyjny rozpoznaje na zasadach i w trybie

przewidzianych dla rozpoznania wniosków o stwierdzenie zgodności aktów normatywnych

z Konstytucją.

Art. 10d.

1.

Wnioski o stwierdzenie zgodności z Konstytucją działalności partii politycznych Trybunał

Konstytucyjny rozpoznaje stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

2.

Ciężar udowodnienia niezgodności z Konstytucją spoczywa na wnioskodawcy, który w tym

celu powinien przedstawić lub zgłosić dowody wskazujące na tę niezgodność.

Art. 10e.

Trybunał Konstytucyjny może zlecić Prokuratorowi Generalnemu w celu zebrania i utrwalenia

dowodów przeprowadzenie dochodzenia w określonym zakresie w sprawie zgodności działalności

partii politycznej z Konstytucją. Do dochodzenia tego stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego. Wskazany w postanowieniu Trybunału zakres postępowania

jest wiążący.

Art. 10f.

Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o sprzeczności z Konstytucją celów lub działalności

partii politycznych są ogłaszane w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

»

W ustawie z dnia 10 maja 1991 r. - Ordynacja wyborcza do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 1994 r. Nr 54, poz. 224 i z 1997 r. Nr 70, poz. 443) w art. 20 ust. 6 otrzymuje

brzmienie

«

6.

W wyborach uzupełniających wysokość dotacji dla komitetu wyborczego zgłaszającego

kandydata, który uzyskał mandat, oblicza się w ten sposób, że ogólną kwotę dotacji

przypadającą na wszystkie komitety wyborcze w ostatnio przeprowadzonych wyborach do

Sejmu i Senatu dzieli się przez 560 i mnoży przez wskaźnik przeciętnego wzrostu cen

towarów i usług konsumpcyjnych. Wskaźnik ten oblicza Główny Urząd Statystyczny za

okres od miesiąca, w którym przeprowadzono wybory do Sejmu i Senatu, do miesiąca,

w którym odbyły się wybory uzupełniające.

»

W ustawie z dnia 28 maja 1993 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 45, poz. 205, z 1995 r. Nr 132, poz. 640 oraz z 1997 r. Nr 47, poz. 297,

Nr 70, poz. 443 i Nr 88, poz. 554) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 77 ust. 3 otrzymuje brzmienie

«

3.

Do komitetów wyborczych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. Nr 98, poz. 604)

- z wyjątkiem przepisów dotyczących ewidencji partii politycznych - oraz przepisy

innych ustaw dotyczące działalności partii politycznych.

»

;

2)

w art. 81 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

«

6.

Nazwa, skrót nazwy i symbol graficzny komitetu wyborczego utworzonego przez wyborców

lub koalicję wyborczą korzystają z ochrony prawnej przewidzianej dla dóbr osobistych.

»

;

3)

w art. 150 w ust. 2 w pkt 6 skreśla się wyrazy «podmiotowych, w związku z poniesionymi

wydatkami na kampanię wyborczą»;

4)

art. 155 otrzymuje brzmienie

«

Art. 155.

1.

Komitet wyborczy spełniający warunki, o których mowa w art. 154 ust. 2 i 4, ma prawo

do dotacji z budżetu państwa.

2.

Ogólna kwota dotacji, o której mowa w ust. 1, wynosi 20% sumy wydatków preliminowanych

w budżecie państwa w związku z organizacją przygotowań do wyborów i ich przeprowadzeniem

i jest przeznaczona dla

1)

komitetów wyborczych partii politycznych,

2)

innych komitetów wyborczych, w częściach wynikających z podzielenia kwoty tej dotacji

przez 560 i pomnożenia przez liczbę mandatów posłów i senatorów uzyskanych odpowiednio

przez wszystkie komitety wyborcze partii politycznych i inne komitety wyborcze.

3.

Dotację dla komitetu wyborczego, z zastrzeżeniem ust. 4, oblicza się w ten sposób,

że kwotę dotacji przeznaczoną dla wszystkich komitetów wyborczych, o których mowa

w ust. 2 pkt 2, dzieli się przez liczbę posłów i senatorów wybranych spośród kandydatów

zgłoszonych przez te komitety i mnoży przez liczbę posłów wybranych z list kandydatów

tego komitetu wyborczego.

4.

Zasady i tryb obliczania dotacji dla komitetu wyborczego partii politycznej, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1, oraz jej przekazywania określają odrębne przepisy.

5.

Przekazania dotacji, na wskazane przez komitet wyborczy konto bankowe, dokonuje Minister

Finansów na podstawie preliminowanych wydatków, o których mowa w ust. 2, oraz informacji

Państwowej Komisji Wyborczej o uprawnionych do otrzymania dotacji komitetach wyborczych

i liczbie posłów wybranych z list kandydatów tych komitetów wyborczych.

»

W ustawie z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.

U. Nr 122, poz. 593 i z 1995 r. Nr 74, poz. 368) w art. 7 dodaje się ust. 8 w brzmieniu

«

8.

Przewodniczący kolegium oraz etatowi członkowie kolegium nie mogą należeć do partii

politycznej ani prowadzić działalności politycznej.

»

W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. Nr

73, poz. 350 i Nr 137, poz. 638 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153) wprowadza się następujące

zmiany

1)

w art. 17 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

«

4.

Nazwa, skrót nazwy i symbol graficzny klubu lub koła, o których mowa w ust. 1-3, korzystają

z ochrony prawnej przewidzianej dla dóbr osobistych.

»

;

2)

w art. 18 w ust. 2 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu

„

Działalność biur może być wspierana przez społecznych współpracowników.

»

;

3)

w art. 23 w ust. 3 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Działalność posła lub senatora może być wspierana przez społecznych asystentów.

»

1.

Do dnia 31 grudnia 1997 r. partie polityczne zgłoszone lub wpisane, w dniu wejścia

w życie ustawy, do ewidencji prowadzonej przez Sąd Wojewódzki w Warszawie przedstawią

Sądowi dane wymagane przy zgłoszeniu o wpis do ewidencji stosownie do wymogów określonych

w ustawie, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Partie polityczne, o których mowa w ust. 1, przedstawią Sądowi do dnia 31 grudnia

1998 r. zmiany w statutach dostosowane do wymogów określonych w ustawie.

3.

Niespełnienie przez partię polityczną obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowi

podstawę wykreślenia wpisu partii politycznej z ewidencji i postawienia jej w stan

likwidacji.

(pominięte).

1.

Pierwsze roczne dotacje celowe z budżetu państwa na działalność statutową partii politycznych

zostaną uwzględnione w ustawie budżetowej na rok 1998.

2.

Przepisy art. 28-34 stosuje się do partii politycznych uczestniczących w wyborach

do Sejmu i Senatu kadencji następujących po kadencji Sejmu wybranego w dniu 19 września

1993 r.

(pominięte).

W sprawach o wpis do ewidencji partii politycznych rozpoczętych przed dniem wejścia

w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Traci moc ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o partiach politycznych

(Dz. U. Nr 54, poz. 312).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 58, który wchodzi w życie po upływie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Komitet wyborczy spełniający warunki, o których mowa w art. 154 ust. 2 i 4, ma prawo

do dotacji z budżetu państwa.

2.

Ogólna kwota dotacji, o której mowa w ust. 1, wynosi 20% sumy wydatków preliminowanych

w budżecie państwa w związku z organizacją przygotowań do wyborów i ich przeprowadzeniem

i jest przeznaczona dla

1)

komitetów wyborczych partii politycznych,

2)

innych komitetów wyborczych, w częściach wynikających z podzielenia kwoty tej dotacji

przez 560 i pomnożenia przez liczbę mandatów posłów i senatorów uzyskanych odpowiednio

przez wszystkie komitety wyborcze partii politycznych i inne komitety wyborcze.

3.

Dotację dla komitetu wyborczego, z zastrzeżeniem ust. 4, oblicza się w ten sposób,

że kwotę dotacji przeznaczoną dla wszystkich komitetów wyborczych, o których mowa

w ust. 2 pkt 2, dzieli się przez liczbę posłów i senatorów wybranych spośród kandydatów

zgłoszonych przez te komitety i mnoży przez liczbę posłów wybranych z list kandydatów

tego komitetu wyborczego.

4.

Zasady i tryb obliczania dotacji dla komitetu wyborczego partii politycznej, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1, oraz jej przekazywania określają odrębne przepisy.

5.

Przekazania dotacji, na wskazane przez komitet wyborczy konto bankowe, dokonuje Minister

Finansów na podstawie preliminowanych wydatków, o których mowa w ust. 2, oraz informacji

Państwowej Komisji Wyborczej o uprawnionych do otrzymania dotacji komitetach wyborczych

i liczbie posłów wybranych z list kandydatów tych komitetów wyborczych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 24 ust. 3-5 ustawy, o której mowa w art. 238, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

które wchodzą w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.