Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych.

1.

Ustawa określa wymagania, jakim muszą odpowiadać opakowania ze względu na zasady ochrony

środowiska oraz sposoby postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, zapewniające

ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego

rozwoju.

2.

W sprawach dotyczących postępowania z odpadami opakowaniowymi w zakresie nieuregulowanym

w ustawie stosuje się przepisy o odpadach.

3.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001

r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627).

Przepisy ustawy stosuje się do opakowań wprowadzanych na polski obszar celny w ramach

procedury dopuszczenia do obrotu, opakowań będących przedmiotem działalności gospodarczej

na terenie kraju oraz wszystkich powstałych z nich odpadów opakowaniowych.

1.

Opakowaniami w rozumieniu ustawy są wprowadzone do obrotu wyroby wykonane z jakichkolwiek

materiałów, przeznaczone do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji

wszelkich produktów, od surowców do towarów przetworzonych.

2.

Opakowania obejmują

1)

opakowania jednostkowe, służące do przekazywania produktu użytkownikowi w miejscu

zakupu, w tym przeznaczone do konsumpcji produktów naczynia jednorazowego użytku,

2)

opakowania zbiorcze, zawierające wielokrotność opakowań jednostkowych produktów, niezależnie

od tego, czy są one przekazywane użytkownikowi, czy też służą zaopatrywaniu punktów

sprzedaży i które można zdjąć z produktu bez naruszenia jego cech,

3)

opakowania transportowe, służące do transportu produktów w opakowaniach jednostkowych

lub zbiorczych w celu zapobiegania ich uszkodzeniom, z wyłączeniem kontenerów do transportu

drogowego, kolejowego, wodnego lub lotniczego.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

odpadach opakowaniowych - rozumie się przez to wszystkie opakowania, w tym opakowania

wielokrotnego użytku wycofane z ponownego użycia, stanowiące odpady w rozumieniu przepisów

o odpadach, z wyjątkiem odpadów powstających w procesie produkcji opakowań,

2)

odzysku - rozumie się przez to odzysk w rozumieniu przepisów o odpadach,

3)

recyklingu - rozumie się przez to recykling w rozumieniu przepisów o odpadach,

4)

wielokrotnym użytku - rozumie się przez to każde działanie, w trakcie którego opakowanie

przeznaczone i zaprojektowane do co najmniej dwukrotnego zastosowania jest powtórnie

wykorzystywane do tego samego celu, do którego było pierwotnie przeznaczone.

Przepisy ustawy nie naruszają wymagań przewidzianych dla opakowań w przepisach odrębnych.

1.

Producent i importer opakowań powinni ograniczać ilość i negatywne oddziaływanie na

środowisko substancji stosowanych do produkcji opakowań oraz wytwarzanych odpadów

opakowaniowych w taki sposób, aby

1)

objętość i masa opakowań były ograniczone do niezbędnego minimum wymaganego do spełnienia

ich funkcji, biorąc pod uwagę oczekiwania użytkownika,

2)

opakowania były projektowane i wykonane w sposób umożliwiający ich wielokrotny użytek

i późniejszy recykling, a jeśli nie jest to możliwe, to przynajmniej recykling, a

jeżeli nie jest on możliwy, to inną formę odzysku,

3)

opakowania zawierały możliwie najmniejszą ilość substancji stwarzających zagrożenie

dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska,

4)

maksymalna suma zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniu

nie przekraczała 100 mg/kg, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą uzyskania wiarygodnych

i powtarzalnych wyników, określi, w drodze rozporządzenia, metodyki referencyjne oznaczania

sumy zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniach.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami fizycznymi i składem

chemicznym opakowań, a także ryzykiem powstania zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi

lub dla środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje opakowań zwolnionych

z wymagań określonych w ust. 1 pkt 4 oraz rodzaje opakowań, dla których maksymalna

suma zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego może być wyższa

niż określona w ust. 1 pkt 4, czas trwania oraz szczegółowe warunki zwolnienia lub

podwyższenia zawartości.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się właściwościami fizycznymi i składem chemicznym opakowań i

odpadów opakowaniowych oraz ich podatnością na rozkład biologiczny, może określić,

w drodze rozporządzenia

1)

wymagania dotyczące opakowań ze względu na zalecaną metodę odzysku,

2)

wymagania dotyczące opakowań wielokrotnego użytku.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się dostępnymi możliwościami technologicznymi i wymaganiami ochrony

środowiska, może, w drodze rozporządzenia, ustanowić ograniczenia lub zakazy stosowania

określonych substancji używanych do produkcji opakowań, niespełniających wymagań określonych

w ust. 1.

1.

Producent i importer opakowań mają obowiązek ich oznakowania, chyba że rodzaj opakowania

tego nie wymaga.

2.

Oznakowanie powinno określać

1)

rodzaj materiałów wykorzystanych do produkcji opakowania,

2)

możliwość wielokrotnego użytku opakowania,

3)

przydatność opakowania do recyklingu.

3.

Oznakowanie umieszcza się na opakowaniu lub na naklejonej na nim etykiecie, a jeśli

rozmiary opakowania na to nie pozwalają - na dołączonej do niego informacji.

4.

Oznakowanie powinno być wyraźne, widoczne i czytelne oraz powinno zachowywać trwałość

również po otwarciu opakowania.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje opakowań podlegających oznakowaniu,

2)

wzory oznaczeń opakowań

- kierując się potrzebą stworzenia jednolitego systemu oznakowania.

1.

Producent, importer i eksporter opakowań są obowiązani do składania właściwemu marszałkowi

województwa rocznego sprawozdania o masie wytworzonych, przywiezionych z zagranicy

oraz wywiezionych za granicę opakowań, według rodzaju materiałów, z jakich zostały

wykonane, z wyszczególnieniem opakowań wielokrotnego użytku, oraz o przestrzeganiu

ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 4, w terminie do dnia 31 marca za poprzedni

rok kalendarzowy.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia sprawozdań,

o których mowa w ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy służących

do składania sprawozdań, uwzględniając specyfikę małych i średnich przedsiębiorstw.

3.

Dokumenty, na podstawie których sporządza się sprawozdanie, powinny być przechowywane

przez 5 lat.

4.

Marszałek województwa, któremu przedstawiane jest sprawozdanie, może, w drodze decyzji,

zobowiązać producenta, importera lub eksportera opakowań do przedłożenia dokumentów,

o których mowa w ust. 3.

5.

Właściwość miejscową marszałka województwa ustala się według siedziby lub miejsca

zamieszkania producenta, importera lub eksportera opakowań, a w przypadku braku siedziby

lub miejsca zamieszkania producenta, importera lub eksportera opakowań na terenie

kraju właściwy miejscowo jest Marszałek Województwa Mazowieckiego.

Do producenta i importera produktów w opakowaniach przepisy art. 5 ust. 1 i art. 6

ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Obowiązki producenta i importera produktów w opakowaniach w zakresie osiągania poziomów

odzysku i recyklingu określają przepisy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania

niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej.

2.

Obowiązki producenta i importera produktów w opakowaniach w zakresie sprawozdawczości

o ilości i rodzajach stosowanych opakowań określają przepisy o obowiązkach przedsiębiorców

w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie

depozytowej.

3.

Eksporter produktów w opakowaniach jest obowiązany do składania właściwemu marszałkowi

województwa rocznego sprawozdania o masie wywiezionych za granicę opakowań, według

rodzaju materiału, z jakich zostały wykonane, z wyszczególnieniem opakowań wielokrotnego

użytku zastosowanych do opakowań eksportowanych produktów, w terminie do dnia 31 marca

za poprzedni rok kalendarzowy. Przepis art. 7 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia sprawozdań,

o których mowa w ust. 3, określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy służących

do składania sprawozdań, uwzględniając specyfikę małych i średnich przedsiębiorstw.

5.

Dokumenty, na podstawie których sporządza się sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3,

powinny być przechowywane przez 5 lat. Przepis art. 7 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Producent i importer substancji chemicznych bardzo toksycznych, toksycznych, rakotwórczych,

mutagennych lub niebezpiecznych dla środowiska, określonych w przepisach o substancjach

i preparatach chemicznych, są obowiązani ustalić wysokość kaucji na opakowania jednostkowe

tych substancji, nie niższą od 10% i nie wyższą od 30% ceny substancji chemicznej

zawartej w takim opakowaniu.

2.

Producent i importer substancji chemicznych, o których mowa w ust. 1, są obowiązani

odebrać na własny koszt od sprzedawcy opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe

po tych substancjach.

3.

Jeżeli zwrot pobranej kaucji przez sprzedawcę jest niemożliwy z powodu przerwy lub

zakończenia działalności, producent lub importer substancji chemicznych, o których

mowa w ust. 1, jest obowiązany przyjmować od użytkowników opakowania wielokrotnego

użytku i odpady opakowaniowe po substancjach chemicznych. Przyjmując opakowania wielokrotnego

użytku i odpady opakowaniowe po tych substancjach, producent lub importer jest obowiązany

zwrócić pobraną kaucję.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska

może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje opakowań dla określonych rodzajów

substancji chemicznych, wobec których stosuje się inną wysokość kaucji, niż określona

w ust. 1, ze względu na specyfikę tych opakowań lub tych substancji.

Producent i importer, o których mowa w art. 10 ust. 1, są obowiązani do posiadania

zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub

unieszkodliwiania odpadów opakowaniowych po substancjach chemicznych bardzo toksycznych,

toksycznych, rakotwórczych, mutagennych lub niebezpiecznych dla środowiska, o którym

mowa w przepisach o odpadach.

Sprzedawca produktów w opakowaniach jest obowiązany do przekazywania użytkownikom

tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie

1)

dostępnych systemów zwrotu, zbiórki i odzysku, w tym recyklingu,

2)

właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi,

3)

znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach

- co najmniej przez wywieszenie odpowiedniej informacji w miejscu sprzedaży.

1.

Jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 25 m

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, uwzględniając możliwości stosowania opakowań wielokrotnego użytku, określi,

w drodze rozporządzenia, rodzaje napojów, których nie dotyczy obowiązek, o którym

mowa w ust. 1.

Jednostki handlu detalicznego są obowiązane do przyjmowania zwracanych i na wymianę

opakowań wielokrotnego użytku po produktach w takich opakowaniach, które znajdują

się w ich ofercie handlowej.

Jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 2.000 m

1.

Sprzedawca substancji chemicznych, o których mowa w art. 10 ust. 1, jest obowiązany

pobrać kaucję za opakowania jednostkowe tych substancji w wysokości ustalonej przez

ich producenta lub importera.

2.

Sprzedawca, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przyjmować od użytkowników opakowania

wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po substancjach, o których mowa w art.

10 ust. 1, w celu ich przekazania producentowi lub importerowi. Przyjmując opakowania

wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych substancjach, sprzedawca jest obowiązany

zwrócić pobraną kaucję.

3.

Sprzedawca, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do posiadania zezwolenia na prowadzenie

działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów opakowaniowych po substancjach

chemicznych bardzo toksycznych, toksycznych, rakotwórczych, mutagennych lub niebezpiecznych

dla środowiska, o którym mowa w przepisach o odpadach.

Użytkownik substancji chemicznych, o których mowa w art. 10 ust. 1, jest obowiązany

zwrócić sprzedawcy opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych substancjach.

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów art. 10, art. 12-14 oraz art. 16 ust. 1 i 2 sprawuje

Inspekcja Handlowa, działająca na podstawie przepisów odrębnych.

1.

Na podstawie sprawozdań, o których mowa w art. 7 ust. 1 oraz w art. 9 ust. 3, marszałek

województwa sporządza raport wojewódzki zawierający

1)

imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby producenta, importera

i eksportera opakowań oraz eksportera produktów w opakowaniach,

2)

masę wytworzonych, przywiezionych z zagranicy lub wywiezionych za granicę opakowań,

według rodzaju materiału, z jakiego zostały wykonane, z wyszczególnieniem opakowań

wielokrotnego użytku,

3)

informację o realizacji przez producentów i importerów opakowań ograniczeń wynikających

z art. 5 ust. 1 pkt 4.

2.

Raport, o którym mowa w ust. 1, marszałek województwa przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska do dnia 15 maja za poprzedni rok kalendarzowy.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą stworzenia ujednoliconego

systemu zbierania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady składania raportów wojewódzkich oraz wzór formularza.

Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi bazę danych, dotyczących gospodarki

opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, na podstawie raportów wojewódzkich, o których

mowa w art. 19 ust. 1, oraz sprawozdań i zbiorczych informacji, o których mowa w przepisach

o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o

opłacie produktowej i opłacie depozytowej.

Kto, produkując, importując lub wprowadzając do obrotu opakowania lub produkty w opakowaniach

1)

przekracza maksymalną sumę zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego

w opakowaniu lub

2)

nie znakuje opakowań zgodnie z wymogami,

podlega karze grzywny.

1.

Kto, produkując, importując lub eksportując opakowania, nie składa marszałkowi województwa

sprawozdań o opakowaniach lub składa sprawozdanie niezgodne z dokumentami, niekompletne

lub nieterminowo,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega eksporter produktów w opakowaniu, który nie składa marszałkowi

województwa sprawozdania o wywiezionych za granicę opakowaniach.

Kto, produkując lub importując substancje chemiczne bardzo toksyczne, toksyczne, rakotwórcze,

mutagenne lub niebezpieczne dla środowiska

1)

nie ustala wysokości kaucji na opakowanie tej substancji lub ustala ją w wysokości

niezgodnej z przepisami, lub

2)

nie odbiera na własny koszt opakowań po tych substancjach,

podlega karze grzywny.

Kto, sprzedając substancje chemiczne bardzo toksyczne, toksyczne, rakotwórcze, mutagenne

lub niebezpieczne dla środowiska

1)

nie pobiera od użytkownika substancji kaucji albo pobiera w wysokości niezgodnej z

przepisami, lub

2)

nie zwraca użytkownikowi substancji kaucji lub nie przyjmuje od użytkownika opakowania

wielokrotnego użytku i odpadów opakowaniowych po tej substancji,

podlega karze grzywny.

Kto, będąc użytkownikiem substancji chemicznej bardzo toksycznej, toksycznej, rakotwórczej,

mutagennej lub niebezpiecznej dla środowiska, nie zwraca sprzedawcy opakowania wielokrotnego

użytku i odpadów opakowaniowych po tej substancji,

podlega karze grzywny.

Kto, sprzedając produkty w opakowaniach, nie wywiesza w miejscu sprzedaży informacji

o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie

1)

dostępnych systemów zwrotu, zbiórki i odzysku, w tym recyklingu,

2)

właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi,

3)

znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach,

podlega karze grzywny.

Kto, zarządzając jednostką handlu detalicznego, nie przyjmuje zwracanych i na wymianę

opakowań wielokrotnego użytku po produktach będących w ofercie handlowej w tej jednostce,

podlega karze grzywny.

Kto, zarządzając jednostką handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 2000

m

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 21-28 następuje w trybie przepisów o

postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. Nr 77, poz. 335, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, Nr 133, poz. 885 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 452) w art. 2 w ust. 1 w pkt 10 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 11 w

brzmieniu

„

11)

kontrola przestrzegania przepisów o opakowaniach i odpadach opakowaniowych.

”

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 5 ust. 1 pkt 4,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.