Obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o nasiennictwie.

1.

Ustawa reguluje sprawy

1)

hodowli i oceny odmian roślin uprawnych,

2)

praw i obowiązków hodowców odmian roślin oraz praw twórców tych odmian,

3)

wytwarzania, obrotu oraz oceny i kontroli materiału siewnego.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do rosnących w lesie drzew, krzewów i roślin zielnych,

z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłącznego prawa hodowcy do odmiany.

1.

Dotychczasowe wpisy odmian do rejestru, w tym odmian selekcjonowanych, zachowują ważność

przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Do rejestru mogą być wpisane odmiany selekcjonowane, które w dniu wejścia w życie

ustawy są poddawane urzędowym badaniom; przepis ust. 1 dotyczący ważności wpisu stosuje

się odpowiednio.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

odmiana rośliny uprawnej, zwana dalej „odmianą” - zbiorowość roślin w obrębie botanicznej

jednostki systematycznej najniższego znanego stopnia

a)

którą można określić na podstawie przejawianych właściwości wynikających z określonego

genotypu lub kombinacji genotypów,

b)

którą można odróżnić od każdej innej zbiorowości roślin na podstawie co najmniej jednej

przejawianej właściwości,

c)

która nie zmienia się po rozmnożeniu ani na końcu właściwego jej cyklu rozmnożeń lub

krzyżowań,

2)

mieszaniec - odmianę wytworzoną każdorazowo przez krzyżowanie określonych zbiorowości

roślin, zgodnie z określonym sposobem i kolejnością,

3)

składnik mieszańca - odmianę rośliny uprawnej wykorzystywaną w procesie tworzenia

mieszańca,

4)

populacja miejscowa - odmianę powstałą w kraju w wyniku długotrwałego oddziaływania

miejscowych czynników przyrodniczych i rolniczych,

5)

odmiana chroniona - odmianę, do której hodowca posiada wyłączne prawo do ochrony tej

odmiany i do zarobkowego z niej korzystania,

6)

hodowla roślin - działalność zmierzającą do wytworzenia i zachowania odmian roślin

uprawnych, obejmującą

a)

hodowlę twórczą, mającą na celu tworzenie nowych odmian,

b)

hodowlę zachowawczą, mającą na celu zachowanie charakterystycznych właściwości oraz

wyrównania i trwałości wytworzonych odmian,

7)

hodowca odmiany, zwany dalej „hodowcą” - osobę, która

a)

wyhodowała lub odkryła i ujawniła odmianę lub

b)

jest pracodawcą lub zleceniodawcą osoby, o której mowa w lit. a), lub

c)

jest prawnym następcą osób, o których mowa w lit. a) i b),

8)

twórca odmiany, zwany dalej „twórcą” - osobę fizyczną, która na podstawie umowy o

pracę lub innej umowy wyhodowała lub odkryła odmianę, a w przypadku mieszańca również

jeżeli wyhodowała lub odkryła składnik mieszańca wykorzystywany przy rozpoczynaniu

cyklu hodowania mieszańca lub określiła sposób krzyżowania składników mieszańca,

9)

materiał siewny - rośliny lub ich części przeznaczone do siewu, sadzenia, szczepienia,

okulizacji lub rozmnażania roślin,

10)

materiał szkółkarski - materiał siewny drzew, krzewów i bylin,

11)

kwalifikowany materiał siewny - materiał siewny wytworzony w hodowli zachowawczej

odmiany albo stanowiący jego dalsze rozmnożenie lub materiał siewny mieszańca o stwierdzonej

przez uprawnioną jednostkę tożsamości odmiany, zgodny z obowiązującymi wymaganiami

co do wytwarzania oraz z wymaganiami jakościowymi,

12)

standardowy materiał siewny - materiał siewny wytworzony w hodowli zachowawczej odmiany

albo stanowiący jego dalsze rozmnożenie lub materiał siewny mieszańca o stwierdzonej

przez hodowcę tożsamości odmiany, zgodny z obowiązującymi wymaganiami co do wytwarzania

oraz z wymaganiami jakościowymi,

13)

handlowy materiał siewny - materiał siewny odpowiadający wymaganiom jakościowym,

14)

materiał ze zbioru - rośliny lub ich części uzyskiwane z uprawy określonej odmiany,

nieprzeznaczone do stosowania jako materiał siewny,

15)

urzędowe badanie odmiany, zwane dalej „urzędowym badaniem” - badanie odmiany w celu

jej urzędowej rejestracji lub przyznania jej hodowcy wyłącznego prawa do tej odmiany,

16)

wartość gospodarcza odmiany - korzyść, jaką odmiana, przy uwzględnieniu całości jej

właściwości wpływających na jej wartość, może przynieść w wytwarzaniu, przerobie,

obrocie i użytkowaniu produktów uzyskiwanych z jej uprawy; pojedyncze niekorzystne

właściwości odmiany mogą być uzupełnione innymi korzystnymi właściwościami,

17)

obrót materiałem siewnym

a)

nabycie lub przyjęcie w komis materiału siewnego w celu jego sprzedaży,

b)

oferowanie do sprzedaży i sprzedaż materiału siewnego,

c)

przywóz materiału siewnego z zagranicy.

2.

Przepis ust. 1 pkt 7 lit. a) nie dotyczy osób, które wyhodowały lub odkryły odmianę

na podstawie umowy o pracę lub innej umowy.

3.

Za odmianę macierzystą uznaje się odmianę, przy użyciu której odkryto lub z której

wytworzono odmianę pochodną; odmiany pochodnej nie uważa się za odmianę macierzystą.

4.

Odmianę uznaje się za odrębną, jeżeli różni się wyraźnie od innych znanych odmian.

5.

Odmianę uznaje się za wyrównaną, jeżeli jej rośliny są wystarczająco podobne ze względu

na charakterystyczne dla niej właściwości, przy uwzględnieniu sposobu rozmnażania

właściwego tej odmianie.

6.

Odmianę uznaje się za trwałą, jeżeli jej charakterystyczne właściwości nie zmieniają

się po jej rozmnażaniu lub na końcu właściwego jej cyklu rozmnożeń albo krzyżowań.

Przepisy ustawy dotyczące twórcy odmiany stosuje się odpowiednio do współtwórców.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez rok od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze,

jeżeli nie są z nią sprzeczne.

Do postępowania w sprawach regulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2000 r.

1.

Rejestr odmian roślin uprawnych, zwany dalej „rejestrem”, jest urzędowym wykazem odmian,

których materiał siewny może być wprowadzony do obrotu.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy roślin ozdobnych.

1.

Odmianę wpisuje się do rejestru po sprawdzeniu, czy jest ona odrębna, wyrównana i

trwała, oraz jeżeli

1)

odmiana rośliny wymienionej w wykazie, o którym mowa w art. 23 pkt 2, ma zadowalającą

wartość gospodarczą,

2)

hodowca

a)

prowadzi jej hodowlę zachowawczą i posiada jej materiał siewny w ilości co najmniej

wystarczającej do urzędowych badań,

b)

nadał jej nazwę.

2.

Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy odmian przeznaczonych wyłącznie na eksport.

3.

Wpis do rejestru jest ważny do końca 10 roku kalendarzowego następującego po roku

wpisania odmiany do rejestru, a dla odmian drzew, krzewów i bylin - do końca 20 roku

kalendarzowego następującego po roku wpisania do rejestru.

4.

Okres ważności wpisu odmiany do rejestru może być przedłużony, na wniosek hodowcy,

odpowiednio o 10 i 20 lat, jeżeli odmiana ta nadal spełnia wymagania niezbędne do

wpisania jej do rejestru.

5.

Wniosek o przedłużenie ważności wpisu odmiany do rejestru powinien być złożony co

najmniej dwa lata przed upływem ważności tego wpisu.

6.

Wartość gospodarczą odmian roślin wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 23

pkt 3, bada się po ich wpisaniu do rejestru w celu sporządzenia list opisowych odmian.

Za odmianę o zadowalającej wartości gospodarczej uważa się odmianę, co do której można

oczekiwać, że w odniesieniu do innych porównywalnych odmian wpisanych do rejestru

całością swych właściwości stanowi wyraźną poprawę wartości gospodarczej w uprawie

oraz w przerobie i użytkowaniu materiału ze zbioru lub wyrobów wytworzonych z tego

materiału.

1.

Nazwa odmiany

1)

powinna umożliwiać utożsamianie odmiany i różnić się od nazw istniejących odmian tej

samej lub pokrewnej rośliny, w tym od nazw odmian wpisanych do rejestru lub objętych

ochroną wyłącznego prawa do zarobkowego z niej korzystania w kraju i w państwach,

z którymi Rzeczpospolita Polska ma porozumienie dotyczące nazw odmian,

2)

nie może wprowadzać w błąd co do właściwości odmiany i jej wartości gospodarczej,

a także hodowcy i miejsca pochodzenia odmiany, ani składać się wyłącznie z cyfr,

3)

nie może naruszać prawa osób trzecich do znaków towarowych oraz innych praw do używania

oznaczeń materiału siewnego lub materiału ze zbioru.

2.

Można używać tylko jednej nazwy odmiany zgłoszonej lub wpisanej do rejestru.

3.

(skreślony).

4.

Nazwa odmiany podlega ochronie od dnia wydania decyzji o wpisaniu jej do rejestru

do dnia wydania decyzji o jej skreśleniu z rejestru, a po tym dniu trwa dopóty, dopóki

materiał siewny lub materiał ze zbioru odmiany znajduje się w obrocie lub w sprzedaży.

Obowiązek stosowania nazwy odmiany dotyczy każdego, kto jej materiał siewny i materiał

ze zbioru ocenia, oferuje do sprzedaży, zbywa lub reklamuje albo udziela informacji

dotyczących odmiany.

5.

(skreślony).

Odmianę hodowaną w kraju wpisuje się do rejestru na wniosek jej hodowcy, a odmianę

hodowaną za granicą - na wniosek przedstawiciela jej hodowcy w Rzeczypospolitej Polskiej,

upoważnionego na piśmie do reprezentowania tego hodowcy we wszystkich sprawach związanych

z rejestracją jego odmian w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Przed wydaniem decyzji w sprawie wpisania odmiany do rejestru podlega ona urzędowym

badaniom i ocenie, chyba że z wniosku o wpisanie odmiany do rejestru wynika, że nie

zostały spełnione wymagania określone w art. 6 ust. 1.

2

Jeżeli do rejestru zgłoszono dwie odmiany lub więcej odmian nieróżniących się wyraźnie

od siebie, do rejestru wpisuje się odmianę zgłoszoną najwcześniej.

1.

Zgłoszenie odmiany do rejestru, jej urzędowe badanie, wpisanie do rejestru, zgłoszenie

przedłużenia ważności wpisu, przedłużenie okresu ważności i utrzymywanie jej wpisu

w rejestrze podlegają opłacie rejestrowej.

2.

Urzędowe badanie odmiany zgłoszonej do rejestru rozpoczyna się po uiszczeniu przez

hodowcę odpowiedniej opłaty rejestrowej.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w uzasadnionych gospodarczo przypadkach,

zwolnić hodowcę, na jego wniosek, całkowicie lub częściowo z obowiązku uiszczenia

opłaty rejestrowej.

1.

Rejestr zawiera

1)

nazwę odmiany,

2)

imię i nazwisko lub nazwę hodowcy oraz jego adres zamieszkania lub siedziby,

3)

datę wpisania odmiany do rejestru lub skreślenia jej z rejestru,

4)

informacje o właściwościach odmiany lub jej charakterystykę,

5)

oznaczenie kraju hodowcy odmiany.

2.

Dane zawarte w rejestrze mogą być udostępniane zainteresowanym.

1.

W sprawach związanych z urzędowym badaniem i oceną odmian, prowadzeniem rejestru,

przyznawaniem hodowcy wyłącznego prawa do odmiany oraz lustracją hodowli odmian właściwy

jest Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, zwany dalej „Centralnym Ośrodkiem”.

2.

Centralny Ośrodek prowadzi urzędowe badania odmian w stacjach doświadczalnych oceny

odmian będących gospodarstwami pomocniczymi oraz może zlecać przeprowadzanie tych

badań innym wykonawcom, a także uznawać za równorzędne badania przeprowadzane przez

inne osoby fizyczne lub prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości

prawnej.

3.

Centralny Ośrodek może nie przeprowadzać urzędowych badań odrębności, wyrównania i

trwałości odmian zbadanych za granicą, jeżeli z umów międzynarodowych wynika, że na

zasadzie wzajemności uznaje się wyniki badań zagranicznych.

4.

Centralny Ośrodek, realizując zadania, o których mowa w ust. 1

1)

opracowuje metodyki urzędowych badań,

2)

sporządza i udostępnia informacje o odmianach zarejestrowanych i chronionych,

3)

sporządza i udostępnia listy opisowe odmian, które zawierają informacje o plonach,

cechach jakościowych i użytkowych,

4)

przeprowadza okresowe badania odrębności, wyrównania i trwałości oraz tożsamości odmian

wpisanych do rejestru,

5)

współpracuje z Międzynarodowym Związkiem do Spraw Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV)

oraz zagranicznymi jednostkami rejestrowymi.

5.

Centralny Ośrodek może świadczyć usługi badawcze, doświadczalne, informatyczne i szkoleniowe

w zakresie nasiennictwa.

6.

Centralny Ośrodek publikuje w swoim diariuszu informacje o zgłoszeniu, wpisaniu odmian

do rejestru i skreśleniu ich z rejestru oraz z księgi ochrony wyłącznego prawa.

1.

Centralny Ośrodek jest państwową jednostką organizacyjną podległą ministrowi właściwemu

do spraw rolnictwa i ma prawo używania pieczęci okrągłej z godłem państwa.

2.

Centralny Ośrodek prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych przepisami

ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014,

z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z

2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119,

poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497 i Nr 46, poz. 499) dla

państwowej jednostki budżetowej.

3.

Wpływy Centralnego Ośrodka uzyskiwane ze świadczenia usług badawczych, doświadczalnych,

szkoleniowych i informatycznych stanowią środki specjalne w rozumieniu ustawy z dnia

26 listopada 1998 r. o finansach publicznych i są gromadzone na wyodrębnionym rachunku

bankowym.

4.

Środkami specjalnymi, o których mowa w ust. 3, dysponuje dyrektor Centralnego Ośrodka,

zgodnie z rocznym planem obejmującym przychody i rozchody.

5.

Środki specjalne, o których mowa w ust. 3, przeznacza się na pokrycie kosztów świadczonych

usług.

6.

W przypadku sfinansowania w pełni kosztów świadczonych usług pozostałe środki finansowe,

o których mowa w ust. 3, mogą być przeznaczone na dofinansowanie kosztów działalności

Centralnego Ośrodka, w tym szkoleń i doskonalenia zawodowego pracowników.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

Hodowcę odmiany zgłoszonej do rejestru i przyjętej do urzędowego badania obowiązuje

w określonych przez Centralny Ośrodek terminach

1)

nadanie odmianie nazwy,

2)

dostarczenie nieodpłatnie materiału siewnego do urzędowego badania odmiany o określonej

jakości i w minimalnej ilości niezbędnej do przeprowadzania badań,

3)

udzielenie informacji i wyjaśnień potrzebnych do urzędowego badania i oceny odmiany,

4)

umożliwienie lustracji hodowli zachowawczej odmiany lub zachowania jej w inny sposób.

2.

Przy przeprowadzaniu lustracji hodowli zachowawczej odmiany jej hodowcę obowiązuje

1)

umożliwienie przeglądu roślinnych materiałów hodowlanych i hodowlanego materiału siewnego,

2)

udostępnienie do wglądu niezbędnej dokumentacji hodowlanej,

3)

(skreślony),

4

udzielenie informacji i wyjaśnień w sprawach wymienionych w pkt 1 i 2.

3.

Jeżeli nastąpiła zmiana hodowcy odmiany, nowy hodowca jest obowiązany zawiadomić o

tym Centralny Ośrodek w terminie do 30 dni.

1.

Wpisanie odmiany do rejestru, odmowa wpisania, przedłużenie wpisu i skreślenie odmiany

z rejestru następuje w drodze decyzji dyrektora Centralnego Ośrodka, po zasięgnięciu

opinii odpowiedniej komisji do spraw rejestracji odmian, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Komisje, o których mowa w ust. 1, działają w zakresie

1)

roślin zbożowych,

2)

kukurydzy,

3)

roślin strączkowych,

4)

roślin motylkowatych drobnonasiennych i traw,

5)

roślin korzeniowych,

6)

ziemniaka,

7)

roślin oleistych,

8)

roślin pozostałych.

3.

Zasięgnięcia opinii komisji nie wymagają decyzje, o których mowa w ust. 1, dotyczące

odmian, których wartości gospodarczej się nie bada, oraz decyzje o skreśleniu odmian

z rejestru z powodu, o którym mowa w art. 20 pkt 2 lit. a) i c).

4.

W skład komisji powinni wchodzić przedstawiciele organizacji naukowych, zawodowych

i gospodarczych zainteresowanych użytkowaniem odmian.

5.

Komisje do spraw rejestracji odmian, o których mowa w ust. 1, oraz jej członków powołuje

i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka.

6.

Członkom komisji do spraw rejestracji odmian, o których mowa w ust. 1, przysługuje

za udział w posiedzeniu wynagrodzenie ryczałtowe równe 10% najniższego wynagrodzenia

za pracę, którego wysokość jest ogłaszana na podstawie art. 77

7.

Koszty działalności komisji pokrywa Centralny Ośrodek.

1.

Po wpisaniu odmiany do rejestru, jej hodowcy wydaje się świadectwo wpisania odmiany

do rejestru.

2

Twórcy odmiany wpisanej do rejestru, wytworzonej w kraju lub częściowo za granicą

albo odkrytej i ujawnionej w kraju, wydaje się stosowne świadectwo.

1.

Stałe lub okresowe badania i ocenę wartości gospodarczej odmian wpisanych do rejestru,

zwane dalej „porejestrowym doświadczalnictwem odmianowym”, prowadzi Centralny Ośrodek

w stacjach doświadczalnych oceny odmian i innych podmiotach, we współpracy z samorządami

województw i izbami rolniczymi.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy badań, o których mowa w art. 6 ust. 6.

3.

Porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe prowadzi się dla ważnych gospodarczo gatunków

roślin uprawnych dla terenu działania samorządu województwa, zgodnie z metodyką opracowaną

przez Centralny Ośrodek.

4.

Na podstawie wyników porejestrowego doświadczalnictwa odmianowego Centralny Ośrodek

we współpracy z samorządem województwa i izbą rolniczą ustalają listę najbardziej

przydatnych i polecanych do uprawy odmian (listę odmian rekomendowanych).

Odmianę skreśla się z rejestru, jeżeli

1

nie jest odrębna, wyrównana i trwała,

2

hodowca

a)

zgłosił wniosek o skreślenie jej z rejestru lub

b)

zaprzestał prowadzenia jej hodowli zachowawczej i nie dostarcza bezpłatnie jej materiału

siewnego w ilości wystarczającej do badań, lub

c)

zalega ponad 6 miesięcy z uiszczeniem opłat rejestrowych.

Odmianę można skreślić z rejestru, jeżeli

1

przestała mieć zadowalającą wartość gospodarczą,

2

hodowca

a)

nie dostarcza informacji potrzebnych do jej badania i oceny lub

b)

nie zezwolił na przeprowadzenie lustracji hodowli, lub

c)

nie nadał odmianie nowej nazwy, a dotychczasowa nazwa nie spełnia obowiązujących wymagań.

Jeżeli osoba nieuprawniona zgłosiła wniosek o wpisanie odmiany do rejestru lub jeżeli

taką odmianę wpisano do rejestru na wniosek tej osoby, hodowca odmiany może żądać

1)

odmowy wpisania lub skreślenia odmiany z rejestru,

2)

wpisania odmiany do rejestru na jego rzecz, z tym że

a)

za datę zgłoszenia wniosku o wpisanie odmiany do rejestru przyjmuje się datę zgłoszenia

wniosku przez osobę nieuprawnioną,

b)

uznaje się dokumentację dostarczoną przez osobę nieuprawnioną i poniesione przez nią

opłaty rejestrowe oraz wyniki urzędowego badania odmiany.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi

1)

wykaz roślin uprawnych, których odmiany wpisuje się do rejestru, biorąc pod uwagę

konieczność ustalenia gatunków i odmian, których materiał siewny, po ocenie, może

być w obrocie,

2)

wykaz roślin uprawnych, których wpisanie do rejestru wymaga stwierdzenia zadowalającej

wartości gospodarczej, kierując się ich przydatnością użytkową,

3)

wykaz roślin, których wartość gospodarczą odmian bada się po ich wpisaniu do rejestru,

mając na względzie rozwiązania uznawane w krajach Unii Europejskiej,

4)

szczegółowe wymagania obowiązujące przy zgłaszaniu, wpisywaniu i skreślaniu odmian

z rejestru, nadawaniu im nazw, urzędowym badaniu odmian, prowadzeniu rejestru oraz

przy dokonywaniu lustracji hodowli lub zachowania w inny sposób odmian zgłoszonych

lub wpisanych do rejestru, mając na względzie jednolite wymagania w tym zakresie stosowane

w krajach Unii Europejskiej,

5)

stawki opłat rejestrowych i terminy ich uiszczania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę koszty związane z prowadzeniem urzędowych

badań i rejestracji odmian.

Hodowcy przysługuje prawo do ochrony i zarobkowego korzystania z odmiany, zwane dalej

„wyłącznym prawem”.

1.

Wyłączne prawo obejmuje

1)

prowadzenie hodowli zachowawczej, a w odniesieniu do jej materiału siewnego wytwarzanie

lub rozmnażanie oraz przygotowanie do rozmnażania,

2)

zarobkowe korzystanie z odmiany w zakresie

a)

oferowania do sprzedaży, sprzedaży i wszelkich innych form zbywania materiału siewnego,

b)

eksportu i importu materiału siewnego,

c)

przechowywania materiału siewnego do celów wymienionych w pkt 1 i pkt 2 lit. a) i

b),

d)

przygotowania materiału siewnego do obrotu.

2.

Jeżeli hodowca nie miał możliwości wykonywania wyłącznego prawa w odniesieniu do materiału

siewnego chronionej odmiany, prawo to odnosi się do materiału ze zbioru tej odmiany

i produktów wytworzonych bezpośrednio z tej odmiany.

3.

Wyłączne prawo odnosi się także do

1)

odmian pochodnych odkrytych lub wytworzonych z chronionej odmiany macierzystej niebędącej

odmianą pochodną,

2)

odmian, które nie różnią się wyraźnie od odmiany chronionej,

3)

odmian, w wypadku których wytworzenie materiału siewnego wymaga powtarzalnego używania

chronionej odmiany lub odmian wymienionych w pkt 2.

4.

Odmianę uznaje się za pochodną od chronionej odmiany macierzystej, jeżeli jest ona

wyraźnie odrębna od odmiany macierzystej oraz jeżeli

a)

w przeważającej mierze pochodzi od odmiany macierzystej lub od innej odmiany pochodnej

tej samej odmiany macierzystej i zachowuje istotne właściwości wynikające z genotypu

bądź kombinacji genotypów odmiany macierzystej,

b)

jest zgodna w zakresie ujawnionych istotnych właściwości odmiany macierzystej wynikających

z jej genotypu bądź kombinacji genotypów, z wyjątkiem różnic, które wynikają ze stosowania

metod hodowlanych polegających na selekcji naturalnej bądź stosowania indukowanych

mutantów, selekcji nowych form w odmianach macierzystych, krzyżowań wstecznych.

5.

Wyłączne prawo nie dotyczy materiału siewnego i materiału ze zbioru

1)

sprzedanego lub zbytego w inny sposób przez hodowcę lub za jego zgodą, chyba że materiał

został wykorzystany przez nabywcę w celu

a)

ponownego wytworzenia materiału siewnego,

b)

eksportu, z zachowaniem warunków umożliwiających wytworzenie materiału siewnego danej

odmiany w kraju, który nie chroni wyłącznego prawa hodowcy do odmian tego samego rodzaju

lub gatunku rośliny,

2)

przeznaczonego

a)

do celów doświadczalnych,

b)

na własne niezarobkowe potrzeby,

c)

do tworzenia nowych odmian, z wyjątkiem odmian wymienionych w ust. 3 pkt 1-3 wykorzystywanych

na potrzeby zarobkowe, do których mają zastosowanie przepisy ust. 1-3.

1.

Posiadacz gruntów może, bez zgody hodowcy, stosować materiał ze zbioru jako materiał

siewny odmiany chronionej lub odmian, o których mowa w art. 25 ust. 3 pkt 1 i 2, roślin

określonych w wykazie, o którym mowa w art. 41 pkt 3, w ilości potrzebnej na obsianie

lub obsadzenie uprawy gruntowej rośliny rolniczej do 2 ha.

2.

Przepis ust. 1 dotyczy materiału ze zbioru wytworzonego i zastosowanego jako materiał

siewny na gruntach tego samego posiadacza.

3.

Stosowanie materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1, odbywa się bez uiszczania wynagrodzenia

na rzecz hodowcy.

Hodowca

1

Wyłączne prawo

1)

odnosi się do odmian wszystkich rodzajów i gatunków roślin,

2)

powstaje od dnia jego przyznania,

3)

trwa 30 lat - w odniesieniu do odmian winorośli oraz drzew i ich podkładek,

4)

trwa 25 lat - w odniesieniu do odmian niewymienionych w pkt 3.

2.

Wyłączne prawo jest dziedziczne lub zbywalne w drodze umowy zawartej w formie pisemnej.

1.

Jeżeli odmianę wspólnie wytworzono lub odkryto u dwóch lub więcej hodowców, wyłączne

prawo przysługuje im łącznie.

2.

Po przyznaniu wyłącznego prawa każdy ze współuprawnionych może, bez zgody pozostałych

współuprawnionych, korzystać z wyłącznego prawa i dochodzić roszczeń z powodu jego

naruszenia, z tym że do przeniesienia, udzielenia licencji lub innego rozporządzenia

wspólnym prawem wymagana jest zgoda wszystkich współuprawnionych. Współuprawnieni

mogą inaczej regulować wzajemne prawa i obowiązki.

1.

Przyznanie wyłącznego prawa następuje na wniosek hodowcy odmiany.

2.

Wyłączne prawo przyznaje się, jeżeli

1)

odmiana jest nowa, odrębna, wyrównana i trwała,

2)

hodowca nadał odmianie nazwę odpowiadającą obowiązującym wymaganiom.

3.

Odmianę uważa się za nową, jeżeli przed zgłoszeniem wniosku o przyznanie wyłącznego

prawa jej hodowca nie sprzedał lub w inny sposób nie przekazał do wykorzystania w

celach zarobkowych materiału siewnego lub materiału ze zbioru albo nie wyraził na

to zgody

1)

w kraju - przez okres dłuższy niż jeden rok,

2)

za granicą - przez okres dłuższy niż sześć lat co do odmian drzew i ich podkładek,

a przez okres dłuższy niż cztery lata co do odmian innych roślin.

4.

Nie uważa się za wykorzystywanie w celach zarobkowych materiału siewnego lub materiału

ze zbioru odmiany, jeżeli w umowie zawartej z hodowcą odmiany postanowiono, że materiał

mogący służyć do wytworzenia materiału siewnego nie może być zbywany osobom trzecim.

1.

Pierwszeństwo do przyznania wyłącznego prawa ustala się według daty otrzymania wniosku

o jego przyznanie.

2.

Hodowca, który złożył wniosek o przyznanie za granicą wyłącznego prawa, może korzystać

w kraju z prawa pierwszeństwa do przyznania wyłącznego prawa w okresie dwunastu miesięcy

od daty najwcześniejszego złożenia wniosku za granicą.

3.

Przepis ust. 2 dotyczy wniosków o przyznanie wyłącznego prawa, złożonych w państwach

będących stronami odpowiednich porozumień międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita

Polska.

1.

Hodowca, który złożył wniosek o przyznanie wyłącznego prawa, korzysta z tymczasowego

wyłącznego prawa od daty jego złożenia.

2.

Przepisy dotyczące wyłącznego prawa stosuje się odpowiednio do tymczasowego wyłącznego

prawa.

3.

Tymczasowe wyłączne prawo ustaje z dniem podjęcia decyzji o przyznaniu lub odmowie

przyznania wyłącznego prawa.

1.

Przed przyznaniem wyłącznego prawa przeprowadza się urzędowe badanie w celu stwierdzenia,

czy odmiana jest odrębna, wyrównana i trwała, chyba że uznano za wystarczające wyniki

badań i inne informacje dostarczone przez hodowcę ubiegającego się o przyznanie wyłącznego

prawa. Przepis art. 13 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Hodowca

3.

Jeżeli nastąpiła zmiana hodowcy

Zgłoszenie wniosku o przyznanie wyłącznego prawa, urzędowe badanie odmiany oraz przyznanie

i utrzymywanie wyłącznego prawa podlega opłacie, zwanej dalej „opłatą za ochronę”.

1.

Dyrektor Centralnego Ośrodka, w drodze decyzji administracyjnej, przyznaje wyłączne

prawo, odmawia przyznania lub stwierdza nieważność wyłącznego prawa albo pozbawia

hodowcę tego prawa.

2.

Nieważność wyłącznego prawa stwierdza się, jeżeli

1)

odmiana w dniu przyznania wyłącznego prawa nie była nowa i odrębna,

2)

odmiana w dniu przyznania wyłącznego prawa nie była wyrównana lub trwała, a przyznano

je na podstawie informacji i dokumentów dostarczonych przez jej hodowcę,

3)

wyłączne prawo przyznano osobie nieuprawnionej.

3.

Pozbawienie hodowcy wyłącznego prawa następuje przy zastosowaniu odpowiednio przepisów

art. 20 pkt 1 i pkt 2 lit. a) i c), art. 21 pkt 2 lit. a) i c).

1.

Centralny Ośrodek prowadzi księgę ochrony wyłącznego prawa do odmian, zwaną dalej

„księgą”, oraz spis odmian zgłoszonych do przyznania wyłącznego prawa, zwany dalej

„spisem”.

2

Księga jest urzędowym wykazem chronionych odmian i ich hodowców.

3.

Spis jest urzędowym wykazem odmian zgłoszonych do przyznania wyłącznego prawa i hodowców

4.

Przepisy art. 12 dotyczące rejestru stosuje się odpowiednio do księgi i spisu.

5

Hodowcy, któremu przysługuje wyłączne prawo do odmiany, wydaje się świadectwo przyznania

wyłącznego prawa, a na jego wniosek - świadectwo tymczasowego wyłącznego prawa.

Nazwa odmiany, do której złożono wniosek o przyznanie wyłącznego prawa, podlega ochronie

od dnia złożenia wniosku. Przepisy art. 8 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Hodowca

2.

Umowa licencyjna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

3.

Jeżeli hodowca

4.

Korzystający z licencji może udzielić sublicencji tylko za zgodą hodowcy

5.

Udzielenie licencji niewyłącznej nie wyklucza możliwości udzielania dalszych licencji

na korzystanie z wyłącznego prawa, a także jednoczesnego korzystania z wyłącznego

prawa przez hodowcę

6.

W przypadku udzielenia licencji obejmującej uprawnienia do prowadzenia hodowli zachowawczej

umowa staje się skuteczna wobec osób trzecich z dniem wpisania jej do księgi lub spisu.

7.

Licencjobiorca wyłączny może na równi z licencjodawcą dochodzić roszczeń z powodu

naruszenia wyłącznego prawa, chyba że umowa licencyjna stanowi inaczej.

1.

Jeżeli hodowca

2.

Licencja przymusowa ma charakter niewyłączny i nie ogranicza prawa hodowcy

Jeżeli osoba nieuprawniona zgłosiła wniosek o przyznanie wyłącznego prawa lub jeżeli

przyznano to prawo osobie nieuprawnionej, hodowca odmiany może żądać

1)

odmowy przyznania wyłącznego prawa lub jego unieważnienia,

2)

przyznania mu wyłącznego prawa, z tym że

a)

za datę zgłoszenia wniosku o przyznanie wyłącznego prawa przyjmuje się datę zgłoszenia

wniosku przez osobę nieuprawnioną,

b)

uznaje się dokumentację dostarczoną przez osobę nieuprawnioną i poniesione przez nią

opłaty za ochronę, a także wyniki urzędowego badania odrębności, wyrównania i trwałości.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi

1)

szczegółowe wymagania obowiązujące przy składaniu wniosku o przyznanie wyłącznego

prawa i urzędowym badaniu odmian, przyznaniu i pozbawieniu wyłącznego prawa oraz prowadzeniu

księgi i spisu, mając na uwadze zapewnienie ochrony prawa hodowcy do odmiany,

2)

stawki opłaty za ochronę, sposób oraz termin ich pobierania, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, mając na uwadze koszty związane z prowadzeniem

badań i przyznaniem wyłącznego prawa,

3)

wykaz roślin, których materiał siewny ze zbioru odmiany chronionej może być przez

posiadacza gruntów stosowany jako materiał siewny bez zgody hodowcy w ilości potrzebnej

na obsianie lub obsadzenie uprawy gruntowej rośliny rolniczej do 2 ha, mając na uwadze

możliwość zapoznania się producentów z nowymi odmianami.

1.

Wytwarzanie kwalifikowanego i standardowego materiału siewnego rozpoczyna się od materiału

siewnego wytworzonego przez hodowcę danej odmiany w hodowli zachowawczej i stanowi

jedno lub kilka jego rozmnożeń; w mieszańcu wytwarzanie tego materiału obejmuje wytwarzanie

składników mieszańca oraz ich krzyżowanie.

2.

W wytwarzaniu kwalifikowanego i standardowego materiału siewnego powinny być spełnione

warunki zapewniające w szczególności

1)

utrzymanie tożsamości i czystości odmiany,

2)

zabezpieczenie przed porażeniem chorobami i szkodnikami przenoszonymi przez materiał

siewny,

3

uzyskiwanie materiału siewnego o jakości zgodnej z obowiązującymi wymaganiami.

1

W celu ochrony roślinnych materiałów hodowlanych i upraw nasiennych przed szkodliwym

wpływem innych odmian lub innych roślin uprawnych albo upraw porażonych chorobami,

wojewoda na wniosek zainteresowanego i po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin

i powiatów może wprowadzić zakaz uprawiania niektórych roślin uprawnych lub ich odmian

albo zakaz stosowania materiału siewnego o nieodpowiedniej zdrowotności lub zakaz

umieszczania uli z pszczołami na gruntach rolnych położonych w pobliżu chronionych

upraw.

2.

Zakaz powinien być wprowadzony i podany do wiadomości w takim terminie, aby mógł być

uwzględniony przed dokonaniem siewu lub sadzenia na gruntach rolnych objętych zakazem.

3.

Warunkiem wprowadzenia zakazu jest zapewnienie zainteresowanym posiadaczom gruntów

rolnych możliwości nabycia odpowiedniego materiału siewnego.

4.

Jeżeli pomimo zakazu dokonano siewu lub sadzenia nieodpowiednim materiałem siewnym,

wojewoda w drodze decyzji nakaże posiadaczowi gruntu rolnego zniszczenie w określonym

terminie zasiewów lub zasadzeń.

1

Wojewoda, na wniosek zainteresowanego i po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin

i powiatów, może

1)

tworzyć i znosić rejony zamknięte wytwarzania kwalifikowanego materiału siewnego odmian

ziemniaka,

2

ustalać przedsiębiorców organizujących na zasadzie wyłączności wytwarzanie ziemniaka

i skup kwalifikowanego materiału siewnego odmian ziemniaka w tych rejonach.

2

Przedsiębiorcy wymienieni w ust. 1 w pkt 2 są obowiązani do

1)

lustracji upraw ziemniaka,

2)

doradztwa oraz szkolenia osób uprawiających ziemniaka,

3)

sprzedaży posiadaczom gruntów rolnych kwalifikowanego materiału siewnego odmian ziemniaka

w ilościach niezbędnych do zasadzenia całej powierzchni upraw ziemniaka.

3.

Posiadacze gruntów rolnych w rejonie zamkniętym są obowiązani

1)

stosować wyłącznie materiał siewny ziemniaka o zdrowotności odpowiadającej materiałowi

kwalifikowanemu,

2

umożliwiać przeprowadzanie lustracji upraw ziemniaka przez przedsiębiorców wymienionych

w ust. 1 pkt 2.

1

Wytwarzanie materiału szkółkarskiego drzew owocowych, krzewów jagodowych i bylin wymaga

zezwolenia.

2

Zezwolenie wymienione w ust. 1 wydaje wojewódzki inspektor inspekcji nasiennej na

wniosek zainteresowanego producenta po sprawdzeniu, czy spełnia on warunki właściwego

wytwarzania materiału szkółkarskiego, a szczególnie czy jest posiadaczem gruntu do

prowadzenia tej produkcji oraz czy posiada znajomość jej technologii i przepisów dotyczących

wytwarzania i zbywania materiału szkółkarskiego.

3

Zezwolenia mogą dotyczyć wytwarzania materiału szkółkarskiego bez ograniczeń lub mogą

ograniczać jego zakres do określonych roślin uprawnych lub kategorii materiału szkółkarskiego

(drzewek, krzewów, bylin, podkładek, zrazów i nasion).

4

Wojewódzki inspektor Inspekcji Nasiennej może cofnąć zezwolenie w całości lub w części,

jeśli producent nie przestrzega przepisów i wymagań obowiązujących w wytwarzaniu bądź

zbywaniu materiału szkółkarskiego albo nie uiszcza obowiązujących opłat hodowlanych.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące

1)

wytwarzania kwalifikowanego i standardowego materiału siewnego, izolacji przestrzennej

od innych upraw, czystości gatunkowej i odmianowej, zdrowotności oraz maksymalnej

ilości rozmnożeń materiałów hodowlanych, a w zależności od tego stopni kwalifikacji

materiału siewnego, biorąc pod uwagę specyfikę wytwarzania materiału siewnego poszczególnych

roślin,

2)

jakości materiału siewnego, a w szczególności zdolności kiełkowania lub tożsamości

gatunkowej i odmianowej oraz zanieczyszczeń i zdrowotności, mając na uwadze konieczność

zapewnienia wysokiej wartości siewnej tego materiału.

1.

Ocena materiału siewnego polega na sprawdzeniu, czy uprawy nasienne odpowiadają wymaganiom

obowiązującym w wytwarzaniu materiału siewnego oraz czy materiał siewny odpowiada

wymaganiom jakościowym.

2.

Ocena materiału siewnego obejmuje sprawdzenie

1)

upraw nasiennych, zwane dalej „oceną polową”,

2)

jakości siewnej nasion, zwane dalej „oceną laboratoryjną”,

3)

zdrowotności sadzeniaków ziemniaka lub innego materiału siewnego, zwane dalej „oceną

weryfikacyjną”,

4)

tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego, zwane dalej „oceną tożsamości”,

5)

cech zewnętrznych materiału siewnego, zwane dalej „oceną cech zewnętrznych”.

3

Oceny materiału siewnego, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 8, dokonuje się na wniosek

zainteresowanego; jeżeli wniosek dotyczy odmiany chronionej, a składa go przedsiębiorca

niebędący hodowcą, do wniosku należy dołączyć kopię umowy licencyjnej bądź sublicencyjnej.

4

Ocena polowa dotyczy wyłącznie upraw nasiennych prowadzonych przez przedsiębiorcę,

o którym mowa w art. 63 ust. 1, lub upraw prowadzonych na podstawie umowy kontraktacji

zawartej z tym przedsiębiorcą.

1

Na podstawie wyników oceny materiału siewnego wydaje się świadectwo o uznaniu lub

nieuznaniu go za materiał siewny kwalifikowany, warunkowo kwalifikowany, standardowy,

handlowy lub za mieszankę materiału siewnego, zwane dalej „świadectwem”, w którym

określa się termin jego ważności.

1a

Termin ważności świadectwa materiału siewnego może być przedłużony po ponownej ocenie

tego materiału; art. 59 stosuje się odpowiednio.

2

Za kwalifikowany można uznać materiał siewny odpowiadający wymaganiom co do jego wytwarzania

oraz jakościowym

1)

odmian oraz składników mieszańców wpisanych do rejestru,

2)

odmian skreślonych z rejestru przez okres dwóch lat po roku, w którym skreślono odmianę,

3)

odmian niewpisanych do rejestru, dopuszczonych do obrotu zgodnie z art. 66 ust. 2

pkt 1,

4)

wytwarzany z przeznaczeniem wyłącznie na eksport, dopuszczony do obrotu zgodnie z

art. 66 ust. 2 pkt 2.

2a

Za standardowy można uznać materiał siewny odmian roślin warzywnych; przepis ust.

2 stosuje się odpowiednio.

2b

Główny Inspektor Inspekcji Nasiennej może, w drodze decyzji administracyjnej, zakazać

hodowcy uznawania materiału siewnego danej odmiany za standardowy, jeżeli ten materiał

wykazuje brak tożsamości lub hodowca nie stosuje się do obowiązujących wymagań dotyczących

wytwarzania tego materiału.

3

Za warunkowo kwalifikowany można uznać materiał siewny odmian zgłoszonych do rejestru.

3a

Z wnioskiem o uznanie materiału siewnego danej odmiany za warunkowo kwalifikowany

może wystąpić wyłącznie hodowca tej odmiany po przyjęciu jej przez Centralny Ośrodek

do urzędowych badań.

3b

Za warunkowo kwalifikowany można uznać również materiał siewny, którego wytwarzanie

rozpoczęto przed podjęciem decyzji o odmowie wpisania odmiany do rejestru.

4

Po wpisaniu odmiany do rejestru warunkowo kwalifikowany materiał siewny tej odmiany

uznaje się, na wniosek zainteresowanego hodowcy, za kwalifikowany materiał siewny.

5

W razie odmowy wpisania odmiany do rejestru, warunkowo kwalifikowany materiał siewny

tej odmiany uznaje się, na wniosek zainteresowanego hodowcy, za materiał siewny kwalifikowany

w najniższym stopniu kwalifikacji.

6

Warunkowo kwalifikowanego materiału siewnego nie uznaje się za kwalifikowany materiał

siewny, jeżeli przyczyną odmowy wpisania odmiany do rejestru był brak odrębności zgłoszonej

odmiany lub jeżeli jej wartość gospodarcza jest mniejsza od wartości gospodarczej

odmian wpisanych do rejestru.

7

Za handlowy materiał siewny można uznać materiał siewny znanej lub nieznanej odmiany

odpowiadający wymaganiom jakościowym.

8.

Za kwalifikowaną lub standardową mieszankę materiału siewnego można uznać mieszankę

sporządzoną z dopuszczonego do obrotu kwalifikowanego lub standardowego materiału

siewnego o określonym udziale poszczególnych składników tej mieszanki.

9.

Za handlową mieszankę materiału siewnego można uznać mieszankę sporządzoną ze składników

dopuszczonych do obrotu o określonym ich udziale, w której przynajmniej jeden składnik

stanowi handlowy materiał siewny.

1.

Materiał siewny zgłoszony do uznania za materiał siewny kwalifikowany, warunkowo kwalifikowany

lub standardowy podlega ocenie polowej oraz ocenie laboratoryjnej lub ocenie cech

zewnętrznych i może podlegać ocenie tożsamości lub ocenie weryfikacyjnej.

2.

Materiał siewny zgłoszony do uznania za handlowy podlega ocenie laboratoryjnej lub

ocenie cech zewnętrznych.

3.

Materiał siewny zgłoszony do uznania za mieszankę materiału siewnego podlega ocenie

laboratoryjnej w celu sprawdzenia udziału poszczególnych składników tej mieszanki.

4.

Świadectwo uznające mieszankę materiału siewnego za kwalifikowaną lub handlową można

wydać na podstawie świadectw oceny laboratoryjnej poszczególnych składników mieszanki

oraz ich udziału w mieszance.

Do zgłoszenia materiału siewnego mieszańca w celu uznania go za materiał siewny kwalifikowany

lub warunkowo kwalifikowany należy dołączyć opis składników rodzicielskich mieszańca

do wyłącznego wykorzystania w ocenie polowej.

Oceny materiału siewnego dokonuje, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1, 1a, 2, 3a i 4,

oraz jego kontrolę wykonuje Inspekcja Nasienna.

1.

Inspekcję Nasienną tworzą Główny Inspektor Inspekcji Nasiennej oraz wojewódzcy inspektorzy

Inspekcji Nasiennej.

2.

Główny Inspektor Inspekcji Nasiennej jest centralnym organem administracji rządowej

podległym ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa.

3.

Głównego Inspektora Inspekcji Nasiennej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów

na wniosek ministra właściwego do spraw rolnictwa.

4.

Zastępcę Głównego Inspektora Inspekcji Nasiennej powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw rolnictwa na wniosek Głównego Inspektora.

5.

Zadania Inspekcji Nasiennej wykonują następujące organy

1)

Główny Inspektor Inspekcji Nasiennej,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora Inspekcji Nasiennej, zwanego dalej „wojewódzkim

inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej Inspekcji Nasiennej, wchodzącej w skład

zespolonej administracji wojewódzkiej.

6.

Wojewódzki inspektor wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Inspekcji Nasiennej

określone w ustawie i przepisach odrębnych.

7.

Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda w porozumieniu z Głównym Inspektorem

Inspekcji Nasiennej.

8.

Zastępcę wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek wojewódzkiego

inspektora.

9.

Wojewódzki inspektor wykonuje swoje zadania i kompetencje przy pomocy wojewódzkiego

inspektoratu Inspekcji Nasiennej.

10.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach należących do zakresu

zadań i kompetencji Inspekcji Nasiennej, organem właściwym jest, jeżeli ustawa nie

stanowi inaczej, wojewódzki inspektor i jako organ wyższego stopnia - Główny Inspektor

Inspekcji Nasiennej.

11.

Wojewoda na wniosek wojewódzkiego inspektora Inspekcji Nasiennej lub za jego zgodą,

może powierzyć powiatom, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu właściwości

wojewódzkiego inspektora Inspekcji Nasiennej, w tym wydawanie w jego imieniu decyzji

administracyjnych.

1.

Wpływy Inspekcji Nasiennej, uzyskiwane ze świadczenia usług laboratoryjnych i informatycznych

oraz sprzedaży produkcji ogrodniczej i etykiet urzędowych, są środkami specjalnymi

w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych i są gromadzone

odpowiednio przez Głównego lub wojewódzkiego inspektora na wyodrębnionych rachunkach

bankowych.

2.

Usługi laboratoryjne nie mogą dotyczyć materiału siewnego, który jest oceniany na

podstawie ustawy.

3.

Środkami specjalnymi, o których mowa w ust. 1, dysponuje Główny lub wojewódzki inspektor,

zgodnie z rocznym planem obejmującym przychody i rozchody.

4.

Środki specjalne, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na sfinansowanie kosztów

świadczonych usług.

5.

W przypadku sfinansowania w pełni kosztów świadczonych usług pozostałe środki, o których

mowa w ust. 1, mogą być przeznaczone na dofinansowanie kosztów działalności Głównego

i wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Nasiennej, w tym szkoleń i doskonalenia zawodowego

pracowników.

Organizację Głównego Inspektoratu Inspekcji Nasiennej określa statut nadany w drodze

rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

1.

Główny Inspektor koordynuje i nadzoruje działalność Inspekcji Nasiennej określoną

w ustawie, w szczególności w zakresie

1)

dokonywania oceny i kontroli materiału siewnego oraz uznawania go za kwalifikowany,

warunkowo kwalifikowany, standardowy oraz handlowy,

2)

ustalania stopni kwalifikacji importowanego materiału siewnego,

3)

wydawania zezwoleń na

a)

prowadzenie obrotu materiałem siewnym,

b)

wytwarzanie materiału szkółkarskiego drzew owocowych, krzewów jagodowych i bylin.

2.

Główny Inspektor, niezależnie od zadań, o których mowa w ust. 1

1)

opracowuje we współpracy z zainteresowanymi jednostkami naukowymi i badawczo-rozwojowymi

zasady oraz metody oceny i kontroli materiału siewnego,

2)

opracowuje, na podstawie informacji Centralnego Ośrodka, wykazy odmian, których materiał

siewny może być uznany za kwalifikowany, warunkowo kwalifikowany lub standardowy,

3)

ustala wzory świadectw materiału siewnego,

4)

dokonuje oceny materiału siewnego, o której mowa w art. 55 ust. 8, oraz przeprowadza

lub zleca powtórną ocenę materiału siewnego, o którym mowa w art. 59 ust. 1 i 2,

5)

inicjuje i organizuje szkolenia zawodowe kwalifikatorów i próbobiorców materiału siewnego,

o których mowa w art. 56,

6)

prowadzi rejestry

a)

przedsiębiorców posiadających zezwolenia na prowadzenie obrotu materiałem siewnym

na podstawie zezwoleń wydanych przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Nasiennej,

b)

producentów materiału siewnego i prowadzonych przez nich upraw nasiennych, na podstawie

wniosków o kwalifikację polową tego materiału siewnego,

7)

publikuje informacje o produkcji kwalifikowanego materiału siewnego dla poszczególnych

gatunków i odmian.

1.

Oceny polowej i laboratoryjnej materiału siewnego, w celu uznania go za standardowy,

dokonują upoważnieni hodowcy w odniesieniu do materiału siewnego hodowanych przez

nich odmian.

1a

Oceny laboratoryjnej materiału siewnego niepodlegającego ocenie tożsamości w celu

uznania go za kwalifikowany mogą dokonywać upoważnieni hodowcy w odniesieniu do materiału

siewnego hodowanych przez nich odmian.

1b

Oceny laboratoryjnej własnego materiału siewnego nieprzeznaczonego do dalszej reprodukcji,

w celu uznania go za kwalifikowany, mogą dokonywać upoważnieni przedsiębiorcy prowadzący

obrót tym materiałem.

2

Oceny laboratoryjnej własnego materiału siewnego, w celu uznania go za materiał handlowy

lub za handlową mieszankę materiału siewnego, mogą dokonywać upoważnieni przedsiębiorcy

prowadzący obrót tym materiałem.

3.

Dokonujący ocen wymienionych w ust. 1 i 2 wydają świadectwa.

3a

Oceny laboratoryjnej kwalifikowanego materiału siewnego w celu przedłużenia ważności

świadectwa mogą dokonywać upoważnieni przedsiębiorcy w odniesieniu do posiadanego

materiału siewnego.

4.

Ocena cech zewnętrznych materiału siewnego należy do przedsiębiorców

5

Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego przeznaczonego na eksport dokonuje Inspekcja

Nasienna. Oceny tej mogą także dokonywać przedsiębiorcy prowadzący obrót materiałem

siewnym, jeżeli pozwalają na to przepisy międzynarodowe lub kraju importera.

6

Oceny tożsamości dokonuje się dla materiału siewnego stanowiącego pierwsze rozmnożenie

materiału hodowlanego, a także przeznaczonego na eksport i pochodzącego z importu

oraz nie mniej niż 10% ocenianych partii materiału siewnego kwalifikowanego i standardowego.

7

Przepis ust. 6 nie dotyczy prób materiału siewnego przeznaczonego do celów doświadczalnych

ani materiału szkółkarskiego i sadzeniaka ziemniaka.

8

Oceny tożsamości dokonuje Główny Inspektor. Główny Inspektor może zlecić dokonanie

oceny tożsamości Centralnemu Ośrodkowi.

1.

Oceny polowej materiału siewnego, zgłoszonego do uznania za materiał kwalifikowany

lub warunkowo kwalifikowany, oraz urzędowej oceny cech zewnętrznych materiału siewnego

przeznaczonego na eksport dokonują, na zlecenie wojewódzkiego inspektora

2.

Próbki materiału siewnego do oceny na zlecenie zainteresowanego pobierają upoważnione

osoby fizyczne, zwane dalej „próbobiorcami”.

3

Kwalifikatorom i próbobiorcom przysługuje za dokonane czynności wynagrodzenie według

stawek ustalonych przez Głównego Inspektora, na podstawie szczegółowych zasad określonych

przez ministra właściwego do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, wydanego na

podstawie art. 62 pkt 4.

4

Przepis ust. 3 nie dotyczy próbobiorców zatrudnionych u przedsiębiorców upoważnionych

do oceny materiału siewnego, jeżeli pobierają próbki na zlecenie tych przedsiębiorców.

1

Upoważnienia, wymienione w art. 55 ust. 1, 1a, 2 i 3a oraz w art. 56 ust. 1 i 2, wydaje

wojewódzki inspektor

2.

Wojewódzki inspektor

Ocena materiału siewnego, z wyjątkiem oceny tożsamości, dokonywana przez organy Inspekcji

Nasiennej podlega opłacie.

1.

Jeżeli zainteresowany nie zgadza się z ustaleniami świadectwa wydanego przez kwalifikatora,

który dokonał oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych materiału siewnego, albo z

ustaleniami świadectwa wystawionego na podstawie oceny laboratoryjnej wymienionej

w art. 55 ust. 2, może zwrócić się do wojewódzkiego inspektora

2

Jeżeli zainteresowany nie zgadza się z ustaleniami świadectwa oceny materiału siewnego,

wydanego przez wojewódzkiego inspektora, może zwrócić się do jednostki organizacyjnej,

wskazanej przez Głównego Inspektora Inspekcji Nasiennej, z wnioskiem o powtórne dokonanie

oceny i wydanie nowego świadectwa.

3.

Ustalenia powtórnego świadectwa są ostateczne.

4

Wniosek wymieniony w ust. 1 lub 2 należy złożyć w terminie trzech dni, a dla mieszańca

kukurydzy w terminie jednego dnia, jeżeli dotyczy świadectwa oceny polowej lub cech

zewnętrznych, a w terminie siedmiu dni, jeżeli dotyczy oceny laboratoryjnej lub weryfikacyjnej.

Termin złożenia wniosku biegnie od dnia otrzymania świadectwa.

5.

Składający wniosek uiszcza opłatę za ocenę, którą zwraca się w przypadku zmiany świadectwa

na korzyść wnioskodawcy.

1.

Materiał siewny znajdujący się w obrocie, z wyłączeniem materiału szkółkarskiego,

powinien być opakowany.

2.

Opakowanie materiału siewnego powinno być zabezpieczone w sposób trwały i uniemożliwiający

jego otwarcie bez uszkodzenia.

1.

Materiał siewny znajdujący się w obrocie powinien być zaopatrzony w etykiety urzędowe

lub etykiety przedsiębiorców.

2.

Etykiety powinny zawierać informacje zgodne z rejestrem i świadectwem.

3.

Etykiety urzędowe są stosowane dla kwalifikowanego materiału siewnego, z wyjątkiem

małych opakowań.

4.

Etykiety przedsiębiorców są stosowane dla

1)

kwalifikowanego materiału siewnego w małych opakowaniach,

2)

standardowego i handlowego materiału siewnego.

5.

Etykiety na małych opakowaniach mogą być zastąpione nalepką lub trwałym napisem na

opakowaniu.

6.

Etykiety urzędowe, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje odpłatnie wojewódzki inspektor.

7.

Wojewódzki inspektor może upoważnić przedsiębiorcę do wykonania etykiet urzędowych;

przepis art. 57 stosuje się odpowiednio.

1.

Kontrola materiału siewnego polega na sprawdzeniu przestrzegania wymagań obowiązujących

w wytwarzaniu, przechowywaniu, a także w przygotowaniu do obrotu i w obrocie materiałem

siewnym.

2.

Kontrolę materiału siewnego przeprowadza się z urzędu.

3

Kontrolę jakości materiału siewnego przeprowadza się zgodnie z metodami oceny tego

materiału. Jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono inną jakość materiału siewnego w stosunku

do oceny pierwotnej, wystawia się nowe świadectwo, które zastępuje świadectwo pierwotne

w odniesieniu do całej lub części partii objętej kontrolą; przepisy art. 59 stosuje

się odpowiednio.

1.

Pracownicy Inspekcji Nasiennej, przeprowadzający kontrolę materiału siewnego lub kontrolę

dokonywania jego oceny, są uprawnieni do

1

wstępu na grunty, na których wytwarza się lub stosuje materiał siewny, oraz do pomieszczeń,

w których znajduje się ten materiał lub dokonuje się jego oceny,

2

kontroli dokumentów i żądania wyjaśnień związanych z nabywaniem, wytworzeniem, przechowaniem,

oceną, przygotowaniem do obrotu i obrotem materiałem siewnym,

3)

zabezpieczenia niezbędnych dokumentów i kontrolowanego materiału siewnego,

4)

pobierania nieodpłatnie próbek materiału siewnego.

2.

Organy Inspekcji Nasiennej mogą

1

zakazać wprowadzenia do obrotu albo nakazać wyłączenie z obrotu materiału siewnego

nieodpowiadającego wymaganiom jakościowym oraz warunkom obrotu materiałem siewnym

wymienionym w art. 63, 66 i 67,

2)

nakazać poddanie materiału siewnego wymienionego w pkt 1 zabiegom uniemożliwiającym

użycie go do siewu, sadzenia, szczepienia, okulizacji lub tylko do rozmnażania roślin.

3.

Decyzje wymienione w ust. 2 pkt 1 podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi

1)

dopuszczalną wielkość produkcji w ciągu roku materiału siewnego warunkowo kwalifikowanego

dla poszczególnych roślin (grup roślin), uwzględniając potrzebę szybkiego wdrożenia

do uprawy nowej odmiany,

2)

szczegółowe zasady składania wniosku o ocenę materiału siewnego, mając na uwadze zapewnienie

prawidłowej oceny tego materiału,

3)

sposób i tryb przeprowadzania kontroli materiału siewnego, a w szczególności czas

prowadzenia kontroli, sposób sporządzania dokumentacji i sposób postępowania pokontrolnego

oraz sposób postępowania przy pobieraniu prób materiału siewnego, mając na uwadze

zapewnienie prawidłowości przeprowadzania oceny materiału siewnego oraz zapewnienie

przestrzegania zasad obrotu tym materiałem,

4)

szczegółowe zasady ustalania stawek wynagrodzeń kwalifikatorów i próbobiorców oraz

stawki opłat za ocenę materiału siewnego - w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, z uwzględnieniem

a)

ryczałtowego wynagrodzenia, łącznie z pokryciem kosztów dojazdu do plantacji nasiennych,

b)

przeciętnego wynagrodzenia pracowników Inspekcji Nasiennej,

5)

szczegółowe zasady etykietowania materiału siewnego i wydawania etykiet urzędowych

oraz treść informacji zamieszczanych na etykietach, mając na względzie informacje

zawarte w rejestrze oraz świadectwach, a także konieczność identyfikacji materiału

siewnego,

6)

rodzaje opakowań materiału siewnego, z uwzględnieniem opakowań małych, jako kryterium

etykietowania kwalifikowanego materiału siewnego przez przedsiębiorców, oraz zasady

i sposoby zabezpieczania opakowań, mając na uwadze postęp techniki w tej dziedzinie

i rozwiązania stosowane przez międzynarodowe organizacje nasienne,

7)

terminy ważności świadectw oceny materiału siewnego w zależności od rośliny, wyników

oceny oraz rodzaju opakowania, mając na uwadze konieczność zachowania zdolności kiełkowania

nasion,

8)

które dokumenty dotyczące oceny materiału siewnego wystawione za granicą uznaje się

za równoważne świadectwom, mając na uwadze zapewnienie właściwej jakości materiału

siewnego.

1

Obrót materiałem siewnym mogą prowadzić przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na prowadzenie

tego obrotu, wydane przez wojewódzkiego inspektora

1a

Przepis ust. 1 nie dotyczy

a)

przedsiębiorców prowadzących wyłącznie sprzedaż detaliczną materiału siewnego,

b)

materiału siewnego roślin ozdobnych.

2.

Wojewódzki inspektor

3.

Zezwolenia mogą dotyczyć prowadzenia obrotu materiałem siewnym bez ograniczeń lub

mogą go ograniczyć ze względu na grupy roślin uprawnych, rodzaje materiału siewnego,

rodzaje opakowań, obszar i okres czasu.

1

Przedsiębiorcy prowadzący obrót materiałem siewnym są obowiązani

1

składać właściwemu terytorialnie wojewódzkiemu inspektorowi informacje dotyczące obrotu

materiałem siewnym, w zakresie i terminie określonych przez ministra właściwego do

spraw rolnictwa w drodze rozporządzenia,

2)

udzielać zainteresowanemu hodowcy odmiany, na jego żądanie, informacji i umożliwiać

wgląd do dokumentów dotyczących

a)

obrotu materiałem siewnym jego odmiany,

b)

wartości sprzedanego materiału siewnego odmiany,

3

prowadzi dokumentację dotyczącą

a)

wytwarzania materiału siewnego, w przypadku gdy został on przez nich wytworzony lub

zakontraktowany,

b)

procesów technologicznych przerobu, a w szczególności czyszczenia, suszenia, sortowania,

otoczkowania i zaprawiania,

c)

sposobu postępowania z materiałem siewnym nieuznanym za kwalifikowany lub standardowy,

d)

tworzenia partii materiału siewnego pochodzących od różnych producentów,

e)

tworzenia mieszanek nasiennych.

2

Przepis ust. 1 pkt 3 nie dotyczy przedsiębiorców prowadzących wyłącznie obrót nabytym

materiałem siewnym w opakowaniach.

Wojewódzki inspektor

1.

Do obrotu dopuszcza się

1)

kwalifikowany i standardowy materiał siewny odmian wpisanych do rejestru,

2)

kwalifikowany i standardowy materiał siewny odmian skreślonych z rejestru, nie dłużej

jednak niż przez okres trzech lat po roku, w którym skreślono odmianę,

3)

kwalifikowany i standardowy materiał siewny w celu rozmnożenia i sprzedaży na eksport

a)

odmian hodowanych za granicą i niewpisanych do rejestru,

b)

odmian hodowanych w kraju i wpisanych do rejestru z przeznaczeniem wyłącznie na eksport,

4)

handlowy materiał siewny tych roślin uprawnych, których odmiany wpisuje się do rejestru

w przypadkach, gdy nie ma w rejestrze odmian tych roślin,

5)

handlowy materiał siewny tych roślin uprawnych, których odmian nie wpisuje się do

rejestru,

6)

kwalifikowaną i handlową mieszankę materiału siewnego złożoną z materiału siewnego

dopuszczonego do obrotu,

7

handlowy materiał siewny roślin ozdobnych,

8

warunkowo kwalifikowany materiał siewny,

9

handlowy materiał siewny populacji miejscowych mających szczególne znaczenie dla ochrony

różnorodności biologicznej,

10

materiał siewny roślin warzywnych rozmnażany wegetatywnie, przeznaczony do sadzenia,

uzyskany z nasion kwalifikowanych lub standardowych odmian wpisanych do rejestru.

2.

W razie braku wystarczającej ilości materiału siewnego, a także z innych ważnych powodów

gospodarczych, minister właściwy do spraw rolnictwa

1)

kwalifikowany, standardowy lub handlowy materiał siewny odmian niewpisanych do rejestru,

2)

kwalifikowany lub standardowy materiał siewny odmian krajowych wpisanych do rejestru

i przeznaczony wyłącznie na eksport,

3)

(skreślony),

4

handlowy materiał siewny odmian wpisanych do rejestru,

4a

materiał siewny roślin warzywnych rozmnażany wegetatywnie, przeznaczony do sadzenia,

uzyskany z nasion kwalifikowanych lub standardowych odmian niewpisanych do rejestru,

5)

inne kategorie materiału siewnego niż przewidziane w ustawie, jeżeli wynika to z porozumień

międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, określając wymagania

związane z wytworzeniem i uznaniem tego materiału.

3.

Dopuszczenie do obrotu materiału siewnego, na podstawie przepisu ust. 2, powinno określać

rodzaj i ilość materiału siewnego oraz okres jego ważności.

4

Producent może oferować do sprzedaży i zbywać jedynie dopuszczony do obrotu materiał

szkółkarski drzew owocowych i krzewów jagodowych i bylin.

1.

Z zagranicy można sprowadzać materiał siewny dopuszczony do obrotu, a także materiał

siewny przeznaczony do

1)

prac w hodowli roślin lub do doświadczeń,

2)

uprawy w ogródkach przydomowych i działkowych, sprowadzony bez pośrednictwa przedsiębiorców

2

Kontrolę graniczną materiału siewnego w miejscach kontroli fitosanitarnej przeprowadza

Inspekcja Nasienna lub na zlecenie jej organów - Inspekcja Ochrony Roślin.

3.

W zależności od wyników kontroli organ dokonujący kontroli zezwala na przywóz lub

zakazuje przywozu kontrolowanego materiału siewnego.

4.

Urzędy celne dokonują odprawy celnej tylko tego materiału siewnego, na który zostało

wydane zezwolenie na przywóz.

5

Przedsiębiorca, który sprowadził z zagranicy materiał siewny, jest obowiązany niezwłocznie

zgłosić do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce

zamieszkania tego przedsiębiorcy ilość i rodzaj materiału siewnego oraz przedstawić

dokumenty dotyczące kwalifikacji i jakości tego materiału.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi

1)

zakres i terminy składania informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1,

2)

szczegółowe zasady prowadzenia dokumentacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3,

mając na uwadze specyfikę wytwarzania, przerobu i przygotowania materiału siewnego

poszczególnych roślin,

3)

wykaz populacji miejscowych mających szczególne znaczenie dla różnorodności biologicznej,

mając na uwadze zapotrzebowanie rynku na te populacje.

Opłata hodowlana albo opłata licencyjna jest częścią wpływów finansowych hodowcy uzyskiwanych

ze sprzedaży kwalifikowanego i standardowego materiału siewnego.

1

Przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na prowadzenie obrotu uiszczają opłatę hodowlaną

od materiału siewnego

1)

wyprodukowanego w użytkowanym gospodarstwie rolnym lub

2)

zakupionego od producentów tego materiału, który przez przedsiębiorców został wprowadzony

do obrotu lub użyty do siewu w użytkowanym gospodarstwie rolnym.

2.

(skreślony).

3.

Opłatę hodowlaną ze sprzedaży materiału siewnego odmiany uiszcza się na rzecz jej

hodowcy.

4.

Opłatę hodowlaną za materiał siewny sprzedany w ciągu kwartału uiszcza się do końca

miesiąca po zakończeniu kwartału.

5.

Za zwłokę w uiszczaniu opłaty hodowlanej należą się odsetki ustawowe.

6.

Nie uiszcza się opłaty hodowlanej, jeżeli

1)

hodowca odmiany chronionej udzielił licencji na sprzedaż jej materiału siewnego,

2)

hodowca odmiany hodowanej za granicą nie określił wysokości tej opłaty w pisemnej

umowie dotyczącej sprzedaży materiału siewnego,

3)

materiał siewny odmiany sprzedano jej hodowcy.

1.

Hodowca odmiany hodowanej w kraju może w umowie zawartej w formie pisemnej z nabywającym

od niego materiał siewny tej odmiany ustalić wysokość opłaty hodowlanej albo zrzec

się tej opłaty.

2.

Jeżeli hodowca odmiany hodowanej w kraju nie ustalił wysokości opłaty hodowlanej ani

nie zrzekł się tej opłaty, obowiązuje uiszczanie na jego rzecz opłaty hodowlanej według

stawki ustalonej przez ministra właściwego do spraw rolnictwa

3.

Hodowca odmiany hodowanej w kraju może zrzec się opłaty hodowlanej lub ustalić jej

stawkę niższą niż ustalił minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

Twórca odmiany wytworzonej w kraju lub częściowo za granicą lub odkrytej w kraju,

po wpisaniu jej do rejestru lub po przyznaniu do niej wyłącznego prawa, ma prawo do

wynagrodzenia za wszelkie zarobkowe korzystanie z tej odmiany, chyba że umowa pisemna

pomiędzy twórcą a hodowcą stanowi inaczej.

2.

Wynagrodzenie twórcy wymienione w ust. 1 ustala hodowca odmiany w słusznej proporcji

do korzyści uzyskiwanych z zarobkowego korzystania z odmiany, chyba że umowa między

hodowcą odmiany a jej twórcą stanowi inaczej.

3.

Wynagrodzenie wymienione w ust. 1 za wytworzenie odmiany częściowo za granicą nie

przysługuje jej twórcy, jeżeli jest właścicielem, pracobiorcą lub zleceniobiorcą zagranicznej

jednostki organizacyjnej współpracującej przy tworzeniu tej odmiany.

4.

Do wynagrodzenia twórcy wymienionego w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy podatkowe,

jak dla autorów w rozumieniu prawa autorskiego i praw pokrewnych.

1.

Twórca odmiany wymieniony w art. 71 ust. 1 może żądać powiększenia wynagrodzenia za

wytworzenie lub odkrycie odmiany, jeżeli wynagrodzenie ustalone przez hodowcę tej

odmiany jest wyraźnie za małe w stosunku do korzyści osiąganych przez hodowcę z zarobkowego

korzystania z odmiany.

2.

Twórca odmiany wymieniony w art. 71 ust. 1 może dochodzić roszczenia o wynagrodzenie

za zarobkowe korzystanie z odmiany przed właściwym sądem okręgowym

1.

Kto wprowadził do obrotu materiał siewny niezgodnie z warunkami określonymi w art.

66, jest obowiązany do wycofania go z obrotu na własny koszt oraz do wniesienia na

rachunek urzędu skarbowego, właściwego ze względu na swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania,

opłaty sankcyjnej stanowiącej 300% kwoty należnej za sprzedany materiał siewny.

2.

Stwierdzenie wprowadzenia materiału siewnego do obrotu niezgodnie z warunkami określonymi

w art. 66, termin wycofania tego materiału siewnego z obrotu, ilość sprzedanego materiału

siewnego oraz wysokość opłaty sankcyjnej, o której mowa w ust. 1, określa w drodze

decyzji właściwy ze względu na siedzibę lub adres zamieszkania wprowadzającego do

obrotu materiał siewny wojewódzki inspektor Inspekcji Nasiennej.

Opłata sankcyjna, o której mowa w art. 72a, stanowi dochód budżetu państwa i mają

do niej zastosowanie przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja

podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668,

z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz.

1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39,

poz. 459 i Nr 42, poz. 475).

1.

Wojewódzki inspektor przekazuje kopię decyzji, o której mowa w art. 72a ust. 2, właściwemu

urzędowi skarbowemu.

2.

W razie niewniesienia opłaty sankcyjnej wynikającej z decyzji, o której mowa w art.

72a ust. 2, właściwy urząd skarbowy zawiadamia o tym wojewódzkiego inspektora w celu

wystawienia przez niego tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do przymusowego

ściągnięcia tej kary w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Kto

1)

oznacza nazwą odmiany wpisanej do rejestru, spisu lub księgi materiał siewny lub materiał

ze zbioru innej lub nieznanej odmiany (art. 8 ust. 2 i art. 37),

1a

narusza wyłączne prawo hodowcy do odmiany (art. 25),

2)

prowadzi obrót materiałem siewnym bez zezwolenia wymienionego w art. 63,

3

wprowadza do obrotu materiał siewny nieodpowiadający obowiązującym wymaganiom,

4)

utrudnia lub udaremnia działalność organów Inspekcji Nasiennej

- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Kto

1)

nie stosuje nazwy odmiany zgodnie z art. 8 ust. 4 i art. 37,

2)

nie stosuje się do nakazów obowiązujących w rejonie zamkniętym (art. 44 ust. 3),

3

wytwarza materiał szkółkarski drzew owocowych, krzewów jagodowych i bylin bez zezwolenia

(art. 45 ust. 1),

4)

nie udziela informacji określonych w art. 64,

5)

wykorzystuje wiadomości uzyskane w trakcie lustracji hodowli zachowawczej odmiany

do innych celów niż określone w art. 16 ust. 1 pkt 3,

6

nie stosuje etykiet i nie zabezpiecza opakowań z materiałem siewnym, zgodnie z art.

59a i 59b, lub podaje na etykietach informacje niezgodne z rejestrem bądź świadectwem

(art. 59b ust. 2),

7

nie prowadzi dokumentacji określonej w art. 64 ust. 1 pkt 3,

8

nie zgłasza do wojewódzkiego inspektora materiału siewnego sprowadzonego z zagranicy,

zgodnie z art. 67 ust. 5

- podlega karze grzywny.

3.

W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 orzeka się w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

Uprawnienia do prowadzenia obrotu materiałem siewnym, przysługujące lub uzyskane na

podstawie dotychczasowych przepisów, tracą moc po upływie sześciu miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Zachowują moc zezwolenia na wytwarzanie materiału szkółkarskiego drzew owocowych i

krzewów jagodowych uzyskane na podstawie dotychczasowych przepisów.

1.

Prawa hodowców, autorów odmian i osób fizycznych, które udzieliły pomocy przy wytwarzaniu

odmian, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy do czasu ich wygaśnięcia.

Do praw tych stosuje się przepisy, jakim podlegały one przed wejściem w życie ustawy.

2.

Hodowca odmiany wpisanej do rejestru przed wejściem w życie ustawy jest obowiązany

dostarczać Centralnemu Ośrodkowi informacje niezbędne do ustalania wielkości premii

autorskiej.

1.

Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych do tego

dnia decyzją ostateczną, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem przepisu

ust. 2.

2.

Wyłączne prawo, określone w art. 25 ust. 3 pkt 1, nie odnosi się do odmian pochodnych,

które przed wejściem w życie ustawy były przedmiotem wniosku o przyznanie do nich

wyłącznego prawa.

Opłaty wymienione w art. 11, 34 i 58 stanowią dochód budżetu państwa.

Dotychczasowy Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych oraz Inspekcja Nasienna

stają się, w rozumieniu ustawy, odpowiednio Centralnym Ośrodkiem Badania Odmian Roślin

Uprawnych i Inspekcją Nasienną.

Traci moc ustawa z dnia 10 października 1987 r. o nasiennictwie (Dz. U. Nr 31, poz.

166, z 1989 r. Nr 6, poz. 33 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz. 517), z

tym że zachowują moc przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 37 tej ustawy dotyczące

premii autorskiej i pomocniczej premii autorskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.