Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

1.

Ustawa określa zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia

i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a

w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów.

2.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia

2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627).

1.

Przepisy ustawy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi,

jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem

eksploatacji kopalin.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji

lub prowadzeniem eksploatacji kopalin wraz z ich przerabianiem, jeżeli miejscowy plan

zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

lub o pozwoleniu na budowę określają warunki i sposób ich zagospodarowania,

2)

mas ziemnych pochodzących z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymaniem infrastruktury

zapewniającej dostęp do portów, a także z pogłębiania zbiorników wodnych, stawów,

cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód, stanowiących

niezanieczyszczony urobek, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub pozwolenie wodnoprawne

określają warunki i sposób ich zagospodarowania,

3)

odpadów promieniotwórczych w rozumieniu przepisów prawa atomowego,

4)

gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza,

5)

ścieków w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska,

6)

odchodów zwierząt, obornika, gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania

w sposób i na zasadach określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu,

7)

substancji wykorzystywanych jako czynniki chłodnicze przeznaczone do regeneracji.

3.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne

i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz.

554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r.

Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268), ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu

chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 i z 2001 r. Nr 29, poz. 320) oraz ustawy z dnia

16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (Dz. U. Nr 47,

poz. 243 i z 2000 r. Nr 109, poz. 1156).

1.

Odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych

w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub

do ich pozbycia się jest obowiązany.

2.

Odpady niebezpieczne są to odpady

1)

należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście A załącznika nr 2

do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku

nr 4 do ustawy lub

2)

należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście B załącznika nr 2

do ustawy i zawierające którykolwiek ze składników wymienionych w załączniku nr 3

do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku

nr 4 do ustawy.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

gospodarowaniu odpadami - rozumie się przez to zbieranie, transport, odzysk i unieszkodliwianie

odpadów, w tym również nadzór nad takimi działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania

odpadów,

2)

komunalnych osadach ściekowych - rozumie się przez to pochodzący z oczyszczalni ścieków

osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji służących do oczyszczania ścieków

komunalnych oraz innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych,

3)

magazynowaniu odpadów - rozumie się przez to czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie

odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem,

4)

odpadach komunalnych - rozumie się przez to odpady powstające w gospodarstwach domowych,

a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców

odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających

w gospodarstwach domowych,

5)

odpadach medycznych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny,

6)

odpadach obojętnych - rozumie się przez to odpady, które nie ulegają istotnym przemianom

fizycznym, chemicznym lub biologicznym; są nierozpuszczalne, nie wchodzą w reakcje

fizyczne ani chemiczne, nie powodują zanieczyszczenia środowiska lub zagrożenia dla

zdrowia ludzi, nie ulegają biodegradacji i nie wpływają niekorzystnie na materię,

z którą się kontaktują; ogólna zawartość zanieczyszczeń w tych odpadach oraz zdolność

do ich wymywania, a także negatywne oddziaływanie na środowisko odcieku muszą być

nieznaczne, a w szczególności nie powinny stanowić zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych,

wód podziemnych, gleby i ziemi,

7)

odpadach ulegających biodegradacji - rozumie się przez to odpady, które ulegają rozkładowi

tlenowemu lub beztlenowemu przy udziale mikroorganizmów,

8)

odpadach weterynaryjnych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z badaniem,

leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług weterynaryjnych, a także w związku z prowadzeniem

badań naukowych i doświadczeń na zwierzętach,

9)

odzysku - rozumie się przez to wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia,

zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub

w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii

i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy,

10)

odzysku energii - rozumie się przez to termiczne przekształcanie odpadów w celu odzyskania

energii,

11)

olejach odpadowych - rozumie się przez to wszelkie oleje smarowe lub przemysłowe,

które nie nadają się już do zastosowania, do którego były pierwotnie przeznaczone,

a w szczególności zużyte oleje z silników spalinowych i oleje przekładniowe, a także

oleje smarowe, oleje do turbin i oleje hydrauliczne,

12)

PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,

monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające

jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie,

13)

posiadaczu odpadów - rozumie się przez to każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę

odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną); domniemywa

się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na

nieruchomości,

14)

recyklingu - rozumie się przez to taki odzysk, który polega na powtórnym przetwarzaniu

substancji lub materiałów zawartych w odpadach w procesie produkcyjnym w celu uzyskania

substancji lub materiału o przeznaczeniu pierwotnym lub o innym przeznaczeniu, w tym

też recykling organiczny, z wyjątkiem odzysku energii,

15)

recyklingu organicznym - rozumie się przez to obróbkę tlenową, w tym kompostowanie,

lub beztlenową odpadów, które ulegają rozkładowi biologicznemu w kontrolowanych warunkach

przy wykorzystaniu mikroorganizmów, w wyniku której powstaje materia organiczna lub

metan; składowanie na składowisku odpadów nie jest traktowane jako recykling organiczny,

16)

składowisku odpadów - rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony do składowania

odpadów,

17)

spalarni odpadów - rozumie się przez to instalację, w której zachodzi termiczne przekształcanie

odpadów w celu ich unieszkodliwienia,

18)

staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu,

19)

stosowaniu komunalnych osadów ściekowych - rozumie się przez to rozprowadzanie na

powierzchni ziemi lub wprowadzanie komunalnych osadów ściekowych do gleby w celu ich

wykorzystywania,

20)

termicznym przekształcaniu odpadów - rozumie się przez to procesy utleniania odpadów,

w tym spalania, zgazowywania, lub rozkładu odpadów, w tym rozkładu pirolitycznego,

prowadzone w przeznaczonych do tego instalacjach lub urządzeniach na zasadach określonych

w przepisach szczegółowych,

21)

unieszkodliwianiu odpadów - rozumie się przez to poddanie odpadów procesom przekształceń

biologicznych, fizycznych lub chemicznych określonym w załączniku nr 6 do ustawy w

celu doprowadzenia ich do stanu, który nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi

lub dla środowiska,

22)

wytwórcy odpadów - rozumie się przez to każdego, którego działalność lub bytowanie

powoduje powstawanie odpadów, oraz każdego, kto przeprowadza wstępne przetwarzanie,

mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów,

23)

zbieraniu odpadów - rozumie się przez to każde działanie, w szczególności umieszczanie

w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie

ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się kategoriami oraz rodzajami odpadów

wymienionymi w załącznikach nr 1 i 2, składnikami odpadów wymienionymi w załączniku

nr 3 oraz właściwościami odpadów wymienionymi w załączniku nr 4, określi w drodze

rozporządzenia

1)

katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje, uwzględniający źródła powstawania

odpadów, wraz z listą odpadów niebezpiecznych oraz ze sposobem klasyfikowania odpadów,

2)

metodykę referencyjną badań odpadów wymienionych na liście odpadów niebezpiecznych

pozwalającą na stwierdzenie, że nie posiadają one właściwości lub składników i właściwości,

które powodują, że odpady te stanowią odpady niebezpieczne.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje oraz stężenia substancji,

które powodują, że urobek pochodzący z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymaniem

infrastruktury zapewniającej dostęp do portów, a także z pogłębianiem zbiorników wodnych,

stawów, cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód,

jest zanieczyszczony, kierując się właściwościami substancji, które mogą zanieczyścić

ten urobek.

Kto podejmuje działania powodujące lub mogące powodować powstawanie odpadów, powinien

takie działania planować, projektować i prowadzić, tak aby

1)

zapobiegać powstawaniu odpadów lub ograniczać ilość odpadów i ich negatywne oddziaływanie

na środowisko przy wytwarzaniu produktów, podczas i po zakończeniu ich użytkowania,

2)

zapewniać zgodny z zasadami ochrony środowiska odzysk, jeżeli nie udało się zapobiec

ich powstaniu,

3)

zapewniać zgodne z zasadami ochrony środowiska unieszkodliwianie odpadów, których

powstaniu nie udało się zapobiec lub których nie udało się poddać odzyskowi.

Wytwórca odpadów jest obowiązany do stosowania takich sposobów produkcji lub form

usług oraz surowców i materiałów, które zapobiegają powstawaniu odpadów lub pozwalają

utrzymać na możliwie najniższym poziomie ich ilość, a także ograniczają negatywne

oddziaływanie na środowisko lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

1.

Posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami

gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami.

2.

Posiadacz odpadów jest obowiązany w pierwszej kolejności do poddania ich odzyskowi,

a jeżeli z przyczyn technologicznych jest on niemożliwy lub nie jest uzasadniony z

przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych, to odpady te należy unieszkodliwiać w sposób

zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami.

3.

Odpady, których nie udało się poddać odzyskowi, powinny być tak unieszkodliwiane,

aby składowane były wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie w inny sposób było

niemożliwe z przyczyn technologicznych lub nieuzasadnione z przyczyn ekologicznych

lub ekonomicznych.

4.

Ministrowie właściwi do spraw gospodarki, zdrowia, rolnictwa, administracji publicznej,

w zakresie swoich kompetencji, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska

mogą określić, w drodze rozporządzeń, szczegółowy sposób postępowania z niektórymi

rodzajami odpadów, kierując się potrzebą stworzenia schematów postępowania z tymi

odpadami przez ich posiadaczy.

Zakazuje się postępowania z odpadami w sposób sprzeczny z przepisami ustawy oraz przepisami

o ochronie środowiska.

1.

Odpady powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane

w miejscu ich powstawania.

2.

Odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania,

powinny być, uwzględniając najlepszą dostępną technikę lub technologię, o której mowa

w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przekazywane

do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione.

Odpady powinny być zbierane w sposób selektywny.

1.

Zakazuje się mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszania odpadów

niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Dopuszcza się mieszanie odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszanie odpadów

niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, w celu poprawy bezpieczeństwa

procesów odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po zmieszaniu, jeżeli w

wyniku prowadzenia tych procesów nie nastąpi wzrost zagrożenia dla życia i zdrowia

ludzi lub środowiska.

3.

W przypadku gdy odpady niebezpieczne uległy zmieszaniu z innymi odpadami, substancjami

lub przedmiotami, to powinny być one rozdzielone, jeżeli zostaną spełnione łącznie

następujące warunki

1)

w procesie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po rozdzieleniu nastąpi

ograniczenie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska,

2)

jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione.

4.

Transport odpadów niebezpiecznych z miejsc ich powstawania do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów odbywa się z zachowaniem przepisów obowiązujących przy transporcie materiałów

niebezpiecznych.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się koniecznością ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko

wynikającego z transportowania odpadów niebezpiecznych, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i sposób stosowania przepisów o transporcie materiałów niebezpiecznych do transportu

odpadów niebezpiecznych.

Unieszkodliwianiu poddaje się te odpady, z których uprzednio wysegregowano odpady

nadające się do odzysku.

1.

Odzysk lub unieszkodliwianie odpadów może odbywać się tylko w miejscu wyznaczonym

w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym w instalacjach lub urządzeniach,

które spełniają określone wymagania, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

posiadaczy odpadów prowadzących odzysk za pomocą działań określonych jako R10 w załączniku

nr 5 do ustawy,

2)

osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne.

3.

Dopuszcza się spalanie pozostałości roślinnych, poza instalacjami i urządzeniami,

jeżeli spalanie to nie narusza odrębnych przepisów.

4.

Jeżeli spalanie odpadów ze względów bezpieczeństwa jest niemożliwe w instalacjach

lub urządzeniach przeznaczonych do tego celu, wojewoda może zezwolić na spalanie poza

instalacjami lub urządzeniami, określając w drodze decyzji miejsce spalania, ilość

odpadów, warunki spalania danego rodzaju odpadu oraz czas obowiązywania tej decyzji.

5.

Instalacje oraz urządzenia do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów mogą być eksploatowane

tylko wówczas, gdy

1)

nie zostaną przekroczone standardy emisyjne, określone na podstawie odrębnych przepisów,

2)

pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem

będą poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane z zachowaniem wymagań określonych w

ustawie.

6.

W razie niedopełnienia przez posiadacza odpadów, prowadzącego odzysk lub unieszkodliwianie

odpadów, obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 5 oraz w art. 11, art. 12 i art. 25

ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu tej

działalności. Posiadacz odpadów pomimo wstrzymania prowadzonej działalności jest obowiązany

do usunięcia jej skutków na własny koszt.

7.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.

8.

W przypadkach określonych w ust. 6, na wniosek posiadacza odpadów, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska może ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości,

a w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma działalność związaną z odzyskiem

lub unieszkodliwianiem odpadów.

9.

W decyzji, o której mowa w ust. 6 i 8, określa się termin wstrzymania działalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.

1.

Dla osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa oraz realizacji zasad,

o których mowa w art. 5, a także stworzenia w kraju zintegrowanej i wystarczającej

sieci instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, spełniających

wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska, opracowywane są plany gospodarki

odpadami.

2.

Plany te określają

1)

aktualny stan gospodarki odpadami,

2)

prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami,

3)

działania zmierzające do poprawy sytuacji w zakresie gospodarowania odpadami,

4)

instrumenty finansowe służące realizacji zamierzonych celów,

5)

system monitoringu i oceny realizacji zamierzonych celów.

3.

Plany są opracowywane na szczeblu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym.

4.

Krajowy plan gospodarki odpadami jest opracowywany przez ministra właściwego do spraw

środowiska, a uchwalany przez Radę Ministrów.

5.

Projekt wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego planu gospodarki odpadami opracowują

odpowiednio: zarząd województwa, zarząd powiatu lub zarząd gminy.

6.

Wojewódzki, powiatowy i gminny plan gospodarki odpadami stanowi część odpowiedniego

programu ochrony środowiska i jest tworzony w trybie i na zasadach określonych w przepisach

o ochronie środowiska.

7.

Projekty planów podlegają zaopiniowaniu

1)

projekt planu krajowego - przez zarządy województw,

2)

projekt planu wojewódzkiego - przez ministra właściwego do spraw środowiska, zarządy

powiatów i gmin z terenu województwa,

3)

projekt planu powiatowego - przez zarząd województwa oraz przez zarządy gmin z terenu

powiatu,

4)

projekt planu gminnego - przez zarząd województwa oraz zarząd powiatu.

8.

Organy, o których mowa w ust. 7, udzielają opinii w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące

od dnia otrzymania projektu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się za opinię

pozytywną.

9.

W miastach, w których funkcje organów powiatu sprawują organy gminy, plan gospodarki

odpadami obejmuje zadania planu powiatowego i gminnego. Projekt planu jest opiniowany

przez zarząd województwa.

10.

Dla obszaru miasta stołecznego Warszawy zarząd powiatu warszawskiego opracowuje projekt

wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania planu powiatowego i gminnego,

który jest opiniowany przez zarząd województwa mazowieckiego oraz zarządy gmin z terenu

powiatu warszawskiego; plan ten uchwala rada powiatu warszawskiego.

11.

Zarządy gmin, będących członkami związków międzygminnych, mogą opracować jeden projekt

wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania gminnego planu gospodarki

odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy województw i powiatów, na których

terenie położone są gminy.

12.

Zarządy powiatów, będących członkami związków powiatów, mogą opracować jeden projekt

wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania powiatowego planu gospodarki

odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy województw, na terenie których

położone są powiaty oraz zarządy gmin z terenu tych powiatów.

13.

Minister właściwy do spraw środowiska, zarząd województwa, zarząd powiatu i zarząd

gminy składają co 2 lata, odpowiednio Radzie Ministrów, sejmikowi województwa, radzie

powiatu i radzie gminy, sprawozdanie z realizacji planu gospodarki odpadami.

14.

Plany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji nie rzadziej niż co 4 lata.

1.

Plany gospodarki odpadami powinny być opracowywane zgodnie z polityką ekologiczną

państwa.

2.

Wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami powinien być opracowywany

zgodnie z planami wyższego szczebla.

3.

Krajowy, wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami określa w szczególności

1)

rodzaj, ilość i źródło pochodzenia odpadów, które mają być poddane procesom odzysku

lub unieszkodliwiania,

2)

rozmieszczenie istniejących instalacji i urządzeń do odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, wraz z wykazem podmiotów prowadzących działalność w tym zakresie,

3)

działania zmierzające do zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości

odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko oraz prawidłowego postępowania

z nimi, w tym ograniczenia ilości odpadów ulegających biodegradacji zawartych w odpadach

komunalnych kierowanych na składowiska,

4)

projektowany system gospodarowania odpadami.

4.

Gminny plan gospodarki odpadami określa ponadto

1)

rodzaj i harmonogram realizacji przedsięwzięć,

2)

harmonogram uruchamiania środków finansowych i ich źródła.

5.

Krajowy plan gospodarki odpadami może określać przedsięwzięcia priorytetowe o charakterze

ponadwojewódzkim, niezbędne do utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej

sieci instalacji i urządzeń do unieszkodliwiania odpadów.

6.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, zasady oraz sposób finansowania

przedsięwzięć priorytetowych o charakterze ponadwojewódzkim, o których mowa w ust.

5, kierując się potrzebą utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej

sieci instalacji i urządzeń do unieszkodliwiania odpadów.

7.

Krajowy, wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami obejmuje wszystkie

rodzaje odpadów powstających na terenie danej jednostki administracyjnej oraz przywożonych

na jej teren, a w szczególności odpady komunalne z uwzględnieniem odpadów ulegających

biodegradacji, odpady opakowaniowe, odpady budowlane, wraki samochodowe, opony oraz

odpady niebezpieczne, w tym odpady medyczne i weterynaryjne, oleje odpadowe, baterie

i akumulatory.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres, sposób i formę sporządzania wojewódzkiego, powiatowego i gminnego planu gospodarki

odpadami, kierując się potrzebą ujednolicenia sposobu przygotowania planów i zapewnienia

ich spójności.

Przedsięwzięcia związane z unieszkodliwianiem odpadów mogą być realizowane z udziałem

środków z funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o ile przedsięwzięcia te

zostały ujęte w planie gospodarki odpadami.

1.

Wytwórca odpadów prowadzący instalację jest obowiązany do

1)

uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, jeżeli wytwarza powyżej 1 tony odpadów

niebezpiecznych rocznie lub powyżej 5 tysięcy ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne,

2)

uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli

wytwarza do 1 tony odpadów niebezpiecznych rocznie,

3)

przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi

odpadami, jeżeli wytwarza od 5 do 5 tysięcy ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.

2.

Wytwórca odpadów nieprowadzący instalacji jest obowiązany do

1)

uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli

wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 100 kg rocznie,

2)

przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi

odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 100 kg rocznie albo powyżej

5 ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.

3.

Rada gminy może podjąć uchwałę o obowiązku złożenia informacji o wytwarzanych odpadach

oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami przez wytwórców odpadów, o których

mowa w ust. 1 i 2, wytwarzających odpady inne niż niebezpieczne w ilości do 5 ton

rocznie.

4.

Wymóg uzyskania decyzji, o których mowa w ust. 1, a także przedłożenia informacji

o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami nie

dotyczy wytwórcy odpadów prowadzącego instalację, na której prowadzenie wymagane jest

pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do odpadów komunalnych.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów powinien spełniać wymagania określone

w przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo zawierać następujące informacje

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem

ich podstawowego składu chemicznego i właściwości,

2)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w

ciągu roku,

3)

wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,

4)

szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów,

5)

wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.

2.

Pozwolenie na wytwarzanie odpadów powinno spełniać wymagania określone w przepisach

o ochronie środowiska oraz dodatkowo określać

1)

ilość odpadów poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku,

2)

sposoby gospodarowania odpadami,

3)

miejsce i sposób magazynowania odpadów.

3.

Właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w przypadkach określonych

w przepisach o ochronie środowiska lub jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami

1)

mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska,

2)

jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w rozdziale 3.

4.

Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa

oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

1.

Wniosek o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, do którego dołącza

się ten program, wytwórca odpadów niebezpiecznych obowiązany jest przedłożyć właściwemu

organowi na dwa miesiące przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów

niebezpiecznych lub zmianą tej działalności wpływającą na rodzaj, ilość wytwarzanych

odpadów niebezpiecznych lub sposób gospodarowania nimi.

2.

Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest zatwierdzany w drodze decyzji przez

właściwy organ, którym jest

1)

wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których

obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika

z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji instalacji na terenach

zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,

2)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

3.

Właściwość miejscową organu, o którym mowa w ust. 2, ustala się według miejsca wytwarzania

odpadów niebezpiecznych.

4.

Wojewoda zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii

wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce wytwarzania

odpadów niebezpiecznych.

5.

Starosta zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii

wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz powiatowego inspektora sanitarnego, właściwych

ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych; wymóg zasięgania opinii

prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.

6.

Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa

oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

1.

Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, dołączany do wniosku o wydanie decyzji

zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, powinien zawierać

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów niebezpiecznych przewidzianych do wytwarzania, a

w przypadkach gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń,

jakie mogą powodować odpady niebezpieczne, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę

do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,

2)

określenie ilości odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów przewidzianych do

wytwarzania w ciągu roku,

3)

informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów niebezpiecznych

lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,

4)

szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych,

5)

wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.

2.

We wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi wytwórca odpadów

określa czas prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem odpadów.

W decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi określa się

1)

ilość odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia

w ciągu roku,

2)

sposoby gospodarowania odpadami niebezpiecznymi,

3)

miejsce i sposób magazynowania odpadów niebezpiecznych,

4)

termin obowiązywania decyzji, wydawanej na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat.

1.

Właściwy organ odmawia wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami

niebezpiecznymi, jeżeli

1)

zamierzony sposób gospodarki odpadami niebezpiecznymi mógłby powodować zagrożenia

dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska,

2)

zamierzony sposób gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest niezgodny z planami gospodarki

odpadami.

2.

Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta.

1.

Jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie

z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ

wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.

2.

Jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1, nadal

narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarki

odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ wstrzymuje, w drodze decyzji, działalność

wytwórcy odpadów w zakresie objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ nadaje rygor natychmiastowej wykonalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności wytwórcy

odpadów w zakresie objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi.

4.

Wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia skutków prowadzonej

działalności na koszt wytwórcy odpadów niebezpiecznych.

5.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.

1.

Informację o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami

przedkłada się właściwemu organowi na dwa miesiące przed rozpoczęciem działalności

powodującej powstawanie odpadów lub zmianą tej działalności wpływającą na rodzaj lub

ilość wytwarzanych odpadów lub sposób gospodarowania nimi.

2.

Właściwym organem, o którym mowa w ust. 1, jest

1)

wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których

obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika

z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji instalacji na terenach

zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,

2)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

3.

Właściwość miejscową organów określonych w ust. 2 ustala się według miejsca wytwarzania

odpadów.

4.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, a w przypadkach,

gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady

mogą powodować, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu

chemicznego i właściwości odpadów,

2)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w

ciągu roku,

3)

informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania

ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,

4)

szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów,

5)

wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.

5.

Do rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów można przystąpić, jeżeli

organ właściwy do przyjęcia informacji, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni

od dnia złożenia informacji nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

6.

W przypadku stwierdzenia przez organ na podstawie złożonej informacji, o której mowa

w ust. 1, lub własnych ustaleń, że odpady niebezpieczne wytworzone w ilości do 100

kg rocznie mogą powodować, ze względu na ich ilość lub rodzaj, zagrożenie dla życia,

zdrowia ludzi lub środowiska, organ w terminie miesiąca od otrzymania informacji zobowiązuje,

w drodze decyzji, wytwórcę odpadów do przedłożenia wniosku o zatwierdzenie programu

gospodarki odpadami niebezpiecznymi.

7.

W przypadku gdy wytwórca odpadów narusza przepisy ustawy lub działa w sposób niezgodny

ze złożoną informacją, organ, któremu należało przedłożyć informację, wzywa go do

niezwłocznego zaniechania naruszeń.

8.

Jeżeli wytwórca odpadów mimo wezwania, o którym mowa w ust. 7, nadal narusza przepisy

ustawy lub działa w sposób niezgodny ze złożoną informacją, organ właściwy do otrzymania

informacji wstrzymuje w drodze decyzji działalność powodującą wytwarzanie odpadów,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia tej działalności. W

takim przypadku wytwórca odpadów zobowiązany jest do usunięcia skutków prowadzonej

działalności na własny koszt.

9.

Kopię informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi

odpadami, a także decyzji, o których mowa w ust. 5, 6 i ust. 8, wojewoda lub starosta

przekazuje właściwemu marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta.

1.

Wytwórca odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami innemu posiadaczowi

odpadów.

2.

Posiadacz odpadów może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które uzyskały zezwolenie

właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami, chyba

że działalność taka nie wymaga uzyskania zezwolenia.

3.

Jeżeli posiadacz odpadów, w tym wytwórca odpadów, przekazuje odpady następnemu posiadaczowi

odpadów, który ma zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie

gospodarowania tymi odpadami, odpowiedzialność za działania objęte tym zezwoleniem

przenosi się na tego następnego posiadacza odpadów.

1.

Posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności,

z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 4 oraz art. 43 ust. 5.

2.

Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów

jest wydawane, w drodze decyzji, przez właściwy organ na czas oznaczony, nie dłuższy

niż 10 lat.

3.

Właściwym organem, o którym mowa w ust. 2, jest

1)

wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których

obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika

z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji instalacji na terenach

zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,

2)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

4.

Właściwość miejscową organu, o którym mowa ust. 3, ustala się według miejsca prowadzenia

działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.

5.

Wojewoda wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego

ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów.

6.

Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz powiatowego

inspektora sanitarnego, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia działalności

w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów; wymóg zasięgania opinii prezydenta

miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.

7.

Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa

oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

8.

Wymóg uzyskania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy posiadacza odpadów prowadzącego

działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w instalacji, na której

prowadzenie wymagane jest pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w przepisach o ochronie

środowiska.

9.

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do odpadów komunalnych.

1.

Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów

wydaje się na wniosek, który powinien zawierać

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania;

w przypadku gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie

te odpady mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do

podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,

2)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianiu

w okresie roku,

3)

oznaczenie miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów,

4)

wskazanie sposobu i środków transportu odpadów,

5)

wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów,

6)

szczegółowy opis stosowanych metod odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

7)

przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać

działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem

kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych

instalacji i urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska,

8)

przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów.

2.

W zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów określa się

1)

rodzaj i ilość odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania w okresie roku,

2)

miejsce i dopuszczone metody odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

3)

dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub

potrzeba zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska,

4)

miejsce i sposób magazynowania odpadów,

5)

warunki transportu odpadów,

6)

czas obowiązywania zezwolenia.

3.

Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych

może być wydane po sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska funkcjonowania

instalacji i urządzeń służących do unieszkodliwiania oraz po uzyskaniu wymaganego

pozwolenia na użytkowanie obiektu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

1.

Posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie zbierania lub transportu

odpadów, jest obowiązany uzyskać zezwolenie na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem

art. 32 ust. 1.

2.

Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów

wydaje starosta po zasięgnięciu opinii właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta

miasta oraz powiatowego inspektora sanitarnego; wymóg zasięgania opinii prezydenta

miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.

3.

Właściwym starostą, o którym mowa w ust. 2, jest

1)

do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów - starosta

właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów,

2)

do wydania zezwolenia na transport odpadów - starosta właściwy ze względu na miejsce

siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów.

4.

Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów

wydaje się w drodze decyzji na wniosek, który powinien odpowiednio zawierać

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu; w przypadku

gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady

mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania

podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,

2)

oznaczenie obszaru prowadzenia działalności,

3)

wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów,

4)

wskazanie sposobu i środków transportu odpadów,

5)

przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać

działalność w zakresie zbierania lub transportu odpadów,

6)

przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.

5.

W zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów

określa się odpowiednio

1)

rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu,

2)

oznaczenie obszaru prowadzenia działalności,

3)

miejsce i sposób magazynowania odpadów,

4)

sposób i środki transportu odpadów,

5)

dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów,

jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba

zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska,

6)

czas obowiązywania zezwolenia.

6.

Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów

jest wydawane w drodze decyzji, przez właściwy organ na czas oznaczony nie dłuższy

niż 10 lat.

7.

Kopię wydanej decyzji starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa.

8.

Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się do odpadów komunalnych.

1.

Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku,

unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki

odpadami

1)

jest niezgodny z wymaganiami ustawy,

2)

mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska,

3)

jest niezgodny z planami gospodarki odpadami.

2.

Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie termicznego

przekształcenia odpadów niebezpiecznych lub składowania odpadów, jeżeli kierownik

spalarni odpadów niebezpiecznych lub innej instalacji, w której mają być przyjmowane

odpady niebezpieczne do termicznego przekształcenia, albo kierownik składowiska odpadów

nie posiadają świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.

3.

Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta.

1.

Jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie

odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, narusza przepisy ustawy

lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego

zaniechania naruszeń.

2.

Jeżeli posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy

ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie

w drodze decyzji bez odszkodowania.

3.

Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie działalności objętej

tym zezwoleniem.

4.

Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności.

5.

Posiadacz odpadów, pomimo wstrzymania prowadzonej działalności, jest obowiązany do

usunięcia jej skutków na własny koszt.

6.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.

7.

Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa

oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

1.

Wytwórca odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku, unieszkodliwiania,

zbierania lub transportu odpadów, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia

na prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów

lub decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi.

2.

Wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 1, we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie

odpadów lub decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest

obowiązany uwzględnić odpowiednio wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia

na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu

odpadów.

3.

Właściwy organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą

program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, uwzględnia odpowiednio wymagania przewidziane

dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania,

zbierania lub transportu odpadów.

4.

Jeżeli miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania lub zbierania odpadów przez

wytwórcę, o którym mowa w ust. 1, jest inne niż miejsce wytwarzania odpadów, właściwy

organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program

gospodarki odpadami niebezpiecznymi, zasięga opinii wójta, burmistrza lub prezydenta

miasta, a jeżeli organem właściwym jest starosta - również powiatowego inspektora

sanitarnego, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania

lub zbierania odpadów.

1.

Posiadacz odpadów, który łącznie prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów oraz zbierania lub transportu odpadów, jest zwolniony z obowiązku uzyskania

zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.

2.

Posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, powinien dodatkowo uwzględnić we wniosku

o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności

w zakresie zbierania lub transportu odpadów.

3.

Właściwy organ, wydając zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku

lub unieszkodliwiania odpadów, uwzględnia dodatkowo wymagania przewidziane dla zezwolenia

na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.

1.

Posiadacz odpadów może przekazać określone rodzaje odpadów w celu ich wykorzystania

osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej, niebędącym przedsiębiorcami, na ich

własne potrzeby.

2.

Prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez

osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga

zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz możliwościami

bezpiecznego ich wykorzystania przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, o

których mowa w ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia, listę rodzajów odpadów, które

posiadacz odpadów może przekazywać tym osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym

do wykorzystania na ich własne potrzeby.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz oddziaływaniem na środowisko

poszczególnych rodzajów działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub

unieszkodliwiania odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów,

których zbieranie, transport, odzysk lub unieszkodliwianie nie wymaga zezwolenia na

prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, oraz podstawowe wymagania dla zbierania, transportu, procesów odzysku lub

unieszkodliwiania tych rodzajów odpadów.

5.

Posiadacz odpadów, który jest zwolniony z obowiązku uzyskiwania zezwoleń na prowadzenie

działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 4, ma obowiązek zgłoszenia do rejestru

prowadzonego przez starostę właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania,

odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, a w przypadku transportu odpadów - przez starostę

właściwego ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów. Starosta

przekazuje marszałkowi województwa łączne zestawienie rejestrów, w terminie do końca

pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy.

6.

W razie niedopełnienia wymagań, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust.

4, przez posiadacza odpadów, o którym mowa w ust. 5, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu działalności w zakresie zbierania, transportu,

odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.

7.

Decyzję, o której mowa w ust. 6, może wydać również wojewódzki inspektor sanitarny

w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.

8.

W przypadkach określonych w ust. 6 i 7, na wniosek posiadacza odpadów, odpowiednio

wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub wojewódzki inspektor sanitarny może ustalić

termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym

terminie - wstrzyma działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów,

9.

W decyzjach, o których mowa w ust. 6 i 7, ustala się termin wstrzymania działalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności w zakresie

zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.

10.

Decyzje, o których mowa w ust. 6 i 7, wydawane są z urzędu.

11.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

podawanych przy rejestracji przez posiadaczy odpadów, o których mowa w ust. 5, oraz

sposób rejestracji, kierując się potrzebą ujednolicenia procedury rejestracji.

1.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów

usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania,

wskazując sposób wykonania tej decyzji.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest z urzędu.

1.

Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny, związany z ochroną środowiska,

a w szczególności z zagrożeniem pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach,

w decyzjach, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1, art. 28 ust. 1,

może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków

w środowisku.

2.

Do ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, zwrotu ustanowionego zabezpieczenia oraz

orzeczenia o przeznaczeniu zabezpieczenia na usunięcie negatywnych skutków w środowisku

stosuje się odpowiednio art. 187 ust. 2-4 oraz art. 198 ustawy z dnia 27 kwietnia

2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Posiadacz odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jest obowiązany do prowadzenia ich

ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą

odpadów niebezpiecznych; ewidencja ta w przypadku posiadacza odpadów, który prowadzi

działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, powinna obejmować sposoby

gospodarowania odpadami, a także dane o ich pochodzeniu i miejscu przeznaczenia.

2.

W przypadku odpadów komunalnych ewidencję prowadzą podmioty, o których mowa w art.

7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.

U. Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 60, poz. 369 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr

22, poz. 272).

3.

Obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy osób fizycznych i jednostek organizacyjnych,

niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na własne potrzeby.

4.

Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się, z zastrzeżeniem ust. 5, z zastosowaniem

następujących dokumentów ewidencji odpadów

1)

karty ewidencji odpadu, prowadzonej dla każdego rodzaju odpadu odrębnie,

2)

karty przekazania odpadu.

5.

Posiadacz odpadów prowadzący działalność wyłącznie w zakresie transportu odpadów prowadzi

ewidencję z zastosowaniem tylko karty przekazania odpadów.

6.

Dokumenty ewidencji odpadów powinny zawierać następujące dane: imię i nazwisko, adres

zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.

7.

Posiadacz odpadów, który przejmuje odpad od innego posiadacza, jest obowiązany potwierdzić

przejęcie odpadu na karcie przekazania odpadu, o której mowa w ust. 4 pkt 2, wypełnionej

przez posiadacza, który przekazuje ten odpad.

8.

Kartę przekazania odpadu sporządza się w dwóch egzemplarzach, po jednym dla każdego

z posiadaczy, o których mowa w ust. 7.

9.

Dopuszcza się sporządzanie zbiorczej karty przekazania odpadu, obejmującej odpad danego

rodzaju przekazywany łącznie w czasie jednego miesiąca kalendarzowego temu samemu

posiadaczowi.

10.

Posiadacz odpadów ma obowiązek przechowywać dokumenty sporządzone na potrzeby ewidencji

przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym sporządzono te dokumenty,

z zastrzeżeniem art. 37 ust. 4.

11.

Posiadacz odpadów jest obowiązany przedstawić dokumenty ewidencji odpadów na żądanie

organów przeprowadzających kontrolę.

12.

Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, w drodze decyzji, może zobowiązać posiadacza odpadów do przedłożenia dokumentów

ewidencji odpadów.

13.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się szkodliwością odpadów oraz potrzebą

wprowadzenia ułatwień dla małych i średnich przedsiębiorstw, określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji

odpadów, oraz kategorie małych i średnich przedsiębiorstw, które mogą prowadzić uproszczoną

ewidencję odpadów.

14.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów

stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów, z wyodrębnieniem ewidencji komunalnych

osadów ściekowych.

15.

Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.

14, będzie kierował się potrzebą ujednolicenia tych dokumentów oraz zapewnienia ilościowej

i jakościowej kontroli

1)

odpadów wytwarzanych, poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianych,

2)

obrotu odpadami.

1.

Posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu

zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania

nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych

odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2. Zbiorcze zestawienie danych powinno zawierać następujące

informacje: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza

odpadów.

2.

Wytwórca komunalnych osadów ściekowych, o których mowa w art. 43, jest obowiązany

sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych zawierające następujące informacje

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby wytwórcy komunalnych

osadów ściekowych,

2)

ilość komunalnego osadu ściekowego wytworzonego oraz dostarczonego do stosowania,

3)

skład i właściwości komunalnych osadów ściekowych,

4)

rodzaj przeprowadzonej obróbki,

5)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby stosujących komunalne

osady ściekowe, wytworzone przez wskazanego w pkt 1 wytwórcę tych osadów,

6)

miejsca stosowania tych osadów.

3.

Zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów lub wytwórca

komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu

ze względu na miejsce wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w terminie

do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy.

4.

Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do przechowywania zbiorczych zestawień

danych, o których mowa w ust. 1, do czasu zakończenia rekultywacji składowiska odpadów

i przekazania ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

wymaganych w oparciu o ust. 2 pkt 3 oraz wzory formularzy służących do sporządzania

i przekazywania zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, kierując

się potrzebą ujednolicenia tych zestawień.

6.

Na podstawie zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz informacji

uzyskanych od wojewody i starostów, marszałek województwa prowadzi wojewódzką bazę

danych dotyczącą wytwarzania i gospodarowania odpadami wraz z rejestrem udzielonych

zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami oraz sporządza raport wojewódzki

i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

7.

Dostęp do wojewódzkiej bazy danych posiadają: minister właściwy do spraw środowiska,

wojewoda, starosta, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska oraz wojewódzki urząd statystyczny.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki i

zakres dostępu do wojewódzkiej bazy danych, kierując się potrzebami organów, o których

mowa w ust. 7, w zakresie danych niezbędnych do zarządzania środowiskiem.

9.

Raport wojewódzki, o którym mowa w ust. 6, w zakresie stosowania komunalnych osadów

ściekowych może zawierać następujące dane osobowe stosujących te osady: imię i nazwisko,

adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.

10.

Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi centralną bazę danych dotyczącą wytwarzania

i gospodarowania odpadami.

11.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą stworzenia ujednoliconego

systemu zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, zasady

sporządzania raportu wojewódzkiego, o którym mowa w ust. 6, wzór formularza, na którym

raport ten ma być sporządzany, oraz termin przekazywania tego raportu.

12.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia systemu

zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, niezbędny zakres

informacji objętych obowiązkiem zbierania i przetwarzania oraz sposób prowadzenia

centralnej i wojewódzkiej bazy danych, o których mowa w ust. 6 i 10.

1.

Zakazuje się odzysku PCB.

2.

Odpady zawierające PCB mogą być poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane tylko po

usunięciu z tych odpadów PCB, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli usunięcie PCB z odpadów jest niemożliwe, do unieszkodliwienia odpadu zawierającego

PCB stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania PCB.

4.

PCB powinno być unieszkodliwiane poprzez spalanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych.

5.

Dopuszcza się również jako metody unieszkodliwiania PCB procesy D8, D9, D12 i D15

wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, przy zastosowaniu techniki gwarantującej bezpieczne

dla środowiska i zdrowia ludzi jego unieszkodliwienie.

6.

Zakazuje się spalania PCB na statkach.

7.

Posiadacz odpadów prowadzący działania w celu unieszkodliwienia PCB jest obowiązany

w karcie ewidencji odpadów zamieścić informację o zawartości PCB w odpadzie.

1.

Oleje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi poprzez regenerację,

rozumianą jako każdy proces, w którym oleje bazowe mogą być produkowane przez rafinowanie

olejów odpadowych, a w szczególności przez usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania

i dodatków zawartych w tych olejach.

2.

Jeżeli regeneracja olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień ich zanieczyszczenia,

określony w odrębnych przepisach, oleje te powinny być spalane z odzyskiem energii.

3.

Jeżeli regeneracja olejów odpadowych lub ich spalanie z odzyskiem energii są niemożliwe,

dopuszcza się ich unieszkodliwianie.

4.

Posiadacz odpadów w postaci olejów odpadowych, powstałych w wyniku prowadzonej przez

niego działalności gospodarczej, jeżeli nie jest w stanie we własnym zakresie wykonać

obowiązków określonych w ust. 1 albo ust. 2, powinien przekazać te odpady podmiotowi

gwarantującemu zgodne z prawem ich zagospodarowanie.

5.

Zakazuje się mieszania olejów odpadowych z innymi odpadami niebezpiecznymi, w tym

zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub magazynowania, jeżeli poziom określonych

substancji przekracza dopuszczalne wartości.

6.

Zakazuje się zrzutu olejów odpadowych do wód, do gleby lub do ziemi.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się uwarunkowaniami technicznymi i

technologicznymi procesów odzysku lub unieszkodliwiania olejów odpadowych, może, w

drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek stosowania Polskiej Normy, określającej

wymagania dla olejów odpadowych.

1.

Zakazuje się unieszkodliwiania odpadów polegającego na lokowaniu (zatapianiu) na dnie

mórz, pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych

odpadów.

2.

Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania

tych odpadów, ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania

tych odpadów poprzez ich składowanie, obowiązany jest do podania we wniosku o to zezwolenie

następujących informacji dotyczących

1)

właściwości fizycznych łącznie z określeniem postaci (stała, szlam, płynna lub gazowa),

chemicznych, biochemicznych i biologicznych odpadów,

2)

toksyczności, trwałości fizycznej, chemicznej i biologicznej odpadów,

3)

akumulowania i biotransformacji składników odpadów w organizmach żywych lub osadach,

4)

podatności odpadów na zmiany fizyczne, chemiczne i biochemiczne oraz wzajemnego oddziaływania

w danym środowisku z innymi substancjami organicznymi i nieorganicznymi,

5)

położenia geograficznego składowiska odpadów wraz z charakterystyką przyległych obszarów,

6)

sposobu opakowania oraz stosowanych sposobów ograniczania rozprzestrzeniania się odpadów,

7)

środków ostrożności podjętych w celu uniknięcia zanieczyszczenia środowiska.

3.

Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania

tych odpadów jest obowiązany do prowadzenia monitoringu miejsc magazynowania tych

odpadów.

4.

Wojewoda może, w drodze decyzji, zobowiązać posiadacza odpadów, o którym mowa w ust.

2, do prowadzenia dodatkowych badań wpływu odpadów na jakość wód oraz zwiększyć częstotliwość

prowadzenia wszystkich badań.

5.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 4, wszczyna się z urzędu.

6.

Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania

tych odpadów jest obowiązany w zbiorczym zestawieniu danych, o którym mowa w art.

37 ust. 1, dodatkowo zamieścić informację o ilości siarczanów lub chlorków w odpadach

przypadających na tonę wyprodukowanego dwutlenku tytanu.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się właściwościami odpadów oraz ich oddziaływaniem na środowisko

w trakcie długotrwałego składowania, określi, w drodze rozporządzenia, odpady pochodzące

z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, które nie

mogą być unieszkodliwiane przez ich składowanie, oraz dopuszczalne ilości odpadów

wytwarzanych w przeliczeniu na tonę wyprodukowanego dwutlenku tytanu.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz ich

oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania, określi, w drodze

rozporządzenia, zakres, obowiązkowe i dodatkowe badania wpływu odpadów na jakość wód,

sposoby, metody referencyjne badań i warunki prowadzenia monitoringu składowisk odpadów

oraz miejsc magazynowania odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu

oraz z przetwarzania tych odpadów.

1.

Odpady w postaci baterii lub akumulatorów unieszkodliwia się oddzielnie od innych

rodzajów odpadów.

2.

Posiadacz odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, powstałych w wyniku prowadzonej

przez niego działalności gospodarczej, jest obowiązany do ich selektywnej zbiórki,

umożliwiającej późniejszy odzysk lub unieszkodliwienie tych odpadów.

3.

Posiadacz odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, który jest osobą fizyczną niebędącą

przedsiębiorcą lub jednostką organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą, powinien zwracać

te odpady do punktów ich zbiórki lub wrzucać do pojemników przeznaczonych na te odpady.

4.

Obowiązki, o których mowa w ust. 1-3, dotyczą posiadaczy odpadów w postaci baterii

lub akumulatorów, które zawierają

1)

powyżej 0,0005% wagowo rtęci lub

2)

powyżej 0,025% wagowo kadmu, lub

3)

powyżej 0,4% wagowo ołowiu.

1.

Zakazuje się poddawania odzyskowi określonych rodzajów odpadów medycznych i weterynaryjnych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające odpady, określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje odpadów medycznych i weterynaryjnych, których poddawanie odzyskowi jest zakazane.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające odpady, określi, w drodze rozporządzenia,

dopuszczalne sposoby i warunki unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych.

1.

Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane

1)

w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych wprowadzanych do obrotu

handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane do produkcji pasz,

2)

do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,

3)

do dostosowania gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów gospodarki odpadami,

planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu,

4)

do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,

5)

do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz.

2.

Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane, jeżeli są ustabilizowane oraz przygotowane

odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania, w szczególności przez poddanie ich obróbce

biologicznej, chemicznej, termicznej lub innemu procesowi, który obniża podatność

komunalnego osadu ściekowego na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub

zdrowia ludzi.

3.

Przed stosowaniem komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których mają one być stosowane,

powinny być poddane badaniom przez wytwórcę komunalnych osadów ściekowych.

4.

Wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany do przekazywania właścicielowi,

dzierżawcy lub innej osobie władającej nieruchomością, na której komunalne osady ściekowe

mają być stosowane, wyników badań oraz informacji o dawkach tego osadu, które można

stosować na poszczególnych gruntach.

5.

Właściciel, dzierżawca lub inna osoba władająca nieruchomością, na której komunalne

osady ściekowe mają zostać zastosowane w celach określonych w ust. 1 pkt 1, 4 lub

5, jest zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie

odzysku lub obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 33 ust. 5, oraz prowadzenia

ewidencji tych odpadów.

6.

Zakazuje się stosowania komunalnych osadów ściekowych

1)

na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody,

2)

na wewnętrznych terenach ochrony pośredniej stref ochronnych ujęć wody,

3)

w pasie gruntu o szerokości 50 m bezpośrednio przylegającego do brzegów jezior i cieków,

4)

na terenach zalewowych, czasowo podtopionych i bagiennych,

5)

na terenach czasowo zamarzniętych i pokrytych śniegiem,

6)

na gruntach o dużej przepuszczalności, stanowiących w szczególności piaski luźne i

słabogliniaste oraz piaski gliniaste lekkie, jeżeli poziom wód gruntowych znajduje

się na głębokości mniejszej niż 1,5 m poniżej powierzchni gruntu,

7)

na gruntach rolnych o spadku przekraczającym 10%,

8)

na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych,

9)

na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody niewymienionymi w pkt 1,

jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza tymi terenami,

10)

na terenach położonych w odległości mniejszej niż 100 m od ujęcia wody, domu mieszkalnego

lub zakładu produkcji żywności,

11)

na gruntach, na których rosną rośliny sadownicze i warzywa, z wyjątkiem drzew owocowych,

12)

na gruntach przeznaczonych pod uprawę roślin jagodowych i warzyw, których części jadalne

bezpośrednio stykają się z ziemią i są spożywane w stanie surowym - w ciągu 18 miesięcy

poprzedzających zbiory i w czasie zbiorów,

13)

na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i łąki,

14)

na gruntach wykorzystywanych do upraw pod osłonami.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, kierując się zasadami ochrony środowiska oraz ochrony gruntów rolnych,

określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą być spełnione przy wykorzystywaniu

komunalnych osadów ściekowych na cele, o których mowa w ust. 1, w tym dawki tych osadów,

które można stosować na gruntach, a także zakres, częstotliwość i metody referencyjne

badań komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na których osady te mają być stosowane.

1.

Termiczne przekształcanie odpadów może być prowadzone w spalarniach odpadów niebezpiecznych,

spalarniach odpadów komunalnych oraz spalarniach odpadów innych niż niebezpieczne

i komunalne, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2.

Spalarnie odpadów powinny być projektowane, budowane, wyposażane i użytkowane w sposób

zapewniający osiągnięcie takiego poziomu termicznego przekształcania, przy którym

ilość i szkodliwość dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska odpadów i innych emisji

powstających wskutek termicznego przekształcania odpadów (pozostałości z termicznego

przekształcania odpadów) będzie jak najmniejsza.

3.

Dopuszcza się termiczne przekształcanie odpadów niebezpiecznych w spalarniach odpadów

innych niż niebezpieczne i komunalne lub w innych instalacjach, pod warunkiem przestrzegania

wymagań przewidzianych dla spalarni odpadów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem art.

42 ust. 3.

4.

Dopuszcza się termiczne przekształcanie odpadów innych niż niebezpieczne w innych

instalacjach niż spalarnie odpadów lub w urządzeniach.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się zasadą wyrażoną w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje odpadów inne niż niebezpieczne oraz rodzaje instalacji i urządzeń, w których

dopuszcza się ich termiczne przekształcanie.

1.

Zarządzający spalarnią odpadów niebezpiecznych, przed przyjęciem odpadów do ich termicznego

przekształcenia, jest obowiązany do

1)

zapoznania się z przekazywanym przez posiadacza odpadów opisem odpadów, który powinien

obejmować

a)

fizyczny i chemiczny skład odpadów niebezpiecznych oraz informacje niezbędne do dokonania

oceny przydatności tych odpadów do procesu termicznego przekształcenia,

b)

właściwości odpadów niebezpiecznych,

c)

określenie substancji, z którymi te odpady nie mogą być łączone w celu ich łącznego

termicznego przekształcenia,

d)

niezbędne zabezpieczenia związane z postępowaniem z tymi odpadami,

2)

określenia ilości odpadów,

3)

sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania

odpadu,

4)

pobrania próbek przed rozładowaniem odpadów w celu zweryfikowania zgodności składu

fizycznego i chemicznego oraz właściwości odpadów z opisem, o którym mowa w pkt 1;

wymóg ten nie dotyczy odpadów medycznych i weterynaryjnych,

5)

przechowywania próbek przez okres co najmniej 1 miesiąca po termicznym przekształceniu

tych odpadów.

2.

Zarządzający spalarnią odpadów niebezpiecznych jest obowiązany również do

1)

badania fizycznych i chemicznych właściwości odpadów powstałych w wyniku termicznego

przekształcania odpadów, w tym w szczególności rozpuszczalnych frakcji metali ciężkich,

2)

transportu i magazynowania odpadów w postaci pylistej, powstałych w wyniku termicznego

przekształcania odpadów, w zamkniętych pojemnikach,

3)

określenia bezpiecznej trasy przejazdu odpadów powstałych w wyniku termicznego przekształcania

odpadów, jeżeli odpadów tych nie udało się poddać odzyskowi lub unieszkodliwić w miejscu

ich powstania.

3.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku wytwórców odpadów niebezpiecznych,

którzy termicznie przekształcają wyłącznie własne odpady w miejscu ich powstania,

pod warunkiem dotrzymywania wymagań określonych dla spalarni odpadów niebezpiecznych.

4.

Posiadacz odpadów, który przyjmuje odpady niebezpieczne do termicznego przekształcania

odpadów w instalacjach innych niż spalarnie odpadów niebezpiecznych, jest obowiązany

do przestrzegania wymagań, o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

Zarządzający spalarnią odpadów komunalnych lub spalarnią odpadów innych niż niebezpieczne

i komunalne, przed przyjęciem odpadów do ich termicznego przekształcenia, jest obowiązany

do

1)

określenia ilości odpadów,

2)

sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania

odpadu.

2.

Posiadacz odpadów, który przyjmuje odpady inne niż niebezpieczne do termicznego przekształcania

odpadów w innych instalacjach niż spalarnie odpadów lub w urządzeniach, obowiązany

jest do przestrzegania wymagań, o których mowa w ust. 1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się właściwościami odpadów, określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania dotyczące prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, z wyjątkiem

odpadów medycznych i weterynaryjnych, oraz sposoby postępowania z odpadami powstałymi

w wyniku termicznego przekształcania odpadów.

1.

W razie niedopełnienia przez zarządzającego spalarnią odpadów obowiązków, o których

mowa w art. 44-46, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu

działalności w zakresie termicznego przekształcania odpadów.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1, na wniosek zarządzającego spalarnią odpadów, wojewódzki

inspektor ochrony środowiska może ustalić termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości,

a w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma działalność w zakresie termicznego

przekształcania odpadów.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, określa się termin wstrzymania działalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.

4.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do posiadacza odpadów, który przyjmuje odpady

do termicznego przekształcania w instalacjach i urządzeniach, o których mowa w art.

45 ust. 4 i art. 46 ust. 2.

1.

Kierownikiem spalarni odpadów niebezpiecznych może być wyłącznie osoba, która posiada

świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.

2.

Świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami wydaje wojewoda,

po złożeniu przez zainteresowanego egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami z wynikiem

pozytywnym.

3.

Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza się na wniosek zainteresowanego, zawierający

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Do wniosku dołącza się odpis dyplomu lub świadectwa potwierdzającego posiadane wykształcenie

albo zaświadczenie o praktyce zawodowej oraz dowód uiszczenia opłaty związanej z przeprowadzeniem

egzaminu.

4.

Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez

wojewodę.

5.

Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu oraz wydaniem świadectwa ponosi zainteresowany.

6.

W razie uzyskania negatywnego wyniku egzaminu zainteresowany może wystąpić z wnioskiem

o wyznaczenie terminu ponownego egzaminu, który może być przeprowadzony najwcześniej

po upływie 6 miesięcy od dnia pierwszego egzaminu.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do kierownika spalarni odpadów innych niż

niebezpieczne i komunalne oraz do kierownika innej instalacji, do której są przyjmowane

odpady niebezpieczne do termicznego przekształcania.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowego

unieszkodliwiania odpadów oraz potrzebami ochrony środowiska, określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz jej skład,

2)

zakres wiadomości podlegających sprawdzeniu,

3)

tryb przeprowadzania egzaminu,

4)

wysokość opłat związanych z przeprowadzeniem egzaminu i wydaniem świadectwa stwierdzającego

kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami oraz sposób ich uiszczania,

5)

wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,

6)

wzór świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.

1.

Wyróżnia się następujące typy składowisk odpadów: składowisko odpadów niebezpiecznych,

składowisko odpadów obojętnych, składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny

odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów, uwzględniając zjawiska przyrodnicze

i uwarunkowania geologiczne oraz systemy kontroli.

1.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla

składowiska odpadów może uzależnić wydanie tej decyzji od przedstawienia przez inwestora

ekspertyzy co do możliwości odzysku lub unieszkodliwienia odpadów w inny sposób niż

przez składowanie.

2.

Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu lotnisk wymaga zgody organów administracji

lotniczej.

3.

Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu obiektów zabytkowych lub na terenie występowania

istniejących stanowisk archeologicznych wymaga zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków.

4.

Wyznaczenie składowiska odpadów w obszarze pasa nadbrzeżnego oraz morskich portów

i przystani wymaga zgody dyrektora urzędu morskiego.

5.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla

składowiska odpadów odmówi wydania takiej decyzji w przypadku braku zgody wymaganej

w ust. 2-4 lub jeżeli istnieje uzasadniona technicznie, ekologicznie lub ekonomicznie

możliwość odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez budowy składowiska odpadów.

6.

Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę składowiska odpadów ustala

w tej decyzji obowiązek ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, mogących powstać w związku

z funkcjonowaniem składowiska.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów powinien dodatkowo zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy oraz

zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne podmioty, oraz adres składowiska

odpadów,

2)

rodzaje odpadów przewidziane do składowania na danym składowisku odpadów,

3)

przewidywaną roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz pojemność składowiska

odpadów,

4)

opis terenu składowiska odpadów, a w szczególności jego charakterystykę geologiczną

i hydrogeologiczną,

5)

opis sposobu zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska lub ograniczenia ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,

6)

plan dotyczący eksploatacji, zarządzania i monitorowania składowiska odpadów,

7)

plan dotyczący zamknięcia składowiska odpadów oraz działań poeksploatacyjnych,

8)

sposoby zapobiegania awariom i sposoby postępowania w przypadku ich wystąpienia,

9)

kwalifikacje planowanego do zatrudnienia personelu,

10)

proponowaną wysokość i formę zabezpieczenia roszczeń.

2.

Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów określa w nim wymagania

zapewniające ochronę życia i zdrowia ludzi, ochronę środowiska oraz ochronę uzasadnionych

interesów osób trzecich.

3.

Wymagania, o których mowa w ust. 2, dotyczą

1)

typu składowiska odpadów,

2)

warunków technicznych składowiska odpadów,

3)

rodzaju odpadów dopuszczonych do składowania na składowisku odpadów,

4)

rodzaju odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do składowania na wydzielonej części

składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, jeżeli część tego składowiska wydzielono

do składowania odpadów niebezpiecznych,

5)

rocznej i ogólnej ilości odpadów dopuszczonych do składowania,

6)

sposobu eksploatacji składowiska,

7)

docelowej rzędnej (maksymalnej wysokości) składowania,

8)

sposobu gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania odcieków,

9)

sposobu gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego,

10)

sposobu, częstotliwości i czasu monitorowania składowiska odpadów,

11)

sposobu postępowania w przypadku wystąpienia awarii,

12)

określenia technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów,

13)

kierunku rekultywacji,

14)

obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów,

15)

określenia wysokości i formy zabezpieczenia roszczeń.

1.

Pozwolenie na użytkowanie składowiska odpadów może być wydane po zatwierdzeniu instrukcji

eksploatacji składowiska odpadów oraz po przeprowadzeniu kontroli przez wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska.

2.

Wniosek o zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy oraz

zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne podmioty, oraz adres składowiska

odpadów,

2)

określenie typu składowiska odpadów,

3)

określenie, czy na tym składowisku, jeżeli nie jest to składowisko odpadów niebezpiecznych,

zostały wydzielone części, na których mają być składowane określone rodzaje odpadów

niebezpiecznych,

4)

rodzaje odpadów przeznaczonych do składowania na tym składowisku,

5)

wskazanie kwalifikacji kierownika i pracowników składowiska odpadów,

6)

wyszczególnienie urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania

składowiska odpadów (np. kompaktor, spychacz, waga, brodzik dezynfekcyjny, środki

transportu),

7)

wyszczególnienie aparatury kontrolno-pomiarowej wraz ze schematem rozmieszczenia punktów

pomiarowych,

8)

określenie sposobu składowania poszczególnych rodzajów odpadów,

9)

określenie rodzaju i grubości stosowanej warstwy izolacyjnej,

10)

określenie godzin otwarcia składowiska odpadów,

11)

określenie sposobu zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych,

12)

określenie procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów,

13)

określenie sposobów i częstotliwości prowadzonych badań,

14)

określenie sposobu prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska odpadów.

3.

Instrukcję eksploatacji składowiska odpadów zatwierdza, w drodze decyzji

1)

wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których

obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika

z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji składowiska na terenach

zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,

2)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

4.

W decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów określa się

1)

typ składowiska odpadów,

2)

w razie potrzeby wydzielone części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, na

których mogą być składowane określone rodzaje odpadów niebezpiecznych,

3)

rodzaje odpadów dopuszczonych do składowania na tym składowisku odpadów,

4)

urządzenia techniczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania składowiska,

5)

aparaturę kontrolno-pomiarową wraz ze schematem rozmieszczenia punktów pomiarowych,

6)

sposoby składowania poszczególnych rodzajów odpadów,

7)

rodzaj i grubość stosowanej warstwy izolacyjnej,

8)

godziny otwarcia składowiska odpadów,

9)

sposób zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych,

10)

procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów,

11)

sposoby i częstotliwość prowadzenia badań,

12)

sposób prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska odpadów,

13)

dodatkowe wymagania związane ze specyfiką składowania odpadów.

5.

Organ, o którym mowa w ust. 3, odmówi, w drodze decyzji, zatwierdzenia instrukcji

eksploatacji składowiska odpadów, jeżeli

1)

kierownik składowiska odpadów nie posiada świadectwa stwierdzającego kwalifikacje

w zakresie gospodarowania odpadami,

2)

instrukcja zawiera ustalenia sprzeczne z wymaganiami sanitarnymi, bezpieczeństwa i

higieny pracy, przeciwpożarowymi, a także wymaganiami ochrony środowiska,

3)

sposób eksploatacji jest sprzeczny z założeniami przyjętymi w decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu lub o pozwoleniu na budowę,

4)

sposób eksploatacji mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska.

6.

Organ właściwy do zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska odpadów jest obowiązany,

za zgodą strony, na rzecz której decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska

odpadów została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli

wyrazi ona zgodę na przyjęcie wszystkich warunków zawartych w tej decyzji.

1.

Zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wymaga zgody właściwego

organu.

2.

Zgodę na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wydaje, na wniosek

zarządzającego składowiskiem odpadów, w drodze decyzji

1)

wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których

obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika

z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji składowiska na terenach

zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,

2)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć

po przeprowadzeniu kontroli składowiska odpadów przez wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej

części,

2)

harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów.

4.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej

części określa

1)

techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części,

2)

harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów,

3)

warunki sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów.

5.

Zarządzający składowiskiem, po wykonaniu obowiązków określonych w decyzji o zgodzie

na zamknięcie składowiska, może złożyć wniosek o uchylenie ustanowionego zabezpieczenia

roszczeń. Przepis art. 35 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Zakazuje się składowania odpadów

1)

występujących w postaci ciekłej, w tym odpadów zawierających wodę w ilości powyżej

95% masy całkowitej, z wyłączeniem szlamów,

2)

o właściwościach wybuchowych, żrących, utleniających, wysoce łatwopalnych lub łatwopalnych,

3)

medycznych i weterynaryjnych,

4)

powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub działalności dydaktycznej,

które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których oddziaływanie na środowisko jest

nieznane,

5)

opon i ich części, z wyłączeniem opon rowerowych i opon o średnicy zewnętrznej większej

niż 1400 mm,

6)

w śródlądowych wodach powierzchniowych i podziemnych,

7)

w polskich obszarach morskich,

8)

w przypadkach określonych w przepisach odrębnych.

2.

Zakazuje się rozcieńczania lub sporządzania mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi

substancjami lub przedmiotami w celu spełnienia kryteriów dopuszczenia odpadów do

składowania na składowisku odpadów.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia,

kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu.

4.

Odpady powinny być składowane w sposób selektywny. Dopuszcza się składowanie określonych

rodzajów odpadów w sposób nieselektywny (mieszanie), jeżeli w wyniku takiego składowania

nie nastąpi zwiększenie negatywnego oddziaływania tych odpadów na środowisko.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia,

rodzaje odpadów, które mogą być składowane w sposób nieselektywny.

1.

Odpady przed umieszczeniem na składowisku odpadów powinny być poddane procesowi przekształcenia

fizycznego, chemicznego lub biologicznego oraz segregacji, w celu ograniczenia zagrożenia

dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska lub też ograniczenia ilości lub objętości

składowanych odpadów.

2.

Obowiązki określone w ust. 1 nie dotyczą odpadów obojętnych oraz odpadów, w stosunku

do których proces przekształcenia fizycznego, chemicznego lub biologicznego nie spowoduje

ograniczenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska ani ograniczenia

ilości lub objętości składowanych odpadów.

1.

Na składowisku odpadów niebezpiecznych nie mogą być składowane odpady inne niż niebezpieczne.

2.

Stałe odpady niebezpieczne, które po procesie przekształcenia nie wchodzą w reakcje

z innymi odpadami, mogą być składowane na wydzielonych częściach składowisk odpadów

innych niż niebezpieczne, z wyjątkiem składowisk odpadów obojętnych, jeżeli odcieki

z tych odpadów spełniają kryteria przewidziane dla dopuszczenia odpadów innych niż

niebezpieczne do składowania na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne.

3.

Na składowanie odpadów niebezpiecznych na wydzielonych częściach innych składowisk

odpadów wytwórca odpadów niebezpiecznych jest obowiązany uzyskać zezwolenie starosty,

właściwego ze względu na miejsce składowania odpadów, wydawane w drodze decyzji, po

uzgodnieniu z wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta, a w obszarze pasa nadbrzeżnego

oraz morskich portów i przystani - również z dyrektorem urzędu morskiego; wymóg uzgodnienia

z prezydentem miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.

4.

Wytwórca odpadów niebezpiecznych dołącza do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym

mowa w ust. 3, oświadczenie zarządzającego składowiskiem odpadów o możliwości składowania

odpadów niebezpiecznych zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 52 oraz jego zgodę

na składowanie tych odpadów.

Na składowiskach odpadów obojętnych mogą być składowane tylko odpady obojętne.

1.

Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany

1)

ustalić ilość odpadów przed ich przyjęciem na składowisko,

2)

sprawdzić zgodność przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu,

3)

zapewnić selektywne składowanie odpadów, mając na uwadze uniknięcie szkodliwych dla

środowiska reakcji pomiędzy składnikami tych odpadów, możliwość dalszego ich wykorzystania

oraz rekultywację i ponowne zagospodarowanie terenu składowiska odpadów,

4)

utrzymywać i eksploatować składowisko odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie

urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie

wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad

ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów,

5)

odmówić przyjęcia odpadów na składowisko odpadów, których skład jest niezgodny z dokumentami

wymaganymi przy obrocie odpadami lub zezwoleniem na składowanie odpadów niebezpiecznych

na wydzielonej części innego składowiska odpadów lub zezwoleniem na prowadzenie działalności

w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, i zawiadomić o tym niezwłocznie

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

6)

zawiadomić organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie składowiska odpadów

oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakończeniu eksploatacji i wykonaniu

prac rekultywacyjnych,

7)

monitorować składowisko odpadów przed rozpoczęciem, w trakcie i po zakończeniu eksploatacji

składowiska oraz corocznie przesyłać uzyskane wyniki wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska w terminie do końca pierwszego kwartału, po zakończeniu roku kalendarzowego,

którego te wyniki dotyczyły,

8)

powiadamiać niezwłocznie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych

zmianach obserwowanych parametrów, wskazujących na możliwość wystąpienia lub powstanie

zagrożeń dla środowiska.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 pkt 8 wojewódzki inspektor ochrony środowiska określi,

w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do ustalenia przyczyn zmian

obserwowanych parametrów oraz możliwych zagrożeń dla środowiska, a następnie po ich

ustaleniu określi, w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia

przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska.

3.

W razie niedopełnienia przez zarządzającego składowiskiem odpadów obowiązków, o których

mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu

użytkowania składowiska odpadów.

4.

Decyzję, o której mowa w ust. 3, może wydać również wojewódzki inspektor sanitarny

w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.

5.

W przypadkach określonych w ust. 3 i 4, na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów,

odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub wojewódzki inspektor sanitarny

może ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia

ich w tym terminie - wstrzyma użytkowanie składowiska odpadów.

6.

W decyzjach, o których mowa w ust. 3-5, ustala się termin wstrzymania użytkowania,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jego zakończenia.

7.

Decyzje, o których mowa w ust. 2, oraz decyzje o wstrzymaniu użytkowania składowiska

odpadów wydawane są z urzędu.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się zależnościami między możliwością występowania zagrożeń dla życia,

zdrowia ludzi lub dla środowiska a lokalizacją i technicznymi parametrami składowiska

odpadów, określi, w drodze rozporządzenia, zakres, czas, sposób oraz warunki prowadzenia

monitoringu składowisk odpadów.

Cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisko odpadów powinna uwzględniać

w szczególności koszty budowy, eksploatacji, zamknięcia, rekultywacji, monitorowania

i nadzorowania składowiska odpadów.

Do kierownika składowiska odpadów stosuje się art. 49.

1.

Magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma

tytuł prawny.

2.

Miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu

przestrzennym.

3.

Odpady przeznaczone do odzysku lub unieszkodliwiania, z wyjątkiem składowania, mogą

być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych

lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów,

nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat.

4.

Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane jedynie w celu zebrania odpowiedniej

ilości tych odpadów do transportu na składowisko odpadów, nie dłużej jednak niż przez

okres 1 roku.

5.

Okresy magazynowania odpadów, o których mowa w ust. 3 i 4, liczone są łącznie dla

wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów.

6.

Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w

1)

pozwoleniu zintegrowanym, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska,

2)

pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1,

3)

decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, o której mowa

w art. 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1,

4)

informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami,

o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2,

5)

zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

o którym mowa w art. 26 ust. 1,

6)

zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów,

o którym mowa w art. 28 ust. 1.

Międzynarodowy obrót odpadami polega na przywozie odpadów z zagranicy na terytorium

państwa polskiego, przewozie odpadów pochodzących z zagranicy przez terytorium państwa

polskiego oraz wywozie odpadów za granicę z terytorium państwa polskiego.

1.

Zakazuje się przywozu z zagranicy odpadów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Dopuszcza się przywóz odpadów niebezpiecznych, określonych w przepisach, o których

mowa w ust. 4, za zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wydanym w drodze

decyzji, jeżeli są spełnione łącznie warunki, o których mowa w ust. 8.

3.

Do wydawania zezwoleń na przywóz z zagranicy odpadów niebezpiecznych stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące zezwoleń na przywóz z zagranicy odpadów innych niż niebezpieczne.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów

niebezpiecznych dopuszczonych do przywozu z zagranicy, okres, przez jaki odpady te

mogą być przywożone, oraz ich ilości, kierując się potrzebami gospodarki narodowej

oraz możliwością odzysku bezpiecznego dla życia, zdrowia ludzi i dla środowiska.

5.

Zakazuje się przywozu z zagranicy odpadów wymieszanych z przedmiotami lub substancjami

niebędącymi odpadami.

6.

Przywóz z zagranicy odpadów innych niż niebezpieczne jest dopuszczalny jedynie za

zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wydanym w drodze decyzji. Kopię

zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Prezesowi Głównego Urzędu

Ceł, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i wójtowi,

burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce odzysku.

7.

Odbiór odpadów przekazywanych do urządzeń odbiorczych w portach morskich, rzecznych

i lotniczych, powstałych w trakcie normalnej eksploatacji statków morskich i żeglugi

śródlądowej oraz statków powietrznych, a także ze sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń

o polskiej przynależności oraz z polskich stacji badawczych w Arktyce i Antarktyce,

nie podlega ograniczeniom, o których mowa w ust. 1, 5 i 6.

8.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 6, może być wydane, jeżeli spełnione zostaną łącznie

następujące warunki

1)

odpady przeznaczone są do odzysku w kraju lub za granicą, z wyjątkiem działań określonych

jako R1 i R10 w załączniku nr 5 do ustawy,

2)

nie ma na terenie kraju możliwych do pozyskania odpadów nadających się do równorzędnego

odzysku lub też występują one w niewystarczającej ilości,

3)

odpady przywiezione z zagranicy lub sposób odzysku w kraju nie spowodują wzrostu zagrożenia

dla środowiska i nie przyczynią się do zwiększenia masy składowanych odpadów.

9.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może uzależnić wydanie zezwolenia od przedstawienia

przez przywożącego odpady z zagranicy ekspertyzy co do spełnienia warunków określonych

w ust. 8 w zależności od rodzaju odpadów oraz przedstawienia decyzji zezwalającej

na użytkowanie obiektu, pozwolenia zintegrowanego, pozwolenia na wprowadzanie gazów

lub pyłów do powietrza, pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub

do ziemi, pozwolenia na wytwarzanie odpadów, zezwolenia na prowadzenie działalności

w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.

10.

Zezwolenie na przywóz odpadów z zagranicy wydaje się na czas oznaczony nie dłuższy

niż 5 lat, na wniosek przywożącego odpady, zawierający

1)

opis przywożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości,

2)

określenie ilości przywożonych odpadów,

3)

wskazanie miejsca odzysku,

4)

opis sposobu gospodarowania przywiezionymi odpadami, w tym opis technologii ich odzysku

wraz z opisem oddziaływania na środowisko,

5)

wskazanie trasy wwozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów dla odpadów

niebezpiecznych,

6)

wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy i adresu zamieszkania lub siedziby wytwórcy

odpadów oraz ich dostawcy,

7)

uzasadnienie potrzeby przywiezienia odpadów z zagranicy.

11.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych

we wniosku, o którym mowa w ust. 10.

12.

Zezwolenie na przywóz odpadów z zagranicy może być wydane przedsiębiorcy lub jednostce

organizacyjnej niebędącej przedsiębiorcą.

13.

W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 2 i 6, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa

1)

przywożącego odpady,

2)

rodzaj przywożonych odpadów,

3)

ilość przywożonych odpadów,

4)

czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,

5)

miejsce odzysku,

6)

sposób gospodarowania przywiezionymi odpadami,

7)

sposób postępowania z odpadami powstającymi w procesie odzysku,

8)

obowiązek informowania przez przywożącego odpady o rzeczywistej ilości przywiezionych

odpadów w określonym czasie,

9)

trasę wwozu odpadów, w szczególności przejście graniczne, którym będą wwożone odpady,

rodzaj transportu i opakowania odpadów dla odpadów niebezpiecznych,

10)

inne wymagania dotyczące przywozu odpadów i odzysku.

14.

Dokument przywozowy dla odpadów innych niż niebezpieczne stanowi załącznik do zezwolenia,

o którym mowa w ust. 6.

15.

W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przywóz odpadów Główny Inspektor

Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył w okresie ostatnich

3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na przywóz odpadów, odmówi wydania nowego

zezwolenia.

16.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 i 6, może być przez Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że

przywożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o

cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi

Głównego Urzędu Ceł, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa

i wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce odzysku.

17.

Odpady sprowadzane z zagranicy, które nie zostały poddane odzyskowi zgodnie z zezwoleniem,

podlegają zwrotowi do ich dostawcy.

18.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia,

listę odpadów, których przywóz z zagranicy nie wymaga zezwolenia, o którym mowa w

ust. 6.

1.

Wywóz za granicę odpadów niebezpiecznych jest dopuszczalny wyłącznie za zezwoleniem

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje

kopię wydanego zezwolenia Prezesowi Głównego Urzędu Ceł i Komendantowi Głównemu Straży

Granicznej.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, jeżeli

1)

sposób gospodarowania odpadami za granicą będzie bezpieczny dla środowiska,

2)

właściwe organy władz państwa przyjmującego odpady niebezpieczne oraz państw, przez

których terytoria odpady te będą przewożone, wyrażą zgodę na ich przyjęcie oraz przewóz.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 mają odpowiednie zastosowanie w przypadku przewozu odpadów niebezpiecznych

przez terytorium państwa polskiego.

4.

Zezwolenie na wywóz odpadów niebezpiecznych za granicę wydaje się na czas oznaczony,

na wniosek wywożącego odpady, zawierający

1)

opis wywożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości, wraz z opisem

sposobu wytworzenia tych odpadów i informacją o wymaganiach dotyczących zasad ostrożnego

obchodzenia się z odpadami,

2)

określenie ilości wywożonych odpadów,

3)

wskazanie trasy wywozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów oraz informacji

o ubezpieczeniu transportu,

4)

wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy i adresu zamieszkania lub siedziby podmiotu

odbierającego odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

5)

opis sposobu gospodarowania odpadami za granicą,

6)

uzasadnienie potrzeby wywozu odpadów.

5.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych

we wniosku, o którym mowa w ust. 4.

6.

W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa

1)

wywożącego odpady,

2)

rodzaj wywożonych odpadów,

3)

ilość wywożonych odpadów,

4)

czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,

5)

imiona i nazwiska lub nazwy i adresy zamieszkania lub siedziby podmiotów odbierających

odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

6)

sposób gospodarowania wywiezionymi odpadami za granicą,

7)

trasę wywozu odpadów, w szczególności przejście graniczne, którym będą wywożone odpady,

rodzaj transportu i opakowania odpadów,

8)

obowiązek informowania przez wywożącego odpady o rzeczywistej ilości wywiezionych

odpadów w określonym czasie,

9)

inne wymagania dotyczące wywozu odpadów.

7.

Dokument wywozowy dla odpadów niebezpiecznych stanowi załącznik do zezwolenia, o którym

mowa w ust. 1.

8.

W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wywóz odpadów niebezpiecznych

Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył

w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na wywóz odpadów, odmówi

wydania nowego zezwolenia.

9.

Zezwolenie na wywóz odpadów niebezpiecznych może być przez Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że

wywożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o cofnięciu

zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi Głównego

Urzędu Ceł, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i

wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania

lub siedzibę posiadacza odpadów.

10.

Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa polskiego wydaje

się na czas oznaczony, na wniosek zawierający

1)

opis przewożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości, wraz z

opisem sposobu wytworzenia tych odpadów i informacją o wymaganiach dotyczących zasad

ostrożnego obchodzenia się z odpadami,

2)

określenie ilości przewożonych odpadów,

3)

wskazanie trasy przewozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów oraz informacji

o ubezpieczeniu transportu,

4)

wskazanie nazwy i adresu podmiotu odbierającego odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów,

5)

opis sposobu gospodarowania odpadami za granicą.

11.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych

we wniosku, o którym mowa w ust. 10.

12.

Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa polskiego może

być wydane przedsiębiorcy lub jednostce organizacyjnej niebędącej przedsiębiorcą.

13.

W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 10, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa

1)

przewożącego odpady,

2)

rodzaj przewożonych odpadów,

3)

ilość przewożonych odpadów,

4)

czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,

5)

imiona i nazwiska lub nazwy i adresy zamieszkania lub siedziby podmiotów odbierających

odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

6)

sposób gospodarowania odpadami za granicą,

7)

trasę przewozu odpadów, w szczególności przejścia graniczne, którymi będą przywożone

i wywożone odpady, rodzaj transportu i opakowania odpadów,

8)

obowiązek informowania przez przewożącego odpady o rzeczywistej ilości przewiezionych

odpadów w określonym czasie,

9)

inne wymagania dotyczące przewozu odpadów.

14.

Dokument przewozowy dla odpadów niebezpiecznych stanowi załącznik do zezwolenia, o

którym mowa w ust. 10.

15.

W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przewóz odpadów niebezpiecznych

Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył

w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na przewóz odpadów, odmówi

wydania nowego zezwolenia.

16.

Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych może być przez Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że

przewożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o

cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi

Głównego Urzędu Ceł i Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

17.

Jeżeli zagospodarowanie wywiezionych z terytorium państwa polskiego odpadów nie może

być dokonane zgodnie z warunkami kontraktu albo też wywóz nastąpił bez zezwolenia,

wywożący odpady jest obowiązany do odebrania tych odpadów.

18.

Minister właściwy do spraw środowiska może, kierując się wymaganiami obowiązującymi

w państwach, do których odpady są wywożone, w drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek

uzyskiwania zezwoleń na wywóz do określonych państw odpadów innych niż niebezpieczne.

19.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia wniosków,

w drodze rozporządzenia, wprowadzi obowiązek składania wniosku o wydanie zezwolenia

na przewóz lub na wywóz odpadów niebezpiecznych za granicę, na formularzu, według

wzoru określonego w rozporządzeniu.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki i ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się koniecznością zapewnienia

sprawdzenia zgodności zgłoszonego rodzaju odpadów z faktyczną zawartością ładunku

przywożonego z zagranicy, wywożonego za granicę lub przewożonego tranzytem, określi,

w drodze rozporządzenia, wykaz przejść granicznych, którymi może być realizowany międzynarodowy

obrót odpadami.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr decyzji wydanych w zakresie międzynarodowego

obrotu odpadami, zawierający następujące dane: imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania

lub siedziby posiadaczy odpadów uczestniczących w międzynarodowym obrocie odpadami.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia tego rejestru,

określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestru, o którym mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw transportu, kierując się potrzebą ujednolicenia

tych dokumentów, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów stosowanych w

międzynarodowym obrocie odpadami.

Kto wbrew przepisom wywozi za granicę odpady niebezpieczne, podlega karze pozbawienia

wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Kto

1)

będąc zobowiązanym do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, pozbywa się ich lub przekazuje

podmiotom, które nie uzyskały wymaganych zezwoleń, lub

2)

wbrew zakazom dotyczącym składowania odpadów lub niezgodnie z wymaganiami określonymi

w zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów składuje odpady, lub

3)

w miejscach na ten cel nieprzeznaczonych magazynuje lub składuje odpady, lub

4)

w celu spełniania kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowiskach odpadów,

rozcieńcza lub sporządza mieszaniny odpadów ze sobą lub innymi substancjami lub przedmiotami,

lub

5)

powodując wzrost zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi lub środowiska, miesza odpady

niebezpieczne różnych rodzajów lub odpady niebezpieczne z odpadami innymi niż niebezpieczne

lub dopuszcza do mieszania tych odpadów, lub

6)

bez wymaganego zezwolenia prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku

lub unieszkodliwiania odpadów,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto

1)

wbrew zakazowi termicznie przekształca odpady poza instalacjami i urządzeniami do

odzysku lub unieszkodliwiania odpadów lub

2)

termicznie przekształca lub dopuszcza do przekształcania odpadów niebezpiecznych w

spalarniach albo w innych instalacjach, które nie spełniają wymagań przewidzianych

dla spalarni odpadów niebezpiecznych, albo w urządzeniach

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto PCB (polichlorowane difenyle, polichlo-rowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,

monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające

jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie)

1)

poddaje odzyskowi lub

2)

spala na statkach, lub

3)

miesza z olejami odpadowymi w czasie zbierania lub magazynowania,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto miesza oleje odpadowe z innymi odpadami niebezpiecznymi w czasie ich zbierania

lub magazynowania, jeżeli poziom zanieczyszczeń w olejach odpadowych przekracza dopuszczalne

wartości,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto, prowadząc działalność gospodarczą, w wyniku której powstają odpady w postaci

baterii lub akumulatorów, zbiera te odpady w sposób nieselektywny lub unieszkodliwia

je łącznie z innymi rodzajami odpadów,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto stosuje nieustabilizowane lub nieprzygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich

stosowania komunalne osady ściekowe lub wbrew obowiązkowi nie przeprowadza badań komunalnych

osadów ściekowych lub gruntów, na których mają być stosowane,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto

1)

wytwarza odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami

niebezpiecznymi lub z naruszeniem jej warunków lub

2)

wytwarza odpady bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach

gospodarowania wytworzonymi odpadami lub prowadzi gospodarkę odpadami niezgodnie ze

złożoną informacją, lub

3)

wytwarza odpady pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 24 ust. 5, albo

rozpoczyna działalność powodującą powstawanie odpadów przed upływem terminu do wniesienia

sprzeciwu, lub

4)

nie posiadając zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów, eksploatuje

składowisko odpadów, lub

5)

bez wymaganej zgody organu zamyka składowisko lub jego wydzieloną część, lub

6)

będąc obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji

lub zbiorczego zestawienia danych, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo

lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym,

podlega karze grzywny.

1.

Kto, zarządzając spalarnią odpadów niebezpiecznych lub instalacją inną niż spalarnia

odpadów niebezpiecznych, przyjmuje odpady niebezpieczne do termicznego przekształcania,

nie sprawdzając zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania

odpadu lub nie pobierając, lub nie przechowując próbek tych odpadów,

podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Kto, zarządzając spalarnią odpadów komunalnych lub spalarnią odpadów innych niż komunalne

lub niebezpieczne albo inną instalacją lub urządzeniem, przyjmuje odpady inne niż

niebezpieczne do termicznego przekształcenia, nie sprawdzając zgodności przyjmowanych

odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadów,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto, zarządzając składowiskiem odpadów, nie dopełnia ciążących na nim obowiązków w

zakresie

1)

ustalenia ilości odpadów przed przyjęciem odpadów na składowisko lub

2)

sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania

odpadu, lub

3)

utrzymywania i eksploatacji składowiska odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie

urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie

wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad

ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów,

lub

4)

odmowy przyjęcia na składowisko odpadów o składzie niezgodnym z dokumentami wymaganymi

przy obrocie odpadami lub zezwoleniem, lub

5)

monitorowania składowiska odpadów w trakcie jego eksploatacji i po jej zakończeniu

lub prowadzi monitorowanie niezgodnie z wymaganiami, lub

6)

przesyłania uzyskanych wyników monitorowania składowiska odpadów wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska, lub

7)

powiadamiania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych zmianach

obserwowanych parametrów wskazujących na możliwość wystąpienia zagrożeń dla środowiska,

lub

8)

przechowywania zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach

gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania

tych odpadów oraz przekazania ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 70-78, następuje na zasadach i w trybie

określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia .

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.