Ustawa z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych.

1.

Ustawa określa warunki, zakazy lub ograniczenia produkcji, wprowadzania do obrotu

lub stosowania substancji i preparatów chemicznych, w celu ochrony przed szkodliwym

wpływem tych substancji i preparatów na zdrowie człowieka lub na środowisko.

2.

Ustawa nie dotyczy warunków transportu substancji i preparatów chemicznych, w tym

również warunków transportu w tranzycie, jeżeli nie są w trakcie tranzytu przetwarzane

lub przepakowywane.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

substancji chemicznych stanowiących źródła promieniotwórcze, w zakresie określonym

w odrębnych przepisach,

2)

substancji chemicznych i ich mieszanin w formie odpadów,

3)

substancji i preparatów chemicznych będących

a)

lekami lub środkami antykoncepcyjnymi, w rozumieniu przepisów o środkach farmaceutycznych,

materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym,

b)

środkami spożywczymi i używkami, w rozumieniu przepisów o warunkach zdrowotnych żywności

i żywienia,

c)

paszą, w rozumieniu przepisów o nadzorze nad niektórymi środkami żywienia zwierząt,

d)

środkami ochrony roślin, w rozumieniu przepisów o ochronie roślin uprawnych,

e)

kosmetykami, w rozumieniu przepisów o dozorze nad wyrobem i obiegiem środków kosmetycznych,

f)

środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu

narkomanii,

g)

amunicją w rozumieniu przepisów o broni i amunicji,

4)

przywozu substancji i preparatów chemicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

gdy ich ilość i rodzaj wskazują na przeznaczenie wyłącznie do celów osobistych.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

substancjach chemicznych, zwanych dalej „substancjami” - rozumie się przez to pierwiastki

chemiczne i ich związki w stanie, w jakim występują w przyrodzie lub zostają uzyskane

za pomocą procesu produkcyjnego, ze wszystkimi dodatkami wymaganymi do zachowania

ich trwałości, oprócz rozpuszczalników, które można oddzielić bez wpływu na stabilność

i skład substancji, i wszystkimi zanieczyszczeniami powstałymi w wyniku zastosowanego

procesu produkcyjnego,

2)

preparatach chemicznych, zwanych dalej „preparatami” - rozumie się przez to mieszaniny

lub roztwory składające się co najmniej z dwóch substancji,

3)

substancjach istniejących - rozumie się przez to substancje umieszczone na liście

substancji chemicznych występujących w produkcji lub w obrocie, ogłoszonej w drodze

obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez

ministra właściwego do spraw zdrowia; lista ta powinna obejmować Europejski Wykaz

Istniejących Substancji o Znaczeniu Komercyjnym (EINECS),

4)

substancjach nowych - rozumie się przez to substancje nie umieszczone na liście, o

której mowa w pkt 3,

5)

polimerach - rozumie się przez to substancje składające się z cząsteczek stanowiących

sekwencję jednego lub kilku rodzajów jednostek monomeru, w których większość wagową

stanowią cząsteczki zawierające co najmniej trzy jednostki monomeru związane kowalencyjnie

co najmniej z jeszcze jedną jednostką monomeru lub innym reagentem i które nie zawierają

większości wagowej cząsteczek o tej samej masie cząsteczkowej; cząsteczki takie muszą

charakteryzować się statystycznym rozkładem masy cząsteczkowej w pewnym zakresie,

a różnice w masie cząsteczkowej powinny wynikać przede wszystkim z różnic w liczbie

jednostek monomeru w cząsteczce; jednostka monomeru oznacza przereagowaną formę monomeru

w polimerze,

6)

wprowadzeniu substancji lub preparatu do obrotu - rozumie się przez to udostępnienie

substancji lub preparatu osobom trzecim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, terytorium

państw członkowskich Unii Europejskiej oraz terytorium Islandii, Liechtensteinu i

Norwegii, o ile ustawa nie stanowi inaczej; rozumie się przez to również wprowadzenie

substancji lub preparatu spoza terytorium, o którym mowa powyżej, na obszar celny

Rzeczypospolitej Polskiej lub państw członkowskich Unii Europejskiej i innych państw

wymienionych powyżej,

7)

zgłoszeniu - rozumie się przez to przedstawienie Inspektorowi do Spraw Substancji

Chemicznych i Preparatów dokumentacji, o której mowa w art. 14, dotyczącej substancji

nowych,

8)

zgłaszającym - rozumie się przez to osobę dokonującą zgłoszenia, o którym mowa w pkt

7,

9)

wielkości obrotu - rozumie się przez to ilość substancji lub preparatu wprowadzoną

do obrotu przez jednego producenta lub importera w ciągu jednego roku,

10)

badaniach naukowych i rozwojowych - rozumie się przez to doświadczenia naukowe, analizę

lub badania chemiczne przeprowadzane w kontrolowanych warunkach pod względem operacyjnym;

obejmują one określenie swoistych fizykochemicznych i biologicznych właściwości substancji,

działania, sposobów zastosowania i skuteczności produktu oraz badania naukowe związane

z jego rozwojem,

11)

badaniach dotyczących rozwoju procesu produkcji - rozumie się przez to dalsze badania

rozwojowe nad substancją, w przebiegu których stosuje się próby prowadzone w skali

produkcyjnej, pilotażowej, półtechnicznej, mające na celu przetestowanie dziedzin

zastosowania substancji,

12)

producencie - rozumie się przez to osobę wytwarzającą substancję lub preparat,

13)

importerze - rozumie się przez to osobę dokonującą wprowadzenia substancji lub preparatu

na terytorium państw, o których mowa w pkt 6, o ile ustawa nie stanowi inaczej,

14)

osobie - rozumie się przez to osobę fizyczną lub prawną, a także jednostkę organizacyjną

nie posiadającą osobowości prawnej.

2.

W rozumieniu ustawy substancjami niebezpiecznymi i preparatami niebezpiecznymi są

substancje i preparaty zaklasyfikowane co najmniej do jednej z poniższych kategorii

1)

substancje i preparaty o właściwościach wybuchowych,

2)

substancje i preparaty o właściwościach utleniających,

3)

substancje i preparaty skrajnie łatwo palne,

4)

substancje i preparaty wysoce łatwo palne,

5)

substancje i preparaty łatwo palne,

6)

substancje i preparaty bardzo toksyczne,

7)

substancje i preparaty toksyczne,

8)

substancje i preparaty szkodliwe,

9)

substancje i preparaty żrące,

10)

substancje i preparaty drażniące,

11)

substancje i preparaty uczulające,

12)

substancje i preparaty rakotwórcze,

13)

substancje i preparaty mutagenne,

14)

substancje i preparaty działające szkodliwie na rozrodczość,

15)

substancje i preparaty niebezpieczne dla środowiska.

Producenci, dystrybutorzy i importerzy wprowadzający do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej substancje istniejące, nie wymienione w wykazie substancji niebezpiecznych,

o którym mowa w art. 4 ust. 3, są obowiązani do zebrania wiarygodnych informacji o

stwarzanych przez nie zagrożeniach dla zdrowia człowieka i dla środowiska, wynikających

z ich swoistych właściwości fizykochemicznych i biologicznych, i udostępniania tej

informacji odbiorcom tych substancji na zasadach określonych w ustawie.

1.

Substancje i preparaty podlegają klasyfikacji pod względem stwarzanych przez nie zagrożeń

dla zdrowia człowieka lub dla środowiska, z określeniem kategorii zagrożenia.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki, środowiska, pracy oraz rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, kryteria

i sposób klasyfikacji substancji i preparatów, zgodnie z kategoriami określonymi w

art. 2 ust. 2.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki, środowiska, pracy oraz rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

substancji niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacją i oznakowaniem.

4.

Klasyfikacji substancji nie zamieszczonych w wykazie, o którym mowa w ust. 3, oraz

preparatów dokonuje osoba wprowadzająca substancję lub preparat do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z kryteriami, o których mowa w ust. 2.

1.

Karta charakterystyki substancji niebezpiecznej lub preparatu niebezpiecznego, zwana

dalej „kartą charakterystyki”, stanowi zbiór informacji o niebezpiecznych właściwościach

substancji lub preparatu oraz zasadach i zaleceniach ich bezpiecznego stosowania.

Jest przeznaczona przede wszystkim dla użytkowników prowadzących działalność zawodową

w celu umożliwienia im podjęcia w miejscu pracy środków niezbędnych do zapewnienia

bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia człowieka i środowiska.

2.

Niedopuszczalne jest stosowanie w działalności zawodowej substancji niebezpiecznych

i preparatów niebezpiecznych bez posiadania karty charakterystyki.

3.

Osoba wprowadzająca do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej substancję niebezpieczną

lub preparat niebezpieczny jest obowiązana do bezpłatnego udostępnienia ich odbiorcy

karty charakterystyki takiej substancji lub preparatu, najpóźniej w dniu ich pierwszej

dostawy, z zastrzeżeniem przepisów ust. 5 pkt 3.

4.

W przypadku pojawienia się nowych istotnych informacji osoba, o której mowa w ust.

3, ma obowiązek zaktualizować kartę charakterystyki.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki, pracy oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór karty charakterystyki oraz sposób jej sporządzania i aktualizowania, a w szczególności

a)

zakres informacji o zagrożeniach związanych ze stosowaniem substancji niebezpiecznej

lub preparatu niebezpiecznego,

b)

zakres informacji dotyczących ich bezpiecznego stosowania,

2)

sposób dystrybucji kart charakterystyki, z uwzględnieniem specyfiki działalności odbiorcy,

3)

przypadki stosowania substancji niebezpiecznych lub preparatów niebezpiecznych, kiedy

dostarczenie karty charakterystyki nie jest wymagane.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia może w drodze rozporządzenia nałożyć obowiązek

dostarczenia, na żądanie odbiorcy prowadzącego działalność zawodową, karty charakterystyki

preparatu nie zaklasyfikowanego jako niebezpieczny, jeżeli preparat taki zawiera,

w stężeniach, które zostaną określone w rozporządzeniu, co najmniej jedną substancję

stwarzającą zagrożenie dla zdrowia człowieka lub dla środowiska albo jedną z substancji

określonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia w tym rozporządzeniu.

Osoba wprowadzająca do obrotu preparat niebezpieczny lub preparat określony w art.

5 ust. 6 obowiązana jest przechowywać dane, na podstawie których dokonano klasyfikacji

i oznakowania preparatu oraz sporządzono jego kartę charakterystyki, przez okres 5

lat od dnia wycofania preparatu z obrotu, do wglądu organów Inspekcji Sanitarnej i

Inspekcji Ochrony Środowiska.

1.

Osoba stosująca substancję niebezpieczną lub preparat niebezpieczny ma obowiązek zapoznania

się z kartą charakterystyki.

2.

Osoba stosująca substancję niebezpieczną lub preparat niebezpieczny, która wie, na

podstawie informacji otrzymanych zgodnie z przepisami art. 5, że mogą one stworzyć

zagrożenie dla zdrowia człowieka lub środowiska, ma obowiązek podjęcia niezbędnych

działań zapobiegających powstaniu zagrożenia.

1.

Tworzy się urząd Inspektora do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych, zwanego

dalej Inspektorem.

2.

Inspektor może wydawać decyzje w przypadkach określonych w ustawie.

1.

Inspektor podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, który go powołuje i odwołuje

po zasięgnięciu opinii ministrów właściwych do spraw gospodarki i do spraw środowiska.

2.

Inspektor do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych jest centralnym organem administracji

rządowej.

Do decyzji i postanowień wydawanych przez Inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że organem odwoławczym w stosunku do Inspektora jest minister właściwy do

spraw zdrowia.

1.

Do zadań Inspektora należy

1)

przyjmowanie wymaganych ustawą zgłoszeń substancji nowych w celu oceny ryzyka stwarzanego

przez te substancje,

2)

gromadzenie danych dotyczących niebezpiecznych substancji i niebezpiecznych preparatów,

3)

udostępnianie danych dotyczących niebezpiecznych substancji i niebezpiecznych preparatów

służbom medycznym i ratowniczym,

4)

wymiana informacji na temat substancji nowych z Komisją Europejską i właściwymi organami

państw, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6,

5)

współpraca z organizacjami międzynarodowymi dotycząca substancji i preparatów chemicznych,

6)

wykonywanie innych zadań nałożonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Inspektor realizuje swoje zadania przy pomocy Biura do Spraw Substancji i Preparatów

Chemicznych, zwanego dalej „Biurem”, którym kieruje i reprezentuje je na zewnątrz.

3.

Szczegółowe zadania i uprawnienia Inspektora oraz organizację Biura określa statut

nadany w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Przed wprowadzeniem do obrotu substancji nowej, w jej postaci własnej lub jako składnika

preparatu

1)

wytwarzanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

przywożonej na terytorium, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, przez importera mającego

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

wytwarzanej poza terytorium, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, przez producenta,

który na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił wyłącznego przedstawiciela

w celu zgłoszenia substancji,

wymagane jest zgłoszenie do Inspektora, z zastrzeżeniem art. 13.

2.

Obowiązek zgłoszenia ciąży na

1)

producencie wprowadzającym substancję nową do obrotu w jej postaci własnej lub jako

składnik preparatu, w przypadku substancji wytwarzanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

2)

importerze wprowadzającym substancję nową do obrotu w jej postaci własnej lub jako

składnik preparatu, jeżeli jego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, albo wyłącznym przedstawicielu producenta substancji nowej, mającym siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku substancji nowych wytwarzanych

poza terytorium, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6.

3.

Obowiązek zgłoszenia nie jest wymagany, jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1, uprzednio

dokonały zgłoszenia w jednym z państw, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, na podstawie

obowiązujących w tych państwach przepisów.

4.

Zgłoszenie powinno być dokonane

1)

najpóźniej na 60 dni przed wprowadzeniem do obrotu substancji nowej w postaci własnej

lub jako składnika preparatu, w przypadku gdy przewidywana wielkość obrotu wynosi

co najmniej 1 tonę rocznie,

2)

najpóźniej na 30 dni przed wprowadzeniem do obrotu substancji nowej w postaci własnej

lub jako składnika preparatu, w przypadku gdy przewidywana wielkość obrotu jest mniejsza

niż 1 tona rocznie.

1.

Obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 12, nie podlegają

1)

polimery, z wyjątkiem polimerów zawierających co najmniej 2% substancji nowej w postaci

związanej,

2)

związki wielocząsteczkowe - produkty polimeryzacji i polikondensacji oraz poliaddukty,

z wyjątkiem produktów zawierających co najmniej 2% nowej substancji w postaci związanej,

które były w obrocie w okresie od 18 września 1981 r. do 31 października 1993 r.,

3)

substancje nowe stosowane wyłącznie jako substancje dodatkowe do żywności, w rozumieniu

przepisów o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia,

4)

substancje nowe stosowane wyłącznie jako dodatki do pasz, w rozumieniu przepisów o

nadzorze nad niektórymi środkami żywienia zwierząt,

5)

substancje nowe stosowane wyłącznie jako substancje czynne, w rozumieniu przepisów

o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze

farmaceutycznym,

6)

substancje nowe stosowane wyłącznie jako substancje biologicznie czynne, w rozumieniu

przepisów o ochronie roślin uprawnych,

7)

substancje nowe, których wielkość obrotu nie przekracza 10 kg rocznie,

8)

substancje nowe wprowadzane do obrotu wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych

i rozwojowych w jednostkach badawczo-rozwojowych lub innych laboratoriach, jeżeli

wielkość obrotu nie przekracza 100 kg rocznie i producent lub importer przechowuje

pisemne informacje na temat takiej substancji, dotyczące identyfikacji substancji,

oznakowania, ilości wprowadzonej do obrotu i listy odbiorców.

2.

Odroczeniu na jeden rok podlegają zgłoszenia substancji nowych wprowadzanych do obrotu

w celu przeprowadzenia badań dotyczących rozwoju procesu produkcji, dostarczane ograniczonej

liczbie odbiorców.

3.

W przypadku prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej producent lub importer takiej substancji przedstawia Inspektorowi informacje

na temat identyfikacji substancji, oznakowania, wielkości obrotu, wraz z jego uzasadnieniem,

programu badań i listy odbiorców.

4.

W przypadku prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2, na terytorium państw, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, producent lub importer takiej substancji przedstawia informacje,

o których mowa w ust. 3, we właściwych urzędach tych państw.

5.

Producent lub importer substancji, o których mowa w ust. 2, są obowiązani zagwarantować,

że jakiekolwiek czynności z taką substancją lub preparatem, w którego skład wchodzi

ta substancja, będą wykonywane tylko przez pracowników odbiorcy w kontrolowanych warunkach

i substancja lub preparat nie zostaną powszechnie udostępnione.

6.

Odroczenie zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, może zostać przedłużone na jeszcze

jeden rok, jeżeli producent lub importer udowodnią, że jest to niezbędne do zakończenia

badań dotyczących rozwoju procesu produkcji.

7.

W przypadku gdy badania substancji nowych, o których mowa w ust. 2, prowadzone są

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Inspektor, w drodze decyzji, może

1)

zażądać od producenta lub importera danych innych niż określone w ust. 3, których

zakres nie będzie większy niż określony w przepisach, o których mowa w art. 14 ust.

5, przewidywanych dla obrotu większego niż 100 kg rocznie, a nie przekraczającego

1 tony rocznie, ustalając termin dostarczenia tych danych,

2)

zakazać udostępniania osobom innym niż wymienione w ust. 5 jakichkolwiek produktów

zawierających tę substancję, jeżeli uzna, że może to stwarzać niedopuszczalne ryzyko

dla zdrowia człowieka lub środowiska.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki oraz środowiska, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe dane, które

producent lub importer przedstawią Inspektorowi, najpóźniej w dniu wprowadzenia substancji

nowej do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku

1)

substancji, której wielkość obrotu nie przekroczy 10 kg rocznie,

2)

substancji nowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 7 i 8 oraz w ust. 2, jeżeli są to

substancje bardzo toksyczne, rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość.

1.

Dokumentacja przedstawiona przez zgłaszającego powinna zawierać

1)

dane niezbędne do oceny ryzyka stwarzanego przez substancję nową dla zdrowia człowieka

i środowiska, w tym informacje dotyczące niekorzystnych skutków działania substancji

nowej w warunkach przewidywanych zastosowań,

2)

propozycję klasyfikacji, oznakowania opakowań i karty charakterystyki w przypadku

substancji nowych niebezpiecznych.

2.

W przypadku zgłoszenia substancji nowej wytwarzanej poza terytorium, o którym mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 6, przez wyłącznego przedstawiciela, o którym mowa w art. 12 ust.

2 pkt 2, do dokumentacji, o której mowa w ust. 1, zostanie dołączone oświadczenie

producenta tej substancji nowej, że zgłaszający jest jego wyłącznym przedstawicielem

uprawnionym do dokonania zgłoszenia.

3.

Do dokumentacji, o której mowa w ust. 1, zgłaszający może dołączyć wyniki wstępnej

oceny ryzyka, wykonanej zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 6.

4.

Zgłaszający może wystąpić do Inspektora z uzasadnionym wnioskiem o wyrażenie zgody

na nieudostępnianie ewentualnym przyszłym zgłaszającym, przez okres nie dłuższy niż

1 rok, danych na temat jego tożsamości.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe dane wymagane

zgodnie z ust. 1 pkt 1, gdy

1)

przewidywana przez zgłaszającego wielkość obrotu wynosi co najmniej 1 tonę rocznie,

2)

przewidywana przez zgłaszającego wielkość obrotu jest mniejsza niż 1 tona rocznie,

ale wynosi co najmniej 100 kg rocznie,

3)

przewidywana przez zgłaszającego wielkość obrotu jest mniejsza niż 100 kg rocznie,

4)

zgłaszana substancja nowa jest polimerem w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5,

5)

od pierwszego zgłoszenia substancji nowej we właściwym urzędzie któregokolwiek z państw,

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6, upłynęło co najmniej dziesięć lat.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki, pracy oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokonywania

oceny ryzyka dla zdrowia człowieka i dla środowiska, stwarzanego przez substancje

chemiczne.

1.

W razie stwierdzenia, że dane, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1, nie pozwalają

na dokonanie oceny ryzyka dla zdrowia człowieka lub dla środowiska, stwarzanego przez

zgłaszaną substancję nową, Inspektor zobowiąże zgłaszającego, w drodze decyzji, do

wykonania dodatkowych badań i przedstawienia Inspektorowi wyników tych badań w określonym

terminie.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, nie wstrzymuje wprowadzenia substancji nowej do obrotu.

3.

Inspektor może zobowiązać zgłaszającego do dostarczenia próbek zgłaszanej substancji

nowej w określonej ilości w celu ewentualnej weryfikacji przeprowadzonych badań.

1.

Inspektor wyda zgłaszającemu, odpowiednio w ciągu 60 lub 30 dni od dnia otrzymania

zgłoszenia, z zastrzeżeniem ust. 2, potwierdzenie zgłoszenia zawierające numer ewidencyjny

zgłoszenia.

2.

W przypadku gdy dokumentacja przedstawiona w zgłoszeniu nie jest zgodna z wymaganiami

ustawy, Inspektor powiadomi o tym zgłaszającego, odpowiednio przed upływem 60 lub

30 dni od dnia otrzymania zgłoszenia.

W przypadku gdy zgłaszający nie otrzyma powiadomienia, o którym mowa w art. 16 ust.

2, zgłaszana substancja nowa może zostać wprowadzona do obrotu, odpowiednio po 60

lub 30 dniach od dnia otrzymania zgłoszenia przez Inspektora.

W przypadku gdy zgłaszający otrzyma powiadomienie, o którym mowa w art. 16 ust. 2,

terminy, o których mowa w art. 17, biegną od dnia otrzymania przez Inspektora zgłoszenia

zgodnego z wymaganiami ustawy.

1.

W przypadku gdy substancja nowa została już uprzednio zgłoszona przez innego lub innych

zgłaszających we właściwym urzędzie któregokolwiek z państw, o których mowa w art.

2 ust. 1 pkt 6, Inspektor może wyrazić zgodę, żeby zgłaszający powołał się na wyniki

badań właściwości fizykochemicznych, toksyczności i ekotoksyczności, przedstawione

przez pierwszego zgłaszającego, o ile obecny zgłaszający udowodni, że zgłaszana przez

niego substancja nowa jest tą samą substancją, włączając w to stopień czystości i

charakter zanieczyszczeń.

2.

Warunkiem powołania się na wyniki badań, o których mowa w ust. 1, jest pisemna zgoda

pierwszego zgłaszającego.

3.

Z uwagi na ochronę zwierząt laboratoryjnych, każdy, kto zamierza zgłosić substancję

nową, przed przeprowadzeniem badań na kręgowcach zwróci się do Inspektora z wnioskiem

o udostępnienie

1)

informacji, czy substancja nowa, którą zamierza zgłosić, była już wcześniej zgłoszona,

2)

nazwy i adresu pierwszego zgłaszającego,

przedstawiając wiarygodne informacje, że ma zamiar wprowadzić tę substancję nową do

obrotu, oraz informacje o przewidywanej wielkości obrotu.

4.

W przypadku gdy przedstawione informacje świadczą, że osoba, o której mowa w ust.

3, ma rzeczywiście zamiar wprowadzenia substancji nowej do obrotu, a substancja została

uprzednio zgłoszona we właściwym urzędzie któregokolwiek z państw, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 6, z zastrzeżeniem ust. 5, Inspektor udostępni takiej osobie nazwę

i adres pierwszego zgłaszającego, udostępniając jednocześnie pierwszemu zgłaszającemu

nazwę i adres tej osoby.

5.

Inspektor nie udostępni danych na temat tożsamości pierwszego zgłaszającego w okresie,

na jaki pierwszy zgłaszający otrzymał zgodę, o której mowa w art. 14 ust. 4.

6.

Po udostępnieniu danych, o których mowa w ust. 4, pierwszy i obecny zgłaszający podejmą

działania, aby osiągnąć porozumienie co do powołania się na wyniki badań, o których

mowa w ust. 1, przez obecnego zgłaszającego.

7.

Pierwszy i obecny zgłaszający podejmą także działania, aby dojść do porozumienia co

do ewentualnego wspólnego powołania się na wyniki badań wymaganych przepisami, o których

mowa w art. 20 ust. 6.

8.

Jeżeli pierwszy i obecny zgłaszający nie mogą osiągnąć porozumienia, a obaj zgłaszający

mają siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Inspektor może zezwolić na

powołanie się przez obecnego zgłaszającego na wyniki badań, o których mowa w ust.

1, przedłożone przez pierwszego zgłaszającego, jeżeli obecny zgłaszający zwróci pierwszemu

zgłaszającemu 50% kosztów wykonania tych badań i przedstawi Inspektorowi dowód zwrotu

tych kosztów. W tym celu Inspektor zobowiąże pierwszego zgłaszającego, w drodze postanowienia,

do przedstawienia Inspektorowi i obecnemu zgłaszającemu udokumentowanych kosztów wykonania

badań, o których mowa powyżej.

9.

Jeżeli pierwszy zgłaszający nie przedstawi w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania

postanowienia, o którym mowa w ust. 8, udokumentowanych kosztów wykonania badań, o

których mowa w ust. 1, Inspektor zezwoli obecnemu zgłaszającemu na powołanie się na

wyniki tych badań.

10.

Jeżeli pierwszy zgłaszający otrzymał zgodę, o której mowa w art. 14 ust. 4, przepisy

ust. 8 i 9 stosuje się z zastrzeżeniem, że pierwszy zgłaszający przedstawia koszty

wykonania badań jedynie Inspektorowi, a zwrot 50% kosztów wykonania badań następuje

za pośrednictwem Biura.

1.

Zgłaszający jest zobowiązany do przedkładania Inspektorowi dodatkowych informacji

na temat zgłoszonych substancji nowych, dotyczących

1)

wielkości obrotu, po przekroczeniu progów określonych w przepisach wydanych na podstawie

ust. 6,

2)

nowych danych na temat oddziaływania substancji nowej na zdrowie człowieka lub na

środowisko,

3)

nowych zastosowań substancji nowej,

4)

zmian w składzie chemicznym substancji nowej, w tym zawartości zanieczyszczeń,

5)

zmiany statusu zgłaszającego z importera na producenta i odwrotnie.

2.

Obowiązek przedłożenia informacji dotyczący danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2

i 3, obejmuje informacje, które zgłaszający posiada lub które, dołożywszy należytej

staranności, powinien uzyskać.

3.

W razie nieprzedłożenia Inspektorowi informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub

niewykonania dodatkowych badań wymaganych przy zmianie wielkości obrotu, Inspektor,

w drodze decyzji, uchyla ważność zgłoszenia.

4.

Inspektor, w drodze decyzji, wyznacza termin usunięcia uchybień określonych w ust.

3 i po usunięciu uchybień, w drodze decyzji, przywraca ważność zgłoszenia.

5.

W związku z wymaganiem, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, każdy importer zgłoszonej substancji

nowej, jeżeli sam nie jest zgłaszającym, będzie informował na bieżąco wyłącznego przedstawiciela,

o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2, o wielkości importu.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

progi wielkości obrotu, po których przekroczeniu zgłaszający jest obowiązany wykonać

dodatkowe badania i przedstawić Inspektorowi wyniki tych badań w określonym terminie,

2)

zakres i rodzaje badań wymaganych po przekroczeniu progów wielkości obrotu, o których

mowa w pkt 1.

1.

Przedstawione przez zgłaszającego dane dotyczące informacji handlowych i procesu produkcji

stanowią informacje niejawne oznaczone klauzulą „poufne”.

2.

Zgłaszający może wystąpić z wnioskiem o zastrzeżenie tylko do wiadomości Inspektora,

Inspekcji Sanitarnej, właściwych urzędów w państwach, o których mowa w art. 2 ust.

1 pkt 6, oraz Komisji Europejskiej danych przedkładanych Inspektorowi zgodnie z wymogami

art. 14 ust. 1 i art. 20, których ujawnienie mogłoby naruszyć jego interes z uwagi

na tajemnicę handlową lub dotyczącą procesu produkcji, w tym nazwy chemicznej substancji

nowej.

3.

Inspektor, w drodze decyzji, może odmówić zastrzeżenia niektórych lub wszystkich danych

objętych wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, z uwagi na ochronę zdrowia człowieka lub

środowiska, w tym ochronę zwierząt laboratoryjnych.

4.

Jeżeli zgłaszający, albo producent lub importer nie będący zgłaszającym, sam ujawni

dane, które zostały zastrzeżone, powiadomi o tym Inspektora.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, nie może dotyczyć

1)

nazwy handlowej substancji nowej,

2)

nazwy producenta substancji nowej i zgłaszającego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 4,

3)

fizykochemicznych właściwości substancji nowej,

4)

syntetycznego opisu wyników badań toksyczności i ekotoksyczności,

5)

danych dotyczących stopnia czystości substancji nowej, jeżeli wpływa to na jej klasyfikację,

i danych dotyczących zanieczyszczeń lub dodatków, jeżeli są to substancje niebezpieczne,

6)

informacji zawartych w kartach charakterystyki,

7)

informacji o sposobach unieszkodliwiania substancji nowej zaklasyfikowanej jako niebezpieczna,

8)

informacji o warunkach bezpiecznego stosowania substancji nowej i wytycznych postępowania

w przypadku zatrucia ludzi i niekontrolowanego uwolnienia substancji nowej do otoczenia,

9)

metod oznaczania substancji nowej w środowisku, w tym metod oceny narażenia ludzi

na tę substancję, jeżeli została umieszczona w wykazie, o którym mowa w art. 4 ust.

3.

1.

Zgłoszenie substancji i przedstawienie Inspektorowi wyników dodatkowych badań, o których

mowa w art. 20 ust. 6, podlega opłacie wnoszonej przez zgłaszającego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób wnoszenia opłat z

tytułu zgłoszenia substancji i przedstawienia Inspektorowi wyników dodatkowych badań,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem rzeczywistych kosztów dokonania przez Inspektora

oceny ryzyka stwarzanego przez zgłaszaną substancję.

1.

Wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej preparatu niebezpiecznego

w rozumieniu art. 2 ust. 2 wymaga poinformowania Inspektora.

2.

Poinformowania, o którym mowa w ust. 1, dokona osoba wprowadzająca preparat niebezpieczny

do obrotu, najpóźniej w dniu jego wprowadzenia do obrotu, przedstawiając

1)

nazwę i adres wraz z numerem telefonu osoby wprowadzającej preparat niebezpieczny

do obrotu,

2)

nazwę handlową preparatu niebezpiecznego,

3)

kartę charakterystyki, z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w art. 5 ust. 5

pkt 3.

3.

W razie stwierdzenia, że karta charakterystyki nie zawiera wymaganych informacji,

Inspektor zobowiąże, w drodze decyzji, osobę wprowadzającą preparat niebezpieczny

do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do jej uzupełnienia w określonym

terminie.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

określi, w drodze rozporządzenia, informacje, które należy przedstawić Inspektorowi

w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 5 pkt 3.

5.

Inspektor może zażądać ujawnienia szczegółowego składu chemicznego preparatu niebezpiecznego.

Informacja taka jest poufna i może zostać wykorzystana wyłącznie w celach medycznych

do zapobiegania i postępowania leczniczego.

1.

Badania właściwości fizykochemicznych, toksyczności i ekotoksyczności substancji i

preparatów, wykonywane w celu spełnienia wymogów ustawy, będą przeprowadzane zgodnie

z przepisami, o których mowa w ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

metody przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1,

2)

kryteria, które muszą spełniać jednostki organizacyjne wykonujące wymagane ustawą

badania, o których mowa w ust. 1,

3)

jednostkę lub jednostki właściwe do kontroli i weryfikacji spełnienia kryteriów, o

których mowa w pkt 2, oraz nadawania i cofania uprawnień w przypadku, odpowiednio,

spełniania lub niespełniania tych kryteriów przez jednostki organizacyjne, o których

mowa w pkt 2,

4)

tryb nadawania i cofania uprawnień, o których mowa w pkt 3,

5)

sposób i tryb uznawania uprawnień nadanych przez jednostki za granicą właściwe do

kontroli i weryfikacji spełniania kryteriów, o których mowa w pkt 2.

1.

Oznakowanie opakowania substancji niebezpiecznej i preparatu niebezpiecznego powinno

zawierać nazwę umożliwiającą jednoznaczną identyfikację substancji lub preparatu,

tożsamość osoby wprowadzającej substancję lub preparat do obrotu oraz odpowiednie

znaki ostrzegawcze i napisy, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 26, a także

informacje o wymaganym postępowaniu z opróżnionymi opakowaniami, jeżeli tego wymagają

inne przepisy.

2.

Oznakowanie powinno być sporządzone w języku polskim, zgodnie z wymogami określonymi

w odrębnych przepisach.

3.

Na opakowaniach substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych nie wolno

umieszczać oznaczeń wskazujących, że taka substancja lub taki preparat nie są niebezpieczne.

4.

W przypadku wprowadzanych do obrotu substancji nowych, o których mowa w art. 13 ust.

1 pkt 1, 7 i 8 oraz ust. 2, i preparatów zawierających co najmniej 1% takiej substancji,

jeżeli jeszcze nie jest możliwe oznakowanie ich zgodnie z przepisami ustawy, z uwagi

na brak odpowiednich danych, oznakowanie powinno zawierać ostrzeżenia brzmiące

1)

w przypadku substancji „Uwaga, substancja nie w pełni zbadana”,

2)

w przypadku preparatów „Uwaga, produkt zawiera substancję nie w pełni zbadaną”.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki, pracy, rolnictwa oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób oznakowania opakowań substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych,

2)

treść napisów i wzory znaków ostrzegawczych wymaganych przy oznakowaniu opakowań substancji

niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych.

1.

Pojemniki i zbiorniki służące do przechowywania substancji niebezpiecznych i preparatów

niebezpiecznych oraz do pracy z nimi, rurociągi zawierające substancje niebezpieczne

i preparaty niebezpieczne oraz miejsca, w których składowane są znaczące ilości substancji

niebezpiecznych lub preparatów niebezpiecznych, powinny być należycie oznakowane.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

gospodarki, pracy oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznakowania

pojemników i zbiorników służących do przechowywania substancji niebezpiecznych i preparatów

niebezpiecznych i do pracy z nimi, rurociągów zawierających substancje niebezpieczne

lub preparaty niebezpieczne oraz miejsc, w których składowane są znaczące ilości substancji

niebezpiecznych lub preparatów niebezpiecznych.

1.

Opakowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych wprowadzanych do

obrotu powinny

1)

mieć konstrukcję uniemożliwiającą wydostanie się zawartości z opakowania w sposób

przypadkowy; wymóg ten nie ma zastosowania, jeżeli wymagane są szczególne techniczne

środki bezpieczeństwa,

2)

być wykonane z materiałów odpornych na niszczące działanie ich zawartości i uniemożliwiających

tworzenie się substancji niebezpiecznych w wyniku chemicznego oddziaływania zawartości

na materiał opakowania,

3)

zachowywać szczelność w warunkach działających na opakowanie obciążeń i napięć w trakcie

jego normalnej eksploatacji,

4)

w przypadku opakowań z zamknięciami wielokrotnego użytku, gwarantować zachowanie ich

szczelności podczas wielokrotnego otwierania i zamykania w warunkach normalnej eksploatacji.

2.

Opakowania transportowe niebezpiecznych substancji i niebezpiecznych preparatów spełniają

wymagania określone w ust. 1 pkt 1-3, jeżeli spełniają wymagania przepisów o transporcie

materiałów niebezpiecznych.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje substancji niebezpiecznych i preparatów

niebezpiecznych, których opakowania należy zaopatrywać w zamknięcia utrudniające otwarcie

przez dzieci i w wyczuwalne dotykiem ostrzeżenie o niebezpieczeństwie, zgodnie z międzynarodowymi

umownymi oznaczeniami.

1.

Obrót określonymi kategoriami substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych

wymaga posiadania kwalifikacji stwierdzanych przez właściwego inspektora sanitarnego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

określi, w drodze rozporządzenia

1)

kategorie substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych, którymi obrót wymaga

posiadania określonych kwalifikacji,

2)

kwalifikacje, które muszą posiadać osoby prowadzące na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej obrót określonymi kategoriami substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych,

3)

tryb uznawania kwalifikacji osób pochodzących z państw, o których mowa w art. 2 ust.

1 pkt 6.

1.

Zabroniona jest reklama substancji niebezpiecznej bez wymienienia kategorii niebezpieczeństwa

związanej z tą substancją.

2.

Każda reklama preparatu niebezpiecznego, która umożliwia konsumentom nabycie takiego

preparatu bez uprzedniego obejrzenia oznakowania na jego opakowaniu, musi zawierać

informację o rodzaju lub rodzajach zagrożeń wymienionych na oznakowaniu opakowania.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia

lub ministra właściwego do spraw środowiska, w razie stwierdzenia, że produkcja, obrót

lub stosowanie substancji niebezpiecznej lub preparatu niebezpiecznego stwarzają nieuzasadnione

ryzyko dla zdrowia człowieka lub środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, ograniczenia,

zakazy lub warunki

1)

produkcji, obrotu lub stosowania takiej substancji lub preparatu,

2)

określonych zastosowań takiej substancji lub preparatu,

3)

określonego stosowania w stężeniu lub proporcjach przewyższających określony poziom.

2.

W przypadku gdy wymagają tego porozumienia międzynarodowe, produkcja, obrót lub stosowanie

substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych wymaga zezwolenia ministra

właściwego do spraw gospodarki.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

zdrowia oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb udzielania

zezwoleń na produkcję, obrót i stosowanie substancji niebezpiecznych i preparatów

niebezpiecznych, o których mowa w ust. 2.

1.

Jeżeli istnieją szczegółowe dowody, że preparat stwarza niedopuszczalne zagrożenie

dla człowieka lub środowiska, nawet w przypadku gdy osoba wprowadzająca taki preparat

do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spełnia wszystkie wymogi ustawy,

Inspektor do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych może, na czas określony, nie

dłuższy niż 3 miesiące, zakazać, w drodze decyzji, wprowadzania takiego preparatu

do obrotu lub określić warunki, jakie muszą zostać spełnione podczas wprowadzania

do obrotu.

2.

Z wnioskiem o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, może wystąpić także Główny

Inspektor Sanitarny lub Główny Inspektor Ochrony Środowiska.

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy przez osoby wprowadzające substancje lub

preparaty do obrotu i stosujące je w działalności zawodowej sprawuje Inspekcja Sanitarna

oraz

1)

Inspekcja Ochrony Środowiska - w zakresie zagrożeń dla środowiska,

2)

Państwowa Inspekcja Pracy - w zakresie nadzoru i kontroli przestrzegania przepisów

ustawy przez pracodawców,

3)

Inspekcja Handlowa - w zakresie oznakowania opakowań jednostkowych substancji niebezpiecznych

i preparatów niebezpiecznych w sprzedaży hurtowej i detalicznej,

4)

Państwowa Straż Pożarna - w zakresie właściwego oznakowania miejsc składowania substancji

i preparatów, o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1-5,

5)

Straż Graniczna i organy celne - w zakresie przestrzegania zakazów określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 31 ust. 1, w części dotyczącej przywozu substancji i preparatów

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kto wbrew decyzji Inspektora do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych wprowadza

do obrotu preparat stwarzający niedopuszczalne zagrożenie dla zdrowia człowieka lub

środowiska lub nie przestrzega określonych w decyzji warunków jego wprowadzania do

obrotu

- podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto wprowadza do obrotu substancję niebezpieczną lub preparat niebezpieczny

1)

bez oznakowania albo niewłaściwie oznakowane,

2)

bez wymaganej karty charakterystyki

- podlega karze grzywny.

Kto dostarcza wymaganą kartę charakterystyki niekompletną lub nierzetelną

- podlega karze grzywny.

1.

Kto reklamuje substancję niebezpieczną bez wymienienia kategorii niebezpieczeństwa

związanej z tą substancją

- podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto zamieszcza reklamę niebezpiecznego preparatu, która

nie zawiera informacji o rodzaju lub rodzajach zagrożeń wymienionych na oznakowaniu

opakowania takiego preparatu, jeżeli reklama ta umożliwia konsumentom nabycie takiego

preparatu bez uprzedniego obejrzenia oznakowania na jego opakowaniu.

Kto nie powiadamia Inspektora do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych o nowych

danych na temat oddziaływania substancji nowej na zdrowie człowieka lub na środowisko

lub nowych zastosowaniach substancji nowej

- podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach określonych w art. 35-38 następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Kto wprowadza do obrotu substancję nową, w jej postaci własnej lub jako składnik preparatu,

bez wymaganego ustawą zgłoszenia, obowiązany jest wpłacić do budżetu państwa kwotę

stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży tej substancji lub preparatu.

2.

Inspektor sanitarny zawiadamia właściwy urząd skarbowy o stwierdzeniu uchybień, o

których mowa w ust. 1.

3.

Wpłaty z tytułu należności, o których mowa w ust. 1, obciążają dochód po opodatkowaniu

i są dokonywane we właściwym urzędzie skarbowym, w terminach określonych dla wpłat

zaliczek podatku dochodowego od osób prawnych lub osób fizycznych lub zryczałtowanych

podatków obrotowego i dochodowego.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wpłat należności

z tytułu niezgłoszenia substancji nowej.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152 oraz z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 220 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Przepisy § 2 nie dotyczą substancji i preparatów chemicznych.

”

;

2)

w art. 221

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Niedopuszczalne jest stosowanie substancji i preparatów chemicznych nie oznakowanych

w sposób widoczny, umożliwiający ich identyfikację.

”

,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Niedopuszczalne jest stosowanie niebezpiecznych substancji i niebezpiecznych preparatów

chemicznych bez posiadania aktualnego spisu tych substancji i preparatów oraz kart

charakterystyki, a także opakowań zabezpieczających przed ich szkodliwym działaniem,

pożarem lub wybuchem.

”

,

c)

w § 3 po wyrazie „substancji” dodaje się wyrazy „i niebezpiecznych preparatów”,

d)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Zasady klasyfikacji substancji i preparatów chemicznych pod względem zagrożeń dla

zdrowia lub życia, wykaz substancji niebezpiecznych, wymagania dotyczące kart charakterystyki

substancji lub preparatów niebezpiecznych oraz sposób ich oznakowania określają odrębne

przepisy.

”

,

e)

skreśla się § 5;

3)

w art. 283 w § 2 w pkt 5

a)

w lit. b) po wyrazie „substancje” dodaje się wyrazy „i preparaty”,

b)

w lit. c) po wyrazach „niebezpieczne substancje” dodaje się wyrazy „i niebezpieczne preparaty”.

W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. Nr 70, poz. 778 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268) w art. 4 dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

przestrzegania przez osoby wprowadzające substancje lub preparaty chemiczne do obrotu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przez użytkowników substancji lub preparatów

chemicznych obowiązków wynikających z ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach

i preparatach chemicznych (Dz. U. Nr 11, poz. 84).

”

1.

Substancje nowe wprowadzone do obrotu przed dniem wejścia w życie przepisów art. 12-22

ustawy przez osoby, o których mowa w art. 12 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 12 ust.

3, podlegają zgłoszeniu do dnia 31 grudnia 2003 r.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane, jeżeli substancje nowe, o których

mowa w ust. 1, nie będą wprowadzane do obrotu po dniu 31 grudnia 2002 r.

Traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 kwietnia 1927 r. o zakazie używania

białego i żółtego fosforu przy wyrobie przedmiotów zapalnych

(Dz. U. Nr 43, poz. 380).

Traci moc ustawa z dnia 21 maja 1963 r. o substancjach trujących

(Dz. U. Nr 22, poz. 116, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

8-11, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, i art. 12-22,

które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.