Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów,

z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności

1)

zasady ustalania

a)

warunków ochrony zasobów środowiska,

b)

warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,

c)

kosztów korzystania ze środowiska,

2)

udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie,

3)

udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska,

4)

obowiązki organów administracji,

5)

odpowiedzialność i sankcje.

1.

Przepisów ustawy, z wyjątkiem tytułu I działu IV rozdziału 1 i 2, nie stosuje się

do spraw uregulowanych w przepisach prawa atomowego.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie

1)

obowiązku posiadania pozwolenia,

2)

ponoszenia opłat,

w razie prowadzenia działań ratowniczych.

3.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji

niejawnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462 oraz z 2001 r. Nr 22, poz. 247, Nr 27, poz. 298 i Nr 56, poz. 580).

4.

Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy administracji

właściwe w sprawach tej ochrony określają przepisy odrębne.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

aglomeracji - rozumie się przez to miasto lub kilka miast o wspólnych granicach administracyjnych,

2)

autostradzie - rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy o autostradach

płatnych mają zastosowanie do tej drogi,

3)

eksploatacji instalacji lub urządzenia - rozumie się przez to użytkowanie instalacji

lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności,

4)

emisji - rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności

człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi

a)

substancje,

b)

energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne,

5)

hałasie - rozumie się przez to dźwięki o częstotliwościach od 16 Hz do 16.000 Hz,

6)

instalacji - rozumie się przez to

a)

stacjonarne urządzenie techniczne,

b)

zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których

tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c)

obiekty budowlane niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami,

których eksploatacja może spowodować emisję,

7)

istotnej zmianie instalacji - rozumie się przez to taką zmianę sposobu funkcjonowania

instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować zwiększenie negatywnego oddziaływania

na środowisko,

8)

kompensacji przyrodniczej - rozumie się przez to zespół działań obejmujących w szczególności

roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub

tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej

lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej

na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia

i zachowanie walorów krajobrazowych,

9)

metodyce referencyjnej - rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy metodę

pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności sposób poboru próbek, sposób

interpretacji uzyskanych danych, a także metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji

oraz energii w środowisku,

10)

najlepszej dostępnej technice - rozumie się przez to najbardziej efektywny oraz zaawansowany

poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia danej działalności, wykorzystywany

jako podstawa ustalania granicznych wielkości emisyjnych, mających na celu eliminowanie

emisji lub, jeżeli nie jest to praktycznie możliwe, ograniczanie emisji i wpływu na

środowisko jako całość, z tym że pojęcie

a)

„technika” oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki dana instalacja

jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz likwidowana,

b)

„dostępne techniki” oznacza techniki o takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich

praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z uwzględnieniem warunków ekonomicznych

i technicznych oraz rachunku kosztów inwestycyjnych i korzyści dla środowiska, a które

to techniki prowadzący daną działalność może uzyskać,

c)

„najlepsza technika” oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego

ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości,

11)

oddziaływaniu na środowisko - rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie

ludzi,

12)

odpadach - rozumie się przez to odpady w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628),

13)

ochronie środowiska - rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające

zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności

na

a)

racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie

z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b)

przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,

c)

przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego,

14)

organie administracji - rozumie się przez to

a)

ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub

we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu

terytorialnego,

b)

inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania

zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony,

15)

organie ochrony środowiska - rozumie się przez to organy administracji powołane do

wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości

określonej w tytule VII w dziale I,

16)

organizacji ekologicznej - rozumie się przez to organizacje społeczne, których statutowym

celem jest ochrona środowiska,

17)

PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,

monometylodichlorodifenylometan, monometylofibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające

jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie,

18)

polach elektromagnetycznych - rozumie się przez to pole elektryczne, magnetyczne oraz

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz,

19)

podaniu do publicznej wiadomości - rozumie się przez to ogłoszenie informacji, w sposób

zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie

w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego

organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na

przedmiot ogłoszenia - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty

w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia,

20)

podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to

a)

przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509) oraz osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych,

chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego,

oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej

specjalistycznej praktyki,

b)

jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy - Prawo działalności

gospodarczej ,

c)

osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a), korzystającą ze środowiska

w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia,

21)

pomiarze - rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy,

22)

porze dnia oraz porze nocy - rozumie się przez to przedział czasu odpowiednio od godz.

6 do godz. 22 (pora dnia) i od godz. 22 do godz. 6 (pora nocy),

23)

poważnej awarii - rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub

eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu,

w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego

powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego

zagrożenia z opóźnieniem,

24)

poważnej awarii przemysłowej - rozumie się przez to poważną awarię w zakładzie,

25)

powierzchni ziemi - rozumie się przez to naturalne ukształtowanie terenu, glebę oraz

znajdującą się pod nią ziemię do głębokości oddziaływania człowieka, z tym że pojęcie

„gleba” oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych, materii organicznej,

wody, powietrza i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i podglebie,

26)

powietrzu - rozumie się przez to powietrze znajdujące się w troposferze, z wyłączeniem

wnętrz budynków i miejsc pracy,

27)

poziomie hałasu - rozumie się przez to równoważny poziom dźwięku A wyrażony w decybelach

(dB),

28)

poziomie substancji w powietrzu - rozumie się przez to stężenie substancji w powietrzu

w odniesieniu do ustalonego czasu lub opad takiej substancji w odniesieniu do ustalonego

czasu i powierzchni,

29)

pozwoleniu, bez podania jego rodzaju - rozumie się przez to pozwolenie na wprowadzanie

do środowiska substancji lub energii, o którym mowa w art. 181 ust. 1,

30)

produkcie - rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię, instalację,

urządzenie oraz inny przedmiot lub jego część,

31)

prowadzącym instalację lub zakład - rozumie się przez to właściciela instalacji lub

zakładu albo podmiot, który włada instalacją lub zakładem na podstawie innego tytułu

prawnego,

32)

równowadze przyrodniczej - rozumie się przez to stan, w którym na określonym obszarze

istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej

i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej,

33)

standardach emisyjnych - rozumie się przez to dopuszczalne wielkości emisji,

34)

standardzie jakości środowiska - rozumie się przez to wymagania, które muszą być spełnione

w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze,

35)

staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu,

36)

substancji - rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz ich związki, mieszaniny

lub roztwory występujące w środowisku lub powstałe w wyniku działalności człowieka,

37)

substancji niebezpiecznej - rozumie się przez to jedną lub więcej substancji albo

mieszaniny substancji, które ze względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne

lub promieniotwórcze mogą, w razie nieprawidłowego obchodzenia się z nimi, spowodować

zagrożenie życia lub zdrowia ludzi lub środowiska; substancją niebezpieczną może być

surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a także substancja powstała w wyniku awarii,

38)

ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi

a)

wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze,

b)

ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego

wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu,

c)

wody opadowe lub roztopowe, ujęte w systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni

zanieczyszczonych, w tym z centrów miast, terenów przemysłowych i składowych, baz

transportowych oraz dróg i parkingów o trwałej nawierzchni,

d)

wody odciekowe ze składowisk odpadów, wykorzystane solanki, wody lecznicze i termalne,

e)

wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wprowadzanych do

górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wprowadzanej do górotworu

są tożsame z rodzajami i ilością zawartymi w pobranej wodzie,

f)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów gospodarki rybackiej, jeżeli występują

w nich nowe substancje lub zwiększone zostaną ilości substancji w stosunku do zawartych

w pobranej wodzie,

39)

środowisku - rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych

w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody,

powietrze, zwierzęta i rośliny, krajobraz oraz klimat,

40)

terenie zamkniętym - rozumie się przez to teren, a w szczególnych przypadkach obiekt

budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony

w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i Nr 120, poz. 1268), niezbędny do celów obronności lub bezpieczeństwa państwa, będący w dyspozycji jednostek

organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych, ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych lub Szefowi Urzędu Ochrony

Państwa,

41)

tytule prawnym - rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały

zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy,

42)

urządzeniu - rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki

transportu,

43)

wielkości emisji - rozumie się przez to rodzaj i ilość wprowadzanych substancji lub

energii w określonym czasie oraz stężenia lub poziomy substancji lub energii, w szczególności

w gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach oraz wytwarzanych odpadach,

44)

władającym powierzchnią ziemi - rozumie się przez to właściciela nieruchomości, a

jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne

i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako

władający,

45)

właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej - rozumie się przez to

a)

komendanta powiatowego - w sprawach dotyczących zakładów o zwiększonym ryzyku,

b)

komendanta wojewódzkiego - w sprawach dotyczących zakładów o dużym ryzyku,

46)

wprowadzaniu ścieków do ziemi - rozumie się przez to także wprowadzanie ścieków do

gleby.

47)

wykorzystywaniu substancji - rozumie się przez to także ich gromadzenie,

48)

zakładzie - rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego

prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami,

49)

zanieczyszczeniu - rozumie się przez to emisję, która jest szkodliwa dla zdrowia ludzi

lub stanu środowiska, powoduje szkodę w dobrach materialnych, pogarsza walory estetyczne

środowiska lub koliduje z innymi, uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska,

50)

zrównoważonym rozwoju - rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w

którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych,

z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych,

w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych

społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

1.

Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje

korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych

oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie

1)

wprowadzania do środowiska substancji lub energii,

2)

innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód w rozumieniu

ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 47, poz. 299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 89, poz. 991, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 43).

2.

Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania powszechnego może być,

w drodze ustawy, obwarowane obowiązkiem uzyskania pozwolenia, ustalającego w szczególności

zakres i warunki tego korzystania, wydanego przez właściwy organ ochrony środowiska.

3.

Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające poza ramy korzystania

powszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz

zwykłe korzystanie z wody w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne .

Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem

ochrony pozostałych elementów.

1.

Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany

do zapobiegania temu oddziaływaniu.

2.

Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze

w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe

środki zapobiegawcze.

1.

Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczyszczenia.

2.

Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu.

Polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności przemysłu, energetyki,

transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, gospodarki przestrzennej,

leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania terenu powinny uwzględniać

zasady ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju.

Każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych

ustawą.

Każdy w przypadkach określonych w ustawie ma prawo do uczestniczenia w postępowaniu

w sprawie wydania decyzji z zakresu ochrony środowiska lub przyjęcia projektu polityki,

strategii, planu lub programu rozwoju i restrukturyzacji oraz projektu studium i planu

zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna.

1.

Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy ochrony środowiska są obowiązane,

z zastrzeżeniem ust. 2, do stosowania metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie

zostały określone na podstawie ustaw.

2.

Jeżeli na podstawie ustaw wprowadzono obowiązek korzystania z metodyki referencyjnej,

dopuszczalne jest stosowanie innej metodyki pod warunkiem udowodnienia pełnej równoważności

uzyskiwanych wyników.

Polityka ekologiczna państwa ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do realizacji

ochrony środowiska.

1.

Polityka ekologiczna państwa, na podstawie aktualnego stanu środowiska, określa w

szczególności

1)

cele ekologiczne,

2)

priorytety ekologiczne,

3)

rodzaj i harmonogram działań proekologicznych,

4)

środki niezbędne do osiągnięcia celów, w tym mechanizmy prawno-ekonomiczne i środki

finansowe.

2.

Politykę ekologiczną państwa przyjmuje się na 4 lata, z tym że przewidziane w niej

działania w perspektywie obejmują kolejne 4 lata.

1.

Politykę ekologiczną państwa uchwala Sejm na wniosek Rady Ministrów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii marszałków województw,

opracowuje projekt polityki ekologicznej państwa.

Rada Ministrów przedkłada Sejmowi co 4 lata raport z realizacji polityki ekologicznej

państwa.

1.

Zarząd województwa, powiatu i gminy, w celu realizacji polityki ekologicznej państwa,

sporządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony środowiska,

uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 14.

2.

Projekty programów ochrony środowiska są opiniowane odpowiednio przez zarząd jednostki

wyższego szczebla lub ministra właściwego do spraw środowiska.

3.

W miastach, w których funkcje organów powiatu sprawują organy gminy, program ochrony

środowiska obejmuje działania powiatu i gminy.

1.

Programy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uchwala odpowiednio sejmik województwa,

rada powiatu albo rada gminy.

2.

Z wykonania programów zarząd województwa, powiatu i gminy sporządza co 2 lata raporty,

które przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu lub radzie

gminy.

1.

Organy administracji są obowiązane udostępniać każdemu informacje o środowisku i jego

ochronie, znajdujące się w ich posiadaniu.

2.

Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają

1)

projekty polityk, strategii, planów lub programów, o których mowa w art. 40 ust. 1,

przed skierowaniem ich do postępowania z udziałem społeczeństwa oraz uzyskania opinii

organu, o którym mowa w art. 45 i 381,

2)

polityki, strategie, plany lub programy, o których mowa w art. 40 ust. 1,

3)

prognozy oddziaływania na środowisko,

4)

wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 46 ust. 4,

5)

postanowienia, o których mowa w art. 51 ust. 2,

6)

wnioski o udzielenie wskazań lokalizacyjnych oraz wskazania lokalizacyjne, o których

mowa w art. 46 ust. 5,

7)

raporty o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

8)

analizy porealizacyjne,

9)

dokumenty, o których mowa w art. 66 ust. 1,

10)

opracowania ekofizjograficzne,

11)

wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 106, a także decyzje,

o których mowa w art. 108 ust. 1,

12)

zgłoszenia, o których mowa w art. 152 ust. 1,

13)

wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1,

14)

przeglądy ekologiczne,

15)

rejestry substancji niebezpiecznych, o których mowa w art. 267 ust. 1,

16)

raporty o bezpieczeństwie oraz decyzje, o których mowa w art. 259 ust. 1,

17)

projekty zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych przed ich skierowaniem do postępowania

z udziałem społeczeństwa i zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze po ich przyjęciu,

18)

wykazy, o których mowa w art. 286 ust. 1,

19)

decyzje o wymiarze, odroczeniu terminu płatności, zmniejszeniu i umorzeniu opłat za

korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar pieniężnych,

20)

decyzje określające wymiar kary biegnącej,

21)

wnioski o ustalenie programu dostosowawczego, o którym mowa w art. 426 ust. 1,

22)

dokumentacje mierniczo-geologiczne zlikwidowanych zakładów górniczych,

23)

wyniki prac badawczych i studialnych z zakresu ochrony środowiska,

24)

z zakresu ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. Nr 114, poz. 492, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 89, poz. 415, z 1995 r. Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 349 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 21)

a)

wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów,

b)

wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na zamierzone uwolnienie organizmów genetycznie

zmodyfikowanych do środowiska w celach eksperymentalnych lub wprowadzenie do obrotu

produktu zawierającego organizmy genetycznie zmodyfikowane lub składającego się z

takich organizmów albo ich części,

c)

decyzje o wymiarze administracyjnych kar pieniężnych za

-

zniszczenie terenów zieleni, drzew lub krzewów spowodowane niewłaściwym wykonywaniem

robót ziemnych, wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych lub

zastosowaniem środków chemicznych w sposób szkodliwy dla roślinności,

-

usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia,

-

niszczenie spowodowane niewłaściwą pielęgnacją terenów zieleni, zadrzewień, drzew

lub krzewów,

25)

z zakresu ustawy o odpadach

a)

wnioski o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi

oraz decyzja zatwierdzająca ten program, a także informacje o wytwarzanych odpadach

oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami,

b)

wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie

zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

c)

dokumenty sporządzane na potrzeby ewidencji odpadów,

26)

z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 60, poz. 369 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 272) - wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej

na zbieraniu, transporcie, odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów komunalnych,

27)

z zakresu ustawy - Prawo wodne - wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenie wodnoprawne

na pobór wód,

28)

z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. Nr 77, poz. 335, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, Nr 133, poz. 885 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 452) - rejestry poważnych awarii.

3.

Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają także inne informacje w postaci dokumentów,

danych gromadzonych w szczególności w formie pisemnej, wizualnej, fonicznej lub baz

danych na innych nośnikach, dotyczące

1)

stanu elementów przyrodniczych i ich wzajemnego oddziaływania,

2)

emisji oraz działań i środków wpływających lub mogących wpływać negatywnie na środowisko,

3)

wpływu stanu środowiska na zdrowie i warunki życia ludzi oraz na dobra kultury,

4)

działań oraz środków w szczególności administracyjnych i ekonomicznych, mających na

celu ochronę środowiska,

5)

planów, programów oraz analiz finansowych, związanych z podejmowaniem rozstrzygnięć

istotnych dla ochrony środowiska.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, udostępnia się na pisemny wniosek, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Informację niewymagającą wyszukiwania, która może być przekazana w formie ustnej,

udostępnia się bez pisemnego wniosku.

6.

Organy administracji właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 2, są obowiązane do

prowadzenia publicznie dostępnych wykazów danych o tych dokumentach oraz mogą zamieszczać

w tych wykazach dane o dokumentach, o których mowa w ust. 3.

7.

Publicznie dostępne wykazy danych o dokumentach, o których mowa w ust. 2 pkt 7 i 8,

prowadzą także organy administracji właściwe do prowadzenia postępowania, w ramach

którego lub w wyniku którego sporządzane są te dokumenty.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór publicznie

dostępnego wykazu, o którym mowa w ust. 6, mając na uwadze zapewnienie przejrzystości

wykazu i łatwości wyszukiwania zawartych w nim informacji.

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, zostaną ustalone

1)

zawartość wykazu, zawierającego w szczególności nazwy zamieszczonych w nim dokumentów,

miejsca i daty ich wydania, miejsca przechowywania, oraz zastrzeżenia dotyczące udostępniania

informacji,

2)

forma i układ wykazu.

1.

Organ administracji nie udostępnia informacji, o których mowa w art. 19, jeżeli ich

udostępnienie mogłoby naruszyć przepisy o ochronie danych jednostkowych uzyskiwanych

w badaniach statystycznych statystyki publicznej, o których mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 769 oraz z 1998 r. Nr 99, poz. 632 i Nr 106, poz. 668), oraz nie udostępnia informacji dotyczących

1)

spraw objętych toczącym się postępowaniem sądowym, dyscyplinarnym lub karnym, jeżeli

ujawnienie informacji mogłoby zakłócić przebieg postępowania,

2)

spraw będących przedmiotem praw autorskich oraz patentowych, jeżeli udostępnienie

mogłoby naruszyć te prawa,

3)

dokumentów lub danych dostarczonych przez osoby trzecie, jeżeli nie miały one obowiązku

ich dostarczenia i złożyły zastrzeżenie o ich nieudostępnianiu,

4)

dokumentów lub danych, których ujawnienie mogłoby spowodować zagrożenie środowiska.

2.

Organ administracji może

1)

odmówić udostępnienia informacji, jeżeli

a)

wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych będących w trakcie opracowywania

lub przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się,

b)

wniosek o udostępnienie informacji jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania

lub sformułowany w sposób zbyt ogólny,

2)

na uzasadniony wniosek przekazującego informacje, o których mowa w art. 19 ust. 2

i 3, wyłączyć z udostępniania dane o wartości handlowej, w tym zwłaszcza dane technologiczne,

o ile ich ujawnienie mogłoby pogorszyć jego konkurencyjną pozycję.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli informacja dotyczy

1)

ilości i rodzajów pyłów lub gazów wprowadzanych do powietrza oraz miejsca ich wprowadzania,

2)

stanu, składu i ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi oraz miejsca ich

wprowadzania,

3)

rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów oraz miejsca ich wytwarzania,

4)

poziomu emitowanego hałasu,

5)

poziomu emitowanych pól elektromagnetycznych.

4.

Odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji.

1.

Organ administracji jest obowiązany udostępnić informację bez zbędnej zwłoki, nie

później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na

stopień skomplikowania sprawy; w tym przypadku przepisy art. 36 Kodeksu postępowania

administracyjnego stosuje się odpowiednio.

3.

Dokumenty, o których dane zamieszczane są w publicznie dostępnych wykazach, udostępnia

się w dniu złożenia wniosku o udostępnienie informacji.

4.

W przypadku odmowy udostępnienia informacji ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli jest możliwe oddzielenie części informacji podlegającej wyłączeniu z udostępniania

z przyczyn, o których mowa w art. 20 i 21, organ administracji udostępnia pozostałą

część informacji.

Organ administracji, udostępniając informacje przekazane przez osoby trzecie, wskazuje

źródło ich pochodzenia.

1.

Wyszukiwanie i przeglądanie w siedzibie organu administracji dokumentów wyszczególnionych

w publicznie dostępnym wykazie jest bezpłatne.

2.

Za wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów lub danych oraz ich przesyłanie

organ administracji pobiera opłatę w wysokości odzwierciedlającej związane z tym uzasadnione

koszty.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat za udostępnianie

informacji o środowisku i jego ochronie oraz sposób uiszczania opłat, biorąc pod uwagę,

iż opłaty te nie powinny stanowić przeszkody w dostępie do informacji.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

wysokość opłat za wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów lub danych

oraz ich przesyłanie,

2)

współczynniki różnicujące wysokość opłat,

3)

terminy i sposób uiszczania opłat.

1.

Źródłem informacji o środowisku jest w szczególności państwowy monitoring środowiska.

2.

Państwowy monitoring środowiska stanowi system pomiarów, ocen i prognoz stanu środowiska

oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania informacji o środowisku.

3.

Państwowy monitoring środowiska wspomaga działania na rzecz ochrony środowiska poprzez

systematyczne informowanie organów administracji i społeczeństwa o

1)

jakości elementów przyrodniczych, dotrzymywaniu standardów jakości środowiska określonych

przepisami oraz obszarach występowania przekroczeń tych standardów,

2)

występujących zmianach jakości elementów przyrodniczych i przyczynach tych zmian,

w tym powiązaniach przyczynowo-skutkowych występujących pomiędzy emisjami i stanem

elementów przyrodniczych.

1.

Państwowy monitoring środowiska obejmuje, uzyskiwane na podstawie badań monitoringowych,

informacje w zakresie

1)

jakości powietrza,

2)

jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz morskich wód wewnętrznych

i wód morza terytorialnego,

3)

jakości gleby i ziemi,

4)

hałasu,

5)

promieniowania jonizującego i pól elektromagnetycznych,

6)

stanu zasobów środowiska, w tym lasów,

7)

rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadzanych do powietrza, wód, gleby i

ziemi,

8)

wytwarzania i gospodarowania odpadami.

2.

Badania monitoringowe przeprowadza się w sposób cykliczny, stosując ujednolicone metody

zbierania, gromadzenia i przetwarzania danych.

1.

Państwowy monitoring środowiska zbiera dane na podstawie

1)

pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na podstawie ustawy do

wykonywania badań monitoringowych,

2)

danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w programach

badań statystycznych statystyki publicznej,

3)

informacji udostępnionych przez inne organy administracji,

4)

pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji, do których

prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy decyzji,

5)

innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyskanych odpłatnie lub nieodpłatnie od

podmiotów niebędących organami administracji.

2.

Zasady funkcjonowania państwowego monitoringu środowiska oraz zadania organów Inspekcji

Ochrony Środowiska w zakresie jego koordynacji określają przepisy ustawy o Inspekcji

Ochrony Środowiska.

Podmioty korzystające ze środowiska, obowiązane z mocy prawa oraz na mocy decyzji

do pomiaru poziomu substancji lub energii w środowisku oraz wielkości emisji, gromadzą

i przetwarzają dane z zachowaniem zasad określonych w ustawie i nieodpłatnie udostępniają

informacje na potrzeby państwowego monitoringu środowiska.

1.

Organy administracji obowiązane do wykonywania badań monitoringowych mają obowiązek

wzajemnego, nieodpłatnego udostępniania informacji o środowisku.

2.

Inne organy administracji, dysponujące informacjami, które mogą być wykorzystane na

potrzeby państwowego monitoringu środowiska, są obowiązane do ich nieodpłatnego udostępniania

organom, o których mowa w ust. 1.

1.

Informacje dotyczące

1)

klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1,

2)

wyników pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1,

3)

obszarów, na których obowiązują ograniczenia wynikające z przepisów wydanych na podstawie

art. 92 ust. 1,

4)

wyników badań, o których mowa w art. 109 ust. 2,

5)

terenów, o których mowa w art. 110,

6)

wyników pomiarów, o których mowa w art. 118 ust. 1,

7)

terenów, o których mowa w art. 118 ust. 6 i art. 119 ust. 1,

8)

wyników pomiarów, o których mowa w art. 123 ust. 2,

9)

terenów, o których mowa w art. 124,

10)

wyników pomiarów, o których mowa w art. 62a ustawy - Prawo wodne,

są umieszczane w szczególności w elektronicznych bazach danych, dostępnych za pośrednictwem

publicznych sieci telekomunikacyjnych.

2.

Dostępne bazy danych prowadzą

1)

wojewoda - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 8-10, oraz, z

zastrzeżeniem pkt 2, w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7,

2)

starosta - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, oraz, gdy dotyczy

to terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, w zakresie informacji,

o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób udostępniania

informacji, o których mowa w ust. 1.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

minimalny zakres udostępnianych informacji,

2)

forma udostępniania informacji.

Każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa.

1.

Przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy

do ich wydania, wszczynając postępowanie

1)

podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym

wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków

w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wskazując jednocześnie

miejsce ich składania,

2)

może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa,

3)

rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.

2.

Organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację

o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału

społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej wiadomości

powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu

właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę.

1.

Organizacje ekologiczne, które, powołując się na miejsce swego działania, zgłoszą

chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą

w nim na prawach strony; przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego

nie stosuje się.

2.

Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej

służy zażalenie.

1.

Organ administracji właściwy do opracowania dokumentów, o których mowa w art. 40 i

265, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa poprzedzającego ich przyjęcie; przepisy

art. 32 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Do dokumentów, o których mowa w ust. 1, załącza się informacje o zgłoszonych uwagach,

wnioskach oraz sposobie ich wykorzystania.

Do prowadzenia postępowań wymagających udziału społeczeństwa przepisy art. 20 stosuje

się odpowiednio.

Do uwag i wniosków zgłaszanych w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących skarg i wniosków nie stosuje się.

Do przedsięwzięcia realizowanego na terenach zamkniętych nie stosuje się przepisów

art. 31-36.

1.

Organizacje ekologiczne, jednostki pomocnicze samorządu gminnego, samorząd pracowniczy,

jednostki ochotniczych straży pożarnych oraz związki zawodowe mogą współdziałać w

dziedzinie ochrony środowiska z organami administracji.

2.

Związki zawodowe i samorządy pracownicze mogą powoływać zakładowe komisje ochrony

środowiska oraz społecznych inspektorów ochrony środowiska w celu organizowania i

przeprowadzania społecznej kontroli ochrony środowiska na terenie zakładu pracy.

3.

Organy administracji mogą udzielać pomocy organizacjom ekologicznym w ich działalności

w dziedzinie ochrony środowiska.

Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów administracji o zastosowanie

środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub

usługi, jeśli reklama ta lub inny rodzaj promocji sprzeczne są z art. 80.

1.

Przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie

z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagają

1)

projekt koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju, projekty planów

zagospodarowania przestrzennego oraz projekty strategii rozwoju regionalnego,

2)

projekty polityk, strategii, planów lub programów w dziedzinie przemysłu, energetyki,

transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, leśnictwa, rolnictwa,

rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania terenu, których opracowywanie przez centralne

lub wojewódzkie organy administracji przewidziane jest w ustawach.

2.

Przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie

z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagane jest też w przypadku

wprowadzania zmian do przyjętych dokumentów, o których mowa w ust. 1.

3.

Organ administracji opracowujący projekty dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt

2, lub wprowadzający zmiany do tych dokumentów może, w porozumieniu z organem ochrony

środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 45, odstąpić od przeprowadzenia określonego

w niniejszym rozdziale postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, gdy

uzna, biorąc pod uwagę w szczególności charakter działań przewidzianych w tych dokumentach

oraz rodzaj i skalę oddziaływania na środowisko, a także cechy obszaru objętego tym

oddziaływaniem, iż realizacja tych dokumentów nie spowoduje znaczącego oddziaływania

na środowisko.

1.

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego

już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, sporządza prognozę oddziaływania na

środowisko.

2.

Prognoza oddziaływania na środowisko, o której mowa w ust. 1, powinna

1)

zawierać informacje o zawartości, głównych celach projektowanego dokumentu oraz jego

powiązaniach z innymi dokumentami,

2)

określać, analizować i oceniać istniejący stan środowiska oraz potencjalne zmiany

tego stanu w przypadku braku realizacji projektowanego dokumentu,

3)

określać, analizować i oceniać stan środowiska na obszarach objętych przewidywanym

znaczącym oddziaływaniem,

4)

określać, analizować i oceniać istniejące problemy ochrony środowiska istotne z punktu

widzenia projektowanego dokumentu, w szczególności dotyczące obszarów chronionych,

5)

określać, analizować i oceniać cele ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym

albo krajowym, istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, oraz sposoby, w

jakich te cele i inne problemy środowiska zostały uwzględnione podczas opracowywania

dokumentu,

6)

określać, analizować i oceniać przewidywane znaczące oddziaływania na środowisko,

7)

przedstawiać rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację

przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem realizacji

projektowanego dokumentu,

8)

przedstawiać rozwiązania alternatywne do rozwiązań zawartych w projektowanym dokumencie

wraz z uzasadnieniem ich wyboru oraz opis metod dokonania oceny prowadzącej do tego

wyboru, w tym także wskazania napotkanych trudności wynikających z niedostatków techniki

lub luk we współczesnej wiedzy,

9)

zawierać informacje o metodach zastosowanych przy sporządzaniu prognozy,

10)

zawierać informacje o przewidywanych metodach analizy realizacji projektowanego dokumentu,

11)

zawierać informacje o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

12)

zawierać streszczenie sporządzone w języku niespecjalistycznym.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,

kierując się wymaganiami, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko

dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, należy uwzględnić

1)

formę sporządzenia prognozy,

2)

zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w prognozie,

3)

zakres terytorialny prognozy,

4)

rodzaje dokumentów, z których informacje powinny być uwzględnione w prognozie.

1.

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego

już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, uzgadnia z organem ochrony środowiska

oraz organem, o którym mowa w art. 45, zakres i stopień szczegółowości informacji

wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko.

2.

Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do sporządzania prognoz oddziaływania

na środowisko projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

1.

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego

już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, poddaje go, wraz z prognozą oddziaływania

na środowisko, opiniowaniu przez organ ochrony środowiska oraz organ, o którym mowa

w art. 45.

2.

Organ administracji, z zastrzeżeniem ust. 3, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa

w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko projektów, o których mowa

w art. 40 ust. 1.

3.

Zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz opiniowania projektów miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego określają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42 i Nr 14, poz. 124).

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego

już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, bierze pod uwagę ustalenia zawarte

w prognozie oddziaływania na środowisko, opinię organu ochrony środowiska oraz organu,

o którym mowa w art. 45, a także rozpatruje uwagi i wnioski zgłoszone w związku z

udziałem społeczeństwa.

Jeżeli postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza centralny

organ administracji rządowej, organem administracji właściwym do uzgadniania zakresu

i szczegółowości wymaganych informacji w prognozie oddziaływania na środowisko oraz

opiniowania projektów, o których mowa w art. 40, jest Główny Inspektor Sanitarny.

1.

Wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać

na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust. 7, przeprowadzenia postępowania w sprawie

oceny oddziaływania na środowisko.

2.

Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o przedsięwzięciu, rozumie się przez

to inwestycję budowlaną lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu

lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą

decyzji, o której mowa w ust. 4.

3.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania

zmierzającego do wydania decyzji, o których mowa w ust. 4.

4.

Decyzją, o której mowa w ust. 1, jest

1)

decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawana na podstawie przepisów

ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym,

2)

decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego oraz decyzja o pozwoleniu

na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wydawana na podstawie

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42),

3)

koncesja na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze

złóż, na bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze,

w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych, wydawana na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268),

4)

pozwolenie wodnoprawne w zakresie

a)

wykonywania urządzeń wodnych,

b)

poboru wód podziemnych,

c)

rolniczego wykorzystania ścieków,

wydawane na podstawie przepisów ustawy - Prawo wodne ,

5)

decyzja ustalająca warunki prowadzenia robót polegających na regulacji wód oraz budowie

wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych oraz

innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne na terenach o szczególnych wartościach

przyrodniczych, zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności

o szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach krajobrazowych

i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych

oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organizmów

wodnych, wydawana na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody,

6)

decyzja zatwierdzająca projekt scalania lub wymiany gruntów, wydawana na podstawie

ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów

(Dz. U. z 1989 r. Nr 58, poz. 349, z 1994 r. Nr 127, poz. 627, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 2000 r. Nr 12, poz. 136),

7)

decyzja o zmianie lasu na użytek rolny, wydawana na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268),

8)

decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady, wydawana na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych

(Dz. U. Nr 127, poz. 627, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550, Nr 86, poz. 958 i Nr 109, poz. 1157), gdy decyzja ta dotyczy odcinków, które we wskazaniach lokalizacyjnych zostały wskazane

jako newralgiczne z uwagi na uwarunkowania ochrony środowiska lub możliwość wystąpienia

konfliktów społecznych.

5.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się także przed

udzieleniem wskazań lokalizacyjnych autostrady.

6.

Przepisy dotyczące decyzji, o których mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio do wskazań

lokalizacyjnych udzielanych na mocy przepisów ustawy o autostradach płatnych. Przepisy

dotyczące organów właściwych do wydania tych decyzji stosuje się do organu właściwego

do udzielania wskazań lokalizacyjnych.

7.

Postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie przeprowadza się, jeżeli

1)

wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2, dotyczącej tego samego przedsięwzięcia,

zostało poprzedzone wydaniem decyzji wymienionej w ust. 4 pkt 4 lub 5,

2)

wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 4, dotyczącej tego samego przedsięwzięcia,

zostało poprzedzone wydaniem decyzji wymienionej w ust. 4 pkt 5

i postępowanie to zostało przeprowadzone przed wydaniem tej decyzji.

8.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, do postępowania w sprawie oceny oddziaływania

na środowisko poprzedzającego wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 4 lub 5,

stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 6 i art. 52 ust. 4 i 5.

9.

Decyzje, o których mowa w ust. 4, wymagają uzasadnienia.

10.

Uzasadnienie decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego , powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków

zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności

wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 56.

W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje

oraz ocenia

1)

bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na

a)

środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b)

dobra materialne,

c)

dobra kultury,

d)

wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a)-c),

e)

dostępność do złóż kopalin,

2)

możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko,

3)

wymagany zakres monitoringu.

1.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ administracji

właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4.

2.

Decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4, wydaje się, z zastrzeżeniem ust. 4, po uzgodnieniu

1)

z organem ochrony środowiska, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w art. 46 ust.

4 pkt 1, 2 i 4-7,

2)

z organem określonym w art. 57, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w art. 46 ust.

4 pkt 1 i 2.

3.

Organ występujący o uzgodnienie przedkłada

1)

wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganą na podstawie przepisów odrębnych dokumentacją,

2)

raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane

określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane.

4.

W sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, do przeprowadzenia uzgodnienia

z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 57, jest obowiązany

wnioskodawca, który przedkłada

1)

projekt budowlany,

2)

raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane

określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane.

Uzgodnienie następuje w drodze decyzji.

1.

Wnioskodawca przed wystąpieniem o wydanie decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4,

oraz wskazań lokalizacyjnych, o których mowa w art. 46 ust. 5, może zwrócić się z

zapytaniem do organu właściwego do wydania decyzji o określenie zakresu raportu o

oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć, o których mowa w art.

51 ust. 1 pkt 1.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust.

4 pkt 2, dla tego samego przedsięwzięcia było poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu.

3.

Do zapytania, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć informacje o planowanym przedsięwzięciu,

zawierające w szczególności dane o

1)

rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

2)

powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym

sposobie ich wykorzystywania i pokryciu szatą roślinną,

3)

rodzaju technologii,

4)

ewentualnych wariantach przedsięwzięcia,

5)

przewidywanej ilości wykorzystywanej wody i innych wykorzystywanych surowców, materiałów,

paliw oraz energii,

6)

rozwiązaniach chroniących środowisko,

7)

rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii

przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko.

4.

Organ, określając zakres raportu, uwzględnia wymagania, o których mowa w art. 52 ust.

1, 2 i 6, w stopniu uzasadnionym rodzajem i usytuowaniem przedsięwzięcia oraz skalą

jego oddziaływania na środowisko.

5.

Postanowienie ustalające zakres raportu wydaje się po zasięgnięciu opinii wojewody,

a w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 5 - ministra właściwego do spraw środowiska

oraz Głównego Inspektora Sanitarnego.

1.

Jeżeli wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

wnioskodawca dołącza go, z zastrzeżeniem ust. 3, do wniosku o wydanie decyzji, o której

mowa w art. 46 ust. 4.

2.

W postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 do wniosku

o wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1-7, załącza się informacje

zawierające dane określone w art. 49 ust. 3.

3.

W postępowaniu o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt scalania lub wymiany gruntów

rolnych i leśnych raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządza organ

prowadzący postępowanie.

1.

Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają

1)

planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko,

2)

planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek

jest ustalony na podstawie ust. 2.

2.

Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust.

1 pkt 2, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji, o której

mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1-7, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe kryteria

określone w ust. 8 pkt 2 i ocenia potrzebę sporządzenia raportu dla przedsięwzięć

określonych w ust. 8 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 7.

3.

Organ właściwy do wydania decyzji stwierdza obowiązek sporządzenia raportu i określa

jego zakres po zasięgnięciu opinii

1)

organu ochrony środowiska, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4

pkt 1, 2 i 4-7,

2)

organu określonego w art. 57, gdy dotyczy to decyzji, o której mowa w art. 46 ust.

4 pkt 1 i 2.

4.

Organ zasięgający opinii przedkłada wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganą na podstawie

przepisów odrębnych dokumentacją oraz informacje zawierające dane określone w art.

49 ust. 3.

5.

Na postanowienie w sprawie obowiązku sporządzenia i zakresu raportu przysługuje zażalenie.

6.

Jeżeli w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko, raport powinien być sporządzony także w postępowaniu o wydanie pozwolenia

na budowę, dotyczącym tego samego przedsięwzięcia; gdy wydanie decyzji, o której mowa

w art. 46 ust. 4 pkt 2, było poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu, przepisów ust. 2 i art. 50 ust. 2 nie stosuje się.

7.

Obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stwierdza

się obligatoryjnie dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli możliwość

realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od ustanowienia obszaru ograniczonego

użytkowania.

8.

Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć, o

których mowa w ust. 1, określi w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia

raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek

sporządzenia raportu może być wymagany, biorąc pod uwagę: rodzaj działalności, wielkość

produkcji i inne parametry techniczne,

2)

szczegółowe kryteria związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu,

biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz

rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko.

1.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać

1)

opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności

a)

charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji

i eksploatacji,

b)

główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,

c)

przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia,

2)

opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania

planowanego przedsięwzięcia,

3)

opis analizowanych wariantów, w tym wariantu

a)

polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia,

b)

najkorzystniejszego dla środowiska,

wraz z uzasadnieniem ich wyboru,

4)

określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym

również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego

oddziaływania na środowisko,

5)

uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania

na środowisko, w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośliny, powierzchnię ziemi, wodę,

powietrze, klimat, dobra materialne, dobra kultury, krajobraz, oraz wzajemne oddziaływanie

między tymi elementami,

6)

opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko,

obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe,

stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z

a)

istnienia przedsięwzięcia,

b)

wykorzystywania zasobów środowiska,

c)

emisji,

oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę,

7)

opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację

przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko,

8)

jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie, z

zastrzeżeniem ust. 2, proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania,

o których mowa w art. 143,

9)

wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru

ograniczonego użytkowania oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie

przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów

korzystania z nich,

10)

przedstawienie zagadnień w formie graficznej,

11)

analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem,

12)

przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na

etapie jego budowy i eksploatacji,

13)

wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy,

jakie napotkano, opracowując raport,

14)

streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie,

15)

nazwisko osoby lub osób sporządzających raport,

16)

źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu.

2.

Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem

uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko

powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszą dostępną techniką.

3.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie

przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji oraz likwidacji.

4.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzany w postępowaniu o

wydanie pozwolenia na budowę powinien

1)

zawierać informacje, o których mowa w ust. 1, ze szczegółowością i dokładnością odpowiednią

do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji uzyskanych

po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o ustaleniu

lokalizacji autostrady,

2)

określać stopień i sposób uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, zawartych

w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w innych decyzjach dotyczących

ochrony środowiska.

5.

Zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określony w postępowaniu

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w

postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla tego samego przedsięwzięcia.

6.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przed udzieleniem

wskazań lokalizacyjnych wydawanych na podstawie przepisów ustawy o autostradach płatnych,

oprócz informacji, o których mowa w ust. 1 i 3, powinien wskazywać także propozycję

określenia odcinków newralgicznych z uwagi na uwarunkowania ochrony środowiska lub

możliwość wystąpienia konfliktów społecznych, dla których na etapie wydawania decyzji

o ustaleniu lokalizacji autostrady konieczne będzie przeprowadzenie kolejnego postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

7.

Raport, o którym mowa w ust. 6, w zakresie, w jakim dotyczy on zidentyfikowania istniejących

w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania autostrady dóbr kultury oraz

ustalenia wpływu na te dobra, sporządza biegły z listy rzeczoznawców ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska oraz minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określą,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakie powinien spełniać raport o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko dla autostrady, biorąc pod uwagę konieczność identyfikacji

istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanej autostrady

zasobów środowiska, dóbr kultury oraz ustalenie wpływu na te zasoby i dobra.

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, ustalone zostaną

1)

formy sporządzania raportu,

2)

zakresy zagadnień, które powinny zostać w raporcie określone i ocenione,

3)

zakresy terytorialne raportu,

4)

rodzaje dokumentów, z których informacje powinny być uwzględnione w raporcie.

Organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4, zapewnia możliwość

udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko.

Z uwagi na uwarunkowania ochrony środowiska lub możliwość wystąpienia konfliktów społecznych

organ właściwy do udzielenia wskazań lokalizacyjnych na podstawie przepisów ustawy

o autostradach płatnych wskazuje w nich odcinki newralgiczne, dla których na etapie

wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady konieczne będzie przeprowadzenie

kolejnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność

realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, organ administracji,

za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 i

3-8, wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmówi

zgody na realizację przedsięwzięcia.

1.

Organ administracji może

1)

decyzją, o której mowa w art. 46 ust. 4, nałożyć obowiązki dotyczące zapobiegania,

ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

2)

decyzją, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, dla przedsięwzięć, dla których sporządza

się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nałożyć na wnioskodawcę

obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej

przedłożenia.

2.

W analizie porealizacyjnej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, dokonuje się porównania

ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji,

o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia

na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia.

1.

Organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji, o której mowa w

art. 46 ust. 4 pkt 1 i 2, oraz wydawania opinii odpowiednio w sprawie obowiązku sporządzania

raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub jego zakresu jest w odniesieniu

do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, powiatowy inspektor sanitarny.

2.

Organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 5, jest Główny Inspektor

Sanitarny.

W razie stwierdzenia możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko, pochodzącego

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na skutek

1)

realizacji planowanych przedsięwzięć objętych decyzjami, o których mowa w art. 46

ust. 4,

2)

realizacji projektów polityk, strategii, planów lub programów, o których mowa w art.

40 ust. 1 pkt 2,

przeprowadza się postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się

także w przypadku, gdy możliwe oddziaływanie pochodzące spoza granic Rzeczypospolitej

Polskiej mogłoby ujawnić się na jej terytorium.

1.

Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko w przypadku stwierdzenia możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko

na skutek realizacji planowanego przedsięwzięcia

1)

wydaje postanowienie o przeprowadzeniu postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania

na środowisko, w którym określa obowiązek sporządzenia przez wnioskodawcę dokumentacji

niezbędnej do przeprowadzenia tego postępowania w języku państwa, na którego terytorium

może oddziaływać przedsięwzięcie, oraz zakres tej dokumentacji,

2)

niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o możliwości transgranicznego

oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i przekazuje dokumentację

potrzebną do podjęcia działań, o których mowa w art. 61.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje zażalenie.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o możliwym transgranicznym

oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia niezwłocznie powiadamia o

tym państwo, na którego terytorium przedsięwzięcie to może oddziaływać, oraz proponuje

termin na odpowiedź, czy państwo to jest zainteresowane uczestnictwem w postępowaniu

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska załącza do powiadomienia dane, o których mowa

w art. 49 ust. 3.

Jeżeli państwo, o którym mowa w art. 61 ust. 1, powiadomi, iż jest zainteresowane

uczestnictwem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, minister

właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z organem administracji przeprowadzającym

postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, uzgadnia z tym państwem

terminy etapów postępowania.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko przekazuje go niezwłocznie państwu uczestniczącemu w postępowaniu w

sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

2.

Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko prowadzi, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw środowiska, konsultacje

z państwem, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie, w sprawie środków

eliminowania lub ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może przejąć prowadzenie konsultacji, o których

mowa w ust. 2, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.

4.

W konsultacjach, o których mowa w ust. 2, uczestniczy minister właściwy do spraw środowiska,

a w konsultacjach, o których mowa w ust. 3, organ administracji przeprowadzający postępowanie

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

1.

Uwagi i wnioski złożone przez państwo uczestniczące w postępowaniu w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko oraz wyniki konsultacji, o których mowa w art. 63, rozpatruje

się przy wydawaniu decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4, oraz przy wydawaniu postanowienia

w sprawie ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

2.

Wydanie decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4, nie powinno nastąpić przed zakończeniem

postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje państwu uczestniczącemu w postępowaniu

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko decyzje, o których mowa w art. 46 ust.

4.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu dokumentów zawierających informacje

o przedsięwzięciu podejmowanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, które może

oddziaływać na środowisko na jej terytorium, niezwłocznie przekazuje je wojewodzie

właściwemu ze względu na obszar możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

2.

Wojewoda w zakresie, w jakim jest to niezbędne do analizy oddziaływania przedsięwzięcia

na środowisko, wykłada do wglądu w języku polskim dokumenty, o których mowa w ust.

1; przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Wojewoda przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekt stanowiska dotyczącego

przedsięwzięcia mogącego oddziaływać na środowisko na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska powiadamia państwo podejmujące przedsięwzięcie,

które może oddziaływać na środowisko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o stanowisku

dotyczącym tego przedsięwzięcia.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio w przypadku uchylenia, zmiany

oraz stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4.

Do postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko projektów polityk, strategii,

planów lub programów, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2, których realizacja może

spowodować transgraniczne oddziaływanie na środowisko, przepisy art. 61-66 stosuje

się odpowiednio.

Do postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko przepisy

art. 20 i 21 stosuje się odpowiednio.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się, o ile umowy międzynarodowe nie przewidują

innego trybu postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

1.

Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania

i aktualizacji koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii

rozwoju województw, planów zagospodarowania przestrzennego województw, studiów uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego.

2.

W koncepcji, strategiach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1, w szczególności

1)

określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia

ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego

stanu,

2)

ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie optymalnych efektów

w zakresie ochrony środowiska.

3.

Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu zapewniać

zachowanie jego walorów krajobrazowych.

1.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi

przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez

1)

ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach

eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami,

2)

uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb

eksploatacji tych złóż,

3)

zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym

uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów

transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni,

4)

uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku

z prowadzeniem gospodarki rolnej,

5)

zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych,

6)

uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony

przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.

2.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne

cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania

terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi

przyrodniczej i prawidłowych warunków życia.

3.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania

obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka oraz klęsk żywiołowych.

4.

Wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych,

stosownie do rodzaju planu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych

powiązań.

5.

Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby

planów zagospodarowania przestrzennego, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze

na obszarze objętym planem i ich wzajemne powiązania.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

i zakres opracowań ekofizjograficznych, o których mowa w ust. 4.

7.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego

województwa.

1.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z

1)

ustanowienia w trybie przepisów ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu

przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego,

użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin,

2)

utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania,

3)

ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków korzystania z wód dorzecza

oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także obszarów ochronnych zbiorników

wód podziemnych.

2.

Linie komunikacyjne, napowietrzne i podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty

liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający ograniczenie ich oddziaływania

na środowisko, w tym

1)

ochronę walorów krajobrazowych,

2)

możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.

3.

W granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona

budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności

zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna

pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym

wystąpienia poważnych awarii.

4.

Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być lokalizowane

w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności

publicznej, budynków zamieszkania zbiorowego i obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt

1 i 3.

1.

W trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie

z terenu.

2.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają w szczególności projektanci oraz organy

administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz organy administracji

właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości.

1.

W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić

ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby,

zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych.

2.

Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie

elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku

z realizacją konkretnej inwestycji.

3.

Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania

mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą.

4.

Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków,

o których mowa w ust. 1 i 3.

1.

Nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja

nie mogą być oddane do użytku, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o

których mowa w ust. 2.

2.

Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu budowlanego,

zespołu obiektów lub instalacji są

1)

wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków

technicznych chroniących środowisko,

2)

zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji,

3)

uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska,

4)

dotrzymywanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa

standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji.

3.

Nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja

nie mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu nie są

dotrzymywane wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu

warunki emisji, ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.

4.

Na 30 dni przed terminem oddania do użytku nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu

budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie mogące

znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, inwestor jest

obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie

1)

oddania do użytku nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu budowlanego, zespołu

obiektów lub instalacji,

2)

zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.

1.

Problematykę ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w podstawach

programowych kształcenia ogólnego dla wszystkich typów szkół.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów prowadzących

do uzyskania kwalifikacji zawodowych.

Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społeczeństwa

do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach.

Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością naukową

i naukowo-badawczą, a także szkoły wyższe, placówki naukowe i naukowo-badawcze, obejmujące

swym zakresem działania dziedziny nauki lub dyscypliny naukowe wiążące się z ochroną

środowiska, są obowiązane uwzględniać w ustalanych programach oraz w swej działalności

badania dotyczące zagadnień ochrony środowiska i badania te rozwijać.

Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny zawierać treści propagujących

model konsumpcji sprzeczny z zasadami ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju,

a w szczególności wykorzystywać obrazu dzikiej przyrody do promowania produktów i

usług negatywnie wpływających na środowisko przyrodnicze.

1.

Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.

2.

Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy - Prawo wodne .

3.

Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża

ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze .

4.

Szczegółowe zasady

1)

ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i roślin

zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni - określają przepisy ustawy

o ochronie przyrody,

2)

ochrony lasów - określają przepisy ustawy o lasach,

3)

ochrony dziko występujących zwierząt - określają przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie

(Dz. U. Nr 147, poz. 713, z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 60, poz. 369, Nr 88, poz. 554, Nr 110, poz. 715 i Nr 133, poz. 884, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 40, poz. 401 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268) i ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o rybołówstwie morskim

(Dz. U. Nr 34, poz. 145 i z 1999 r. Nr 70, poz. 778),

4)

ochrony zwierząt gospodarskich i domowych - określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. Nr 111, poz. 724, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 21),

5)

ochrony gruntów rolnych i leśnych - określają przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. Nr 16, poz. 78, z 1997 r. Nr 60, poz. 370, Nr 80, poz. 505 i Nr 160, poz. 1079, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268).

Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności poprzez

1)

określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie

działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu,

2)

ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III.

1.

Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą występowania i

rodzajem oddziaływania substancji lub energii na środowisko.

2.

Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w zależności od obszarów i są wyrażane

jako poziomy substancji lub energii.

1.

W celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w przypadkach

wskazanych ustawą lub przepisami szczególnymi, w drodze aktu prawa miejscowego, tworzone

są programy. Programy są publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych.

2.

W programie ustala się

1)

obszar objęty zakresem jego obowiązywania,

2)

naruszone standardy jakości środowiska wraz z podaniem zakresu naruszenia,

3)

podstawowe kierunki i zakres działań niezbędnych do przywracania standardów jakości

środowiska,

4)

harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań,

5)

podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie,

6)

w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze środowiska, związane

z ograniczaniem oddziaływania na środowisko, polegające na

a)

obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji lub energii

w środowisku,

b)

obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów

oraz informacji dotyczących przestrzegania wymagań określonych w posiadanych pozwoleniach,

c)

ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot pozwoleń, nie krócej

jednak niż do 2 lat,

7)

obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi przyjmującemu

program informacji o wydawanych decyzjach mających wpływ na realizację programu,

8)

sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i jego efektów.

3.

Ustalenie treści programu dokonywane jest w szczególności na podstawie

1)

oceny charakteru i zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej zwłaszcza na podstawie

danych państwowego monitoringu środowiska,

2)

analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o charakterze organizacyjnym, technicznym

lub ekonomicznym planowanych działań, z uwzględnieniem konieczności stosowania technologii,

o których mowa w art. 143, albo najlepszych dostępnych technik,

3)

analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych, z uwzględnieniem ich

optymalizacji,

4)

analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na terenie objętym

programem, oraz zakresu wprowadzonych ograniczeń w korzystaniu z tych obszarów.

4.

Wyniki ocen i analiz, o których mowa w ust. 3, ujmowane są w uzasadnieniu do programu,

podlegającym udostępnieniu na zasadach ustalonych w rozdziale 1 w dziale IV w tytule

I.

Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w szczególności

przez

1)

utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów

lub co najmniej na tych poziomach,

2)

zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie

są one dotrzymane.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, z zastrzeżeniem ust. 3, w drodze rozporządzenia

1)

dopuszczalne poziomy niektórych substancji w powietrzu,

2)

alarmowe poziomy niektórych substancji w powietrzu, których nawet krótkotrwałe przekroczenie

może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi,

3)

warunki, w jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i ciśnienie,

4)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację,

5)

okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów - odrębnie dla dopuszczalnych poziomów

substancji i odrębnie dla alarmowych poziomów substancji w powietrzu,

6)

zróżnicowane dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu dla

a)

terenu kraju, z wyłączeniem obszarów parków narodowych i obszarów ochrony uzdrowiskowej,

b)

obszarów parków narodowych,

c)

obszarów ochrony uzdrowiskowej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

dopuszczalna częstość przekraczania,

2)

czas obowiązywania dopuszczalnych poziomów niektórych substancji dla terenu kraju,

z wyłączeniem obszarów parków narodowych i obszarów ochrony uzdrowiskowej, oraz dla

tych obszarów.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy zapachowej jakości powietrza

i metody oceny zapachowej jakości powietrza.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

dopuszczalny poziom substancji zapachowych w powietrzu,

2)

dopuszczalna częstość przekraczania poziomu substancji zapachowych w powietrzu,

3)

zróżnicowane dopuszczalne częstości przekraczania poziomu substancji zapachowych w

powietrzu w zależności od sposobu zagospodarowania terenu i jakości zapachu (neutralny,

przyjemny, nieprzyjemny),

4)

okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, może zostać ustalony czas obowiązywania

standardów zapachowej jakości powietrza.

1.

Oceny jakości powietrza dokonuje się w strefach.

2.

Strefę stanowi

1)

aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy,

2)

obszar powiatu niewchodzący w skład aglomeracji, o której mowa w pkt 1.

1.

Oceny jakości powietrza i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu

środowiska.

2.

Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w poszczególnych

strefach wojewoda dokonuje przynajmniej co pięć lat, z zastrzeżeniem ust. 4, klasyfikacji

stref, odrębnie pod kątem poziomu każdej substancji, wyodrębniając strefy, w których

1)

przekroczone są poziomy dopuszczalne,

2)

poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i jest wyższy od górnego progu

oszacowania,

3)

poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i jest wyższy od dolnego

progu oszacowania,

4)

poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.

3.

Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza procentową część dopuszczalnego poziomu

substancji w powietrzu określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 3.

4.

Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się przed upływem

5 lat, jeżeli od poprzedniej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej substancji wprowadzanej

do powietrza ulegnie zmianie o co najmniej 20%.

1.

Wojewoda co roku dokonuje oceny poziomu substancji w powietrzu w danej strefie, a

następnie dokonuje klasyfikacji stref, w których poziom

1)

choćby jednej substancji przekracza poziom dopuszczalny powiększony o margines tolerancji,

2)

choćby jednej substancji mieści się pomiędzy poziomem dopuszczalnym a poziomem dopuszczalnym

powiększonym o margines tolerancji,

3)

substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego.

2.

Przez margines tolerancji rozumie się określoną w przepisach wydanych na podstawie

ust. 4 wartość, o którą przekroczenie dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu

nie powoduje obowiązku podjęcia działań, o których mowa w art. 91 ust. 1.

3.

Jeżeli dla substancji nie został określony margines tolerancji, to obszar, na którym

poziom tej substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny, zalicza się do strefy,

o której mowa w ust. 1 pkt 1.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, marginesy tolerancji dla dopuszczalnych

poziomów niektórych substancji w powietrzu.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, ustalone zostaną

1)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację,

2)

margines tolerancji, wyrażony jako malejąca wartość procentowa w stosunku do dopuszczalnego

poziomu substancji w powietrzu w kolejnych latach.

1.

Wojewoda dokonuje oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie pomiarów

1)

w aglomeracjach o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy,

2)

w innych strefach

a)

w których poziom substancji w powietrzu jest wyższy od górnego progu oszacowania,

a nie przekracza poziomu dopuszczalnego,

b)

w których poziom substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny.

2.

W przypadkach innych niż wskazane w ust. 1 pkt 1 i 2 wojewoda może dokonać oceny poziomu

substancji w powietrzu na podstawie kombinacji pomiarów i metod modelowania albo samodzielnego

stosowania modelowania lub innych technik szacowania.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, metody i zakres dokonywania oceny

poziomów substancji w powietrzu, górne i dolne progi oszacowania dla substancji o

ustalonych poziomach dopuszczalnych oraz metodyki referencyjne modelowania jakości

powietrza.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe w zależności

od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2,

2)

kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów z

uwagi na

a)

ochronę zdrowia ludzi,

b)

ochronę roślin,

c)

oddziaływanie transportu,

3)

minimalna liczba stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów

a)

poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych w sposób niezorganizowany lub z małych

instalacji,

b)

poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych z dużych instalacji,

c)

poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin,

4)

sposób wyboru punktów pomiarowych,

5)

przypadki, gdy ocena jakości powietrza może być dokonywana w oparciu o kombinacje

metod pomiarowych i modelowania oraz wyłącznie w oparciu o metody modelowania lub

inne metody szacowania w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1

i art. 88 ust. 2,

6)

metodyki referencyjne.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone

1)

dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania,

2)

sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania.

1.

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, wojewoda, po zasięgnięciu opinii

właściwych starostów, określa, w drodze rozporządzenia, program ochrony powietrza,

mający na celu osiągnięcie dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu.

2.

Dla stref, w których został przekroczony poziom więcej niż jednej substancji, sporządza

się wspólny program ochrony powietrza dotyczący wszystkich tych substancji.

3.

Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenie w strefach, o których mowa w art. 89 ust.

1 pkt 1, występują na terenie innego województwa niż zlokalizowane są strefy, właściwi

wojewodowie współdziałają w sporządzaniu programów, o których mowa w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, ustalone zostaną

1)

forma sporządzania programu,

2)

niezbędne części składowe programu,

3)

zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie.

1.

W przypadku ryzyka występowania przekroczeń dopuszczalnych lub alarmowych poziomów

substancji w powietrzu w danej strefie wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwego

starosty, określi, w drodze rozporządzenia, plan działań krótkoterminowych, w którym

ustala się działania mające na celu

1)

zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń,

2)

ograniczenie skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.

2.

Plan działań krótkoterminowych powinien w szczególności zawierać

1)

listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia lub zaprzestania

wprowadzania z instalacji gazów lub pyłów do powietrza,

2)

sposób organizacji i ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i innych urządzeń napędzanych

silnikami spalinowymi,

3)

sposób postępowania organów, instytucji i podmiotów korzystających ze środowiska oraz

zachowania się obywateli w przypadku wystąpienia przekroczeń,

4)

określenie trybu i sposobu ogłaszania o zaistnieniu przekroczeń.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 oraz art. 93 w zakresie obowiązku określania planu działań krótkoterminowych

w przypadku wystąpienia przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu

oraz obowiązku wdrażania tych planów nie stosuje się do stref, o których mowa w art.

89 ust. 1 pkt 1, w odniesieniu do substancji, których poziomy są przekroczone.

1.

Wojewoda niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmioty, o których mowa w art.

92 ust. 2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o ryzyku wystąpienia

przekroczeń dopuszczalnych albo alarmowych poziomów substancji w powietrzu albo o

wystąpieniu takich przekroczeń.

2.

Powiadomienie powinno zawierać w szczególności

1)

datę, godzinę i obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo przekroczenie,

oraz przyczyny tego stanu,

2)

prognozy zmian poziomów substancji w powietrzu łącznie z przyczynami tych zmian, obszaru,

którego dotyczy, oraz czasu trwania przekroczenia albo ryzyka jego wystąpienia,

3)

wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie oraz środki ostrożności, które

mają być przez nie podjęte,

4)

informację o obowiązujących ograniczeniach i innych środkach zaradczych.

1.

Wojewoda przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

1)

wyniki klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2,

2)

wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1,

3)

wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu i wyniki klasyfikacji stref, o których

mowa w art. 89,

4)

informacje o stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów substancji w powietrzu,

o których mowa w art. 93.

2.

Wojewoda przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o programach

ochrony powietrza, o których mowa w art. 91.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób

przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

terminy przekazywania informacji,

2)

forma przekazywanych informacji,

3)

układ przekazywanych informacji,

4)

wymagane techniki przekazywania informacji.

1.

Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego poziomu substancji w

powietrzu, w odniesieniu do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko,

o którym mowa w art. 51 ust. 1, wojewoda może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot

korzystający ze środowiska, który prowadzi działalność powodującą wprowadzanie substancji

do powietrza, obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów tej substancji w powietrzu.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać wyniki pomiarów

przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

Wojewoda może, w drodze rozporządzenia, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu

na środowisko lub na dobra kultury określić dla terenu województwa bądź jego części

rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania, a także sposób realizacji i

kontroli tego obowiązku.

1.

Ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości, w tym utrzymywaniu ilości

wody na poziomie zapewniającym ochronę równowagi biologicznej, w szczególności przez

1)

utrzymywanie jakości wód powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w przepisach,

2)

doprowadzanie jakości wód co najmniej do wymaganego przepisami poziomu, gdy nie jest

on osiągnięty.

2.

Poziom jakości wód jest określany z uwzględnieniem ilości substancji i energii w wodach

oraz stopnia zdolności funkcjonowania ekosystemów wodnych.

1.

Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają ochronie polegającej w szczególności

na

1)

zmniejszaniu ryzyka zanieczyszczenia tych wód poprzez ograniczenie oddziaływania na

obszary ich zasilania,

2)

utrzymywaniu równowagi zasobów tych wód.

2.

Do celów, o których mowa w ust. 1, tworzy się w szczególności, na zasadach określonych

ustawą - Prawo wodne , obszary ochronne zbiorników wód podziemnych.

3.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wody podziemne przeznacza się na zaspokojenie

potrzeb bytowych ludzi.

1.

Organy administracji planują i realizują działania w zakresie ochrony poziomu jakości

wód uwzględniające obszary zlewni hydrograficznych.

2.

Na potrzeby ochrony wód określane są warunki korzystania z wód dorzecza.

3.

Integralną część warunków korzystania z wód dorzecza stanowią programy ochrony wód

dla obszarów, na których poziomy jakości wód nie są osiągnięte.

1.

Przy planowaniu i realizacji przedsięwzięcia powinny być stosowane rozwiązania, które

ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów niezbędnych ze względu na specyfikę

przedsięwzięcia.

2.

Jeżeli konieczna jest czasowa zmiana stosunków wodnych, jest ona dopuszczalna wyłącznie

w okresie niezbędnym.

3.

Każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany stosunków wodnych, jest obowiązany do podjęcia

działań w celu ich przywrócenia, gdy zmiana ta przestanie być niezbędna.

Ochrona powierzchni ziemi polega na zapewnieniu jak najlepszej jej jakości, w szczególności

poprzez

1)

racjonalne gospodarowanie,

2)

zachowanie wartości przyrodniczych,

3)

zachowanie możliwości produkcyjnego wykorzystania,

4)

ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania,

5)

utrzymanie jakości gleby i ziemi powyżej lub co najmniej na poziomie wymaganych standardów,

6)

doprowadzenie jakości gleby i ziemi co najmniej do wymaganych standardów, gdy nie

są one dotrzymane,

7)

zachowanie wartości kulturowych, z uwzględnieniem archeologicznych dóbr kultury.

1.

Władający powierzchnią ziemi, na której występuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi

albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, jest obowiązany,

z zastrzeżeniem ust. 2-5, do przeprowadzenia ich rekultywacji.

2.

Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, iż zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo

niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, dokonane po dniu objęcia

przez niego władania, spowodował inny wskazany podmiot, to obowiązek rekultywacji

spoczywa na tym podmiocie.

3.

Jeżeli zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie terenu odbyło

się za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, jest on obowiązany do ich

rekultywacji solidarnie ze sprawcą.

4.

Starosta dokonuje rekultywacji, jeżeli

1)

podmiot, który spowodował zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie

naturalnego ukształtowania terenu, nie dysponuje prawami do powierzchni ziemi, pozwalającymi

na jej przeprowadzenie, lub

2)

nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rekultywacji albo

egzekucja okazała się bezskuteczna, lub

3)

zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania

terenu nastąpiło w wyniku klęski żywiołowej.

5.

Starosta dokonuje rekultywacji także wówczas, gdy z uwagi na zagrożenie życia lub

zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych szkód w środowisku konieczne

jest natychmiastowe jej dokonanie.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, koszty rekultywacji ponosi podmiot, który

spowodował zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego

ukształtowania terenu.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, koszty rekultywacji ponosi władający powierzchnią

ziemi; przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

8.

Obowiązek poniesienia kosztów rekultywacji, ich wysokość oraz sposób uiszczenia określa,

w drodze decyzji, starosta.

9.

Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów, o których mowa w ust. 6-8, stosuje

się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459 i Nr 42, poz. 475), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują staroście.

1.

Rekultywacja w związku z niekorzystnym przekształceniem naturalnego ukształtowania

terenu polega na jego przywróceniu do stanu poprzedniego.

2.

Rekultywacja zanieczyszczonej gleby lub ziemi polega na ich przywróceniu do stanu

wymaganego standardami jakości.

3.

Standard jakości określa zawartość niektórych substancji w glebie albo ziemi, poniżej

których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest naruszona.

4.

Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego

zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania

przestrzennego.

Gleba i ziemia używane do prac ziemnych, w tym używane do tego celu osady pochodzące

z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących, nie mogą przekraczać

standardów jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 105.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, w drodze rozporządzenia

1)

określi standardy jakości gleby,

2)

może określić standardy jakości ziemi.

2.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1, zostaną uwzględnione

1)

grupy rodzajów gruntów - według kryterium ich funkcji aktualnej lub planowanej,

2)

standardy jakości gleby lub ziemi jako zawartości niektórych substancji w glebie albo

ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych grup rodzajów gruntów oraz z uwagi na wodoprzepuszczalność

i głębokość.

3.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

standardy jakości gleby albo ziemi, używanych do określonych prac ziemnych, w tym

używanych do tego celu osadów pochodzących z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących

lub wód płynących,

2)

referencyjne metodyki wykonywania badania jakości gleby lub ziemi,

3)

referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji w glebie i ziemi.

1.

Obowiązany do rekultywacji powinien, z zastrzeżeniem art. 108, uzgodnić jej warunki

z organem ochrony środowiska.

2.

Uzgodnienie następuje w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia

rekultywacji.

3.

We wniosku o uzgodnienie należy wskazać

1)

obszar wymagający rekultywacji,

2)

funkcje pełnione przez wymagającą rekultywacji powierzchnię ziemi,

3)

planowany zakres i sposób rekultywacji oraz termin jej zakończenia.

1.

Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi,

starosta może, w drodze decyzji, nałożyć na władający powierzchnią ziemi podmiot korzystający

ze środowiska, obowiązany do rekultywacji, obowiązek prowadzenia pomiarów zawartości

substancji w glebie lub ziemi. Podmiot obowiązany jest w tym przypadku przechowywać

wyniki pomiarów przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.

2.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 102 ust. 4 i 5, starosta określa, w drodze decyzji,

zakres, sposób oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekultywacji.

2.

Władający powierzchnią ziemi obowiązany jest umożliwić prowadzenie rekultywacji z

zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 1.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

1.

Oceny jakości gleby i ziemi oraz obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego

monitoringu środowiska.

2.

Starosta prowadzi okresowe badania jakości gleby i ziemi.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

sposób wyboru punktów poboru próbek,

2)

wymagana częstotliwość pobierania próbek.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji

wyników badań.

6.

W przypadku stwierdzenia naruszenia standardów jakości gleby lub ziemi wojewódzki

inspektor ochrony środowiska przekazuje staroście wyniki pomiarów.

Starosta prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o terenach,

na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, z wyszczególnieniem

obszarów, na których obowiązek rekultywacji obciąża starostę.

1.

Kolejność realizowania przez starostę zadań w zakresie rekultywacji powierzchni ziemi

określają powiatowe programy ochrony środowiska.

2.

Starosta może przeprowadzić rekultywację powierzchni ziemi pomimo nieujęcia zadania

w programie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli stwierdzi, iż nieprzeprowadzenie rekultywacji

spowoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia

lub zdrowia ludzi.

Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska,

w szczególności poprzez

1)

utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie,

2)

zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów przeznaczonych

a)

pod zabudowę mieszkaniową,

b)

pod szpitale i domy opieki społecznej,

c)

pod budynki związane ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży,

d)

na cele uzdrowiskowe,

e)

na cele rekreacyjno-wypoczynkowe poza miastem,

2)

poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu,

3)

poziomy hałasu dla pory dnia oraz pory nocy,

4)

okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

1.

Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny

o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich

należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

2.

Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113

ust. 2 pkt 1, uznaje się, że należy do terenu, dla którego dopuszczalny poziom hałasu

jest najniższy.

W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ administracji

właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu

ocenia, na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania nieruchomości

sąsiednich, czy teren, na którym planuje się przedsięwzięcie, należy do rodzajów terenu,

o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1; przepisy art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Rada powiatu, w drodze uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania

jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych

wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich

warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2.

Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i zakazy wprowadza, w drodze rozporządzenia,

minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części, na których

obowiązują ograniczenia lub zakazy,

2)

rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia, które mogą

być charakteryzowane poprzez

a)

przeznaczenie jednostki,

b)

parametry techniczne, takie jak wielkość i rodzaj napędu,

3)

zakazy i ograniczenia dotyczące używania jednostek odpowiednio w okresie roku, dni

tygodnia lub doby.

4.

Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne

do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych.

1.

Oceny stanu akustycznego środowiska i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego

monitoringu środowiska.

2.

Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla

1)

aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy,

2)

terenów poza aglomeracjami, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3.

Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż wymienione w ust. 2 tereny,

dla których dokonywana będzie ocena stanu akustycznego środowiska.

1.

Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o której mowa w art. 117 ust. 2 pkt

1 i ust. 3, starosta sporządza, co 5 lat, mapy akustyczne, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające z map akustycznych,

o których mowa w art. 179 ust. 1.

3.

Mapa, o której mowa w ust. 1, powinna składać się z części opisowej i części graficznej.

4.

Część opisowa powinna zawierać w szczególności

1)

charakterystykę obszaru podlegającego ocenie,

2)

identyfikację i charakterystykę źródeł hałasu,

3)

uwarunkowania akustyczne wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

4)

metody wykorzystane do dokonania oceny,

5)

zestawienie wyników badań,

6)

identyfikację terenów zagrożonych hałasem,

7)

liczbę ludności zagrożonej hałasem,

8)

analizę trendów zmian stanu akustycznego środowiska,

9)

wnioski dotyczące działań w zakresie ochrony przed hałasem.

5.

Część graficzna powinna zawierać w szczególności

1)

mapę charakteryzującą hałas emitowany z poszczególnych źródeł,

2)

mapę stanu akustycznego środowiska, z zaznaczeniem terenów, na których występuje przekroczenie

dopuszczalnych poziomów hałasu, z odniesieniem do miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego,

3)

mapę terenów zagrożonych hałasem,

4)

mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o których mowa w ust. 4 pkt 9.

6.

Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, dla którego przekroczone są poziomy

hałasu w stopniu wymagającym podjęcia przedsięwzięć ochronnych w pierwszej kolejności.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wartości progowe

poziomów hałasu, których przekroczenie powoduje zaliczenie obszaru, na którym poziom

hałasu przekracza poziom dopuszczalny, do kategorii terenu zagrożonego hałasem.

8.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 7, zostaną ustalone

1)

wartości progowe poziomów hałasu na terenach przeznaczonych na cele, o których mowa

w art. 113 ust. 2 pkt 1,

2)

wartości progowe poziomów hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności

będącej źródłem hałasu,

3)

wartości progowe poziomów hałasu dla pory dnia oraz pory nocy,

4)

okresy, do których odnoszą się wartości progowe poziomów hałasu jako czas odniesienia.

1.

Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy się programy

działań, których celem jest dostosowanie poziomu hałasu do dopuszczalnego.

2.

Dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, programy uchwala rada

powiatu, a dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, programy określa,

w drodze rozporządzenia, wojewoda.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinien odpowiadać program ochrony środowiska przed hałasem.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

forma sporządzania programu,

2)

niezbędne części składowe programu,

3)

zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie,

4)

sposób ustalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych terenów z wykorzystaniem

wskaźników charakteryzujących wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu

i liczbę mieszkańców na danym terenie.

Starosta przekazuje, niezwłocznie po sporządzeniu, zarządowi województwa, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu mapy akustyczne,

o których mowa w art. 118.

Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu

środowiska poprzez

1)

utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej

na tych poziomach,

2)

zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy

nie są one dotrzymane.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych

w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane poziomy pól elektromagnetycznych dla

a)

terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

b)

miejsc dostępnych dla ludności,

2)

zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry

fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, do

których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych,

3)

dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 2, dla poszczególnych

zakresów częstotliwości, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych.

3.

Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1, określone zostaną

przez wskazanie metod

1)

wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla poszczególnych

zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2,

2)

wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach z różnych zakresów, o których mowa w ust. 2.

1.

Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się

w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2.

Wojewoda prowadzi okresowe badania kontrolne poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

sposób wyboru punktów pomiarowych,

2)

wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji

wyników pomiarów.

Wojewoda prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o terenach,

na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych

w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących

1)

terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

2)

miejsc dostępnych dla ludności.

Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami

oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących.

1.

Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu

środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia

i zagospodarowania kopaliny.

2.

Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany

przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni

ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację

terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze.

1.

Ochrona zwierząt oraz roślin polega na

1)

zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i utrzymaniu równowagi

przyrodniczej,

2)

tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez zwierzęta i

roślinność funkcji biologicznej w środowisku,

3)

zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko, które mogłyby

niekorzystnie wpływać na zasoby oraz stan zwierząt oraz roślin,

4)

zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i tworów przyrody.

2.

Ochrona, o której mowa w ust. 1, jest realizowana w szczególności poprzez

1)

obejmowanie ochroną obszarów i obiektów cennych przyrodniczo,

2)

ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz roślin,

3)

ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących zwierząt oraz roślin,

4)

odtwarzanie populacji zwierząt i stanowisk roślin oraz zapewnianie reprodukcji dziko

występujących zwierząt oraz roślin,

5)

zabezpieczanie lasów i zadrzewień przed zanieczyszczeniem i pożarami,

6)

ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów zieleni,

7)

zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy przemawiają

za tym potrzeby ochrony gleby, zwierząt, kształtowania klimatu oraz inne potrzeby

związane z zapewnieniem różnorodności biologicznej, równowagi przyrodniczej i zaspokajania

potrzeb rekreacyjno-wypoczynkowych ludzi,

8)

nadzorowanie wprowadzania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych.

1.

Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w toku szkolenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”, zapewnia się poprzez

1)

sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o małej wartości przyrodniczej,

2)

oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o walorach przyrodniczych, takich jak

miejsca lęgowe zwierząt oraz ptaków, stanowiska roślin poddanych ochronie, oraz wprowadzanie

na nich stosownych ograniczeń działalności szkoleniowej,

3)

stosowanie rozwiązań organizacyjnych i technicznych ograniczających szkody oraz sukcesywne

usuwanie szkód,

4)

przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania na terenie

poligonu w związku z ograniczeniami wynikającymi z ochrony zwierząt oraz roślin.

2.

Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w instrukcjach

szkoleniowych dla poligonów.

3.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady sporządzania instrukcji szkoleniowej

w zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwierząt oraz roślin w toku szkolenia Sił Zbrojnych

na poligonach.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną uwzględnione

1)

zagadnienia zawarte w instrukcji szkoleniowej, w ramach których należy uwzględnić

wymagania ochrony zwierząt oraz roślin,

2)

sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin,

3)

uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich funkcjonowania, które

należy uwzględnić przy określaniu wymagań ochrony zwierząt oraz roślin.

5.

W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych przepisy ust.

1-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości korzystanie z

niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości może żądać

wykupienia nieruchomości lub jej części.

2.

W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej właściciel może

żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości

nieruchomości.

3.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje również użytkownikowi wieczystemu

nieruchomości, a roszczenie, o którym mowa w ust. 2, także osobie, której przysługuje

prawo rzeczowe do nieruchomości.

4.

Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1-3, można wystąpić w okresie 2 lat od dnia wejścia

w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu

korzystania z nieruchomości.

5.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, nie stosuje się przepisów ustawy o zagospodarowaniu

przestrzennym, dotyczących roszczeń z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

1.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska

może nastąpić przez

1)

poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody,

2)

zatwierdzenie warunków korzystania z wód dorzecza lub ustanowienia obszarów ochronnych

zbiorników wód podziemnych na podstawie przepisów ustawy - Prawo wodne .

2.

Przepis ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu

przestrzennym.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130

ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość

odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.

2.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga

sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

3.

Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.

1.

Do żądania wykupu nieruchomości w przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości,

o których mowa w art. 130 ust. 1, stosuje się odpowiednio zasady i tryb określone

w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543).

Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po uzyskaniu

opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości według zasad i

trybu określonych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Obowiązanymi do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości są

1)

właściwa jednostka samorządu terytorialnego - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu prawa miejscowego przez organ samorządu

terytorialnego,

2)

reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania rozporządzenia Rady Ministrów, właściwego

ministra albo wojewody.

1.

Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej

albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych,

technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska

poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska

odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej

oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się

obszar ograniczonego użytkowania.

2.

Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać

na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, tworzy wojewoda w drodze rozporządzenia,

określając granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania

techniczne dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenu wynikający z postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu

ekologicznego.

3.

Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać

na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, tworzy rada powiatu w drodze

uchwały; przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

Do czasu ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania zawiesza się postępowanie

w sprawie wydania pozwolenia na budowę lub udzielenia zgody na zmianę sposobu użytkowania

obiektu budowlanego, umożliwiającej realizację przedsięwzięcia, o którym mowa w ust.

1.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska, w wyniku ustanowienia obszaru

ograniczonego użytkowania, właściwymi w sprawie odszkodowania lub nakazania wykupu

nieruchomości są sądy powszechne.

2.

Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność

spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego

użytkowania.

Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub ograniczaniu wprowadzania

do środowiska substancji lub energii.

1.

Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest,

z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym

instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot.

2.

Obowiązki, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do instalacji, z których emisja

wymaga pozwolenia, mogą być przeniesione wyłącznie w drodze umowy sporządzonej w formie

aktu notarialnego.

Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, linii kolejowych,

linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań

ochrony środowiska, w szczególności przez

1)

odpowiednią organizację pracy,

2)

powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym

odpowiednie kwalifikacje zawodowe,

3)

zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami ochrony środowiska,

z wymaganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe

w tym zakresie,

4)

podejmowanie działań w celu wyeliminowania lub ograniczenia szkód w środowisku wynikających

z nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska przez pracowników, a także podejmowanie

właściwych środków w celu wyeliminowania takich przypadków w przyszłości.

2.

Pracownicy są obowiązani postępować w sposób zapewniający ochronę środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje

czynności, instalacje lub urządzenia, których wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych

kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych działań dla środowiska.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i urządzeń,

2)

wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych czynności w zakresie

a)

kwalifikacji zawodowych,

b)

przeszkolenia pracowników.

1.

Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów

emisyjnych.

2.

Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

1.

Wielkość emisji z instalacji lub urządzenia w warunkach odbiegających od normalnych

powinna wynikać z uzasadnionych potrzeb technicznych i nie może występować dłużej

niż jest to konieczne.

2.

Warunkami odbiegającymi od normalnych są w szczególności okres rozruchu, awarii i

likwidacji instalacji lub urządzenia.

Technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach

i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się

w szczególności

1)

stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń,

2)

efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii,

3)

zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw,

4)

stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających

odpadów,

5)

rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji,

6)

wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane

w skali przemysłowej,

7)

wykorzystanie analizy cyklu życia produktów,

8)

postęp naukowo-techniczny.

1.

Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2.

Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję

hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust.

3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego

prowadzący instalację ma tytuł prawny.

3.

Jeżeli w związku z funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania,

eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska

poza tym obszarem.

4.

Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o których mowa w art. 143, a także

dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w art. 145 oraz w przepisach odrębnych,

nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów jakości środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy emisyjne z instalacji

w zakresie

1)

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wytwarzania odpadów,

3)

emitowania hałasu.

2.

Standardy, o których mowa w ust. 1, ustala się

1)

w przypadku wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza odpowiednio jako

a)

stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych lub

b)

masa gazów lub pyłów wprowadzana w określonym czasie, lub

c)

stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa

lub powstającego produktu,

2)

w razie wytwarzania odpadów - jako stosunek jednostki objętości albo masy powstających

odpadów w stosunku do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego

produktu,

3)

w razie powodowania hałasu - jako poziom mocy akustycznej instalacji.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

zróżnicowane wartości standardów

a)

w zależności od rodzaju działalności, technologii lub operacji technicznej,

b)

w zależności od terminu oddania instalacji do eksploatacji,

2)

sytuacje uzasadniające przejściowe odstępstwa od standardów oraz granice odstępstw,

3)

warunki uznawania standardów za dotrzymane.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do zapewnienia ich

prawidłowej eksploatacji polegającej w szczególności na

1)

stosowaniu paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych zapewniających ograniczanie

ich negatywnego oddziaływania na środowisko,

2)

podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych

i operacjach technicznych w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko

eksploatowanych instalacji i urządzeń, może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie stosowania

1)

paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych o określonych właściwościach, cechach

lub parametrach,

2)

określonych rozwiązań technicznych zapewniających ograniczenie emisji.

3.

Wymagania, o których mowa w ust. 2, mogą być różnicowane ze względu na termin oddania

instalacji do eksploatacji lub rok produkcji urządzenia.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby postępowania w razie zakłóceń

w procesach technologicznych i operacjach technicznych dotyczących eksploatacji instalacji

lub urządzenia.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, mogą zostać ustalone

1)

rodzaje zakłóceń, gdy wymagane jest wstrzymanie użytkowania instalacji lub urządzenia,

2)

środki zaradcze, jakie powinien podjąć prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia,

3)

przypadki, w których prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia powinien poinformować

o zakłóceniach wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, termin, w jakim informacja

ta powinna zostać złożona oraz jej wymaganą formę.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2, są obowiązani

do okresowych pomiarów wielkości emisji.

2.

Prowadzący instalację jest obowiązany do ciągłych pomiarów wielkości emisji w razie

wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub energii.

3.

Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1 i 2, może być związany

z parametrami charakteryzującymi wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4.

Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w istotny sposób, z której emisja

wymaga pozwolenia, jest obowiązany do przeprowadzenia wstępnych pomiarów wielkości

emisji z tej instalacji.

5.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, należy zrealizować najpóźniej w ciągu 14 dni od

zakończenia rozruchu instalacji lub uruchomienia urządzenia, chyba że organ właściwy

do wydania pozwolenia określił w pozwoleniu inny termin.

6.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ewidencjonowania

wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5 lat od zakończenia

roku kalendarzowego, którego dotyczą.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, z zastrzeżeniem ust. 5, w drodze rozporządzenia,

wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, o których mowa w art.

147 ust. 1-4.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagany jest ciągły pomiar emisji z instalacji,

2)

przypadki, w których wymagane są okresowe pomiary emisji z instalacji albo urządzenia,

oraz częstotliwości prowadzenia tych pomiarów,

3)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów,

4)

sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie prowadzenia pomiarów

w zależności odpowiednio od

1)

rodzaju instalacji albo urządzenia,

2)

nominalnej wielkości emisji z instalacji albo urządzenia,

3)

parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4.

Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z nominalnej wielkości emisji, rozporządzenie,

o którym mowa w ust. 1, określa substancje albo energie, których pomiar jest obowiązkowy.

5.

Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy są one określone

w przepisach odrębnych.

1.

Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1-4, prowadzący instalację przedkłada

organowi ochrony środowiska, o ile pomiary te mają szczególne znaczenie ze względu

na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyników

pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia, które ze

względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości

emisji powinny być przekazywane właściwym organom ochrony środowiska, oraz terminy

i sposób ich prezentacji.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na

a)

rodzaj instalacji lub urządzenia,

b)

nominalną wielkość emisji,

c)

parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia,

2)

formy przedkładanych wyników pomiarów,

3)

układy przekazywanych wyników pomiarów,

4)

wymagane techniki przedkładania wyników pomiarów,

5)

terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

1.

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację

lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości

emisji wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, lub

określone w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1, jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika,

że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych; do wyników przeprowadzonych pomiarów

stosuje się przepis art. 147 ust. 6.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może nałożyć obowiązek przedkładania

mu wyników pomiarów, określając zakres i terminy ich przedkładania, a także wymagania

w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.

3.

Jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych,

organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację

lub użytkownika urządzenia obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów wielkości emisji

wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 149 ust. 1, określając zakres

i terminy ich przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych

technik ich przedkładania.

4.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów

lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisję z instalacji, organ właściwy do jego wydania

może nałożyć dodatkowe wymagania wykraczające poza wymagania, o których mowa w art.

147 i przepisach wydanych na podstawie art. 148, a także określić dodatkowe wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy ochrony

środowiska.

1.

Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na

środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby,

2)

adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji,

3)

rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych

usług,

4)

czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny),

5)

wielkość i rodzaj emisji,

6)

opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji,

7)

informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi

przepisami.

3.

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia

przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji można przystąpić, jeżeli organ właściwy do

przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu

w drodze decyzji.

5.

Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest

już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy

od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.

6.

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany przedłożyć organowi

właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o

1)

rezygnacji z rozpoczęcia albo zakończenia eksploatacji instalacji,

2)

zmianie danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-6.

7.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, należy dokonać w terminie 14 dni od dnia rezygnacji

z podjęcia działalności albo zaprzestania działalności lub zmiany danych, o których

mowa w ust. 2 pkt 2-6.

8.

Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z uwagi

na wytwarzanie odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji,

z których emisja nie wymaga pozwolenia, a których eksploatacja wymaga zgłoszenia,

uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na środowisko.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje instalacji, których

eksploatacja wymaga zgłoszenia z uwagi na

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3)

powodowanie hałasu,

4)

wytwarzanie pól elektromagnetycznych.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego rodzaju instalacji

może być uzależniony od

1)

stosowanej techniki,

2)

parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.

1.

Organ ochrony środowiska może ustalić, w drodze decyzji, wymagania w zakresie ochrony

środowiska dotyczące eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia,

o ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony środowiska.

2.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepis art. 188 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w ustawie

oraz w przepisach odrębnych.

1.

Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych

terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz uroczystości i

imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych

i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do publicznej wiadomości informacji

i komunikatów służących bezpieczeństwu publicznemu.

1.

Rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania

instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać

na środowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń znajdujących

się w miejscach kultu religijnego.

Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub transportowanej substancji

jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z charakterem

prowadzonej działalności.

1.

Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do

1)

opakowania substancji w sposób zabezpieczający przed przypadkowym wprowadzeniem do

środowiska,

2)

załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają z wprowadzenia

substancji do środowiska.

2.

Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować zanieczyszczenie,

informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna określać sposób postępowania w celu

ograniczenia szkód.

1.

Zabronione jest, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie i przepisach odrębnych,

wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska.

2.

Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są w szczególności

1)

azbest,

2)

PCB.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, inne

- poza azbestem i PCB - substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

kierując się koniecznością ograniczania ryzyka wystąpienia szkód w środowisku.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację,

2)

nazwa substancji.

1.

Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinny być wykorzystywane,

przemieszczane i eliminowane przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności.

2.

Instalacje lub urządzenia, w których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska, powinny zostać oczyszczone lub unieszkodliwione.

3.

Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż były

w nich wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

stosuje się wymagania dotyczące postępowania z instalacjami i urządzeniami, w których

są lub były wykorzystywane te substancje.

1.

Wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska podlegają

sukcesywnej eliminacji.

2.

Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska jest obowiązany

do dokumentowania rodzaju, ilości i miejsc ich występowania oraz sposobu ich eliminowania.

3.

Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinien

okresowo przedkładać wojewodzie informacje o rodzaju, ilości i miejscach ich występowania,

z zastrzeżeniem ust. 4-6.

4.

Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje o rodzaju, ilości

i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska

w formie uproszczonej; w tym przypadku przepisów ust. 2 nie stosuje się.

5.

Informacje w formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada wojewodzie informacje o rodzaju,

ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla

środowiska.

7.

Wojewoda prowadzi rejestr rodzaju, ilości oraz miejsc występowania substancji stwarzających

szczególne zagrożenie dla środowiska.

8.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do instalacji i urządzeń, w których substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska są lub były wykorzystywane.

9.

Sposób postępowania z eliminowanymi substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie

dla środowiska, a także instalacjami i urządzeniami, w których są lub były one wykorzystywane,

określają przepisy ustawy o odpadach.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie

1)

wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla

środowiska,

2)

wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane

substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone wymagania dotyczące

1)

wykorzystywania i przemieszczania poszczególnych substancji,

2)

wykorzystywania i oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w których były lub

są wykorzystywane poszczególne substancje.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb

1)

wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i przemieszczaniu

substancji oraz przy wykorzystywaniu i oczyszczaniu instalacji lub urządzeń, w których

były lub są wykorzystywane substancje,

2)

sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje,

oraz pomieszczeń, w których one się znajdują,

3)

przypadki i sposób inwentaryzowania rodzaju, ilości i miejsc występowania substancji

oraz instalacji i urządzeń, w których były lub są wykorzystywane, a także zakres i

formę dokumentowania postępowania z nimi oraz czas przechowywania dokumentacji,

4)

terminy przedkładania odpowiednio wojewodzie albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta informacji o

a)

rodzaju, ilości i miejscach występowania wykorzystywanych substancji,

b)

instalacjach i urządzeniach, w których substancje były lub są wykorzystywane,

c)

czasie i sposobie usuwania substancji oraz instalacji i urządzeń, w których były lub

są one wykorzystywane,

d)

czasie i sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla środowiska,

5)

zakres przedkładanych odpowiednio wojewodzie albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta informacji, o których mowa w pkt 4, z uwzględnieniem

a)

formy przedkładanych informacji,

b)

układu przekazywanych informacji,

c)

wymaganych technik przedkładania informacji,

6)

przypadki i terminy, w których powinno się zaprzestać wykorzystywania substancji,

oraz harmonogram ich eliminowania przez użytkowników,

7)

przypadki i terminy, w których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane instalacje

lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane substancje.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, instalacje

lub urządzenia, w których mogły być wykorzystywane substancje stwarzające szczególne

zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak instalacje lub urządzenia, w których

były lub są wykorzystywane te substancje.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje instalacji lub

urządzeń, z uwzględnieniem, z uwagi na stosowane technologie, odpowiednio

1)

terminu oddania instalacji do eksploatacji albo roku produkcji urządzenia,

2)

wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób przedkładania

wojewodzie przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta informacji o rodzaju, ilości

i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, zostaną określone

1)

terminy przedkładania informacji,

2)

forma przedkładanej informacji,

3)

układ przedkładanych informacji,

4)

wymagane techniki przedkładania informacji.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia przez wojewodę rejestru substancji, instalacji i urządzeń, w których substancje

te były lub są wykorzystywane.

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, mogą zostać ustalone

1)

forma i układ rejestru,

2)

zawartość rejestru,

3)

warunki i okres przechowywania rejestru.

Ilekroć w art. 160-163 jest mowa o

1)

substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez

to także substancje i przedmioty, w których zawarte są substancje stwarzające szczególne

zagrożenie dla środowiska,

2)

instalacjach lub urządzeniach, w których były wykorzystywane substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez to instalacje i urządzenia,

które nie zostały poddane wymaganemu ustawą procesowi oczyszczenia.

Szczegółowe zasady postępowania z substancjami chemicznymi oraz wprowadzania do środowiska

genetycznie zmodyfikowanych organizmów określają przepisy odrębne.

Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów użytkowych i bezpieczeństwa

użytkownika, należy ograniczać

1)

zużycie substancji i energii,

2)

wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych mogących negatywnie oddziaływać

na środowisko w okresie użytkowania produktu oraz po jego zużyciu,

3)

wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych utrudniających

a)

naprawę produktu,

b)

demontaż produktu w celu oddzielenia zużytych elementów wymagających szczególnego

postępowania na podstawie przepisów ustawy o odpadach,

c)

użycie części produktu w innym produkcie lub ich wykorzystanie do innych celów użytkowych

po zużyciu produktu.

Produkt powinien być zaopatrzony w informację dotyczącą jego bezpiecznego dla środowiska

użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub unieszkodliwienia.

Wprowadzający produkt do obrotu powinien zapewnić spełnienie przez produkt wymagań

ochrony środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania w celu spełnienia

obowiązków, o których mowa w art. 166 i 167.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy,

2)

wymagania dotyczące poszczególnych produktów lub grup produktów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb

1)

rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji określonych produktów

lub których wykorzystywanie jest zabronione,

2)

dopuszczone do stosowania rozwiązania techniczne,

3)

właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w tym

a)

standardy emisyjne z urządzeń,

b)

dopuszczalna lub wymagana zawartość określonych substancji w produkcie,

c)

zakaz występowania określonych substancji w produkcie,

d)

cechy i parametry produktu,

4)

wymagania dotyczące informacji, o której mowa w art. 167, w tym oznaczania produktu

lub jego części, oraz formy i treści informacji o zawartości w nim określonych substancji,

5)

terminy, w których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać poszczególne produkty

lub grupy produktów.

1.

Wprowadzane do obrotu jednorazowe naczynia i sztućce z tworzyw sztucznych powinny

być opatrzone informacją o ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ograniczenia wykorzystywania

produktów negatywnie oddziałujących na środowisko, może określić, w drodze rozporządzenia,

inne niż wymienione w ust. 1 produkty z tworzyw sztucznych, na których należy zamieszczać

informację o negatywnym oddziaływaniu na środowisko.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, ustalone zostaną

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy,

2)

termin, w którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczania informacji.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

zamieszczania i treść informacji o negatywnym oddziaływaniu produktu na środowisko

na produktach, o których mowa w ust. 1 i 2.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, mogą zostać ustalone

1)

wielkość informacji,

2)

wzory informacji,

3)

grafika i kolory informacji.

Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o

których mowa w art. 166 i 167 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 169 i 170.

Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w przepisach odrębnych.

Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w związku z eksploatacją dróg, linii

kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewnia się przez

1)

stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie zanieczyszczeń,

a w szczególności

a)

zabezpieczeń akustycznych,

b)

zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód opadowych do gleby lub

ziemi,

c)

środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w trakcie eksploatacji dróg,

linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów,

2)

właściwą organizację ruchu.

1.

Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może

powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2.

Emisje polegające na

1)

wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,

3)

wytwarzaniu odpadów,

4)

powodowaniu hałasu,

powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska

oraz portu, nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów

jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny.

3.

Jeżeli w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej lub lotniska

utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie może spowodować przekroczenia

standardów jakości środowiska poza tym obszarem.

1.

Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, z zastrzeżeniem

ust. 2, jest obowiązany do okresowych pomiarów poziomów w środowisku substancji lub

energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.

2.

W razie eksploatacji obiektów o określonych cechach lub kategoriach wskazujących na

możliwość wprowadzania do środowiska substancji lub energii w znacznych ilościach

zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem jest obowiązany

do ciągłych pomiarów ich poziomów w środowisku.

3.

W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu,

zmieniającej w istotny sposób warunki eksploatacji, zarządzający jest obowiązany do

przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub energii wprowadzanych

w związku z eksploatacją tych obiektów.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej wciągu 14 dni od rozpoczęcia

eksploatacji przebudowanego obiektu.

5.

Do prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio art. 147

ust. 6.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku, o których

mowa w art. 175 ust. 1-3.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone przypadki, w których w

związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów

wymagane są

1)

ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,

2)

okresowe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,

3)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów,

4)

kryteria lokalizacji punktów pomiarowych,

5)

sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może zostać ustalone wymaganie prowadzenia

pomiarów

1)

w zależności od

a)

kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej,

b)

rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska albo portu,

c)

parametrów technicznych drogi, parametrów eksploatacyjnych linii kolejowej albo linii

tramwajowej,

2)

w związku z usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz

portu

a)

na terenach gęsto zaludnionych,

b)

na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony środowiska na podstawie

przepisów szczególnych,

3)

dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii tramwajowych.

1.

Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 175, zarządzający drogą, linią kolejową, linią

tramwajową, lotniskiem lub portem przedkłada organowi ochrony środowiska, o ile pomiary

te mają szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska

wynikających z eksploatacji tych obiektów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyników

pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

lotnisk oraz portów, które ze względu na szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji

zmian stanu środowiska, wynikających z eksploatacji tych obiektów, powinny być przekazywane

właściwym organom ochrony środowiska, oraz terminy i sposób ich prezentacji.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na cechy

obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3 pkt 1, oraz ich usytuowanie,

2)

forma przedkładanych wyników pomiarów,

3)

układ przedkładanych wyników pomiarów,

4)

wymagane techniki przedkładania pomiarów,

5)

terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

1.

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą,

linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w określonym

czasie pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wprowadzanych w związku

z eksploatacją tych obiektów, wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art.

175 ust. 1-3 lub określone w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 95 ust. 1 lub art.

107 ust. 1, jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku,

które są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów

jakości środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się przepis art.

147 ust. 6.

2.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 150 ust. 2.

3.

Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które

są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości

środowiska, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego

drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek przedkładania

mu wyników pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wykraczających poza

obowiązki, o których mowa w art. 177 ust. 1, określając zakres i terminy ich przedkładania,

a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.

4.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów

lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

1.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem zaliczonymi do obiektów, których

eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach,

sporządza co 5 lat mapę akustyczną terenu, na którym eksploatacja obiektu może powodować

przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, drogi, linie

kolejowe i lotniska, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne

na znacznych obszarach, dla których wymagane jest sporządzanie map akustycznych, oraz

sposoby określania granic terenów objętych tymi mapami z uwzględnieniem cech obiektów,

o których mowa w art. 176 ust. 3.

3.

Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na obszarach poszczególnych

powiatów; do fragmentów mapy akustycznej stosuje się odpowiednio art. 118 ust. 3-5.

4.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada fragment mapy akustycznej

obejmującej określony powiat właściwemu wojewodzie i staroście.

5.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem jest obowiązany sporządzić po raz

pierwszy mapę akustyczną terenu w terminie 1 roku od dnia, w którym zostały one zaliczone

do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne

na znacznych obszarach.

Eksploatacja instalacji powodująca

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3)

wytwarzanie odpadów,

4)

emitowanie hałasu,

5)

emitowanie pól elektromagnetycznych

jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.

1.

Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia

1)

zintegrowanego,

2)

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

3)

wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

4)

na wytwarzanie odpadów,

5)

na emitowanie hałasu do środowiska,

6)

na emitowanie pól elektromagnetycznych.

2.

Warunki i tryb wydawania, cofania i ograniczania pozwolenia, o którym mowa w ust.

1 pkt 3, oraz właściwość organów określają przepisy ustawy - Prawo wodne , z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stosuje się

odpowiednio art. 187 i 198.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-6, nie są wymagane w przypadku

obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego.

1.

Pozwolenie wydaje w drodze decyzji organ ochrony środowiska.

2.

O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy do wydania

pozwolenia.

1.

Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 189, na wniosek prowadzącego instalację.

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać

1)

oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby,

2)

adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji,

3)

informację o tytule prawnym do instalacji,

4)

informacje o rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę

techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji,

5)

ocenę stanu technicznego instalacji.

6)

informację o rodzaju prowadzonej działalności,

7)

opis możliwych wariantów funkcjonowania instalacji,

8)

bilans masowy i rodzaje wykorzystywanych materiałów, surowców i paliw, wraz ze schematem

technologicznym,

9)

informację o energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację,

10)

wielkość i źródła powstawania albo miejsca emisji - aktualnych i proponowanych - w

trakcie normalnej eksploatacji instalacji oraz w warunkach odbiegających od normalnych,

w szczególności takich jak: rozruch, awaria, wyłączenia,

11)

informację o planowanych okresach funkcjonowania instalacji w warunkach odbiegających

od normalnych,

12)

informację o istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na środowisko,

13)

wyniki pomiarów wielkości emisji z istniejącej instalacji,

14)

zmiany wielkości emisji, jakie nastąpiły po wydaniu ostatniego pozwolenia dla istniejącej

instalacji,

15)

planowane działania, w tym przewidywane środki techniczne mające na celu zapobieganie

lub ograniczanie emisji,

16)

proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych, w szczególności pomiaru

lub ewidencjonowania wielkości emisji,

17)

przewidywany sposób zakończenia eksploatacji instalacji niestwarzający zagrożenia

dla środowiska,

18)

czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.

3.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy instalacji nowo uruchamianych lub

w sposób istotny zmienianych, powinien on zawierać informacje o spełnianiu wymogów,

o których mowa w art. 143.

4.

Do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołączyć

1)

dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w obrocie

prawnym, jeżeli prowadzący instalację nie jest osobą fizyczną,

2)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został sporządzony,

oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jej uzyskanie

było wymagane,

3)

streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym.

5.

Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają art. 208, 221,

232 i 235 oraz przepisy ustawy o odpadach.

1.

Jeżeli w postępowaniu o wydanie pozwolenia zachodzi prawdopodobieństwo, że w sprawie

mogą być jeszcze inne strony nieznane organowi administracji, informację o wszczęciu

postępowania należy podać do publicznej wiadomości.

2.

Podanie do publicznej wiadomości, o którym mowa w ust. 1, czyni zadość obowiązkowi

zawiadomienia stron w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego .

Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli

1)

nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i 204 ust.

1 lub przepisach ustawy o odpadach,

2)

eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych,

3)

eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska,

4)

wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z programami działań, o których mowa w art. 17,

91 ust. 1 i art. 119 ust. 1,

5)

wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu lub ograniczeniu

pozwolenia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1 i art. 195 ust. 1 pkt 1,

a nie minęły jeszcze 2 lata od dnia, gdy decyzja w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia stała się ostateczna.

1.

Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z ochroną środowiska,

a w szczególności z zagrożeniem pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach,

w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, może być ustanowione zabezpieczenie

roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku.

2.

Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej

lub polisy ubezpieczeniowej.

3.

Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy wskazany

przez organ wydający pozwolenie, a zabezpieczenie w formie gwarancji bankowej lub

polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu wydającego pozwolenie.

4.

Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w razie wystąpienia

negatywnych skutków w środowisku w wyniku niewywiązania się przez podmiot z obowiązków

określonych w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, bank lub firma

ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania na rzecz organu wydającego pozwolenie.

1.

Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.

2.

Pozwolenie określa

1)

rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia przeciwdziałania zanieczyszczeniom,

2)

wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania instalacji, nie

większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów

funkcjonowania,

3)

maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków

eksploatacyjnych odbiegających od normalnych, w szczególności w przypadku rozruchu

i unieruchomienia instalacji, a także warunki wprowadzania do środowiska substancji

lub energii w takich przypadkach oraz warunki emisji,

4)

rodzaj i ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw,

5)

źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub energii,

6)

zakres i sposób monitorowania procesów technologicznych, w tym pomiaru i ewidencjonowania

wielkości emisji,

7)

sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania

procesów technologicznych, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane,

8)

sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych, o których mowa w pkt 6,

organowi właściwemu do wydania pozwolenia,

9)

wymagane działania, w tym środki techniczne mające na celu zapobieganie lub ograniczanie

emisji.

3.

Pozwolenie może określać

1)

sposób postępowania w razie zakończenia eksploatacji instalacji,

2)

wielkość i formę zabezpieczenia roszczeń.

4.

Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o ile zostało

ono ustanowione.

5.

Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy art. 211, 224, 233 i 236

oraz przepisy ustawy o odpadach.

Pozwolenie może być wydane na wniosek zainteresowanego nabyciem instalacji lub jej

oznaczonej części.

1.

Zainteresowany nabyciem całej instalacji może złożyć wniosek o przeniesienie na niego

praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji.

2.

Przeniesienie praw i obowiązków jest możliwe tylko wtedy, gdy nabywca daje rękojmię

prawidłowego wykonania tych obowiązków.

3.

Przeniesienie lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze decyzji.

4.

Nabywca, o którym mowa w ust. 1, przejmuje wszystkie obowiązki ciążące w związku z

eksploatacją instalacji na poprzednio prowadzącym instalację, wynikające z pozwolenia

i przepisów ustawy oraz ustawy - Prawo wodne i przepisów ustawy o odpadach.

1.

Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3

1)

wywołują skutki prawne po uzyskaniu tytułu prawnego do instalacji lub jej oznaczonej

części,

2)

wygasają po upływie roku od daty ich wydania, jeżeli wnioskodawca nie uzyskał tytułu

prawnego do instalacji lub jej oznaczonej części.

2.

Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3, można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy.

Przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków.

1.

Pozwolenie wygasa

1)

po upływie czasu, na jaki zostało wydane,

2)

jeżeli prowadzący instalację utracił do niej tytuł prawny, z zastrzeżeniem art. 190

ust. 1-3, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe,

3)

na wniosek prowadzącego instalację,

4)

jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie

dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne,

5)

jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez

dwa lata,

6)

w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4.

2.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-6, wygasają z chwilą, gdy pozwolenie

zintegrowane stanie się ostateczne.

3.

Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia,

jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1.

4.

Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli prowadzący instalację

uzyska nowe pozwolenie oraz jeżeli nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków, o którym

mowa w art. 190 ust. 1-3.

1.

Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja

nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli

1)

eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych

przepisów ustawy lub ustawy o odpadach,

2)

przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu uniemożliwiającym emisję

na warunkach określonych w pozwoleniu,

3)

instalacja jest objęta postępowaniem, o którym mowa w art. 227-229.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia

lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń

w oznaczonym terminie.

1.

Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za odszkodowaniem, jeżeli

1)

przemawiają za tym względy ochrony środowiska lub

2)

korzystanie z pozwolenia stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

2.

Ustalenie odszkodowania następuje w drodze decyzji organu właściwego do cofnięcia

lub ograniczenia pozwolenia; decyzja jest niezaskarżalna.

3.

Odszkodowanie przysługuje od organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia.

4.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

decyzji, o której mowa w ust. 2, wnieść powództwo do sądu powszechnego; droga sądowa

przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy

od zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

5.

Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.

2.

6.

Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku od dnia, w którym decyzja

o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia stała się ostateczna.

1.

Jeżeli nie usunięto negatywnych skutków w środowisku powstałych w wyniku prowadzonej

działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia określa zakres i termin wykonania

tego obowiązku w decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naruszają kompetencji organu administracji

wynikających z art. 362 ust. 1 pkt 2.

1.

Po wydaniu decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia, jeżeli prowadzący

instalację usunął negatywne skutki w środowisku powstałe w wyniku prowadzonej działalności

lub skutki takie nie wystąpiły, organ właściwy do wydania pozwolenia orzeka na wniosek

prowadzącego instalację o zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.

2.

W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w wyznaczonym terminie negatywnych skutków w

środowisku powstałych w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania

pozwolenia orzeka o przeznaczeniu na ten cel zabezpieczenia w wysokości niezbędnej

do usunięcia tych skutków.

Postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wszczyna

się z urzędu albo na wniosek prowadzącego instalację lub zainteresowanego jej nabyciem.

W razie ogłoszenia likwidacji lub upadłości podmiotu korzystającego ze środowiska

przepisy art. 198 stosuje się odpowiednio w zakresie orzekania o zwrocie zabezpieczenia

albo o jego przeznaczeniu na usunięcie szkód.

1.

Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze

względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne

zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji

mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych

albo środowiska jako całości.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw środowiska uwzględni

rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach oraz wynikające z funkcjonowania

instalacji oddziaływanie na poszczególne elementy przyrodnicze albo na środowisko

jako całość.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w pozwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji

na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-6.

2.

W pozwoleniu zintegrowanym ustala się wielkość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych

do powietrza z instalacji, niezależnie od tego, czy wymagane byłoby dla niej, zgodnie

z ustawą, uzyskanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza.

3.

W pozwoleniu zintegrowanym ustala się dopuszczalny poziom hałasu niezależnie od tego,

czy dla zakładu wymagane byłoby, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na emitowanie

hałasu do środowiska.

4.

W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania

z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy o odpadach, niezależnie od

tego, czy dla instalacji wymagane byłoby, zgodnie z tymi przepisami, uzyskanie pozwolenia

na wytwarzanie odpadów.

5.

Jeżeli z instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym odprowadzane są ścieki do kanalizacji,

w pozwoleniu określa się warunki, jakim powinny one odpowiadać.

6.

W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki poboru wód na zasadach określonych

w przepisach ustawy - Prawo wodne .

Instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, położone na terenie jednego zakładu

obejmuje się jednym pozwoleniem zintegrowanym.

1.

Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego powinny spełniać wymagania ochrony

środowiska wynikające z najlepszej dostępnej techniki, a w szczególności, z zastrzeżeniem

art. 207 ust. 2, nie mogą powodować przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych.

2.

Przez graniczne wielkości emisyjne rozumie się takie dodatkowe standardy emisyjne,

które nie mogą być przekraczane przez instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego.

Nieprzekraczanie wielkości emisji wynikającej z zastosowania najlepszej dostępnej

techniki nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych

technikach oraz koordynuje przepływ tych informacji na potrzeby organów właściwych

do wydawania pozwoleń oraz zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitego podejścia do wydawania

zintegrowanych pozwoleń na obszarze całego kraju, może określić, w drodze rozporządzenia,

minimalne wymagania wynikające z najlepszej dostępnej techniki, jakie muszą spełniać

instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 2, w tym

1)

graniczne wielkości emisyjne,

2)

w uzasadnionych przypadkach wzajemne, wariantowe relacje pomiędzy granicznymi wielkościami

emisyjnymi dotyczącymi wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, odprowadzania ścieków,

wytwarzania odpadów i emitowania hałasu oraz pól elektromagnetycznych,

3)

progi tolerancji dla uzasadnionych odstępstw od ustalonych granicznych wielkości emisyjnych

oraz czas ich stosowania,

4)

wymagania dotyczące energochłonności i materiałochłonności,

5)

inne niezbędne wymagania techniczne.

3.

Przez próg tolerancji rozumie się ustaloną na podstawie ust. 2 pkt 3 wartość, o którą

do wskazanego czasu mogą być przekraczane graniczne wielkości emisyjne.

4.

Przy ustalaniu granicznych wielkości emisyjnych w zakresie

1)

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wytwarzania odpadów,

3)

emitowania hałasu

stosuje się odpowiednio przepisy art. 145 ust. 2 i 3.

5.

Graniczne wielkości emisji w razie odprowadzania ścieków mogą być określone odpowiednio

jako

1)

masa substancji w ściekach przypadająca na jednostkę masy wykorzystywanego surowca,

materiału, paliwa lub powstającego produktu,

2)

stężenie substancji w ściekach,

3)

masa substancji w ściekach wprowadzana w określonym czasie,

4)

temperatura ścieków.

Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Graniczne wielkości emisji w razie wytwarzania pól elektromagnetycznych mogą być określone

jako

1)

napięcia znamionowe linii i stacji elektroenergetycznych,

2)

maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo dla instalacji emitujących pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz: radiokomunikacyjnych,

radionawigacyjnych i radiolokacyjnych.

Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Najlepsza dostępna technika powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia

się jednocześnie

1)

rachunek kosztów i korzyści,

2)

czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego rodzaju instalacji,

3)

zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich ograniczanie

do minimum,

4)

podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających

do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska.

2.

Odstępstwo od granicznych wielkości emisji jest dopuszczalne w zakresie progów tolerancji

ustalonych na podstawie art. 206 ust. 2 pkt 3, pod warunkiem że

1)

będzie to z korzyścią dla środowiska jako całości,

2)

nie zostaną naruszone standardy emisyjne.

3.

Jeżeli graniczne wielkości emisyjne nie zostały określone na podstawie art. 206 ust.

2 pkt 1, dopuszczalną wielkość emisji z instalacji ustala się, uwzględniając potrzebę

przestrzegania obowiązujących standardów emisyjnych.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien spełniać wymagania określone

dla wniosków o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-6, oraz wniosku

o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo

wodne .

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien także zawierać

1)

informacje o

a)

oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,

b)

istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na środowisko,

2)

uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w przypadkach, o których mowa w art.

207 ust. 2 i 3, wskazujące spełnienie określonych w tych przepisach wymagań.

3.

Wniosek przedkłada się w dwu egzemplarzach.

4.

Do wniosku dołącza się

1)

dwa egzemplarze wykonanej przez akredytowaną jednostkę oceny zgodności z minimalnymi

wymaganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej techniki dla instalacji, która jest

przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, o ile wymagania te zostały

określone na podstawie art. 206 ust. 2,

2)

dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres

akredytacji dla jednostek sporządzających oceny zgodności instalacji z minimalnymi

wymaganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej techniki, uwzględniając potrzebę zapewnienia

wiarygodności tej oceny.

Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie ministrowi właściwemu

do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, kopie wniosku

o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz oceny zgodności z minimalnymi wymaganiami

wynikającymi z najlepszej dostępnej techniki.

1.

Warunkiem rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego jest wniesienie

opłaty rejestracyjnej na wyodrębniony rachunek bankowy prowadzony przez ministra właściwego

do spraw środowiska.

2.

Wpływy z tytułu opłaty rejestracyjnej są środkami specjalnymi w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497 i Nr 46, poz. 499) i przeznaczane są na finansowanie zadań ministra właściwego do spraw środowiska,

o których mowa w art. 206 i 212.

3.

Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 3.000 EURO.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

rejestracyjnych, kierując się zakresem dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia

ze względu na skalę i rodzaj działalności prowadzonej w instalacjach oraz koniecznością

zgromadzenia środków umożliwiających wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206

i 212.

1.

Pozwolenie zintegrowane powinno spełniać wymagania określone dla pozwoleń, o których

mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-6.

2.

Pozwolenie zintegrowane powinno także określać

1)

rodzaj prowadzonej działalności,

2)

sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości,

3)

sposoby ograniczania oddziaływań transgranicznych na środowisko,

4)

wymóg informowania o wystąpieniu awarii przemysłowej, jeżeli nie wynika on z art.

264,

5)

sposoby postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposoby

usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji,

gdy są one przewidywane.

3.

W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania dla instalacji, jeśli

jest to konieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości.

4.

Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie kopię wydanego pozwolenia

zintegrowanego ministrowi właściwemu do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym

mowa w art. 213 ust. 1.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr wniosków o wydanie pozwolenia

zintegrowanego, ocen zgodności z minimalnymi wymaganiami oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych,

a także analizuje wnioski i wydane pozwolenia z punktu widzenia spełnienia wymagań

wynikających z najlepszej dostępnej techniki, określonych w rozporządzeniu wydanym

na podstawie art. 206 ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska lub podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1,

może zwrócić się do starosty o udzielenie informacji lub udostępnienie innych niż

wskazane w ust. 1 dokumentów związanych z wydawaniem pozwoleń zintegrowanych; uprawnienie

to przysługuje podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, także w stosunku do wojewody.

3.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania przez starostę pozwoleń

zintegrowanych minister właściwy do spraw środowiska kieruje wystąpienie, którego

treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie

wydania pozwolenia zintegrowanego.

4.

W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 3, ministrowi właściwemu

do spraw środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu

przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5.

Podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

środowiska informacje mogące stanowić podstawę do podjęcia przez ministra działań

w celu wyeliminowania nieprawidłowości przy wydawaniu pozwoleń zintegrowanych.

1.

Wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 ust. 1 oraz art. 212 ust. 1 i 2, minister

właściwy do spraw środowiska może zlecić osobie fizycznej albo prawnej, która ze względu

na posiadane kompetencje, doświadczenie i wyposażenie będzie gwarantowała należyte

ich wykonywanie.

2.

Zlecenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest w trybie ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych

(Dz. U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773, z 1999 r. Nr 45, poz. 437, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 93, poz. 1027 i Nr 110, poz. 1167 oraz z 2001 r. Nr 56, poz. 580), na okres od 5 do 8 lat.

3.

Ustalając warunki przetargu na wykonanie zadań, minister uwzględnia wymagania, o których

mowa w ust. 1, a także konieczność zapewnienia przez wybrany podmiot bezpieczeństwa

powierzonych oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

4.

Informacja o zawarciu umowy zlecającej wykonywanie zadań, jej wypowiedzeniu albo wygaśnięciu

jest publikowana, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” nie później niż na 60 dni przed terminem odpowiednio wejścia w życie

umowy, jej wypowiedzenia albo wygaśnięcia.

5.

W obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, podaje się do wiadomości

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania osoby fizycznej albo nazwę i adres siedziby

osoby prawnej, z którą zawarto umowę,

2)

datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykonywania zleconych zadań albo datę zakończenia

ich wykonywania z uwagi na wygaśnięcie lub wypowiedzenie umowy.

6.

W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy

do wydania pozwolenia zintegrowanego przedkłada kopię wniosku o wydanie pozwolenia,

kopię oceny zgodności z minimalnymi wymaganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej

techniki oraz kopię wydanego pozwolenia temu podmiotowi.

7.

W ciągu 30 dni od daty wygaśnięcia lub wypowiedzenia umowy podmiot, o którym mowa

w ust. 1, ma obowiązek przekazania ministrowi właściwemu do spraw środowiska powierzonych

oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

8.

Wykonanie obowiązków określonych w ust. 7 podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

1.

Przed dokonaniem zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym, polegających

na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji, prowadzący instalację jest obowiązany

poinformować o planowanych zmianach organ właściwy do wydania pozwolenia.

2.

Organ, o którym mowa w ust. 1, może uznać, że planowane zmiany w instalacji wymagają

zmiany niektórych warunków wydanego pozwolenia zintegrowanego i zobowiązać prowadzącego

instalację, w terminie 30 dni od otrzymania informacji, do złożenia wniosku o zmianę

pozwolenia.

1.

Przed dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym prowadzący

instalację jest obowiązany poinformować organ właściwy do wydania pozwolenia o planowanych

zmianach i złożyć wniosek o zmianę wydanego pozwolenia zintegrowanego.

2.

Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego oraz decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego

powinny zawierać dane, o których mowa w art. 184 i 208, oraz określać wymagania zawarte

w art. 188 i 211, które mają związek z planowanymi zmianami, o których mowa w ust.

1.

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia co najmniej raz na 5 lat dokonuje analizy wydanego

pozwolenia zintegrowanego.

2.

Wydane pozwolenie zintegrowane analizowane jest również, jeżeli nastąpiła zmiana w

najlepszych dostępnych technikach, pozwalająca na znaczne zmniejszenie wielkości emisji

bez powodowania nadmiernych kosztów, lub wynika to z potrzeby dostosowania eksploatacji

instalacji do zmian przepisów o ochronie środowiska.

W przypadku gdy analizy dokonane w oparciu o art. 216 wykazały konieczność zmiany

treści pozwolenia zintegrowanego, którego termin ważności upłynie później niż rok

po zakończeniu analiz, stosuje się odpowiednio przepisy art. 195.

Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego

przedmiotem jest wydanie pozwolenia zintegrowanego lub decyzji o zmianie pozwolenia

zintegrowanego.

W razie możliwości wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko instalacji

wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego, przepisy art. 58-70 stosuje się odpowiednio.

1.

Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji wymaga pozwolenia, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Nie wymaga pozwolenia wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji

1)

z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza odbywa się w sposób niezorganizowany,

bez pośrednictwa przeznaczonych do tego celu środków technicznych,

2)

wentylacji grawitacyjnych,

3)

energetycznych

a)

opalanych węglem kamiennym o łącznej nominalnej mocy do 5 MWt,

b)

opalanych koksem, drewnem, słomą, olejem napędowym i opałowym o łącznej nominalnej

mocy do 10 MWt,

c)

opalanych paliwem gazowym o łącznej nominalnej mocy do 15 MWt,

4)

innych niż energetyczne o łącznej nominalnej mocy do 1 MWt, opalanych węglem kamiennym,

koksem, drewnem, słomą, olejem napędowym i opałowym, paliwem gazowym,

5)

do przetaczania paliw płynnych,

6)

do suszenia zboża,

7)

w lakierniach zużywających na dobę mniej niż 3 kg lakierów wodnych i lakierów o wysokiej

zawartości cząstek stałych,

8)

stosowanych w gastronomii,

9)

w oczyszczalniach ścieków,

10)

w zbiornikach bezodpływowych kanalizacji lokalnej,

11)

w przechowalniach owoców i warzyw.

12)

stosowanych w hutach szkła - o wydajności mniejszej niż 1 tona na dobę,

13)

stosowanych w fermach hodowlanych, z wyłączeniem instalacji zaliczonych do przedsięwzięć

mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1,

14)

do suszenia, brykietowania i mielenia węgla - o mocy przerobowej mniejszej niż 30

ton surowca na godzinę,

15)

stosowanych w młynach spożywczych,

16)

do produkcji wapna palonego - przy wydajności mniejszej niż 10 ton na dobę.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz

informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2-4, powinien także zawierać

1)

czas pracy źródeł powstawania i miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w

ciągu roku,

2)

określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i ilości gazów lub pyłów przypadających

na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu,

3)

opis terenu w zasięgu pięćdziesięciokrotnej wysokości najwyższego miejsca wprowadzania

gazów lub pyłów do powietrza, z uwzględnieniem obszarów poddanych ochronie na podstawie

przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i

lecznictwie uzdrowiskowym

(Dz. U. Nr 23, poz. 150, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1998 r. Nr 162, poz. 1116 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),

4)

określenie aerodynamicznej szorstkości terenu,

5)

aktualny stan jakości powietrza,

6)

określenie warunków meteorologicznych,

7)

graficzne przedstawienie wyników obliczeń stanu jakości powietrza, z uwzględnieniem

referencyjnych metodyk modelowania.

2.

Informacje, o których mowa

1)

w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określenie wielkości emisji w zakresie

gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wyrażonej w mg/m

2)

w art. 184 ust. 2 pkt 16, powinny wskazywać usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości

emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz proponowany zakres,

metodykę i sposób wykonywania tych pomiarów.

1.

W razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu

ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie

niepowodującym przekroczeń wartości odniesienia w powietrzu i standardów zapachowej

jakości powietrza.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia dla niektórych substancji

w powietrzu.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

warunki, w jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura i ciśnienie,

2)

oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację,

3)

okresy, dla których uśrednione są wartości odniesienia,

4)

zróżnicowane poziomy substancji w powietrzu dla

a)

terenu kraju, z wyłączeniem obszarów parków narodowych i obszarów ochrony uzdrowiskowej,

b)

obszarów parków narodowych,

c)

obszarów ochrony uzdrowiskowej,

5)

referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, mogą zostać ustalone

1)

czas obowiązywania wartości odniesienia,

2)

warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzymane.

Jeżeli dla gazów lub pyłów brak jest wartości odniesienia, składający wniosek o wydanie

pozwolenia jest obowiązany do przedłożenia uzasadnionej propozycji tej wartości.

1.

Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz wymagań, o których

mowa w art. 188, powinno określać

1)

charakterystykę miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2)

usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych

do powietrza.

2.

Określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2, ustala się

rodzaje i ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza dla każdego

źródła powstawania, miejsca wprowadzania i całej instalacji, wyrażone

1)

w mg/m

2)

w Mg/rok.

3.

W pozwoleniu nie określa się wielkości emisji dla tych rodzajów gazów lub pyłów, które

wprowadzone do powietrza nie powodują przekroczenia 10% dopuszczalnych poziomów substancji

w powietrzu albo 10% wartości odniesienia; w takim przypadku w pozwoleniu wskazuje

się rodzaje gazów i pyłów, których wielkości emisji nie określono.

4.

Jeżeli dla instalacji są ustalone standardy emisyjne, to w pozwoleniu na wprowadzanie

gazów lub pyłów do powietrza nie określa się innych rodzajów gazów lub pyłów niż objęte

standardem; w takim przypadku w pozwoleniu wskazuje się na odstąpienie od określania

warunków emisji dla pozostałych gazów i pyłów.

1.

Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza, wydanie pozwolenia

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza dla nowo budowanej instalacji lub zmienianej

w sposób istotny jest możliwe, jeżeli zostanie zapewniona odpowiednia redukcja ilości

wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów powodujących naruszenia tych standardów,

wprowadzanych z innych instalacji usytuowanych na tym obszarze.

2.

Łączna redukcja ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów z innych instalacji

powinna być o co najmniej 30% większa niż ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania

do powietrza z nowo zbudowanej instalacji lub instalacji zmienionej w sposób istotny.

3.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, gdy nie spowoduje to zwiększenia

zagrożenia zdrowia ludzi.

1.

Wydanie pozwolenia w przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 1, wymaga przeprowadzenia

postępowania kompensacyjnego, o którym mowa w art. 227-229.

2.

Postępowanie kompensacyjne prowadzi się zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach

2 i 3, z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszego rozdziału.

W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne instalacje, którzy wyrazili

zgodę na ograniczenie ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów.

Do wniosku o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy dołączyć

1)

wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)

zgodę uczestników postępowania na dokonanie odpowiedniej redukcji ilości wprowadzanych

do powietrza gazów lub pyłów.

1.

Pozwolenie na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji nowo zbudowanej

lub zmienionej w sposób istotny jest wykonalne nie wcześniej niż od dnia, w którym

decyzje, o których mowa w ust. 2, staną się ostateczne.

2.

Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania pozwolenia

na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z innych instalacji objętych postępowaniem

kompensacyjnym w zakresie, w jakim uczestnicy postępowania wyrazili zgodę.

3.

Z chwilą gdy decyzje, o których mowa w ust. 2, stały się ostateczne, organ właściwy

do wydania pozwolenia niezwłocznie informuje o tym wnioskodawcę.

4.

Jeżeli decyzja o pozwoleniu, wydana w wyniku postępowania kompensacyjnego, nie stanie

się wykonalna w terminie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy do wydania pozwolenia

stwierdza jej wygaśnięcie.

1.

Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska jest wymagane, gdy hałas w środowisku

przekracza dopuszczalne poziomy, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 231 ust. 2.

2.

Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska nie jest wymagane, gdy hałas powstaje

w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz

portów lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą.

1.

W przypadku stwierdzenia przez organ właściwy do wydania pozwolenia na emitowanie

hałasu do środowiska, iż poza zakładem przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu,

organ, w drodze postanowienia, wzywa prowadzącego zakład do przedłożenia wniosku o

wydanie pozwolenia; na postanowienie to przysługuje zażalenie.

2.

Obowiązek posiadania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska powstaje po upływie

6 miesięcy od daty doręczenia postanowienia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska, oprócz informacji,

o których mowa w art. 184 ust. 2-4, powinien zawierać

1)

rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla pory dnia i nocy,

2)

charakterystykę terenu, na którym usytuowany jest zakład, i terenów otaczających,

wynikającą z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub w razie

braku planu, zgodnie z art. 115 - w zasięgu oddziaływania hałasu emitowanego przez

zakład,

3)

aktualny stan akustyczny środowiska wokół zakładu.

2.

Informacje, o których mowa w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać

1)

określenie poziomu mocy akustycznej źródeł hałasu,

2)

proponowane wartości dopuszczalne poziomu hałasu emitowanego przez zakład określone

dla pory dnia i nocy.

1.

Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska, oprócz wymagań, o których mowa w art.

188 ust. 2 i 3, powinno także określać dla pory dnia i nocy

1)

czas pracy źródeł,

2)

dopuszczalne warianty pracy instalacji, z uwzględnieniem wykorzystywanych urządzeń.

2.

Wymagania, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2, powinny zawierać wartości dopuszczalne

poziomu hałasu emitowanego przez zakład, określone oddzielnie dla pory dnia i nocy.

Pozwolenie na emitowanie pól elektromagnetycznych jest wymagane dla

1)

linii i stacji elektroenergetycznych o napięciu znamionowym 110 kV lub wyższym,

2)

instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, których równoważna

moc promieniowana izotropowo jest równa 15 W lub wyższa, emitujących pola elektromagnetyczne

o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych do środowiska,

oprócz informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2-4, powinien zawierać propozycje

zabezpieczenia przed dostępem ludności oraz oznaczenia obszarów występowania pól elektromagnetycznych

o wartościach większych niż dopuszczalne.

2.

Informacje, o których mowa

1)

w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określenia zakresów częstotliwości pól

elektromagnetycznych emitowanych przez instalacje oraz napięcia znamionowe w odniesieniu

do linii i stacji elektroenergetycznych.

2)

w art. 184 ust. 2 pkt 12, powinny wskazywać, w formie opisowej i graficznej, miejsca

występowania w otoczeniu instalacji pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych

dla obszarów zabudowy mieszkaniowej oraz dla miejsc dostępnych dla ludności.

1.

Pozwolenie na emitowanie pól elektromagnetycznych, oprócz ustaleń, o których mowa

w art. 188, powinno zawierać określenie granic obszarów w otoczeniu instalacji niedostępnych

dla ludności, w których będą występowały pola elektromagnetyczne o wartościach większych

niż dopuszczalne, oraz sposobu ich zabezpieczenia przed dostępem ludności, a także

ich oznaczenia.

2.

Określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2, ustala się

1)

napięcia znamionowe linii i stacji elektroenergetycznych,

2)

maksymalną równoważną moc promieniowaną izotropowo dla instalacji radiokomunikacyjnych,

radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach

od 0,03 MHz do 300.000 MHz.

W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania

instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać

prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia

przeglądu ekologicznego.

Przegląd ekologiczny instalacji zaliczonej do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać

na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, powinien zawierać

1)

opis obejmujący

a)

rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji,

b)

powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego,

c)

rodzaj technologii,

d)

istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty

mieszkalne i użyteczności publicznej,

e)

istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji dobra kultury

poddane ochronie na podstawie ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),

f)

istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty

i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy

o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie

uzdrowiskowym,

2)

określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia

poważnej awarii przemysłowej,

3)

opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko,

4)

porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których

mowa w art. 143,

5)

wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania,

określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań

technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich,

6)

zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie,

7)

nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd.

W decyzji, o której mowa w art. 237, organ właściwy do jej wydania może

1)

ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego,

2)

wskazać metody badań i studiów.

Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z funkcjonowania instalacji

niezaliczonej do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym

mowa w art. 51 ust. 1, organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu

określa, które z wymagań wymienionych w art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd

ekologiczny.

1.

Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z działalności podmiotu

korzystającego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji, art. 237, 239 pkt

2 i art. 240 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli przegląd ekologiczny dotyczy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska

lub portu, obowiązek sporządzenia przeglądu spoczywa na zarządzających tymi obiektami.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe

wymagania, jakie powinien spełniać przegląd ekologiczny dla poszczególnych rodzajów

instalacji.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone szczegółowe wymagania

odnośnie do

1)

formy sporządzania przeglądu,

2)

zakresu zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w przeglądzie,

3)

rodzaju dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione w przeglądzie.

Ochrona środowiska przed poważną awarią, zwaną dalej „awarią”, oznacza zapobieganie

zdarzeniom mogącym powodować awarię oraz ograniczanie jej skutków dla ludzi i środowiska.

Prowadzący zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii, dokonujący przewozu substancji

niebezpiecznych oraz organy administracji są obowiązani do ochrony środowiska przed

awariami.

1.

Każdy, kto zauważy wystąpienie awarii, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym

osoby znajdujące się w strefie zagrożenia oraz jednostkę organizacyjną Państwowej

Straży Pożarnej albo Policji albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.

2.

Organy administracji w trybie i na zasadach określonych w dekrecie z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych

(Dz. U. Nr 23, poz. 93, z 1959 r. Nr 27, poz. 167, z 1970 r. Nr 16, poz. 138, z 1983 r. Nr 44, poz. 200, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668) mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobistych i rzeczowych w celu prowadzenia akcji

na rzecz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz środowiska przed skutkami awarii.

1.

W razie wystąpienia awarii wojewoda, poprzez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży

Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podejmie działania i zastosuje

środki niezbędne do usunięcia awarii i jej skutków, określając w szczególności związane

z tym obowiązki organów administracji i podmiotów korzystających ze środowiska.

2.

O podjętych działaniach wojewoda informuje marszałka województwa.

1.

W razie wystąpienia awarii wojewódzki inspektor ochrony środowiska może w drodze decyzji

1)

zarządzić przeprowadzenie właściwych badań dotyczących przyczyn, przebiegu i skutków

awarii,

2)

wydać zakazy lub ograniczenia w korzystaniu ze środowiska.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Jeżeli charakter awarii uzasadnia konieczność podjęcia szybkich działań, a w szczególności

gdy ich zaniechanie mogłoby spowodować zwiększenie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi

lub bezpośrednie zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach, decyzja

może być ogłoszona ustnie, a informacja o tym zaprotokołowana.

4.

Na wniosek zobowiązanego decyzję ogłoszoną ustnie doręcza się na piśmie niezwłocznie,

gdy jest to możliwe; wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od ogłoszenia decyzji.

5.

W zakresie egzekwowania obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w ust. 1, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska przysługuje uprawnienie egzekwowania

ustnych poleceń w granicach określonych ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943 i 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 114, poz. 1193, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315).

1.

Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej

„awarią przemysłową”, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej

znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia

awarii, zwany dalej „zakładem o zwiększonym ryzyku”, albo za zakład o dużym ryzyku

wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem o dużym ryzyku”.

2.

Do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej,

lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest możliwe w trakcie procesu przemysłowego,

przepis ust. 1 stosuje się w zależności od przewidywanej ilości substancji niebezpiecznej

mogącej znaleźć się w zakładzie.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw

środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i ilości substancji niebezpiecznych,

których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym

ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

nazwy i ilości substancji niebezpiecznych, decydujące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym

ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku,

2)

oznaczenie numeryczne substancji, o których mowa w pkt 1, pozwalające na jednoznaczną

ich identyfikację,

3)

kryteria kwalifikowania substancji niewymienionych na podstawie pkt 1, do kategorii

a)

bardzo toksycznych,

b)

toksycznych,

c)

utleniających,

d)

wybuchowych,

e)

łatwopalnych,

f)

wysoce łatwopalnych,

g)

skrajnie łatwopalnych,

h)

niebezpiecznych w szczególności dla ludzi lub środowiska

oraz ich ilości decydujące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu

o dużym ryzyku.

Każdy, kto zamierza prowadzić lub prowadzi zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym

ryzyku, jest obowiązany do zapewnienia, aby zakład ten był zaprojektowany, wykonany,

prowadzony i likwidowany w sposób zapobiegający awariom przemysłowym i ograniczający

ich skutki dla ludzi oraz środowiska.

1.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku jest obowiązany do zgłoszenia

zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać następujące dane

1)

oznaczenie prowadzącego zakład, jego adres zamieszkania lub siedziby,

2)

adres zakładu,

3)

informację o tytule prawnym,

4)

charakter prowadzonej lub planowanej działalności,

5)

rodzaj instalacji i istniejące systemy zabezpieczeń,

6)

rodzaj, kategorię i ilość oraz charakterystykę fizykochemiczną, pożarową i toksyczną

substancji niebezpiecznej,

7)

charakterystykę terenu w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, ze szczególnym uwzględnieniem

czynników mogących przyczynić się do zwiększenia zagrożenia awarią przemysłową lub

pogłębienia jej skutków.

3.

Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć dokument potwierdzający, że

zgłaszający jest upoważniony do występowania w obrocie prawnym, jeżeli prowadzący

zakład nie jest osobą fizyczną.

4.

Prowadzący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1,

co najmniej na 30 dni przed uruchomieniem zakładu lub jego części.

5.

Każda istotna zmiana ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznej albo jej charakterystyki

fizykochemicznej, pożarowej i toksycznej, zmiana technologii lub profilu produkcji

w stosunku do danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, powinny zostać

zgłoszone właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej w terminie 14 dni przed jej

wprowadzeniem.

6.

Istotną zmianę ilości substancji niebezpiecznej stanowi zwiększenie lub zmniejszenie

ilości określonego rodzaju substancji o więcej niż 20% w stosunku do danych przedstawionych

w zgłoszeniu.

7.

Istotną zmianę rodzaju substancji lub jej charakterystyki fizykochemicznej, pożarowej

i toksycznej stanowi zmiana, która wiąże się z zaliczeniem do innej kategorii substancji

niebezpiecznych w stosunku do danych przedstawionych w zgłoszeniu.

8.

Termin przewidywanego zakończenia eksploatacji instalacji lub zamknięcia zakładu prowadzący

zakład jest obowiązany zgłosić właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej co najmniej

14 dni przed zamknięciem.

9.

Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, 5 i 8, prowadzący zakład przekazuje równocześnie

do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

1.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku sporządza program zapobiegania

poważnym awariom przemysłowym, zwany dalej „programem zapobiegania awariom”, w którym

przedstawia system zarządzania zakładem gwarantujący ochronę ludzi i środowiska.

2.

Program zapobiegania awariom powinien zawierać w szczególności

1)

określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awarią przemysłową,

2)

zasady zapobiegania oraz zwalczania skutków awarii przemysłowej przewidywane do wprowadzenia,

3)

określenie sposobów ograniczenia skutków awarii przemysłowej dla ludzi i środowiska

w przypadku jej zaistnienia,

4)

określenie częstotliwości przeprowadzania analiz programu zapobiegania awariom w celu

oceny jego aktualności i skuteczności.

3.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku przedkłada program zapobiegania

awariom właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej przed uruchomieniem zakładu

oraz przekazuje go równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

4.

Uruchomienie zakładu o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku może nastąpić po upływie

14 dni od dnia otrzymania przez właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej programu

zapobiegania awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie wniesie sprzeciwu w drodze

decyzji.

1.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania i wdrożenia systemu

bezpieczeństwa stanowiącego element ogólnego systemu zarządzania i organizacji zakładu.

2.

W systemie bezpieczeństwa należy uwzględnić

1)

określenie, na wszystkich poziomach organizacji, obowiązków pracowników odpowiedzialnych

za działania na wypadek awarii przemysłowej,

2)

szkolenia pracowników, których obowiązki są związane z funkcjonowaniem instalacji,

w której znajduje się substancja niebezpieczna,

3)

funkcjonowanie mechanizmów umożliwiających systematyczną analizę zagrożeń awarią przemysłową

oraz prawdopodobieństwa jej wystąpienia,

4)

instrukcje bezpiecznego funkcjonowania instalacji, w której znajduje się substancja

niebezpieczna, przewidziane dla normalnej eksploatacji instalacji, a także konserwacji

i czasowych przerw w ruchu,

5)

instrukcje sposobu postępowania w razie konieczności dokonania zmian w procesie przemysłowym,

6)

analizę przewidywanych sytuacji awaryjnych, służącą należytemu opracowaniu planów

operacyjno-ratowniczych,

7)

prowadzenie monitoringu funkcjonowania instalacji, w której znajduje się substancja

niebezpieczna, umożliwiającego podejmowanie działań korekcyjnych w przypadku wystąpienia

zjawisk stanowiących odstępstwo od normalnej eksploatacji instalacji,

8)

systematyczną ocenę programu zapobiegania awariom oraz systemu bezpieczeństwa, prowadzoną

z punktu widzenia ich aktualności i skuteczności.

1.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania raportu o bezpieczeństwie.

2.

Raport o bezpieczeństwie powinien wykazać, że

1)

prowadzący zakład o dużym ryzyku jest przygotowany do stosowania programu zapobiegania

awariom i do zwalczania awarii przemysłowych,

2)

zakład spełnia warunki do wdrożenia systemu bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 252,

3)

zostały przeanalizowane możliwości wystąpienia awarii przemysłowej i podjęto środki

konieczne do zapobieżenia im,

4)

rozwiązania projektowe instalacji, w której znajduje się substancja niebezpieczna,

jej wykonanie oraz funkcjonowanie zapewniają bezpieczeństwo,

5)

zostały opracowane wewnętrzne plany operacyjno-ratownicze oraz dostarczono informacje

do opracowania zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,

określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinien odpowiadać raport o bezpieczeństwie

zakładu o dużym ryzyku.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

forma sporządzenia raportu,

2)

zakres zagadnień, które powinny zostać w raporcie określone i ocenione,

3)

zakres terytorialny raportu,

4)

rodzaje dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione w raporcie.

1.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany, przed uruchomieniem zakładu, do

przedłożenia raportu o bezpieczeństwie komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży

Pożarnej i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

2.

Raport o bezpieczeństwie oraz jego zmiany zatwierdzane są w drodze decyzji przez komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, po uzyskaniu opinii wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska.

Rozpoczęcie ruchu zakładu o dużym ryzyku może nastąpić po zatwierdzeniu raportu o

bezpieczeństwie.

1.

Raport o bezpieczeństwie podlega, co najmniej raz na 5 lat, analizie i uzasadnionym

zmianom, dokonywanym przez prowadzącego zakład o dużym ryzyku, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3.

2.

Raport o bezpieczeństwie powinien być zmieniony przez prowadzącego zakład o dużym

ryzyku, jeżeli potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa wynikające ze zmiany

stanu faktycznego, postępu naukowo-technicznego lub analizy zaistniałych awarii przemysłowych.

3.

Jeżeli prowadzący zakład o dużym ryzyku nie dokonuje zmian, o których mowa w ust.

2, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wzywa do zmiany raportu o bezpieczeństwie,

wyznaczając termin dokonania zmian.

1.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany, przed dokonaniem zmian w ruchu zakładu

mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, do przeprowadzenia

analizy programu zapobiegania awariom, systemu bezpieczeństwa oraz raportu o bezpieczeństwie.

2.

Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład jest obowiązany,

przed wprowadzeniem zmian w ruchu zakładu, do uzyskania zatwierdzenia przez komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej zmienionego raportu o bezpieczeństwie, przekazując

go równocześnie wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

1.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku, przed dokonaniem zmian w ruchu zakładu mogących

mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, jest obowiązany do przeprowadzenia

analizy programu zapobiegania awariom i wprowadzenia, w razie potrzeby, zmian w tym

programie.

2.

W warunkach, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład jest obowiązany do przedłożenia

komendantowi powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej zmian w programie zapobiegania

awariom oraz do przekazania ich równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska.

3.

Wprowadzenie zmian w ruchu zakładu może nastąpić po upływie 14 dni od dnia otrzymania

przez komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej zmian w programie zapobiegania

awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

1.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może ustalić, w drodze decyzji, grupy

zakładów o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku, których zlokalizowanie w niedużej

odległości od siebie może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia awarii przemysłowej

lub pogłębić jej skutki, w szczególności ze względu na skoncentrowanie posiadanych

rodzajów, kategorii i ilości substancji niebezpiecznych.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej

może zobowiązać prowadzących zakłady do

1)

wzajemnej wymiany informacji, które pozwolą na uwzględnienie w programie zapobiegania

awariom, raportach o bezpieczeństwie i w wewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych

zwiększonego prawdopodobieństwa wystąpienia awarii przemysłowej lub zwiększenia skutków

jej wystąpienia,

2)

dostarczenia informacji niezbędnych do sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych

oraz do opracowywania informacji o zagrożeniach awariami przemysłowymi w zakładach

o dużym ryzyku lub w zakładach o zwiększonym ryzyku i przewidywanych środkach bezpieczeństwa.

1.

W celu zapobiegania, zwalczania i ograniczania skutków awarii przemysłowej opracowuje

się wewnętrzny i zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.

2.

Plany operacyjno-ratownicze zawierają w szczególności

1)

zakładane działania służące ograniczeniu skutków awarii przemysłowej dla ludzi i środowiska,

2)

propozycje metod i środków służących ochronie ludzi i środowiska przed skutkami awarii

przemysłowej,

3)

informację o występujących zagrożeniach, podjętych środkach zapobiegawczych i o działaniach,

które będą podjęte w przypadku wystąpienia awarii przemysłowej, przedstawianą społeczeństwu

i właściwym organom Państwowej Straży Pożarnej, wojewodzie, wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska, staroście, wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta,

4)

wskazanie sposobów usunięcia skutków awarii przemysłowej i przywrócenia środowiska

do stanu poprzedniego, a w przypadku gdy nie jest to możliwe - określenie zabiegów,

których celem jest rekultywacja,

5)

wskazanie sposobów zapobiegania transgranicznym skutkom awarii przemysłowej.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,

określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinny odpowiadać wewnętrzne i

zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

forma sporządzenia planów,

2)

zakres zagadnień, które powinny zostać określone, ocenione i ustalone,

3)

zakres terytorialny planów.

1.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do

1)

opracowania wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, a w razie zagrożenia awarią

przemysłową lub jej wystąpienia - do niezwłocznego przystąpienia do jego realizacji,

2)

dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej informacji niezbędnych

do opracowania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, z uwzględnieniem transgranicznych

skutków awarii przemysłowych.

2.

Sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego i dostarczenie informacji,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, następuje przed uruchomieniem zakładu o dużym ryzyku.

3.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do przeprowadzania analizy i przećwiczenia

realizacji wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego co najmniej raz na 3 lata, w

celu jego aktualizacji i dokonania w nim uzasadnionych zmian; w szczególności należy

brać pod uwagę zmiany wprowadzone w instalacji, w sposobie funkcjonowania jednostek

ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania i usuwania

skutków awarii przemysłowej, a także postęp naukowo-techniczny.

4.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku niezwłocznie zawiadamia komendanta wojewódzkiego

Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o przeprowadzonej

analizie wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego i o jej rezultatach.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku zapewnia możliwość udziału w postępowaniu, którego

przedmiotem jest sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, pracownikom

zakładu w szczególności narażonym bezpośrednio na skutki awarii przemysłowej oraz

pełniącym funkcję społecznych inspektorów pracy lub przedstawicielom związków zawodowych

odpowiedzialnym za bezpieczeństwo i higienę pracy.

Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu

Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wykazu

zawierającego dane o rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznych znajdujących

się na terenie zakładu, a także do corocznego aktualizowania wykazu, według stanu

na dzień 31 grudnia, w terminie do końca stycznia roku następnego.

Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku w razie wystąpienia awarii

przemysłowej jest obowiązany do

1)

natychmiastowego zawiadomienia o tym fakcie właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej

oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

2)

niezwłocznego przekazania organom, o których mowa w pkt 1, informacji

a)

o okolicznościach awarii,

b)

o niebezpiecznych substancjach związanych z awarią,

c)

umożliwiających dokonanie oceny skutków awarii dla ludzi i środowiska,

d)

o podjętych działaniach ratunkowych, a także działaniach mających na celu ograniczenie

skutków awarii i zapobieżenie jej powtórzeniu się,

3)

stałej aktualizacji informacji, o których mowa w pkt 2, odpowiednio do zmiany sytuacji.

1.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie informacji przedstawionych

przez prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowej,

sporządza zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy dla terenu narażonego na skutki awarii

przemysłowej, położonego poza zakładem o dużym ryzyku.

2.

Koszty sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego ponosi prowadzący zakład

o dużym ryzyku.

3.

Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2, i sposób ich uiszczenia określa, w drodze

decyzji, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej; uzasadnienie decyzji powinno

zawierać szczegółowy wykaz wykonanych prac i zestawienie kosztów ich realizacji.

4.

Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów sporządzenia zewnętrznego planu

operacyjno-ratowniczego stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa,

z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują komendantowi wojewódzkiemu Państwowej

Straży Pożarnej.

5.

Zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy sporządza się przed uruchomieniem zakładu.

6.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zapewnia możliwość udziału społeczeństwa

w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

7.

Po przeprowadzeniu postępowania wymagającego udziału społeczeństwa komendant wojewódzki

Państwowej Straży Pożarnej przyjmuje zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.

8.

W razie konieczności zmiany treści zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego ust.

1-3, 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

9.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej jest obowiązany do przeprowadzania

analizy i przećwiczenia realizacji zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego co najmniej

raz na 3 lata, w celu jego aktualizacji i dokonania w nim ewentualnych zmian; w szczególności

należy brać pod uwagę zmiany wprowadzone w instalacji, w sposobie funkcjonowania jednostek

ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania i usuwania

skutków awarii przemysłowej, a także postęp naukowo-techniczny.

10.

Do wykonania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. Nr 81, poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 111, poz. 725 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268).

1.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w razie zagrożenia awarią przemysłową

lub jej wystąpienia niezwłocznie przystępuje do realizacji zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

2.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od sporządzenia zewnętrznego

planu operacyjno-ratowniczego, jeżeli z informacji dostarczonych przez prowadzącego

zakład wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia

się skutków awarii poza zakład.

1.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podaje do publicznej wiadomości informację

o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o aktualizowanym corocznie rejestrze

substancji niebezpiecznych znajdujących się w zakładach zlokalizowanych na obszarze

jego właściwości miejscowej.

2.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej poza informacją, o której mowa w ust.

1, podaje do publicznej wiadomości także

1)

informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji, o której

mowa w art. 259 ust. 1,

2)

informacje o zatwierdzonych raportach o bezpieczeństwie lub ich zmianach,

3)

informacje o przyjętych zewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych lub ich zmianach,

4)

instrukcje o postępowaniu mieszkańców na wypadek wystąpienia awarii.

3.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, co najmniej raz na 3 lata, dokonuje

analizy dokumentów zawierających dane, o których mowa w ust. 2 pkt 4 i art. 259 ust.

2 pkt 2, co do ich zgodności z wymogami bezpieczeństwa oraz aktualności, a w razie

potrzeby wprowadza w nich odpowiednie zmiany.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres informacji wymaganych do podania do publicznej wiadomości, o których mowa w

ust. 1 i 2.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone

1)

formy prezentacji informacji,

2)

szczegółowy zakres zagadnień, które powinny zostać przekazane w informacji.

Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej w razie wystąpienia awarii przemysłowej

są obowiązane do

1)

podjęcia działań operacyjno-ratowniczych we współpracy z prowadzącym zakład,

2)

zebrania informacji niezbędnych do dokonania analizy awarii i sformułowania zaleceń

dla prowadzącego zakład,

3)

sprawdzenia, czy prowadzący zakład podjął wszystkie konieczne środki zaradcze,

4)

opracowania zaleceń dotyczących zastosowania w przyszłości określonych środków zapobiegawczych,

5)

sprawdzenia, czy prowadzący zakład wdrożył zalecenia właściwego organu Państwowej

Straży Pożarnej.

Komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej, w ramach czynności kontrolno-rozpoznawczych

przeprowadzanych co najmniej raz w roku w zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia

awarii przemysłowych, ustala spełnienie wymogów bezpieczeństwa, a w szczególności

czy

1)

podjęto środki zapobiegające wystąpieniu awarii przemysłowej,

2)

zapewniono wystarczające środki ograniczające skutki awarii przemysłowej w zakładzie

i poza jego granicami, uwzględniając skutki transgraniczne,

3)

dane zawarte w dokumentach, o których mowa w ustawie, takich jak zgłoszenie zakładu

o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku, program zapobiegania awariom, raport o bezpieczeństwie,

wewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy, informacje niezbędne do opracowania zewnętrznego

planu operacyjno-ratowniczego, przedkładane właściwym organom Państwowej Straży Pożarnej

- są rzetelne i odzwierciedlają stan bezpieczeństwa w zakładzie.

1.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na podstawie informacji otrzymanych

od prowadzącego zakład o dużym ryzyku stwierdzi, że możliwe skutki awarii przemysłowej

mogą mieć zasięg transgraniczny, niezwłocznie przekaże ministrowi właściwemu do spraw

środowiska istotne dla sprawy informacje, a w szczególności raport o bezpieczeństwie

oraz wewnętrzny i zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji, o której mowa w ust.

1, niezwłocznie zawiadamia państwo, na którego terytorium mogą wystąpić skutki awarii,

o usytuowaniu zakładu o dużym ryzyku. Do zawiadomienia dołącza się informację dotyczącą

raportu o bezpieczeństwie oraz zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy w części dotyczącej

zagrożeń transgranicznych.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji od komendanta wojewódzkiego

Państwowej Straży Pożarnej o wystąpieniu awarii przemysłowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej niezwłocznie zawiadamia państwo, na którego terytorium mogą wystąpić skutki

tej awarii, i przekazuje wszystkie istotne dla sprawy informacje.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o wystąpieniu awarii

przemysłowej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, której skutki mogą oddziaływać

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia o tym Komendanta

Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

2.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, w sytuacji określonej w ust. 1, niezwłocznie

podejmuje akcję ratowniczą.

3.

Na potrzeby wystąpienia z roszczeniem wobec podmiotów odpowiedzialnych Komendant Główny

Państwowej Straży Pożarnej, po zakończeniu akcji ratowniczej, dokona szacunku strat

powstałych wskutek transgranicznego oddziaływania awarii przemysłowej na środowisko

oraz kosztów akcji ratunkowej.

Środki finansowo-prawne ochrony środowiska stanowią w szczególności

1)

opłata za korzystanie ze środowiska,

2)

administracyjna kara pieniężna,

3)

zróżnicowane stawki podatków i innych danin publicznych służące celom ochrony środowiska.

1.

Opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3)

pobór wód,

4)

składowanie odpadów.

2.

Administracyjna kara pieniężna jest ponoszona za przekroczenie lub naruszenie warunków

korzystania ze środowiska, ustalonych decyzją w zakresie określonym w ust. 1, a także

w zakresie magazynowania odpadów i emitowania hałasu do środowiska.

3.

Przepisy ustawy o ochronie przyrody i przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze

oraz innych ustaw określają odrębne przypadki i zasady ponoszenia opłat za korzystanie

ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych.

1.

Wysokość opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar pieniężnych zależy

odpowiednio od

1)

ilości i rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza,

2)

ilości i jakości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy podziemną.

2.

Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków zależy, z zastrzeżeniem ust. 4, od rodzaju

substancji zawartych w ściekach i ich ilości, a w wypadku wód chłodniczych - od temperatury

tych wód.

3.

Przez substancje zawarte w ściekach rozumie się także substancje wyrażone jako wskaźniki,

o których mowa w art. 295 ust. 1.

4.

Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c), zależy

od wielkości, rodzaju i sposobu zagospodarowania terenu, z którego te ścieki są odprowadzane.

5.

Wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów,

z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów.

6.

Wysokość kary zależy odpowiednio od

1)

ilości, stanu i składu ścieków,

2)

ilości i rodzaju składowanych albo magazynowanych odpadów oraz czasu ich składowania

albo magazynowania,

3)

pory doby i wielkości przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

7.

Przez skład ścieków rozumie się stężenie zawartych w nich substancji.

8.

Przez stan ścieków rozumie się temperaturę, odczyn i poziom sztucznych substancji

promieniotwórczych.

Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych

są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2, podmioty korzystające ze środowiska.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji

ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska.

2.

W razie korzystania ze środowiska z przekroczeniem lub naruszeniem warunków określonych

w pozwoleniu lub innej decyzji podmiot korzystający ze środowiska ponosi, oprócz opłaty,

administracyjną karę pieniężną.

1.

Opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek

urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska.

2.

Opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wynikające z eksploatacji urządzeń,

wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji

podmiotu korzystającego ze środowiska.

3.

Administracyjne kary pieniężne podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który wydał decyzje w przedmiocie wymierzenia

kary.

4.

Wpływy z tytułu opłat i kar stanowią przychody odpowiednich funduszy ochrony środowiska

i gospodarki wodnej.

Marszałek województwa i wojewódzki inspektor ochrony środowiska sporządzają sprawozdania

z wykonania przychodów i rozchodów, o których mowa w art. 277, na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

1.

Jeżeli warunki korzystania ze środowiska są określone w pozwoleniu, o którym mowa

w art. 181 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, oraz w pozwoleniu wodnoprawnym na pobór wód w rozumieniu

ustawy - Prawo wodne , podmiotem obowiązanym do poniesienia opłaty za korzystanie

ze środowiska lub administracyjnej kary pieniężnej jest podmiot, którego dotyczy pozwolenie.

2.

W razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem korzystającym ze środowiska,

obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych

kar pieniężnych, jest, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadacz odpadów w rozumieniu przepisów

ustawy o odpadach.

3.

Jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia

w zakresie gospodarki odpadami, to podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym

do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, jest, z zastrzeżeniem ust. 4, podmiot,

który przekazał te odpady.

4.

Jeżeli osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą przekazuje odpady podmiotowi, który

nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, podmiotem korzystającym

ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, jest

podmiot, któremu przekazano te odpady.

Jeżeli składowane lub magazynowane odpady ulegają zmieszaniu, za podstawę opłaty za

korzystanie ze środowiska lub administracyjnej kary pieniężnej przyjmuje się rodzaj

odpadu, za który jednostkowa stawka opłaty jest najwyższa.

1.

Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych

stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy działu III ustawy - Ordynacja

podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa

albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

2.

Do ponoszenia opłat, o których mowa w art. 276 ust. 1, oraz administracyjnych kar

pieniężnych nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczących odroczenia

terminu płatności należności, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechania poboru

należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy

działu IV stanowią inaczej.

Postępowanie w przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych

kar pieniężnych wszczyna się z urzędu albo na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska,

którego dotyczy opłata albo kara.

1.

Stawki podatków i innych danin publicznych powinny być różnicowane, z uwzględnieniem

celów służących ochronie środowiska.

2.

Stawki podatku akcyzowego powinny być kalkulowane w szczególności tak, aby zapewnić

niższą cenę rynkową

1)

benzyny bezołowiowej w stosunku do benzyny zawierającej ołów,

2)

olejów napędowego i opałowego o niższej zawartości siarki w stosunku do olejów o wyższej

zawartości siarki,

3)

olejów napędowego i smarowego, wytwarzanych z udziałem komponentów uzyskiwanych z

regeneracji olejów zużytych, w stosunku do olejów wytwarzanych bez udziału tych komponentów,

4)

biopaliw opartych na wykorzystaniu biomasy, w szczególności roślin uprawnych, w stosunku

do paliw pochodzących ze źródeł nieodnawialnych.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty

i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego.

2.

Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami ponoszą opłaty za korzystanie ze środowiska

w zakresie, w jakim korzystanie wymaga pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii

do środowiska oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumieniu przepisów ustawy

- Prawo wodne .

1.

Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze

środowiska miało miejsce.

2.

Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po

upływie każdego kwartału.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska w terminie wniesienia opłaty przedkłada marszałkowi

województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystane

do ustalenia wysokości opłat.

2.

Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, podmiot korzystający

ze środowiska przedkłada także wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu

ze względu na miejsce składowania odpadów.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory wykazów

zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposób ich

przedstawiania.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

forma wykazu,

2)

zawartość wykazu, w tym wymaganie, aby wykaz zawierał zbiorcze zestawienie informacji

o zakresie korzystania ze środowiska, o którym mowa w art. 273 ust. 1,

3)

układ wykazu,

4)

wymagane techniki przedkładania wykazu.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić, aktualizowaną co kwartał, ewidencję

zawierającą odpowiednio

1)

informacje o ilości i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz dane,

na podstawie których określono te ilości,

2)

informacje o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej,

3)

informacje o ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi,

4)

informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospodarowania terenu, z którego odprowadzane

są ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c).

2.

Zasady prowadzenia ewidencji odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.

1.

W razie nieuiszczenia przez podmiot korzystający ze środowiska opłaty albo uiszczenia

opłaty w wysokości nasuwającej zastrzeżenia marszałek województwa wymierza opłatę

w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub kontroli oraz wyników kontroli

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

2.

Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie

1)

pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze

środowiska obowiązany do poniesienia opłat,

2)

innych danych technicznych i technologicznych.

1.

Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodzajów korzystania ze środowiska spośród wymienionych

w art. 273 ust. 1, których kwartalna wysokość, z zastrzeżeniem ust. 2, nie przekracza

25% najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, obowiązującego w dniu 30 września

roku poprzedniego, określonego na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Sejmik województwa może, w drodze aktu prawa miejscowego, uchwalić podwyższenie wartości

procentowej, o której mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż do 50%.

1.

Górne jednostkowe stawki opłat wynoszą, z zastrzeżeniem art. 291 ust. 1

1)

273 zł za 1 kg gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza,

2)

175 zł za 1 kg substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi,

3)

20 zł za 1 dam

4)

200 zł za umieszczenie 1 Mg odpadów na składowisku,

5)

3 zł za pobór 1 m

6)

1,50 zł za pobór 1 m

7)

3 zł za 1 m

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzeń

1)

określi jednostkowe stawki opłat, o których mowa w ust. 1,

2)

może zróżnicować wysokość stawek opłat w zależności od

a)

rodzaju gazów, pyłów, odpadów lub substancji w ściekach i temperatury ścieków,

b)

jakości i rodzaju pobranej wody,

c)

obszaru kraju,

d)

sposobu zagospodarowania terenu w przypadku stawek opłat za wody opadowe i roztopowe.

3.

Rada Ministrów, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, uwzględnia

1)

wielkość zasobów wodnych możliwych do wykorzystania w poszczególnych dorzeczach oraz

koszt uzyskania wód z tych zasobów, dostępność zasobów środowiska, wymogi ochrony

środowiska i stopień degradacji poszczególnych obszarów i zasobów, wynikające z dotychczasowych

form korzystania ze środowiska,

2)

uciążliwość gazów, pyłów, substancji lub energii zawartych w ściekach oraz odpadów

dla środowiska,

3)

potrzebę zapewnienia szczególnej ochrony zasobów wód podziemnych i wód jezior,

4)

możliwości techniczne lub technologiczne oraz ekologiczną lub ekonomiczną racjonalność

odzysku odpadów.

4.

Rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, powinny być ogłoszone nie później niż do

dnia 30 września roku poprzedzającego rok, od którego mają obowiązywać.

1.

Stawki opłat określone w art. 290 ust. 1 oraz ustalone na podstawie art. 290 ust.

2 podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku kalendarzowego podwyższeniu w stopniu

odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem

przyjętemu w ustawie budżetowej za rok poprzedni.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, nie później niż w terminie do dnia 31 października

każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” wysokość stawek opłat na następny rok, uwzględniając dotychczasowe

zmiany wysokości stawek oraz zasadę określoną w ust. 1.

Podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500% w przypadku braku

wymaganego pozwolenia na

1)

wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów,

2)

pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

1.

Za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji

składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust.

3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie

odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

2.

Magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania

traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję

eksploatacji składowiska, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot korzystający

ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,1 stawki opłaty za umieszczenie

odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

4.

W przypadku pozbycia się odpadów

1)

nad brzegami zbiorników wodnych, a zwłaszcza w strefach ochronnych ujęć wód i na terenach

wypływu wód z warstw wodonośnych,

2)

na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody,

3)

na terenach leśnych albo uzdrowiskowych lub na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,15 jednostkowej

stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

5.

Podmiot korzystający ze środowiska w przypadku pozbycia się odpadów do śródlądowych

wód powierzchniowych i podziemnych, morskich wód wewnętrznych lub wód morza terytorialnego

ponosi opłatę podwyższoną w wysokości 100-krotnej jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie

odpadów na składowisku.

Zwolniony z opłat jest pobór wody

1)

dokonywany na potrzeby przerzutów wody,

2)

na potrzeby energetyki wodnej, pod warunkiem zwrotu takiej samej ilości wody, co najmniej

nie gorszej jakości, w odległości mniejszej niż 1 km od miejsca jej poboru,

3)

powierzchniowej na potrzeby związane z wytwarzaniem energii cieplnej lub elektrycznej

w części odpowiadającej ilości tej wody odprowadzanej do odbiornika, pod warunkiem

że pobór ten oraz odprowadzanie wód chłodniczych i wód pochodzących z obiegów chłodzących

są zgodne z pozwoleniem,

4)

na potrzeby funkcjonowania pomp cieplnych oraz geotermii, wykorzystujących energię

wody podziemnej, pod warunkiem zwrotu do wód podziemnych takiej samej ilości wody

co najmniej nie gorszej jakości,

5)

na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, pod warunkiem że

pobór ten oraz odprowadzenie wykorzystanej wody jest zgodne z pozwoleniem,

6)

na potrzeby nawadniania wodami powierzchniowymi użytków rolnych i gruntów leśnych,

7)

pochodzącej z odwodnienia gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych i zakładów górniczych.

1.

Opłaty za ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi ponosi się, z zastrzeżeniem ust.

3-6, za substancje wyrażone jako wskaźnik pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania

tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu, zawiesiny ogólnej, sumy jonów chlorków i

siarczanów. Wysokość opłaty ustala się, biorąc pod uwagę wskaźnik, który powoduje

opłatę najwyższą.

2.

Do opłaty ustalonej według zasad, o których mowa w ust. 1, dolicza się opłatę za inne

substancje zawarte w ściekach.

3.

Opłatę za wprowadzanie wód zasolonych ponosi się za sumę jonów chlorków i siarczanów.

4.

Podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest ilość substancji

zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie.

5.

Opłatę za wprowadzanie wód chłodniczych ponosi się w zależności od ich temperatury.

6.

Opłatę za ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c), ponosi się w postaci zryczałtowanej.

7.

Ilość i skład ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi ustala się w miejscu wylotu

ścieków z instalacji służących do ich oczyszczania lub kolektorów eksploatowanych

przez podmioty korzystające ze środowiska, z tym że w przypadku wprowadzania wód chłodniczych

wraz z innymi rodzajami ścieków ilość i skład ścieków ustala się przed ich zmieszaniem.

Zwolnione z opłat jest wprowadzanie

1)

do ziemi - ścieków w celu rolniczego wykorzystania, w przypadku posiadania pozwolenia

wodnoprawnego na takie ich wykorzystanie,

2)

do wód - wód chłodniczych i wód pochodzących z obiegów chłodzących, jeżeli ich temperatura

nie przekracza +26°C albo naturalnej temperatury wody, w przypadku gdy jest ona wyższa

niż +26°C,

3)

do wód - wód zasolonych, jeżeli wartość sumy jonów chlorków i siarczanów w tych wodach

nie przekracza 500 mg/l.

Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku, z

zastrzeżeniem art. 293 ust. 1 i 3-5.

1.

Administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska za

1)

przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i

2, ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza,

2)

przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i

3, ilości, stanu lub składu ścieków,

3)

przekroczenie określonej w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1, i

pozwoleniach na pobór wód, ilości pobranej wody,

4)

naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów

albo decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami

ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów,

5)

przekroczenie, określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1

i 5, poziomów hałasu.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5, wymierzenie administracyjnej

kary pieniężnej odbywa się poprzez

1)

ustalenie wymiaru kary biegnącej, określającego godzinową albo dobową stawkę kary

w okresie, w którym trwa naruszenie lub przekroczenie,

2)

wymierzenie kary za okres, w którym trwało naruszenie lub przekroczenie.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na

podstawie

1)

kontroli, a w szczególności dokonywanych w ich trakcie pomiarów albo innych ustaleń,

2)

pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania

takich pomiarów, z zastrzeżeniem art. 305 ust. 1.

2.

O stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli wojewódzki inspektor

ochrony środowiska, w terminie 21 dni od wykonania pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający

ze środowiska, przekazując mu wyniki pomiarów.

1.

Po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia wojewódzki inspektor ochrony środowiska

wydaje, z zastrzeżeniem art. 305, decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej.

2.

Wymiar kary biegnącej ustala się, z zastrzeżeniem ust. 3, uwzględniając przekroczenie

lub naruszenie w skali doby.

3.

Za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza wymiar

kary biegnącej określa się, uwzględniając przekroczenie w skali godziny.

4.

W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się

1)

wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo

godziny,

2)

wymiar kary biegnącej,

3)

termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo godzinę,

następujące bezpośrednio po zakończeniu pomiarów lub innych ustaleń stanowiących podstawę

stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia.

1.

Kara biegnąca jest naliczana, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 304, do czasu stwierdzenia,

na zasadach określonych w art. 299 ust. 1, zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia.

2.

Wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska,

zawierający

1)

wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń,

2)

termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń,

3)

informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien być przedłożony wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania własnych pomiarów lub ustaleń.

4.

Jeżeli przekroczenie zostało stwierdzone na zasadach określonych w art. 299 ust. 1

pkt 1, pomiary, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinny być przeprowadzone w miejscach

i w sposób zgodny z pomiarami dokonanymi przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

który stwierdził przekroczenie.

5.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustali, w drodze decyzji, wymiar nowej kary

biegnącej, określając termin naliczania kary od pełnej godziny albo doby od terminu,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jeżeli w terminie 30 dni nie zakwestionuje zasadności

złożonego wniosku.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji

określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary

1)

za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na

wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało,

albo

2)

za okres do dnia 31 grudnia każdego roku - jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie

nie zostało usunięte.

2.

W razie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio art.

301 ust. 2-5.

Jeżeli wojewódzki inspektor ochrony środowiska w ciągu 30 dni od dnia wpływu wniosku,

o którym mowa w art. 301 ust. 2 lub art. 302 ust. 1 pkt 1, stwierdzi, że przekroczenie

lub naruszenie jest wyższe niż podano we wniosku lub nie ustało, wymierza na okres

60 dni, począwszy odpowiednio od doby albo godziny, w której stwierdzono bezzasadność

wniosku, nową wysokość kary biegnącej, stosując stawki kar zwiększone 2-krotnie.

Jeżeli do dnia zmiany stawek opłat za korzystanie ze środowiska stanowiących podstawę

wymiaru kary albo do dnia zmiany stawek kar, o których mowa w art. 310 ust. 2 i art.

311 ust. 2, stwierdzone przekroczenie lub naruszenie nie ustało, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska ustala w drodze decyzji nowy wymiar kary biegnącej, stosując nowe

stawki od dnia ich wprowadzenia.

1.

Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi ciągły pomiar wielkości emisji

i spełnione są warunki określone w ust. 3, wojewódzki inspektor ochrony środowiska

wymierza karę na podstawie przedstawionych wyników pomiarów.

2.

Przekroczenia na podstawie ciągłych pomiarów określa się za rok kalendarzowy.

3.

Przekroczenie może być ustalone na podstawie ciągłych pomiarów wielkości emisji, jeżeli

przyrząd pomiarowy

1)

umożliwia automatyczny ciągły zapis wyników i był on prowadzony przez rok kalendarzowy

poprzedzający rok, w którym ustalane jest przekroczenie,

2)

jest uwierzytelniony w rozumieniu ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. Nr 55, poz. 248, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 120, poz. 1268).

4.

Jeżeli wyniki ciągłych pomiarów, o których mowa w ust. 3 pkt 1, nasuwają zastrzeżenia,

stosuje się odpowiednio art. 299-304.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki wymierzania kar na podstawie pomiarów ciągłych.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

szczegółowe warunki uznawania pomiarów za ciągłe,

2)

sposoby ustalania przekroczeń na podstawie wyników ciągłych pomiarów w zakresie

a)

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

b)

wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,

c)

emitowania hałasu do środowiska.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone sposoby uzupełniania

brakujących wyników pomiarów.

1.

Karę za przekroczenie ilości pobranej wody wojewódzki inspektor ochrony środowiska

wymierza, z zastrzeżeniem ust. 4, na podstawie prowadzonych przez podmiot korzystający

ze środowiska pomiarów ilości pobieranej wody, wykonywanych za pomocą przyrządów uwierzytelnionych

w rozumieniu ustawy - Prawo o miarach .

2.

Przekroczenie ustala się jako ilość wody pobranej z przekroczeniem pozwolenia w okresie

pomiędzy kontrolami.

3.

Jeżeli pobrane z jednego ujęcia ilości wody powodują przekroczenie kilku warunków

pozwolenia, karę ustala się za przekroczenie, które powoduje najwyższy wymiar kary.

4.

Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi pomiarów, o których mowa w

ust. 1, do ustalenia przekroczenia przyjmuje się maksymalną techniczną wydajność eksploatowanych

instalacji lub urządzeń do poboru wody, pomnożoną przez ustalony szacunkowo czas ich

wykorzystywania.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie wszczyna postępowania w sprawie wymierzenia

kary, jeżeli przewidywana jej wysokość nie przekracza najniższego wynagrodzenia za

pracę pracowników obowiązującego w dniu 30 września roku poprzedniego, określonego

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Karę wymierza się w wysokości 10-krotnej wielkości jednostkowej stawki opłat

1)

za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)

za pobór wód.

2.

Za składowanie odpadów z naruszeniem rodzaju i sposobów składowania odpadów, określonych

w decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, lub magazynowanie odpadów

z naruszeniem decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów wymierza

się karę w wysokości 0,1 stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą

dobę składowania.

1.

Górne jednostkowe stawki kar wynoszą, z zastrzeżeniem art. 312

1)

984 zł - za 1 kg substancji, w wypadku przekroczenia dopuszczalnego składu ścieków,

2)

10 zł - za 1 m

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi wysokość jednostkowych stawek kar

za przekroczenie

1)

dopuszczalnych ilości substancji w ściekach oraz sposób ustalania kary, gdy przekroczenie

dotyczy więcej niż jednej substancji,

2)

dopuszczalnej temperatury, odczynu oraz ilości sztucznych substancji promieniotwórczych

w ściekach.

3.

Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia

1)

szkodliwość substancji zawartych w ściekach dla środowiska wodnego,

2)

wielkość przekroczenia warunków dotyczących stanu ścieków.

1.

Górna jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego

do środowiska wynosi 48 zł za 1 dB przekroczenia, z zastrzeżeniem art. 312.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi wysokość jednostkowych stawek kar

za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

3.

Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia

1)

zróżnicowanie, w zależności od wielkości przekroczenia, jednostkowej stawki kary za

1 dB przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska, dla

następujących wielkości przekroczenia

a)

od 1 do 5 dB,

b)

powyżej 5 do 10 dB,

c)

powyżej 10 do 15 dB,

d)

powyżej 15 dB,

2)

zróżnicowanie wysokości kary pieniężnej ze względu na porę dnia lub porę nocy.

Do jednostkowych stawek kar, określonych w art. 310 ust. 1 i art. 311 ust. 1 oraz

określonych na podstawie art. 310 ust. 2 i art. 311 ust. 2, stosuje się odpowiednio

art. 290 ust. 4 i art. 291.

1.

Karę za przekroczenie, o którym mowa w art. 298 ust. 1 pkt 1, wymierza się za każdą

substancję wprowadzaną do powietrza z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu.

2.

Jeżeli stwierdzono przekroczenie określonych w pozwoleniu ilości bądź rodzajów gazów

lub pyłów jednocześnie dla źródła ich powstawania, miejsca wprowadzania lub całej

instalacji, karę wymierza się na podstawie pomiarów na stanowiskach pomiarowych, na

których przekroczenie jest najwyższe.

1.

Podstawą stwierdzenia przekroczenia ilości, stanu lub składu ścieków są wyniki trzykrotnych

w ciągu godziny pomiarów stanu lub składu ścieków, przy czym

1)

podstawą stwierdzenia przekroczenia składu ścieków oraz poziomu sztucznych substancji

promieniotwórczych są wyniki analiz próbki ścieków powstałej po wymieszaniu trzech

próbek ścieków o jednakowej objętości, pobranych w ciągu godziny,

2)

przekroczenie dozwolonej temperatury i dozwolonej wartości odczynu pH ustala się,

przyjmując wartość średnią z wielkości przekroczeń stwierdzonych w wyniku trzech pomiarów

dokonanych w ciągu godziny.

2.

Podstawę stwierdzenia przekroczenia podlegającego karze może stanowić jeden pomiar,

jeżeli wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi trwa krócej niż jedną godzinę.

3.

Zasad ustalania wielkości przekroczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje

się w przypadku prowadzenia ciągłego pomiaru ilości, stanu lub składu ścieków.

4.

Przekroczenie ilości i składu ścieków wyraża się ilością substancji wprowadzanych

do wód lub do ziemi z naruszeniem pozwolenia.

5.

Przekroczenie stanu ścieków wyraża się ilością ścieków wprowadzanych do wód lub do

ziemi z naruszeniem warunków pozwolenia.

Karę za przekroczenie, o którym mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5, wymierza się

1)

uwzględniając przekroczenia ustalone odrębnie dla pory dnia i pory nocy,

2)

za przekroczenie poziomu hałasu w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą

dla pory dnia i dla pory nocy.

Organem właściwym w sprawach odraczania terminu płatności opłaty za korzystanie ze

środowiska, o której mowa w art. 276 ust. 1, a także jej zmniejszania i umarzania

jest marszałek województwa, a w sprawach administracyjnych kar pieniężnych - wojewódzki

inspektor ochrony środowiska.

1.

Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej

odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia,

jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie

przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat

od dnia złożenia wniosku.

2.

Odroczenie terminu płatności może dotyczyć, z zastrzeżeniem ust. 3, części albo całości

opłaty lub kary.

3.

Odroczenie może objąć opłaty najwyżej w części, w jakiej przewyższa ono kwotę opłaty,

jaką ponosiłby podmiot korzystający ze środowiska w przypadku, gdyby posiadał pozwolenie

albo inną wymaganą decyzję.

4.

Termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do zrealizowania

przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty albo kary powinien zostać złożony do

właściwego organu przed upływem terminu, w którym powinny być one uiszczone.

2.

Złożenie wniosku o odroczenie terminu płatności opłat nie zwalnia z obowiązku ich

uiszczenia w części, w jakiej nie mogą podlegać odroczeniu.

3.

Wniosek powinien zawierać

1)

wskazanie wysokości opłaty lub kary, o której odroczenie terminu płatności występuje

strona,

2)

opis realizowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 317 ust. 1,

3)

harmonogram realizacji przedsięwzięcia ze wskazaniem etapów nie dłuższych niż 6 miesięcy.

4.

Jeżeli istnieją zastrzeżenia co do możliwości sfinansowania przez wnioskodawcę planowanych

przedsięwzięć, właściwy organ może zażądać dodatkowo przedłożenia dowodów potwierdzających

możliwość finansowania przedsięwzięcia.

5.

Decyzja o odroczeniu terminu płatności opłat lub kar określa

1)

opłatę lub karę, której termin płatności został odroczony, oraz jej wysokość,

2)

realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie,

3)

harmonogram realizacji przedsięwzięcia,

4)

termin odroczenia opłaty albo kary.

6.

Właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności opłaty lub

kary, jeżeli nie są spełnione warunki odroczenia określone ustawą.

7.

W przypadku wniesienia wniosku, o którym mowa w ust. 1, naliczane są odsetki za zwłokę

na zasadach określonych w przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa.

1.

W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia

płatności usunęło przyczyny ponoszenia opłat i kar, właściwy organ, w drodze decyzji,

orzeka o zmniejszeniu, z zastrzeżeniem ust. 3, odroczonych opłat albo kar o sumę środków

własnych wydatkowanych na realizację przedsięwzięcia; jeżeli odroczenie dotyczy przedsięwzięcia

służącego realizacji zadań własnych gminy, do środków własnych wlicza się także środki

pochodzące z budżetu gminy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do kwot pozostających do zapłaty stosuje się

odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczące opłaty prolongacyjnej.

3.

Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty albo kary wymierzone w związku ze składowaniem

lub magazynowaniem odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji

składowiska odpadów lub bez decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów

albo wymierzone za przekroczenie warunków określonych w decyzji, w razie terminowego

zrealizowania przedsięwzięcia właściwy organ stwierdza, w drodze decyzji, umorzenie

odroczonych opłat albo kar.

4.

W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia

płatności nie usunęło przyczyn ponoszenia opłat lub kar, właściwy organ, w drodze

decyzji, orzeka o obowiązku uiszczenia odroczonych opłat albo kar wraz z opłatą prolongacyjną,

o której mowa w przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa.

1.

Jeżeli przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia płatności nie zostanie zrealizowane

w terminie, właściwy organ stwierdza, w drodze decyzji, obowiązek uiszczenia odroczonych

opłat albo kar wraz z określonymi w przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa

odsetkami za zwłokę naliczanymi za okres odroczenia.

2.

Właściwy organ może wydać decyzję, o której mowa w ust. 1, także przed upływem terminu

odroczenia w razie stwierdzenia, że przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia nie

jest realizowane zgodnie z harmonogramem.

W razie odroczenia terminu płatności opłat lub kar stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy - Ordynacja podatkowa w zakresie wstrzymania biegu terminu przedawnienia należności.

Do odpowiedzialności za szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko stosuje się

przepisy Kodeksu cywilnego , jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Każdy, komu przez bezprawne oddziaływanie na środowisko bezpośrednio zagraża szkoda

lub została mu wyrządzona szkoda, może żądać od podmiotu odpowiedzialnego za to zagrożenie

lub naruszenie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i podjęcia środków zapobiegawczych,

w szczególności przez zamontowanie instalacji lub urządzeń zabezpieczających przed

zagrożeniem lub naruszeniem; w razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione,

może on żądać zaprzestania działalności powodującej to zagrożenie lub naruszenie.

2.

Jeżeli zagrożenie lub naruszenie dotyczy środowiska jako dobra wspólnego, z roszczeniem,

o którym mowa w ust. 1, może wystąpić Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego,

a także organizacja ekologiczna.

W razie wyrządzenia szkody przez zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku art.

435 § 1 Kodeksu cywilnego stosuje się niezależnie od tego, czy zakład ten jest wprawiany

w ruch za pomocą sił przyrody.

Odpowiedzialności za szkody wyrządzone oddziaływaniem na środowisko nie wyłącza okoliczność,

że działalność będąca przyczyną powstania szkód jest prowadzona na podstawie decyzji

i w jej granicach.

Podmiotowi, który naprawił szkodę w środowisku, przysługuje względem sprawcy szkody

roszczenie o zwrot nakładów poczynionych na ten cel, przy czym wysokość roszczenia

ogranicza się w tym przypadku do poniesionych uzasadnionych kosztów przywrócenia stanu

poprzedniego.

1.

Każdy, komu przysługują roszczenia określone w przepisach niniejszego działu, wraz

z wniesieniem powództwa może żądać, aby sąd zobowiązał osobę, z której działalnością

wiąże się dochodzone roszczenie, do udzielenia informacji niezbędnych do ustalenia

zakresu tej odpowiedzialności.

2.

Koszty przygotowania informacji ponosi pozwany, chyba że powództwo okazało się bezzasadne.

Organizacje ekologiczne mogą występować do sądu z roszczeniem o zaprzestanie reklamy

lub innego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeśli reklama ta lub inny rodzaj promocji

sprzeczne są z art. 80.

Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 28, nie gromadzi, nie przetwarza danych

i nie udostępnia nieodpłatnie informacji na potrzeby państwowego monitoringu środowiska,

podlega karze grzywny.

Kto wbrew ciążącemu na nim, na podstawie art. 75, obowiązkowi w trakcie prac budowlanych

nie zapewnia ochrony środowiska w obszarze prowadzenia prac,

podlega karze grzywny.

Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 76 ust. 4, nie informuje wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska o planowanym terminie oddania do użytku obiektu budowlanego, zespołu

obiektów lub instalacji lub o terminie zakończenia rozruchu instalacji,

podlega karze grzywny.

Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w rozporządzeniu

wydanym na podstawie art. 92 ust. 1,

podlega karze grzywny.

Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 95 do prowadzenia pomiarów

poziomów substancji w powietrzu, nie spełnia tego obowiązku lub nie przechowuje wyników

pomiarów w wymaganym okresie,

podlega karze grzywny.