Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.

Ustawa reguluje zasady przeznaczania gruntów rolnych do zalesienia.

Starosta, po zasięgnięciu opinii właściwego nadleśniczego oraz w uzgodnieniu z wójtami

(burmistrzami), Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz

Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, każdego roku w terminie do 31 stycznia,

określa ogólną powierzchnię gruntów rolnych - zwaną dalej „rocznym limitem zalesienia”,

które w danym roku mogą być przeznaczone do zalesienia na obszarze powiatu.

1.

Grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być

przeznaczony do zalesienia, jeżeli spełnia co najmniej jeden z niżej wymienionych

warunków

1)

jest gruntem klasy VI lub V,

2)

jest gruntem położonym na stoku o średnim nachyleniu powyżej 15%,

3)

jest gruntem okresowo zalewanym,

4)

jest gruntem zdegradowanym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. Nr 16, poz. 78, z 1997 r. Nr 60, poz. 370, Nr 80, poz. 505 i Nr 160, poz. 1079, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268).

2.

Łączna powierzchnia gruntu przeznaczonego do zalesienia nie może być mniejsza niż

0,4 ha i nie może przekraczać 30 ha, przy czym minimalna powierzchnia wydzielenia

musi wynosić co najmniej 0,10 ha.

3.

Do łącznej powierzchni gruntów przeznaczonych do zalesienia zalicza się także grunt

należący do najwyżej trzech gospodarstw rolnych, pod warunkiem istnienia wspólnej

granicy pomiędzy co najmniej dwoma parcelami stanowiącymi grunt przeznaczony do zalesienia,

a należącymi do odrębnych gospodarstw rolnych.

4.

Właściciel gruntu może złożyć pisemny wniosek do starosty, właściwego ze względu na

miejsce położenia gruntu, o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia.

5.

W przypadku gruntów, o których mowa w ust. 3, z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4,

występują wspólnie właściciele gruntów.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać

1)

wykaz powierzchni gruntów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, z uwzględnieniem klas

bonitacyjnych,

2)

wypisy z rejestru gruntów wraz z mapkami zawierającymi numery działek i ich położenie,

3)

przewidywane terminy rozpoczęcia i zakończenia zalesiania.

7.

Starosta rozpatruje wnioski według kolejności ich wpływu i wydaje decyzje w terminie

60 dni od dnia otrzymania wniosku. Starosta prowadzi rejestr wniosków uwzględniający

terminy ich wpływu. O otrzymanych wnioskach starosta informuje właściwego ze względu

na miejsce położenia gruntu wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, występując z

prośbą o akceptację przez radę gminy zmiany charakteru użytkowania gruntu z rolnego

na leśny. Brak stanowiska rady gminy w terminie 30 dni uznaje się za akceptację rady

gminy dla wniosku.

8.

Jeżeli zgłoszone wnioski przekraczają roczny limit zalesienia, starosta powiadamia

właścicieli gruntów, których wnioski nie zostały rozpatrzone, o terminie ich rozpatrzenia

oraz planowanym rozpoczęciu zalesienia w kolejnych latach.

9.

Decyzja starosty o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia przekazywana jest do

wiadomości wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwemu ze względu na położenie

gruntu nadleśniczemu, a także zarządowi wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska

i gospodarki wodnej.

1.

Zalesienie gruntu rolnego jest dokonywane na podstawie planu zalesienia, a uprawa

leśna jest prowadzona przez właściciela gruntu zgodnie z uproszczonym planem urządzenia

lasu lub decyzją starosty określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej. Przepisy

ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268) stosuje się odpowiednio.

2.

Uprawa leśna może być założona w odległości 1,5 metra od granicy sąsiedniej parceli

gruntowej w przypadku, gdy sąsiednie parcele stanowią grunt, o którym mowa w art.

3 ust. 1, albo stanowią teren leśny. W pozostałych przypadkach uprawa leśna może być

założona w odległości 3 metrów od sąsiedniej parceli gruntowej.

3.

Zalesienie jest prawidłowe, jeżeli

1)

zostało wykonane zgodnie z planem zalesienia,

2)

spełnia warunki określone w ust. 1 i 2,

3)

stopień udatności uprawy jest nie mniejszy niż 70%.

1.

Właściwy ze względu na położenie gruntu nadleśniczy w terminie 30 dni od dnia otrzymania

decyzji starosty sporządza plan zalesienia oraz dostarcza właścicielowi gruntu odpowiednią

ilość sadzonek drzew.

2.

Koszty sadzonek oraz koszty sporządzenia planu zalesienia pokrywa Wojewódzki Fundusz

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, rozliczając się z właściwymi nadleśnictwami

w terminie do 30 czerwca każdego roku.

1.

Starosta w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o zakończeniu

zalesiania sprawdza wykonanie zalesienia i wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu

prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej.

2.

W przypadku stwierdzenia niespełnienia warunków określonych w art. 4 ust. 3 starosta

odmawia wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 1, a na wniosek nadleśniczego,

w przypadku winy umyślnej właściciela gruntu, obciąża go kosztami sporządzenia planu

zalesienia oraz kosztami sadzonek.

3.

Decyzje administracyjne, o których mowa w ust. 1 i 2, wraz z uzasadnieniem starosta

doręcza właścicielowi gruntu.

1.

Właściciel gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej,

zwaną dalej „decyzją”, nabywa prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu

z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, zwanego dalej „ekwiwalentem”.

2.

Ekwiwalent wypłacany jest właścicielowi gruntu miesięcznie do dnia 10 każdego miesiąca

począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym właściciel gruntu otrzymał

decyzję, w wysokości

1)

150 zł za 1 ha gruntu - przy obszarze zalesienia od 0,4 ha do 10 ha,

2)

50 zł za każdy zalesiony hektar powyżej 10 ha - przy obszarze zalesienia do 20 ha,

3)

25 zł za każdy zalesiony hektar powyżej 20 ha - przy obszarze zalesienia do 30 ha.

3.

Jeżeli decyzja administracyjna o prowadzeniu uprawy leśnej wynika z wniosku, o którym

mowa w art. 3 ust. 5, ekwiwalent, o którym mowa w ust. 2, wypłacany jest właścicielom

gruntów w wysokości proporcjonalnej do powierzchni gruntów objętych decyzją, a należących

do poszczególnych właścicieli.

4.

Ekwiwalent podwyższa się o 50%, jeżeli równocześnie z przeznaczeniem gruntu do zalesienia

następuje likwidacja gospodarstwa rolnego, a właściciel zalesionego gruntu nie jest

ponadto właścicielem gruntu rolnego lub działki siedliskowej większej niż 0,8 ha.

5.

Ekwiwalent podlega rocznej waloryzacji w wysokości określonej wskaźnikiem inflacji

ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

6.

Właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty,

nie dłużej jednak niż przez okres 20 lat.

7.

Starosta, w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymuje wypłatę ekwiwalentu, jeżeli

stwierdzi, że uprawa leśna jest prowadzona niezgodnie z planem zalesienia, a następnie

uproszczonym planem urządzenia lasu, o których mowa w art. 4. W uzasadnieniu decyzji

administracyjnej starosta wskazuje warunki przywrócenia wypłaty ekwiwalentu.

8.

W przypadku zniszczenia uprawy leśnej w wyniku celowego działania właściciela gruntu

starosta podejmuje decyzję administracyjną o wstrzymaniu wypłaty ekwiwalentu oraz

nakazuje zwrot pobranego ekwiwalentu wraz z odsetkami ustawowymi.

1.

Starosta lub w ramach zadania zleconego właściwy nadleśniczy dokonuje oceny udatności

upraw

1)

pierwszej - po upływie 2 lat od zalesienia gruntu rolnego,

2)

następnych - co 3 lata.

2.

Po uzyskaniu pierwszej pozytywnej oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 1, właściciel

gruntu może wystąpić z wnioskiem do właściwego starosty o wypłacanie 50% podwyżki

ekwiwalentu, o której mowa w art. 7 ust. 4, corocznie jednorazowo.

Właściwy ze względu na położenie gruntu starosta przekwalifikuje z urzędu zalesiony

grunt rolny na grunt leśny po wydaniu pierwszej pozytywnej oceny udatności upraw,

o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1.

1.

Małżonkowie - współwłaściciele zalesianego gruntu otrzymują ekwiwalent, o którym mowa

w art. 7, w dwóch równych częściach.

2.

W przypadku nabycia prawa do emerytury lub renty przez jednego z małżonków będących

współwłaścicielami gruntu zalesionego, emeryturę lub rentę oblicza się od wysokości

płacy minimalnej, a współmałżonek uzyskuje należny małżonkom ekwiwalent zmniejszony

o 25%.

3.

Jeżeli współwłaściciele gruntu przeznaczonego do zalesienia nie są małżonkami, ekwiwalent

uzyskuje wyłącznie jeden ze współwłaścicieli na podstawie upoważnienia udzielonego

przez pozostałych współwłaścicieli, złożonego w formie oświadczenia.

4.

Cofnięcie upoważnienia może być dokonane jedynie w drodze postępowania sądowego nieprocesowego,

w przypadku kiedy osoba upoważniona nie wywiązuje się należycie z obowiązku opieki

nad gruntem zalesionym.

5.

Upoważnienie określone w ust. 3 może być przeniesione na innego współwłaściciela tylko

w przypadku, kiedy był on współwłaścicielem gruntu w chwili jego zalesienia oraz nie

posiada innych źródeł dochodu.

1.

Uprawnienia do ekwiwalentu można nabyć w drodze spadkobrania tylko w przypadku, kiedy

grunt określony w art. 3 nabędzie w drodze spadku albo działu spadku jedna osoba nieposiadająca

innych dochodów. Korzystanie z nabytych w ten sposób uprawnień jest kontynuowane w

ramach ustalonego terminu 20 lat.

2.

Ograniczenia trwania uprawnienia określonego w ust. 1 nie stosuje się, gdy spadkobiercą

właściciela gruntu jest małoletnie dziecko albo inwalida I lub II grupy.

3.

Małoletni spadkobierca otrzymuje uprawnienia określone w art. 7 do czasu osiągnięcia

pełnoletności lub do czasu ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 24

roku życia.

1.

Wypłaty ekwiwalentu finansowane są ze środków będących w dyspozycji Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa.

2.

Minister właściwy do spraw finansów w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa i rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady rozliczania

Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z właściwymi starostami w zakresie

przekazywania środków finansowych na wypłaty ekwiwalentów, sposób i terminy płatności,

uwzględniając roczne rozmiary zalesień.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa i rozwoju wsi, w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, określi,

w drodze rozporządzenia, zasady współdziałania Lasów Państwowych ze starostami w zakresie

sporządzania planów zalesienia i uproszczonych planów urządzenia lasu, szkoleń, nadzoru

nad wykonywaniem prac zalesieniowych oraz dostarczania sadzonek, biorąc pod uwagę

roczne rozmiary zalesień, jakość gleb przeznaczonych do zalesienia, dobór gatunków

drzew i krzewów na poszczególnych klasach gruntów.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska

(Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196, z 1995 r. Nr 90, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 46, poz. 296, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 452, Nr 45, poz. 497 i Nr 63, poz. 634) w art. 88a w pkt 1 na końcu dodaje się wyrazy „w tym pokrywanie kosztów planów zalesienia oraz kosztów sadzonek przekazanych w celu

zalesienia gruntów rolnych, o których mowa w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu

gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764),”.

W ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. Nr 60, poz. 636 oraz z 2000 r. Nr 45, poz. 531) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w pkt 1 na końcu dodaje się wyrazy „a także osoby, które przeznaczyły grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego

do zalesienia,”;

2)

w art. 7 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio także do osoby, która będąc rolnikiem przeznaczyła

grunty prowadzonego gospodarstwa rolnego do zalesienia na zasadach określonych w ustawie

z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr

73, poz. 764) i dla której głównym źródłem utrzymania jest ekwiwalent uzyskany z tego

tytułu.

”

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 703, Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1104, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz. 1324 oraz z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 8, poz. 64 i Nr 52, poz. 539) w art. 2 w ust. 1 w pkt 2 na końcu dodaje się wyrazy „oraz ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.