Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.

Ustawa reguluje zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu

towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia

i obowiązki organów celnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie Kodeksu celnego posiadały uprawnienia do wykonywania

czynności agenta celnego, mogą wystąpić do Prezesa Głównego Urzędu Ceł z wnioskiem

o wpis na listę agentów celnych, jeżeli

1)

spełniają warunki określone w art. 257 § 1 pkt 1-3 i pkt 5-7 Kodeksu celnego,

2)

w okresie ostatnich 2 lat przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez co najmniej

6 miesięcy wykonywały czynności agenta celnego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien być złożony najpóźniej w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

W wypadku niezłożenia wniosku o wpis na listę agentów celnych w terminie, o którym

mowa w ust. 2, lub wydania decyzji odmownej w sprawie wpisu na tę listę z powodu niespełnienia

warunków określonych w ust. 1 osoba, o której mowa w ust. 1, traci uprawnienia do

wykonywania czynności agenta celnego.

§ 1.

Wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru

celnego następuje w chwili faktycznego przywozu towaru na polski obszar celny lub

jego faktycznego wywozu z tego obszaru.

§ 2.

Wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru

celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach

prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.

§ 3

Do wprowadzania na polski obszar celny lub wyprowadzania z polskiego obszaru celnego

przedmiotów, objętych z mocy odrębnych przepisów ochroną własności intelektualnej,

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące towaru wprowadzanego lub wyprowadzanego

z polskiego obszaru celnego.

§ 4.

Zasady powstawania i wykonywania oraz wygasania zobowiązań podatkowych, związanych

z wprowadzeniem towaru na polski obszar celny lub z jego wyprowadzeniem z polskiego

obszaru celnego, oraz zakres praw i obowiązków organów celnych w tych sprawach regulują

odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Akty wykonawcze wydane na podstawie dotychczasowych upoważnień zawartych w przepisach,

o których mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych aktów wykonawczych.

W sprawach dotyczących przepadku towarów, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną,

stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.

§ 1.

Użyte w niniejszej ustawie określenia oznaczają

1)

dozór celny - wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia

przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie

do towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych,

2)

dług celny - powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych

(dług celny w przywozie) lub należności celnych wywozowych (dług celny w wywozie)

odnoszące się do towarów,

3)

dłużnik - każdą osobę zobowiązaną do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego,

4)

elementy kalkulacyjne - elementy służące do naliczania należności celnych przywozowych

i należności celnych wywozowych odnoszących się do towaru,

5)

kontrola celna - wykonywanie czynności w ramach dozoru celnego, w szczególności takich

jak: rewizja celna towarów, nakładanie i sprawdzanie zamknięć celnych, przeszukiwanie

osób i pomieszczeń, konwój celny, strzeżenie towarów, kontrola wymaganych dokumentów

i ich autentyczności, kontrola innych dokumentów i kontrola księgowości osób, zatrzymywanie

i kontrola środków transportu, kontrola bagaży i innych towarów przewożonych przez

osoby oraz innych podobnych czynności,

6)

kontyngent taryfowy - wymagającą uzyskania pozwolenia określoną ilość lub wartość

towarów, dla których Rada Ministrów ustaliła obniżone stawki celne,

7)

miejsce wyznaczone lub uznane przez organ celny - inne niż urząd celny miejsce, w

którym mogą być dokonywane czynności przewidziane w przepisach prawa celnego,

8)

należności celne przywozowe - cła i inne opłaty związane z przywozem towarów.

9)

należności celne wywozowe - cła i inne opłaty związane z wywozem towarów,

10)

osoba

a)

osobę fizyczną,

b)

osobę prawną,

c)

jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej,

11)

osoba krajowa

a)

osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w kraju,

b)

osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, mającą siedzibę

główną w kraju,

c

inna niż określona w lit. a) i b) osoba, która na podstawie odrębnych przepisów jest

uprawniona do prowadzenia działalności gospodarczej w kraju i posiada siedzibę w kraju,

12)

plafon taryfowy - określoną ilość lub wartość towarów w przywozie na polski obszar

celny lub w ich wywozie poza polski obszar celny, dla których Rada Ministrów ustaliła

obniżone stawki celne; określona ilość lub wartość towarów może być realizowana, a

nawet przekroczona przed terminem zamknięcia (zamknięcie plafonu),

12a

podróżny - każdą osobę fizyczną

a)

mającą miejsce zamieszkania na polskim obszarze celnym, opuszczającą ten obszar czasowo

albo powracającą na ten obszar po czasowym pobycie za granicą,

b)

niemającą miejsca zamieszkania na polskim obszarze celnym, przybywającą czasowo na

polski obszar celny lub opuszczającą polski obszar celny po czasowym pobycie,

13)

polski obszar celny - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

14)

przedstawienie towarów organowi celnemu - zawiadomienie organu celnego przez osobę,

dokonane w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo miejsca

wyznaczonego lub uznanego przez organ celny,

15)

rewizja celna - ustalenie rodzaju, ilości, stanu towaru oraz, w razie potrzeby, ocena

wartości celnej towaru,

16)

status celny - określenie towaru jako towaru krajowego lub niekrajowego,

17)

środki polityki handlowej - ustanowione w ramach polityki gospodarczej państwa pozataryfowe

środki, takie jak ograniczenia ilościowe i zakazy dotyczące przywozu i wywozu oraz

środki ochrony rynku określone w odrębnych ustawach,

18)

towary krajowe

a)

towary całkowicie uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym, zgodnie z

warunkami określonymi w art. 16, bez udziału towarów przywiezionych spoza polskiego

obszaru celnego,

b)

towary przywiezione spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczone do obrotu,

c)

towary uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym z towarów określonych

w lit. b) lub z towarów określonych w lit. a) i b); towary krajowe tracą swój status

celny z chwilą opuszczenia polskiego obszaru celnego, z zastrzeżeniem przepisu art.

88,

19)

towary niekrajowe - inne niż określone w pkt 18,

20)

uprawniony do korzystania z procedury celnej - osobę, na rzecz której zostało dokonane

zgłoszenie celne, albo osobę, na którą zostały przeniesione prawa i obowiązki związane

z procedurą celną, o ile jest to zgodne z przepisami prawa,

21)

urząd celny - jednostkę organizacyjną administracji celnej, w której mogą zostać dokonane

czynności przewidziane w przepisach prawa celnego,

22)

zamknięcia celne - plomby, pieczęcie lub inne znaki urzędowe nakładane przez polski

organ celny lub inne upoważnione do tego polskie jednostki organizacyjne na towary,

pomieszczenia, składy celne, magazyny celne, środki przewozowe lub ich części, a także

nakładane przez organy celne państw obcych lub przez osoby upoważnione przez te organy

na towary, środki przewozowe lub ich części,

23)

zgłaszający - osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu na swoją

rzecz, we własnym imieniu na cudzą rzecz, albo osobę, w której imieniu dokonuje się

zgłoszenia celnego,

24)

zgłoszenie celne - czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony

sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną,

25)

zwolnienie towarów - czynność organu celnego umożliwiającą użycie towarów w celach

określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte.

§ 2.

Przeznaczenie celne to

1)

objęcie towaru procedurą celną,

2)

wprowadzenie towaru do wolnego obszaru celnego lub do składu wolnocłowego,

3)

powrotny wywóz towaru poza polski obszar celny,

4)

zniszczenie towaru,

5)

zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa.

§ 3.

Procedura celna to sposób postępowania obejmujący

1)

dopuszczenie do obrotu,

2)

tranzyt,

3)

skład celny,

4)

uszlachetnianie czynne,

5)

przetwarzanie pod kontrolą celną,

6)

odprawę czasową,

7)

uszlachetnianie bierne,

8)

wywóz.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 4, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Pozostają w mocy, do czasu wydania nowych przepisów, jednakże nie dłużej niż przez

okres 12 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, przepisy wykonawcze wydane na podstawie

art. 57 § 3, art. 78, art. 105 § 9 i art. 136 Kodeksu celnego.

§ 1

Każda osoba zamierzająca faktycznie dokonać przywozu lub wywozu może uzyskać od organu

celnego informację o stosowaniu przepisów prawa celnego.

§ 2

Informacje udzielane są bezpłatnie, jednakże koszty poniesione przez organ celny,

związane z analizami lub ekspertyzami, opiniami biegłych, a także przechowywaniem,

dozorowaniem, ubezpieczeniem, zniszczeniem oraz z odesłaniem towarów do wnioskodawcy

podlegają zwrotowi przez wnioskodawcę.

§ 3

W odniesieniu do kosztów, o których mowa w § 2, organ celny będzie brał pod uwagę

celowość i zasadność ich poniesienia, a w szczególności zapewni, aby nie odbiegały

one rażąco od średnich kosztów występujących z tytułu dokonywania takich czynności

na polskim obszarze celnym.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania

prawa celnego przez organy celne, dokonując w szczególności jego urzędowej interpretacji,

przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego.

§ 2.

W razie stwierdzenia rozbieżności w orzecznictwie minister właściwy do spraw finansów

publicznych zawiadamia o tym właściwy sąd lub organ mogący zastosować środki służące

usunięciu rozbieżności.

§ 3.

Interpretacje, o których mowa w § 1, są zamieszczane w Biuletynie Skarbowym Ministerstwa

Finansów.

§ 4.

Zastosowanie się przez osobę do urzędowej interpretacji prawa celnego, o której mowa

w § 1, nie może jej szkodzić.

§ 1.

Prezes Głównego Urzędu Ceł wydaje w formie decyzji, na pisemny wniosek osoby, wiążącą

informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towaru według kodu taryfy celnej.

§ 2.

Decyzja, o której mowa w § 1, wiąże organy celne oraz osobę, której udzielono tej

informacji. Wiążącą informację taryfową stosuje się do towarów, wobec których formalności

celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona.

§ 3.

Przedmiotem wiążącej informacji taryfowej jest klasyfikacja towarów według nomenklatury

towarowej taryfy celnej.

§ 4.

Osoba, której udzielono informacji, o której mowa w § 1, powinna udowodnić, że towar

zgłoszony jest takim samym towarem jak opisany w informacji.

§ 5.

Wiążąca informacja taryfowa jest ważna przez 6 lat od daty wydania.

§ 6.

Wiążąca informacja taryfowa jest nieważna, jeżeli została wydana na podstawie nieprawdziwych

dokumentów lub nieprawidłowych bądź niekompletnych danych przedstawionych przez wnioskodawcę.

§ 7.

Wiążąca informacja taryfowa traci ważność, gdy

1)

w wyniku zmiany przepisów staje się sprzeczna z prawem; datą, z którą wiążąca informacja

taryfowa traci ważność, jest dzień wejścia w życie tych przepisów,

2)

staje się niezgodna z interpretacją przepisów taryfy celnej przez zmiany wyjaśnień

do nomenklatury towarowej taryfy celnej bądź przez wydanie opinii dotyczących klasyfikacji

przez Światową Organizację Celną lub przez zmianę Not wyjaśniających do nomenklatury

Zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, przyjętego przez Światową

Organizację Celną, bądź przez zmianę Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Unii

Europejskiej; datą, z którą wiążąca informacja taryfowa traci ważność, jest data publikacji

wymienionych zmian i opinii,

3)

wydana została wskutek błędu lub jest sprzeczna z prawem; datą, z którą informacja

taryfowa traci ważność, jest data powiadomienia osoby, której tej informacji udzielono.

§ 8.

W wypadku gdy wiążąca informacja taryfowa utraciła ważność na podstawie § 7 pkt 2

lub pkt 3, osoba, której udzielono tej informacji, może korzystać z niej dalej przez

okres 6 miesięcy od publikacji lub powiadomienia, jeżeli zawarła na podstawie wiążącej

informacji taryfowej, przed datą publikacji lub powiadomienia, wiążące umowy kupna

lub sprzedaży towarów.

§ 9.

Osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej, może ją wykorzystać w okolicznościach

określonych w § 8 jedynie do celów

1)

określania należności celnych przywozowych lub celnych wywozowych,

2)

obliczania zwrotów należności celnych przywozowych przy wywozie,

3)

uwzględnienia świadectwa potwierdzającego pochodzenie towaru, o ile świadectwo to

zostało wydane na podstawie wymienionej informacji.

§ 10

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki wydawania wiążącej informacji taryfowej, wzór wniosku o udzielenie

wiążącej informacji taryfowej i niezbędne dokumenty, które należy do niego dołączyć,

a także wzór formularza wiążącej informacji taryfowej. Określając warunki wydawania

wiążącej informacji taryfowej minister właściwy do spraw finansów publicznych określi

także termin rozpatrzenia wniosku, sposób postępowania z informacjami poufnymi i próbkami

towarów oraz sposób rozliczenia kosztów badań i analiz przeprowadzanych w celu wydania

wiążącej informacji taryfowej.

§ 1.

Prezes Głównego Urzędu Ceł wydaje w formie decyzji, na pisemny wniosek osoby, wiążącą

informację o pochodzeniu towaru.

§ 2.

Wiążąca informacja o pochodzeniu towaru dotyczy towaru klasyfikowanego według jednego

kodu taryfy celnej i jednego kraju pochodzenia.

§ 3.

Decyzja, o której mowa w § 1, wiąże organy celne wobec osoby, której udzielono informacji

w zakresie określenia pochodzenia towaru.

§ 4.

Wiążąca informacja o pochodzeniu towaru nie zastępuje dokumentów potwierdzających

pochodzenie towarów.

§ 5.

Wiążącą informację o pochodzeniu towaru stosuje się do towarów, wobec których formalności

celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została udzielona.

§ 6.

Organ celny może zażądać, aby osoba, której udzielono wiążącej informacji o pochodzeniu,

wykazała, że towar i okoliczności istotne dla uzyskania pochodzenia są takie same,

jak opisane w informacji.

§ 7.

Wiążąca informacja o pochodzeniu towaru jest ważna przez okres 3 lat od daty jej wydania.

§ 8.

Wiążąca informacja o pochodzeniu towaru jest nieważna, jeżeli została wydana na podstawie

nieprawdziwych dokumentów lub nieprawidłowych bądź niekompletnych danych przedstawionych

przez wnioskodawcę.

§ 9.

Wiążąca informacja o pochodzeniu towaru traci ważność, gdy

1)

w wyniku zmiany przepisów staje się sprzeczna z prawem; datą, z którą wiążąca informacja

o pochodzeniu towaru traci ważność, jest dzień wejścia w życie tych przepisów,

2)

staje się niezgodna z interpretacją reguł pochodzenia towarów poprzez zmiany wyjaśnień

do reguł pochodzenia towarów, wynikających w szczególności z postanowień Porozumienia

w sprawie reguł pochodzenia, stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego

Światową Organizację Handlu (WTO) oraz interpretacji tego Porozumienia; datą, z którą

wiążąca informacja o pochodzeniu towaru traci ważność, jest data wejścia w życie zmian

wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów,

3)

wydana została wskutek błędu lub jest sprzeczna z prawem; datą, z którą wiążąca informacja

o pochodzeniu towaru traci ważność, jest data powiadomienia osoby, której tej informacji

udzielono.

§ 10.

W wypadku gdy wiążąca informacja o pochodzeniu towaru utraciła ważność na podstawie

§ 9 pkt 2 lub 3, osoba, której udzielono tej informacji, może korzystać z niej dalej

przez okres sześciu miesięcy od daty, o której mowa w § 9 pkt 2 lub 3, jeżeli zawarła

na podstawie informacji o pochodzeniu towaru, przed tą datą, umowę dotyczącą kupna

lub sprzedaży towarów.

§ 11.

Osoba, której udzielono wiążącej informacji o pochodzeniu towaru, może ją wykorzystać,

w sytuacjach określonych w § 10, jedynie do celów

1)

określania należności celnych przywozowych lub celnych wywozowych,

2)

obliczania kwoty należności celnych przywozowych podlegających zwrotowi,

3)

uwzględnienia świadectwa potwierdzającego pochodzenie towaru, o ile świadectwo to

zostało wydane na podstawie tej informacji.

§ 12.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki wydawania wiążącej informacji o pochodzeniu towaru, wzór wniosku

o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu towaru i niezbędne dokumenty, które

należy do niego dołączyć, a także wzór formularza wiążącej informacji o pochodzeniu

towaru. Określając warunki wydania wiążącej informacji o pochodzeniu towaru, minister

właściwy do spraw finansów publicznych określi także termin rozpatrzenia wniosku oraz

sposób postępowania z informacjami poufnymi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

57 i art. 2 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., oraz art. 1 pkt

65 i art. 2 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

§ 1.

Organ celny może wykonywać wszelkie czynności kontroli celnej, które uzna za stosowne

według przepisów prawa celnego, w każdym miejscu znajdującym się na polskim obszarze

celnym lub - jeżeli umowy międzynarodowe tak stanowią - poza polskim obszarem celnym.

§ 2.

Organ celny może w każdym czasie podejmować czynności z zakresu kontroli celnej wobec

towaru znajdującego się na polskim obszarze celnym w celu ustalenia, czy towar został

wprowadzony na polski obszar celny zgodnie z przepisami prawa.

§ 3.

Rewizji celnej nie podlegają

1)

na zasadzie wzajemności

a)

towary przeznaczone dla obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych

oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych

mających siedziby lub placówki w Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

towary przeznaczone dla osób korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych,

c)

opatrzone pieczęcią przesyłki urzędowe przesyłane do obcych przedstawicielstw dyplomatycznych,

urzędów konsularnych i misji specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz opatrzone

pieczęcią przesyłki przez nie wysyłane,

2)

opatrzone pieczęcią przesyłki urzędowe przesyłane między Ministerstwem Spraw Zagranicznych

Rzeczypospolitej Polskiej a polskimi przedstawicielstwami dyplomatycznymi, urzędami

konsularnymi i misjami specjalnymi za granicą.

§ 4.

(skreślony).

§ 5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i warunki wykonywania kontroli celnej oraz nadawania przeznaczenia celnego

okrętom wojennym i wojskowym statkom powietrznym oraz wyposażeniu i sprzętowi jednostek

wojskowych, a także wyposażeniu i sprzętowi jednostek organizacyjnych resortu spraw

wewnętrznych i administracji.

§ 6

Prezes Głównego Urzędu Ceł może określić, w drodze zarządzenia, wzory pieczęci, zamknięć

celnych, stempli i innych znaków stosowanych przy wykonywaniu kontroli celnej.

§ 7

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób prowadzenia kontroli celnej bagażu przewożonego drogą morską lub

powietrzną, z uwzględnieniem rodzaju bagażu kontrolowanego oraz wskazania miejsc właściwych

do prowadzenia kontroli.

§ 1.

Każda osoba pośrednio lub bezpośrednio uczestnicząca w czynnościach związanych z wymianą

towarową jest zobowiązana do dostarczenia organowi celnemu, na jego żądanie, w ustalonych

terminach, dokumentów i informacji mających znaczenie dla kontroli celnej, w jakiejkolwiek

formie, jak również do udzielenia niezbędnej pomocy.

§ 2.

Na żądanie Prezesa Głównego Urzędu Ceł banki są zobowiązane udzielać informacji o

obrotach i stanach na rachunkach bankowych w związku z toczącym się postępowaniem

w sprawie o przestępstwo skarbowe

1)

przeciwko posiadaczowi rachunku będącemu osobą fizyczną lub

2)

o przestępstwo popełnione w zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niemającej osobowości prawnej, która to osoba lub jednostka jest posiadaczem rachunku.

§ 3.

Żądanie, o którym mowa w § 2, powinno zawierać oznaczenie posiadacza rachunku oraz

okresu objętego informacją.

§ 4

Organy celne w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań zbierają i przetwarzają

informacje uzyskane w trybie określonym w § 1 oraz dane osobowe wynikające ze zgłoszeń

celnych i wydawanych orzeczeń.

Każda informacja o charakterze poufnym jest chroniona tajemnicą służbową i nie może

być rozpowszechniana przez organ celny bez wyraźnego pozwolenia osoby lub urzędu,

który jej udzielił; przekazywanie informacji jest dozwolone w wypadku, gdy organ celny

jest do tego zobowiązany lub upoważniony zgodnie z obowiązującymi ustawami.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 8, który wchodzi

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Nielegalnym wprowadzeniem towaru jest wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów

art. 35 § 2, art. 36, art. 37, art. 39 i art. 180 § 2.

§ 2.

Jeżeli w trakcie kontroli celnej nie można ustalić, że wprowadzonym na polski obszar

celny towarom, których rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej,

zostało nadane przeznaczenie celne zgodnie z przepisami prawa celnego, uważa się,

że towary te zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny.

Osoby posiadające dokumenty mające znaczenie dla kontroli celnej powinny je przechowywać

przez 5 lat i udostępniać na każde żądanie organu celnego. Termin ten rozpoczyna swój

bieg z upływem ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym

1)

zostało przyjęte zgłoszenie celne o dopuszczenie do obrotu, jeżeli chodzi o towary

dopuszczone do obrotu w innych wypadkach niż określone w pkt 2, lub zostało przyjęte

zgłoszenie celne do wywozu,

2)

przestają być pod dozorem celnym towary dopuszczone do obrotu w związku z zastosowaniem

zerowej lub obniżonej stawki ze względu na przeznaczenie albo podlegające zwolnieniu

od należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie,

3)

zostaje zakończona odpowiednia procedura celna, jeżeli chodzi o towary objęte inną

procedurą celną niż określone w pkt 1 i 2,

4)

towary zostały wyprowadzone z wolnego obszaru celnego.

Terminy określone w przepisach prawa celnego nie podlegają przedłużeniu, odroczeniu

lub przywróceniu poza wypadkami ustanowionymi w przepisach tego prawa.

1.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy międzynarodowe w transporcie kolejowym lub

drogowym jest obowiązany do uzgadniania z właściwym miejscowo organem celnym rozkładów

jazdy środków przewozowych, a zwłaszcza czasu i miejsca przekroczenia przez te środki

granicy państwowej oraz czasu ich postoju w przejściach granicznych.

2.

W międzynarodowym transporcie lotniczym i międzynarodowej żegludze śródlądowej obowiązek,

o którym mowa w ust. 1, ciąży na podmiotach zarządzających portami lotniczymi lub

granicznymi przejściami rzecznymi.

3.

W międzynarodowym transporcie lotniczym, międzynarodowej żegludze śródlądowej oraz

międzynarodowym transporcie kolejowym podmioty wymienione w ust. 1 i 2 obowiązane

są do niezwłocznego powiadomienia właściwych miejscowo organów celnych o wszystkich

wypadkach przekraczania granicy przez środki przewozowe poza rozkładem jazdy.

§ 1.

W uzasadnionych wypadkach organy celne prowadzą ewidencję towarów, którym nadano przeznaczenie

celne.

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia

1)

wypadki, sposób i tryb prowadzenia przez urzędy celne ewidencji towarów, którym nadano

przeznaczenie celne,

2)

wzory rejestrów, ksiąg, innych dokumentów ewidencyjnych oraz wzory formularzy używanych

w toku sprawowania dozoru celnego i kontroli celnej.

3)

(skreślony).

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli celnej, a także osoby zobowiązane

do ich przechowywania.

§ 1.

Cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryf owych.

§ 2.

Środki polityki handlowej oraz środki, o których mowa w art. 14, stosuje się zgodnie

z klasyfikacją nomenklatury towarowej taryfy celnej.

§ 3.

Taryfa celna obejmuje

1)

Polską Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego PCN (nomenklatura towarowa),

2)

stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania,

3)

jednostki miar,

4)

obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z

niektórymi krajami lub grupami krajów,

5)

preferencyjne stawki celne przyjęte jednostronnie przez Rzeczpospolitą Polską w odniesieniu

do niektórych krajów, grup krajów lub regionów,

6

opłaty rolne i inne należności przywozowe ustanowione w ramach polityki rolnej lub

na podstawie odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych

w drodze przetwórstwa produktów rolnych.

§ 4

Stawki celne, o których mowa w § 3 pkt 4 i pkt 5, są stosowane na wniosek zgłaszającego,

o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania. Zastosowanie

tych stawek oraz stawek, o których mowa w § 3 pkt 2, może nastąpić retrospektywnie,

o ile zostaną spełnione warunki określone przepisami prawa, w tym umowami międzynarodowymi.

§ 5.

Klasyfikację towarów w taryfie celnej określa kod taryfy celnej.

§ 6.

Rada Ministrów ustanawia, w drodze rozporządzenia, taryfę celną.

§ 7

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze rozporządzenia,

wyjaśnienia do taryfy celnej, zapewniające jednolitą i właściwą interpretację Zharmonizowanego

Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, Scalonej Nomenklatury oraz Polskiej Scalonej

Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego.

§ 1.

Towary mogą podlegać innym środkom taryfowym ze względu na ich właściwości, przeznaczenie

lub w związku z zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską preferencyjnymi umowami międzynarodowymi.

§ 2.

Środkami taryfowymi, o których mowa w § 1, są: zawieszenie w całości lub w części

poboru ceł, kontyngenty taryfowe i plafony taryfowe.

§ 3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ze względu na właściwości towarów, ze względu

na ich przeznaczenie lub w związku z zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską preferencyjnymi

umowami międzynarodowymi z niektórymi krajami lub grupami krajów, może

1)

zawiesić w całości lub w części pobór ceł,

2

ustanowić kontyngent taryfowy, określając sposób jego rozdysponowania, zgodnie z §

3a-3e,

3)

ustanowić plafon taryfowy.

§ 3a

Rozdysponowanie kontyngentu taryfowego dokonywane jest, z zastrzeżeniem § 4, w następujący

sposób

1)

w proporcji do liczby osób składających wnioski,

2)

proporcjonalnie do wartości obrotów zrealizowanych przez osobę wnioskującą,

3)

według kolejności złożenia kompletnych wniosków.

§ 3b

Rozdysponowanie kontyngentu taryfowego zgodnie z § 3a pkt 1 polega na wydaniu pozwolenia,

przy zachowaniu następujących zasad

1)

rozpatruje się wnioski złożone w okresie 21 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia

o ustanowieniu kontyngentu taryfowego,

2)

kontyngent taryfowy rozdysponowywany jest, po upływie terminu określonego w pkt 1,

proporcjonalnie do liczby osób składających wnioski,

3)

wydane pozwolenie nie może przekraczać wielkości wnioskowanych przez osobę,

4)

okres ważności pozwolenia wynosi 3 miesiące, chyba że w pozwoleniu ustalono inny termin

ważności.

§ 3c

Rozdysponowanie kontyngentu taryfowego zgodnie z § 3a pkt 2 polega na wydaniu pozwolenia,

przy zachowaniu następujących zasad

1)

rozpatruje się wnioski złożone w okresie 21 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia

o ustanowieniu kontyngentu taryfowego.

2)

kontyngent taryfowy rozdysponowywany jest, po upływie terminu określonego w pkt 1,

proporcjonalnie do sumy wartości obrotów, za okres 12 miesięcy poprzedzających złożenie

wniosku, towarem objętym kontyngentem taryfowym, na jaką opiewają wszystkie złożone

wnioski,

3)

wydane pozwolenie nie może przekraczać wielkości wnioskowanych przez osobę,

4)

jeżeli osoby składające wniosek, przed jego złożeniem, nie dokonywały obrotu z zagranicą

towarem objętym kontyngentem taryfowym, kontyngent może być rozdysponowany na rzecz

tych osób, proporcjonalnie do ich liczby, łącznie do wysokości 15% wielkości ustanowionego

kontyngentu taryfowego,

5)

okres ważności pozwolenia wynosi 3 miesiące, chyba że w pozwoleniu ustalono inny termin

ważności.

§ 3d

Ponowne rozdysponowanie kontyngentu, o którym mowa w § 3b i § 3c, następuje co 3 miesiące

od daty jego wejścia w życie, chyba że ze względu na okres obowiązywania kontyngentu

taryfowego lub interes gospodarczy Rada Ministrów, ustanawiając kontyngent taryfowy,

określi inny termin.

§ 3e

Rozdysponowanie kontyngentu taryfowego zgodnie z § 3a pkt 3 polega na wydaniu pozwolenia

na podstawie kompletnych wniosków, rozpatrywanych zgodnie z kolejnością ich złożenia,

i może nastąpić wyłącznie, jeżeli

1)

obowiązek wprowadzenia kontyngentu taryfowego wynika z zawartych przez Rzeczpospolitą

Polską preferencyjnych umów międzynarodowych z niektórymi krajami lub grupami krajów,

2)

przewidywane zapotrzebowanie osób wnioskujących o pozwolenie w ramach ustanowionego

kontyngentu taryfowego będzie niższe niż wielkość kontyngentu.

§ 4

Rada Ministrów w szczególnie uzasadnionych wypadkach może określić inny, niż wymienione

w § 3a, sposób rozdysponowania kontyngentu taryfowego. Inny sposób rozdysponowania

może być ustanowiony, jeżeli

1)

jest stosowany w Unii Europejskiej przy rozdziale kontyngentów,

2)

wynika z umowy międzynarodowej.

§ 4a

Rada Ministrów, ustanawiając kontyngent taryfowy, o którym mowa w § 3 i 4, może określić

maksymalną ilość bądź wartość towaru, na jaką może być udzielone pozwolenie, zwaną

„transzą”.

§ 5.

Środki, o których mowa w § 2 i § 3, są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary,

do których się to odnosi, spełniają warunki do ich stosowania. Zastosowanie tych środków

może nastąpić retrospektywnie, o ile zostaną spełnione warunki określone przepisami

prawa.

§ 6

W razie ustanowienia kontyngentu taryfowego, o którym mowa w § 3 pkt 2, do objęcia

towaru procedurą celną z zastosowaniem obniżonych stawek wymagane jest pozwolenie

ministra właściwego do spraw gospodarki, z zastrzeżeniem § 6m.

§ 6a

Pozwolenie na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego udzielane jest osobom,

które spełniają następujące warunki

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) lub lit. b),

2)

są podatnikami podatku od towarów i usług,

3)

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,

4)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa ani składkami na

ubezpieczenia społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne

lub upadłościowe.

§ 6b

Do pozwoleń, o których mowa w § 6, stosuje się odpowiednio art. 265

§ 6c

Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze decyzji, wydaje i odmawia wydania

pozwolenia, zmienia oraz cofa wydane pozwolenia.

§ 6d

Odmowa wydania pozwolenia następuje, jeżeli wnioskodawca

1)

nie spełnił wymogów określonych w § 6a i § 6j,

2)

naruszył w ciągu 24 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku warunki uprzednio wydanego

pozwolenia.

§ 6e

Odmowa wydania pozwolenia następuje w wypadku wcześniejszego rozdysponowania kontyngentu.

§ 6f

Cofnięcie pozwolenia następuje, jeżeli nastąpiło naruszenie warunków, o których mowa

w § 6a.

§ 6g

Pozwolenie wydaje się na czas określony.

§ 6h

Pozwolenie wydaje się na określoną ilość lub wartość towaru.

§ 6i

Wnioskodawcy może być wydane jedno pozwolenie na dany towar, ważne do czasu jego wykorzystania

lub upływu terminu jego ważności.

§ 6j

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego,

2)

wykaz dokumentów, które należy dołączyć do wniosku,

3)

warunki wydania i wykorzystania pozwolenia, w tym tryb składania sprawozdań z wykorzystania

pozwoleń,

4)

wzór tego pozwolenia,

5)

sposób i tryb ewidencjonowania pozwoleń.

§ 6k

Rada Ministrów, ustanawiając kontyngent taryfowy, może uzależnić wydanie pozwolenia,

o którym mowa w § 6, od złożenia przez wnioskodawcę kaucji w określonej wysokości,

z tym że nie może ona przekraczać 100% wartości celnej towaru.

§ 6l

W razie wykorzystania udzielonego pozwolenia w wysokości mniejszej niż 95% ogólnej

ilości lub wartości towaru objętego pozwoleniem kaucja ulega przepadkowi na rzecz

Skarbu Państwa.

§ 6ł

Minister właściwy do spraw gospodarki, z zastrzeżeniem § 8a, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb pobierania kaucji, mając na względzie obowiązujące w tym

zakresie przepisy Unii Europejskiej.

§ 6m

W zakresie towarów rolno-spożywczych, w rozumieniu przepisów o administrowaniu obrotem

z zagranicą towarami i usługami oraz o obrocie specjalnym, pozwolenie, o którym mowa

w § 6, wydaje Prezes Agencji Rynku Rolnego.

§ 6n

Od decyzji, o której mowa w § 6m, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw rynków rolnych.

§ 7

Minister właściwy do spraw gospodarki może ustalić, w drodze rozporządzenia, tryb

realizacji ustanowionych plafonów taryfowych, z zastrzeżeniem § 8a.

§ 8

Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, zamknięcie

plafonu taryfowego, z zastrzeżeniem § 8a.

§ 8a

W zakresie towarów rolno-spożywczych, w rozumieniu przepisów o administrowaniu obrotem

z zagranicą towarami i usługami oraz o obrocie specjalnym, rozporządzenia, o których

mowa w § 6ł, 7 i 8, minister właściwy do spraw gospodarki wydaje w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw rynków rolnych.

§ 9.

Od dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w § 8, cła są pobierane w wysokości

określonej w taryfie celnej.

§ 1.

Niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu

1)

stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt

5,

2)

stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach,

3)

sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów.

§ 2.

Reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16-19.

§ 1.

Towarami pochodzącymi z danego kraju są towary całkowicie tam uzyskane lub wyprodukowane.

§ 2.

Towarami całkowicie uzyskanymi lub wyprodukowanymi w danym kraju są

1)

produkty mineralne tam wydobyte,

2)

rośliny lub produkty roślinne tam zebrane,

3)

żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane,

4)

produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych,

5)

produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo na jego terytorium,

6)

produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z mórz znajdujących się poza

morzami terytorialnymi danego kraju, dokonywanego przez statki w nim zarejestrowane

i pływające pod jego banderą,

7)

towary wytworzone na pokładach statków przetwórni z produktów, o których mowa w pkt

6, pochodzących z tego kraju, o ile statki przetwórnie zostały zarejestrowane w danym

kraju i pływają pod jego banderą,

8)

produkty wydobyte z dna morskiego i z wnętrza ziemi pod nim, znajdującym się poza

morzami terytorialnymi, o ile dany kraj ma prawa wyłączności do eksploatacji dna lub

wnętrza ziemi pod nim,

9)

odpady i pozostałości powstałe w danym kraju w wyniku procesów produkcyjnych i towary

zużyte, jeśli nadają się wyłącznie do odzyskiwania surowców.

10)

towary wytworzone w danym kraju wyłącznie z towarów, o których mowa w pkt 1-9, lub

z ich pochodnych na dowolnym etapie przetworzenia.

§ 3.

Określenie „kraj” w rozumieniu § 2 obejmuje również morza terytorialne kraju.

Towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany

za pochodzący z kraju, w którym podlegał ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej

obróbce lub przetworzeniu, które spowodowały wytworzenie nowego produktu lub stanowiły

istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu.

Nie uznaje się towarów za pochodzące z kraju, w którym podlegały obróbce lub przetworzeniu

w rozumieniu art. 17, jeżeli z ustalonych faktów wynika, że jedynym celem obróbki

lub przetworzenia było obejście przepisów dotyczących pochodzenia towarów.

§ 1.

Ustalenie pochodzenia towarów, o których mowa w art. 16 i art. 17, dokonywane jest

przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów.

§ 2.

W wypadku wątpliwości co do pochodzenia towarów, organ celny może zażądać dodatkowych

dowodów potwierdzających pochodzenie towarów.

§ 3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb ustalania pochodzenia towarów, o których mowa w art. 17,

2)

sposób dokumentowania pochodzenia towarów, o których mowa w § 1 i § 2,

3)

listę towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

§ 1.

Warunki uzyskiwania pochodzenia, jakie powinny spełniać towary, aby korzystać ze środków

wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 lub pkt 5, oraz sposoby jego dokumentowania określane

są według reguł preferencyjnego pochodzenia towarów.

§ 2.

W wypadku towarów objętych umowami, o których mowa w art. 13 § 3 pkt 4, reguły, o

których mowa w § 1, określone są w tych umowach.

§ 3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, reguły ustalania pochodzenia towarów,

wobec których będą stosowane stawki określane na podstawie art. 13 § 3 pkt 5, oraz

sposób jego dokumentowania.

§ 1.

Organ celny może udzielić pozwolenia na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania

pochodzenia towarów osobom, które spełniają następujące warunki

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) lub lit. b).

2

dokonują wywozu towarów od co najmniej 1 roku,

3)

są podatnikami podatku od towarów i usług,

4

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,

5)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa oraz składkami

na ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne,

upadłościowe, likwidacyjne lub układowe,

6)

nie zostało im cofnięte pozwolenie na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania

pochodzenia towarów, ze względu na naruszenie przez nich przepisów prawa, w okresie

ostatnich 3

§ 2.

W uzasadnionych gospodarczo wypadkach organ celny może udzielić pozwolenia, o którym

mowa w § 1, osobom niespełniającym warunku, o którym mowa w § 1 pkt 5.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

stosowania uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze rozporządzenia,

wyjaśnienia do reguł pochodzenia towarów, opierając się w szczególności na wyjaśnieniach

wynikających z postanowień Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia towarów, stanowiącego

załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu.

Wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego

oraz innych należności pobieranych przez organ celny, jak również stosowania środków

polityki handlowej.

§ 1.

Użyte w niniejszym dziale określenia oznaczają

1)

wytworzenie - wyhodowanie, wyprodukowanie, wydobycie,

2)

towary identyczne - towary wytworzone w tym samym kraju, będące takimi samymi pod

każdym względem, wtaczając cechy fizyczne i renomę, jaką posiadają; nieznaczne różnice

w wyglądzie zewnętrznym nie są przeszkodą do uznania towarów za identyczne, jeśli

odpowiadają one pod innym względem niniejszej definicji,

3)

towary podobne - towary wytworzone w tym samym kraju, które, nie będąc podobnymi pod

każdym względem, posiadają podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im pełnić

te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, znak towarowy

i renoma, jaką posiadają, są czynnikami, które należy uwzględniać przy ustalaniu podobieństwa

towarów,

4)

towary tego samego gatunku i rodzaju - towary zawierające się w grupie lub zakresie

towarów wytwarzanych przez jedną gałąź przemysłu lub branżę przemysłową i obejmujące

towary identyczne lub podobne,

5)

prowizja od zakupu - opłatę poniesioną przez kupującego na rzecz jego agenta za usługę

polegającą na reprezentowaniu go przy zakupie towarów, dla których ustalana jest wartość

celna.

§ 2.

Za osoby powiązane ze sobą uznaje się osoby, jeżeli

1)

jedna z osób jest urzędnikiem, dyrektorem lub członkiem organu zarządzającego bądź

kontrolnego drugiej lub

2)

są prawnie uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej, lub

3)

jedna z osób jest pracodawcą drugiej, lub

4)

jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio dysponuje prawami głosu lub udziałem w kapitale

zakładowym albo akcyjnym wynoszącym co najmniej 5% wszystkich praw głosu lub co najmniej

5% kapitału zakładowego albo akcyjnego drugiej osoby, lub

5)

jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą, lub

6)

znajdują się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą trzeciej osoby, lub

7)

wspólnie kontrolują, bezpośrednio lub pośrednio, trzecią osobę, lub

8)

są małżonkami, są spokrewnione lub spowinowacone do drugiego stopnia albo są związane

stosunkiem przysposobienia, lub

9)

jedna z nich w działalności gospodarczej jest wyłącznym dystrybutorem lub wyłącznym

koncesjonariuszem drugiej osoby, jeśli odpowiadają kryteriom, o których mowa w pkt

1-8.

§ 3.

Za towary identyczne lub towary podobne nie uznaje się towarów wytworzonych w oparciu

o wykonane na polskim obszarze celnym prace techniczno-inżynieryjne, rozwojowe, artystyczne,

projektowe oraz plany i szkice, w stosunku do których nie można dokonać korekty zgodnie

z art. 30 § 1 pkt 2 lit. d).

§ 4.

Jeżeli brak jest identycznych lub podobnych towarów wytwarzanych przez tę samą osobę,

która wytworzyła towary, dla których ustalana jest wartość celna, mogą być brane pod

uwagę towary wytwarzane przez inną osobę.

§ 1.

Wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona

lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o

ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31.

§ 2.

Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną towaru w wypadku, gdy

1)

istnieją ograniczenia w dysponowaniu lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne

niż ograniczenia, które

a)

są nakładane lub wymagane przez prawo,

b)

ograniczają obszar geograficzny, na którym towar może być odsprzedany,

c)

nie mają istotnego wpływu na wartość towaru, lub

2)

sprzedaż lub cena towaru są uzależnione od warunków lub spełnienia świadczeń, których

wartości nie można ustalić, lub

3)

jakakolwiek część dochodu z dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub późniejszego użytkowania

towarów przez nabywcę przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy, chyba że zgodnie

z art. 30 może zostać dokonana odpowiednia korekta, lub

4)

kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, chyba że wartość transakcyjna może być

zaakceptowana w celu ustalenia wartości celnej, zgodnie z § 3.

§ 3.

Przy ustalaniu, czy wartość transakcyjna jest do zaakceptowania do celów stosowania

§ 1, powiązanie ze sobą kupującego i sprzedawcy nie stanowi samo w sobie wystarczającej

podstawy do niezaakceptowania wartości transakcyjnej. Gdy okaże się to konieczne,

okoliczności dotyczące sprzedaży powinny zostać zbadane, a wartość transakcyjna powinna

być zaakceptowana, pod warunkiem że powiązanie nie wpłynęło na cenę. Jeżeli na podstawie

informacji uzyskanych od zgłaszającego lub powziętych w inny sposób organ celny ma

powody, aby uznać, że powiązanie wpłynęło na cenę, powody takie powinny być podane

zgłaszającemu i należy zapewnić mu możliwość ustosunkowania się do nich. Na żądanie

zgłaszającego informacja o takich powodach powinna być przedstawiona w formie pisemnej.

§ 4.

W wypadku transakcji między osobami powiązanymi wartość transakcyjna jest akceptowana,

a wartość celna towarów ustalana zgodnie z § 1, o ile zgłaszający udowodni, że taka

wartość jest zbliżona do jednej z występujących w tym samym lub zbliżonym czasie

1)

wartości transakcyjnej przy sprzedaży kupującemu, w żadnym konkretnym wypadku niepowiązanemu

ze sprzedawcą, identycznych lub podobnych towarów wprowadzonych na polski obszar celny,

2)

wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 27,

3)

wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 28.

§ 5.

Przy zastosowaniu kryteriów, o których mowa w § 4, należy uwzględnić różnice w poziomach

handlu (hurt, detal), różnice ilościowe, koszty wymienione w art. 30 oraz koszty ponoszone

przez sprzedawcę przy transakcjach, w których kupującym jest osoba z nim niepowiązana,

a koszty te nie występują przy transakcji między sprzedawcą a osobą z nim powiązaną.

§ 6.

Kryteria określone w § 4 mogą być stosowane tylko do celów porównawczych. Wartość

celna towaru nie może być ustalona w sposób zastępczy na podstawie § 4.

§ 7.

Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w § 1,

w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność

informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć

do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego.

§ 8.

Przed ustaleniem wartości celnej na podstawie art. 25-29 organ celny wyjaśnia zgłaszającemu,

na jego pisemny wniosek, przyczyny zastosowania § 7, wyznaczając termin na złożenie

wyjaśnień.

§ 9.

Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub

mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone

towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek

sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez

kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność może zostać

dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty bezpośrednio

lub pośrednio.

§ 10.

Podjęte przez kupującego udokumentowane działania dokonane na jego własny rachunek,

inne niż te, których doliczenie przewidziane jest w art. 30, nie są uznawane za pośrednią

płatność na rzecz sprzedawcy, nawet jeśli mogłyby być uznane za korzystne dla sprzedawcy

lub zostały podjęte na podstawie porozumienia ze sprzedawcą, a ich koszt nie będzie

doliczony do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej

przywiezionych towarów.

§ 1.

Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 23, ustala się ją

stosując w kolejności art. 25-28.

§ 2.

Kolejność stosowania art. 27 i art. 28 zostanie zmieniona na wniosek zgłaszającego.

§ 1.

Jeżeli wartość celna przywiezionych towarów nie może być ustalona na podstawie przepisów

art. 23, za wartość celną przyjmuje się wartość transakcyjną identycznych towarów

sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie

co towary, dla których ustalana jest wartość celna.

§ 2.

Dla ustalenia wartości, o której mowa w § 1, należy stosować wartość transakcyjną

identycznych towarów sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w tych

samych ilościach co towary, dla których ustalana jest wartość celna. W wypadku gdy

nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, należy przyjmować wartość transakcyjną identycznych

towarów sprzedawanych na innych poziomach handlu lub w innych ilościach, z niezbędnymi

poprawkami mającymi na celu uwzględnienie różnicy w poziomach handlu lub ilości, pod

warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedstawionych dowodów

określających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta

prowadzi do zwiększenia, czy też zmniejszenia wartości.

§ 3.

Jeżeli koszty, o których mowa w art. 30 § 1 pkt 5, są włączone do wartości transakcyjnej,

należy uwzględnić istotne różnice w takich kosztach między towarami, dla których ustalana

jest wartość celna, a towarami identycznymi, wynikające z różnic w odległościach i

rodzaju transportu.

§ 4.

Jeżeli stosując niniejszy artykuł stwierdzono więcej niż jedną wartość transakcyjną

towarów identycznych, do ustalenia wartości celnej towarów przywożonych należy przyjmować

wartość najniższą.

§ 1.

Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie przepisów

art. 23 i art. 25, za wartość celną przyjmuje się wartość transakcyjną podobnych towarów

sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie

co towary, dla których ustalana jest wartość celna.

§ 2.

Przepisy art. 25 § 2-4 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie przepisów

art. 23, art. 25 i art. 26, za wartość celną przyjmuje się cenę jednostkową towarów

przywożonych bądź identycznych lub podobnych sprzedanych na polskim obszarze celnym

w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary, dla których ustalana

jest wartość celna, w transakcjach sprzedaży między niepowiązanymi ze sobą osobami,

w tym samym lub zbliżonym czasie, nieprzekraczającym 90 dni od dnia przywozu towaru,

dla którego ustalana jest wartość celna, pomniejszoną o

1)

marżę zazwyczaj płaconą lub uzgodnioną do zapłacenia albo też narzut, jaki jest zazwyczaj

stosowany na polskim obszarze celnym, obejmujący zyski i wydatki związane ze sprzedażą

przywiezionych towarów tego samego gatunku i rodzaju,

2)

koszty transportu i ubezpieczenia oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane

z transportem, po przywozie towarów na polski obszar celny,

3

należności celne przywozowe i inne opłaty pobierane na polskim obszarze celnym z tytułu

przywozu lub sprzedaży towarów.

§ 2.

Jeżeli towary przywożone bądź identyczne lub podobne nie są przedmiotem sprzedaży

na polskim obszarze celnym w takim samym stanie i w tym samym lub zbliżonym czasie

co towary, dla których ustalana jest wartość celna, to na wniosek zgłaszającego wartość

celną ustala się na podstawie ceny jednostkowej przywiezionych towarów, po której

są one sprzedawane po dokonaniu ich przetworzenia, w największych zbiorczych ilościach,

w transakcjach sprzedaży między niepowiązanymi osobami, pomniejszonej o koszty przetworzenia

i koszty, o których mowa w § 1 pkt 1-3.

Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie przepisów

art. 23 i art. 25-27, za wartość celną przyjmuje się wartość kalkulowaną, która jest

sumą

1)

kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy

wytworzeniu przywożonych towarów,

2)

kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczonej w cenę sprzedaży

towarów tego samego gatunku lub rodzaju, jak te, dla których ustalana jest wartość

celna, wytworzonych przez producentów w kraju wywozu w celu przywozu takich towarów

na polski obszar celny,

3)

kosztów lub wartości, o których mowa w art. 30 § 1 pkt 5.

§ 1.

Jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 23 i art. 25-28,

jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem

odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami

1)

artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

2)

Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych

i Handlu z 1994 r.,

3)

przepisów niniejszego działu.

§ 2.

Wartość celna ustalana z zastosowaniem § 1 nie może być określana na podstawie

1)

ceny sprzedaży na polskim obszarze celnym towarów wytworzonych na tym obszarze,

2)

systemu polegającego na przyjmowaniu do ustalania wartości celnej wyższej z dwóch

alternatywnych wartości,

3)

ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu,

4)

kosztów produkcji innych niż wartość kalkulowana, która została ustalona dla identycznych

lub podobnych towarów na podstawie art. 28,

5)

cen, po których towary są sprzedawane w kraju wywozu z przeznaczeniem poza polski

obszar celny,

6)

minimalnych wartości celnych,

7)

arbitralnych bądź nieprawdziwych wartości.

§ 1.

W celu określania wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23, do ceny faktycznie

zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się

1)

poniesione przez kupującego, lecz nieujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej

za towary, koszty

a)

prowizji i pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu,

b)

pojemników, o ile na potrzeby celne są traktowane łącznie z towarem, którego wartość

celna jest ustalana,

c)

pakowania, zarówno w sensie materiałów, jak i robocizny,

2)

określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych

bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do

użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów, w zakresie, w jakim

taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej

a)

materiałów, komponentów, części i podobnych elementów, które stanowią część składową

lub przynależność przywiezionych towarów,

b)

narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych

towarów,

c)

materiałów zużytych przy produkcji przywiezionych towarów,

d)

prac techniczno-inżynieryjnych, rozwojowych, artystycznych i projektowych oraz planów

i szkiców wykonanych poza polskim obszarem celnym i niezbędnych do produkcji przywiezionych

towarów,

3)

honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których

ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak

i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie

faktycznie zapłaconej lub należnej,

4)

wartość jakiejkolwiek części dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub

wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy,

5)

koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i

manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu

polskiego.

§ 2.

Koszty dodane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej powinny być doliczane, z

zastosowaniem przepisów niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i

wymiernych danych.

§ 3.

Nie naruszając przepisów § 1 pkt 3

1)

opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów na polskim obszarze celnym nie

są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za te towary, przy ustalaniu

ich wartości celnej,

2)

płatności za prawo do dystrybucji lub odsprzedaży przywiezionych towarów, poniesione

przez kupującego, nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione

towary, jeżeli takie płatności nie stanowią warunku sprzedaży towarów.

Nie wlicza się do wartości celnej następujących kosztów, o ile można je wyodrębnić

z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej

1)

kosztów transportu przywożonych towarów, które to koszty zostały poniesione po przekroczeniu

granicy państwa lub po przybyciu do portu polskiego,

2)

należności za prace budowlane, instalacyjne, montażowe, obsługę lub pomoc techniczną,

wykonane po przywozie towarów, takich jak: zakłady przemysłowe, maszyny lub wyposażenie,

3

odsetek wynikających z umowy o finansowaniu zakupu przywiezionych towarów, zawartej

przez kupującego, niezależnie od tego, czy finansowanie zapewnione jest przez sprzedawcę,

czy też przez inną osobę, o ile umowa ta została zawarta w formie pisemnej, a kupujący,

o ile będzie to konieczne - udowodni, że

a)

towary zostały sprzedane po cenie zadeklarowanej jako faktycznie zapłaconej lub należnej,

b)

żądane oprocentowanie nie przekracza normalnie stosowanego oprocentowania dla tego

typu transakcji dokonywanych w tym czasie, w kraju, w którym dokonano operacji finansowej,

4)

opłat za prawo do kopiowania na polskim obszarze celnym towarów przywiezionych,

5)

prowizji od zakupu,

6)

należności celnych przywozowych lub innych opłat pobieranych na polskim obszarze celnym

z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów.

Przepisy niniejszego działu nie naruszają przepisów szczególnych dotyczących ustalania

wartości celnej towarów dopuszczanych do obrotu, które uprzednio otrzymały inne przeznaczenie

celne.

Na wniosek osoby uprawnionej do korzystania z procedury celnej wartość celna towarów

łatwo psujących się może być ustalona w inny sposób niż określony w art. 23-31, w

trybie określonym zgodnie z art. 32.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 30,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb ustalania wartości

celnej towarów. Wydając rozporządzenia. Rada Ministrów określi w szczególności uproszczony

tryb ustalania wartości celnej towarów łatwo psujących się.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może ogłosić, w drodze rozporządzenia,

wyjaśnienia dotyczące wartości celnej wydawane przez właściwe organy.

W celu ustalania wartości celnej minister właściwy do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia, sposób stosowania kursów walut obcych, ogłaszanych przez

Narodowy Bank Polski.

§ 1.

Towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi

celnemu. Towary te mogą podlegać kontroli celnej zgodnie z obowiązującymi przepisami.

§ 2.

Towary mogą być wprowadzone lub wyprowadzone z polskiego obszaru celnego przez otwarte

przejścia graniczne, a przez inne przejścia - tylko po wydaniu pozwolenia przez organ

celny.

§ 3.

Towary, o których mowa w § 1, pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to

niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w wypadku towarów niekrajowych - aż

do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony bądź gdy zostaną wprowadzone do

wolnego obszaru celnego albo zostaną powrotnie wywiezione bądź zniszczone zgodnie

z art. 186.

§ 1.

Osoba wprowadzająca towary na polski obszar celny jest zobowiązana do niezwłocznego

ich dostarczenia trasą określoną przez organ celny i zgodnie z jego instrukcjami (droga

celna) do

1)

granicznego urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny

lub

2)

wolnego obszaru celnego, jeżeli towary mają być wprowadzone bezpośrednio do niego

a)

drogą morską lub powietrzną,

b)

drogą lądową bez przejazdu przez inną część polskiego obszaru celnego, o ile wolny

obszar celny przylega do granicy lądowej państwa.

§ 2.

Każda osoba przejmująca odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu na

polski obszar celny, także w wyniku przeładunku, jest odpowiedzialna za wykonanie

obowiązków, o których mowa w§ 1.

§ 3.

Przepis § 1 pkt 1 nie wyłącza stosowania przepisów dotyczących ruchu turystycznego,

ruchu przygranicznego, obrotu pocztowego lub ruchu o mało istotnym znaczeniu ekonomicznym,

pod warunkiem że możliwości dozoru i kontroli celnej nie będą ograniczone.

§ 4.

Przepisów § 1-3 i art. 37, art. 39-50 oraz art. 52 i art. 53 nie stosuje się do towarów,

które czasowo opuściły polski obszar celny podczas transportu drogą morską lub powietrzną

pomiędzy dwoma miejscami znajdującymi się na tym obszarze, pod warunkiem że przewóz

został dokonany drogą bezpośrednią, rejsowym samolotem lub statkiem linii lotniczych

albo linii żeglugowych, bez postoju poza polskim obszarem celnym. Niniejszego przepisu

nie stosuje się do towarów wcześniej załadowanych w portach lub na lotniskach znajdujących

się poza polskim obszarem celnym.

§ 5.

Przepisów § 1 nie stosuje się do towarów przewożonych przez polskie morza terytorialne

lub przestrzeń powietrzną na pokładzie statków wodnych lub powietrznych, których miejscem

przeznaczenia nie jest port lub lotnisko usytuowane na polskim obszarze celnym.

§ 6

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć drogi celne oraz określić

zasady poruszania się i przemieszczania towarów po tych drogach, zabezpieczające przed

usunięciem towarów spod dozoru celnego.

§ 1.

Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej obowiązek,

o którym mowa w art. 36 § 1, nie może zostać wykonany, osoba zobowiązana do jego wykonania

lub inna osoba działająca w jej imieniu powinna bezzwłocznie poinformować organ celny

o tej sytuacji. Jeżeli nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie

spowodowały całkowitej utraty towarów, organ celny powinien zostać dokładnie poinformowany

o miejscu, gdzie się one znajdują.

§ 2.

Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej statek,

o którym mowa w art. 36 § 5, zmuszony jest do tymczasowego zawinięcia do portu lub

lądowania na polskim obszarze celnym, a obowiązek, o którym mowa w art. 36 § 1, nie

może zostać wykonany, osoba wprowadzająca statek na polski obszar celny lub osoba

działająca w jej imieniu powinna bezzwłocznie poinformować organ celny o tej sytuacji.

§ 3.

Organ celny określa środki, jakie należy podjąć, aby towary, o których mowa w § 1,

jak również towary znajdujące się na pokładzie statku w sytuacjach określonych w §

2 zostały dostarczone do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez

ten organ.

Jeżeli towary zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny lub zostały usunięte

spod dozoru celnego, organ celny podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania

ich sytuacji łącznie ze sprzedażą towarów.

Towary, które zgodnie z art. 36 § 1 pkt 1 zostały dostarczone do granicznego urzędu

celnego bądź miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny, powinny zostać przedstawione

organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez

osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba że

przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 1.

Po przedstawieniu towarów, a przed nadaniem tym towarom właściwego przeznaczenia celnego,

mogą one, za zgodą organu celnego, zostać zbadane.

§ 2.

Ryzyko i koszty badania, o którym mowa w § 1, nie obciążają organów celnych.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób, tryb i warunki badania towarów. Sposób i warunki badania towarów powinny umożliwić

zgłaszającemu wstępne zbadanie towaru w celu nadania właściwego przeznaczenia celnego.

§ 1.

Z zastrzeżeniem przepisu art. 43, towary przedstawione organowi celnemu powinny być

ujęte w deklaracji skróconej.

§ 2.

Deklaracja skrócona powinna zostać złożona wraz z przedstawieniem towarów. Organ celny

może wyrazić zgodę na późniejsze złożenie deklaracji, jednak nie później niż w pierwszym

dniu roboczym następującym po dniu przedstawienia towarów.

§ 1.

Deklaracja skrócona powinna być złożona na formularzu odpowiadającym wzorowi, o którym

mowa w § 3. Jednakże organ celny może zezwolić na wykorzystanie, w charakterze deklaracji

skróconej, każdego dokumentu urzędowego lub handlowego zawierającego dane niezbędne

do ustalenia tożsamości towarów.

§ 2.

Deklaracja skrócona powinna zostać złożona przez

1)

osobę, która wprowadziła towary na polski obszar celny, lub przez osobę, która przejęła

odpowiedzialność za towary po ich wprowadzeniu,

2)

osobę, w której imieniu działały osoby, o których mowa w pkt 1.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór deklaracji skróconej oraz dokumenty, które mogą być wykorzystane w charakterze

deklaracji skróconej.

Organ celny może odstąpić od wymogu składania deklaracji skróconej pod warunkiem,

że nie ogranicza to możliwości sprawowania dozoru celnego, jeżeli przed upływem terminu,

o którym mowa w art. 41 § 2, zostały spełnione formalności niezbędne do nadania towarom

przeznaczenia celnego.

§ 1.

Towary mogą być rozładowane lub przeładowane ze środków transportu wyłącznie za zgodą

organu celnego, w miejscach wyznaczonych lub uznanych przez ten organ. Jednakże w

wypadku bezpośredniego zagrożenia wymagającego natychmiastowego wyładunku wszystkich

towarów lub ich części, uzyskanie takiej zgody nie jest wymagane. O takim zdarzeniu

należy niezwłocznie poinformować organ celny.

§ 2.

Organ celny może w każdym czasie zażądać rozładowania i rozpakowania towarów w celu

ich zbadania, przeprowadzenia rewizji celnej, jak również zbadania środków transportu,

którymi są one przewożone.

Każda osoba, która po rozładunku posiada towary i zapewnia ich transport lub składowanie,

staje się odpowiedzialna za wykonanie obowiązku przedstawienia towarów w całości na

każde żądanie organu celnego.

Towary nie mogą zostać podjęte z miejsca ich złożenia bez zgody organu celnego.

Towary przedstawione organowi celnemu powinny otrzymać przeznaczenie celne dopuszczalne

dla tych towarów.

Zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom podatkowym, organom kontroli

skarbowej lub organom celnym regulują odrębne przepisy.

§ 1.

Każda osoba jest zobowiązana do dokonania czynności oraz dostarczenia organowi celnemu

dokumentów niezbędnych do nadania przeznaczenia celnego towarom objętym deklaracją

skróconą w terminie

1)

90 dni od daty złożenia deklaracji skróconej w wypadku towarów przewożonych drogą

morską,

2)

20 dni od daty złożenia deklaracji skróconej w wypadku towarów przewożonych drogą

inną niż morska.

§ 2.

W szczególnie uzasadnionych okolicznościach organ celny może przedłużyć terminy określone

w § 1, jednak nie więcej niż o

1)

30 dni w wypadku terminu, o którym mowa w § 1 pkt 1,

2)

7 dni w wypadku terminu, o którym mowa w § 1 pkt 2,

3

okres niezbędny do przeprowadzenia badań, w szczególności wynikających z przepisów

dotyczących ochrony zdrowia i życia ludzi lub zwierząt oraz ochrony roślin. Wniosek

w tej sprawie musi zostać złożony przed upływem terminów określonych w § 1.

§ 3

W wypadku zatrzymania towaru, o którym mowa w art. 57 § 2a, termin, o którym mowa

w § 1, przedłuża się o okres zatrzymania.

Towary przedstawione organowi celnemu nabywają status towarów składowanych czasowo,

aż do chwili nadania im przeznaczenia celnego (towary składowane czasowo).

§ 1

Towary składowane czasowo mogą znajdować się jedynie w magazynie celnym lub w innych

miejscach za zgodą organu celnego i na warunkach określonych przez ten organ.

§ 2.

Przewoźnicy, spedytorzy, zarządzający portami lub osoby prowadzące agencje celne są

obowiązani na żądanie organu celnego do prowadzenia magazynów celnych.

§ 3

W wypadkach innych, niż określone w § 2, magazyn celny może być prowadzony przez osoby

krajowe, po uzyskaniu przez nie pozwolenia organu celnego, z wyłączeniem jednak osób,

o których mowa w art. 3 § 1 pkt 11 lit. c).

§ 3a

Pozwolenie, o którym mowa w § 3, jest wydawane

1)

osobom, które spełniają następujące warunki

a)

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,

b)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa ani składkami na

ubezpieczenia społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne

lub upadłościowe, oraz

2)

gdy organ celny może zapewnić właściwy dozór i kontrolę magazynu celnego bez konieczności

stosowania środków i nakładów niewspółmiernych do zakresu wnioskowanej działalności.

§ 4.

W wypadku gdy nie można zapewnić prowadzenia magazynu celnego przez osoby określone

w § 2 i § 3, magazyn celny prowadzi organ celny.

§ 5.

Z wyłączeniem wypadków, o których mowa w art. 51, organ celny może zażądać od osoby

będącej w posiadaniu towarów złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia uiszczenia

kwoty wynikającej z długu celnego, który może powstać w wypadkach określonych w art.

211 lub art. 212.

§ 6.

Prowadzący magazyn celny jest obowiązany uzgodnić z właściwym organem celnym regulamin

prowadzenia magazynu celnego oraz zapewnić utrzymywanie magazynu w stanie umożliwiającym

prowadzenie kontroli celnej.

§ 7

Organ celny może cofnąć pozwolenie, o którym mowa w § 3, jeżeli

1)

prowadzący magazyn celny prowadzi działalność niezgodnie z przepisami prawa celnego,

otrzymanym pozwoleniem lub regulaminem funkcjonowania magazynu celnego,

2)

rozmiar prowadzonej działalności nie uzasadnia dalszego jego prowadzenia,

3)

po uzyskaniu pozwolenia w terminie 3 miesięcy nie podjęto działalności lub ją przerwano

na czas dłuższy niż 3 miesiące, bez powiadomienia organu celnego,

4)

został naruszony którykolwiek warunek określony w § 3a,

5)

osoba, która otrzymała pozwolenie, w istotny sposób naruszyła przepisy prawa.

§ 8

Organ celny cofa pozwolenie, o którym mowa w § 3, jeżeli z wnioskiem o cofnięcie występuje

osoba, która uzyskała pozwolenie.

Prowadzący magazyn celny jest obowiązany, na żądanie organu celnego, przyjąć do magazynu

towary podlegające kontroli celnej do czasu nadania im przeznaczenia celnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem

1)

art. 8 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 3 lat od dnia ogłoszenia,

2)

art. 9 ust. 4 pkt 1 i 4 i art. 10 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2002 r.

Towary składowane czasowo mogą podlegać jedynie takim czynnościom, jakie są niezbędne

do zapewnienia ich przechowania w niezmienionym stanie, bez zmiany ich wyglądu czy

parametrów technicznych. Art. 40 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Organ celny podejmuje niezwłocznie wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania

sytuacji towarów składowanych czasowo, nie wyłączając ich sprzedaży, w wypadku gdy

osoba nie dokonała czynności lub nie dostarczyła organowi celnemu dokumentów niezbędnych

do nadania przeznaczenia celnego w terminie, o którym mowa w art. 48.

§ 2.

Organ celny może, na ryzyko i koszt osoby będącej w posiadaniu towarów, zarządzić

ich przeniesienie w miejsce znajdujące się pod jego dozorem, do czasu, kiedy sytuacja

towarów zostanie uregulowana.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i warunki czasowego składowania towarów oraz tworzenia i prowadzenia magazynów

celnych.

Do towarów, które w chwili wprowadzania na polski obszar celny są już objęte procedurą

tranzytu, nie stosuje się przepisów art. 36, 37 oraz art. 39-53, z wyjątkiem art.

36 § 1 pkt 1.

Jeżeli towary niekrajowe objęte procedurą tranzytu osiągnęły miejsce przeznaczenia

na polskim obszarze celnym i zostały przedstawione organom celnym zgodnie z przepisami

regulującymi tranzyt, stosuje się przepisy art. 41-53.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

§ 1.

Towary, niezależnie od ich rodzaju, ilości, pochodzenia, miejsca wysyłki lub miejsca

przeznaczenia, mogą w każdym czasie, z zachowaniem określonych warunków, otrzymać

przeznaczenie celne dopuszczalne dla tych towarów.

§ 2

Przepis § 1 nie wyłącza stosowania umów międzynarodowych oraz zakazów lub ograniczeń

wynikających z odrębnych przepisów, a w szczególności dotyczących obyczajności, bezpieczeństwa

powszechnego, porządku publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi lub zwierząt, ochrony

środowiska i zasobów naturalnych, ochrony roślin, ochrony dóbr kultury oraz ochrony

własności intelektualnej, a także zakazów i ograniczeń ustanowionych ze względów polityki

handlowej lub interesu gospodarczego albo narodowego kraju.

§ 2a

Organ celny może z urzędu lub na wniosek osoby uprawnionej zatrzymać towary w wypadku

podejrzenia naruszenia przepisów dotyczących ochrony własności intelektualnej. Osobą

uprawnioną w rozumieniu niniejszego paragrafu jest właściciel praw z zakresu własności

intelektualnej lub osoba upoważniona do korzystania z tych praw.

§ 2b

Organ celny może uzależnić zatrzymanie towarów od złożenia zabezpieczenia na pokrycie

kosztów związanych z dozorem celnym tych towarów oraz na zabezpieczenie roszczeń osób,

których prawa zostały naruszone na skutek zatrzymania towarów.

§ 3

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb postępowania

organów celnych przy zatrzymywaniu towarów w wypadku podejrzenia naruszenia przepisów

dotyczących ochrony własności intelektualnej.

§ 1

Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują posiadania, rozpowszechniania

lub obrotu towarami, organ celny cofa natychmiast towar za granicę lub na polski obszar

celny, chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują jego przepadek

albo inny sposób postępowania.

§ 1a

Jeżeli cofnięcie towaru, o którym mowa w § 1, jest niemożliwe lub niedopuszczalne,

organ celny może nakazać zniszczenie towaru.

§ 1b

Jeżeli

1)

umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne, o których mowa w § 1, przewidują przepadek

towaru lub

2)

nakaz zniszczenia, o którym mowa w § 1a, nie może być wydany z powodu braku osoby

zobowiązanej w rozumieniu art. 36, lub

3)

zniszczenie towaru jest nieuzasadnione

- sąd, na wniosek organu celnego, orzeka o przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa.

§ 2.

Koszty cofnięcia towaru, sprzedaży, zniszczenia lub likwidacji w inny sposób ponoszą

solidarnie: osoba, która wprowadziła bądź wyprowadza towary, o których mowa w § 1,

osoba, która przejęta odpowiedzialność za przewóz tych towarów, bądź każda inna osoba,

w której posiadaniu towar się znajduje.

§ 1.

Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne uzależniają posiadanie, obrót lub

rozpowszechnianie towarów od spełnienia określonych wymogów, to przywóz lub wywóz

tych towarów może być dokonany pod warunkiem ich spełnienia. W wypadku niespełnienia

tych wymogów organ celny cofa towar za granicę lub na polski obszar celny, chyba że

umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują jego przepadek albo inny sposób

postępowania.

§ 2.

Jeżeli cofnięcie towaru, o którym mowa w § 1, jest niemożliwe lub niedopuszczalne,

organ celny może

1)

dokonać sprzedaży towaru osobie, która zapewnia spełnienie wymogów określonych w §

1 w terminie wyznaczonym przez organ celny albo gdy osoba ta zobowiąże się do dokonania

powrotnego wywozu towaru, albo

2)

nakazać zniszczenie towaru, w wypadku gdy dokonanie sprzedaży towaru będzie niemożliwe

lub znacznie utrudnione.

§ 3.

Jeżeli

1)

umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne, o których mowa w § 1, przewidują przepadek

towaru lub

2)

dokonanie sprzedaży towaru jest niemożliwe lub znacznie utrudnione, lub

3)

nakaz zniszczenia, o którym mowa w § 2 pkt 2, nie może być wydany z powodu braku osoby

zobowiązanej w rozumieniu art. 36, lub

4)

zniszczenie towaru jest nieuzasadnione

- sąd, na wniosek organu celnego, orzeka o przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa.

§ 4.

W wypadkach, o których mowa w § 1-3, stosuje się przepis art. 58 § 2.

§ 5.

Przepisów § 1-3 nie stosuje się do towarów niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia

lub środowiska naturalnego oraz łatwo psujących się. W takich wypadkach przepisy art.

58 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać zgłoszony do tej

procedury.

§ 2.

Towary krajowe zgłoszone do procedury wywozu, do procedury uszlachetniania biernego,

procedury tranzytu lub procedury składu celnego, od chwili przyjęcia zgłoszenia celnego,

aż do ich wyprowadzenia z polskiego obszaru celnego, ich zniszczenia lub do czasu

unieważnienia zgłoszenia celnego, podlegają dozorowi celnemu.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

urzędy celne, w których są dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego

w zależności od rodząju towarów lub procedur celnych, którymi mogą być obejmowane

towary.

§ 2.

Wraz ze sprawozdaniem z wykonania budżetu minister właściwy do spraw finansów publicznych

będzie zawiadamiał Sejm o wykonywaniu upoważnienia, o którym mowa w § 1.

§ 1.

Zgłoszenie celne dokonywane jest

1)

w formie pisemnej,

2)

z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych, jeżeli przewidują to

przepisy szczególne,

3)

w formie zgłoszenia ustnego lub innej czynności, jeżeli przewidują to przepisy szczególne

i o ile w sposób dostateczny została wyrażona wola objęcia towarów procedurą celną.

§ 2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wypadki, w których zgłoszenie celne może być dokonane w innej formie niż pisemna.

§ 1.

Zgłoszenie celne dotyczące towaru będącego przedmiotem przywozu lub wywozu niestanowiącego

działalności gospodarczej, dokonywane przez podróżnych, powinno być złożone najpóźniej

w chwili przystąpienia organu celnego do kontroli celnej.

§ 2.

Jeżeli żywe zwierzęta, owoce, rośliny w stanie świeżym lub materiały niebezpieczne

przywożone są z zamiarem objęcia ich procedurą celną, to zgłoszenie celne do tej procedury

powinno być dokonane w dniu dostarczenia towaru do miejsca, o którym mowa w art. 36

§ 1 pkt 1.

§ 1.

Zgłoszenie celne w formie pisemnej powinno zostać dokonane przez zgłaszającego na

właściwym formularzu, zgodnym ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną

procedurą celną. Zgłoszenie to powinno być podpisane i zawierać wszystkie elementy

niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.

§ 2.

Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie

jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.

§ 2a

Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela

jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych

zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów.

§ 3.

Jeżeli składane zgłoszenie celne nie odpowiada wymogom formalnym określonym w § 1

i § 2, organ celny odmawia jego przyjęcia, wskazując przyczyny odmowy w formie pisemnej.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne, wzory formularzy oraz dokumenty,

jakie należy do niego dołączyć. Rozporządzenie powinno precyzować wymogi dla różnych

form dokonywania zgłoszenia.

§ 1.

Organ celny przyjmuje niezwłocznie zgłoszenie celne, jeżeli

1)

zgłoszenie celne odpowiada wymogom określonym w art. 64,

2)

wraz ze zgłoszeniem celnym przedstawiono towar nim objęty, z zastrzeżeniem art. 80

§ 2.

§ 2.

Podstawę do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym stanowią

dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

§ 3.

Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa

1)

objęcie towaru procedurą celną,

2)

określenie kwoty wynikającej z długu celnego,

- chyba że w sprawie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu

celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego.

§ 4

Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony, wydaje decyzję lub

może z urzędu wydać decyzję, w której

1)

uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe,

2)

uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części

a)

rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego,

b)

określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego lub

c)

zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a) i b).

§ 4a

Wniosek, o którym mowa w § 4, powinien wskazywać, które elementy zawarte w zgłoszeniu

celnym są nieprawidłowe, zakres żądania wnioskodawcy oraz dowody uzasadniające to

żądanie.

§ 5.

Decyzja, o której mowa w § 4, nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia

przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 6.

Organ celny wydaje nakaz zapłaty długu celnego, który nie został uiszczony w całości

lub części po przyjęciu zgłoszenia celnego. Nakaz zapłaty stanowi podstawę do wystawienia

tytułu wykonawczego w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

§ 7

W wypadku, o którym mowa w § 4, organ celny nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania.

Za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 1.

Zgłoszenia celnego może dokonać osoba mogąca przedstawić organom celnym, bezpośrednio

lub przez przedstawiciela, towar, którego dotyczy zgłoszenie, jak również wszystkie

dokumenty, których przedstawienie jest niezbędne do objęcia towaru procedurą celną,

do której jest zgłaszany.

§ 2.

Jeżeli przyjęcie zgłoszenia celnego nakłada na osobę szczególne obowiązki, zgłoszenie

to powinno zostać dokonane przez tę osobę lub w jej imieniu.

§ 3.

Zgłaszającym może być jedynie osoba krajowa, chyba że zgłoszenie dotyczy procedury

tranzytu lub odprawy czasowej albo dokonywane jest sporadycznie, w sytuacjach uznanych

przez organ celny za uzasadnione.

§ 4.

Przepis § 3 nie stanowi przeszkody do stosowania, z zastrzeżeniem wzajemności, przepisów

umów międzynarodowych zawartych z innymi krajami.

§ 1.

Po przyjęciu zgłoszenia celnego przez organ celny zgłaszający może dokonać jego sprostowania.

§ 2.

Sprostowanie nie może spowodować objęcia zgłoszeniem celnym innej ilości, rodzaju

lub wartości celnej towarów niż pierwotnie zgłoszone.

§ 3.

Sprostowanie zgłoszenia celnego nie może być dokonane, jeżeli organ celny

1)

poinformował zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towarów,

2)

stwierdził nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym,

3)

zwolnił towary.

§ 1.

Jeżeli zgłaszający dostarczy dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury

celnej określonej w zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności

objęcie towaru procedurą celną nie jest już uzasadnione, organ celny, na wniosek zgłaszającego,

unieważni przyjęte zgłoszenie celne.

§ 2.

W wypadku gdy organ celny poinformował zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji

celnej, wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego może zostać uwzględniony jedynie

po dokonaniu tej rewizji.

§ 3

Po zwolnieniu towarów zgłoszenie celne nie może zostać unieważnione, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

§ 4

Unieważnienie zgłoszenia celnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania

karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

Datą właściwą do stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której dokonano

zgłoszenia towarów, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, chyba

że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 1.

Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może przystąpić do jego weryfikacji, polegającej

w szczególności na

1)

kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów; organ celny może zażądać

od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów w celu sprawdzenia prawidłowości

danych zawartych w zgłoszeniu,

2)

rewizji celnej towarów z możliwością pobrania próbek w celu przeprowadzenia ich dalszej

analizy lub dokładniejszej kontroli.

§ 2.

Jeżeli organ celny po weryfikacji uzna zgłoszenie celne za nieprawidłowe, stosuje

się art. 65 § 4 pkt 2.

§ 1

Dostarczenie towarów do miejsc, gdzie mają być poddane rewizji celnej oraz gdzie mogą

zostać pobrane próbki i gdzie dokonane zostaną inne czynności wymagane do przeprowadzenia

rewizji lub pobrania próbek, dokonywane jest przez zgłaszającego lub na jego odpowiedzialność.

Koszty związane z dostarczeniem towarów, w tym rozładunku i załadunku, ponosi zgłaszający.

§ 2.

Zgłaszający ma prawo do obecności przy rewizji celnej towarów, jak również przy pobieraniu

próbek. Organy celne mogą zażądać obecności zgłaszającego albo jego przedstawiciela

przy rewizji celnej lub przy pobieraniu próbek, w szczególności w celu udzielenia

pomocy tym organom przy przeprowadzaniu rewizji czy też przy pobieraniu próbek.

§ 3.

Pobranie próbek przez organ celny, dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie

pociąga za sobą odszkodowania ze strony organu celnego.

§ 4.

Jeżeli w wyniku wykonanych analiz i badań stwierdzono, że towar został zgłoszony nieprawidłowo,

koszty związane z przeprowadzeniem badań i analiz ponosi zgłaszający.

§ 1.

Jeżeli rewizji celnej poddano jedynie część towarów objętych zgłoszeniem celnym, wyniki

tej rewizji odnoszą się do całości towarów objętych zgłoszeniem. Jeżeli zgłaszający

uzna, że wyniki częściowej rewizji celnej towarów nie są reprezentatywne dla pozostałej

części zgłaszanych towarów, może do czasu zwolnienia towarów zwrócić się z wnioskiem

o przeprowadzenie dodatkowej rewizji. Art. 71 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli zgłoszenie celne obejmuje kilka pozycji towarowych, zgłoszeniem w rozumieniu

§ 1 jest każda odrębna pozycja klasyfikowana według kodu taryfy celnej tego zgłoszenia.

§ 1.

Wyniki przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego stanowią podstawę do zastosowania

procedury celnej, którą mają być objęte towary.

§ 2.

W wypadku nieprzeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia celnego, podstawą do zastosowania

procedury celnej są dane zawarte w zgłoszeniu.

§ 1.

Organ celny może podejmować czynności pozwalające na ustalenie lub zapewnienie tożsamości

towaru, jeżeli jest to niezbędne do przestrzegania warunków procedury celnej, do której

towar został zgłoszony. W szczególności może nakładać zamknięcia celne, żądać od zgłaszającego

opisów, rysunków, zdjęć fotograficznych lub dokonania innych niezbędnych czynności.

§ 2.

Zamknięcia celne umieszczone na towarach oraz na środkach transportu mogą zostać usunięte

lub zniszczone tylko przez organ celny albo za jego zgodą, chyba że w następstwie

niedających się przewidzieć okoliczności ich usunięcie lub zniszczenie okaże się niezbędne

do zapewnienia ochrony towarów lub środków transportu.

§ 1.

Z zastrzeżeniem art. 76, organ celny zwalnia towary z chwilą dokonania weryfikacji

zgłoszenia celnego lub jego przyjęcia bez weryfikacji, jeżeli spełnione zostaną warunki

objęcia towarów wskazaną procedurą i o ile towary te nie są przedmiotem ograniczeń

lub zakazów. Dotyczy to również sytuacji, gdy do przeprowadzenia weryfikacji dalsza

obecność towarów nie jest niezbędna.

§ 2.

Zwolnienie udzielane jest jednorazowo dla całości towarów objętych tym samym zgłoszeniem

celnym. Art. 72 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje powstanie długu celnego, towary, których

dotyczy to zgłoszenie, mogą zostać zwolnione jedynie w wypadku, gdy kwota wynikająca

z długu celnego została zapłacona lub zabezpieczona.

§ 2.

Z zastrzeżeniem § 3, przepisu § 1 nie stosuje się do procedury odprawy czasowej z

częściowym zwolnieniem od cła.

§ 3.

Jeżeli stosując przepisy właściwe dla procedury celnej, do której zostały zgłoszone

towary, organ celny zażąda złożenia zabezpieczenia, zwolnienie towarów może zostać

udzielone jedynie po złożeniu zabezpieczenia.

§ 1.

Organ celny podejmuje, z zastrzeżeniem art. 59, niezbędne działania, włącznie ze sprzedażą

towarów, w celu uregulowania sytuacji towarów, które

1)

nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że

a)

ich kontrola nie mogła zostać podjęta lub prowadzona w terminach ustalonych przez

organ celny z przyczyn zależnych od zgłaszającego,

b)

nie przedstawiono dokumentów, od których jest uzależnione objęcie towarów procedurą

celną,

c)

należności celne przywozowe lub celne wywozowe nie zostały uiszczone albo zabezpieczone

w wymaganych terminach,

d)

są przedmiotem zakazów i ograniczeń wynikających ze środków polityki handlowej,

2)

nie zostały podjęte w terminie 30 dni od dnia ich zwolnienia przez organ celny.

§ 2.

Jeżeli postępowanie, o którym mowa w § 1, nie doprowadziło do uregulowania sytuacji

towarów, sąd, na wniosek organu celnego, orzeka o przepadku towarów na rzecz Skarbu

Państwa.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wypadki, w których zgłoszenie celne może być unieważnione po zwolnieniu towarów, szczegółowy

tryb postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek

towarów, weryfikacji lub przy unieważnianiu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów.

Rozporządzenie powinno uwzględniać w szczególności

1)

sposób powiadomienia zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towarów,

wypadki, w których czynności rewizji celnej można ograniczyć do niektórych czynności,

oraz wypadki, kiedy powinna być przeprowadzona rewizja celna całości towarów,

2)

wypadki, w których organ celny pobiera próbki towarów, oraz sposób ich pobierania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

§ 1.

Organ celny może udzielić pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej (upraszczanie

czynności niezbędnych do objęcia towarów procedurą celną) osobom, które spełniają

następujące warunki

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) lub lit. b),

2

prowadzą działalność gospodarczą co najmniej od roku,

3)

są podatnikami podatku od towarów i usług,

4

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,

5)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa oraz składkami

na ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne,

upadłościowe, likwidacyjne lub układowe,

6

złożą w formie, o której mowa w art. 199 § 1 pkt 1 lub 2, zabezpieczenie generalne

należności celnych przywozowych lub celnych wywozowych, w związku ze stosowaniem procedury

celnej, w wysokości odpowiadającej zakresowi przewidywanej działalności,

7)

nie zostało im cofnięte pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej, ze względu

na naruszenie przez nich przepisów prawa, w okresie ostatnich 3

8)

przedłożą pozytywną opinię o sytuacji finansowej, wydaną przez bank prowadzący rachunek

rozliczeniowy.

§ 1a

Pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej może zostać udzielone agencji celnej,

jeżeli występuje jako przedstawiciel pośredni w danej procedurze celnej.

§ 1b

Pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej może zostać udzielone agencji celnej,

jeżeli występuje jako przedstawiciel bezpośredni w danej procedurze celnej w wypadkach

określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w § 4.

§ 2.

Organ celny cofa pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej w wypadku naruszenia

którejkolwiek z przestanek wymienionych w § 1.

§ 3.

Organ celny może cofnąć pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej, jeżeli osoba,

która otrzymała pozwolenie, w sposób istotny naruszyła przepisy prawa związane z przywozem

lub wywozem towarów.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

wypadki, w których może zostać wydane pozwolenie na stosowanie procedur uproszczonych

przez agencję celną, występującą jako przedstawiciel bezpośredni w danej procedurze.

Rozporządzenie powinno określać w szczególności warunki, jakie powinna spełniać agencja

celna, rodzaje towarów oraz procedury celne, w których agencja celna występuje jako

przedstawiciel bezpośredni.

§ 1.

Upraszczanie czynności niezbędnych do objęcia towarów procedurą celną następuje poprzez

1)

zgłoszenie celne uproszczone,

2)

złożenie dokumentów handlowych lub urzędowych z wnioskiem o objęcie towarów procedurą

celną,

3

wpisanie towarów do rejestrów prowadzonych przez osobę posiadającą pozwolenie na stosowanie

procedury uproszczonej.

§ 2.

W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, organ celny może zwolnić zgłaszającego z obowiązku

przedstawienia towarów w urzędzie celnym.

§ 3.

Zgłoszenie celne uproszczone, dokument handlowy lub urzędowy bądź wpis do rejestrów

powinny zawierać elementy niezbędne do identyfikacji towarów. Wpis do rejestrów powinien

wskazywać datę jego dokonania.

§ 4.

Zgłaszający zobowiązany jest do przedstawienia zgłoszenia celnego uzupełniającego,

mogącego mieć charakter całościowy, okresowy lub podsumowujący.

§ 5.

Zgłoszenie celne uzupełniające stanowi jeden niepodzielny akt ze zgłoszeniami celnymi

uproszczonymi, określonymi w § 1 pkt 1, 2 lub pkt 3. Nabiera ono mocy prawnej z dniem

przyjęcia zgłoszeń celnych uproszczonych. W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 wpisanie

do rejestrów ma tę samą moc prawną co przyjęcie zgłoszenia celnego, o którym mowa

w art. 64.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb postępowania przy upraszczaniu czynności niezbędnych do

objęcia towarów procedurą celną,

2)

rodzaje procedur celnych, w których stosuje się procedurę uproszczoną,

3)

rodzaje towarów, okresy rozliczeniowe oraz tryb składania zabezpieczenia przy stosowaniu

procedury uproszczonej.

4)

(skreślony).

§ 1.

Jeżeli zgłoszenia celnego dokonano w sposób określony w art. 62 § 1 pkt 2 lub pkt

3, przepisy art. 64-80 stosuje się odpowiednio.

§ 2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne, o którym mowa w § 1, oraz dokumenty,

jakie należy do niego dołączyć.

§ 1

Wprowadzenie na polski obszar celny lub wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego

towarów niepodlegających należnościom celnym przywozowym albo celnym wywozowym oraz

ograniczeniom przewidzianym w przepisach prawa, dokonane przez podróżnego przez przejście

odpowiednio oznaczone jako przeznaczone dla osób posiadających wyłącznie te towary,

traktuje się jako zgłoszenie celne tych towarów.

§ 2.

W wypadkach gdy towary, o których mowa w § 1, nie zostały poddane kontroli celnej,

uważa się, że towary te zostały dopuszczone do obrotu albo do wywozu poza polski obszar

celny.

§ 1.

Organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać

kontroli zgłoszenia celnego.

§ 2.

Po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych

w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące

operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych

operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą zostać przeprowadzone

u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio związanej z tymi

operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane.

Organ celny może również przystąpić do kontroli towarów, jeżeli istnieje jeszcze możliwość

ich okazania.

§ 3.

Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące

procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne

dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania

przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

Dopuszczenie do obrotu nadaje towarowi niekrajowemu status celny towaru krajowego

i następuje po spełnieniu wszystkich wymogów określonych prawem, w szczególności po

zastosowaniu przepisów dotyczących należności celnych przywozowych.

§ 1.

Należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej

w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

§ 2.

Jeżeli po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do obrotu, lecz przed dniem

zwolnienia towaru, nastąpiło obniżenie stawki celnej, na wniosek zgłaszającego, złożony

najpóźniej do dnia zwolnienia towaru, stosuje się niższą stawkę.

§ 3.

Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli towary nie mogły zostać zwolnione z przyczyn

leżących po stronie zgłaszającego.

Jeżeli przesyłka zawiera towary klasyfikowane do różnych kodów taryfy celnej i klasyfikacja

każdego z tych towarów zgodnie z ich kodem do celów dokonania zgłoszenia celnego pociągałaby

za sobą środki i nakłady niewspółmiernie wysokie w stosunku do wysokości należności

celnych przywozowych, organ celny może, na wniosek zgłaszającego, wyrazić zgodę, aby

należności celne przywozowe zostały pobrane od całej przesyłki, według kodu taryfy

celnej właściwego towarowi, który podlega najwyższym należnościom celnym przywozowym.

§ 1.

Towary dopuszczone do obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki celnej ze

względu na ich przeznaczenie albo podlegające zwolnieniu z należności celnych przywozowych

ze względu na przeznaczenie pozostają pod dozorem celnym.

§ 2

Dozór celny, o którym mowa w § 1, z zastrzeżeniem § 2a, trwa 2 lata od dnia dopuszczenia

do obrotu.

§ 2a

Dozór celny, o którym mowa w § 1, trwa do dnia, w którym

1)

towar zostanie wywieziony, zniszczony lub zużyty,

2)

upłynie termin wynikający z przepisu szczególnego, w którym miał być spełniony warunek

określonego przeznaczenia towaru,

3)

w związku ze zmianą przeznaczenia towaru zostały uiszczone wymagane należności celne

przywozowe.

§ 3.

Przepisy art. 93 i art. 96, wobec towarów określonych w § 1, stosuje się odpowiednio.

Towary dopuszczone do obrotu tracą status celny towarów krajowych, gdy cło za te towary

jest zwracane lub umarzane

1)

w wypadku, o którym mowa w art. 121 § 1 pkt 2,

2)

w wypadku, o którym mowa w art. 248,

3)

jeżeli zwrot lub umorzenie uwarunkowane jest wywozem towarów, powrotnym wywozem lub

otrzymaniem innego równoważnego przeznaczenia celnego,

4)

w wypadku, gdy zgłoszenie o dopuszczeniu do obrotu zostanie unieważnione.

§ 1.

Określenie „procedura zawieszająca” odnosi się, w wypadku towarów niekrajowych, do

następujących procedur

1)

tranzytu,

2)

składu celnego,

3)

uszlachetniania czynnego podlegającego systemowi zawieszeń,

4)

przetwarzania pod kontrolą celną,

5)

odprawy czasowej.

§ 2.

Określenie „gospodarcza procedura celna” odnosi się do następujących procedur

1)

składu celnego,

2)

uszlachetniania czynnego,

3)

przetwarzania pod kontrolą celną,

4)

odprawy czasowej,

5)

uszlachetniania biernego.

§ 3.

Użyte w niniejszym rozdziale określenia oznaczają

1)

towary przywożone - towary objęte procedurą zawieszającą, jak również towary, dla

których, w ramach uszlachetniania czynnego podlegającego systemowi ceł zwrotnych,

zostały spełnione formalności dopuszczenia do obrotu oraz formalności określone w

art. 131,

2)

towary w stanie niezmienionym - towary przywożone, które w ramach procedury uszlachetniania

czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną nie zostały poddane żadnym formom uszlachetniania

bądź przetwarzania.

§ 1.

Korzystanie z gospodarczej procedury celnej uzależnione jest od uzyskania pozwolenia

organu celnego.

§ 2.

Pozwolenie, o którym mowa w § 1, wydaje i cofa organ celny.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków i formularzy

stosowanych przy wydawaniu pozwoleń, dokumenty, które należy dołączyć do wniosku,

terminy składania wniosków oraz inne szczegółowe warunki udzielania pozwoleń.

§ 1.

Pozwolenie, o którym mowa w art. 90, wydawane jest z zachowaniem warunków dotyczących

określonej procedury celnej

1)

osobom, które udzielą gwarancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu procedury celnej,

oraz

2)

gdy organ celny może zapewnić właściwy dozór i kontrolę procedury bez konieczności

stosowania środków i nakładów niewspółmiernych do zakresu wnioskowanej działalności.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pozwoleń, o których mowa w art. 105.

§ 1.

Organ celny określa w pozwoleniu warunki oraz terminy stosowania danej procedury celnej.

§ 2.

Osoba posiadająca pozwolenie ma obowiązek informować organ celny o każdej zmianie,

która nastąpiła po wydaniu pozwolenia i mogła mieć wpływ na korzystanie z tego pozwolenia.

§ 1.

Objęcie towarów procedurą zawieszającą wymaga złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia

pokrycia kwoty wynikającej z długu celnego, mogącego powstać w stosunku do tych towarów,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wypadki, w których organ celny może

odstąpić od pobrania zabezpieczenia.

Procedura zawieszająca, z wyłączeniem procedury tranzytu, zostaje zakończona, gdy

towary objęte tą procedurą bądź produkty kompensacyjne lub przetworzone pod kontrolą

celną otrzymają inne przeznaczenie celne.

Organy celne podejmują wszelkie działania sprawdzające i wyjaśniające w celu uregulowania

sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zakończona zgodnie z określonymi

warunkami i terminami.

Prawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z gospodarczej procedury celnej

mogą, zgodnie z warunkami określonymi przez organ celny i za zgodą tego organu, zostać

przeniesione na inne osoby spełniające warunki wymagane do korzystania z tej procedury.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 44 ust.

2 i art. 49 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

§ 1.

Procedura tranzytu pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego

się na polskim obszarze celnym

1)

towarów niekrajowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym

i środkom polityki handlowej, jeśli przemieszczanie towarów ma się zakończyć poza

polskim obszarem celnym, lub

2)

towarów niekrajowych, jeśli przemieszczanie towarów ma się zakończyć na polskim obszarze

celnym; art. 57 § 2 stosuje się odpowiednio, lub

3)

towarów krajowych w wypadkach określonych w przepisach szczególnych.

§ 2.

Towary, o których mowa w § 1, mogą być objęte procedurą tranzytu nie dłużej niż 14

dni, niezależnie od tego, ile razy towar był objęty tą procedurą, chyba że umowy międzynarodowe

stanowią inaczej.

§ 3.

Przemieszczanie, o którym mowa w § 1, odbywa się w szczególności z zastosowaniem

1)

dokumentów określonych przepisami prawa celnego,

2)

karnetu TIR, jeżeli

a)

rozpoczęło się lub ma się zakończyć poza polskim obszarem celnym lub

b)

dotyczy przesyłek towarów, które mają zostać wyładowane na polskim obszarze celnym

i które są przewożone wraz z towarami przeznaczonymi do wyładowania poza polskim obszarem

celnym,

3)

karnetu ATA używanego jako dokument tranzytowy.

§ 4.

W wypadku wprowadzenia na polski obszar celny towarów, o których mowa w § 1 pkt 2,

organ celny może z urzędu, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, uwzględniając interes

osoby zobowiązanej, objąć towar procedurą tranzytu.

§ 5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i warunki procedury tranzytu, wzory wniosków o objęcie towaru procedurą tranzytu

oraz dokumenty, na podstawie których może nastąpić objęcie towaru tą procedurą.

Procedura tranzytu zostaje zakończona, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną

przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Główny zobowiązany to osoba, która sama lub za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela,

przez zgłoszenie celne, wyraziła wolę wykonania obowiązków przewidzianych procedurą

tranzytu.

§ 2.

Główny zobowiązany powinien złożyć zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia

kwoty wynikającej z długu celnego i innych należności mogących powstać w związku z

przywozem lub wywozem towaru, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 3.

Organ celny może odstąpić od pobrania zabezpieczenia w wypadku

1)

przewozów morskich, rzecznych i powietrznych,

2)

przesyłania towarów rurociągami i innymi stałymi liniami przesyłowymi,

3)

przewozów dokonywanych przez przedsiębiorstwa kolejowe.

§ 1.

Organ celny może, z zastrzeżeniem § 3, zwolnić z obowiązku złożenia zabezpieczenia,

przy przewozie towarów w ramach procedury tranzytu, osoby spełniające warunki określone

w § 2.

§ 2.

Zwolnienie określone w § 1 wydawane jest w formie pozwolenia jedynie osobom spełniającym

następujące wymogi

1)

mają swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju,

2

korzystają z procedury tranzytu co najmniej od roku,

3)

znajdują się w sytuacji finansowej zapewniającej wywiązanie się z zobowiązań mogących

powstać wobec organu celnego,

4)

nie popełniły żadnego naruszenia przepisów prawa celnego ani przepisów podatkowych,

5)

podpisały, na odpowiednim formularzu, zobowiązanie do zapłacenia, na pierwsze pisemne

żądanie organu celnego, kwoty należnej z tytułu dokonywania przewozów towarów objętych

procedurą tranzytu.

§ 3.

Zwolnienia od złożenia zabezpieczenia nie udziela się, jeżeli procedurą tranzytu objęte

są towary, których

1)

całkowita wartość przekracza określoną kwotę lub

2)

przywóz związany jest ze zwiększonym ryzykiem, przy uwzględnieniu wysokości należności

celnych przywozowych i innych obciążeń, którym towary te mogą podlegać.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania i cofania

pozwoleń, o których mowa w § 2, szczegółowe wymogi, które powinna spełniać osoba ubiegająca

się o wydanie pozwolenia, wysokość kwoty oraz wykaz towarów, o których mowa w § 3.

§ 1.

Osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu jest główny zobowiązany.

§ 1a

Głównym zobowiązanym może być także agencja celna.

§ 2.

Główny zobowiązany powinien

1)

przedstawić w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym

towary w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny

w celu zapewnienia tożsamości towaru,

2)

przestrzegać przepisów procedury tranzytu.

§ 3

Niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego, każda osoba przewożąca towar lub

przyjmująca go, jeśli wie o tym, że jest on objęty procedurą tranzytu, jest również

zobowiązana do przedstawienia tego towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, z zachowaniem

wymogów, o których mowa w § 2.

§ 4.

(skreślony).

§ 1.

Procedura składu celnego pozwala na składowanie w składzie celnym

1)

towarów niekrajowych, które w czasie tego składowania nie podlegają cłu ani ograniczeniom

i zakazom określonym w przepisach odrębnych, z wyjątkiem ograniczeń i zakazów stosowanych

do ochrony porządku lub bezpieczeństwa publicznego, obyczajności, higieny lub zdrowia

ludzi, zwierząt i roślin oraz ochrony środowiska,

2

towarów krajowych, w wypadkach określonych w przepisach szczególnych.

§ 2.

Składem celnym jest miejsce określone w pozwoleniu wydanym przez organ celny, podlegające

dozorowi celnemu i kontroli celnej, w którym towary mogą być składowane zgodnie z

ustalonymi warunkami.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wypadki, w których towary mogą

być objęte procedurą składu celnego bez ich złożenia w składzie celnym.

§ 1.

Skład celny może być składem celnym publicznym lub składem celnym prywatnym.

§ 2.

Składem celnym publicznym jest skład celny, z którego może korzystać każda osoba krajowa

w celu składowania towarów.

§ 3.

Składem celnym prywatnym jest skład celny przeznaczony do składowania przez prowadzącego

skład celny towarów przeznaczonych wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez niego działalności

gospodarczej.

§ 1.

Prowadzącym skład celny może być wyłącznie osoba posiadająca pozwolenie na prowadzenie

składu celnego.

§ 2.

Korzystającym ze składu celnego jest osoba, na której rzecz dokonano zgłoszenia do

procedury składu celnego, lub osoba, na którą przeniesiono prawa i obowiązki korzystającego

ze składu celnego.

§ 1.

Prowadzenie składu celnego uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organu celnego.

§ 2.

Pozwolenie, o którym mowa w § 1, wydaje i cofa Prezes Głównego Urzędu Ceł.

§ 3.

Osoba, która zamierza prowadzić skład celny, składa pisemny wniosek.

§ 4.

Pozwolenie określa warunki prowadzenia składu celnego.

§ 5.

Pozwolenie na prowadzenie składu celnego udzielane jest tylko osobom, które spełniają

następujące warunki

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) i lit. b),

2

prowadzą działalność gospodarczą co najmniej od roku,

3)

są podatnikami podatku od towarów i usług.

4

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,

5)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa ani składkami na

ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne,

upadłościowe, likwidacyjne lub układowe,

6

złożą w formie, o której mowa w art. 199 § 1 pkt 1 lub 2, zabezpieczenie generalne

należności celnych przywozowych lub celnych wywozowych, w związku ze stosowaniem procedury,

w wysokości odpowiadającej zakresowi przewidywanej działalności,

7)

nie zostało im cofnięte pozwolenie na prowadzenie składu celnego, ze względu na naruszenie

przepisów prawa, w okresie ostatnich 3

8)

przedłożą pozytywną opinię o sytuacji finansowej, wydaną przez bank prowadzący rachunek

rozliczeniowy.

§ 6.

(skreślony).

§ 7.

Rozpoczęcie działalności składu celnego wymaga uprzedniego zatwierdzenia przez właściwy

organ celny regulaminu funkcjonowania tego składu, sporządzonego przez prowadzącego

skład celny.

§ 8

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb i warunki udzielania oraz cofania pozwoleń na prowadzenie składu

celnego,

2)

warunki tworzenia i funkcjonowania składów celnych oraz szczegółowe warunki stosowania

procedury składu celnego.

§ 9

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie pozwolenia

na prowadzenie składu celnego, dokumenty, które należy do niego dołączyć, oraz wzór

pozwolenia na prowadzenie składu celnego.

§ 1.

Prezes Głównego Urzędu Ceł

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł

1)

z wnioskiem o cofnięcie występuje prowadzący skład celny,

2)

po uzyskaniu pozwolenia w terminie 3 miesięcy nie podjęto działalności lub ją przerwano

na czas dłuższy niż 3 miesiące, bez powiadomienia organu celnego,

3)

prowadzący skład celny prowadzi działalność niezgodnie z przepisami prawa celnego,

otrzymanym pozwoleniem lub regulaminem funkcjonowania składu celnego,

4

zostaje naruszony którykolwiek warunek określony w art. 105 § 5.

§ 3.

Prezes Głównego Urzędu Ceł

Z zastrzeżeniem art. 108, prowadzący skład celny odpowiedzialny jest za

1)

zapewnienie, aby towary złożone w składzie celnym nie zostały usunięte spod dozoru

celnego,

2)

wykonywanie obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składu

celnego,

3)

przestrzeganie warunków określonych w pozwoleniu i regulaminie funkcjonowania składu

celnego.

Pozwolenie na prowadzenie składu celnego publicznego może określać, że odpowiedzialność,

o której mowa w art. 107 pkt 1 i 2, ponosi jedynie korzystający ze składu.

§ 1

Korzystający ze składu celnego jest odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków wynikających

z objęcia towarów procedurą składu celnego oraz jest zobowiązany do złożenia zabezpieczenia

w celu zagwarantowania pokrycia długu celnego mogącego powstać w związku z objęciem

towaru procedurą składu celnego.

§ 2

Za zgodą organu celnego zabezpieczenie generalne złożone jako warunek wydania pozwolenia

na prowadzenie składu celnego może być wykorzystywane jako zabezpieczenie, o którym

mowa w § 1.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może wydać pozwolenie na przeniesienie na inną osobę praw

i obowiązków prowadzącego skład celny, jeżeli osoba ta spełnia warunki do uzyskania

pozwolenia.

Organ celny może zażądać od prowadzącego skład celny złożenia zabezpieczenia dotyczącego

odpowiedzialności określonej w art. 107.

Osoba wyznaczona lub zaakceptowana przez organ celny jest zobowiązana do prowadzenia,

w sposób określony przez ten organ, ewidencji towarowej dotyczącej wszystkich towarów

objętych procedurą składu celnego.

Towary objęte procedurą składu celnego, z chwilą ich wprowadzenia do składu celnego,

powinny zostać ujęte w ewidencji towarowej, o której mowa w art. 112.

§ 1.

W uzasadnionych gospodarczo wypadkach i o ile nie ogranicza to możliwości sprawowania

dozoru celnego, organ celny może wydać pozwolenie, by

1

towary krajowe inne niż określone w art. 102 § 1 pkt 2 były wprowadzone do składu

celnego,

2)

towary niekrajowe zostały poddane w pomieszczeniach składu celnego procesom uszlachetniania,

w ramach procedury uszlachetniania czynnego, zgodnie z warunkami tej procedury,

3)

towary niekrajowe zostały poddane w pomieszczeniach składu celnego procesom przetworzenia

pod kontrolą celną, zgodnie z warunkami tej procedury.

§ 2.

W wypadkach określonych w § 1 towary nie są objęte procedurą składu celnego.

§ 3.

Organ celny może zażądać, aby towary określone w § 1 zostały ujęte w ewidencji towarowej,

o której mowa w art. 112.

Składowanie towarów objętych procedurą składu celnego nie jest ograniczone w czasie.

W wyjątkowych wypadkach organ celny może wyznaczyć termin, przed którego upływem korzystający

ze składu celnego powinien nadać towarom inne przeznaczenie celne.

§ 1.

Towary przywożone mogą być poddane zwyczajowym czynnościom mającym na celu zapewnienie

ich utrzymania w niezmienionym stanie, poprawienie ich wyglądu, jakości handlowej

lub przygotowanie ich do dystrybucji bądź odsprzedaży.

§ 2.

Dokonanie czynności, o których mowa w § 1, jest uzależnione od uprzedniego uzyskania

pozwolenia organu celnego.

§ 3.

Pozwolenie ustala warunki dokonania tych czynności.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, czynności, o których mowa

w § 1, uwzględniając w szczególności rodzaj towarów oraz cel i warunki ich składowania.

§ 1.

W uzasadnionych gospodarczo wypadkach towary objęte procedurą składu celnego mogą

zostać czasowo wyprowadzone ze składu celnego.

§ 2.

Wyprowadzenie, o którym mowa w § 1, może nastąpić jedynie po uprzednim uzyskaniu od

organu celnego pozwolenia określającego warunki, na jakich to wyprowadzenie może nastąpić.

§ 3.

Towary czasowo wyprowadzone ze składu celnego mogą zostać poddane czynnościom, o których

mowa w art. 116 § 1. Przepis art. 116 § 2 i § 3 stosuje się odpowiednio.

Organ celny może wydać pozwolenie na przemieszczenie towarów objętych procedurą składu

celnego do innego składu celnego.

§ 1.

Jeżeli w stosunku do towarów przywożonych, objętych procedurą składu celnego, powstanie

dług celny, a wartość celna tych towarów została ustalona w oparciu o cenę faktycznie

zapłaconą lub należną wraz z zawartymi w niej kosztami składowania i utrzymania w

stanie niezmienionym towarów, gdy były objęte procedurą składu celnego, to koszty

te odlicza się od wartości celnej, o ile są oddzielnie wyodrębnione z ceny faktycznie

zapłaconej lub należnej za towar.

§ 2.

Jeżeli towary przywożone objęte procedurą składu celnego zostały poddane zwyczajowym

czynnościom, o których mowa w art. 116 § 1, to na wniosek zgłaszającego przy ustalaniu

kwoty cła uwzględnia się rodzaj, wartość celną oraz ilość towaru, jak gdyby towary

te nie były poddane tym czynnościom.

§ 3.

Jeżeli towary przywożone objęte procedurą składu celnego są, na podstawie art. 80,

dopuszczone do obrotu bez przedstawiania ich organom celnym i przed złożeniem odpowiedniego

zgłoszenia, a elementy kalkulacyjne dotyczące tych towarów zostały określone lub przyjęte

w chwili objęcia towarów procedurą składu celnego, uznaje się, że elementy te należy

uwzględnić przy stosowaniu art. 222. Towary te podlegają kontroli, o której mowa w

art. 83.

Wartość celna towaru zgłaszanego do procedury dopuszczenia do obrotu, który to towar

wcześniej był objęty procedurą składu celnego, może zostać obniżona w stosunku do

wartości tego towaru z dnia objęcia procedurą składu celnego jedynie w szczególnie

uzasadnionych wypadkach.

§ 1.

Z zastrzeżeniem art. 122, procedura uszlachetniania czynnego pozwala na poddanie na

polskim obszarze celnym jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania

1)

towarów niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu poza polski obszar celny

w postaci produktów kompensacyjnych, bez obciążania tych towarów cłem lub stosowania

wobec nich środków polityki handlowej, lub

2)

towarów dopuszczonych do obrotu ze zwrotem lub umorzeniem cła należnego do zapłacenia

za takie towary, jeżeli zostaną one wywiezione poza polski obszar celny w postaci

produktów kompensacyjnych.

§ 2.

W procedurze uszlachetniania czynnego wymienione określenia oznaczają

1)

system zawieszeń - procedurę uszlachetniania czynnego w formie przewidzianej w § 1

pkt 1,

2)

system ceł zwrotnych - procedurę uszlachetniania czynnego w formie przewidzianej w

§ 1 pkt 2,

3)

procesy uszlachetniania

a)

obróbkę towarów, w tym składanie, montaż lub instalowanie ich w innych towarach,

b)

przetwarzanie towarów,

c)

naprawę towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie,

d)

wykorzystywanie niektórych towarów niewcho-dzących w skład produktów kompensacyjnych,

ale umożliwiających lub ułatwiających ich produkcję, jeżeli towary te są całkowicie

lub częściowo zużyte w tym procesie, z wyłączeniem narzędzi, urządzeń i wyposażenia,

4)

produkty kompensacyjne - wszelkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania,

w tym resztki i odpady,

5)

towary ekwiwalentne - towary krajowe, które są wykorzystywane w miejsce towarów przywożonych

do wytwarzania produktów kompensacyjnych,

6

współczynnik produktywności - ilość lub procent produktów kompensacyjnych uzyskanych

w wyniku uszlachetnienia w stosunku do określonej ilości towarów przywożonych.

§ 1.

Organ celny może wydać pozwolenie na

1)

wytwarzanie produktów kompensacyjnych z towarów ekwiwalentnych,

2)

wywóz poza polski obszar celny produktów kompensacyjnych wytwarzanych z towarów ekwiwalentnych,

przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia,

- pod warunkiem, że towary ekwiwalentne są tej samej jakości i mają te same cechy

charakterystyczne co towary przywożone do uszlachetnienia.

§ 2.

W szczególnych wypadkach i za zgodą organu celnego mogą zostać dopuszczone towary

ekwiwalentne o wyższym stopniu przetworzenia niż towary przywożone.

§ 3.

W wypadkach, o których mowa w § 1 i § 2, towary przywożone są traktowane jako towary

ekwiwalentne, a te ostatnie są traktowane jako towary przywożone.

§ 4.

Jeżeli produkty kompensacyjne, w wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, podlegają należnościom

celnym wywozowym, a nie zostały wywiezione lub powrotnie wywiezione w ramach procedury

uszlachetniania czynnego, osoba posiadająca pozwolenie powinna złożyć zabezpieczenie

w celu zagwarantowania uiszczenia tych należności w razie nieprzywiezienia w terminie

towarów do uszlachetnienia.

Pozwolenie na uszlachetnianie czynne może być wydane na wniosek osoby, która dokonuje

procesu uszlachetniania lub która organizuje ten proces.

§ 1

Pozwolenie na uszlachetnianie czynne udzielane jest jedynie

1)

osobom krajowym; pozwolenie na dokonanie przywozu niemającego charakteru zarobkowego

może być udzielone również osobom mającym miejsce zamieszkania za granicą,

2)

gdy można będzie stwierdzić, że towary przywożone wejdą w skład produktów kompensacyjnych,

nie naruszając przepisów dotyczących wykorzystywania towarów określonych w art. 121

§ 2 pkt 3 lit. d) lub art. 122, o ile możliwe będzie stwierdzenie, że warunki wymagane

wobec towarów ekwiwalentnych będą spełnione.

§ 2

Organ celny może odmówić udzielenia pozwolenia, jeżeli procedura nie przyczynia się

do stworzenia korzystnych warunków dla wywozu lub powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych

oraz jeżeli udzielenie pozwolenia narusza w sposób istotny interesy producentów krajowych

(warunki ekonomiczne).

§ 1.

Organ celny wyznacza termin, w którym produkty kompensacyjne powinny zostać wywiezione

lub powrotnie wywiezione bądź otrzymać inne przeznaczenie celne. Termin wyznaczany

jest przy uwzględnieniu czasu niezbędnego na przeprowadzenie czynności związanych

z uszlachetnieniem i zbytem produktów kompensacyjnych.

§ 2.

Termin, o którym mowa w § 1, biegnie od dnia, w którym towary niekrajowe zostały objęte

procedurą uszlachetniania czynnego. Organ celny może wydać pozwolenie na przedłużenie

terminu na podstawie odpowiednio umotywowanego wniosku osoby posiadającej pozwolenie.

§ 2a

Organ celny może wydać pozwolenie, aby termin, o którym mowa w § 1, rozpoczynający

swój bieg w danym

1)

miesiącu kalendarzowym - upływał ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym

upływa termin odnoszący się do ostatniego objęcia procedurą uszlachetniania czynnego

dokonanego w danym miesiącu (zestawienie miesięczne),

2)

kwartale - upływał ostatniego dnia kwartału, w którym upływa termin odnoszący się

do ostatniego objęcia procedurą uszlachetniania czynnego dokonanego w danym kwartale

(zestawienie kwartalne).

§ 3.

W wypadku zastosowania art. 122 § 1 pkt 2 organ celny wyznacza termin, w ciągu którego

towary niekrajowe powinny zostać zgłoszone do procedury uszlachetniania czynnego.

Termin ten biegnie od dnia przyjęcia zgłoszenia do wywozu produktów kompensacyjnych

uzyskanych z odpowiednich towarów ekwiwalentnych. Towary, które zostaną przywiezione

po upływie terminu, nie są traktowane jako towary ekwiwalentne w rozumieniu art. 122

§ 3.

§ 4.

(skreślony).

Organ celny zatwierdza współczynnik produktywności; może również określić sposób jego

wyznaczania. Współczynnik produktywności określa się, uwzględniając okoliczności,

w jakich proces uszlachetniania jest lub ma być prowadzony.

§ 1.

Organ celny może, z zastrzeżeniem § 3, zwolnić z obowiązku złożenia zabezpieczenia

przy korzystaniu z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń.

§ 2.

Zwolnienie określone w § 1 wydawane jest w formie pozwolenia osobom spełniającym następujące

wymogi

1)

mają swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju,

2)

korzystają z procedury uszlachetniania czynnego od co najmniej roku,

3)

ich sytuacja finansowa i posiadany majątek zapewniają wywiązanie się z zobowiązań

mogących powstać wobec organu celnego,

4)

nie naruszyły w sposób istotny przepisów prawa celnego lub przepisów podatkowych,

5)

podpisały, na odpowiednim formularzu, zobowiązanie do zapłacenia, na pierwsze pisemne

żądanie organu celnego, kwoty należnej z tytułu przywozu towarów objętych procedurą

uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń.

§ 3.

Zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia nie udziela się, jeżeli procedurą uszlachetniania

czynnego w systemie zawieszeń objęte są towary, których przywóz związany jest ze zwiększonym

ryzykiem, przy uwzględnieniu wysokości należności celnych przywozowych i innych obciążeń,

którym towary te mogą podlegać.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania i cofania

pozwoleń, o których mowa w § 2, szczegółowe wymogi, które powinna spełniać osoba ubiegająca

się o wydanie pozwolenia, oraz wykaz towarów, o których mowa w § 3.

§ 1.

W razie powstania długu celnego, jego wysokość określa się na podstawie elementów

kalkulacyjnych właściwych dla towarów przywożonych w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego

tych towarów do procedury uszlachetniania czynnego, z zastrzeżeniem art. 128.

§ 2.

Jeżeli w chwili, o której mowa w § 1, towary przywożone spełniają warunki do korzystania

z preferencyjnych, obniżonych lub zawieszonych stawek celnych bądź stawek obniżonych

w ramach kontyngentów taryfowych lub plafonów taryfowych, będą one mogły korzystać

z takich stawek tylko wówczas, gdy stawki te obowiązują w dniu przyjęcia zgłoszenia

o dopuszczenie do obrotu wobec identycznych towarów.

§ 1.

Produkty kompensacyjne znajdujące się w wykazie, o którym mowa w § 6, podlegają właściwym

dla nich należnościom celnym przywozowym, gdy zostaną dopuszczone do obrotu w ilościach

proporcjonalnych do wywiezionej części produktów kompensacyjnych nieznajdujących się

w tym wykazie; osoba posiadająca pozwolenie może wnioskować o naliczenie należności

za te produkty zgodnie z warunkami określonymi w art. 127.

§ 2.

Produkty kompensacyjne, które zostały objęte procedurą zawieszającą lub wprowadzone

do wolnego obszaru celnego, podlegają należnościom celnym przywozowym, obliczanym

zgodnie z przepisami dotyczącymi właściwej procedury zawieszającej lub wolnego obszaru

celnego, przy czym kwota należności celnych przywozowych nie może być niższa od kwoty

naliczonej zgodnie z art. 127, chyba że produkty kompensacyjne objęte zostały procedurą

przetwarzania pod kontrolą celną; osoba zainteresowana może wnioskować o naliczenie

należności zgodnie z warunkami określonymi w art. 127.

§ 3.

Produkty kompensacyjne mogą podlegać przepisom dotyczącym sposobu obliczania należności

celnych przywozowych w ramach procedury przetwarzania pod kontrolą celną, o ile towary

przywożone mogą być objęte tą procedurą.

§ 4.

Produkty kompensacyjne będą korzystać z preferencji taryfowych ze względu na ich przeznaczenie,

o ile w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu obowiązują przepisy przewidujące

preferencyjne traktowanie identycznych towarów.

§ 5.

Produkty kompensacyjne będą zwolnione od cła, o ile w chwili przyjęcia zgłoszenia

o dopuszczenie do obrotu obowiązują przepisy przewidujące zwolnienie od cła identycznych

towarów.

§ 6

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów kompensacyjnych

oraz wykaz procesów uszlachetniania, do obliczania należności celnych przywozowych

właściwych dla tych produktów.

§ 1.

Po uzyskaniu pozwolenia wydanego zgodnie z warunkami określonymi w przepisach dotyczących

uszlachetniania biernego, niektóre lub wszystkie produkty kompensacyjne lub towary

w stanie niezmienionym mogą zostać wywiezione poza polski obszar celny w celu poddania

ich uzupełniającym procesom uszlachetniania.

§ 2.

W wypadku powstania długu celnego w stosunku do towarów powrotnie przywożonych, nałożone

zostaną

1)

należności celne przywozowe na produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym,

o których mowa w § 1, obliczone zgodnie z art. 127 lub art. 128, oraz

2)

należności celne przywozowe na produkty powrotnie przywożone po ich uszlachetnieniu

poza polskim obszarem celnym, których kwota zostanie obliczona na podstawie przepisów

dotyczących procedury uszlachetniania biernego, na tych samych warunkach, jakie miałyby

zastosowanie, gdyby towary wywożone w ramach procedury uszlachetniania biernego zostały

dopuszczone do obrotu przed dokonaniem tego wywozu.

System ceł zwrotnych może być stosowany wobec wszystkich towarów, z wyjątkiem tych,

które w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu

1)

podlegają ograniczeniom ilościowym w przywozie, lub

2)

korzystają z zawieszonych stawek celnych albo, w ramach plafonów taryfowych lub kontyngentów

taryfowych, z obniżonych stawek celnych.

§ 1.

W zgłoszeniu o dopuszczenie towaru do obrotu należy wskazać, że przywóz towaru następuje

w systemie ceł zwrotnych, oraz podać dane dotyczące udzielonego pozwolenia.

§ 2.

Na żądanie organu celnego do zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu należy dołączyć pozwolenie

na uszlachetnianie czynne.

Do systemu ceł zwrotnych nie mają zastosowania art. 122 § 1 pkt 2, § 3 i § 4, art.

127, art. 128 § 3 i art. 135.

§ 1.

Osoba posiadająca pozwolenie może zwrócić się o zwrot lub umorzenie cła, o ile udowodni

organowi celnemu, że produkty kompensacyjne uzyskane z towarów przywiezionych i dopuszczonych

do obrotu w systemie ceł zwrotnych lub towary w stanie niezmienionym zostały

1)

wywiezione lub

2)

objęte, w celu późniejszego powrotnego ich wywozu, procedurą tranzytu, procedurą składu

celnego, procedurą odprawy czasowej, procedurą uszlachetniania czynnego z zastosowaniem

systemu zawieszeń, lub wprowadzone do wolnego obszaru celnego,

- jeżeli zostały spełnione wszystkie pozostałe warunki procedury uszlachetniania czynnego.

§ 2

W wypadku otrzymania przeznaczenia celnego, jednego z określonych w § 1 pkt 2, produkty

kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym traktowane są jak towary niekrajowe.

§ 3.

(skreślony).

§ 4

W szczególnie uzasadnionych wypadkach organ celny może zezwolić, aby produkty kompensacyjne

lub towary w stanie niezmienionym, które zgodnie z § 1 zostały objęte procedurą celną

bądź umieszczone w wolnym obszarze celnym, zostały dopuszczone do obrotu. W takim

wypadku, z zastrzeżeniem art. 128 § 2, uznaje się, że kwota zwróconego lub umorzonego

cła staje się kwotą wynikającą z długu celnego.

§ 5.

W celu określenia kwoty cła, które ma zostać zwrócone lub umorzone, art. 128 § 1 stosuje

się odpowiednio.

Czasowy wywóz produktów kompensacyjnych, dokonywany w sposób określony w art. 129

§ 1, nie będzie uważany za wywóz ze zwrotem należności określonym w art. 133, z wyjątkiem

wypadków, gdy takie produkty nie zostały powrotnie przywiezione do kraju w wyznaczonym

terminie.

Nie pobiera się należności celnych wywozowych od produktów kompensacyjnych powstałych

w trakcie procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki udzielania

i cofania pozwoleń, szczegółowe warunki stosowania procedury uszlachetniania czynnego

oraz termin złożenia wniosku o zwrot lub umorzenie cła i może określić

1)

warunki ekonomiczne dla udzielania pozwolenia na korzystanie z procedury oraz towary,

których te warunki dotyczą.

2)

organy odpowiedzialne za stwierdzenie spełnienia warunków ekonomicznych,

3)

tryb stwierdzenia spełnienia warunków ekonomicznych.

Procedura przetwarzania pod kontrolą celną umożliwia użycie towarów niekrajowych na

polskim obszarze celnym w procesach zmieniających ich rodzaj lub stan, bez stosowania

wobec nich cła i środków polityki handlowej, oraz umożliwia dopuszczenie produktów

powstających w takich procesach (produkty przetworzone) do obrotu, z zastosowaniem

właściwych dla nich należności celnych przywozowych.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wykaz towarów oraz rodzaje procesów

przetwarzania, wobec których stosuje się procedurę przetwarzania pod kontrolą celną.

Pozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną udzielane jest na wniosek osoby, która

ma dokonać przetwarzania lub organizować to przetwarzanie.

§ 1

Pozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną może być udzielone osobom krajowym,

gdy zostaną spełnione następujące warunki

1)

będzie możliwe ustalenie, że towary przywożone wejdą w skład produktów przetworzonych,

2)

przywiezione towary po ich przetworzeniu nie mogą być, bez ponoszenia nadmiernych

kosztów, przywrócone do rodzaju lub stanu, w jakim znajdowały się w chwili, gdy zostały

objęte procedurą,

3)

zastosowanie procedury przetwarzania pod kontrolą celną nie będzie stanowić obejścia

przepisów dotyczących pochodzenia towarów i ograniczeń ilościowych mających zastosowanie

wobec towarów dopuszczanych do obrotu.

§ 2

Organ celny może odmówić udzielenia pozwolenia, jeżeli procedura nie przyczynia się

do stworzenia lub utrzymania działalności przetwórczej w kraju lub jeżeli udzielenie

pozwolenia narusza w sposób istotny interesy producentów krajowych (warunki ekonomiczne).

Do procedury przetwarzania pod kontrolą celną stosuje się odpowiednio art. 125 § 1

i § 2 oraz art. 126.

W wypadku powstania długu celnego odnoszącego się do towarów w stanie niezmienionym

lub produktów, które znajdują się na pośrednim etapie przetworzenia w stosunku do

stopnia przetworzenia określonego w pozwoleniu, kwota długu jest obliczana na podstawie

elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia towarów do procedury przetwarzania

pod kontrolą celną.

§ 1.

Jeżeli towary przywożone spełniają warunki do zastosowania preferencyjnych, obniżonych

lub zawieszonych stawek celnych w chwili ich objęcia procedurą przetwarzania pod kontrolą

celną, a zastosowanie w tym czasie tego rodzaju stawek jest możliwe wobec produktów

dopuszczanych do obrotu, identycznych jak produkty przetworzone, to należności, którym

podlegają produkty przetworzone, oblicza się z zastosowaniem takich stawek.

§ 2.

Jeżeli obniżone stawki celne wobec towarów przywożonych stosowane są w ramach kontyngentów

taryfowych lub plafonów taryfowych, to zastosowanie takich stawek wobec produktów

przetworzonych uzależnione jest również od ich obowiązywania wobec towarów przywożonych

w dniu dopuszczenia do obrotu produktów przetworzonych.

§ 3.

W wypadku, o którym mowa w § 2, ilość towarów przywożonych, która została faktycznie

zużyta przy wytworzeniu dopuszczonych do obrotu produktów przetworzonych, jest wliczana

do kontyngentów taryfowych lub plafonów taryfowych obowiązujących dla towarów przywożonych

w dniu dopuszczenia do obrotu produktów przetworzonych. Dopuszczone do obrotu produkty

przetworzone nie obciążają kontyngentów taryfowych ani plafonów taryfowych ustanowionych

dla towarów identycznych jak produkty przetworzone.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki udzielania

i cofania pozwoleń oraz szczegółowe warunki stosowania procedury przetwarzania pod

kontrolą celną oraz może określić

1)

warunki ekonomiczne dla udzielania pozwolenia na korzystaniez procedury oraz towary,

których te warunki dotyczą,

2)

organy odpowiedzialne za stwierdzenie spełnienia warunków ekonomicznych,

3)

tryb stwierdzenia spełnienia warunków ekonomicznych.

§ 1.

Procedura odprawy czasowej pozwala na wykorzystywanie na polskim obszarze celnym towarów

niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu bez dokonywania żadnych zmian, z

wyjątkiem zwykłego zużycia wynikającego z używania tych towarów, z całkowitym lub

częściowym zwolnieniem od cła i bez stosowania wobec nich środków polityki handlowej.

§ 2.

Pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej udzielane jest na wniosek osoby, która ma

użytkować towary lub organizować ich użytkowanie.

§ 3.

Procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła mogą być objęte wyłącznie

towary, o których mowa w art. 148 pkt 2.

§ 4.

Procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od cła mogą być objęte towary,

które spełniają następujące warunki

1)

są własnością osoby mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą,

2)

nie są towarami podlegającymi odprawie czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła.

§ 1.

Z zastrzeżeniem § 2, w wypadku braku możliwości ustalenia tożsamości towarów przywożonych,

organ celny nie wydaje pozwolenia na zastosowanie procedury odprawy czasowej.

§ 2.

Organ celny może wyrazić zgodę na zastosowanie procedury odprawy czasowej w wypadku,

gdy brak możliwości ustalenia tożsamości towaru nie spowoduje nadużycia tej procedury.

§ 1.

Organ celny wyznacza termin, w którym towary przywożone powinny zostać powrotnie wywiezione

lub otrzymać nowe przeznaczenie celne.

§ 2

Przy wyznaczaniu terminu, o którym mowa w § 1, należy uwzględnić cel przywozu, jednakże

termin ten nie może przekroczyć 2 lat, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego,

chyba że przepis szczególny przewiduje skrócenie tego terminu.

§ 3

Organ celny może, w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, na wniosek osoby zainteresowanej

i we właściwych granicach, przedłużyć terminy, o których mowa w § 1 i § 2, w celu

umożliwienia wykorzystania towaru zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na

stosowanie procedury. Wniosek powinien być złożony nie później niż 30 dni po upływie

terminu, o którym mowa w § 1 lub § 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb i warunki stosowania procedury odprawy czasowej,

2)

towary, które mogą być przedmiotem odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła,

3)

towary, które nie mogą być przedmiotem odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od

cła.

§ 1.

Kwota cła za towary objęte procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od

cła wynosi za każdy rozpoczęty miesiąc stosowania tej procedury 3% kwoty cła, które

miałoby być uiszczone za te towary, gdyby zostały dopuszczone do obrotu w dniu, w

którym zostały objęte procedurą odprawy czasowej.

§ 2.

Należność obliczana jest za cały okres objęcia towaru procedurą i pobierana w ratach

miesięcznych płatnych z góry za każdy miesiąc.

§ 3.

Przeniesienie, zgodnie z art. 96, praw i obowiązków wynikających z procedury odprawy

czasowej nie oznacza, że taki sam system zwolnień musi być zastosowany wobec osoby,

na którą przeniesiono prawa i obowiązki wynikające z tej procedury.

§ 4.

Jeżeli przeniesienie, o którym mowa w § 3, dokonywane jest z częściowym zwolnieniem

dla obu osób uprawnionych do korzystania z tej procedury w tym samym miesiącu, posiadacz

pierwotnego pozwolenia będzie zobowiązany do zapłacenia kwoty cła za cały ten miesiąc.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

§ 1.

W razie powstania długu celnego w stosunku do towarów przywożonych, kwota takiego

długu będzie obliczana według elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia

o objęcie ich procedurą odprawy czasowej.

§ 2.

Jeżeli z powodu innego niż objęcie towarów procedurą odprawy czasowej z częściowym

zwolnieniem od cła powstanie dług celny w stosunku do towarów objętych procedurą odprawy

czasowej, kwota takiego długu będzie równa różnicy między kwotą należności określoną

z zastosowaniem § 1 a kwotą pobraną na podstawie art. 149.

§ 1.

Procedura uszlachetniania biernego pozwala - z zastrzeżeniem art. 129 oraz przepisów

mających zastosowanie do systemu wymiany towarów określonego w art. 159-164 - dokonać

czasowego wywozu towarów krajowych poza polski obszar celny w celu poddania ich procesom

uszlachetniania oraz dopuszczenia produktów powstałych w wyniku tych procesów do obrotu,

z całkowitym lub częściowym zwolnieniem od cła.

§ 2.

Wobec towarów krajowych wywożonych czasowo stosuje się należności celne wywozowe,

środki polityki handlowej oraz inne określone w przepisach wymagania do wyprowadzenia

towaru krajowego poza polski obszar celny.

§ 3.

W procedurze uszlachetniania biernego wymienione określenia oznaczają

1)

towary wywożone czasowo - towary objęte procedurą uszlachetniania biernego,

2)

procesy uszlachetniania - procesy wymienione w art. 121 § 2 pkt 3 lit. a)-c),

3)

produkty kompensacyjne - wszelkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania,

4

współczynnik produktywności - ilość lub procent produktów kompensacyjnych uzyskanych

w wyniku uszlachetnienia w stosunku do określonej ilości towarów wywożonych czasowo.

Nie mogą zostać objęte procedurą uszlachetniania biernego towary krajowe

1)

których wywóz wiąże się ze zwrotem lub umorzeniem cła lub

2)

które przed ich wywozem zostały dopuszczone do obrotu z całkowitym zwolnieniem od

cła ze względu na ich przeznaczenie, tak długo, jak obowiązują warunki ustalone do

udzielenia takiego zwolnienia.

Pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego wydaje się na wniosek

osoby, która zleca dokonanie procesu uszlachetniania.

§ 1

Pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego jest udzielane jedynie

1)

osobom krajowym,

2)

jeżeli możliwe będzie ustalenie, że towary wywożone czasowo wejdą w skład produktów

kompensacyjnych.

§ 2

Organ celny może odmówić udzielenia pozwolenia, jeżeli udzielenie pozwolenia narusza

w sposób istotny interesy producentów krajowych (warunki ekonomiczne).

§ 1.

Organ celny wyznacza termin, w którym produkty kompensacyjne powinny zostać powrotnie

przywiezione na polski obszar celny. Organ celny może termin ten przedłużyć na podstawie

odpowiednio uzasadnionego wniosku osoby posiadającej pozwolenie.

§ 2

Wniosek powinien być złożony nie później niż 30 dni po upływie terminu, o którym mowa

w § 1.

§ 3.

Organ celny zatwierdza współczynnik produktywności; może również określić sposób jego

wyznaczania.

§ 1.

Całkowite lub częściowe zwolnienie od cła, o którym mowa w art. 157 § 1, może być

udzielone jedynie w wypadku, gdy zgłoszenie celne o dopuszczenie do obrotu produktów

kompensacyjnych zostało złożone w imieniu lub na rzecz

1)

osoby posiadającej pozwolenie określone w art. 154,

2)

innej osoby krajowej, pod warunkiem że uzyskała ona zgodę osoby posiadającej pozwolenie,

- jeżeli spełnione są warunki pozwolenia.

§ 2.

Całkowitego lub częściowego zwolnienia od cła, o którym mowa w art. 157 § 1, nie udziela

się, jeżeli jeden z warunków lub obowiązków wynikających z procedury uszlachetniania

biernego nie został wykonany, chyba że wykazano, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego

wpływu na prawidłowy przebieg tej procedury.

§ 1.

Całkowite lub częściowe zwolnienie od cła polega na odliczeniu od kwoty cła za produkty

kompensacyjne dopuszczone do obrotu kwoty cła, które miałoby zastosowanie w tym samym

dniu do towarów wywiezionych czasowo, jak gdyby były one przywożone na polski obszar

celny z kraju, gdzie zostały poddane procesowi uszlachetniania.

§ 2.

Kwota, którą należy odliczyć zgodnie z § 1, jest obliczana w oparciu o ilość, rodzaj

i wartość towarów z dnia przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą uszlachetniania

biernego oraz na podstawie innych elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia

o dopuszczenie do obrotu produktów kompensacyjnych.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokonywania obliczeń,

o których mowa w § 1 i §2.

§ 1.

Jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów wywożonych czasowo i jeżeli

naprawa jest dokonywana odpłatnie, to częściowe zwolnienie od cła polega na obliczeniu

kwoty należności, jaka byłaby zastosowana na podstawie elementów kalkulacyjnych dotyczących

produktów kompensacyjnych w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu tych

produktów.

§ 2.

Podstawą do obliczenia cła od towarów, o których mowa w § 1, jest wartość celna równa

kwocie kosztów naprawy, pod warunkiem że koszty te stanowią jedyne świadczenie osoby

posiadającej pozwolenie oraz że na wysokość kosztów nie miały wpływu powiązania tej

osoby z osobą dokonującą naprawy.

§ 3

Jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów wywożonych czasowo, to w

wypadku ich dopuszczenia do obrotu podlegają one całkowitemu zwolnieniu od cła, o

ile naprawa jest wykonaniem umowy gwarancyjnej i została dokonana nieodpłatnie.

§ 1.

Zastosowanie systemu wymiany towarów w ramach uszlachetniania biernego jest możliwe

jedynie wówczas, gdy proces uszlachetniania polega na naprawie towarów krajowych.

§ 2.

System wymiany towarów polega na zastąpieniu towaru, który ma być naprawiony, innym

towarem już naprawionym, zwanym dalej „produktem zamiennym”, który jest przywożony

zamiast produktu kompensacyjnego.

§ 3.

Przepisy mające zastosowanie do produktów kompensacyjnych stosuje się wobec produktów

zamiennych.

§ 4.

Organ celny może wydać pozwolenie na to, aby produkty zamienne zostały przywiezione

przed wywozem towarów będących przedmiotem czasowego wywozu (uprzedni przywóz).

§ 5.

Uprzedni przywóz produktu zamiennego może być dokonany po złożeniu zabezpieczenia

w wysokości nie niższej niż kwota wynikająca z długu celnego, jaki powstałby przy

dopuszczeniu tego towaru do obrotu.

§ 1.

Produkty zamienne powinny mieć taką samą klasyfikację towarową w taryfie celnej, tę

samą jakość handlową i te same parametry techniczne, jak naprawione towary wywożone

czasowo.

§ 2.

Jeżeli towary wywożone czasowo były używane przed wywozem, to produkty zamienne, z

zastrzeżeniem § 3, powinny również być produktami używanymi.

§ 3.

Organ celny uznaje towar nowy za produkt zamienny, jeżeli został on wydany nieodpłatnie

ze względu na zobowiązania gwarancyjne.

Zastosowanie systemu wymiany towarów jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy istnieje

możliwość sprawdzenia, czy warunki określone w art. 160 zostały spełnione.

§ 1.

W wypadku uprzedniego przywozu towary będące przedmiotem czasowego wywozu powinny

być wywiezione w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia przyjęcia przez organ celny

zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu produktów zamiennych.

§ 2.

Na wniosek osoby zainteresowanej organ celny może w szczególnie uzasadnionych wypadkach

przedłużyć termin, o którym mowa w § 1.

§ 3.

Wniosek o przedłużenie terminu powinien zostać złożony nie później niż przed upływem

uprzednio wyznaczonego terminu.

W wypadku gdy do towaru uprzednio przywiezionego stosuje się art. 157, kwota do odliczenia

jest ustalana w zależności od elementów kalkulacyjnych mających zastosowanie do towarów

będących przedmiotem czasowego wywozu w dniu przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich tą

procedurą.

Przepisu art. 154 pkt 2 nie stosuje się do systemu wymiany towaru.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, warunki udzielania i cofania

pozwoleń oraz szczegółowe warunki stosowania procedury uszlachetniania biernego oraz

może określić

1)

warunki ekonomiczne dla udzielania pozwolenia na korzystanie z procedury oraz towary,

których te warunki dotyczą,

2)

organy odpowiedzialne za stwierdzenie spełnienia warunków ekonomicznych,

3)

tryb stwierdzenia spełnienia warunków ekonomicznych.

§ 1.

Procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru krajowego poza polski obszar celny.

§ 2.

Dopuszczenie towaru do wywozu jest możliwe po spełnieniu wymogów określonych w przepisach

prawa, z uwzględnieniem w szczególności środków polityki handlowej oraz przepisów

dotyczących należności celnych wywozowych.

§ 3.

Każdy towar krajowy przeznaczony do wywozu, z wyjątkiem towarów objętych procedurą

uszlachetniania biernego, powinien zostać objęty procedurą wywozu, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

§ 4.

Zgłoszenie do procedury wywozu składane jest w urzędzie celnym właściwym ze względu

na siedzibę lub miejsce zamieszkania zgłaszającego lub w urzędzie celnym właściwym

ze względu na miejsce, w którym towary zostały zapakowane lub załadowane do transportu

wywozowego.

§ 5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

tryb stosowania procedury wywozu oraz wypadki, w których zgłoszenie do procedury wywozu

może zostać dokonane w innym urzędzie celnym niż określony w § 4, uwzględniając formę

dokonywania zgłoszenia celnego i rodzaj towaru.

Towar zostaje dopuszczony do wywozu pod warunkiem, że opuści polski obszar celny w

tym samym stanie, w jakim znajdował się w chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego.

§ 1.

Wolne obszary celne i składy wolnocłowe są to wydzielone części polskiego obszaru

celnego, w których

1)

przystosowaniu należności celnych przywozowych i środków polityki handlowej dotyczących

przywozu towary niekrajowe traktowane są jako znajdujące się poza polskim obszarem

celnym, chyba że zostały objęte dopuszczalną procedurą celną lub zostały wykorzystane

niezgodnie z warunkami określonymi w przepisach prawa celnego.

2)

wprowadzenie towarów krajowych powoduje skutki takie same, jak w wypadku ich wywozu,

o ile przewidują to przepisy szczególne.

§ 2

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i kryteria tworzenia i znoszenia

wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych. W rozporządzeniu zostaną wskazane

w szczególności warunki dotyczące lokalizacji wolnego obszaru celnego, a także zostaną

określone dokumenty niezbędne do rozpatrzenia wniosku o ustanowienie wolnego obszaru

celnego. Rada Ministrów określi przesłanki i tryb likwidacji wolnych obszarów celnych.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, ustanawia i znosi wolne obszary celne

oraz składy wolnocłowe, określa ich obszar i wyznacza osobę zarządzającego.

§ 4.

Wszelkie postanowienia niniejszej ustawy odnoszące się do wolnych obszarów celnych

stosuje się odpowiednio do składów wolnocłowych.

Zarządzającym wolnym obszarem celnym może być jedynie osoba krajowa, z wyłączeniem

osób, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 11 lit. c), posiadająca prawo własności lub

wieczystego użytkowania gruntu, na którym ma być ustanowiony wolny obszar celny.

§ 1.

Organ celny ustala sposób odgraniczenia wolnego obszaru celnego oraz miejsca wejścia

i wyjścia w wolnym obszarze celnym. Do wykonania odgraniczenia wolnego obszaru celnego

od pozostałego polskiego obszaru celnego zobowiązany jest zarządzający.

§ 2.

Wszelkie prace budowlane na terenie wolnego obszaru celnego mogą być wykonywane tylko

po uprzednim otrzymaniu pozwolenia odpowiedniego organu, zgodnie z prawem budowlanym,

wydanego po uzgodnieniu z organem celnym.

§ 1.

Granice i miejsca wejścia i wyjścia z wolnego obszaru celnego podlegają dozorowi celnemu.

§ 2.

Wstęp do wolnego obszaru celnego oraz przemieszczanie się w nim odbywa się według

zasad i na warunkach ustalonych z organem celnym.

§ 3.

Organ celny może przeprowadzać kontrolę celną towarów wprowadzanych do wolnego obszaru

celnego, znajdujących się w nim lub z niego wyprowadzanych. Osoby oraz środki transportu

przemieszczające się przez granicę wolnego obszaru celnego mogą również zostać poddane

kontroli celnej.

§ 4.

W celu umożliwienia kontroli celnej towaru, o której mowa w § 3, kopia dokumentu przewozowego

powinna zostać dostarczona organowi celnemu lub przechowywana do jego dyspozycji przez

osobę wyznaczoną w tym celu przez ten organ. W wypadku przeprowadzania kontroli towary

powinny zostać udostępnione organowi celnemu.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki prowadzenia działalności w wolnych obszarach celnych i składach

wolnocłowych. W rozporządzeniu zostaną określone w szczególności czynności, których

powinien dokonać przedsiębiorca działający w wolnym obszarze celnym w wypadku rozpoczęcia

lub zakończenia działalności.

§ 1.

Do wolnego obszaru celnego mogą zostać wprowadzone towary niekrajowe i towary krajowe.

§ 2.

Organ celny może zażądać złożenia towarów stanowiących zagrożenie lub mogących uszkodzić

inne towary, albo które z innych względów wymagają specjalnych urządzeń, w pomieszczeniach

do tego celu przystosowanych.

§ 1.

Z zastrzeżeniem art. 171 § 3 i 4, wprowadzenie towaru do wolnego obszaru celnego nie

wymaga przedstawienia go organowi celnemu ani dokonania zgłoszenia celnego.

§ 2.

Organowi celnemu przedstawiane są i podlegają formalnościom celnym jedynie towary

1)

które są objęte procedurą celną i których wprowadzenie do wolnego obszaru celnego

powoduje zakończenie tej procedury lub

2)

w stosunku do których zapadła decyzja o zwrocie lub umorzeniu cła, zezwalająca na

umieszczenie tych towarów w wolnym obszarze celnym, lub

3)

których wprowadzenie do wolnego obszaru celnego powoduje skutki, o których mowa w

art. 168 § 1 pkt 2.

§ 3.

Organ celny może zażądać informacji o towarach, które podlegają należnościom celnym

wywozowym lub innym przepisom dotyczącym wywozu.

§ 4.

Na wniosek osoby zainteresowanej organ celny poświadcza status celny towaru znajdującego

się w wolnym obszarze celnym.

§ 1.

Okres pozostawania towarów w wolnych obszarach celnych jest nieograniczony.

§ 2.

Organ celny może wyznaczyć dla towarów, o których mowa w art. 168 § 1 pkt 2, termin

ich pozostawania w wolnym obszarze celnym.

§ 1.

Na warunkach przewidzianych w niniejszej ustawie w wolnym obszarze celnym dozwolona

jest każda działalność przemysłowa, usługowa lub handlowa, z wyłączeniem handlu detalicznego.

O zamiarze prowadzenia działalności należy uprzednio powiadomić właściwy organ celny.

§ 2.

Wyłączenie, o którym mowa w § 1, nie dotyczy handlu detalicznego, dokonywanego w wolnym

obszarze celnym ustanowionym na terenie lotniczego, morskiego lub rzecznego przejścia

granicznego.

§ 2a

Na terenie wolnego obszaru celnego ustanowionego na terenie lotniczego, morskiego

lub rzecznego przejścia granicznego mogą dokonywać zakupu wyłącznie podróżni opuszczający

polski obszar celny.

§ 3.

Organ celny może zakazać lub ograniczyć prowadzenie działalności, o której mowa w

§ 1, ze względu na rodzaj towarów lub możliwości sprawowania dozoru celnego.

§ 4.

Organ celny może zakazać prowadzenia działalności w wolnym obszarze celnym w wypadku,

gdy osoby

1

kierujące działalnością podmiotu zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi,

przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,

2)

zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa lub składkami na ubezpieczenie

społeczne albo jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne, upadłościowe,

likwidacyjne lub układowe,

3)

prowadzą działalność niezgodnie z przepisami prawa celnego, a w szczególności prowadzą

ewidencję niezgodnie z art. 179.

§ 5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

wypadki, w których organ celny może wprowadzić zakazy lub ograniczenia dotyczące prowadzenia

działalności w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym. W rozporządzeniu minister

właściwy do spraw finansów publicznych wskaże, że prowadzenie działalności w wolnym

obszarze celnym może być zakazane lub ograniczone w szczególności w wypadku naruszenia

przez prowadzącego działalność w wolnym obszarze celnym przepisów regulujących prowadzenie

działalności gospodarczej, zaprzestania prowadzenia działalności w wolnym obszarze

celnym na czas dłuższy niż 6 miesięcy bez powiadomienia organu celnego, utraty przez

wnioskodawcę tytułu prawnego do korzystania z pomieszczeń lub terenu, gdzie wnioskodawca

prowadzi działalność.

§ 1.

Towary niekrajowe podczas ich pozostawania w wolnym obszarze celnym mogą być

1)

dopuszczone do obrotu, na warunkach przewidzianych przez tę procedurę i art. 181,

2)

przedmiotem zwyczajowych czynności, o których mowa w art. 116, bez pozwolenia,

3)

objęte procedurą uszlachetniania czynnego na warunkach określonych przez tę procedurę,

4)

objęte procedurą przetwarzania pod kontrolą celną na warunkach określonych przez tę

procedurę,

5)

objęte procedurą odprawy czasowej na warunkach określonych przez tę procedurę,

6)

przedmiotem zrzeczenia, zgodnie z przepisem art. 187,

7)

zniszczone za zgodą organu celnego, po dostarczeniu temu organowi przez osobę zainteresowaną

niezbędnych informacji, w szczególności o przyczynach, sposobach i skutkach zniszczenia

towaru.

§ 2.

Jeżeli towary objęte jedną z procedur, o których mowa w § 1 pkt 3-5, są zużywane lub

używane na terenie wolnego obszaru celnego, nie pobiera się zabezpieczenia, o którym

mowa w art. 93 § 1.

§ 3.

Jeżeli towary objęte są jedną z procedur, o których mowa w § 1 pkt 3-5, organ celny

może podejmować odpowiednie czynności kontroli celnej w takim zakresie, jaki jest

niezbędny do zapewnienia dozoru celnego wolnych obszarów celnych.

Towary niekrajowe, do których nie ma zastosowania art. 177, oraz towary krajowe, o

których mowa w art. 168 § 1 pkt 2, nie mogą być użyte ani zużyte w wolnych obszarach

celnych.

§ 1.

Osoba wykonująca w wolnym obszarze celnym działalność polegającą na składowaniu, obróbce,

przerobie, sprzedaży lub kupnie towarów jest zobowiązana do prowadzenia ewidencji

towarowej w sposób zatwierdzony przez organ celny.

§ 2.

Towary powinny zostać ujęte w ewidencji towarowej niezwłocznie po ich złożeniu w magazynach,

na placach lub w innych miejscach prowadzenia działalności, o której mowa w § 1. Ewidencję

towarów należy prowadzić w sposób umożliwiający organom celnym identyfikację towarów

oraz w sposób wykazujący ich przemieszczanie.

§ 3.

W wypadku przeładunku towarów w wolnym obszarze celnym dokumenty dotyczące tego przeładunku

należy przechowywać do dyspozycji organów celnych. Krótkotrwałe składowanie towarów

związane z takim przeładunkiem uważane jest za część przeładunku.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

ogólne warunki i wzory ewidencji prowadzonej w wolnym obszarze celnym lub składzie

wolnocłowym.

§ 1.

Towary wyprowadzane z wolnego obszaru celnego mogą zostać

1)

wywiezione lub powrotnie wywiezione poza polski obszar celny,

2)

wprowadzone do pozostałej części polskiego obszaru celnego, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

§ 2.

Wobec towarów wyprowadzanych z wolnego obszaru celnego na pozostały polski obszar

celny stosuje się przepisy tytułu III niniejszej ustawy, jednakże do towarów krajowych

nie stosuje się art. 47-53.

§ 1.

Jeżeli dług celny powstaje wobec towaru niekrajowego, a wartość celna tego towaru

została ustalona w oparciu o cenę faktycznie zapłaconą lub należną, wraz z zawartymi

w niej kosztami składowania i utrzymania w stanie niezmienionym towarów w czasie ich

złożenia w wolnym obszarze celnym, to koszty te odlicza się od wartości celnej, o

ile są wyodrębnione z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar.

§ 2.

Jeżeli towar, o którym mowa w § 1, został poddany w wolnym obszarze celnym zwyczajowym

czynnościom, o których mowa w art. 116, to na wniosek zgłaszającego, przy ustalaniu

kwoty należności celnych przywozowych, uwzględnia się rodzaj, wartość celną oraz ilość

towaru, jak gdyby towary te nie były poddane tym czynnościom.

W wypadku wywozu lub powrotnego wywozu towarów z wolnego obszaru celnego organ celny

powinien dokonać sprawdzenia, czy nie zostały naruszone przepisy, które stosuje się

do wywozu lub powrotnego wywozu.

§ 1.

W wypadku wprowadzenia lub powrotnego wprowadzenia towarów do pozostałej części polskiego

obszaru celnego lub ich objęcia procedurą celną, poświadczenie określone w art. 174

§ 4 może zostać wykorzystane w celu udowodnienia krajowego lub niekrajowego statusu

celnego tych towarów.

§ 2.

W wypadku gdy przez poświadczenie, o którym mowa w § 1, lub w inny sposób osoba zainteresowana

nie udowodniła statusu celnego towarów, towary te uważane są za

1)

towary krajowe - przy stosowaniu przepisów dotyczących należności celnych wywozowych,

pozwoleń wywozowych oraz środków polityki handlowej dotyczących ich wywozu,

2)

towary niekrajowe - w innych wypadkach.

Towary niekrajowe mogą

1)

zostać powrotnie wywiezione poza polski obszar celny,

2)

zostać zniszczone,

3)

stać się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa.

§ 1.

Powrotny wywóz wymaga odpowiedniego zastosowania przepisów dotyczących wyprowadzania

towarów poza polski obszar celny łącznie ze środkami polityki handlowej.

§ 2.

O zamiarze powrotnego wywozu towaru należy powiadomić organ celny.

§ 3.

Organ celny nie wyraża zgody na dokonanie powrotnego wywozu, jeżeli przepisy, o których

mowa w § 1, tak stanowią.

§ 4

W wypadku powrotnego wywozu towarów objętych gospodarczą procedurą celną przepisy

art. 64-80 i art. 83 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Zniszczenie towaru może nastąpić po uprzednim wydaniu pozwolenia przez organ celny.

§ 2.

Zawiadomienie o zamiarze zniszczenia towarów powinno zostać sporządzone na piśmie.

§ 3.

Zawiadomienie, o którym mowa w § 2, należy przedstawić w urzędzie celnym w takim terminie,

aby organ celny mógł nadzorować zniszczenie towaru.

§ 4.

Organ celny może nakazać zniszczenie towaru, jeżeli przepisy to przewidują. Nakaz

zniszczenia towaru może być poprzedzony nakazem dokonania powrotnego wywozu towaru.

§ 5.

Odpady i pozostałości pochodzące ze zniszczenia powinny uzyskać jedno z przeznaczeń

celnych przewidzianych dla towarów niekrajowych. Pozostają one pod dozorem celnym

aż do chwili określonej w art. 35 § 3.

§ 6.

Zniszczenie towaru nie powinno pociągać za sobą żadnych kosztów i obciążeń dla organu

celnego.

§ 1.

Organ celny może wyrazić zgodę na zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa bez

innych obciążeń niż należności celne przywozowe.

§ 2.

Organ celny może odstąpić od warunku, o którym mowa w § 1, jeżeli z okoliczności sprawy

wynika, że przyjęcie zrzeczonego towaru nie narazi Skarbu Państwa na straty.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb postępowania przy zniszczeniu towaru, zrzeczeniu na rzecz Skarbu

Państwa oraz powrotnym wywozie, z uwzględnieniem

1)

wzoru wniosku bądź określenia wymogów, jakim powinien odpowiadać wniosek o nadanie

przeznaczenia celnego w tym zakresie,

2)

trybu i warunków udzielania pozwoleń na zniszczenie towaru.

3)

wypadków i warunków, w których towary mogą zostać powrotnie wywiezione poza polski

obszar celny.

§ 1.

W depozycie urzędu celnego przechowuje się czasowo

1)

towary niekrajowe przed uzyskaniem przez nie przeznaczenia celnego bądź towary krajowe

niedopuszczone do wywozu, jeżeli cofnięcie towaru odpowiednio za granicę lub na polski

obszar celny albo ich złożenie w magazynie celnym jest niemożliwe lub utrudnione,

2)

towary zatrzymane lub zajęte w celu zabezpieczenia należności celnych przywozowych

lub celnych wywozowych,

3)

inne towary, w wypadkach przewidzianych w odrębnych przepisach.

§ 2.

Towary przyjęte do przechowania w depozycie urzędu celnego mogą być przekazane przez

organ celny innej osobie do przechowania pod dozorem celnym.

§ 3.

Przechowaniu w depozycie nie podlegają towary niebezpieczne, szkodliwe dla zdrowia

lub środowiska naturalnego oraz łatwo psujące się.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki oraz sposoby przechowywania towarów w depozycie,

2)

terminy przechowania towarów w depozycie.

§ 1.

Przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony jest od cła, jeżeli

przedmiotem przywozu są

1)

rzeczy osobistego użytku, potrzebne podróżnemu w czasie podróży i pobytu w kraju,

przywożone ze sobą albo w bagażu przywożonym odrębnie,

2)

środki spożywcze, przywożone przez podróżnego ze sobą, potrzebne do spożycia w czasie

podróży do miejsca przeznaczenia,

3)

wyroby spirytusowe lub winiarskie, piwo oraz inne napoje alkoholowe i wyroby tytoniowe

przywożone ze sobą przez podróżnego, który ukończył 18 lat,

4)

rzeczy zwyczajowo traktowane jako upominki, których ilość i rodzaj nie wskazują na

przeznaczenie handlowe,

5)

zwierzęta zwyczajowo hodowane w mieszkaniach, przywożone ze sobą przez podróżnych,

6)

rzeczy stanowiące mienie

a)

osoby fizycznej, będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą krajową, przebywającej

czasowo za granicą za zgodą władz kraju pobytu przez co najmniej 1 rok, które służyły

tej osobie do użytku osobistego lub domowego,

b)

osoby fizycznej, będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą zagraniczną

przez co najmniej 1 rok, przybywającej do kraju na pobyt stały, które służyły tej

osobie do użytku osobistego lub domowego,

- z zastrzeżeniem ich nieodstępowania przez okres 2 lat, licząc od dnia dopuszczenia

do obrotu,

7)

rzeczy pochodzące ze spadku po osobie zmarłej, przypadające na podstawie prawa spadkowego

bezpośrednio spadkobiercy zamieszkałemu w kraju,

8)

mienie rewindykowane,

9)

towary przyłączone za granicą do rzeczy wywiezionych z kraju, przy naprawie w ramach

umowy gwarancyjnej,

10)

rzeczy potrzebne do użytku urzędowego międzynarodowym przedsiębiorstwom mającym siedzibę

lub placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej oraz zagranicznym instytucjom, organizacjom

i przedsiębiorstwom mającym placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem

ich nieodstępowania przez okres 3 lat od dnia dopuszczenia do obrotu i pod warunkiem

wzajemności,

11)

rzeczy przywożone w ramach bezzwrotnej pomocy udzielonej przez rządy państw obcych

oraz międzynarodowe organizacje międzyrządowe,

12)

urządzenia, sprzęt medyczny, ratunkowy i rehabilitacyjny, leki, krew, odzież i środki

spożywcze, środki sanitarno-czyszczące i inne rzeczy służące zachowaniu lub ochronie

zdrowia oraz inne artykuły o przeznaczeniu medycznym, stanowiące pomoc humanitarną,

otrzymywane bezpłatnie przez jednostki organizacyjne statutowo powołane do realizacji

takiej pomocy lub nabyte ze zbiórek publicznych i wykorzystywane do takiej pomocy,

13)

środki farmaceutyczne i artykuły sanitarne przeznaczone do badań naukowych i rejestracyjnych,

14)

wzory, modele, próbki i materiały niemające wartości handlowej, służące do reklamy

lub akwizycji, przywożone w niewielkich ilościach przez podmioty prowadzące działalność

gospodarczą,

15)

przywożone przez organizatorów lub uczestników międzynarodowych wystaw, targów, zawodów,

konkursów - w związku z tymi imprezami

a)

materiały reklamowe i nagrody przeznaczone do rozdania,

b)

środki spożywcze, wyroby spirytusowe i winiarskie, piwo oraz inne napoje alkoholowe

i wyroby tytoniowe, przeznaczone na przyjęcia i spotkania o charakterze reprezentacyjnym,

c)

towary przeznaczone do budowy, wyposażenia i dekoracji stoisk uczestników imprez,

16)

przywożone przez organizatorów międzynarodowych loterii fantowych towary określone

w pkt 15 lit. a).

17)

rzeczy otrzymane przez uczestników imprez międzynarodowych określonych w pkt 15 i

pkt 16 tytułem nagrody w związku z uczestnictwem w takiej imprezie, z wyjątkiem towarów

podlegających podatkowi akcyzowemu,

18)

wyposażenie oraz zapasy niezbędne do eksploatacji środka przewozowego, w tym materiały

pędne w zbiorniku paliwa wbudowanym fabrycznie na stałe do środka przewozowego oraz

oleje i smary,

19)

rzeczy nabyte za granicą przez polskich przewoźników lub spedytorów, niezbędne do

kontynuowania eksploatacji środka przewozowego za granicą,

20)

środki spożywcze przeznaczone do spożycia w środku przewozowym przez członków obsługi

i pasażerów w przewozach międzynarodowych,

21)

środek przewozowy uzyskany tytułem odszkodowania w zamian za dopuszczony do czasowego

wywozu taki środek zniszczony w wypadku, a także środek przewozowy nabyty za pieniądze

otrzymane za granicą z tytułu odszkodowania,

22)

trumny i urny ze zwłokami i szczątkami zwłok,

23)

tablice i emblematy nagrobkowe oraz inne przedmioty służące do utrzymania lub ozdoby

grobów i pomników, jeżeli nie są przeznaczone do działalności gospodarczej,

24)

rzeczy otrzymane bezpłatnie przez jednostki budżetowe, przeznaczone do ich działalności,

z wyłączeniem działalności gospodarczej,

25)

rzeczy przywożone w małych przesyłkach pocztowych, jeżeli odprawa celna przesyłek

w kraju nadania odbywa się na podstawie umowy międzynarodowej,

26)

towary, które przed dopuszczeniem ich do obrotu zostały przekazane na rzecz Skarbu

Państwa i zostały przyjęte przez organ celny nieodpłatnie bez obciążeń innych niż

należności celne przywozowe,

27)

towary, których odbiorcy nie można ustalić lub których odbiorca nie podejmuje, a ich

wartość jest niższa niż łączne koszty sprzedaży, przewozu, przechowania i składowania,

28)

towary objęte procedurą tranzytu, które na skutek działania siły wyższej uległy zniszczeniu

w stopniu uniemożliwiającym używanie,

29)

zwracane towary stanowiące resztki powstałe przy uszlachetnieniu, naprawie, wyładunku,

przeładunku, rozbiórce lub innych podobnych czynnościach, nadające się jedynie na

surowce wtórne,

30)

katalizatory przeznaczone do uszlachetnienia, przerobu lub przetworzenia towarów objętych

procedurą uszlachetniania czynnego,

31)

opakowania przywożone w jednostkowych egzemplarzach, spełniające funkcje reklamowo-akwizycyjne,

etykiety, szablony, wykroje, znaki firmowe, instrukcje obsługi przeznaczone do wykorzystania

w toku produkcji towarów przeznaczonych do wywozu za granicę,

32)

pomoce naukowe, w tym sprzęt sportowy i aparatura badawczo-pomiarowa oraz elementy

i części zamienne do tej aparatury, służące wyłącznie do celów dydaktycznych lub badawczych,

przywożone dla przedszkoli, szkół, instytucji i placówek naukowych oraz jednostek

badawczo-rozwojowych, z wyłączeniem przywożonych do działalności gospodarczej,

33)

towary, które przed ich dopuszczeniem do obrotu uległy zniszczeniu lub przepadkowi

na rzecz Skarbu Państwa,

34)

środki trwałe stanowiące przedmiot wkładu niepieniężnego podmiotu zagranicznego, z

zastrzeżeniem nieodstępowania przez okres 3 lat, licząc od dnia dopuszczenia do obrotu,

35)

sprzęt i urządzenia sportowe oraz aparatura i środki do odnowy biologicznej oraz rehabilitacji

ruchowej przeznaczone dla reprezentacji narodowych i olimpijskich oraz do celów ratownictwa,

przywożone przez organizacje i stowarzyszenia kultury fizycznej o zasięgu ogólnopolskim,

za uprzednią zgodą Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki

36)

techniczne materiały wojskowe, przywożone przez zagranicznych uczestników ćwiczeń

wojskowych organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przeznaczone do

zużycia w trakcie tych ćwiczeń,

37)

pomoce naukowe, aparatura badawcza oraz wzorce przywożone dla jednostek administracji

miar i probierczych,

38)

samoloty używane w lotnictwie cywilnym o masie własnej przekraczającej 12 ton oraz

części zamienne do nich i wyposażenie pokładowe przywożone przez ich użytkownika docelowego

posiadającego świadectwo kwalifikacyjne wydane przez polski organ nadzoru lotniczego,

39)

urządzenia do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego,

przywożone przez jednostki zabezpieczające ruch lotniczy w kraju,

40)

sprzęt ratowniczo-gaśniczy, z wyłączeniem takiego samego sprzętu produkowanego w kraju,

przeznaczony dla jednostek ochrony przeciwpożarowej do ich niegospodarczej działalności

statutowej, z zastrzeżeniem nieodstępowania tego sprzętu przez okres 3 lat, licząc

od dnia dopuszczenia do obrotu.

§ 2.

Na zasadzie wzajemności i z zastrzeżeniem nieodstępowania towarów przez okres 3 lat

od dnia dopuszczenia do obrotu osobom innym niż wymienione w tym paragrafie, zwolniony

od cła jest przywóz i wywóz towarów przeznaczonych do użytku

1)

urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji

specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych mających

siedzibę lub placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów przedstawicielstw

dyplomatycznych państw obcych, osób należących do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw

i misji specjalnych, osób należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz

innych osób korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również pozostających z nimi

we wspólnocie domowej członków ich rodzin,

3)

osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających z nimi we wspólnocie

domowej członków ich rodzin,

4)

osobistego osób niekorzystających z immunitetów, a należących do cudzoziemskiego personelu

przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 3

Zwolniony od cła jest przywóz z zagranicy i wywóz za granicę

1)

wartości dewizowych,

2)

znaków pieniężnych (banknotów i monet) - dokonywany przez Narodowy Bank Polski i banki

- przed wprowadzeniem ich do obiegu i po wycofaniu ich z obiegu.

§ 4.

Minister Finansów

1)

ustanowi normy ilościowe lub wartościowe towarów określonych w § 1 pkt 2-5,

2)

określi, w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych,tryb, warunki, okres zwolnienia od cła, normy ilościowe lub wartościowe oraz dokumenty

wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia, o którym mowa w § 1 pkt 6.

§ 5.

Minister Finansów

1

może ustanowić normy ilościowe towarów określonych w § 1 pkt 1, pkt 15, pkt 16, pkt

18 i pkt 20 oraz może określić dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania

zwolnień,

2)

może wyłączać lub ograniczać uprawnienia określone w § 1 pkt 3 i pkt 4 w odniesieniu

do osób przekraczających wielokrotnie w ciągu 1 roku kalendarzowego granicę państwową.

§ 6.

Minister Finansówi TurystykiMinistrem Gospodarki

§ 7.

W uzasadnionych wypadkach, w ramach limitu zwolnień od cła określanego corocznie w

ustawie budżetowej. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może ustalić szczegółową

listę określającą ilość i wartość towarów zwolnionych od cła, związanych z realizacją

określonych programów celowych, a zwłaszcza dotyczących podniesienia poziomu bezpieczeństwa

publicznego, obronności państwa, zapobiegania i likwidacji skutków klęsk żywiołowych,

krajowego systemu ratowniczego oraz utrzymywania rezerw państwowych.

§ 1.

Zwolnione od cła, z zastrzeżeniem § 2, są towary umieszczone w przesyłkach wysyłanych

z zagranicy bezpośrednio do osoby znajdującej się na polskim obszarze celnym, pod

warunkiem że łączna wartość towarów w przesyłce nie przekracza równowartości 22 EURO.

§ 2.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1, nie stosuje się do

1)

napojów alkoholowych,

2)

tytoniu i wyrobów tytoniowych,

3)

perfum i wód toaletowych.

§ 1.

Zwolnione od cła, w ramach ustanowionych norm, są towary umieszczone w przesyłce wysyłanej

z zagranicy przez osobę fizyczną i przeznaczonej dla osoby fizycznej znajdującej się

na polskim obszarze celnym, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki

1)

przesyłka ma charakter okazjonalny,

2)

przesyłka zawiera towary wyłącznie osobistego użytku, których ilość i rodzaj nie wskazują

na ich przeznaczenie handlowe,

3)

odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia jakichkolwiek opłat na rzecz nadawcy w

związku z otrzymaniem przesyłki.

§ 2.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się do kwoty 45 EURO na przesyłkę.

W wypadku gdy łączna wartość towarów w przesyłce przekracza tę kwotę, zwolnienie od

cła stosuje się do wysokości tej kwoty w stosunku do towarów, które, przywożone oddzielnie,

mogłyby korzystać z takiego zwolnienia.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb, warunki, normy ilościowe oraz dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania

zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1.

§ 1.

Zwolnione od cła, z zastrzeżeniem § 3 i § 4, są środki trwałe należące do przedsiębiorcy

wykonującego działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, wydobywczą lub

rolniczą, który zaprzestał prowadzenia tej działalności za granicą i zamierza wykonywać

podobną działalność na polskim obszarze celnym, jeżeli łącznie spełnione są następujące

warunki

1)

środki trwałe były używane przez przedsiębiorcę w miejscu poprzedniego wykonywania

działalności przez okres co najmniej 12 miesięcy przed datą zaprzestania działalności

przedsiębiorstwa za granicą,

2)

środki trwałe są przeznaczone na polskim obszarze celnym do takiego samego celu, w

jakim były używane za granicą,

3)

rodzaj i ilość przywożonych rzeczy odpowiadają rodzajowi i skali dotychczasowej działalności

prowadzonej przez przedsiębiorcę.

§ 2.

W wypadku korzystania ze zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1, przez właściciela

gospodarstwa rolnego, zwolniony od cła jest także żywy inwentarz.

§ 3.

Jeżeli powoduje to rozpoczęcie prowadzenia nowej działalności, zwolnienie od cła,

o którym mowa w § 1, stosuje się także w wypadku zaprzestania działalności związanej

z połączeniem się przedsiębiorców lub nabyciem albo przejęciem w posiadanie przez

przedsiębiorcę krajowego zorganizowanej części mienia przedsiębiorcy zagranicznego.

§ 4.

Zwolnienia od cła nie stosuje się również do

1)

środków transportu, które nie służą do wykonywania działalności gospodarczej,

2)

zapasów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta,

3)

materiałów pędnych,

4)

zapasów surowców, półproduktów i wyrobów gotowych, wykorzystywanych do produkcji,

5)

inwentarza żywego stanowiącego własność przedsiębiorcy, który prowadzi działalność

gospodarczą w zakresie obrotu zwierzętami hodowlanymi.

§ 5.

Środki trwałe podlegają zwolnieniu od cła, jeżeli zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia

do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania działalności przedsiębiorstwa

za granicą.

§ 6.

Zwolnienie od cła rzeczy, o których mowa w § 1, stosuje się pod warunkiem ich nieodstępowania

przez okres 12 miesięcy, licząc od dnia objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu.

§ 7.

W wypadku istnienia ryzyka nadużycia odstąpienia rzeczy termin, o którym mowa w §

6, może zostać przedłużony do 36 miesięcy.

§ 8.

Sprzedaż lub dobrowolne przeniesienie prawa własności w inny sposób, wynajem, użyczenie,

wydzierżawienie lub inne odpłatne bądź nieodpłatne odstąpienie rzeczy dokonane przed

upływem okresu, o którym mowa w § 6 i § 7, wymaga uprzedniego pisemnego poinformowania

o tym organu celnego i powoduje powstanie długu celnego według stanu i wartości celnej

towaru w dniu tego odstąpienia oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu.

Jeżeli nie można ustalić daty odstąpienia towaru, art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 9.

Organ celny może w szczególnie uzasadnionych wypadkach zezwolić na zastosowanie zwolnienia

od cła przewidzianego w niniejszym artykule w wypadku, gdy

1)

przedsiębiorca nie spełnia warunku określonego w § 1 pkt 1,

2)

przedsiębiorca nie zachowa terminu określonego w § 5, jeżeli udowodni, iż uchybienie

nastąpiło bez jego winy.

§ 10.

Zwolnione od cła są również środki trwałe należące do osób wykonujących wolne zawody,

w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U.

Nr 94, poz. 1037), które uzyskały prawo do wykonywania takich zawodów na polskim obszarze

celnym, oraz osób prawnych nieprowadzących działalności gospodarczej, które przenoszą

swoją działalność z zagranicy na polski obszar celny; § 1 - § 9 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Zwolnione od cła są produkty rolne oraz produkty hodowli, pszczelarstwa, ogrodnictwa

i leśnictwa, uzyskane na nieruchomościach znajdujących się za granicą państwa i przylegających

do polskiego obszaru celnego, użytkowanych przez osoby krajowe, prowadzące gospodarstwo

rolne lub działalność przetwórczą na polskim obszarze celnym, na gruntach przylegających

do granicy państwowej, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki

1)

produkty te zostały poddane jedynie zabiegom, które zwykle są dokonywane po ich zebraniu

lub wyprodukowaniu.

2)

w wypadku produktów hodowli - produkty takie uzyskano od zwierząt wyhodowanych na

polskim obszarze celnym lub dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym,

3)

zgłoszenie celne produktów jest dokonywane przez osobę prowadzącą gospodarstwo rolne

lub na jej rzecz.

§ 2.

Do produktów rybołówstwa i gospodarki rybnej prowadzonej przez polskich rybaków w

wodach płynących i jeziorach stanowiących granicę polskiego obszaru celnego oraz do

produktów łowiectwa prowadzonego przez polskich myśliwych na tych jeziorach i wodach

płynących przepis § 1 stosuje się odpowiednio.

Zwolnione od cła, na zasadzie wzajemności, są nasiona, nawozy i inne produkty służące

do uprawy ziemi i roślin, przeznaczone do wykorzystania na nieruchomościach znajdujących

się w kraju i przylegających do granicy państwowej, użytkowanych przez osoby prowadzące

gospodarstwo rolne lub przetwórcze za granicą, na gruntach przylegających do granicy

państwowej, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki

1)

ilość przywożonych produktów nie przekracza ilości niezbędnej do uprawy lub prowadzenia

gospodarstwa,

2)

zgłoszenie celne produktów jest dokonywane przez osobę prowadzącą gospodarstwo rolne

lub na jej rzecz.

§ 1.

Zwolnione od cła, w ramach ustanowionych norm, są towary przywożone w bagażu osobistym

podróżnego przybywającego na polski obszar celny, jeżeli ilości rodzaj tych towarów

nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.

§ 2.

Dla celów stosowania niniejszego artykułu

1)

za bagaż osobisty - uważa się bagaż podręczny lub bagaż nadany (bagaż, który po przyjęciu

i zarejestrowaniu go przez przewoźnika w miejscu wyjazdu lub wylotu nie jest dostępny

dla podróżnego w czasie odbywania podróży, w tym także podczas przerw w podróży i

zmiany środka transportu na inny),

2)

za strefę nadgraniczną - uważa się strefę nadgraniczną w rozumieniu ustawy o ochronie

granicy państwowej.

§ 3.

Zwolnione od cła, w ramach ustanowionych norm, są również towary przywożone w bagażu

osobistym przez osobę, która

1)

ma miejsce zamieszkania w strefie nadgranicznej, z zastrzeżeniem § 4, lub

2)

przekracza granicę w związku z wykonywaną pracą w strefie nadgranicznej, lub

3)

przekracza granicę w związku z wykonywaną pracą w zakresie obsługi środka transportu

wykorzystywanego w ruchu międzynarodowym.

§ 4.

Podróżny mający miejsce zamieszkania w polskiej części strefy nadgranicznej może korzystać

ze zwolnienia, o którym mowa w § 1, pod warunkiem że udowodni, iż nie przyjeżdża ze

strefy nadgranicznej w kraju sąsiadującym z Rzecząpospolitą Polską, i jeżeli nie przekracza

granicy w związku z wykonywaną pracą w zakresie obsługi środka transportu wykorzystywanego

w ruchu międzynarodowym.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb, warunki, normy ilościowe lub wartościowe oraz dokumenty wymagane

do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1 i w § 3.

§ 1.

Zwolnione od cła są towary o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturowym, umieszczone

w wykazie, o którym mowa w § 11, bez względu na osobę i cel, dla których są przywożone.

§ 2.

Zwolnione od cła są towary o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturowym, umieszczone

w wykazie, o którym mowa w § 12, przywożone dla

1)

jednostek budżetowych prowadzących działalność o charakterze edukacyjnym lub naukowym

albo

2)

jednostek lub organizacji prowadzących działalność o charakterze edukacyjnym, naukowym

lub kulturowym.

§ 3.

Zwolniona od cła jest także aparatura naukowa i przyrządy przeznaczone wyłącznie do

celów niehandlowych, wymienione w wykazie, o którym mowa w § 13, jeżeli przywożone

są dla

1)

instytucji publicznych lub użyteczności publicznej, których podstawową działalnością

jest prowadzenie badań naukowych lub nauczanie, albo

2)

prywatnych instytucji lub organizacji, których wyłączną działalnością jest prowadzenie

badań naukowych lub nauczanie.

§ 4.

Dla celów stosowania niniejszego artykułu

1)

za przyrządy lub aparaturę naukową uważa się towary, które ze względu na swoje parametry

techniczne i wyniki pomiarów, jakie za ich pomocą można uzyskać, mogą być przeznaczone

głównie do prowadzenia działalności naukowej lub nauczania,

2)

za przeznaczone do celów niehandlowych uważa się przyrządy lub aparaturę przeznaczoną

do prowadzenia badań naukowych lub nauczania nieprowadzonych z zamiarem osiągnięcia

zysku.

§ 5.

Zwolnione od cła są również elementy, części zamienne i akcesoria do aparatury badawczo-pomiarowej

zwolnionej od cła oraz narzędzia służące do utrzymania, kontroli lub naprawy tej aparatury,

pod warunkiem że są przywożone jednocześnie z tą aparaturą.

§ 6.

Jeżeli elementy, części zamienne, akcesoria i narzędzia są przywożone później niż

aparatura, to mogą być one zwolnione od cła pod warunkiem, że jednoznacznie można

stwierdzić, iż są one przeznaczone do aparatury, która była przywieziona na polski

obszar celny z zastosowaniem zwolnienia od cła.

§ 7.

Sprzedaż lub dobrowolne przeniesienie prawa własności w inny sposób, wynajem, użyczenie,

wydzierżawienie lub inne odpłatne bądź nieodpłatne odstąpienie rzeczy zwolnionych

od cła na podstawie § 2 i § 3 wymaga uprzedniego poinformowania o tym organu celnego

i powoduje powstanie długu celnego. Wysokość długu celnego określa się według stanu

i wartości celnej towaru w dniu odstąpienia oraz według stawek celnych obowiązujących

w tym dniu. Jeżeli nie można ustalić daty odstąpienia towaru, art. 222 stosuje się

odpowiednio.

§ 8.

Dług celny nie powstaje, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące warunki

1)

towary zostaną odstąpione osobie, która spełnia warunki do skorzystania ze zwolnienia

od cła przewidzianego w niniejszym artykule,

2)

towary będą używane w celu, który uprawniałby do skorzystania ze zwolnienia od cła

na podstawie niniejszego artykułu,

3)

organ celny, który przyjął zgłoszenie celne dotyczące dopuszczenia do obrotu towaru

zwolnionego od cła, zostanie uprzednio poinformowany o zamiarze odstąpienia.

§ 9.

Jeżeli towar zostanie użyty do celu innego niż uprawniający do skorzystania ze zwolnienia

od cła na podstawie niniejszego artykułu lub jeżeli osoba posiadająca towar zwolniony

od cła przestaje spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnienia od cła,

wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu zmiany

sposobu wykorzystania towaru lub w dniu, w którym warunki uprawniające osobę do korzystania

ze zwolnienia od cła przestały być spełniane, oraz według stawek celnych obowiązujących

w tym dniu. Jeżeli nie można ustalić daty naruszenia wyżej wymienionych warunków,

art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 10.

Osoba, o której mowa w § 8 pkt 1, której odstąpiono towar zwolniony od cła, przejmuje

prawa i obowiązki osoby, która odstąpiła ten towar; przepisy § 7 - § 9 stosuje się

odpowiednio.

§ 11.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw nauki, ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, ministrem właściwym

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz towarów, o których mowa

w § 1.

§ 12.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw nauki, ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, ministrem właściwym

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz towarów oraz wykaz kategorii

jednostek i organizacji uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od cła, o którym

mowa w § 2. W wykazie mogą być umieszczone wyłącznie towary, których odpowiedniki

nie są produkowane w kraju. W wykazie mogą być umieszczone tylko te jednostki, których

procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych od cła towarów.

§ 13.

Minister właściwy do spraw nauki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego, ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz prywatnych instytucji

lub organizacji, o których mowa w § 3, oraz aparatury i przyrządów naukowych przywożonych

dla tych instytucji. W wykazie mogą być umieszczone wyłącznie aparatura lub przyrządy

naukowe, których odpowiedniki nie są produkowane w kraju. W wykazie mogą być zamieszczone

tylko te jednostki i organizacje, których procedury księgowe umożliwiają kontrolę

wykorzystania towarów zwolnionych od cła.

§ 14.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, tryb i dokumenty

wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła, o którym mowa w §

1 - § 3.

§ 1.

Zwolnione od cła są

1)

zwierzęta przeznaczone do badań laboratoryjnych,

2)

nieprodukowane na terenie Rzeczypospolitej Polskiej substancje biologiczne lub chemiczne

nadające się głównie do celów naukowych, przywożone w ilościach, które nie wskazują

na przeznaczenie handlowe.

§ 2.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się pod warunkiem, że towary są przeznaczone

dla instytucji publicznych, których podstawową działalnością jest nauczanie lub prowadzenie

badań naukowych, albo dla wydzielonych jednostek tych instytucji, jeżeli podstawową

działalnością tych jednostek jest prowadzenie badań naukowych lub nauczanie.

§ 3.

Minister właściwy do spraw nauki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa,

ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz substancji, o których

mowa w § 1 pkt 2. W wykazie mogą być umieszczone wyłącznie substancje biologiczne

lub chemiczne, których odpowiedniki nie są produkowane w kraju i których specyfika

lub stopień czystości czyni z nich substancje nadające się głównie do celów naukowych.

§ 1.

Zwolnione od cła są

1)

substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego, a w szczególności krew i jej pochodne,

wysuszone osocze krwi, surowica i utrwalone roztwory osocza, immunoglobiny i fibrynogen,

2)

odczynniki służące do określania grupy krwi i wykrywania niezgodności grup krwi, bez

względu na źródło i sposób ich wytworzenia,

3)

odczynniki służące do określania grup zgodności tkankowej u ludzi, bez względu na

źródło i sposób ich wytworzenia.

4)

opakowania specjalnie przystosowane do przewozu towarów określonych w pkt 1-3 oraz

rozpuszczalniki i dodatki potrzebne do ich użycia, jeżeli są przywożone jednocześnie

z tymi towarami.

§ 2.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się, jeżeli łącznie spełnione są następujące

warunki

1)

towary są przeznaczone dla instytucji lub laboratoriów prowadzących działalność medyczną

lub naukową niemającą charakteru handlowego, ujętych w wykazie instytucji i laboratoriów

uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od cła,

2)

towarom towarzyszy świadectwo zgodności wydane przez odpowiednie władze kraju wysyłki,

3)

towary są przewożone w pojemniku opatrzonym etykietą identyfikacyjną.

§ 3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw nauki,

ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz instytucji i laboratoriów prowadzących działalność medyczną lub naukową, niemającą

charakteru handlowego, wykorzystujących towary, o których mowa w § 1,

2)

dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła

- uwzględniając w szczególności zakres i rodzaj działalności instytucji lub laboratorium.

W wykazie umieszczone mogą być instytucje i laboratoria, w których procedury księgowe

umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych od cła towarów.

§ 1.

Zwolnione od cła są

1)

przyrządy i aparatura przeznaczone do prowadzenia badań naukowych, diagnozowania lub

leczenia,

2)

części zamienne, elementy i specjalne wyposażenie przeznaczone do przyrządów i aparatury,

o których mowa w pkt 1, jeżeli zostały one przywiezione jednocześnie z nimi lub zostały

przywiezione później, ale uznano je za przeznaczone do przyrządów lub aparatury, które

zostały wcześniej zwolnione od cła,

3)

narzędzia używane do utrzymania, kontroli lub naprawy przyrządów i aparatury, o których

mowa w pkt 1, jeżeli zostały przywiezione jednocześnie z nimi lub zostały przywiezione

później i jednoznacznie można stwierdzić, iż są przeznaczone do przyrządów i aparatury,

które były wcześniej zwolnione od cła.

§ 2.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się, jeżeli łącznie spełnione są następujące

warunki

1)

towary przekazane są nieodpłatnie przez organizacje charytatywne lub osoby fizyczne

jako dary szpitalom, innym jednostkom służby zdrowia lub medycznym instytutom badawczym

ujętym w wykazie, o którym mowa w § 7, lub zakupione przez takie jednostki w całości

z funduszy przekazanych przez organizacje charytatywne lub uzyskanych w drodze zbiórki

publicznej,

2)

przekazanie towarów nie jest związane z działalnością gospodarczą,

3)

ofiarodawca nie jest w żaden sposób powiązany z producentem towarów, które mają być

zwolnione od cła.

§ 3.

Sprzedaż lub dobrowolne przeniesienie prawa własności w inny sposób, wynajem, użyczenie,

wydzierżawienie lub inne odpłatne bądź nieodpłatne odstąpienie rzeczy, o których mowa

w § 1, wymaga uprzedniego poinformowania o tym organu celnego i powoduje powstanie

długu celnego. Wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru

w dniu tego odstąpienia oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu. Jeżeli

nie można ustalić daty odstąpienia towaru, art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

W wypadku, o którym mowa w § 3, dług celny nie powstaje, jeżeli łącznie spełnione

są następujące warunki

1)

towary zostaną odstąpione osobie, która spełnia warunki do korzystania ze zwolnienia

od cła przewidzianego w niniejszym artykule,

2)

towary będą używane w celu, który uprawniałby do korzystania ze zwolnienia od cła

na podstawie niniejszego artykułu,

3)

organ celny, który przyjął zgłoszenie celne do procedury dopuszczenia do obrotu, zostanie

uprzednio poinformowany o zamiarze odstąpienia.

§ 5.

Jeżeli towar zostanie użyty niezgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa w § 1, lub

jeżeli osoba posiadająca towar zwolniony od cła przestaje spełniać warunki uprawniające

do korzystania ze zwolnienia określonego w niniejszym artykule, wysokość długu celnego

określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu zmiany sposobu wykorzystania

towaru lub w dniu, w którym warunki uprawniające osobę do korzystania ze zwolnienia

przestały być spełniane, oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu. Jeżeli

nie można ustalić daty naruszenia wyżej wymienionych warunków, art. 222 stosuje się

odpowiednio.

§ 6.

Osoba, której odstąpiono towar zwolniony od cła, przejmuje prawa i obowiązki osoby,

która odstąpiła ten towar; przepisy § 3 - § 5 stosuje się odpowiednio.

§ 7.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw nauki,

ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz szpitali i innych jednostek

służby zdrowia oraz medycznych instytutów badawczych, o których mowa w § 2 pkt 1.

W wykazie mogą być umieszczone szpitale i inne jednostki służby zdrowia oraz medyczne

instytuty badawcze, których procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania

zwolnionych od cła towarów.

§ 8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb oraz dokumenty

niezbędne do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła, o którym mowa w §

1.

§ 1.

Zwolnienia od cła przewidziane w niniejszym dziale stosuje się do towarów obejmowanych

procedurą dopuszczenia do obrotu lub procedurą wywozu.

§ 2.

Zwolnienia od cła przewidziane w niniejszym dziale stosuje się jedynie na wniosek

zgłaszającego przedstawiony organom celnym najpóźniej w chwili składania zgłoszenia

celnego.

§ 1.

Zwolnione od cła są przesyłki zawierające próbki substancji posiadających atest Światowej

Organizacji Zdrowia i przeznaczone do kontroli jakości surowców używanych do produkcji

środków farmaceutycznych i leków, przywożone dla instytucji powołanych do tego celu.

§ 2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz instytucji powołanych do kontroli jakości surowców używanych do produkcji środków

farmaceutycznych i leków. W wykazie umieszczone mogą być wyłącznie instytucje, które

wykorzystują substancje posiadające atest Światowej Organizacji Zdrowia w celu kontroli

jakości surowców używanych do produkcji środków farmaceutycznych i leków bez jakiegokolwiek

przeznaczenia handlowego. W wykazie mogą być umieszczone tylko te instytucje, których

procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych od cła towarów.

Zwolnione od cła są środki farmaceutyczne i leki przeznaczone do leczenia ludzi lub

zwierząt przybyłych z zagranicy, uczestniczących w międzynarodowych imprezach sportowych

organizowanych na terenie kraju, jeżeli ich ilość i rodzaj są odpowiednie do celu,

w jakim są przywożone, i do czasu trwania imprezy sportowej.

§ 1.

Zwolnione od cła są

1)

towary będące artykułami pierwszej potrzeby, przywożone przez organizacje społeczne

lub jednostki organizacyjne statutowo powołane do prowadzenia działalności charytatywnej

lub do realizacji pomocy humanitarnej, przeznaczone do nieodpłatnej dystrybucji wśród

osób potrzebujących,

2)

towary przekazywane nieodpłatnie przez osoby mające swoje miejsce zamieszkania lub

siedzibę za granicą, bez zamiaru wykorzystania ich przez obdarowanego do celów handlowych,

przeznaczone dla organizacji społecznych lub jednostek organizacyjnych statutowo powołanych

do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej, wykorzystywane

do zebrania funduszy w trakcie zbiórek publicznych organizowanych na rzecz osób potrzebujących,

3)

wyposażenie i materiały biurowe przekazywane nieodpłatnie przez osoby mające swoje

miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą i bez zamiaru wykorzystania ich przez

obdarowanego do celów handlowych, przeznaczone dla organizacji społecznych lub jednostek

organizacyjnych statutowo powołanych do prowadzenia działalności charytatywnej lub

do realizacji pomocy humanitarnej, wykorzystywanych jedynie dla potrzeb ich funkcjonowania

i realizacji celów działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej.

§ 2.

Organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne, o których mowa w § 1, mogą korzystać

ze zwolnienia od cła, jeżeli statuty tych organizacji nie dopuszczają prowadzenia

działalności gospodarczej.

§ 3.

Dla celów stosowania niniejszego artykułu za artykuły pierwszej potrzeby uważa się

towary niezbędne do zaspokojenia najważniejszych potrzeb osób, takie jak: artykuły

żywnościowe, lekarstwa, odzież.

§ 4.

Zwolnienia od cła, o których mowa w § 1, udziela się tym organizacjom lub jednostkom

organizacyjnym, których procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych

od cła towarów.

§ 5.

Zwolnienia od cła, o których mowa w § 1, nie stosuje się do

1)

napojów alkoholowych,

2)

tytoniu i wyrobów tytoniowych,

3)

kawy i herbaty,

4)

środków transportu, z wyjątkiem ambulansów.

§ 6.

Sprzedaż lub dobrowolne przeniesienie prawa własności w inny sposób, wynajem, użyczenie,

wydzierżawienie lub inne odpłatne bądź nieodpłatne odstąpienie rzeczy, o których mowa

w § 1, wymaga uprzedniego poinformowania o tym organu celnego i powoduje powstanie

długu celnego. Wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru

w dniu odstąpienia oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu. Jeżeli nie

można ustalić daty odstąpienia towaru, art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 7.

W wypadku, o którym mowa w § 6, dług celny nie powstaje, jeżeli łącznie spełnione

są następujące warunki

1)

towary zostaną odstąpione osobie, która spełnia warunki do korzystania ze zwolnienia

od cła przewidzianego w niniejszym artykule,

2)

towary będą używane w celu, który uprawniałby do korzystania ze zwolnienia od cła

na podstawie niniejszego artykułu,

3)

organ celny, który przyjął zgłoszenie celne do procedury dopuszczenia do obrotu, zostanie

uprzednio poinformowany o zamiarze odstąpienia.

§ 8.

Jeżeli towar zostanie użyty do celu innego niż uprawniający do korzystania ze zwolnienia

od cła lub jeżeli osoba posiadająca towar zwolniony od cła przestaje spełniać warunki

uprawniające do korzystania ze zwolnienia określonego w niniejszym artykule, wysokość

długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu zmiany sposobu

wykorzystania towaru lub w dniu, w którym warunki uprawniające osobę do korzystania

ze zwolnienia przestały być spełniane, oraz według stawek celnych obowiązujących w

tym dniu. Jeżeli nie można ustalić daty naruszenia wyżej wymienionych warunków, art.

222 stosuje się odpowiednio.

§ 9.

Osoba, której odstąpiono towar zwolniony od cła, przejmuje prawa i obowiązki osoby,

która odstąpiła ten towar; przepisy § 6 - § 8 stosuje się odpowiednio.

§ 10.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaj dokumentów i zakres

informacji wymaganych do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła, a także

wykaz towarów, do których nie stosuje się zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1.

Wykaz może obejmować wyłącznie towary, w stosunku do których stosowanie zwolnienia

od cła mogłoby naruszyć interesy przemysłu krajowego.

§ 1.

Zwolnione od cła, z zastrzeżeniem § 3, są sprzęt i urządzenia rehabilitacyjne ułatwiające

lub umożliwiające proces rehabilitacji leczniczej i zawodowej osób niepełnosprawnych

oraz towary specjalnie przystosowane do celów pomocy naukowej, kulturalnej i podnoszenia

kwalifikacji zawodowych tych osób, jeżeli towary te są przywożone przez

1)

osoby niepełnosprawne na ich własny użytek, pod warunkiem przedłożenia organom celnym

orzeczenia ustalającego stopień niepełnosprawności,

2)

organizacje społeczne, których statut nie dopuszcza prowadzenia działalności gospodarczej

oraz podstawowym celem statutowym jest rehabilitacja i pomoc osobom niepełnosprawnym.

§ 2.

Zwolnienia od cła stosuje się także do

1)

części zamiennych, elementowi specjalnego wyposażenia przeznaczonych do towarów, o

których mowa w § 1,

2)

narzędzi używanych do utrzymania, kontroli, kalibrowania lub naprawy towarów, o których

mowa w § 1,

- pod warunkiem że te części zamienne, elementy, wyposażenie lub narzędzia zostały

przywiezione jednocześnie z towarami, o których mowa w § 1, lub zostały przywiezione

później, ale można jednoznacznie stwierdzić, iż są przeznaczone do takich towarów,

które wcześniej zostały zwolnione od cła.

§ 3.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1, nie stosuje się do środków transportu.

§ 4.

Sprzedaż lub dobrowolne przeniesienie prawa własności w inny sposób, wynajem, użyczenie,

wydzierżawienie lub inne odpłatne bądź nieodpłatne odstąpienie rzeczy, o których mowa

w § 1, wymaga uprzedniego poinformowania o tym organu celnego i powoduje powstanie

długu celnego. Wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru

w dniu odstąpienia oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu. Jeżeli nie

można ustalić daty odstąpienia towaru, art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

Dług celny nie powstaje, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki

1)

towary zostaną odstąpione osobie, o której mowa w § 1, spełniającej warunki do skorzystania

ze zwolnienia od cła przewidzianego w niniejszym artykule,

2)

towary będą używane w celu, który uprawniałby do skorzystania ze zwolnienia od cła

na podstawie niniejszego artykułu,

3)

organ celny, który przyjął zgłoszenie celne dotyczące dopuszczenia do obrotu towaru

zwolnionego od cła, zostanie uprzednio poinformowany o zamiarze odstąpienia.

§ 6.

Jeżeli towar zostanie użyty do celu innego niż uprawniający do skorzystania ze zwolnienia

od cła na podstawie niniejszego artykułu lub jeżeli osoba posiadająca towar zwolniony

od cła przestaje spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnienia od cła,

wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu zmiany

sposobu wykorzystania towaru lub w dniu, w którym warunki uprawniające osobę do korzystania

ze zwolnienia od cła przestały być spełniane, oraz według stawek celnych obowiązujących

w tym dniu. Jeżeli nie można ustalić daty naruszenia wyżej wymienionych warunków,

art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 7.

Osoba, o której mowa w § 5 pkt 1, której odstąpiono towar zwolniony od cła, przejmuje

prawa i obowiązki osoby, która odstąpiła ten towar; przepisy § 4 - § 6 stosuje się

odpowiednio.

§ 8.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wykaz towarów, o których mowa

w § 1. Wykaz może zawierać wyłącznie towary, których zwolnienie od cła nie naruszy

interesów przemysłu krajowego.

§ 9.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty wymagane

do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła oraz warunki, jakie muszą spełniać

organizacje społeczne, o których mowa w § 1 pkt 2, przy czym jednym z warunków jest,

że organizacje te mają procedury księgowe umożliwiające kontrolę wykorzystania zwolnionych

od cła towarów.

§ 1.

Zwolnione od cła, z zastrzeżeniem § 3, są towary

1)

przywożone przez państwowe jednostki organizacyjne, gminy, organizacje społeczne lub

jednostki organizacyjne statutowo powołane do prowadzenia działalności charytatywnej

lub do realizacji pomocy humanitarnej, których statut nie dopuszcza prowadzenia działalności

gospodarczej, jeżeli są przeznaczone do bezpłatnego

a)

rozdania ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy lub

b)

oddania do dyspozycji ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy i pozostają własnością

tych jednostek,

2)

przywożone przez jednostki ratownictwa, przeznaczone na ich potrzeby, w związku z

prowadzonymi przez nie działaniami ratowniczymi.

§ 2.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, będzie udzielone tym organizacjom, których

procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych od cła towarów.

§ 3.

Zwolnienia od cła nie stosuje się do materiałów i sprzętu przeznaczonych do odbudowy

terenów dotkniętych klęską żywiołową lub katastrofą.

§ 4.

Sprzedaż lub dobrowolne przeniesienie prawa własności w inny sposób, wynajem, użyczenie,

wydzierżawienie lub inne odpłatne bądź nieodpłatne odstąpienie rzeczy, o których mowa

w § 1, wymaga uprzedniego poinformowania o tym organu celnego i powoduje powstanie

długu celnego. Wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru

w dniu odstąpienia oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu. Jeżeli nie

można ustalić daty odstąpienia towaru, art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

Dług celny nie powstaje, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki

1)

towary zostaną odstąpione osobie, o której mowa w § 1, spełniającej warunki do skorzystania

ze zwolnienia od cła przewidzianego w niniejszym artykule,

2)

towary będą używane w celu, który uprawniałby do skorzystania ze zwolnienia od cła

na podstawie niniejszego artykułu,

3)

organ celny, który przyjął zgłoszenie celne dotyczące dopuszczenia do obrotu towaru

zwolnionego od cła, zostanie uprzednio poinformowany o zamiarze odstąpienia.

§ 6.

Jeżeli towar zostanie użyty do celu innego niż uprawniający do skorzystania ze zwolnienia

od cła na podstawie niniejszego artykułu lub jeżeli osoba posiadająca towar zwolniony

od cła przestaje spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnienia od cła,

wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu zmiany

sposobu wykorzystania towaru lub w dniu, w którym warunki uprawniające osobę do korzystania

ze zwolnienia od cła przestały być spełniane, oraz według stawek celnych obowiązujących

w tym dniu. Jeżeli nie można ustalić daty naruszenia wyżej wymienionych warunków,

art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 7.

Osoba, o której mowa w § 5 pkt 1, której odstąpiono towar zwolniony od cła, przejmuje

prawa i obowiązki osoby, która odstąpiła ten towar; przepisy § 4 - § 6 stosuje się

odpowiednio.

§ 1.

Zwolnione od cła, z zastrzeżeniem § 2, są

1)

odznaczenia przyznane przez rządy państw obcych osobom mającym miejsce zamieszkania

w kraju,

2)

puchary, medale i podobne przedmioty o charakterze symbolicznym, które zostały przyznane

za granicą osobom mającym miejsce zamieszkania w kraju, w uznaniu zasług za działalność

w dowolnej dziedzinie lub zasług związanych ze szczególnymi wydarzeniami lub osiągnięciami

w danej dziedzinie, jeżeli są przywożone na polski obszar celny przez osobę nagrodzoną,

3)

puchary, medale i podobne przedmioty o charakterze symbolicznym ofiarowane nieodpłatnie

przez władze państw obcych lub osoby mające siedzibę za granicą przywożone w celu

przyznania ich w kraju za zasługi określone w pkt 2,

4)

nagrody, trofea i pamiątki o charakterze symbolicznym i o niewielkiej wartości przeznaczone

do bezpłatnego rozdania osobom mającym miejsce zamieszkania za granicą podczas kongresów

lub podobnych imprez o charakterze międzynarodowym odbywających się w kraju, jeżeli

ich ilość nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.

§ 2.

Zwolnienie od cła stosuje się, jeżeli osoba przywożąca rzeczy, o których mowa w §

1, udowodni, iż spełnia warunki określone w niniejszym artykule oraz przywóz nie ma

charakteru handlowego.

§ 1.

Zwolnione od cła są towary

1)

przywożone do kraju przez osoby, które składały oficjalną wizytę za granicą, i otrzymane

jako podarunki od przyjmujących je przedstawicieli władz,

2)

przywożone przez osoby przybywające do kraju z oficjalną wizytą z zamiarem wręczenia

ich w charakterze podarunków przedstawicielom władz polskich,

3)

przesyłane jako podarunki, w dowód przyjaźni lub życzliwości, przez przedstawicieli

władz lub przedstawicieli państw obcych oraz zagraniczne organizacje prowadzące działalność

o charakterze publicznym polskim przedstawicielom władz lub organizacji prowadzących

działalność o takim samym charakterze.

§ 2.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się, jeżeli łącznie spełnione są następujące

warunki

1)

towar stanowi podarunek o charakterze okazjonalnym,

2)

ilość lub rodzaj towaru nie wskazuje na przeznaczenie do prowadzenia działalności

gospodarczej.

§ 3.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1, nie stosuje się do

1)

napojów alkoholowych,

2)

tytoniu i wyrobów tytoniowych.

Zwolnione od cła, na zasadzie wzajemności, są

1)

dary ofiarowane panującym głowom państw oraz osobom, które zgodnie z przepisami międzynarodowymi

korzystają z takich samych przywilejów,

2)

towary przeznaczone do wykorzystania lub użycia przez panujące głowy państw obcych

oraz ich oficjalnych przedstawicieli w okresie ich oficjalnego pobytu na polskim obszarze

celnym.

§ 1.

Zwolnione od cła są próbki towarów mające nieznaczną wartość i mogące służyć jedynie

w celu uzyskania zamówień na towary tego samego rodzaju, które mają być przywiezione

na polski obszar celny.

§ 2.

Organ celny, przyjmując zgłoszenie celne obejmujące próbki, o których mowa w § 1,

może uzależnić zwolnienie od cła tych próbek od pozbawienia ich wartości handlowej

poprzez przedarcie, przedziurkowanie, naniesienie nieusuwalnych i widocznych znaków

lub w każdy inny sposób pozwalający na zachowanie przez ten towar charakteru próbek.

Zwolnione od cła są materiały o charakterze reklamowym, w szczególności katalogi,

cenniki, instrukcje obsługi lub ulotki handlowe dotyczące towarów przeznaczonych do

sprzedaży lub wynajmu albo związane ze świadczeniem usług przewozowych, handlowych,

bankowych lub ubezpieczeniowych, przywożone przez osobę mającą siedzibę za granicą,

jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki

1)

na materiałach jest w sposób widoczny umieszczona nazwa przedsiębiorstwa, które produkuje,

sprzedaje bądź wynajmuje towary albo które oferuje usługi,

2)

przesyłka zawiera jeden dokument albo jeden egzemplarz każdego dokumentu, jeżeli składa

się z wielu dokumentów; w wypadku gdy przesyłka zawiera więcej niż jeden egzemplarz

tego samego dokumentu, ciężar brutto przesyłki nie może przekroczyć 1 kg,

3)

przesyłka nie jest w serii przesyłek przekazywanych przez nadawcę temu samemu odbiorcy.

Do celów stosowania niniejszego działu

1)

za środek transportu przeznaczony do działalności gospodarczej - uważa się, wykorzystywany

w działalności gospodarczej, każdy mechaniczny pojazd drogowy, który ze względu na

rodzaj, budowę lub wyposażenie jest przeznaczony do przewozu towarów lub osób, a także

specjalistyczny mechaniczny pojazd drogowy,

2)

za prywatny środek transportu - uważa się mechaniczny pojazd drogowy oraz przyczepę

do niego, kempingową przyczepę mieszkalną, łódź, samolot i rower, służący do użytku

osobistego i nieprzeznaczony do odpłatnego przewozu osób lub do odpłatnego bądź nieodpłatnego

transportu towarów w celach handlowych lub do działalności gospodarczej,

3)

za rzeczy osobistego użytku - uważa się towary bezpośrednio używane przez osobę fizyczną

lub wykorzystywane w jej gospodarstwie domowym, jeżeli ich ilość lub rodzaj nie wskazują

na przeznaczenie handlowe lub do działalności gospodarczej, a także przenośny sprzęt

niezbędny do wykonywania przez tę osobę zawodu.

4)

za środki trwałe - uważa się sprowadzone z zagranicy towary kompletne lub w częściach

(mające cechy kompletności) i zdatne do użytku w momencie przywozu oraz o trwałości

pozwalającej na ich używanie przynajmniej przez 3 lata, ujęte w jednej fakturze,

5)

za próbkę - uważa się najmniejszą ilość towaru, pobraną z dużej partii, która zachowuje

skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne

towaru; w wypadku próbki reklamowej jest to najmniejsza ilość towaru załączona do

oferty, wysłana w celach reklamowych lub akwizycyjnych, umożliwiająca zorientowanie

ewentualnego klienta o jakości towaru lub, w wypadku zawarcia kontraktu na podstawie

próbek, zobowiązująca do dostarczenia towarów zgodnie z próbkami,

6)

za procedury księgowe - uważa się procedury wynikające z dokumentacji, o której mowa

w art. 10 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. Nr 121, poz. 591,

z 1997 r. Nr 32, poz. 183, Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 118, poz. 754, Nr

139, poz. 933 i 934, Nr 140, poz. 939 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 60, poz. 382,

Nr 106, poz. 668, Nr 107, poz. 669 i Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 9, poz. 75 i

Nr 83, poz. 931 oraz z 2000 r. Nr 60, poz. 703, Nr 94, poz. 1037 i Nr 113, poz. 1186),

opisującej przyjęte przez jednostkę zasady rachunkowości, a w szczególności zasady

prowadzenia odpowiednich kont ksiąg pomocniczych, przeznaczonych do ewidencji zwolnionych

od cła składników majątku trwałego i obrotowego.

Zwolnione od cła są towary spełniające wyłącznie funkcje reklamowe, przesyłane nieodpłatnie

przez dostawcę swoim odbiorcom, jeżeli poza ich funkcją reklamową nie będą przeznaczone

do jakichkolwiek innych celów.

§ 1.

Zwolnione od cła są

1)

próbki towarów wytwarzanych za granicą, jeżeli łącznie spełniają następujące warunki

a)

są bezpłatnie otrzymane z zagranicy lub są uzyskiwane na imprezach, o których mowa

w § 2, z towarów przywiezionych z zagranicy,

b)

są przeznaczone wyłącznie do bezpłatnego rozdania publiczności podczas imprezy,

c)

mogą być używane wyłącznie w celu reklamy i mają niewielką wartość jednostkową,

d)

ich wartość i ilość, biorąc pod uwagę liczbę zwiedzających i liczbę wystawców, pozostaje

w odpowiednich proporcjach do charakteru imprezy,

e)

nie mogą zostać przeznaczone do obrotu handlowego i, jeżeli ich charakter na to pozwala,

są w opakowaniach zawierających mniejszą ilość towaru niż najmniejsze opakowania takiego

towaru znajdujące się w obrocie handlowym,

f)

produkty żywnościowe oraz napoje niekonfekcjonowane w sposób określony w lit. e),

przeznaczone do konsumpcji na imprezach określonych w § 2,

2)

towary przywożone wyłącznie w celu demonstracji maszyn i urządzeń wytwarzanych za

granicą, jeżeli łącznie spełniają następujące warunki

a)

są przeznaczone do zużycia lub ulegają zniszczeniu w trakcie trwania imprezy,

b)

ich wartość i ilość, biorąc pod uwagę liczbę zwiedzających i liczbę wystawców, pozostaje

w odpowiednich proporcjach do charakteru imprezy,

3)

materiały o niewielkiej wartości przeznaczone do budowy, wyposażenia i dekoracji stoisk

wystawców zagranicznych, w szczególności farby, lakiery, tapety i inne materiały,

jeżeli zostaną zużyte lub zniszczone,

4)

materiały, katalogi, prospekty, cenniki, plakaty reklamowe, ilustrowane i nieilustrowane

kalendarze, nieoprawione fotografie i inne towary dostarczone bezpłatnie w celu wykorzystania

ich do reklamy towarów wytwarzanych za granicą, jeżeli łącznie spełniają następujące

warunki

a)

są przeznaczone do bezpłatnego rozdania,

b)

ich wartość i ilość, biorąc pod uwagę liczbę zwiedzających i ilość wystawców, pozostaje

w odpowiednich proporcjach do charakteru imprezy.

§ 2.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się pod warunkiem, że towary przeznaczone

są na

1)

wystawy, targi, salony i podobne imprezy o charakterze handlowym, przemysłowym, rolnym

lub rzemieślniczym,

2)

wystawy lub imprezy organizowane w celach charytatywnych,

3)

wystawy lub imprezy organizowane w celach naukowych, technicznych, rzemieślniczych,

artystycznych, edukacyjnych, kulturalnych, sportowych, religijnych, związanych z działalnością

związków zawodowych, turystycznych lub w celu promowania współpracy międzynarodowej,

4)

spotkania przedstawicieli organizacji międzynarodowych,

5)

uroczystości i spotkania o charakterze oficjalnym lub upamiętniającym określone zdarzenia.

§ 3.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1, nie stosuje się do towarów wyprodukowanych

za granicą, przywożonych na polski obszar celny na wystawy organizowane prywatnie

w lokalach handlowych w celu promowania dalszej ich sprzedaży za granicę.

§ 4.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, nie stosuje się do

1)

napojów alkoholowych,

2)

tytoniu i wyrobów tytoniowych,

3)

materiałów pędnych.

§ 1.

Zwolnione od cła są towary przeznaczone do badań, analiz lub prób mających na celu

określenie ich składu, jakości lub innych para metrów technicznych, przeprowadzanych

dla uzyskania informacji lub w ramach testów o charakterze przemysłowym lub handlowym,

jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki

1)

towary poddawane badaniom, analizom lub próbom zostaną w całości zużyte lub zniszczone

w trakcie ich wykonywania,

2)

badania, analizy lub próby nie stanowią promocji handlowej.

3)

organom celnym zostanie przedłożone pisemne uzasadnienie dotyczące

a)

celu przeprowadzania badań, analiz lub prób,

b)

ilości przywożonego towaru niezbędnej do realizacji celu, dla którego jest przywożony,

4)

ilości towarów ściśle odpowiadają celowi, dla którego realizacji są przywożone.

§ 2.

Organ celny wyznacza termin do dokonania badań, analiz lub prób oraz związanych z

nimi formalności administracyjnych.

§ 3.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się również do towarów, które nie

uległy zniszczeniu lub zużyciu w trakcie badań, analiz lub prób, pod warunkiem że

produkty powstałe po ich przeprowadzeniu za zgodą organu celnego

1)

zostaną całkowicie zniszczone lub pozbawione wartości handlowej albo

2)

staną się przedmiotem zrzeczenia, bez obciążania kosztami Skarbu Państwa, albo

3)

zostaną wywiezione z polskiego obszaru celnego.

§ 4.

Z wyjątkiem wypadków określonych w § 3, produkty pozostałe po dokonaniu badań, analiz

lub prób podlegają należnościom celnym przywozowym. Wysokość długu celnego określa

się według stanu i wartości celnej towaru w dniu zakończenia tych badań, analiz lub

prób oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu.

§ 5.

Produkty, o których mowa w § 4, podlegają ograniczeniom i zakazom określonym w przepisach

odrębnych, w szczególności w przepisach o odpadach.

Zwolnione od cła są znaki, wzory, szkice lub projekty oraz towarzysząca im dokumentacja

i wnioski patentowe przeznaczone dla instytucji właściwych w dziedzinie ochrony praw

własności intelektualnej.

Zwolnione od cła są

1)

foldery, broszury, książki, czasopisma, przewodniki, oprawione lub nieoprawione plakaty,

nieoprawione fotografie i powiększenia fotograficzne, ilustrowane lub nieilustrowane

mapy geograficzne, ilustrowane kalendarze, zapisane taśmy lub płyty przeznaczone do

odtworzenia obrazu lub dźwięku, których głównym celem jest zachęcanie do wyjazdów

zagranicznych, w szczególności do uczestnictwa w spotkaniach lub imprezach o charakterze

kulturalnym, turystycznym, sportowym, religijnym, handlowym lub zawodowym, pod warunkiem

że towary te

a)

są przeznaczone do bezpłatnego rozdania oraz

b)

nie zawierają więcej niż 25% prywatnych ogłoszeń handlowych, chyba że dotyczą one

przedsiębiorców będących osobami krajowymi, oraz

c)

mają charakter materiałów promocyjnych,

2)

wykazy i spisy hoteli zagranicznych wydawane przez urzędowe instytucje turystyczne

lub pod ich patronatem oraz rozkłady jazdy środków transportu działających za granicą,

jeżeli dokumenty te nie zawierają więcej niż 25% prywatnych ogłoszeń handlowych, chyba

że dotyczą one przedsiębiorców będących osobami krajowymi,

3)

materiały wysyłane akredytowanym przedstawicielom lub korespondentom oficjalnych narodowych

organizacji turystycznych i nieprzeznaczone do rozdania, a w szczególności roczniki,

spisy abonentów telefonicznych, spisy hoteli, katalogi targowe, próbki wyrobów rzemieślniczych

o nieznacznej wartości, dokumentacja na temat muzeów, uniwersytetów, uzdrowisk lub

innych podobnych instytucji.

§ 1.

Zwolnione od cła są

1)

dokumenty przysyłane bezpłatnie organom administracji publicznej,

2)

publikacje rządów państw obcych oraz publikacje organizacji międzynarodowych przeznaczone

do bezpłatnego rozdania,

3)

dokumenty wyborcze, w szczególności karty do głosowania, listy wyborcze w wyborach

organizowanych przez organy mające swoje siedziby za granicą,

4)

przedmioty mające służyć jako dowody lub do podobnych celów przed sądami bądź organami

administracji publicznej,

5)

wzory podpisów i materiały zawierające podpisy, które przesyłane są w ramach zwyczajowej

wymiany informacji między służbami publicznymi lub organami bankowymi,

6)

urzędowe wydawnictwa przeznaczone dla Narodowego Banku Polskiego,

7)

raporty, sprawozdania z działalności, ulotki informacyjne, prospekty, blankiety przedpłat

i inne dokumenty przedsiębiorstw mających swoją siedzibę za granicą i przeznaczone

dla posiadaczy lub subskrybentów papierów wartościowych emitowanych przez te przedsiębiorstwa,

8)

zapisane nośniki, w szczególności w formie zapisów dźwiękowych i mikrofilmów, wykorzystywane

do przekazywania informacji, przesyłane bezpłatnie odbiorcy,

9)

akta, dokumentacja archiwalna, formularze i inne dokumenty mające być wykorzystane

w trakcie międzynarodowych spotkań, konferencji lub kongresów oraz sprawozdania z

tych imprez,

10)

plany, rysunki techniczne, odbitki, opisy i inne podobne dokumenty przywożone w celu

uzyskania lub realizacji zamówień za granicą, lub w celu uczestnictwa w konkursach

organizowanych na polskim obszarze celnym,

11)

dokumenty przeznaczone do wykorzystania w trakcie egzaminów organizowanych w kraju

przez instytucje mające swoją siedzibę za granicą,

12)

formularze przeznaczone do wykorzystania jako urzędowe dokumenty w międzynarodowym

ruchu pojazdów lub w transporcie towarów, odbywających się na podstawie umów międzynarodowych.

13)

formularze, etykiety, bilety i podobne dokumenty wysyłane przez przedsiębiorstwa przewozowe

lub przedsiębiorstwa hotelarskie mające swoją siedzibę za granicą biurom podróży mającym

swoją siedzibę w kraju,

14)

formularze, bilety, konosamenty, listy przewozowe lub inne dokumenty handlowe lub

urzędowe, które zostały użyte w obrocie gospodarczym,

15)

urzędowe druki dokumentów wydawanych przez władze krajów trzecich lub organy międzynarodowe

oraz druki odpowiadające międzynarodowym wzorom w celu ich dystrybucji przesyłane

przez stowarzyszenia mające siedzibę za granicą odpowiednim stowarzyszeniom mającym

siedzibę w kraju,

16)

fotografie, diapozytywy oraz matryce fotograficzne, w tym zawierające opisy, przesyłane

dla agencji prasowych lub wydawców gazet bądź czasopism,

17)

znaczki skarbowe i podobne druki potwierdzające uiszczenie opłat za granicą.

§ 2.

Zwolnienie od cła stosuje się, jeżeli dokumenty określone w § 1 nie mają wartości

handlowej.

Zwolnione od cła są materiały wykorzystywane do mocowania i zabezpieczania towarów

w trakcie ich transportu z zagranicy do kraju, w szczególności sznury, słoma, płótno,

papier, karton, drewno, tworzywa sztuczne, które ze swej natury nie służą do powtórnego

użytku.

Zwolnione od cła są: ściółka i pasze przywożone w środkach transportu wykorzystywanych

do przewozu zwierząt z zagranicy do kraju, przeznaczone dla zwierząt w trakcie ich

transportu.

§ 1.

Zwolnione od cła są

1)

paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych pojazdów samochodowych, z

zastrzeżeniem § 2 i § 3,

2)

paliwa w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne pojazdy samochodowe,

przeznaczone do zużycia w tych pojazdach, nie więcej jednak niż 10 litrów,

3)

niezbędne do eksploatacji smary znajdujące się w środkach transportu.

§ 2.

Zwolnione od cła są paliwa przewożone w standardowych zbiornikach pojazdów samochodowych

przeznaczonych do działalności gospodarczej - nie więcej niż 200 litrów na pojazd.

§ 3.

Zwolnione od cła są, na zasadzie wzajemności, paliwa w standardowych zbiornikach autobusów

wykorzystywanych w międzynarodowym transporcie drogowym pasażerów - nie więcej niż

600 litrów na autobus.

§ 4.

Dla celów stosowania niniejszego artykułu za standardowy zbiornik uważa się zbiornik

paliwa, który jest

1)

montowany na stałe przez producenta we wszystkich pojazdach samochodowych, który pozwala

na bezpośrednie wykorzystanie paliwa do napędu pojazdu samochodowego lub funkcjonowania

systemu chłodzenia i innych systemów działających w tym pojeździe, lub

2)

przystosowany do pojazdów samochodowych, pozwalających na bezpośrednie wykorzystanie

gazu jako paliwa lub do działania innych systemów, w które może być wyposażony ten

pojazd.

§ 5.

Towary, o których mowa w § 1, zwolnione są od cła, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie

przez pojazd samochodowy, w którym zostały przywiezione. Towary te nie mogą zostać

usunięte z tego pojazdu ani być składowane, chyba że jest to konieczne w wypadku jego

naprawy, oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą

ze zwolnienia.

§ 6.

W wypadku naruszenia przepisu § 5 wysokość długu celnego określa się według stanu

i wartości celnej towaru w dniu naruszenia tego warunku oraz według stawek celnych

obowiązujących w tym dniu. Jeżeli nie można ustalić daty naruszenia § 5, art. 222

stosuje się odpowiednio.

Zwolnione od cła są towary przeznaczone do budowy, utrzymania lub ozdoby cmentarzy,

grobów i pomników upamiętniających ofiary wojny krajów trzecich pochowane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, które są przywożone przez osoby prawne lub jednostki organizacyjne

niemające osobowości prawnej, upoważnione przez te kraje.

Towary, o których mowa w niniejszym rozdziale, zwolnione są od cła zarówno w wypadku

bezpośredniego przywozu z zagranicy, jak i wcześniejszego objęcia inną procedurą celną,

która nie zmieniła ich statusu celnego.

Zwolnione od cła są

1)

trumny zawierające zwłoki i urny z prochami zmarłych, jak również kwiaty, wieńce i

inne przedmioty ozdobne zwykle im towarzyszące,

2)

kwiaty, wieńce i inne przedmioty ozdobne przywożone przez osoby mające miejsce zamieszkania

za granicą, udające się na pogrzeby lub przybywające w celu udekorowania grobów znajdujących

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli ich rodzaj i ilość nie wskazują

na przeznaczenie handlowe.

Zwolnione od cła są techniczne materiały wojskowe, przywożone przez zagranicznych

uczestników ćwiczeń wojskowych organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

przeznaczone do zużycia w trakcie tych ćwiczeń.

Na zasadzie wzajemności i z zastrzeżeniem nieodstępowania towarów przez okres 3 lat

od dnia dopuszczenia do obrotu osobom innym niż wymienione w tym artykule, zwolnione

od cła są towary przeznaczone do użytku

1)

urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji

specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych mających

siedzibę lub placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów przedstawicielstw

dyplomatycznych państw obcych, osób należących do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw

i misji specjalnych, osób należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz

innych osób korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również pozostających z nimi

we wspólnocie domowej członków ich rodzin,

3)

osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających z nimi we wspólnocie

domowej członków ich rodzin,

4)

osobistego osób niekorzystających z immunitetów, a należących do cudzoziemskiego personelu

przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej

Polskiej.

Warunkiem korzystania ze zwolnienia od cła, o którym mowa w art. 190

§ 1.

W wypadkach uzasadnionych

1)

ważnymi potrzebami społecznymi, interesem publicznym lub ekonomicznym kraju, w tym

zwłaszcza koniecznością realizacji określonych programów celowych, dotyczących w szczególności

podniesienia poziomu bezpieczeństwa publicznego, obronności państwa, zapobiegania

i likwidacji skutków klęsk żywiołowych, krajowego systemu ratowniczego oraz utrzymania

rezerw państwowych,

2)

koniecznością ochrony praw nabytych na podstawie art. 190 § 1-3 Kodeksu celnego, w

brzmieniu ustalonym przed dniem 1 stycznia 2002 r.,

3)

koniecznością wykonywania umów międzynarodowych.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, zwolnienia od cła inne niż

określone w art. 190

§ 2.

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1, mogą być wprowadzone na okres nie dłuższy niż

do czasu przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

Zwolnione od cła są przesyłki przesyłane do odbiorcy pocztą i zawierające towary,

których wartość nie przekracza równowartości 10 EURO.

Zwolnione od cła są zwierzęta stanowiące inwentarz żywy gospodarstwa rolnego, które

po zaprzestaniu działalności na polskim obszarze celnym przenosi działalność za granicę,

jeżeli ilość zwierząt odpowiada charakterowi i wielkości tego gospodarstwa.

Zwolnione od cła są produkty rolne oraz produkty hodowli, pszczelarstwa, ogrodnictwa

i leśnictwa, uzyskane na nieruchomościach znajdujących się na polskim obszarze celnym,

przylegających do granicy państwowej, należących lub dzierżawionych przez osoby prowadzące

gospodarstwo rolne lub działalność przetwórczą za granicą, jeżeli

1)

produkty te zostały uzyskane od zwierząt pochodzących z kraju sąsiadującego z polskim

obszarem celnym lub dopuszczonych do obrotu w tym kraju oraz

2)

produkty te zostały poddane jedynie zabiegom, które zwykle są dokonywane po ich zebraniu

lub wytworzeniu, oraz

3)

zgłoszenie celne produktów jest dokonywane przez producenta rolnego lub na jego rzecz.

Zwolnione od cła są nasiona przeznaczone do wykorzystania na nieruchomościach znajdujących

się w bezpośrednim sąsiedztwie granicy państwowej, użytkowanych przez osoby prowadzące

gospodarstwo rolne lub działalność przetwórczą na polskim obszarze celnym, na obszarze

znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie granicy państwowej, jeżeli łącznie są spełnione

następujące warunki

1)

ilość wywożonych nasion nie przekracza ilości niezbędnej do uprawy oraz

2)

zgłoszenie celne produktów jest dokonywane przez producenta rolnego lub na jego rzecz.

Zwolnione od cła są: ściółka i pasze przewożone w środkach transportu wykorzystywanych

do wywozu zwierząt za granicę, przeznaczone dla zwierząt w trakcie ich transportu.

§ 1.

Zwolnione od cła, z zastrzeżeniem § 2, są rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej,

przybywającej na polski obszar celny na pobyt stały lub powracającej z czasowego pobytu

za granicą, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki

1)

rzeczy służyły osobistemu użytkowi tej osoby w miejscu poprzedniego pobytu za granicą,

z tym że prywatne środki transportu musiały służyć takiemu użytkowi przez okres co

najmniej 6 miesięcy przed datą zakończenia pobytu za granicą, chyba że prawo kraju

poprzedniego pobytu ogranicza możliwość rejestracji prywatnych środków transportu

bądź wprowadza warunki konstrukcyjne lub techniczne znacząco różniące się od obowiązujących

w kraju,

2)

rzeczy będą przeznaczone w kraju do takiego samego celu, w jakim były używane za granicą,

3)

osoba fizyczna przebywała poza polskim obszarem celnym za zgodą władz kraju pobytu

przez co najmniej kolejnych 12 miesięcy poprzedzających zmianę miejsca pobytu,

4)

od daty ostatniego zgłoszenia celnego zwalniającego od cła towary na podstawie niniejszego

artykułu minęło co najmniej 36 miesięcy.

§ 2.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1, nie stosuje się do

1)

napojów alkoholowych,

2)

tytoniu i wyrobów tytoniowych,

3)

środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej.

§ 3.

Rzeczy osobistego użytku zwolnione są od cła, jeżeli zostały zgłoszone do procedury

dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia zakończenia pobytu za granicą.

§ 4.

Dopuszczenie do obrotu rzeczy osobistego użytku może zostać dokonane partiami, w terminie,

o którym mowa w § 3.

§ 5.

Zwolnienie od cła rzeczy, o których mowa w § 1, stosuje się pod warunkiem ich nieodstępowania

przez okres 12 miesięcy, licząc od dnia objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu.

§ 6.

Sprzedaż lub dobrowolne przeniesienie prawa własności w inny sposób, wynajem, użyczenie,

wydzierżawienie lub inne odpłatne bądź nieodpłatne odstąpienie rzeczy, dokonane przed

upływem terminu, o którym mowa w § 5, wymaga uprzedniego pisemnego poinformowania

o tym organu celnego i powoduje powstanie długu celnego według stanu i wartości celnej

towaru w dniu odstąpienia oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu. Jeżeli

nie można ustalić daty odstąpienia towaru, art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 7.

W wypadku mienia cudzoziemców, którym nadano status uchodźcy lub udzielono azylu,

oraz osób krajowych zmuszonych do przybycia na polski obszar celny ze względu na wyjątkowe

okoliczności polityczne w kraju poprzedniego pobytu, organ celny może zezwolić na

niestosowanie warunków określonych w § 1 pkt 1 i 2, § 3 i § 5 oraz ograniczeń, o których

mowa w § 2 pkt 3.

§ 8.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się także w odniesieniu do rzeczy

stanowiących mienie osoby fizycznej, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu

przed dniem zakończenia pobytu za granicą, jeżeli osoba ta zobowiąże się do przesiedlenia

się do kraju przed upływem 6 miesięcy od dnia przedstawienia organowi celnemu takiego

zobowiązania i jeżeli złożone zostanie zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia

kwoty wynikającej z długu celnego. W wypadku osób przybywających do kraju na pobyt

stały zobowiązanie uważa się za wypełnione z dniem okazania organowi celnemu dokumentów

potwierdzających osiedlenie się na polskim obszarze celnym. Terminy określone w §

1 pkt 1 i § 3 liczy się od dnia objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu, natomiast

termin określony w § 5 liczy się od dnia wykonania zobowiązania.

§ 9.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się także

1)

w odniesieniu do rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej, która miała miejsce pobytu

za granicą przez okres krótszy niż 12 miesięcy, nie krócej jednak niż 6 miesięcy,

jeżeli osoba ta udowodni, że nie miała wpływu na skrócenie pobytu,

2)

w wypadku gdy osoba fizyczna nie zachowa terminu określonego w § 3, jeżeli udowodni,

iż uchybienie nastąpiło bez jej winy.

§ 10.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb, warunki, normy ilościowe

lub wartościowe oraz dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia

od cła, o którym mowa w § 1, oraz może określić, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, które z warunków określonych w § 1 - § 6 nie będą miały zastosowania

wobec osób fizycznych przyjeżdżających na polski obszar celny na pobyt stały na podstawie

wizy repatriacyjnej.

§ 1.

Zwolnione od cła, z zastrzeżeniem § 6, są rzeczy osobistego użytku oraz rzeczy nowe,

należące do osoby fizycznej niemającej miejsca zamieszkania w kraju, przybywającej

do kraju na pobyt stały w związku z zawarciem związku małżeńskiego, jeżeli osoba ta

miała miejsce pobytu za granicą przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających

zmianę miejsca pobytu.

§ 2.

Zwolnienie od cła stosuje się także w odniesieniu do prezentów zwyczajowo ofiarowywanych

w związku z zawarciem związku małżeńskiego osobom, o których mowa w § 1, pod warunkiem,

że zostały one ofiarowane przez osoby mające miejsce zamieszkania za granicą i wartość

poszczególnych prezentów nie jest wyższa niż równowartość 1000 EURO.

§ 3.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1 i § 2, nie stosuje się, jeżeli osoba fizyczna

przybywająca na polski obszar celny na pobyt stały korzysta ze zwolnienia od cła,

o którym mowa w art. 190

§ 4.

Zwolnienie od cła rzeczy, o których mowa w § 1 i § 2, stosuje się pod warunkiem ich

nieodstępowania przez okres 12 miesięcy, licząc od dnia objęcia procedurą dopuszczenia

do obrotu.

§ 5.

Sprzedaż lub dobrowolne przeniesienie prawa własności w inny sposób, wynajem, użyczenie,

wydzierżawienie lub inne odpłatne bądź nieodpłatne odstąpienie rzeczy dokonane przed

upływem terminu, o którym mowa w § 4, wymaga uprzedniego pisemnego poinformowania

o tym organu celnego i powoduje powstanie długu celnego według stanu i wartości celnej

towaru w dniu odstąpienia oraz według stawek celnych obowiązujących w tym dniu. Jeżeli

nie można ustalić daty odstąpienia towaru, art. 222 stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1 i § 2, nie stosuje się do

1)

napojów alkoholowych,

2)

tytoniu i wyrobów tytoniowych.

§ 7.

Towary, o których mowa w § 1 i § 2, podlegają zwolnieniu od cła, jeżeli zostały zgłoszone

do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 4 miesięcy od dnia zawarcia związku

małżeńskiego przez osobę uprawnioną do zwolnienia od cła i pod warunkiem przedstawienia

przez tę osobę dokumentu potwierdzającego zawarcie związku małżeńskiego.

§ 8.

Dopuszczenie do obrotu towarów, o których mowa w § 1 i w § 2, może zostać dokonane

partiami, w terminie określonym w § 7.

§ 9.

Zwolnienie od cła stosuje się także, w odniesieniu do towarów zgłoszonych do procedury

dopuszczenia do obrotu, przed ustalonym dniem zawarcia związku małżeńskiego, nie wcześniej

jednak niż 2 miesiące przed tym dniem, jeżeli złożone zostanie zabezpieczenie w celu

zagwarantowania pokrycia kwoty wynikającej z długu celnego.

§ 10.

Organ celny może, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, zezwolić na zastosowanie

zwolnienia od cła przewidzianego w niniejszym artykule

1)

osobie, która przebywała za granicą przez okres krótszy niż określony w § 1, jeżeli

osoba ta udowodni, że jej zamiarem było przebywanie za granicą przez co najmniej 12

miesięcy,

2)

osobie, która przed podjęciem decyzji o zawarciu związku małżeńskiego czasowo przebywała

na polskim obszarze celnym, pod warunkiem że bezpośrednio przed rozpoczęciem czasowego

pobytu osoba ta przez okres co najmniej 12 miesięcy miała miejsce stałego pobytu za

granicą,

3)

gdy osoba nie zachowa terminu określonego w § 7, jeżeli udowodni, że uchybienie to

nastąpiło bez jej winy.

§ 11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła, o którym

mowa w § 1, oraz może określić tryb, warunki, normy ilościowe lub wartościowe.

§ 1.

Zwolnione od cła są rzeczy osobistego użytku pochodzące ze spadku otrzymane przez

1)

osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w kraju albo

2)

osobę prawną mającą siedzibę w kraju, której statut nie dopuszcza prowadzenia działalności

gospodarczej.

§ 2.

Zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1, nie stosuje się do

1)

napojów alkoholowych,

2)

tytoniu i wyrobów tytoniowych,

3)

środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej,

4)

nieprzenośnego sprzętu, który służył osobie zmarłej do prowadzenia działalności gospodarczej

lub do wykonywania zawodu,

5)

zapasów surowców, półproduktów lub wyrobów gotowych, wykorzystywanych do produkcji,

6)

żywego inwentarza,

7)

zapasów produktów rolnych, których ilość jest większa niż przeznaczona na niezbędne

potrzeby domowe rodziny.

§ 3.

Rzeczy, o których mowa w § 1, podlegają zwolnieniu od cła, jeżeli zostały zgłoszone

do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 2 lat, licząc od dnia nabycia przez

osobę uprawnioną praw do spadku na mocy prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu

nabycia spadku.

§ 4.

Dopuszczenie do obrotu rzeczy, o których mowa w § 1, może zostać dokonane partiami,

w terminie określonym w § 3.

§ 5.

Organ celny może, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, zezwolić na zastosowanie

zwolnienia od cła rzeczy, o których mowa w niniejszym artykule, pomimo niespełnienia

warunku określonego w § 3, jeżeli osoba udowodni, iż uchybienie terminu nastąpiło

bez jej winy.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb, warunki i dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia

od cła rzeczy, o których mowa w§ 1.

§ 1.

Zwolnione od cła są rzeczy osobistego użytku służące osobie fizycznej niemającej miejsca

zamieszkania w kraju do wyposażenia jej mieszkania lub domu w kraju, jeżeli łącznie

zostaną spełnione następujące warunki

1)

osoba ta udowodni, iż ma miejsce zamieszkania za granicą przez okres co najmniej 12

miesięcy poprzedzających przyjazd do kraju,

2)

rzeczy służyły osobistemu użytkowi tej osoby przez okres co najmniej 6 miesięcy przed

dniem przywozu na polski obszar celny,

3)

rodzaj i ilość rzeczy wskazuje na przeznaczenie do zwykłego wyposażenia mieszkania

lub domu,

4)

mieszkanie lub dom stanowią własność osoby korzystającej ze zwolnienia od cła lub

zostały przez nią wynajęte na okres co najmniej 2 lat,

5)

osoba ta zobowiąże się, iż nie będzie wynajmowała mieszkania lub domu osobom trzecim

w okresie nieobecności jej lub rodziny.

§ 2.

Udzielenie zwolnienia może zostać uzależnione od złożenia zabezpieczenia na okres

2 lat w celu zagwarantowania pokrycia kwoty wynikającej z długu celnego, który mógłby

powstać w wypadku określonym w § 5.

§ 3.

Zwolnienie może zostać zastosowane tylko jeden raz w odniesieniu do wyposażenia każdego

kolejnego mieszkania lub domu osoby uprawnionej do korzystania ze zwolnienia.

§ 4.

Zwolnienie od cła rzeczy, o których mowa w § 1, stosuje się pod warunkiem ich nieodstępowania

przez okres 2 lat, licząc od dnia objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu.

§ 5.

W wypadku wynajęcia lub odstąpienia mieszkania lub domu osobom trzecim przed upływem

2 lat, licząc od dnia dopuszczenia do obrotu rzeczy, o których mowa w § 1, wysokość

długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu tego wynajęcia

lub odstąpienia i według stawek celnych obowiązujących w tym dniu, z zastrzeżeniem

§ 7.

§ 6.

W wypadku odpłatnego lub nieodpłatnego wypożyczenia, oddania w zastaw, wynajęcia lub

odstąpienia rzeczy, o których mowa w § 1, przed upływem 2 lat, licząc od dnia objęcia

ich procedurą dopuszczenia do obrotu, § 5 stosuje się odpowiednio.

§ 7.

Dług celny nie powstaje, gdy rzeczy, o których mowa w § 1, zostały użyte do wyposażenia

kolejnego mieszkania lub domu, jeżeli zostaną zachowane warunki określone w § 1 pkt

4 i 5.

§ 8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb, warunki, a także rodzaj i ilość rzeczy przeznaczonych do zwykłego

wyposażenia mieszkania lub domu oraz dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania

zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1.

§ 1.

Zwolnione od cła są rzeczy potrzebne do nauki studenta lub ucznia, rzeczy przeznaczone

do zwyczajowego wyposażenia jego pokoju oraz należąca do niego odzież, jeżeli przybywa

on na polski obszar celny z zamiarem nauki i rzeczy te są wykorzystywane na jego osobiste

potrzeby podczas pobytu związanego z nauką.

§ 2.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w § 1, stosuje się do rzeczy należących do osób przyjętych

w poczet studentów dziennych albo wieczorowych studiów o pełnym wymiarze godzinowym

lub wpisanych na listę uczniów szkoły podstawowej, gimnazjum lub szkoły ponadgimnazjalnej,

lub szkoły ponadpodstawowej.

§ 3.

Zwolnienie od cła rzeczy potrzebnych do nauki oraz rzeczy przeznaczonych do zwyczajowego

wyposażenia pokoju studenta lub ucznia stosuje się raz w roku szkolnym.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania

określi, w drodze rozporządzenia, normy ilościowe lub wartościowe oraz dokumenty wymagane

do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła, o którym mowa w § 1.

§ 1.

Towary powracające są to towary, które przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny

były towarami krajowymi i w terminie 3 lat od dnia ich wyprowadzenia są powrotnie

wprowadzane i dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym. Towary powracające

zwalnia się od cła na wniosek osoby zainteresowanej.

§ 2.

W szczególnie uzasadnionych okolicznościach organ celny może wyrazić zgodę na przedłużenie

terminu określonego w § 1 na wniosek osoby zainteresowanej, zgłoszony przed upływem

terminu określonego w§ 1.

§ 3.

Jeżeli towary powracające zostały, przed ich wywozem z polskiego obszaru celnego,

dopuszczone do obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu

na ich przeznaczenie, zwolnienie określone w § 1 może być zastosowane pod warunkiem,

że zostaną one przeznaczone ponownie do tego samego celu.

§ 4.

Jeżeli towary, o których mowa w § 3, nie zostaną przeznaczone do tego samego celu,

kwota cła, któremu podlegają, zostanie pomniejszona o kwotę pobraną przy pierwotnym

dopuszczeniu do obrotu. Jeżeli pierwotna kwota jest wyższa od kwoty należnej przy

dopuszczeniu do obrotu towarów powracających, różnica należności nie podlega zwrotowi.

§ 5.

Nie stosuje się zwolnień od cła przewidzianych w § 1 wobec towarów wywiezionych poza

polski obszar celny w ramach procedury uszlachetniania biernego, chyba że towary te

pozostają nadal w stanie, w którym zostały wywiezione.

§ 6

Nie stosuje się zwolnień przewidzianych w § 1 wobec towarów, których wywóz połączony

był ze stosowaniem preferencyjnych środków przewidzianych dla wywozu towaru poza polski

obszar celny.

§ 7

Zakaz stosowania zwolnień od cła, o którym mowa w § 6, nie ma zastosowania, jeśli

udzielone preferencje zostały cofnięte lub wypłacone kwoty wynikające z preferencji

zostały zwrócone.

§ 8

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, preferencyjne środki związane

z wywozem towarów, do których stosuje się zakaz zwolnienia od cła określony w § 6.

Określając wypadki, w których przepis § 6 nie ma zastosowania, należy uwzględnić w

szczególności sytuację, w której ta sama osoba dokonuje powrotnego przywozu towaru.

§ 1.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w art. 191, jest udzielane, gdy towary są powrotnie

przywożone w tym samym stanie, w jakim były wywiezione, oraz gdy osoba zgłaszająca

towar przedstawi zgłoszenie wywozowe oraz dokumenty świadczące, w sposób niebudzący

wątpliwości, o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym.

§ 2.

Wymóg przedstawienia dokumentów wywozowych nie odnosi się do wypadków, w których towar

został wyprowadzony poza polski obszar celny bez jego zgłoszenia w formie pisemnej,

o ile przepis szczególny dopuszczał taką możliwość.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki i tryb powrotnego przywozu towarów, w tym wzór formularza i objaśnienie

co do sposobu jego wypełniania, oraz określi dokumenty, które powinny być dołączone

do wniosku, o którym mowa w art. 191 § 2.

§ 1.

Do produktów kompensacyjnych pierwotnie wywiezionych lub powrotnie wywiezionych w

związku z procedurą uszlachetniania czynnego przepisy art. 191 i art. 192 stosuje

się odpowiednio.

§ 2.

Kwota cła jest określana zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w ramach procedury

uszlachetniania czynnego. Data powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych uważana

jest wtedy za datę dopuszczenia do obrotu.

Z zastrzeżeniem art. 16 § 2 pkt 6, zwolnione są od cła, w razie dopuszczenia do obrotu

1)

produkty rybołówstwa morskiego oraz inne produkty wydobyte z mórz terytorialnych kraju

obcego przez statki zarejestrowane w Rzeczypospolitej Polskiej i pływające pod polską

banderą,

2)

produkty otrzymane z produktów, o których mowa w pkt 1, na pokładzie statków przetwórni

zarejestrowanych w Rzeczypospolitej Polskiej i pływających pod polską banderą.

§ 1.

Jeżeli zgodnie z przepisami prawa celnego organ celny zażąda złożenia zabezpieczenia

w celu zagwarantowania pokrycia kwoty wynikającej z długu celnego, dłużnik lub osoba

mogąca się nim stać jest zobowiązana do złożenia tego zabezpieczenia.

§ 2.

W odniesieniu do tego samego długu celnego organ celny może zażądać złożenia tylko

jednego zabezpieczenia.

§ 3.

Organ celny może wyrazić zgodę, aby zabezpieczenie zostało złożone przez osobę trzecią

zamiast osoby, od której wymagane jest złożenie tego zabezpieczenia.

§ 4.

W wypadku gdy dłużnik bądź osoba mogąca się nim stać jest państwową jednostką budżetową,

złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane.

§ 5.

Organ celny może odstąpić od wymogu złożenia zabezpieczenia, jeżeli jego wysokość

nie przekracza równowartości 500 EURO

§ 1.

Organ celny może odstąpić od pobrania zabezpieczenia, o ile przepis szczególny to

przewiduje. Jednakże organ celny może zażądać złożenia zabezpieczenia w każdym czasie,

jeżeli stwierdzi, że istnieje ryzyko, iż kwota powstałego lub mogącego powstać długu

celnego nie zostanie zapłacona w terminie.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

§ 1

Na wniosek osoby określonej w art. 195 § 1 lub § 3 organ celny może wydać pozwolenie

na stosowanie zabezpieczenia generalnego lub ryczałtowego w celu zagwarantowania pokrycia

powstałych lub mogących powstać długów celnych.

§ 2.

Pozwolenie na stosowanie zabezpieczenia ryczałtowego mogą otrzymać osoby, które spełniają

następujące wymogi

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) i lit. b),

2

dokonują przywozu lub wywozu towarów co najmniej od 1 roku,

3)

są podatnikami podatku od towarów i usług,

4

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,

5

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa ani składkami na

ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne

lub upadłościowe,

6

nie zostało im cofnięte pozwolenie na stosowanie zabezpieczenia generalnego lub ryczałtowego,

ze względu na naruszenie przez nie przepisów prawa, w okresie ostatnich 3

7)

przedłożą pozytywną opinię o sytuacji finansowej, wydaną przez bank prowadzący rachunek

rozliczeniowy.

§ 2a

Pozwolenie na stosowanie zabezpieczenia generalnego mogą otrzymać osoby, które spełniają

następujące wymogi

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) lub lit. b),

2)

są podatnikami podatku od towarów i usług,

3)

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,

4)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa oraz składkami

na ubezpieczenia społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne

lub upadłościowe,

5)

nie zostało im cofnięte pozwolenie na stosowanie zabezpieczenia generalnego, ze względu

na naruszenie przez nie przepisów prawa, w okresie ostatnich 3 lat.

§ 3.

Pozwolenie, o którym mowa w § 1, mogą również otrzymać agencje celne, które spełniają

wymogi określone w § 2 pkt 1 oraz pkt 3-7.

§ 3a

W uzasadnionych gospodarczo wypadkach organ celny może wydać pozwolenie na stosowanie

zabezpieczenia ryczałtowego pomimo niespełnienia warunków, o których mowa w § 2 pkt

2, albo zabezpieczenia generalnego pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w §

2a pkt 4.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania i cofania

pozwolenia na stosowanie zabezpieczenia generalnego i zabezpieczenia ryczałtowego

oraz wypadki, w których zabezpieczenia te można stosować, a także sposób określania

wysokości zabezpieczenia ryczałtowego. Rozporządzenie powinno w szczególności określać

1)

procedury celne, w których może być stosowane zabezpieczenie generalne i zabezpieczenie

ryczałtowe,

2)

informacje, jakie należy zamieścić we wniosku o wydanie pozwolenia, rodzaje dokumentów,

które powinny być dołączone do wniosku.

§ 1.

Organ celny ustala wysokość zabezpieczenia na poziomie równym

1)

wysokości długu celnego lub długów celnych, gdy kwota ta może zostać dokładnie obliczona

przy przyjmowaniu zabezpieczenia,

2)

szacunkowej kwocie maksymalnej wynikającej z powstałego lub mogącego powstać długu

celnego.

§ 2

W wypadku gdy przyjmowane jest zabezpieczenie generalne długów celnych, których wysokość

może ulec zmianie z upływem czasu, osoba, o której mowa w art. 195 § 1 lub § 3, jest

zobowiązana do oszacowania wysokości takiego zabezpieczenia na poziomie pozwalającym

na pokrycie w każdym czasie jej długów celnych.

§ 3.

Do zabezpieczenia ryczałtowego nie mają zastosowania przepisy § 1 i § 2.

§ 1.

Zabezpieczenie może zostać złożone

1)

w formie depozytu w gotówce,

2)

w formie gwarancji,

3)

w postaci dokumentów gwarancyjnych przewidzianych w umowach międzynarodowych, o ile

przepis szczególny na to zezwala.

§ 2.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne formy zabezpieczenia niż

te, o których mowa w § 1.

§ 1.

Depozyt w gotówce powinien zostać złożony w walucie polskiej, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

§ 2.

Za równoważne z depozytem w gotówce uważa się

1)

złożenie czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku,

2)

złożenie innego dokumentu mającego wartość płatniczą.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób złożenia zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, oraz dokumenty, o których mowa

w § 2 pkt 2, które mogą być przyjmowane przez organ celny.

§ 1.

Gwarant powinien zobowiązać się na piśmie do zapłacenia solidarnie z dłużnikiem, bezwarunkowo

i nieodwołalnie na każde wezwanie organu celnego, zabezpieczonej kwoty wynikającej

z długu celnego, jeżeli jej zapłacenie stanie się wymagalne.

§ 2.

Gwarantem może być tylko osoba trzecia, mająca swoją siedzibę w kraju, lub działający

w kraju oddział banku zagranicznego - ujęte w wykazie gwarantów.

§ 3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ustala i ogłasza, w drodze rozporządzenia,

wykaz gwarantów, o którym mowa w § 2. Rozporządzenie powinno określać wyłącznie podmioty,

które ze względu na swoją sytuację finansową zagwarantują realizację zobowiązań wynikających

z zabezpieczenia kwoty długu celnego.

§ 1.

Osoba zobowiązana do złożenia zabezpieczenia może wybrać formę zabezpieczenia spośród

form przewidzianych w art. 199, chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy szczególne

nie pozwalają na stosowanie danego zabezpieczenia.

§ 2.

Organ celny może określić termin, w którym proponowana forma zabezpieczenia ma zostać

utrzymana.

Organ celny może wyrazić zgodę na złożenie depozytu w gotówce w walutach wymienialnych.

§ 1.

Organ celny odmawia przyjęcia zabezpieczenia, jeżeli stwierdzi, że nie zapewni ono

pokrycia w całości kwoty wynikającej z długu celnego.

§ 2.

Organ celny może odmówić przyjęcia gwarancji z określonym terminem ważności, jeżeli

nie zabezpiecza ona w sposób pewny pokrycia w terminie kwoty wynikającej z długu celnego.

Jeżeli organ celny stwierdzi, że złożone zabezpieczenie nie zapewnia pokrycia w całości

lub w terminie kwoty wynikającej z długu celnego, może zażądać od osoby określonej

w art. 195 § 1 złożenia dodatkowego lub nowego zabezpieczenia.

§ 1

Z zastrzeżeniem § 1a zabezpieczenie nie może zostać zwrócone, dopóki dług celny nie

wygaśnie lub nie będzie mógł powstać.

§ 1a

W wypadku procedur zawieszających zabezpieczenie zostaje zwrócone z chwilą rozliczenia

procedury.

§ 2.

Jeżeli dług celny wygaśnie lub nie może już powstać, zabezpieczenie zostaje niezwłocznie

zwrócone.

§ 3.

Jeżeli dług celny wygaśnie częściowo lub nie będzie mógł już powstać do części zabezpieczonej

kwoty, złożone zabezpieczenie może zostać częściowo zwrócone osobie zainteresowanej

na jej wniosek.

Od kwoty zwracanego zabezpieczenia nie płaci się odsetek.

Dług celny powstaje w wypadkach określonych w niniejszym dziale.

§ 1.

Dług celny w przywozie powstaje w wypadku

1)

dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym,

2)

objęcia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym procedurą odprawy czasowej,

z częściowym zwolnieniem od cła.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 3.

Dłużnikiem jest zgłaszający. W wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa

w art. 253 § 1 pkt 2, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest

zgłoszenie celne. Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru procedurą, o której mowa

w § 1, zostało sporządzone na podstawie nieprawdziwych danych, co spowodowało, że

należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w kwocie niższej

niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły danych wymaganych do sporządzenia zgłoszenia

i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć,

że dane te są nieprawdziwe, zostają uznane za dłużników.

§ 1.

Dług celny w przywozie powstaje w wypadku

1)

nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom

celnym przywozowym,

2)

nielegalnego wprowadzenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym z wolnego

obszaru celnego na pozostałą część polskiego obszaru celnego.

§ 2.

Dług celny powstaje z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru.

§ 3.

Dłużnikami są

1)

osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia,

2)

osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej

staranności mogły się dowiedzieć, że wprowadzenie to było nielegalne,

3)

osoby, które nabyły, posiadały lub posiadają towar, o którym mowa w § 1, i które wiedziały

lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia

lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie.

§ 1.

Dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego

należnościom celnym przywozowym.

§ 2.

Dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.

§ 3.

Dłużnikami są

1)

osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,

2)

osoby, które uczestniczyły w usunięciu towaru i które wiedziały lub przy zachowaniu

należytej staranności mogły się dowiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego,

3)

osoby, które nabyły, posiadały lub są w posiadaniu towaru i które wiedziały lub przy

zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że był to towar usunięty spod

dozoru celnego,

4)

osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów

lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty.

§ 1.

Z zastrzeżeniem art. 211, dług celny w przywozie powstaje w wypadku

1)

niewykonania obowiązku wynikającego z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom

celnym przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty,

2)

niedopełnienia warunku wymaganego do objęcia towaru procedurą celną lub do zastosowania

obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych, ze względu na przeznaczenie

towaru, albo do zwolnienia towaru z należności celnych przywozowych ze względu na

przeznaczenie.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili niewykonania obowiązku bądź w chwili objęcia towaru odpowiednią

procedurą celną, jeżeli stwierdzono, że nie został spełniony lub został naruszony

jeden z warunków wymaganych do objęcia towaru tą procedurą lub do udzielenia częściowego

lub całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych ze względu na jego przeznaczenie.

§ 3.

Dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego

składowania towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym lub wynikających

ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, bądź osoba zobowiązana

do przestrzegania warunków wymaganych do objęcia towaru tą procedurą lub do udzielenia

częściowego lub całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych ze względu

na jego przeznaczenie.

§ 4.

Dług celny nie powstaje, jeżeli uchybienia, o których mowa w § 1, nie miały istotnego

znaczenia dla czasowego składowania towarów lub odpowiedniej procedury celnej.

§ 1.

Dług celny w przywozie powstaje, w wypadku zużycia lub użycia w wolnym obszarze celnym

towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, na warunkach innych niż przewidziane

w przepisach prawa celnego.

§ 2.

W wypadku stwierdzenia braku towarów, którego nie można wyjaśnić w sposób wystarczający,

organ celny uznaje, że towary zostały zużyte lub użyte w wolnym obszarze celnym.

§ 3.

Dług celny powstaje w chwili, gdy towar zostaje zużyty, lub w chwili, kiedy zostaje

użyty po raz pierwszy na warunkach innych niż te, które zostały przewidziane w przepisach

prawa celnego.

§ 4.

Dłużnikiem jest osoba, która zużyła towar lub użyła go, jak również osoby, które w

tym uczestniczyły i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły

się dowiedzieć, że zużycia lub użycia dokonano na warunkach innych niż te, które zostały

przewidziane w przepisach prawa celnego.

§ 5.

Jeżeli stwierdzono brak towarów w okolicznościach, o których mowa w § 2, i nie jest

możliwe ustalenie dłużnika na podstawie § 4, osobą zobowiązaną, do zapłacenia kwoty

wynikającej z długu celnego jest ostatnia znana tym organom osoba będąca w posiadaniu

towarów.

§ 1.

W wypadkach, o których mowa w art. 210 i art. 212 § 1 pkt 1, uważa się, że dług celny

w przywozie nie powstaje, gdy osoba, której to dotyczy, udowodni, że niewykonanie

obowiązków, o których mowa w art. 36, art. 37, art. 39 i art. 180 § 2 lub wynikających

z czasowego składowania towarów bądź z zastosowania procedury celnej, którą został

objęty ten towar, spowodowane było całkowitym zniszczeniem lub ostateczną utratą tego

towaru ze względu na jego charakter, wypadek losowy lub działanie siły wyższej albo

że towar został zniszczony za zgodą organu celnego.

§ 2.

Za ostatecznie utracony uważa się towar, który nie może już zostać przez nikogo wykorzystany.

Utraty towaru w wyniku kradzieży nie traktuje się jako jego całkowitego zniszczenia

lub ostatecznej utraty.

§ 3.

Jeżeli towar, dopuszczony do obrotu z zastosowaniem obniżonych lub zerowych stawek

należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie lub zwolniony z należności

celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, został wywieziony lub powrotnie

wywieziony za zgodą organu celnego, uważa się, że wobec tego towaru nie powstaje dług

celny.

Jeżeli wobec towaru, dopuszczonego do obrotu z zastosowaniem obniżonych lub zerowych

stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie lub zwolnionego

od należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, nie powstaje dług

celny z przyczyn, o których mowa w art. 214 § 1, to odpady i pozostałości powstające

w wyniku zniszczenia towaru uważa się za towary niekrajowe.

§ 1.

Jeżeli z przyczyn, o których mowa w art. 211 i art. 212, powstaje dług celny wobec

towaru dopuszczonego do obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki należności celnych

przywozowych ze względu na przeznaczenie, kwota zapłacona przy dopuszczeniu do obrotu

zostanie odliczona od kwoty wynikającej z powstałego długu celnego.

§ 2.

Jeżeli dług celny powstaje wobec odpadów i pozostałości powstających przy zniszczeniu

towaru, § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Dług celny w wywozie powstaje przy wyprowadzaniu poza polski obszar celny towaru objętego

zgłoszeniem celnym i podlegającego należnościom celnym wywozowym.

§ 2.

Dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 3.

Dłużnikiem jest zgłaszający. W wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa

w art. 253 § 1 pkt 2, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest

zgłoszenie celne.

§ 1.

Dług celny w wywozie powstaje przy wyprowadzaniu poza polski obszar celny towaru nieobjętego

zgłoszeniem celnym i podlegającego należnościom celnym wywozowym.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili, kiedy towar faktycznie opuszcza polski obszar celny.

§ 3.

Dłużnikiem jest

1)

osoba, która dokonała wyprowadzenia towaru,

2)

osoby, które uczestniczyły w wyprowadzeniu towaru i wiedziały lub przy zachowaniu

należytej staranności mogły się dowiedzieć, że zgłoszenie celne nie zostało, a powinno

być złożone.

§ 1.

Dług celny w wy wozi e powstaje w wyniku niedopełnienia warunków, od których uzależnione

było całkowite lub częściowe zwolnienie z należności celnych wywozowych.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili, kiedy towar otrzyma inne przeznaczenie niż to, które

zostało określone przy jego wywozie z polskiego obszaru celnego z zastosowaniem całkowitego

lub częściowego zwolnienia z należności celnych wywozowych. Jeżeli nie jest możliwe

określenie tej chwili, dług celny powstaje w dniu, w którym upływa ustalony termin

przedstawienia dowodu potwierdzającego dopełnienie ustalonych warunków uprawniających

do tego zwolnienia.

§ 3.

Dłużnikiem jest zgłaszający. W wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa

w art. 253 § 1 pkt 2, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest

zgłoszenie celne.

§ 1.

Dług celny, o którym mowa w art. 209-213 i art. 217-219, powstaje również wówczas,

gdy towary są przedmiotem zakazów lub ograniczeń wywozowych albo przywozowych, niezależnie

od ich rodzaju.

§ 2.

Dług celny nie powstaje w wypadku nielegalnego przywozu na polski obszar celny

1)

fałszywych pieniędzy,

2)

środków odurzających i substancji psychotropowych, które nie są przedmiotem obrotu

handlowego ściśle nadzorowanego przez właściwe władze w celu ich przeznaczenia na

potrzeby lecznicze i naukowe.

Jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, o których

mowa w art. 209 § 3, art. 210 § 3, art. 211 § 3, art. 212 § 3, art. 213 § 4 i 5, art.

217 § 3, art. 218 § 3, art. 219 § 3, art. 224 § 3, są oni solidarnie zobowiązani do

zapłacenia kwoty wynikającej z tego długu.

§ 1.

Kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest obliczana na podstawie elementów

kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Jeżeli nie jest możliwe określenie chwili powstania długu celnego, kwota należności

celnych przywozowych lub wywozowych jest obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych

właściwych dla towaru w chwili ustalenia, że towar znajduje się w sytuacji powodującej

powstanie długu celnego.

§ 3.

Jeżeli można ustalić, że dług celny powstał przed stwierdzeniem jego istnienia przez

organ celny, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych za ten towar ustalana

jest na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili najwcześniejszej,

w jakiej istnienie długu celnego mogło zostać ustalone na podstawie zebranych dowodów.

§ 4.

Jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej

z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

§ 1.

Dług celny powstaje w miejscu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące jego powstanie.

§ 2

Jeżeli nie można ustalić miejsca, o którym mowa w § 1, uważa się, że dług celny powstał

w miejscu, w którym, z zastrzeżeniem § 3, organ celny ustalił, że towar znajduje się

w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.

§ 3.

Jeżeli procedura celna nie jest zakończona, dług celny powstaje w miejscu, w którym

towar został

1)

objęty procedurą celną lub

2)

wprowadzony na polski obszar celny pod odpowiednią procedurą celną.

§ 4.

Jeżeli dane, którymi dysponuje organ celny, pozwalają na ustalenie, że dług celny

powstał już wtedy, gdy towar znajdował się wcześniej w innym miejscu, uważa się, że

dług celny powstał w miejscu, co do którego można stwierdzić, że towar znajdował się

tam najwcześniej i można było stwierdzić istnienie długu celnego.

§ 1.

Jeżeli

1)

umowa międzynarodowa przewiduje zastosowanie preferencyjnych środków taryf owych dla

towarów polskiego pochodzenia przywożonych do innego kraju oraz

2)

towary, o których mowa w pkt 1, wywożone są z kraju w postaci produktów kompensacyjnych

uzyskanych pod procedurą uszlachetniania czynnego, oraz

3)

towary przywiezione do kraju były poddane procesowi uszlachetniania, o którym mowa

w pkt 2, i podlegały wcześniej należnościom celnym przywozowym, to w wypadku wystawienia

dokumentów niezbędnych do zastosowania w innym kraju preferencyjnych środków powstaje

dług celny w przywozie wobec tych towarów przywiezionych.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego towarów

do wywozu.

§ 3.

Dłużnikiem jest zgłaszający. W wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa

w art. 253 § 1 pkt 2, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest

zgłoszenie celne.

§ 4.

Kwota wynikająca z długu celnego, o którym mowa w § 1, jest obliczana na takich zasadach,

jak gdyby w dniu zgłoszenia towarów do wywozu nastąpiło przyjęcie zgłoszenia celnego

o dopuszczenie do obrotu towarów przywiezionych w celu zakończenia procedury uszlachetniania

czynnego.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

wypadki, w których nie powstaje dług celny mimo wystąpienia okoliczności, o których

mowa w art. 211 § 1, art. 212 § 1, art. 213 § 1, art. 219 § 1 i art. 224. Rozporządzenie

powinno uwzględniać wypadki, w których niewykonanie obowiązków lub niedopełnienie

warunków przewidzianych w przepisach prawa celnego nastąpiło bez winy osoby zobowiązanej.

§ 1.

Każda kwota należności wynikających z długu celnego, zwana dalej „kwotą należności”,

jest obliczana przez organ celny z chwilą uzyskania niezbędnych danych i zostaje zarejestrowana.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych ustanowione

zostało tymczasowe cło antydumpingowe lub wyrównawcze.

§ 3.

Jeżeli kwota należności prawnie należnych jest wyższa od tej, która została ustalona

na podstawie wiążącej informacji taryfowej, organ celny rejestruje kwotę ustaloną

na podstawie wiążącej informacji taryfowej.

§ 4.

Organ celny anuluje zarejestrowaną kwotę należności, o której dłużnik nie został powiadomiony

przed upływem terminu, o którym mowa w art. 230 § 4.

§ 5.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe warunki i tryb

rejestrowania kwot należności oraz ustali wzory rejestrów i sposób ich prowadzenia.

§ 1.

Kwota należności powinna zostać zarejestrowana niezwłocznie po jej obliczeniu i nie

później niż w ciągu 7 dni, licząc od dnia, w którym towar został zwolniony, jeżeli

dług celny powstaje w wyniku

1)

objęcia towaru inną procedurą celną niż odprawa czasowa z częściowym zwolnieniem od

cła,

2)

innych czynności mających ten sam skutek prawny, co objęcie towaru procedurami celnymi

określonymi w pkt 1.

§ 2.

Jeżeli za zgodą organu celnego stosowana jest procedura uproszczona, ogólna kwota

należności za wszystkie towary, które zostały zwolnione na rzecz tej samej osoby w

terminie wyznaczonym przez organ celny, może zostać całościowo zarejestrowana za cały

okres rozliczeniowy, pod warunkiem że zostało złożone zabezpieczenie generalne. Zarejestrowania

dokonuje się w ciągu 5 dni, licząc od daty upływu okresu rozliczeniowego.

§ 3

Jeżeli powstaje dług celny w wypadkach innych niż te, o których mowa w § 1 i § 2,

zarejestrowanie kwoty należności następuje w ciągu 7 dni licząc od dnia, w którym

organ celny miał możliwość obliczyć kwotę tych należności oraz określić dłużnika.

Terminy zarejestrowania określone w art. 227 mogą zostać przekroczone, jeżeli szczególne

okoliczności uniemożliwiają organowi celnemu dotrzymanie tych terminów oraz w razie

zaistnienia wypadków losowych lub działania siły wyższej.

§ 1.

Jeżeli kwota należności nie została zarejestrowana w terminie określonym w art. 227

i art. 228 lub jeżeli została zarejestrowana kwota niższa od prawnie należnej, to

zarejestrowanie kwoty należności lub kwoty uzupełniającej zostanie dokonane w terminie

nie dłuższym niż 5 dni (zarejestrowanie retrospektywne).

§ 2.

Termin, o którym mowa w § 1, liczy się od dnia, w którym organ celny obliczył należności

lub kwotę uzupełniającą i określił dłużnika. Art. 228 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Zarejestrowania retrospektywnego nie dokonuje się w wypadkach, o których mowa w art.

226 § 2-4, albo gdy kwota podlegająca zarejestrowaniu nie przekracza równowartości

10 EURO

§ 1.

Po zarejestrowaniu kwoty należności organ celny powiadamia o tym dłużnika.

§ 2.

Jeżeli kwota należności została zarejestrowana, organ celny może na zgłoszeniu celnym

umieścić adnotację, że dłużnik nie zostanie powiadomiony zgodnie z przepisem § 1,

zanim kwota należności nie osiągnie wysokości określonej przez ten organ.

§ 3.

W wypadku, o którym mowa w § 2, zwolnienie towarów przez organ celny jest równoznaczne

z powiadomieniem dłużnika o kwocie zarejestrowanych należności. Dotyczy to również

towarów zwolnionych w trybie art. 227 § 2.

§ 4.

Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania

długu celnego.

§ 4a

Jeżeli nie jest możliwe określenie daty powstania długu celnego, powiadomienie dłużnika

nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia określonego w art. 222 § 2 i §

3.

§ 5.

Bieg terminu, o którym mowa w § 4, ulega zawieszeniu z dniem

1

wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub

wykroczenie skarbowe lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego,

2)

zawieszenia postępowania w sprawie celnej.

§ 6

Termin ten biegnie dalej z dniem prawomocnego zakończenia postępowania karnego, postępowania

w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe albo doręczenia organowi

celnemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem bądź z dniem podjęcia

zawieszonego postępowania w sprawie celnej.

§ 1.

Kwota należności, o której zarejestrowaniu dłużnik został powiadomiony zgodnie z art.

230, powinna zostać przez niego uiszczona w następujących terminach

1

jeżeli dłużnik nie korzysta z żadnego z ułatwień płatniczych przewidzianych w art.

233-237, płatność powinna zostać dokonana w terminie 7 dni, licząc od dnia powiadomienia

dłużnika o wysokości należności,

1

jeżeli dłużnik nie korzysta z żadnego z ułatwień płatniczych przewidzianych w art.

233-237, płatność powinna zostać dokonana nie później niż w terminie 10 dni, licząc

od dnia powiadomienia dłużnika o wysokości należności,

2)

jeżeli dłużnik korzysta z ułatwień płatniczych przewidzianych w art. 233-237, płatność

powinna zostać dokonana przed upływem terminu lub terminów ustalonych w ramach tych

ułatwień.

§ 2.

Organ celny może, na wniosek dłużnika, przedłużyć termin zapłaty w wypadkach, o których

mowa w art. 229. Przedłużenie terminu nie może przekroczyć czasu potrzebnego dłużnikowi

na podjęcie działań niezbędnych do wywiązania się z obowiązku; art. 237 § 2 pkt 1

stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Jeżeli wniosek o umorzenie należności zostanie przedstawiony zgodnie z art. 248 lub

gdy towar został zajęty z zamiarem późniejszego orzeczenia przepadku zgodnie z art.

244 pkt 4 lit. b), obowiązek uiszczenia kwoty należności przez dłużnika zostaje zawieszony.

§ 1.

Wpłata kwoty należności powinna zostać dokonana w gotówce lub w każdy inny sposób

mający takie same skutki płatnicze, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Może ona

zostać również dokonana przez zaliczenie nadpłat powstałych z tytułu wcześniej dokonanych

wpłat należności.

§ 2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wyrażoną w EURO równowartość kwoty, powyżej której należności uiszcza się w formie

bezgotówkowej.

§ 1.

Jeżeli kwota należności dotyczy towarów zgłoszonych do procedury celnej nakładającej

obowiązek uiszczenia należności, organ celny może odroczyć na wniosek osoby zobowiązanej

termin płatności tej kwoty, o ile osoba ta złożyła zabezpieczenie i spełnia warunki

określone w art. 234.

§ 2

W wypadku, o którym mowa w § 1, organ celny pobiera opłatę prolongacyjną od odroczonej

kwoty należności. Stawka opłaty prolongacyjnej wynosi 50% stawki odsetek za zwłokę

od zaległości podatkowych w wysokości określonej w przepisach odrębnych. Opłatę prolongacyjną

pobiera się za okres od dnia następującego po upływie terminu płatności, o którym

mowa w art. 231 § 1 pkt 1, do chwili spłaty odroczonej kwoty. W innych wypadkach opłatę

prolongacyjną pobiera się od dnia odroczenia płatności do chwili jej spłaty.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

1)

wzór wniosku o odroczenie płatności oraz dokumenty, które należy do niego dołączyć,

2)

szczegółowe warunki i tryb postępowania przy odraczaniu płatności należności.

Zgodę na odroczenie płatności mogą otrzymać osoby, które spełniają wymogi określone

w art. 197 § 2a pkt 1-4.

Organ celny może odroczyć płatność należności

1)

oddzielnie dla każdej kwoty należności zarejestrowanej na warunkach określonych w

art. 227 § 1 lub w art. 229,

2)

łącznie dla wszystkich zarejestrowanych należności na warunkach określonych w art.

227 § 1, w okresie wyznaczonym przez organ celny, nie dłuższym niż 31 dni,

3)

łącznie dla wszystkich należności, które podlegają jednemu zarejestrowaniu, zgodnie

z art. 227 § 2.

§ 1.

Termin odroczenia płatności wynosi 30 dni.

§ 2.

Termin, o którym mowa w § 1, oblicza się w następujący sposób

1)

jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 235 pkt 1, termin ten liczy

się od dnia następującego po dniu, w którym kwota należności została zarejestrowana

przez organ celny; w wypadku zastosowania art. 228 termin 30 dni zostaje skrócony

o liczbę dni odpowiadającą okresowi przekraczającemu 7 dni przeznaczonych na zarejestrowanie

kwoty należności,

2)

jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 235 pkt 2, termin ten liczy

się od dnia następującego po dniu, w którym upływa okres rozliczeniowy przyjmowania

zgłoszeń celnych; zostaje on skrócony o liczbę dni odpowiadającą połowie liczby dni

obejmujących okres rozliczeniowy,

3)

jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 235 pkt 3, termin ten liczy

się od dnia następującego po dniu, w którym upływa okres, podczas którego towary były

zwalniane; zostaje on skrócony o liczbę dni odpowiadającą połowie liczby dni tego

okresu.

§ 3.

Jeżeli liczba dni określonych w § 2 pkt 2 i pkt 3 jest nieparzysta, to liczba dni,

którą należy odjąć od 30 dni, jest równa połowie liczby parzystej, mniejszej o jeden

od tej liczby nieparzystej.

§ 1.

Organ celny może udzielić dłużnikowi ułatwień płatniczych innych niż odroczenie płatności.

§ 2.

Udzielenie ułatwień, o których mowa w § 1

1)

uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia; jednakże, gdy złożenie zabezpieczenia

mogłoby spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej

lub społecznej, można odstąpić od wymogu jego złożenia,

2)

uprawnia do poboru odsetek od kwot należności; jeżeli spłata odsetek może spowodować,

ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej,

organ celny może odstąpić od żądania ich spłaty.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych

Niezależnie od tego, jakiego rodzaju ułatwienie płatnicze jest udzielone dłużnikowi,

może on spłacić całość lub część kwoty długu przed upływem wyznaczonego terminu.

Każda kwota należności może zostać w imieniu dłużnika, za jego zgodą, spłacona przez

osobę trzecią.

§ 1.

Jeżeli nie zostało złożone zabezpieczenie albo gdyby kwota złożonego zabezpieczenia

nie pokryła długu celnego, kwota należności może być zabezpieczona na majątku dłużnika

przed terminem płatności, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ona uiszczona.

§ 2.

Zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, można dokonać również przed zarejestrowaniem

kwoty należności, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa uchylania się dłużnika od uiszczenia

tych należności.

§ 3.

Jeżeli zabezpieczenie, o którym mowa w § 1, następuje przed zarejestrowaniem kwoty

należności, organ celny określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę w oparciu

o dane dotyczące podstawy ustalenia wysokości tej kwoty.

§ 1.

Jeżeli nie zostało złożone zabezpieczenie albo gdyby kwota złożonego zabezpieczenia

nie pokryła długu celnego, towar, na którym ciążą należności, może być przez organ

celny zatrzymany lub zajęty w celu zabezpieczenia kwoty należności, do czasu ich uiszczenia.

Zatrzymanie lub zajęcie takiego towaru może być dokonane bez względu na prawa osób

trzecich i z pierwszeństwem przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami.

§ 2.

Jeżeli nie zostanie uiszczona kwota należności za towar, o którym mowa w § 1, może

on zostać sprzedany przez organ celny w celu pokrycia ciążącej na nim kwoty należności.

§ 3.

Z kwoty uzyskanej ze sprzedaży pokrywa się, w następującej kolejności

1)

koszty sprzedaży,

2)

koszty przewozu, przeładunku i składowania - poniesione przez Skarb Państwa,

3)

kwotę należności,

4)

należności obciążające towar na podstawie przepisów odrębnych.

§ 4.

Nadwyżkę pozostałą po pokryciu kosztów i należności, o których mowa w § 3, zwraca

się osobie uprawnionej. Nadwyżka przechodzi na rzecz Skarbu Państwa, jeżeli osoba

uprawniona nie zgłosi się po jej odbiór w ciągu 12 miesięcy od dnia jej zawiadomienia

lub od dnia, kiedy stwierdzono brak możliwości doręczenia zawiadomienia.

§ 1.

Jeżeli kwota należności nie została uiszczona w terminie, organ celny pokrywa ją ze

złożonego zabezpieczenia.

§ 2.

Od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki według zasad i w

wysokości określonej w odrębnych przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę

od należności podatkowych.

§ 3.

W wypadkach powstania długu celnego, o których mowa w art. 210-213 oraz art. 218 i

art. 219, pobiera się odsetki liczone od dnia powstania długu, według zasad i wysokości

określonych w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych.

§ 4.

Kwot należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane.

§ 5.

Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa

1)

wszczęcie egzekucji,

2

wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub

wykroczenie skarbowe lub postępowania przed sądem administracyjnym.

§ 6.

Po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia

1)

wniesienia wpłaty,

2)

ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia

przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna,

3

uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w postępowaniu w sprawie o przestępstwo

skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego.

§ 7.

Przedawnienie uwzględnia się z urzędu.

Jeżeli w odniesieniu do danego towaru wydana została decyzja stwierdzająca powstanie

długu celnego na podstawie art. 210-214 i należności celne przywozowe zostały uiszczone,

towar ten uważa się za krajowy bez obowiązku zgłoszenia do procedury dopuszczenia

do obrotu, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów przewidzianych w przepisach

odrębnych.

W postępowaniu przed organami celnymi stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

Dług celny wygasa

1)

przez uiszczenie kwoty należności,

2)

przez umorzenie kwoty należności,

3)

przez przedawnienie,

4)

jeżeli wobec towarów zgłoszonych do procedury celnej, która określa obowiązek uiszczenia

kwoty należności

a)

zgłoszenie celne zostało unieważnione zgodnie z art. 68,

b

towary, przed ich zwolnieniem, zostały zajęte i orzeczono ich przepadek, zniszczono

je na polecenie organu celnego lub zgodnie z art. 186, stały się przedmiotem zrzeczenia

na rzecz Skarbu Państwa, zostały zniszczone lub zostały ostatecznie utracone ze względu

na ich charakter, wypadek losowy lub działanie siły wyższej,

5)

w wypadkach, o których mowa w art. 210, jeżeli towary, wobec których powstał dług

celny, zostały zajęte przy nielegalnym wprowadzaniu i równocześnie lub w późniejszym

terminie orzeczono ich przepadek.

Dług celny, o którym mowa w art. 224, wygasa również w wypadku unieważnienia dokumentów

wymaganych do uzyskania preferencji taryfowych określonych w tym przepisie.

§ 1.

Należności celne są umarzane, jeżeli w chwili zarejestrowania kwota należności nie

wynikała z obowiązujących przepisów lub gdy kwota ta została zarejestrowana niezgodnie

z art. 229 § 3.

§ 2.

Należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie

wynikała z obowiązujących przepisów lub gdy kwota ta została zarejestrowana niezgodnie

z art. 229 § 3.

§ 3.

Należności celne nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu, jeżeli okoliczności, które

doprowadziły do zapłacenia lub zarejestrowania kwoty niewynikającej z obowiązujących

przepisów, są wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej.

§ 4.

Należności celne są zwracane lub umarzane na wniosek dłużnika złożony przed upływem

3 lat, licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. Wniosek należy złożyć

we właściwym urzędzie celnym.

§ 5.

Organ celny dokona zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy stwierdzi przed upływem 3 lat

od powiadomienia dłużnika, że zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot lub umorzenie.

Cło podlega zwrotowi, jeżeli po jego uiszczeniu na wniosek osoby zainteresowanej unieważniono

zgłoszenie celne.

§ 1.

Zwrot lub umorzenie cła może nastąpić również po ustaleniu, że zarejestrowana kwota

cła dotyczy towarów objętych procedurą celną i nieprzyjętych przez osobę wprowadzającą,

ze względu na to, iż w chwili, o której mowa w art. 69, towary były wadliwe lub niezgodne

z warunkami kontraktu, w wyniku którego dokonano przywozu tych towarów. Nie uznaje

się za towary wadliwe towarów uszkodzonych po ich zwolnieniu.

§ 2.

Zwrot lub umorzenie cła, o którym mowa w § 1, jest dopuszczalne, gdy

1)

towary nie zostały użyte, chyba że wstępne ich użycie okazało się konieczne do stwierdzenia

ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu, oraz

2)

towary zostały wywiezione poza polski obszar celny.

§ 3.

Na wniosek osoby zainteresowanej organ celny może zezwolić na zniszczenie towarów,

objęcie ich w celu powrotnego wywozu procedurą tranzytu, objęcie procedurą składu

celnego lub umieszczenie ich w wolnym obszarze celnym, zamiast ich wywozu. W celu

otrzymania jednego z przewidzianych wyżej przeznaczeń celnych towary są uważane za

towary niekrajowe.

§ 4.

Cło nie jest zwracane lub umarzane w odniesieniu do towarów, które przed ich zgłoszeniem

o dopuszczenie ich do obrotu zostały objęte procedurą odprawy czasowej w celu przeprowadzenia

prób, chyba że wykazano, iż fakt ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu

nie mógł zostać ujawniony podczas tych prób.

§ 5.

Cło jest zwracane lub umarzane, w wypadkach określonych w § 1, na pisemny wniosek

dłużnika złożony przed upływem 1 roku, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tym

cle.

Nie podlegają zwrotowi odsetki, które zostały pobrane z tytułu nieterminowego uiszczenia

należności celnych, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem

błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego

błędu.

§ 1.

Kwota należności celnych podlegających zwrotowi zaliczana jest z urzędu na zaległe

lub bieżące zadłużenie z tytułu innych należności celnych.

§ 2.

W razie braku zadłużenia, o którym mowa w § 1, należności celne podlegają zwrotowi

w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania decyzji orzekającej ich zwrot.

§ 3.

Od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek,

chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego,

a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku

odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi.

§ 4.

Od należności niezwróconych w terminie określonym w § 2 płaci się odsetki liczone

od daty wydania decyzji orzekającej ich zwrot.

§ 5.

Odsetki, o których mowa w § 3 i 4, oblicza się według zasad i w wysokości określonych

w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

Jeżeli umorzone lub zwrócone należności celne stają się ponownie należne, odsetki

wypłacone przez organ celny zgodnie z art. 250 § 3-5 podlegają zwrotowi.

§ 1.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne wypadki, w których należności

celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz tryb i warunki dokonywania

zwrotu lub umorzenia.

§ 2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku o dokonanie zwrotu lub umorzenia należności celnych oraz dokumenty, które

należy do niego dołączyć.

§ 1.

Przedstawicielstwo może być

1)

bezpośrednie - jeżeli przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby,

2)

pośrednie - jeżeli przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.

§ 2.

Jeżeli postępowanie przed dyrektorem urzędu celnego dotyczy towaru, którego rodzaj

lub ilość wskazuje na przeznaczenie do działalności gospodarczej, to

1

przedstawicielem bezpośrednim osoby może być wyłącznie pracownik tej osoby, agencja

celna, adwokat lub radca prawny,

2)

przedstawicielem pośrednim osoby może być wyłącznie agencja celna.

§ 3.

W wypadkach innych niż te, o których mowa w § 2, przedstawicielem osoby może być

1)

agencja celna jako przedstawiciel bezpośredni lub pośredni,

2)

osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych jako przedstawiciel

bezpośredni.

§ 1

Organ celny może zażądać od przedstawiciela przedstawienia pisemnego upoważnienia,

określającego rodzaj udzielonego przedstawicielstwa oraz zakres czynności, do których

jest upoważniony.

§ 2

Przedstawiciel dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis upoważnienia.

Adwokat lub radca prawny może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu upoważnienia.

Osoba prowadząca agencję celną może uwierzytelnić odpis upoważnienia udzielonego agencji

celnej.

§ 3.

Przedstawicielem osoby fizycznej, w wypadkach gdy rodzaj lub ilość towaru nie wskazują

na przeznaczenie do działalności gospodarczej, może być członek najbliższej rodziny

tej osoby, który złoży wiarygodne oświadczenie o istnieniu upoważnienia do działania

w jej imieniu.

§ 4.

Czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą

skutki bezpośrednio dla osoby, która ustanowiła przedstawiciela.

§ 5.

Przedstawicielem może być jedynie osoba krajowa, z wyłączeniem osób, o których mowa

w art. 3 § 1 pkt 11 lit. c).

§ 6.

Agencja celna może udzielić dalszego upoważnienia innej agencji celnej do wykonania

określonych czynności za zgodą osoby udzielającej upoważnienia.

Osobę, która dokonuje czynności bez upoważnienia do działania w imieniu lub na rzecz

innej osoby, albo osobę, która dokonuje czynności w imieniu lub na rzecz innej osoby

bez upoważnienia do jej reprezentowania, uważa się za działającą we własnym imieniu