Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

1.

Ustawa określa

1)

warunki produkcji środków spożywczych, używek, substancji pomagających w przetwarzaniu,

dozwolonych substancji dodatkowych oraz innych dodatków do środków spożywczych i używek

oraz obrotu tymi artykułami,

2)

wymagania dotyczące zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej artykułów, o których

mowa w pkt 1,

3)

wymagania dotyczące przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji i w obrocie

artykułami, o których mowa w pkt 1,

4)

wymagania zdrowotne wobec osób biorących udział w procesie produkcji i w obrocie artykułami,

o których mowa w pkt 1, oraz wymagania dotyczące kwalifikacji tych osób w zakresie

przestrzegania zasad higieny,

5)

wymagania dotyczące materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością,

6)

zasady przeprowadzania urzędowej kontroli żywności.

2.

Przepisy ustawy dotyczące dozwolonych substancji dodatkowych i zanieczyszczeń, wymagań

sanitarnych w zakładach produkcyjnych, wymagań zdrowotnych wobec osób biorących udział

w procesie produkcji i w obrocie, a także przepisy dotyczące materiałów i wyrobów

przeznaczonych do kontaktu z żywnością stosuje się również do wyrobu i rozlewu wyrobów

winiarskich, a także do wyrobu spirytusu oraz wyrobu i rozlewu wyrobów spirytusowych.

Ustawy nie stosuje się do

1)

środków spożywczych i używek produkowanych, przechowywanych, spożywanych i używanych

wyłącznie we własnym gospodarstwie domowym do zaspokajania potrzeb tego gospodarstwa

lub przywożonych w tym celu z zagranicy,

2)

artykułów przeznaczonych do rozpoznawania, zapobiegania lub leczenia chorób, uznanych,

na podstawie odrębnych przepisów, za środki farmaceutyczne lub materiały medyczne.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

środki spożywcze - produkty żywnościowe, substancje lub ich mieszaniny zawierające

składniki przeznaczone do odżywiania ludzi, w stanie naturalnym lub przetworzonym,

2)

używki - produkty, substancje lub ich mieszaniny niezawierające składników odżywczych

lub zawierające je w ilościach niemających znaczenia dla odżywiania organizmu ludzkiego,

które jednak ze względu na swoje oddziaływanie fizjologiczne lub cechy organoleptyczne

są przeznaczone do spożywania lub w inny sposób są wprowadzane do organizmu ludzkiego,

3)

dozwolone substancje dodatkowe - substancje niespożywane odrębnie jako żywność, niebędące

typowymi składnikami żywności, posiadające wartość odżywczą lub jej nieposiadające,

których celowe użycie technologiczne w procesie produkcji, przetwarzania, przygotowywania,

pakowania, przewozu i przechowywania spowoduje zamierzone lub spodziewane rezultaty

w środku spożywczym albo w półproduktach będących jego komponentami; dozwolone substancje

dodatkowe mogą stać się bezpośrednio lub pośrednio składnikami żywności lub w inny

sposób oddziaływać na jej cechy charakterystyczne, z wyłączeniem substancji dodawanych

w celu zachowania lub poprawienia wartości odżywczej; dozwolone substancje dodatkowe

mogą być stosowane tylko wtedy, kiedy ich użycie jest technologicznie uzasadnione

i nie stwarza zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka,

4)

suplement diety - skoncentrowane źródło witamin lub składników mineralnych i innych

składników odżywczych występujących pojedynczo lub w kombinacjach, stosowane jako

uzupełnienie spożycia składników odżywczych w normalnej diecie, wyprodukowane w postaci

kapsułek, tabletek, pastylek, pigułek, proszku w saszetkach, płynów w ampułkach lub

w butelkach z kroplomierzem,

5)

inne dodatki do środków spożywczych lub używek - substancje niespożywane odrębnie

jako żywność oraz niebędące charakterystycznymi składnikami żywności, niezależnie

od tego, czy mają wartość odżywczą, które staną się składnikami żywności, jeżeli zostaną

dodane do żywności w procesie produkcji w celu technologicznym,

6)

substancje pomagające w przetwarzaniu - substancje, które nie są same spożywane jako

składniki żywności, celowo stosowane w przetwarzaniu surowców, żywności lub ich składników

dla osiągnięcia zamierzonego celu technologicznego w procesie produkcji, które mogą

spowodować niezamierzone, lecz technicznie nieuniknione występowanie ich pozostałości

lub ich pochodnych w produkcie końcowym, które nie zagrażają zdrowiu oraz nie wywierają

wpływu technologicznego na gotowy produkt,

7)

zanieczyszczenie - każdą substancję, która nie jest celowo dodawana do żywności, a

jest w niej obecna w następstwie procesu produkcji, w tym czynności wykonywanych w

procesie produkcji roślinnej i zwierzęcej oraz w zabiegach weterynaryjnych, lub nieprawidłowości

występujących w obrocie albo jest następstwem zanieczyszczenia środowiska; termin

ten obejmuje obecne w żywności szkodniki, mikroorganizmy, toksyny, substancje chemiczne

lub inne substancje obce, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia człowieka lub

powodować nieprzydatność do spożycia, z wyłączeniem substancji obcych, takich jak

części owadów, włosy zwierząt, części metaliczne i szklane,

8)

produkcja środków spożywczych - działania, których celem jest uzyskanie środków spożywczych,

obejmujące przygotowywanie surowców do przerobu, ich przechowywanie, poddawanie procesom

technologicznym, pakowanie i znakowanie oraz inne przygotowywanie do obrotu, a także

przechowywanie wyrobów gotowych do czasu wprowadzenia ich do obrotu oraz przygotowywanie

w zakładach żywienia zbiorowego lub w innych zakładach potraw, napojów lub wyrobów

garmażeryjnych,

9)

obrót środkami spożywczymi - działania mające na celu dostarczenie gotowych środków

spożywczych oraz surowców lub półproduktów konsumentom lub do zakładów żywienia zbiorowego,

w tym sprzedaż, przechowywanie i przewóz oraz podawanie potraw lub wyrobów garmażeryjnych

w samolotach i innych środkach przewozu,

10)

zakład - miejsce wykonywania działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu

żywnością,

11)

zakład żywienia zbiorowego - miejsce prowadzenia działalności w zakresie żywienia

ludzi lub wprowadzania do obrotu wyrobów garmażeryjnych,

12)

system analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (Hazard Analysis and Critical

Control Point), zwany dalej „systemem HACCP” - postępowanie mające na celu zapewnienie

bezpieczeństwa żywności poprzez identyfikację i oszacowanie skali zagrożeń z punktu

widzenia jakości zdrowotnej żywności oraz ryzyka wystąpienia zagrożeń podczas przebiegu

wszystkich etapów procesu produkcji i obrotu żywnością; system ten ma również na celu

określenie metod ograniczania zagrożeń oraz ustalenie działań naprawczych,

13)

jakość zdrowotna żywności - ogół cech i kryteriów, przy pomocy których charakteryzuje

się żywność pod względem wartości odżywczej, jakości organoleptycznej oraz bezpieczeństwa

dla zdrowia konsumenta,

14)

jakość organoleptyczna żywności - zespół cech obejmujących smak, zapach, wygląd, barwę

i konsystencję, które można wyodrębnić i ocenić przy pomocy zmysłów człowieka,

15)

bezpieczeństwo żywności - ogół warunków, które muszą być spełnione, i działań, które

muszą być podjęte na wszystkich etapach produkcji żywności i obrotu żywnością w celu

zapewnienia zdrowia i życia człowieka,

16)

środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego

a)

środki spożywcze, które ze względu na specjalny skład lub sposób przygotowania różnią

się od środków spożywczych powszechnie spożywanych i przeznaczone są do zaspokajania

szczególnych potrzeb żywieniowych osób, których procesy trawienia i metabolizmu są

zachwiane, lub osób, dla których ze względu na specjalny stan fizjologiczny wskazane

jest kontrolowanie spożycia określonych substancji w żywności; środki te mogą być

określane jako dietetyczne środki spożywcze,

b)

środki spożywcze, które ze względu na specjalny skład lub sposób przygotowania różnią

się od środków spożywczych powszechnie spożywanych i przeznaczone są do zaspokajania

szczególnych potrzeb żywieniowych zdrowych niemowląt i małych dzieci,

c)

posiłki lub zestawy posiłków, jeżeli nie zostały one zaliczone do leków na podstawie

odrębnych przepisów, przeznaczone do usuwania skutków nieprawidłowego odżywiania lub

chorób, ustalone zgodnie ze wskazaniami lekarza i stosowane w sposób przez niego określony,

17)

mleko początkowe - środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego stosowany

w żywieniu niemowląt, pokrywający całkowite zapotrzebowanie żywieniowe przez pierwsze

cztery do sześciu miesięcy życia,

18)

mleko następne - środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego stanowiący

podstawowy składnik stopniowo różnicującej się diety, stosowany w żywieniu niemowląt

powyżej czwartego miesiąca życia,

19)

mieszanka mleczna - środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego stanowiący

połączenie mleka następnego z kleikiem zbożowym, stosowany w żywieniu niemowląt powyżej

czwartego miesiąca życia,

20)

środek spożywczy o niewłaściwej jakości zdrowotnej - środek spożywczy, który nie odpowiada

obowiązującym wymaganiom w zakresie warunków zdrowotnych żywności i żywienia,

21)

środek spożywczy szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka - środek spożywczy, którego

spożycie może spowodować negatywne skutki dla zdrowia lub życia człowieka, jeżeli

zawiera drobnoustroje chorobotwórcze lub zanieczyszczenia pochodzące z mikroorganizmów

lub powstałe w wyniku ich obecności w ilości mogącej stanowić zagrożenie dla zdrowia

lub życia człowieka lub zawiera inne substancje toksyczne niezależnie od ich pochodzenia,

22)

środek spożywczy zepsuty - środek spożywczy, którego skład lub właściwości uległy

zmianom wskutek nieprawidłowości zaistniałych w procesie technologicznym lub pod wpływem

działań czynników naturalnych, takich jak: wilgotność, czas, temperatura lub światło,

albo wskutek obecności mikroorganizmów lub pasożytów, powodując jego nieprzydatność

do spożycia zgodnie z przeznaczeniem,

23)

data minimalnej trwałości - datę, do której prawidłowo przechowywany lub transportowany

środek spożywczy zachowuje pełne właściwości fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne

i organoleptyczne; data powinna być poprzedzona określeniem „najlepiej spożyć przed”,

24)

termin przydatności do spożycia - termin, po upływie którego środek spożywczy traci

przydatność do spożycia; termin ten jest stosowany do oznaczania środków spożywczych

nietrwałych mikrobiologicznie, łatwo psujących się; data powinna być poprzedzona określeniem

„należy spożyć do:”,

25)

środek spożywczy sfałszowany - środek spożywczy, którego skład lub inne właściwości

zostały zmienione, a nabywca nie został o tym poinformowany w sposób określony w art.

24; sfałszowany jest również środek spożywczy, w którym wprowadzone zostały zmiany

mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości; środek spożywczy

jest sfałszowany, jeżeli

a)

dodano do niego substancje zmieniające jego skład i obniżające jego wartość odżywczą,

b)

odjęto lub zmniejszono zawartość jednego lub kilku składników decydujących o wartości

odżywczej lub innej właściwości środka spożywczego mającego wpływ na jego jakość zdrowotną,

c)

dokonano zabiegów, które ukryły rzeczywisty jego skład lub nadały mu wygląd środka

spożywczego o należytej jakości,

d)

podano niezgodnie z prawdą jego nazwę, skład, datę lub miejsce produkcji, termin przydatności

do spożycia lub datę minimalnej trwałości albo w inny sposób nieprawidłowo go oznakowano,

26)

nowa żywność - substancje lub ich mieszaniny, które dotychczas nie były wykorzystywane

do żywienia ludzi, w tym środki spożywcze, używki lub ich składniki

a)

zawierające lub składające się z genetycznie zmodyfikowanych organizmów albo ich fragmentów,

określonych w odrębnych przepisach,

b)

otrzymane z organizmów, o których mowa w lit. a), ale ich niezawierające,

c)

o nowej lub celowo zmodyfikowanej podstawowej strukturze molekularnej,

d)

wyizolowane z mikroorganizmów, grzybów lub wodorostów lub składające się z nich,

e)

składające się z roślin lub uzyskane z roślin lub ze zwierząt, z wyjątkiem żywności

i składników żywności otrzymanych przy zastosowaniu tradycyjnych metod rozmnażania

lub hodowli,

f)

poddane procesowi technologicznemu niestosowanemu dotychczas, powodującemu istotne

zmiany ich składu lub struktury, który wpływa na wartość odżywczą, metabolizm i zawartość

niepożądanych substancji,

27)

produkt genetycznie zmodyfikowany - produkt składający się z organizmów genetycznie

zmodyfikowanych lub ich fragmentów lub kombinacji, zawierający DNA lub białka z organizmów

genetycznie zmodyfikowanych,

28)

materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością - urządzenia, aparaty, sprzęt,

narzędzia, opakowania i inne materiały, które stykają się w procesie produkcji lub

obrocie ze środkami spożywczymi, używkami, substancjami pomagającymi w przetwarzaniu,

dozwolonymi substancjami dodatkowymi oraz innymi dodatkami do środków spożywczych

i używek,

29)

urzędowa kontrola żywności - kontrolę zgodności środków spożywczych, używek i substancji

pomagających w przetwarzaniu, dozwolonych substancji dodatkowych, a ponadto substancji

wzbogacających i innych dodatków do środków spożywczych lub używek przeznaczonych

do produkcji tych artykułów oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z

tymi artykułami, z obowiązującymi wymaganiami w zakresie warunków zdrowotnych żywności

i żywienia oraz znakowania żywności, przeprowadzaną przez organy Inspekcji Sanitarnej

i Inspekcji Weterynaryjnej oraz inne uprawnione organy w ramach swoich kompetencji,

30)

laboratorium referencyjne - laboratorium odwoławcze uprawnione przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, na podstawie przepisów o systemie oceny zgodności i akredytacji,

stosujące, w zakresie oceny jakości zdrowotnej żywności, wiarygodne metody badań potwierdzone

w systemie badań międzylaboratoryjnych,

31)

żywność - każdą substancję lub produkt przetworzony, częściowo przetworzony lub nieprzetworzony,

przeznaczone do spożycia przez ludzi, z wyłączeniem określonych w przepisach odrębnych

pasz, roślin przed zbiorem, kosmetyków, tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz środków

odurzających i substancji psychotropowych.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 7-9, 12-15, 20-22 i 25 stosuje się odpowiednio do używek, substancji

pomagających w przetwarzaniu, dozwolonych substancji dodatkowych lub innych dodatków

do środków spożywczych lub używek.

Do postępowania przeprowadzanego przez organy urzędowej kontroli żywności mają zastosowanie

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Środki spożywcze, używki, substancje pomagające w przetwarzaniu, dozwolone substancje

dodatkowe i inne dodatki do środków spożywczych i używek, przeznaczone do spożycia

albo używania, nie mogą być szkodliwe dla zdrowia lub życia człowieka, zepsute ani

sfałszowane oraz naruszać warunków określonych w ustawie.

2.

Za szkodę wyrządzoną przez artykuły, o których mowa w ust. 1, naruszające warunki

jakości zdrowotnej odpowiada, na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, przedsiębiorca produkujący te artykuły, chyba że na podstawie dokumentacji, która

określa ich stan w chwili wprowadzenia do obrotu oraz warunki ich przechowywania,

zostanie wykazane, że za tę szkodę odpowiada przedsiębiorca wprowadzający te artykuły

do obrotu.

1.

Zakazuje się wykorzystywania do żywienia ludzi lub do produkcji innych środków spożywczych

produktów pochodzących od zwierząt lub ze zwierząt, którym podawano substancje o działaniu

hormonalnym, tyreostatycznym i beta-agonistycznym.

2.

Zakaz nie dotyczy produktów pochodzących od zwierząt lub ze zwierząt, którym podawano

substancje wymienione w ust. 1 w celu leczniczym lub zootechnicznym zgodnie z warunkami,

o których mowa w art. 7, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Produkty pochodzące od zwierząt lub ze zwierząt, którym podawano hormony i inne substancje,

o których mowa w ust. 1, nie mogą być przeznaczone do produkcji środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego.

1.

Zakazuje się wykorzystywania do żywienia ludzi oraz do produkcji środków spożywczych,

używek, dozwolonych substancji dodatkowych i innych dodatków do środków spożywczych

i używek, produktów pochodzących z roślin, ze zwierząt lub od zwierząt, które zawierają

pozostałości zanieczyszczeń chemicznych, biologicznych, leków lub innych środków farmaceutycznych,

a także skażeń promieniotwórczych w ilościach przekraczających najwyższe dopuszczalne

poziomy.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości

zanieczyszczeń chemicznych, biologicznych, leków lub innych środków farmaceutycznych,

a także skażeń promieniotwórczych w roślinach, u zwierząt, w tkankach lub narządach

zwierząt po uboju i w środkach spożywczych pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego,

mając na względzie wyniki badań naukowych i potrzebę zapewnienia ochrony zdrowia lub

życia człowieka.

1.

Napromienianie promieniowaniem jonizującym środków spożywczych, używek, dozwolonych

substancji dodatkowych lub innych dodatków do środków spożywczych i używek jest dopuszczalne,

jeżeli nie stanowi zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka i jest uzasadnione technologicznie.

2.

Napromienianie nie może

1)

zastępować prawidłowych warunków sanitarnych oraz zasad przestrzegania higieny w procesie

produkcji środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji dodatkowych oraz innych

dodatków do środków spożywczych i używek,

2)

być stosowane do żywności zawierającej substancje chemiczne służące do konserwacji

i stabilizacji żywności.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki napromieniania

środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji dodatkowych lub innych dodatków

do środków spożywczych i używek, które mogą być poddane działaniu promieniowania jonizującego,

ich wykazy, maksymalne dawki napromieniania oraz wymagania w zakresie znakowania i

wprowadzania do obrotu, mając na względzie ust. 1 i 2 oraz zapewnienie bezpieczeństwa

żywności.

1.

Środki spożywcze, używki i dozwolone substancje dodatkowe nie mogą być używane do

produkcji środków spożywczych lub używek oraz wprowadzane do obrotu, jeżeli zawierają

dozwolone substancje dodatkowe lub zanieczyszczenia w ilościach szkodliwych dla zdrowia

lub życia człowieka oraz powodują zmiany organoleptyczne tych artykułów w stopniu

uniemożliwiającym ich spożycie lub użycie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również, gdy dozwolone substancje dodatkowe i zanieczyszczenia

znajdują się na powierzchni środków spożywczych lub używek.

3.

Środki spożywcze, używki i dozwolone substancje dodatkowe, po usunięciu do dopuszczalnych

poziomów dozwolonych substancji dodatkowych oraz zanieczyszczeń, o których mowa w

ust. 1 i 2, mogą być używane do produkcji innych środków spożywczych lub używek oraz

wprowadzane do obrotu, jeżeli organ sprawujący nadzór nad jakością zdrowotną tych

artykułów stwierdzi, w drodze decyzji, ich przydatność do spożycia lub używania.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

dozwolone substancje dodatkowe, substancje pomagające w przetwarzaniu, inne dodatki

do środków spożywczych i używek oraz warunki ich stosowania,

2)

maksymalne poziomy zanieczyszczeń chemicznych i biologicznych, które mogą znajdować

się w środkach spożywczych, używkach, substancjach pomagających w przetwarzaniu, innych

dodatkach do środków spożywczych i używek, w dozwolonych substancjach dodatkowych

albo na ich powierzchni,

3)

specyfikacje i kryteria czystości, wymagania dotyczące pobierania próbek i metod analitycznych

stosowanych w trakcie urzędowej kontroli żywności do oznaczania parametrów właściwych

dla poszczególnych substancji pomagających w przetwarzaniu, innych dodatków do środków

spożywczych i używek, dla poszczególnych dozwolonych substancji dodatkowych oraz zawartości

zanieczyszczeń,

4)

substancje wzbogacające dodawane do środków spożywczych lub używek oraz suplementy

diety i warunki ich stosowania

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, najwyższe dopuszczalne

poziomy pozostałości środków chemicznych stosowanych przy uprawie, ochronie, przechowywaniu

i przewozie roślin, które mogą znajdować się w środkach spożywczych lub na ich powierzchni

bez szkody dla zdrowia lub życia człowieka, z uwzględnieniem ust. 1 i 2, mając na

względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

1.

Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, o których mowa w art. 3 ust.

1 pkt 16 lit. a) i b), mogą być produkowane w zakładach przeznaczonych do ich produkcji

lub w wyodrębnionych liniach technologicznych zakładów produkujących również inne

środki spożywcze lub w zakładach prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji

środków farmaceutycznych na zasadach określonych w przepisach o środkach farmaceutycznych,

materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej.

2.

Reklama i promocja mleka początkowego i przedmiotów służących do karmienia niemowląt

nie mogą przekazywać informacji, że karmienie mlekiem początkowym jest równoważne

lub lepsze od karmienia naturalnego, oraz nie mogą być prowadzone w zakładach opieki

zdrowotnej, w obrocie tymi artykułami, a także w środkach masowego przekazu, z wyjątkiem

publikacji naukowych lub popularnonaukowych upowszechniających wiedzę z zakresu opieki

nad dzieckiem.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, grupy środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wymagania, jakie powinny spełniać

te środki, oraz sposób i formy reklamy i informacji, mając na względzie szczególne

przeznaczenie tych środków oraz wymagania w zakresie wewnętrznej kontroli jakości

zdrowotnej i wewnętrznej kontroli przestrzegania zasad higieny, z uwzględnieniem systemu

HACCP.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dla

mleka początkowego i przedmiotów służących do karmienia niemowląt dotyczące sposobu

i formy reklamy i informacji, uwzględniając w szczególności

1)

niezbędne dane, jakie reklama ma zawierać,

2)

informacje, których reklama nie może przekazywać,

3)

sposób przekazywania informacji,

4)

sposób znakowania

- mając na względzie propagowanie karmienia naturalnego oraz potrzebę zapewnienia

ochrony zdrowia lub życia człowieka.

1.

Nowa żywność nie może

1)

stanowić zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka oraz środowiska,

2)

różnić się od żywności lub składników żywności, które ma zastąpić, w stopniu powodującym,

że jej użycie lub spożycie byłoby niekorzystne ze względów zdrowotnych lub żywieniowych.

2.

Nowa żywność składająca się z organizmów genetycznie zmodyfikowanych lub ich części,

zawierająca białka lub DNA z tych organizmów powinna być znakowana informacją „produkt

genetycznie zmodyfikowany”.

3.

Nowa żywność, w której nie wszystkie składniki stanowią organizmy genetycznie zmodyfikowane

lub ich części, zawierająca białka lub DNA z tych organizmów, powinna być znakowana

nazwą tych składników oraz informacją „genetycznie zmodyfikowany”.

4.

Obowiązek znakowania nowej żywności w sposób określony w ust. 2 i 3 nie dotyczy nowej

żywności, w skład której wchodzą organizmy genetycznie zmodyfikowane lub produkty

uzyskane z organizmów genetycznie zmodyfikowanych, jeżeli ich zawartość nie przekracza

1% danego składnika przy założeniu, że obecność białka lub DNA z organizmu genetycznie

zmodyfikowanego jest niezamierzona.

1.

Podjęcie produkcji nowej żywności lub wprowadzenie jej do obrotu poprzedza się postępowaniem

niezbędnym do stwierdzenia, że nie stanowi ona zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka

oraz środowiska.

2.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza Główny Inspektor Sanitarny, z zastrzeżeniem

art. 15 ust. 2.

3.

W odniesieniu do nowej żywności zawierającej lub składającej się z organizmów genetycznie

zmodyfikowanych do postępowania, o którym mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym

ustawą, mają zastosowanie przepisy dotyczące organizmów genetycznie zmodyfikowanych.

1.

Z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 12, występuje przedsiębiorca

mający zamiar podjąć produkcję nowej żywności lub wprowadzić nową żywność do obrotu.

2.

Wniosek zawiera

1)

charakterystykę nowej żywności,

2)

przewidywaną wielkość produkcji lub ilość żywności wprowadzonej do obrotu w odniesieniu

do nowej żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 26 lit. a),

3)

dane identyfikujące przedsiębiorcę mającego zamiar podjąć produkcję nowej żywności

lub wprowadzić do obrotu nową żywność.

3.

Postępowanie, o którym mowa w art. 12, przeprowadza się w sposób jawny i umożliwiający

weryfikację, na podstawie dostępnych danych naukowo-technicznych i przedłożonej przez

przedsiębiorcę dokumentacji oraz wyników badań, biorąc pod uwagę mogące wystąpić zagrożenia.

4.

Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie z Krajowego Rejestru Sądowego oraz dokumentację

zawierającą dane dotyczące

1)

składu, wartości odżywczej i przeznaczenia nowej żywności,

2)

obecności w niej organizmów genetycznie zmodyfikowanych oraz zastosowanych technik

modyfikacji genetycznej,

3)

znakowania nowej żywności.

5.

Dokumentacja przedłożona przez przedsiębiorcę wymaga uzyskania opinii ekspertów lub

jednostek naukowych właściwych ze względu na przedmiot zgłoszenia, a w uzasadnionych

przypadkach przeprowadzenia badań laboratoryjnych przez laboratoria, o których mowa

w art. 44.

6.

Koszty przeprowadzenia badań lub sporządzenia opinii, o których mowa w ust. 5, ponoszą

przedsiębiorcy.

7.

Jeżeli w wyniku postępowania, o którym mowa w art. 12, zostanie stwierdzone, że nowa

żywność nie stanowi zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka oraz środowiska, Główny

Inspektor Sanitarny wydaje decyzję zezwalającą na podjęcie produkcji lub wprowadzenie

do obrotu nowej żywności.

8.

Jeżeli w wyniku postępowania, o którym mowa w art. 12, zostanie stwierdzone, że nowa

żywność stanowi zagrożenie dla zdrowia lub życia człowieka oraz środowiska, Główny

Inspektor Sanitarny wydaje decyzję o zakazie podjęcia produkcji lub wprowadzenia do

obrotu takiej żywności.

9.

W przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że nowa żywność produkowana lub wprowadzana

do obrotu na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 7, stanowi zagrożenie dla zdrowia

lub życia człowieka oraz środowiska, Główny Inspektor Sanitarny ograniczy lub wstrzyma

produkcję lub wprowadzanie tej żywności do obrotu do czasu przeprowadzenia postępowania

niezbędnego do wyjaśnienia zagrożeń i w zależności od wyników tego postępowania wyda

decyzję

1)

o zakazie produkcji lub wprowadzania do obrotu nowej żywności,

2)

zezwalającą na produkcję lub wprowadzanie do obrotu tej żywności.

1.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr decyzji, o których mowa w art. 13 ust.

7, 8 i 9.

2.

Dokumentacja postępowania, o którym mowa w art. 12, stanowi załącznik do rejestru.

3.

Rejestr i załączniki do rejestru są jawne. Dotyczy to w szczególności

1)

danych przedsiębiorcy, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3,

2)

ogólnej charakterystyki nowej żywności,

3)

warunków wykorzystania i przeznaczenia nowej żywności,

4)

informacji mających istotne znaczenie dla zdrowia lub życia człowieka oraz środowiska.

4.

Zasada jawności nie dotyczy

1)

danych stanowiących tajemnicę służbową i tajemnicę przedsiębiorstwa określonych w

odrębnych przepisach,

2)

danych, których ujawnienie według przedsiębiorcy produkującego lub wprowadzającego

do obrotu nową żywność mogłoby naruszyć jego konkurencyjną pozycję na rynku, jeżeli

Główny Inspektor Sanitarny, w drodze decyzji, wyrazi zgodę na nieujawnianie tych danych.

5.

Główny Inspektor Sanitarny odmawia wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 4 pkt 2,

jeżeli ze względu na bezpieczeństwo zdrowia lub życia człowieka jest to uzasadnione.

6.

Główny Inspektor Sanitarny cofa zgodę w przypadku, gdy wystąpią nowe informacje lub

zaistnieją uzasadnione podejrzenia, że nieujawnienie danych, o których mowa w ust.

4 pkt 2, może stwarzać zagrożenie dla zdrowia lub życia człowieka.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb

postępowania oraz jednostki naukowe lub ekspertów właściwych ze względu na przedmiot

postępowania, o którym mowa w art. 11-13, mając na względzie stwierdzenie, że nowa

żywność nie stanowi zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka oraz środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska

wydaje rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, w zakresie nowej żywności określonej

w art. 3 ust. 1 pkt 26 lit. a).

1.

Wymagania w zakresie jakości zdrowotnej środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji

dodatkowych oraz innych dodatków do środków spożywczych i używek oraz metody badania

tych artykułów lub ich grup, które nie są ustalone w ustawie, określają odrębne przepisy.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, określić wymagania

w zakresie jakości zdrowotnej środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji

dodatkowych lub innych dodatków do środków spożywczych i używek oraz metody ich badania,

mając na względzie potrzebę zapewnienia ochrony zdrowia lub życia człowieka.

1.

Środki spożywcze, używki, dozwolone substancje dodatkowe lub inne dodatki do środków

spożywczych i używek oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego

produkowane w kraju i przywożone z zagranicy, które nie spełniają wymagań w zakresie

jakości zdrowotnej ustalonych w

1)

ustawie,

2)

przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa

oraz o Inspekcji Weterynaryjnej - w zakresie środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego,

3)

przepisach o ochronie roślin uprawnych

- nie mogą być wprowadzone do obrotu w kraju w celu spożycia lub używania przez ludzi

lub stosowania do produkcji żywności.

2.

Środki spożywcze, używki, dozwolone substancje dodatkowe lub inne dodatki do środków

spożywczych i używek oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego

spełniające inne wymagania niż ustalone w ustawie można produkować, jeżeli są one

przeznaczone na eksport.

3.

Główny Inspektor Sanitarny może wydać decyzję zezwalającą na

1)

odstępstwa od wymagań określonych w ustawie,

2)

produkcję lub wprowadzanie do obrotu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego, dla których nie zostały ustalone szczegółowe wymagania w zakresie jakości

zdrowotnej,

3)

wprowadzenie do obrotu w kraju artykułów, o których mowa w ust. 2.

1.

Z wnioskiem o wydanie decyzji, o których mowa w art. 17 ust. 3, występuje przedsiębiorca

produkujący lub wprowadzający do obrotu w kraju środki spożywcze, używki, dozwolone

substancje dodatkowe lub inne dodatki do środków spożywczych i używek oraz środki

spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego.

2.

Wniosek zawiera

1)

nazwę i charakterystykę środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji dodatkowych

lub innych dodatków do środków spożywczych i używek, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego,

2)

dane identyfikujące producenta, a w odniesieniu do artykułów przywożonych z zagranicy

także nazwę kraju, z którego pochodzą te artykuły,

3)

określenie wielkości partii artykułów i proponowanego sposobu wprowadzania ich do

obrotu oraz odstępstw od warunków jakości zdrowotnej określonych w ustawie w odniesieniu

do artykułów, o których mowa w art. 17 ust. 2, które mają być wprowadzone do obrotu

w kraju.

3.

Do wniosku należy dołączyć

1)

zaświadczenie z Krajowego Rejestru Sądowego,

2)

opinie ekspertów lub jednostek naukowych właściwych ze względu na przedmiot wniosku,

3)

w odniesieniu do artykułów przywożonych z zagranicy - potwierdzenie, że artykuły te

spełniają wymagania jakości zdrowotnej obowiązujące w kraju ich producenta i są dopuszczone

do żywienia ludzi przez właściwy organ urzędowej kontroli tego kraju,

4)

recepturę - skład ilościowy i jakościowy,

5)

próbki artykułu i projekt etykiety,

6)

projekt specyfikacji i wymagań dla artykułu.

4.

Koszty sporządzenia opinii ponoszą przedsiębiorcy składający wnioski.

1.

Decyzje dotyczące artykułów, o których mowa w art. 17 ust. 2, wydawane są na określoną

partię tych artykułów.

2.

Decyzje powinny określać nazwę, skład, charakterystykę i rodzaj środka spożywczego,

używki, dozwolonej substancji dodatkowej lub innych dodatków do środków spożywczych

i używek lub środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego, ich przeznaczenie

i warunki stosowania lub użycia do produkcji żywności, wymogi dotyczące ich znakowania,

nazwę i adres przedsiębiorcy produkującego lub wprowadzającego je do obrotu.

1.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr wydanych decyzji, o których mowa w art.

17 ust. 3.

2.

Dokumentacja, o której mowa w art. 18, stanowi załącznik do rejestru.

3.

Rejestr i załączniki do rejestru są jawne.

4.

Zasada jawności nie dotyczy

1)

danych stanowiących tajemnicę służbową i tajemnicę przedsiębiorstwa określonych w

odrębnych przepisach,

2)

danych, których ujawnienie według przedsiębiorcy produkującego lub wprowadzającego

do obrotu środki spożywcze, używki, dozwolone substancje dodatkowe lub inne dodatki

do środków spożywczych i używek oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego

mogłoby naruszyć jego konkurencyjną pozycję na rynku, jeżeli Główny Inspektor Sanitarny

przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 17 ust. 3, wyrazi zgodę, w drodze decyzji,

na nieujawnianie tych danych.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

informacji podawanych we wnioskach o wydanie decyzji, o których mowa w art. 17 ust.

3, szczegółowe warunki dotyczące wymagań niezbędnych dla ochrony zdrowia lub życia

człowieka, które powinny zostać określone w decyzji, zakres i rodzaj dołączanej dokumentacji

oraz jednostki naukowe lub ekspertów właściwych ze względu na przedmiot wniosku, mając

na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności, która będzie produkowana lub wprowadzana

do obrotu w kraju na podstawie wydanych decyzji.

1.

W procesie produkcji przetworów grzybowych, środków spożywczych zawierających grzyby,

skupie, przechowywaniu lub sprzedaży grzybów należy przestrzegać wymagań zapewniających

bezpieczeństwo żywności oraz zatrudniać klasyfikatorów grzybów lub grzyboznawców.

2.

Nadawanie i pozbawianie uprawnień klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy następuje w

drodze decyzji właściwego organu Inspekcji Sanitarnej.

3.

W razie stwierdzenia nienależytego wykonywania obowiązków przez klasyfikatora grzybów

lub grzyboznawcę, właściwy organ Inspekcji Sanitarnej uchyla, w drodze decyzji, nadane

im uprawnienia.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych albo artykułów

spożywczych zawierających grzyby, wykaz przetworów grzybowych dopuszczonych do obrotu,

z uwzględnieniem cech dyskwalifikujących grzyby i przetwory grzybowe, wymagań technologicznych

i warunków przetwarzania, skupu, przechowywania i sprzedaży grzybów,

2)

organy Inspekcji Sanitarnej właściwe do nadawania i pozbawiania uprawnień, o których

mowa w ust. 2, oraz warunki i tryb ich uzyskiwania,

3)

wykaz prac, przy których powinny być zatrudnione osoby posiadające uprawnienia klasyfikatora

grzybów lub grzyboznawcy

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

Koszty badań lekarskich do celów sanitarno-epidemiologicznych ponoszą przedsiębiorcy.

1.

W procesie produkcji i w obrocie żywnością nie można stosować procesów technologicznych

lub metod postępowania, które mogą spowodować powstanie w żywności lub na jej powierzchni

substancji szkodliwych dla zdrowia lub życia człowieka.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w celu zapobiegania powstawaniu negatywnych skutków

dla zdrowia lub życia człowieka może, w drodze rozporządzenia

1)

nakazać stosowanie określonych procesów technologicznych lub metod postępowania w

procesie produkcji lub w obrocie w odniesieniu do wskazanych w rozporządzeniu artykułów,

2)

zakazać stosowania określonych procesów technologicznych lub metod postępowania w

procesie produkcji i w obrocie środkami spożywczymi i używkami, dozwolonymi substancjami

dodatkowymi i innymi dodatkami do środków spożywczych i używek,

3)

zakazać produkcji oraz wprowadzania do obrotu określonych środków spożywczych i używek,

dozwolonych substancji dodatkowych i innych dodatków do środków spożywczych i używek

- mając na względzie zagrożenia, o których mowa w ust. 1.

1.

Opakowania jednostkowe środków spożywczych i używek powinny zawierać informacje istotne

ze względu na ochronę zdrowia lub życia człowieka, dotyczące

1)

składu tych środków spożywczych i używek,

2)

ich wartości odżywczej,

3)

obecności w nich dozwolonych substancji dodatkowych lub innych dodatków do środków

spożywczych i używek,

4)

daty ich minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia,

5)

sposobu ich użycia, jeżeli brak tej informacji mógłby spowodować niewłaściwe postępowanie

z tymi artykułami,

6)

właściwości zapobiegania lub wspomagania leczenia chorób - w odniesieniu do środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz naturalnych wód mineralnych

i naturalnych wód źródlanych,

7)

danych identyfikujących produkującego lub wprowadzającego te artykuły do obrotu w

kraju, a w odniesieniu do artykułów przywożonych z zagranicy - nazwę kraju, w którym

je wyprodukowano.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, nie powinny

1)

wprowadzać konsumenta w błąd tekstem lub znakiem graficznym,

2)

przypisywać środkowi spożywczemu lub używce

a)

działania lub właściwości, których nie posiadają,

b)

właściwości zapobiegania lub wspomagania leczenia chorób, z wyłączeniem środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz naturalnych wód mineralnych i naturalnych

wód źródlanych.

3.

Wymogi dotyczące informacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do substancji

pomagających w przetwarzaniu, dozwolonych substancji dodatkowych, innych dodatków

do środków spożywczych i używek oraz do nowej żywności.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie dotyczą środków spożywczych i używek przeznaczonych wyłącznie

na eksport.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób znakowania środków spożywczych, używek

i substancji pomagających w przetwarzaniu, dozwolonych substancji dodatkowych oraz

innych dodatków do środków spożywczych i używek, mając na względzie zasady określone

w ust. 1-4.

1.

Środki spożywcze, używki, dozwolone substancje dodatkowe lub inne dodatki do środków

spożywczych lub używek rozprowadzane w opakowaniach jednostkowych, znakowane datą

minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia, mogą być wprowadzane do

obrotu do tej daty lub terminu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do artykułów, o których mowa w ust. 1, wprowadzanych

do obrotu bez opakowań jednostkowych, jeżeli wobec nich została ustalona data minimalnej

trwałości lub termin przydatności do spożycia.

Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością nie powinny zawierać składników,

które mogą powodować negatywne skutki dla zdrowia lub życia człowieka, przenikając

do tej żywności lub bezpośrednio do organizmu ludzkiego.

1.

Produkcję lub obrót środkami spożywczymi, używkami, dozwolonymi substancjami dodatkowymi

lub innymi dodatkami do środków spożywczych i używek oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi

do kontaktu z żywnością wolno prowadzić, jeżeli zostaną spełnione wymagania konieczne

do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej, w tym wymagania dotyczące pomieszczeń,

urządzeń oraz ich lokalizacji, a osoby biorące udział w produkcji lub obrocie będą

posiadały stan zdrowia wymagany przepisami o zwalczaniu chorób zakaźnych oraz kwalifikacje

w zakresie przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji i w obrocie żywnością.

2.

Podjęcie przez przedsiębiorców produkcji lub obrotu artykułami, o których mowa w ust.

1, wymaga uzyskania uprzedniego stwierdzenia, w drodze decyzji, przez właściwy organ

Inspekcji Sanitarnej, a w odniesieniu do uprawnień, o których mowa w art. 40 ust.

5 - organ Inspekcji Weterynaryjnej, spełnienia wymagań koniecznych do zapewnienia

higieny w procesie produkcji lub w obrocie oraz do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej

tych artykułów.

1.

Przestrzeganie właściwej jakości zdrowotnej żywności oraz zasad higieny w procesie

produkcji i w obrocie żywnością w zakładach produkujących żywność lub wprowadzających

ją do obrotu jest zapewnione przez kontrolę wewnętrzną.

2.

Kontrola wewnętrzna w zakładzie obejmuje czynności niezbędne dla sprawdzenia

1)

prawidłowości przestrzegania warunków i zasad higieny w celu zapewnienia właściwej

jakości zdrowotnej środków spożywczych oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do

kontaktu z tymi artykułami w toku produkcji, przechowywania i wprowadzania do obrotu,

2)

oceny skuteczności systemu HACCP.

System HACCP obejmuje następujące zasady i tryb postępowania

1)

zidentyfikowanie i ocenę zagrożeń jakości zdrowotnej żywności oraz ryzyka ich wystąpienia,

a także ustalenie środków kontroli i metod przeciwdziałania tym zagrożeniom,

2)

określenie krytycznych punktów kontroli w celu wyeliminowania lub zminimalizowania

występowania zagrożeń,

3)

ustalenie dla każdego krytycznego punktu kontroli wymagań (parametrów), jakie powinien

spełniać, i określenie granic tolerancji (limitów krytycznych),

4)

ustalenie i wprowadzenie systemu monitorowania krytycznych punktów kontroli,

5)

ustalenie działań korygujących, jeżeli krytyczny punkt kontroli nie spełnia wymagań,

o których mowa w pkt 3,

6)

ustalenie procedur weryfikacji w celu potwierdzenia, że system HACCP jest skuteczny

i zgodny z planem,

7)

opracowanie dokumentacji systemu HACCP dotyczącej etapów jego wprowadzania oraz ustalenie

sposobu rejestrowania i przechowywania danych oraz archiwizowania dokumentacji systemu.

1.

Kontrolę wewnętrzną w zakładzie organizuje, prowadzi i koordynuje kierujący zakładem.

2.

Kierujący zakładem jest obowiązany wdrożyć system HACCP uwzględniający specyfikę zakładu.

Obowiązek wdrożenia systemu HACCP nie dotyczy małych i średnich przedsiębiorców, określonych

w przepisach - Prawo działalności gospodarczej.

3.

System HACCP wymaga zatwierdzenia, w drodze decyzji, przez organy urzędowej kontroli

żywności.

W razie stwierdzenia w wyniku kontroli wewnętrznej niewłaściwej jakości zdrowotnej

określonej partii żywności kierujący zakładem zarządza zabezpieczenie tej partii żywności

i wycofanie jej z obrotu oraz powiadamia właściwy organ Inspekcji Sanitarnej lub Inspekcji

Weterynaryjnej.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i metody wewnętrznej kontroli

jakości zdrowotnej żywności i przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji, z

uwzględnieniem systemu HACCP oraz etapów wprowadzania tego systemu, w zakładach produkujących

lub wprowadzających do obrotu żywność oraz materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu

z tą żywnością, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności i jej właściwej

jakości zdrowotnej oraz jednolite wymagania w tym zakresie stosowane w krajach Unii

Europejskiej.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania

higieniczno-sanitarne dotyczące zakładów i ich wyposażenia, warunki sanitarne oraz

wymagania w zakresie przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji i w obrocie

środkami spożywczymi, używkami, dozwolonymi substancjami dodatkowymi lub innymi dodatkami

do środków spożywczych i używek, z wyłączeniem środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego,

oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z tymi artykułami, dotyczące

1)

stanu technicznego budynków, pomieszczeń i instalacji,

2)

jakości wody przeznaczonej do celów spożywczych i gospodarczych oraz pary wodnej i

lodu używanych do produkcji żywności,

3)

gromadzenia i przechowywania odpadów z produkcji żywności,

4)

narzędzi, urządzeń i wyposażenia zakładu,

5)

osób wykonujących prace przy produkcji i w obrocie żywnością

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczególne warunki

sanitarne oraz wymagania w zakresie przestrzegania zasad higieny

1)

w procesie produkcji lub w obrocie naturalnymi wodami mineralnymi i naturalnymi wodami

źródlanymi,

2)

w obrocie środkami spożywczymi sprzedawanymi luzem, łatwo psującymi się dietetycznymi

środkami spożywczymi, sypkimi i nieopakowanymi środkami spożywczymi, pieczywem, jajami,

wędlinami, mięsem i mięsem mielonym, drobiem, rybami, mlekiem i przetworami mlecznymi,

warzywami i owocami sprzedawanymi luzem, kosmetykami sprzedawanymi w sklepach spożywczych

- ze względu na ich specyficzny charakter,

3)

materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z artykułami, o których mowa w pkt

1 i 2

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

1.

Przy pracach w procesie produkcji lub w obrocie, które wymagają bezpośredniego stykania

się ze środkami spożywczymi, używkami, dozwolonymi substancjami dodatkowymi lub innymi

dodatkami do środków spożywczych lub używek, nie wolno zatrudniać osób, które w myśl

przepisów o zwalczaniu chorób zakaźnych nie mogą być zatrudnione przy tego rodzaju

pracach, oraz osób, w odniesieniu do których ustalono przeciwwskazania do wykonywania

tych prac.

2.

Zasady i tryb wykonywania badań lekarskich osób, o których mowa w ust. 1, do celów

sanitarno-epidemiologicznych oraz profilaktycznych badań lekarskich pracowników określają

przepisy o służbie medycyny pracy.

3.

Przedsiębiorca jest obowiązany przechowywać orzeczenia lekarskie wydane na podstawie

badań lekarskich osób, o których mowa w ust. 1, do celów sanitarno-epidemiologicznych

i udostępniać je na żądanie organów urzędowej kontroli żywności.

4.

Osoby biorące udział w procesie produkcji środków spożywczych, używek, dozwolonych

substancji dodatkowych lub innych dodatków do środków spożywczych i używek lub w obrocie

nimi są obowiązane posiadać kwalifikacje w zakresie przestrzegania zasad higieny w

procesie produkcji żywności i w obrocie żywnością.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje

wymagane od osób biorących udział w procesie produkcji lub w obrocie środkami spożywczymi,

używkami, materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z tymi artykułami, dozwolonymi

substancjami dodatkowymi lub innymi dodatkami do środków spożywczych i używek oraz

sposób i tryb uzyskiwania takich kwalifikacji, mając na względzie określenie wymaganych

wiadomości z zakresu przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji żywności lub

w obrocie żywnością, sposób i tryb przeprowadzania egzaminów oraz wzór zaświadczenia

potwierdzającego uzyskanie tych kwalifikacji.

6.

Przedsiębiorca produkujący lub wprowadzający do obrotu artykuły, o których mowa w

ust. 1, ponosi koszty szkoleń i egzaminów związanych z uzyskiwaniem kwalifikacji przez

osoby biorące udział w procesie produkcji lub w obrocie tymi artykułami.

7.

Warunki sanitarne oraz wymagania w zakresie przestrzegania zasad higieny w procesie

produkcji i składowania środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego określają przepisy

o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji

Weterynaryjnej.

8.

Przepisy ust. 4 i 6 stosuje się odpowiednio do produkcji i wprowadzania do obrotu

materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, używkami,

dozwolonymi substancjami dodatkowymi lub innymi dodatkami do środków spożywczych i

używek.

1.

Zakład żywienia zbiorowego ma obowiązek przechowywać próbki wszystkich potraw wchodzących

w skład każdego posiłku.

2.

Zakład, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wprowadzania do obrotu wyrobów garmażeryjnych

innych zakładów ma obowiązek pobierania próbek poszczególnych wyrobów bezpośrednio

przy przyjęciu danej partii oraz ich przechowywania.

3.

Zakład, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek przechowywania próbki każdej wprowadzonej

do obrotu partii wyrobów garmażeryjnych o krótkim okresie przydatności do spożycia.

4.

Zakład, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek udostępniać pobrane próbki organom Inspekcji

Sanitarnej.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb, sposób,

miejsce, czas i warunki pobierania i przechowywania próbek, mając na względzie zapewnienie

bezpieczeństwa żywności.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, określić wymagania

przy prowadzeniu żywienia zbiorowego oraz produkcji i wprowadzaniu do obrotu wyrobów

garmażeryjnych, mając na względzie normy żywienia, zasady systemu HACCP oraz wymagania

higieniczne i sanitarne, o których mowa w art. 33.

1.

Środki spożywcze, używki, substancje pomagające w przetwarzaniu, dozwolone substancje

dodatkowe lub inne dodatki do środków spożywczych i używek mogą być przewożone środkami

transportu przeznaczonymi wyłącznie do tego celu i w taki sposób, aby nie została

naruszona jakość zdrowotna tych artykułów.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania

sanitarne dotyczące środków transportu, w tym dotyczące czynności związanych z załadunkiem,

przeładunkiem lub wyładunkiem, mając na względzie różne rodzaje żywności i wymagania,

które powinny być spełnione w czasie transportu, w celu zapewnienia właściwej jakości

zdrowotnej żywności.

Tranzyt środków spożywczych, używek i substancji pomagających w przetwarzaniu, dozwolonych

substancji dodatkowych lub innych dodatków do środków spożywczych i używek może odbywać

się tylko w szczelnych środkach transportu, zabezpieczonych przed ich niekontrolowanym

otwarciem i zaopatrzonych w plomby polskiego urzędu celnego zgodnie z przepisami Kodeksu celnego.

1.

Handel obwoźny środkami spożywczymi i używkami może być prowadzony wyłącznie

1)

na targowiskach lub w halach targowych - w uzgodnieniu z właściwym organem Inspekcji

Sanitarnej, a w przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego - również z

właściwym organem Inspekcji Weterynaryjnej,

2)

na wskazanym przez gminę terenie - z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Sprzedaż w handlu obwoźnym środków spożywczych i używek prowadzi się wyłącznie ze

środków transportu przeznaczonych do tego celu zgodnie z wymaganiami określonymi w

art. 37 ust. 2.

3.

Osoby zajmujące się handlem obwoźnym muszą posiadać odpowiedni stan zdrowia oraz kwalifikacje

w zakresie przestrzegania zasad higieny, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 4.

4.

Właściwy organ Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku środków spożywczych pochodzenia

zwierzęcego właściwy organ Inspekcji Weterynaryjnej, określa w decyzji środki spożywcze

i używki, które mogą być sprzedawane z danego środka transportu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagania higieniczne

i sanitarne obowiązujące w handlu obwoźnym środkami spożywczymi i używkami, w tym

dotyczące środków transportu, oraz wykazy artykułów, które nie mogą być wprowadzane

do obrotu w handlu obwoźnym, mając na względzie warunki sprzedaży, a także zapewnienie

właściwej jakości zdrowotnej żywności.

1.

Nadzór nad przestrzeganiem ustawy oraz nad wykonywaniem urzędowej kontroli żywności

sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia, który działa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw rolnictwa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Nadzór nad przestrzeganiem ustawy oraz nad wykonywaniem urzędowej kontroli żywności

w odniesieniu do środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego sprawuje minister właściwy

do spraw rolnictwa, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia.

3.

Nadzór nad jakością zdrowotną środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji

dodatkowych, innych dodatków do środków spożywczych i używek oraz nad przestrzeganiem

warunków sanitarnych w procesie produkcji i w obrocie tymi artykułami oraz artykułami

przywożonymi z zagranicy sprawują organy Inspekcji Sanitarnej, z zastrzeżeniem ust.

5.

4.

Nadzór nad jakością zdrowotną środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji

dodatkowych, innych dodatków do środków spożywczych i używek przywożonych z zagranicy

sprawują, z zastrzeżeniem ust. 5, organy Inspekcji Sanitarnej.

5.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej sprawują nadzór nad

1)

miejscami uboju zwierząt i rozbioru mięsa, zakładami przetwórstwa mięsa, zakładami

uboju i przetwórstwa królików, nutrii, dziczyzny i drobiu oraz zwierząt dzikich utrzymywanych

przez człowieka, a także wszystkich ubocznych artykułów ubojowych,

2)

punktami skupu i zakładami przetwórstwa mięsa zwierząt łownych,

3)

zakładami jajczarskimi, przetwórstwem jaj, ryb i innych zwierząt wodnych oraz mięczaków,

4)

zdrowotnymi warunkami jakości mleka i jego przetworów, warunkami sanitarnymi produkcji

mleka i jego przetwarzania oraz wymaganiami sanitarnymi przy przewozie mleka,

5)

chłodniami składowymi, w których przechowuje się środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego,

6)

produkcją lodów zawierających w swoim składzie mleko w zakładach objętych nadzorem

organów Inspekcji Weterynaryjnej,

7)

sprzedażą mięsa w handlu obwoźnym,

8)

przywozem z zagranicy środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego,

9)

sprzedażą bezpośrednią środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, które są przygotowane

i przechowywane wyłącznie w celu sprzedaży konsumentom; sprzedaż ta powinna być dokonywana

bezpośrednio przez producenta tych środków i odbywać się w sklepie lub w pomieszczeniu

przyległym do pomieszczeń produkcyjnych.

6.

Jeżeli środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego są produkowane lub przechowywane w

zakładzie produkującym inne środki spożywcze, nadzór nad ich jakością zdrowotną może

być powierzony organowi Inspekcji Weterynaryjnej lub organowi Inspekcji Sanitarnej

na podstawie uzgodnień między Głównym Inspektorem Sanitarnym i Głównym Lekarzem Weterynarii.

7.

Sprawując nadzór, organy urzędowej kontroli żywności są obowiązane przeprowadzać kontrole

bez wcześniejszego uprzedzenia kontrolowanego podmiotu o terminie i zakresie kontroli.

8.

Przebieg kontroli oraz innych czynności przeprowadzanych przez organy urzędowej kontroli

żywności dokumentuje się w protokole podpisywanym przez osobę przeprowadzającą kontrolę

lub inną czynność w ramach nadzoru oraz osobę reprezentującą przedsiębiorcę, którego

działalność jest kontrolowana. O odmowie podpisania protokołu przez tę osobę należy

uczynić wzmiankę w protokole. Osoba ta może złożyć do protokołu wyjaśnienia dotyczące

przyczyn odmowy jego podpisania.

1.

Właściwe organy Inspekcji Sanitarnej równocześnie z kontrolą celną oraz w miejscu

tej kontroli przeprowadzają kontrolę

1)

jakości zdrowotnej przywożonych z zagranicy środków spożywczych, używek, dozwolonych

substancji dodatkowych, innych dodatków do środków spożywczych i używek,

2)

przydatności do produkcji przywożonych z zagranicy substancji pomagających w przetwarzaniu

- z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku konieczności wykonania badań laboratoryjnych artykuły, o których mowa

w ust. 1, mogą być, za zgodą organu celnego określoną w decyzji

1)

składowane w miejscu i na warunkach określonych w tej decyzji do czasu uzyskania wyników

badań próbek pobranych przez organy Inspekcji Sanitarnej albo

2)

skierowane do miejsca przeznaczenia i poddane badaniom laboratoryjnym przez właściwy

miejscowo organ Inspekcji Sanitarnej.

3.

W wyniku przeprowadzonej kontroli właściwy organ Inspekcji Sanitarnej wydaje

1)

świadectwo o braku zastrzeżeń do jakości zdrowotnej artykułów, o których mowa w ust.

1 pkt 1,

2)

świadectwo o przydatności do produkcji substancji pomagających w przetwarzaniu.

4.

W przypadku stwierdzenia, że artykuły, o których mowa w ust. 1, nie spełniają obowiązujących

warunków określonych w ustawie, organ Inspekcji Sanitarnej wydaje decyzję o zakazie

wprowadzania tych artykułów do obrotu w kraju oraz, w zależności od wyników badań,

decyzję nakazującą wywóz badanej partii artykułów za granicę albo ich zniszczenie

lub przeznaczenie zgodnie z art. 47 pkt 1 oraz powiadamia o tej decyzji Głównego Inspektora

Sanitarnego.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, Główny Inspektor Sanitarny powiadamia organy

właściwe w zakresie urzędowej kontroli żywności kraju, z którego pochodzą te artykuły.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i zakres

przeprowadzania kontroli, o których mowa w ust. 1, wskazania dotyczące częstotliwości

wykonywania badań laboratoryjnych, rodzaje badań laboratoryjnych oraz wzory świadectw,

o których mowa w ust. 3, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej oraz ministrem

właściwym do spraw transportu - wykaz przejść granicznych, przez które środki spożywcze,

używki, dozwolone substancje dodatkowe lub inne dodatki do środków spożywczych i używek

oraz substancje pomagające w przetwarzaniu mogą być wprowadzane na polski obszar celny,

2)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych - sposób współpracy

organów Inspekcji Sanitarnej z organami celnymi w zakresie granicznej kontroli sanitarnej

- mając na względzie konieczność sanitarnego zabezpieczenia granic państwa i zapewnienie

właściwej jakości zdrowotnej artykułów, o których mowa w ust. 1.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz towarów, które podlegają granicznej

kontroli sanitarnej, z uwzględnieniem ich klasyfikacji według kodów taryfy celnej.

1.

Środki spożywcze, używki, dozwolone substancje dodatkowe lub inne dodatki do środków

spożywczych i używek, które stwarzają niebezpieczeństwo zagrożenia epidemicznego kraju

lub bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia człowieka, nie mogą być wprowadzane

na polski obszar celny.

2.

W razie uzasadnionego niebezpieczeństwa zagrożenia epidemicznego kraju lub bezpośredniego

zagrożenia życia lub zdrowia człowieka minister właściwy do spraw zdrowia, a w odniesieniu

do środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego - minister właściwy do spraw rolnictwa,

w drodze rozporządzenia, wprowadzą zakaz wprowadzania tych artykułów na polski obszar

celny, mając na względzie konieczność sanitarnego zabezpieczenia granic państwa.

Ocena jakości zdrowotnej środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji dodatkowych

lub innych dodatków do środków spożywczych i używek oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych

do kontaktu z tymi artykułami może być potwierdzona świadectwem jakości zdrowotnej

według wzoru, o którym mowa w art. 41 ust. 6, oraz poprzedzona przeprowadzeniem badań

laboratoryjnych w zakresie urzędowej kontroli żywności.

1.

Badania laboratoryjne, o których mowa w art. 43, wykonują

1)

laboratoria Inspekcji Sanitarnej,

2)

laboratoria referencyjne.

2.

Do zadań laboratoriów referencyjnych należy

1)

nadzór nad jakością badań wykonywanych przez laboratoria, o których mowa w ust. 1

pkt 1,

2)

wykonywanie analiz i badań żywności w przypadku rozbieżności, kwestionowania lub w

celu potwierdzania wyników badań laboratoriów, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

3)

organizowanie badań porównawczych w odniesieniu do poszczególnych metod analiz,

4)

ujednolicanie metod i procedur badawczych,

5)

wdrażanie nowych metod badań,

6)

przekazywanie organom urzędowej kontroli żywności informacji dotyczących metod analiz

i badań porównawczych stosowanych przez laboratoria referencyjne krajów Unii Europejskiej,

7)

szkolenie kadr laboratoriów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie nowych metod

analiz i badań,

8)

międzynarodowa współpraca z laboratoriami referencyjnymi.

3.

Do czasu zakończenia procesu akredytacji laboratoriów na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie

niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 43, poz. 489) minister właściwy do spraw zdrowia wyznacza inne laboratoria do wykonywania zadań

laboratoriów referencyjnych.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz laboratoriów

referencyjnych, a także innych laboratoriów wykonujących zadania laboratoriów referencyjnych,

mając na względzie zapewnienie wykonywania zadań, o których mowa w ust. 2.

1.

Organom urzędowej kontroli żywności sprawującym nadzór przysługuje prawo

1)

badania procesów technologicznych i receptur w zakresie niezbędnym do ochrony zdrowia

i życia człowieka,

2)

przeglądania ksiąg i innych dokumentów kontrolowanego zakładu, jeżeli okaże się to

konieczne do wyjaśnienia sprawy,

3)

podejmowania innych działań określonych w niniejszej ustawie i w przepisach odrębnych.

2.

W razie braku wiarygodnych dowodów naukowych potwierdzających nieszkodliwość środków

spożywczych, używek i substancji pomagających w przetwarzaniu, dozwolonych substancji

dodatkowych i innych dodatków do środków spożywczych i używek, organy urzędowej kontroli

sprawujące nadzór, w przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia szkodliwości tych

artykułów, mogą podejmować wczesne i proporcjonalne do zagrożenia czynności zapobiegawcze

mające na celu ochronę zdrowia lub życia człowieka (zasada ostrożności).

1.

Organ urzędowej kontroli żywności sprawujący nadzór w razie stwierdzenia uchybień

zagrażających zdrowiu lub życiu człowieka nakazuje usunięcie tych uchybień, a w przypadku

ich nieusunięcia wydaje decyzję o częściowym lub całkowitym wstrzymaniu produkcji

lub unieruchomieniu zakładu lub jego części na czas niezbędny do usunięcia tych uchybień.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowej wykonalności.

3.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, są wydawane po zasięgnięciu opinii właściwego inspektora

pracy, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą stanowić równocześnie naruszenie przepisów

dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy.

Organ urzędowej kontroli żywności sprawujący nadzór, w razie stwierdzenia, że środek

spożywczy, używka, dozwolona substancja dodatkowa lub inny dodatek do środka spożywczego

i używki nie odpowiada obowiązującym zdrowotnym warunkom jakości, a substancja pomagająca

w przetwarzaniu jest nieprzydatna do produkcji środków spożywczych lub używek, może

zakazać produkcji lub wprowadzania do obrotu tego artykułu lub też, w zależności od

rodzaju stwierdzonych uchybień

1)

może zezwolić na inne jego wykorzystanie z zachowaniem określonych warunków lub na

zużycie go w innym określonym celu, lub

2)

nakazać jego zniszczenie na koszt przedsiębiorcy.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, a w odniesieniu do środków spożywczych pochodzenia

zwierzęcego - minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy w swoim zakresie działania,

określą, w drodze rozporządzeń

1)

szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania urzędowej kontroli żywności w procesie produkcji

i w obrocie, uwzględniając zakres czynności kontrolnych obejmujących pobieranie i

analizy próbek, kontrolę higieny personelu, kontrolę dokumentacji oraz kontrolę obowiązujących

w zakładzie wewnętrznych systemów kontroli jakości zdrowotnej i przestrzegania zasad

higieny, systemu HACCP, mając na względzie konieczność zapewnienia właściwej jakości

zdrowotnej żywności,

2)

sposób i tryb postępowania organów sprawujących nadzór nad jakością zdrowotną żywności

i żywienia w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia niewłaściwej jakości zdrowotnej

środków spożywczych, używek, dozwolonych substancji dodatkowych i innych dodatków

do środków spożywczych i używek, mając na względzie tryb zabezpieczania tych artykułów

i uprawnienia, o których mowa w art. 40, 43 i 45, a także dokumentowanie wykonania

decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa określą,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób współdziałania w zakresie sprawowania

nadzoru organów Inspekcji Sanitarnej z organami Inspekcji Weterynaryjnej, mając na

względzie potrzebę zapewnienia sprawnego nadzoru nad przestrzeganiem warunków zdrowotnych

żywności i żywienia, z uwzględnieniem art. 40.

1.

Kto produkuje lub wprowadza do obrotu, o niewłaściwej jakości zdrowotnej lub zepsute,

środki spożywcze, używki i substancje pomagające w przetwarzaniu, dozwolone substancje

dodatkowe, inne dodatki do środków spożywczych i używek oraz materiały i wyroby przeznaczone

do kontaktu z żywnością,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Kto produkuje lub wprowadza do obrotu środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego

lub nową żywność szkodliwe dla zdrowia lub życia człowieka,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Jeżeli sprawca czynów określonych w ust. 1 lub 2 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Kto produkuje lub wprowadza do obrotu zepsute lub sfałszowane środki spożywcze, używki

lub substancje pomagające w przetwarzaniu, dozwolone substancje dodatkowe oraz inne

dodatki do środków spożywczych i używek, jako artykuły odpowiadające wymaganiom określonym

w ustawie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto przez oznaczenie lub w inny sposób wprowadza w błąd co do jakości zdrowotnej lub

wartości odżywczej środka spożywczego, używki, substancji pomagających w przetwarzaniu

albo dozwolonej substancji dodatkowej lub innych dodatków do środków spożywczych i

używek,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

w przypadkach określonych w art. 17 ust. 3 bez uzyskania decyzji lub z naruszeniem

warunków określonych w tej decyzji produkuje lub wprowadza do obrotu środki spożywcze,

używki i substancje pomagające w przetwarzaniu, dozwolone substancje dodatkowe, środki

spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz inne dodatki do środków spożywczych

i używek,

2)

używa do produkcji lub wprowadza do obrotu artykuły, o których mowa w pkt 1, po upływie

terminu ich przydatności do spożycia lub po upływie daty ich minimalnej trwałości,

3)

narusza zasady, o których mowa w art. 10 ust. 2, art. 12, art. 22, art. 24, art. 35

ust. 1 i 3, art. 36, art. 37 i art. 39 ust. 3,

4)

rozpoczyna działalność bez uzyskania decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 7, art.

22 ust. 2, art. 27 ust. 2 i art. 39 ust. 4.

W sprawach określonych w art. 51 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych

(Dz. U. Nr 50, poz. 279, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1974 r. Nr 47, poz. 280, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1997 r. Nr 60, poz. 369, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Zasady i tryb wykonywania badań lekarskich osób wykonujących prace w procesie produkcji

i w obrocie żywnością do celów sanitarno-epidemiologicznych regulują odrębne przepisy.

”

;

2)

w art. 5 skreśla się ust. 2;

3)

użyte w ustawie wyrazy „Minister Zdrowia i Opieki Społecznej” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw zdrowia”.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska

(Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196, z 1995 r. Nr 90, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 46, poz. 296, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 452 i Nr 45, poz. 497) w art. 37a dodaje się ust. 9 w brzmieniu

„

9.

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się w odniesieniu do nowych środków spożywczych lub

używek bądź nowych składników tych artykułów w zakresie uregulowanym odrębnie w przepisach

o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

”

W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. Nr 70, poz. 778, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 29, poz. 320 i Nr 42, poz. 473) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 20

a)

w ust. 1 wyrazy „Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji” zastępuje się wyrazami „ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych”,

b)

w ust. 2 wyrazy „Ministrowie Obrony Narodowej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji” zastępuje się wyrazami „Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych”,

c)

w ust. 3 wyrazy „Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw wewnętrznych”;

2)

w art. 25 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

pobierania próbek do badań laboratoryjnych.

”

;

3)

w art. 36

a)

w ust. 1-3 po wyrazach „Za badania” dodaje się wyraz „laboratoryjne”,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności, o których mowa w ust.

1-3, z uwzględnieniem kosztów ich wykonania.

”

W ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. Nr 96, poz. 593, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 2000 r. Nr 84, poz. 948) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

badaniach lekarskich do celów sanitarno-epidemiologicznych - należy przez to rozumieć

badania lekarskie ustalające brak przeciwwskazań do wykonywania prac w procesie produkcji

i w obrocie żywnością,

”

;

2)

w art. 5

a)

w ust. 1 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

osób wykonujących prace w procesie produkcji i w obrocie żywnością,

”

b)

dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Obowiązek objęcia badaniami lekarskimi do celów sanitarno-epidemiologicznych spoczywa

na przedsiębiorcach prowadzących działalność w zakresie produkcji i obrotu żywnością.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Badaniami lekarskimi do celów sanitarno-epidemiologicznych są objęte osoby, o których

mowa w ust. 1 pkt 3a.

”

;

3)

w art. 6

a)

w ust. 1 w pkt 8 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

wykonywania badań lekarskich do celów sanitarno-epidemiologicznych.

”

,

b)

w ust. 5 wyrazy „Ministrem Edukacji Narodowej” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw

szkolnictwa wyższego”,

c)

dodaje się ust. 7 w brzmieniu

„

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb wykonywania

badań lekarskich do celów sanitarno-epidemiologicznych oraz wykaz stanów chorobowych

uniemożliwiających wykonywane czynności z zakresu produkcji i obrotu żywnością, a

także rodzaje czynności, których nie wolno wykonywać osobom dotkniętym takimi chorobami,

z uwzględnieniem zakresu i częstotliwości tych badań, sposobu ich dokumentowania,

wzoru orzeczenia lekarskiego i sposobu przechowywania orzeczeń.

”

;

4)

w art. 7 w ust. 1 w pkt 5 i w ust. 5 wyrazy „Państwową Inspekcją Sanitarną” zastępuje się wyrazami „Inspekcją Sanitarną”;

5)

w art. 8 wyrazy „Ministrowie: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Administracji, Sprawiedliwości

oraz Transportu i Gospodarki Morskiej” zastępuje się wyrazami „Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Sprawiedliwości

oraz minister właściwy do spraw transportu”;

6)

dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

Koszty badań lekarskich do celów sanitarno-epidemiologicznych ponoszą przedsiębiorcy.

”

;

7)

w art. 27 w ust. 1 wyrazy „Ministrowie: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Administracji, Sprawiedliwości” zastępuje się wyrazami „Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Sprawiedliwości”;

8)

użyte w ustawie w odpowiednich przypadkach wyrazy „Minister Zdrowia i Opieki Społecznej” zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami „minister właściwy do spraw zdrowia”.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44 i Nr 42, poz. 475) w art. 33 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

warunków sanitarnych, nadzoru sanitarnego, bezpieczeństwa żywności, a w szczególności

nadzoru nad jakością zdrowotną żywności w procesie produkcji i w obrocie oraz materiałami

i wyrobami stykającymi się z żywnością,

”

.

1.

Zezwolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność przez okres,

na który zostały wydane, nie dłużej jednak niż do czasu wydania przepisów wykonawczych,

o których mowa w art. 59.

2.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, stają się decyzjami w rozumieniu niniejszej ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych

na podstawie niniejszej ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż

do dnia 31 grudnia 2002 r.

Traci moc ustawa z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia

(Dz. U. Nr 29, poz. 245, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1985 r. Nr 12, poz. 49, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1992 r. Nr 33, poz. 144 i Nr 91, poz. 456, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 60, poz. 369 i Nr 88, poz. 554, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), z wyjątkiem art. 37 ust. 1 pkt 1 w zakresie dotyczącym przedmiotów użytku nieobjętych

niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że

1)

art. 41 ust. 5 wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej,

2)

art. 10 ust. 3, art. 28 ust. 2, art. 30, art. 32, art. 36 ust. 6 i art. 48 ust. 1

w zakresie dotyczącym systemu HACCP obowiązują od dnia 1 stycznia 2004 r.