Ustawa z dnia 25 maja 2001 r. o skutkach wprowadzania w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej wspólnej waluty euro.

Ustawa określa skutki dla polskiego porządku prawnego wprowadzenia w państwach członkowskich

Unii Europejskiej, należących do Unii Gospodarczej i Walutowej, wspólnej waluty euro,

w tym zasady wymiany banknotów i monet nominowanych w walutach narodowych tych państw

na banknoty i monety nominowane w euro.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

waluta narodowa - walutę wymienialną będącą prawnym środkiem płatniczym w państwie

członkowskim Unii Europejskiej należącym do Unii Gospodarczej i Walutowej,

2)

euro - wspólną walutę państw członkowskich Unii Europejskiej należących do Unii Gospodarczej

i Walutowej,

3)

bank - bank krajowy oraz oddział banku zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399, z 2000 r. Nr 93, poz. 1027, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216, Nr 119, poz. 1252 i Nr 122, poz. 1316 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64), które posiadają upoważnienie do wykonywania czynności obrotu dewizowego.

1.

Jeżeli wartość świadczenia pieniężnego, w tym wartość zabezpieczenia spełnienia świadczenia,

podlegającego wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyrażona została w

walucie narodowej, a termin spełnienia tego świadczenia przypada po dniu 31 grudnia

2001 r., świadczenie to, z zastrzeżeniem ust. 2, powinno być spełnione w euro; przepisu art. 13 ustawy z dnia 18 grudnia 1998

r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i z 2000 r. Nr 103, poz. 1099) nie stosuje się.

2.

Jeżeli termin spełnienia świadczenia, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem świadczenia

spełnianego przez banki, przypada w okresie między dniem 1 stycznia 2002 r. a dniem

28 lutego 2002 r., spełnienie świadczenia może nastąpić w walucie narodowej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do świadczeń spełnianych w formie gotówkowej i bezgotówkowej.

1.

Przeliczeniu na euro podlegają wyrażone w walutach narodowych środki pieniężne zgromadzone

na rachunkach bankowych.

2.

Przeliczenia, o którym mowa w ust. 1, dokonują banki według stanu na dzień 1 stycznia

2002 r.

3.

Od przeliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie pobiera się opłat.

1.

Wykonanie zobowiązania w sposób określony w art. 3 ust. 1 oraz wykonanie obowiązku

określonego w art. 4 następuje z zastosowaniem kursów euro w stosunku do walut narodowych,

wskazanych w tabeli zawartej w załączniku do ustawy.

2.

Ustalenie wysokości świadczenia w euro w wyniku zastosowania jednego z kursów, o których

mowa w ust. 1, następuje z zaokrągleniem do dwóch miejsc po przecinku.

1.

Obowiązek wykonania zobowiązania zgodnie z przepisami art. 3 i 5 oraz obowiązek przeliczenia

określony w art. 4 nie stanowią podstawy do wypowiedzenia, odstąpienia, rozwiązania

lub zmiany pozostałych warunków umowy zawartej przed dniem 1 stycznia 2002 r., w szczególności

do zmiany oprocentowania.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy zmiany oprocentowania depozytów bankowych istniejących

w dniu wejścia w życie ustawy, z tym że zmiana ta nie może powodować dla klientów

banków pogorszenia efektywnych warunków oprocentowania depozytów.

1.

Do dnia 31 grudnia 2002 r. na zlecenie osób fizycznych posiadających obywatelstwo

polskie dokonywana jest, z zastosowaniem kursów, o których mowa w art. 5 ust. 1, wymiana

banknotów lub monet nominowanych w walutach narodowych na znaki pieniężne (banknoty

i monety) nominowane w euro.

2.

Wymiany, o której mowa w ust. 1, dokonują prowadzące obsługę kasową jednostki organizacyjne

Narodowego Banku Polskiego oraz banki.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Narodowego Banku Polskiego, może określić, w drodze rozporządzenia, maksymalną wysokość

opłaty pobieranej przez banki, w okresie, o którym mowa w ust. 1, z tytułu wymiany

banknotów i monet nominowanych w walutach narodowych na znaki pieniężne (banknoty

i monety) nominowane w euro, mając na względzie koszty wymiany oraz wysokość opłat

pobieranych przez banki centralne lub inne podmioty dokonujące takiej wymiany w państwach

należących do Unii Gospodarczej i Walutowej.

W ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny

(Dz. U. Nr 23, poz. 117, Nr 64, poz. 407, Nr 121, poz. 770, Nr 157, poz. 1026 i Nr 160, poz. 1084, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 40, poz. 402 i Nr 72, poz. 802, z 2000 r. Nr 22, poz. 269, Nr 119, poz. 1250 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 12, poz. 92 i Nr 29, poz. 320) w art. 190 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Zwolniony od cła jest przywóz z zagranicy i wywóz za granicę

1)

wartości dewizowych,

2)

znaków pieniężnych (banknotów i monet) - dokonywany przez Narodowy Bank Polski i banki

- przed wprowadzeniem ich do obiegu i po wycofaniu ich z obiegu.

”

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 8, który wchodzi

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.