Ustawa z dnia 2 marca 2001 r. o postępowaniu z substancjami zubożającymi warstwę ozonową.

Ustawa ma na celu ograniczanie negatywnego oddziaływania niektórych substancji chemicznych

na stratosferyczną warstwę ozonową oraz realizację zobowiązań wynikających z Konwencji

wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej, sporządzonej w Wiedniu dnia 22 marca 1985

r. (Dz. U. z 1992 r. Nr 98, poz. 488), oraz Protokołu montrealskiego w sprawie substancji

zubożających warstwę ozonową, sporządzonego w Montrealu dnia 16 września 1987 r. (Dz.

U. z 1992 r. Nr 98, poz. 490 i 491), zwanego dalej Protokołem Montrealskim.

1.

Wprowadza się kontrolę postępowania z substancjami zubożającymi warstwę ozonową, polegającą

na ustanawianiu zakazów i ograniczeń dotyczących ich produkcji, obrotu i użytkowania

oraz sprawowaniu nadzoru nad przestrzeganiem tych zakazów. Wykazy substancji zubożających

warstwę ozonową stanowią załączniki nr 1-5 do ustawy.

2.

Ustawa reguluje

1)

produkcję substancji zubożających warstwę ozonową,

2)

obrót z zagranicą substancjami zubożającymi warstwę ozonową oraz towarami zawierającymi

te substancje,

3)

wprowadzanie do obrotu krajowego i wykorzystywanie substancji zubożających warstwę

ozonową w działalności gospodarczej

oraz wprowadza sankcje za nieprzestrzeganie przepisów ustawy.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o

1)

substancji kontrolowanej - rozumie się przez to substancję zubożającą warstwę ozonową

lub jej izomery, występujące samodzielnie lub w mieszaninach, z uwzględnieniem substancji

pochodzących z odzysku, zarówno nieoczyszczonych, jak i poddanych recyklingowi lub

regeneracji, z wyłączeniem

a)

substancji lub jej izomerów zawartych w wyrobie innym niż pojemnik do ich transportowania

lub przechowywania,

b)

nieznacznych ilości substancji powstających w wyniku niezamierzonego bądź przypadkowego

wytworzenia tej substancji w procesie produkcyjnym, a także znajdujących się w nieprzereagowanym

substracie używanym do produkcji innych substancji, odmiennych w strukturze chemicznej,

lub ilości powstających przy zastosowaniu substancji kontrolowanej jako czynnika ułatwiającego

niektóre procesy chemiczne, zawartego w innych substancjach chemicznych jako śladowe

zanieczyszczenie, oraz emitowanych podczas produkcji wyrobów zawierających substancje

kontrolowane i obrotu nimi,

2)

współczynniku ODP - rozumie się przez to potencjał niszczenia ozonu, określający zdolność

substancji kontrolowanej do zubożania warstwy ozonowej i ustalony odrębnie dla każdej

substancji kontrolowanej w umowach międzynarodowych, o których mowa w art. 1,

3)

tonie ODP - rozumie się przez to iloczyn jednej tony danej substancji i ustalonego

dla niej współczynnika ODP,

4)

dozwolonych technologiach - rozumie się przez to technologie, których stosowanie jest

dopuszczone na podstawie umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1,

5)

obrocie z zagranicą - rozumie się przez to przywóz z zagranicy i wywóz za granicę,

6)

przywozie z zagranicy - rozumie się przez to wprowadzenie na polski obszar celny,

bez względu na przeznaczenie celne, jakie w rozumieniu przepisów prawa celnego nadawane

jest towarowi, z wyjątkiem objęcia towaru niekrajowego procedurą tranzytu, w ramach

której przemieszczanie ma się zakończyć poza polskim obszarem celnym,

7)

wywozie za granicę - rozumie się przez to wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego,

bez względu na przeznaczenie celne, jakie w rozumieniu przepisów prawa celnego nadawane

jest towarowi,

8)

zużyciu substancji kontrolowanej - rozumie się przez to wielkość produkcji substancji

kontrolowanej powiększoną o wielkość przywozu tej substancji i pomniejszoną o wielkość

jej wywozu,

9)

odzysku substancji kontrolowanej - rozumie się przez to odzyskiwanie substancji kontrolowanej

z maszyn, urządzeń i pojemników, a także innych wyrobów w trakcie obsługi technicznej

lub przed unieszkodliwieniem,

10)

recyklingu substancji kontrolowanej - rozumie się przez to ponowne użycie odzyskanej

substancji kontrolowanej po uprzednim wstępnym oczyszczeniu metodą filtracji lub osuszania,

lub inną metodą; w przypadku czynników chłodniczych recykling obejmuje zazwyczaj także

powtórne umieszczenie ich w urządzeniu,

11)

regeneracji substancji kontrolowanej - rozumie się przez to dokładne oczyszczenie

substancji kontrolowanej z wykorzystaniem procesów filtracji, osuszania, destylacji

i procesów chemicznych bądź innych procesów, w celu przywrócenia substancji wymaganych

parametrów użytkowych,

12)

substancji nieodzownego zużycia - rozumie się przez to substancję kontrolowaną, przy

zastosowaniu której muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki

a)

jest to konieczne dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi lub ochrony dziedzictwa narodowego,

b)

niedostępne są substytuty, których użycie byłoby uzasadnione z technicznego i ekonomicznego

punktu widzenia, a także byłoby akceptowane ze względu na ochronę zdrowia i środowiska,

c)

brak jest wystarczających ilości substancji pochodzących z istniejących zapasów lub

odzysku i podjęte zostały wszelkie dostępne działania dla zminimalizowania emisji

substancji kontrolowanej i ochrony środowiska przed konsekwencjami takiej emisji,

13)

zabiegach kwarantannowych - rozumie się przez to działania mające na celu zwalczanie

szkodników kwarantannowych, prowadzone przy użyciu substancji kontrolowanej wymienionej

w załączniku nr 5 do ustawy, zapobiegające wprowadzaniu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz rozprzestrzenianiu się szkodników kwarantannowych, przy zapewnieniu

ich urzędowej kontroli, przy czym

a)

za urzędową kontrolę uważa się kontrolę prowadzoną przez właściwe organy Inspekcji

Ochrony Roślin określone w przepisach o ochronie roślin uprawnych,

b)

za szkodniki kwarantannowe uważa się takie organizmy szkodliwe w rozumieniu przepisów

o ochronie roślin uprawnych, które stwarzają potencjalne zagrożenie dla określonych

obszarów kraju, nie występowały dotąd na tych obszarach bądź występują na tych obszarach,

lecz jeszcze nie są rozprzestrzenione, a podlegają urzędowej kontroli,

14)

zabiegach przedwysyłkowych - rozumie się przez to działania mające na celu zwalczanie

organizmów szkodliwych w zakresie określonym przepisami o ochronie roślin uprawnych,

prowadzone przy użyciu substancji kontrolowanej wymienionej w załączniku nr 5 do ustawy,

niebędące zabiegami kwarantannowymi, które wykonuje się w ciągu 21 dni przed wywozem

za granicę roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów w rozumieniu przepisów o ochronie

roślin uprawnych dla spełnienia urzędowych wymagań kraju przeznaczenia lub wymagań

określonych w przepisach o ochronie roślin uprawnych,

15)

zastosowaniach krytycznych - rozumie się przez to zastosowanie substancji kontrolowanej

w sytuacji konieczności ochrony zdrowia lub życia, zapewnienia bezpieczeństwa ludzi

oraz do celów obronnych, w sposób określony w Protokole Montrealskim.

Wprowadzane ustawą ograniczenia obrotu z zagranicą substancjami kontrolowanymi nie

dotyczą obrotu towarami zawierającymi substancje kontrolowane, dokonywanego przez

osoby fizyczne dla zaspokojenia potrzeb własnych, niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę postanowienia wynikające z

umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską

ustalenia Państw-Stron tych umów, ogłasza w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

1)

listę państw będących stronami Protokołu Montrealskiego,

2)

listę państw będących stronami Protokołu Montrealskiego wraz z jego poprawkami,

3)

listę państw będących stronami Protokołu Montrealskiego i Poprawek londyńskich, uznanych

za rozwijające się, które mają przyznany 10-letni okres opóźnienia w realizacji zaleceń

Protokołu,

4)

współczynnik ODP obowiązujący dla poszczególnych substancji kontrolowanych,

5)

obowiązujący harmonogram redukcji zużycia poszczególnych substancji kontrolowanych,

6)

dozwolony w danym roku poziom zużycia poszczególnych substancji kontrolowanych.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę postanowienia wynikające z

umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską

ustalenia Państw-Stron tych umów, może ogłaszać w drodze obwieszczenia w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

1)

listę państw niebędących stronami Protokołu Montrealskiego bądź poprawek do niego,

które jednak spełniają wszystkie wymagania wynikające z tych umów,

2)

listę substancji kontrolowanych uznanych za substancje nieodzownego zużycia dozwolonych

do produkcji lub przywozu z zagranicy w danym roku, wraz ze wskazaniem dozwolonej

wielkości produkcji lub przywozu w danym roku.

Minister właściwy do spraw gospodarki, biorąc pod uwagę postanowienia wynikające z

umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską

ustalenia Państw-Stron tych umów, ogłasza w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

1)

listę dozwolonych technologii niszczenia substancji kontrolowanych oraz warunki stosowania

tych technologii,

2)

wykaz prac uznawanych za prace laboratoryjne i analityczne, w których mogą być stosowane

poszczególne substancje kontrolowane, oraz wymagania dotyczące wprowadzania do obrotu

krajowego substancji kontrolowanych używanych do celów laboratoryjnych i analitycznych,

3)

szczegółowy wykaz kodów taryfy celnej dla substancji kontrolowanych i zawierających

je mieszanin.

1.

Zakazuje się produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w załącznikach nr 1-5

do ustawy, z wyjątkiem tetrachlorku węgla.

2.

Nie jest uważana za produkcję substancji kontrolowanych działalność polegająca na

odzysku zużytych substancji kontrolowanych, ich recyklingu i regeneracji.

1.

Produkcja tetrachlorku węgla jest dopuszczalna po uzyskaniu pozwolenia.

2.

Pozwolenie na produkcję tetrachlorku węgla może być wydane, jeżeli substancja ta będzie

produkowana

1)

wyłącznie w celu eksportu do państw uznanych za rozwijające się, będących stronami

Protokołu Montrealskiego i Poprawek londyńskich, które mają przyznany 10-letni okres

opóźnienia w realizacji zaleceń Protokołu, z uwzględnieniem ograniczeń wielkości produkcji

wynikających z tych umów,

2)

w ramach dozwolonej ilości jako substancja nieodzownego zużycia do wykorzystania na

obszarze Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

z przeznaczeniem do prac laboratoryjnych i analitycznych,

4)

w celu zastosowania jako substratu do produkcji innych substancji, odmiennych w strukturze

chemicznej,

5)

w celu zastosowania jako czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne,

6)

jako substancja nieodzownego zużycia przeznaczona do wywozu za granicę do zastosowania

w innym państwie będącym stroną umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, jeśli

właściwe władze tego państwa wystąpią z taką prośbą.

3.

Pozwolenie na produkcję tetrachlorku węgla może być udzielone także, gdy w procesie

wytwarzania innych substancji chemicznych produkowany jest również tetrachlorek węgla,

a producent wykaże, że posiada możliwość zniszczenia całej wyprodukowanej ilości tetrachlorku

węgla przy użyciu dozwolonych technologii. W pozwoleniu określa się wówczas termin

i sposób zniszczenia wyprodukowanej substancji.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, określi

1)

ilości tetrachlorku węgla dozwolone do wykorzystania w celu, o którym mowa w ust.

2 pkt 1,

2)

listę technologii (procesów chemicznych), w których tetrachlorek węgla może być używany

w celu określonym w ust. 2 pkt 5,

3)

wzory dokumentów służących do ewidencjonowania produkcji tetrachlorku węgla oraz sposobu

jego wykorzystania.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw środowiska może, w drodze rozporządzenia, określić

1)

ilości tetrachlorku węgla dozwolone do wykorzystania dla celów, o których mowa w ust.

2 pkt 3 - 5,

2)

wymagania, jakie muszą być spełnione przy stosowaniu tetrachlorku węgla w celu, o

którym mowa w ust. 2 pkt 5.

6.

Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 4 i 5, minister będzie brał pod uwagę

1)

wiążące Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron umów międzynarodowych, o których

mowa w art. 1,

2)

konieczność ograniczenia negatywnych skutków użytkowania tetrachlorku węgla dla warstwy

ozonowej,

3)

potrzebę zapewnienia kompletnej dokumentacji dotyczącej produkcji oraz zakresu i sposobu

użytkowania tetrachlorku węgla.

Zakazuje się obrotu substancjami kontrolowanymi

1)

wymienionymi w załącznikach nr 1, 2 i 4 do ustawy, z państwami, które nie są stronami

Protokołu Montrealskiego,

2)

wymienionymi w załącznikach nr 2 i 4 do ustawy, z państwami, które nie są stronami

Poprawek londyńskich do Protokołu Montrealskiego,

3)

wymienionymi w załączniku nr 4 do ustawy, z państwami, które nie są stronami Poprawek

kopenhaskich do Protokołu Montrealskiego,

4)

wymienionymi w załączniku nr 5 do ustawy, z państwami, które nie są stronami Poprawek

montrealskich do Protokołu Montrealskiego

- z zastrzeżeniem art. 11.

Zakazuje się przywozu z zagranicy towarów zawierających substancje kontrolowane wymienione

w załączniku nr 1 do ustawy z państw niebędących stronami Protokołu Montrealskiego.

1.

Zakaz, o którym mowa w art. 9, nie dotyczy obrotu substancjami kontrolowanymi, wymienionymi

w załącznikach nr 1, 2 i 4 do ustawy, z państwami niebędącymi stronami Protokołu Montrealskiego

oraz jego Poprawek, jednakże spełniającymi wszystkie wymagania wynikające z tych umów.

2.

Obrót, o którym mowa w ust. 1, jest dopuszczalny po uzyskaniu pozwolenia.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową listę towarów zawierających

substancje kontrolowane, wraz z odpowiadającymi im kodami taryfy celnej, podlegających

zakazowi przywozu z państw niebędących stronami Protokołu Montrealskiego.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister będzie brał pod uwagę

1)

wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące

Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,

2)

konieczność wyeliminowania stosowania towarów zawierających substancje kontrolowane.

1.

Obrót z zagranicą substancjami kontrolowanymi, wymienionymi w załącznikach nr 3 i

5 do ustawy, jest dopuszczalny po uzyskaniu pozwolenia.

2.

Pozwolenie na obrót tymi substancjami może być wydane, jeśli substancje te pochodzą

z odzysku lub w celu ich zastosowania

1)

jako substratu do produkcji innych substancji odmiennych w strukturze chemicznej,

2)

jako czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne,

3)

do prac laboratoryjnych i analitycznych,

4)

do zabiegów kwarantannowych i przedwysyłkowych,

a w innych przypadkach tylko wówczas, gdy pozwala na to obowiązujący harmonogram,

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5.

1.

Obrót substancjami kontrolowanymi, wymienionymi w załącznikach nr 1, 2 i 4 do ustawy,

z państwami będącymi stronami Protokołu Montrealskiego oraz jego Poprawek jest dopuszczalny

po uzyskaniu pozwolenia.

2.

Pozwolenie może być wydane, jeśli zostały spełnione łącznie warunki dla uznania substancji

kontrolowanej za substancję nieodzownego zużycia.

3.

Obrót substancjami kontrolowanymi, o których mowa w ust. 1, z państwami będącymi stronami

Protokołu Montrealskiego oraz jego Poprawek jest możliwy na podstawie pozwolenia także

wówczas, jeżeli substancje takie pochodzą z odzysku lub będą wywożone za granicę bądź

przywożone z zagranicy w celu zastosowania

1)

jako substratu do produkcji innych substancji, odmiennych w strukturze chemicznej,

2)

jako czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne,

3)

do prac laboratoryjnych i analitycznych.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, listę technologii (procesów chemicznych),

w których substancje wymienione w ust. 1 mogą być stosowane jako czynniki ułatwiające

niektóre procesy chemiczne.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw środowiska może, w drodze rozporządzenia, określić

1)

ilości substancji kontrolowanych wymienionych w ust. 1, dozwolonych do wykorzystania

z przeznaczeniem na cele laboratoryjne i analityczne, jako substratu do produkcji

nowych substancji, odmiennych w strukturze chemicznej oraz w celu zastosowania jako

czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne,

2)

wymagania, jakie muszą być spełnione przy stosowaniu substancji kontrolowanych wymienionych

w ust. 1, jako czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne.

6.

Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 4 i 5, minister będzie brał pod uwagę

1)

wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące

Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,

2)

konieczność wyeliminowania lub ograniczenia negatywnych skutków dla warstwy ozonowej,

wynikających ze stosowania określonej technologii, w której używana jest dana substancja

kontrolowana.

1.

Podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia na przywóz z zagranicy nieregenerowanych

substancji kontrolowanych, pochodzących z odzysku, jest obowiązany przedstawić organowi

wydającemu pozwolenie oraz organom celnym przy przekraczaniu granicy dokument wystawiony

przez kontrahenta zagranicznego, potwierdzający pochodzenie substancji z odzysku,

a także dokument wystawiony przez podmiot, który jest na obszarze kraju uprawniony

do regeneracji substancji kontrolowanych, zawierający zgodę tego podmiotu na przyjęcie

wnioskowanej ilości substancji kontrolowanych do regeneracji.

2.

Podmiot ubiegający się o pozwolenie na przywóz z zagranicy regenerowanych substancji

kontrolowanych pochodzących z odzysku jest obowiązany przedstawić dokument wystawiony

przez kontrahenta zagranicznego, potwierdzający pochodzenie substancji z odzysku oraz

zawierający nazwę i adres podmiotu, który dokonał oczyszczenia, i stopień regeneracji

przywożonej z zagranicy substancji.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, kierując się koniecznością ograniczania negatywnych

skutków dla warstwy ozonowej spowodowanych stosowaniem substancji kontrolowanych oraz

wymaganiami wynikającymi z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, a także

wiążącymi Rzeczpospolitą Polską ustaleniami Państw-Stron tych umów, określi, w drodze

rozporządzenia, wzory dokumentów wymaganych przy przywozie z zagranicy substancji

kontrolowanych pochodzących z odzysku.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” listę podmiotów, które są na

obszarze kraju uprawnione do regeneracji substancji kontrolowanych pochodzących z

odzysku.

1.

Zakazuje się wprowadzania do obrotu krajowego oraz wykorzystywania w działalności

gospodarczej substancji kontrolowanych przywiezionych z zagranicy lub wyprodukowanych

w Polsce z naruszeniem przepisów ustawy.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do towarów zawierających substancje

kontrolowane.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw środowiska może, w drodze rozporządzenia, wprowadzać ograniczenia w obrocie

krajowym substancjami kontrolowanymi wyprodukowanymi lub przywiezionymi z zagranicy

zgodnie z przepisami ustawy oraz w ich wykorzystywaniu w działalności gospodarczej.

4.

Ograniczenia wprowadzane rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 3, polegają w szczególności

na

1)

zakazie wykorzystywania wskazanych substancji kontrolowanych w niektórych zastosowaniach,

w szczególności chłodnictwie, produkcji pianek, rolnictwie, ochronie przeciwpożarowej

i produkcji rozpuszczalników i aerozoli,

2)

zakazie obrotu krajowego wskazanymi substancjami kontrolowanymi,

3)

zakazie obrotu krajowego substancjami kontrolowanymi zawartymi we wskazanych rodzajach

pojemników,

4)

ustaleniu listy wyrobów, które nie mogą zawierać wskazanych substancji kontrolowanych.

5.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister będzie brał pod uwagę

1)

wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące

Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,

2)

konieczność wyeliminowania lub ograniczenia negatywnych skutków dla warstwy ozonowej,

wynikających z zastosowania danej substancji kontrolowanej.

1.

Zabrania się testowania urządzeń lub instalacji wykorzystujących substancje kontrolowane,

a także prowadzenia szkoleń, w wyniku których może nastąpić emisja do środowiska substancji

kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy. Zakaz nie odnosi

się do testowania wymaganego przepisami umów międzynarodowych, zobowiązujących do

stosowania tych substancji.

2.

Za bezpieczne dla środowiska postępowanie z substancjami kontrolowanymi, określonymi

w załączniku nr 1 grupa II do ustawy, jest odpowiedzialny właściciel albo zarządzający

instalacjami lub urządzeniami wykorzystującymi te substancje.

3.

Właściciele i zarządzający instalacjami i urządzeniami wykorzystującymi substancje

kontrolowane określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy są obowiązani do

1)

stosowania przepisów określających szczegółowe zasady postępowania ze znajdującymi

się w użytkowaniu substancjami kontrolowanymi, określonymi w załączniku nr 1 grupa

II do ustawy,

2)

przedkładania wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska sprawozdań określających

stan techniczny urządzenia lub instalacji co 6 miesięcy bądź w każdej sytuacji, gdy

od ostatniego badania technicznego instalacji bądź urządzenia emisja substancji kontrolowanych

określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy z instalacji lub urządzenia jest

większa niż 5% ogólnej ich zawartości w instalacji lub urządzeniu,

3)

przedkładania wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska co 6 miesięcy bądź w każdej

sytuacji, gdy zmianie ulegnie miejsce lub właściciel urządzenia lub instalacji, informacji

o stanie posiadanych urządzeń lub instalacji i znajdujących się w nich zasobów substancji

kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw wewnętrznych i po uzyskaniu opinii Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej

może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób postępowania ze znajdującymi

się w użytkowaniu substancjami kontrolowanymi, określonymi w załączniku nr 1 grupa

II do ustawy, a także termin, od którego wprowadzanie nowych instalacji lub urządzeń

wykorzystujących te substancje będzie zakazane, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Z dniem wejścia w życie zakazu, o którym mowa w ust. 4, wprowadzanie nowych urządzeń

czy instalacji wykorzystujących substancje kontrolowane, określone w załączniku nr

1 grupa II do ustawy, jest możliwe wyłącznie na podstawie pozwolenia ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, wydanego po uzyskaniu opinii Komendanta Głównego Państwowej

Straży Pożarnej, po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 14 ust. 2. Przepis

art. 14 ust. 3 oraz art. 15 stosuje się odpowiednio.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw środowiska i po uzyskaniu opinii Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej,

może określić, w drodze rozporządzenia, listę obszarów zagrożonych pożarem lub wybuchem,

w których zastosowanie substancji kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa

II do ustawy, należy uznać za zastosowanie krytyczne i będzie możliwe na podstawie

pozwolenia.

7.

Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 4 i 6, minister będzie brał pod uwagę

1)

wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące

Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,

2)

konieczność wyeliminowania lub ograniczenia negatywnych skutków dla warstwy ozonowej,

wynikających z użytkowania danej substancji kontrolowanej,

3)

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa określonych obszarów zagrożonych wybuchem lub

pożarem.

1.

Wprowadzane do obrotu krajowego substancje kontrolowane oraz produkty i urządzenia

zawierające te substancje podlegają obowiązkowi oznakowania.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw środowiska, uwzględniając wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których

mowa w art. 1, oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów

określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznakowania pojemników zawierających substancje

kontrolowane oraz produktów i urządzeń, w skład których takie substancje wchodzą.

Użytkownicy urządzeń klimatyzacyjnych, chłodniczych lub innych urządzeń wykorzystujących

substancje kontrolowane są obowiązani do stosowania takich form użytkowania, które

zapobiegają emisji substancji kontrolowanych do środowiska. Przepis ten stosuje się

odpowiednio do procesów i technologii wykorzystujących substancje kontrolowane lub

w których powstają substancje kontrolowane.

1.

Działalność polegającą na obsłudze technicznej i naprawie urządzeń chłodniczych i

klimatyzacyjnych lub innych urządzeń, wykorzystujących substancje kontrolowane, a

także odzysku zużytych substancji kontrolowanych, ich recyklingu i regeneracji oraz

przekazywaniu do ponownego stosowania mogą wykonywać tylko przedsiębiorcy dysponujący

odpowiednim wyposażeniem technicznym.

2.

Prowadząc działalność, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorca obowiązany jest do stosowania

takich form obsługi technicznej i naprawy urządzeń, a także takich form odzysku, recyklingu

i regeneracji oraz przekazywania do ponownego stosowania substancji kontrolowanych,

które zapobiegają emisji substancji kontrolowanych do środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące wyposażenia technicznego,

o którym mowa w ust. 1, oraz minimalne kwalifikacje, jakie muszą spełniać przedsiębiorcy

prowadzący działalność, o której mowa w ust. 2 i art. 21.

Przepisy art. 20 ust. 2 stosuje się odpowiednio do prowadzenia działalności polegającej

na

1)

niszczeniu substancji kontrolowanych lub produktów je zawierających,

2)

unieszkodliwianiu odpadów zawierających substancje kontrolowane, z wyjątkiem zużytych

opakowań,

3)

wytwarzaniu produktów przy użyciu substancji kontrolowanych.

1.

Zakazuje się składowania urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych lub gaśniczych zawierających

substancje kontrolowane i mających charakter odpadów, a także wszelkich urządzeń mających

charakter odpadów, zawierających substancje kontrolowane jako rozpuszczalniki, oraz

odpadów zawierających substancje kontrolowane, wytworzonych w procesie demontażu wymienionych

urządzeń. Prowadzący składowisko odpadów ma obowiązek odmówić przyjęcia na składowisko

tego rodzaju odpadów.

2.

Wytwarzający odpady zawierające substancje kontrolowane, a także ich odbiorcy mają,

w trakcie postępowania z takimi odpadami, obowiązek dołożenia należytej staranności,

celem zapobieżenia emisji substancji kontrolowanych do środowiska.

3.

Wytwarzający odpady mają obowiązek odzyskać substancje kontrolowane zawarte w

1)

mających charakter odpadów urządzeniach chłodniczych, klimatyzacyjnych i gaśniczych,

2)

mających charakter odpadów wszelkich urządzeniach zawierających substancje kontrolowane

jako rozpuszczalniki,

3)

odpadach wytworzonych w procesie demontażu urządzeń wymienionych w pkt 1 i 2,

celem poddania ich recyklingowi i regeneracji oraz powtórnemu użyciu lub unieszkodliwieniu

w sposób zgodny z przepisami ustawy.

4.

Sposób postępowania z odpadami zawierającymi substancje kontrolowane określają przepisy

o odpadach, z zastrzeżeniem przepisów ust. 1-3 oraz art. 21 pkt 2.

1.

Obowiązek odzysku substancji kontrolowanych, określony w art. 22 ust. 3, stosuje się

odpowiednio w czasie eksploatacji urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, gaśniczych,

a także urządzeń zawierających rozpuszczalniki, w przypadku konieczności ich naprawy.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze rozporządzenia, objąć obowiązkami

określonymi w ust. 1 oraz w art. 22 ust. 3 także inne urządzenia bądź produkty zawierające

substancje kontrolowane, a także określić sposób postępowania z odzyskanymi substancjami

kontrolowanymi.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister będzie brał pod uwagę

1)

wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące

Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,

2)

konieczność wyeliminowania lub ograniczenia negatywnych skutków dla warstwy ozonowej,

wynikających z użytkowania danej substancji kontrolowanej.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki na wniosek zainteresowanego podmiotu, w drodze

decyzji, wydaje albo odmawia wydania pozwolenia na produkcję lub obrót z zagranicą

substancją kontrolowaną lub mieszaniną zawierającą substancję kontrolowaną.

2.

Pozwolenie wydawane jest na czas określony, nie dłuższy niż 1 rok.

3.

Podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany

wykazać we wniosku o jego wydanie spełnienie wymagań, o których mowa w ustawie.

4.

W przypadku gdy zakresem wniosku są objęte okoliczności, o których mowa w art. 8 ust.

2 pkt 2 lub art. 14 ust. 1 i 2, zainteresowany podmiot powinien nie później niż 13

miesięcy przed dniem 1 stycznia roku, którego miałoby dotyczyć pozwolenie, wystąpić

do ministra właściwego do spraw środowiska z informacją o potrzebie produkcji lub

przywozu z zagranicy substancji kontrolowanej lub mieszaniny zawierającej substancję

kontrolowaną. Minister właściwy do spraw środowiska powiadamia nie później niż do

dnia 31 stycznia roku, którego pozwolenie ma dotyczyć, ministra właściwego do spraw

gospodarki oraz zainteresowany podmiot o przyznaniu Rzeczypospolitej Polskiej, przez

strony Protokołu Montrealskiego, zgody na przywóz substancji lub mieszaniny, objętej

wnioskiem, albo o odmowie wydania takiej zgody.

5.

Złożenie wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone

uzyskaniem przez zainteresowany podmiot opinii wyspecjalizowanej jednostki, upoważnionej

przez ministra właściwego do spraw gospodarki, w zakresie możliwości produkcji substancji

kontrolowanej lub dokonania obrotu z zagranicą substancją kontrolowaną lub mieszaniną

zawierającą substancję kontrolowaną, która ma być objęta wnioskiem, stosownie do przepisów

art. 8, art. 11, art. 12, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2-5 i art. 15.

6.

O udzieleniu upoważnienia wyspecjalizowanej jednostce minister właściwy do spraw gospodarki

ogłosi w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”.

7.

Opinię, o której mowa w ust. 5, zainteresowany podmiot jest obowiązany dołączyć do

wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Szczegółowe warunki i tryb wydawania pozwoleń oraz wzory wniosków, o których mowa

w art. 24 ust. 1 i 5, określi minister właściwy do spraw gospodarki w drodze rozporządzenia.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister będzie brał pod uwagę

1)

uzyskanie informacji o wnioskodawcy dotyczącej formy prawnej jego działania wraz z

adresem siedziby, rodzaju i zakresu wykonywanej działalności, numeru wpisu do rejestru

przedsiębiorców, o substancjach kontrolowanych lub zawierających je mieszaninach,

warunkach ich produkcji, magazynowania lub niszczenia oraz krajach pochodzenia lub

przeznaczenia, a także o wykorzystaniu wcześniej udzielonych pozwoleń,

2)

wiążące Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron umów międzynarodowych, o których

mowa w art. 1,

3)

potrzebę zapewnienia kompletnej dokumentacji zakresu i sposobu użytkowania substancji

kontrolowanych.

W pozwoleniu, o którym mowa w art. 24, określa się dozwoloną do produkcji, przywozu

z zagranicy lub wywozu za granicę ilość substancji kontrolowanej lub mieszaniny zawierającej

taką substancję oraz dozwolony zakres użytkowania takiej substancji lub mieszaniny.

Nie narusza to przepisów określających zasady ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem,

postępowania z substancjami chemicznymi stwarzającymi zagrożenie dla zdrowia lub życia

oraz transportu materiałów niebezpiecznych.

1.

Zużycie substancji kontrolowanych, określonych w załącznikach nr 3 i 5 do ustawy,

nie może przekroczyć ogólnego dozwolonego poziomu zużycia tych substancji, wynikającego

dla Rzeczypospolitej Polskiej z harmonogramów redukcji określonych ustaleniami Państw-Stron

umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1.

2.

Do poziomu zużycia substancji kontrolowanych, określonych w załącznikach nr 3 i 5

do ustawy, nie wlicza się ilości wyprodukowanych lub przywiezionych z zagranicy substancji

1)

pochodzących z odzysku,

2)

podlegających całkowitemu zniszczeniu przy użyciu dozwolonych technologii,

3)

przeznaczonych jako substrat do produkcji innych substancji, odmiennych w strukturze

chemicznej,

4)

przeznaczonych do stosowania jako czynnik ułatwiający niektóre procesy chemiczne,

5)

przeznaczonych do prac laboratoryjnych i analitycznych.

3.

Do poziomu zużycia substancji kontrolowanej określonej w załączniku nr 5 do ustawy

nie wlicza się również ilości przeznaczonych do zabiegów kwarantannowych i przedwysyłkowych.

1.

Podmiot zamierzający ubiegać się w danym roku kalendarzowym o pozwolenie na przywóz

z zagranicy, określonych w załącznikach nr 3 i 5 do ustawy, substancji kontrolowanych

lub zawierających je mieszanin może, najpóźniej na trzy miesiące przed dniem 1 stycznia

danego roku, wystąpić do ministra właściwego do spraw gospodarki o przyrzeczenie wydania

takiego pozwolenia, zwanego dalej „promesą pozwolenia”.

2.

We wniosku o wydanie promesy pozwolenia należy określić przewidywany sposób wykorzystania

substancji kontrolowanej oraz wnioskowaną na dany rok kalendarzowy ilość substancji

kontrolowanej, wyrażoną w tonach ODP przeliczonych dla danej grupy substancji, określonych

w załącznikach nr 3 i 5 do ustawy.

3.

Promesę pozwolenia wydaje się, w drodze decyzji, na okres danego roku kalendarzowego.

4.

W promesie pozwolenia określa się dla danego podmiotu całkowitą dozwoloną do przywozu

z zagranicy, w danym roku, ilość substancji kontrolowanych, określonych w załącznikach

nr 3 i 5 do ustawy, wyrażoną w tonach ODP przeliczonych dla określonej grupy czystych

substancji.

5.

W okresie ważności promesy pozwolenia nie można odmówić wydania pozwolenia na przywóz

z zagranicy substancji kontrolowanej w granicach określonych w promesie pozwolenia,

chyba że uległ zmianie stan faktyczny lub prawny istotny dla wydania pozwolenia.

6.

Jeżeli zachodzi konieczność ograniczenia zużycia określonej substancji kontrolowanej

w stosunku do dotychczasowego jego poziomu, ograniczenia dozwolonej do przywozu z

zagranicy w ramach promesy pozwolenia ilości substancji kontrolowanej powinny być

dokonane proporcjonalnie w stosunku do wszystkich podmiotów ubiegających się o wydanie

promesy pozwolenia, biorąc pod uwagę dotychczasowy ich udział w rynku oraz zakres

niezbędnych do wprowadzenia ograniczeń.

7.

Po rozpoczęciu roku kalendarzowego wydanie pozwolenia na przywóz z zagranicy substancji

kontrolowanej bądź mieszaniny zawierającej tę substancję, w tym roku, na rzecz podmiotu

nieposiadającego promesy pozwolenia, jest możliwe pod warunkiem, że

1)

w ramach ilości substancji kontrolowanej dozwolonej do przywozu z zagranicy, wynikającej

z ogłoszonego dozwolonego poziomu jej zużycia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6,

istnieje ilość nieobjęta wcześniej wydanymi promesami pozwoleń lub

2)

zmniejszono ilość substancji kontrolowanej dozwolonej do przywozu z zagranicy w promesie

pozwolenia, wydanej na rzecz innego podmiotu, za jego pisemną zgodą, dołączoną do

wniosku, odpowiednio równocześnie zmieniając tę promesę.

1.

Jeżeli podmiot nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu, minister właściwy

do spraw gospodarki wzywa go do usunięcia naruszeń, wyznaczając równocześnie termin

ich usunięcia.

2.

W przypadku bezskutecznego upływu terminu na usunięcie naruszeń, minister właściwy

do spraw gospodarki wydaje decyzję o cofnięciu pozwolenia, o którym mowa w ust. 1,

bez odszkodowania.

3.

Cofnięcie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie działalności objętej

tym pozwoleniem.

1.

Kontrolę przestrzegania przepisów ustawy sprawują organy Inspekcji Ochrony Środowiska

oraz, w zakresie swojej właściwości, organy celne.

2.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska informują ministra właściwego do spraw gospodarki

i ministra właściwego do spraw środowiska o stwierdzonych przypadkach naruszania przez

dany podmiot przepisów ustawy lub warunków określonych w posiadanym przez ten podmiot

pozwoleniu.

3.

Organy celne niezwłocznie informują organy Inspekcji Ochrony Środowiska, właściwe

ze względu na siedzibę danego podmiotu, o stwierdzonych przypadkach naruszania przez

ten podmiot przepisów ustawy lub warunków określonych w posiadanym przez ten podmiot

pozwoleniu.

1.

Producent, importer lub eksporter substancji kontrolowanych są obowiązani do bieżącego

prowadzenia ewidencji wyprodukowanych, przywiezionych z zagranicy lub wywiezionych

za granicę substancji kontrolowanych.

2.

Ewidencja powinna być prowadzona w sposób umożliwiający kontrolę rodzaju, ilości i

sposobu wykorzystania albo wprowadzenia do obrotu krajowego lub zagranicznego wyprodukowanych,

przywiezionych z zagranicy lub wywiezionych za granicę substancji kontrolowanych.

1.

Ewidencję, o której mowa w art. 31 ust. 1, są obowiązane także prowadzić podmioty

1)

wykorzystujące substancje kontrolowane w związku z prowadzoną działalnością, w tym

zajmujące się odzyskiem, recyklingiem lub regeneracją substancji kontrolowanych,

2)

prowadzące działalność polegającą na niszczeniu substancji kontrolowanych lub produktów

je zawierających.

2.

Ewidencja powinna być prowadzona w sposób umożliwiający kontrolę rodzaju, ilości i

sposobu wykorzystania lub zniszczenia substancji kontrolowanych.

3.

Wytwarzający odpady i odbiorca odpadów, w skład których wchodzą substancje kontrolowane,

są obowiązani uwzględniać w ewidencji prowadzonej zgodnie z zasadami określonymi w

przepisach o odpadach wymagania wynikające z art. 31 ustawy.

1.

Podmioty prowadzące ewidencję są obowiązane przekazywać dane dotyczące substancji

kontrolowanych ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w terminie 30 dni po upływie

każdego kwartału oraz zbiorczo za ubiegły rok do 1 lutego roku następnego.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy ewidencji substancji

kontrolowanych, uwzględniając przepisy art. 31 ust. 2 i art. 32 ust. 2, kierując się

koniecznością zapewnienia kompleksowej informacji o użytkowanych substancjach kontrolowanych

oraz sposobie i zakresie ich użytkowania.

1.

Za prowadzenie produkcji lub dokonanie obrotu z zagranicą substancjami kontrolowanymi

wbrew zakazom wynikającym z ustawy, a także bez wymaganego pozwolenia albo z naruszeniem

jego warunków, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza producentowi lub importerowi,

w drodze decyzji, karę pieniężną.

2.

Karę pieniężną wymierza się, w zależności od ilości wyprodukowanych lub przywożonych

substancji, za każdy kilogram substancji wyprodukowanej lub przywiezionej z zagranicy

z naruszeniem zakazów wynikających z ustawy.

3.

Stawka kary za jeden kilogram substancji wynosi trzykrotność stawki opłaty za emisję

do powietrza jednego kilograma chlorowcopochodnej węglowodoru (CFC-12), ustalonej

na podstawie przepisów o ochronie środowiska.

4.

Termin płatności kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu

kary stała się ostateczna.

5.

W razie nieterminowego uiszczenia kary pieniężnej pobierane są odsetki za zwłokę w

wysokości odsetek pobieranych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych.

6.

Wymierzone a nieuiszczone w przewidzianym terminie kary pieniężne podlegają wraz z

odsetkami przymusowemu ściągnięciu w trybie przewidzianym w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji dla należności pieniężnych.

7.

Wymierzone a niepobrane kary pieniężne nie są objęte postępowaniem układowym.

8.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej.

9.

Kary pieniężne producent lub importer wnosi na rachunek redystrybucyjny prowadzony

przez zarząd województwa, na terenie którego ma siedzibę wojewódzki inspektor ochrony

środowiska wymierzający karę.

10.

Zarząd województwa przed przekazaniem wpływów z kar na rachunek Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej pomniejsza je o 20%, a kwotę uzyskaną z tytułu

pomniejszenia przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska z przeznaczeniem

na usprawnienie funkcjonowania Inspekcji Ochrony Środowiska i na premie dla jej pracowników,

o których mowa w odrębnych przepisach.

Obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 34, ulega przedawnieniu

z upływem 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin uiszczenia kary.

1.

Kto nie przestrzega zakazu produkcji bądź zakazów dotyczących obrotu z zagranicą substancjami

kontrolowanymi lub towarami zawierającymi takie substancje, a także wprowadza do obrotu

krajowego substancje lub towary pozyskane z naruszeniem tych zakazów,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

W wypadkach mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

1.

Kto bez wymaganego pozwolenia albo wbrew jego warunkom prowadzi produkcję lub dokonuje

obrotu substancjami kontrolowanymi z zagranicą, a także wykorzystuje, w prowadzonej

przez siebie działalności gospodarczej, substancje kontrolowane pozyskane z naruszeniem

zakazów określonych niniejszą ustawą,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto

1)

narusza zakaz obrotu krajowego substancjami kontrolowanymi albo wykorzystuje je do

zakazanych zastosowań,

2)

narusza zakaz testowania urządzeń lub instalacji zawierających substancje kontrolowane,

określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy, albo korzysta z takich urządzeń bądź

instalacji mimo wprowadzonego zakazu, czego skutkiem jest emisja do środowiska substancji

kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,

3)

dopuszcza do emisji do środowiska substancji kontrolowanych wskutek niedopełnienia

obowiązków określonych w art. 19, art. 20 ust. 2 oraz art. 22 ust. 2,

4)

nie dopełnia określonego w art. 22 ust. 3 oraz w art. 23 ust. 1 obowiązku odzysku

substancji kontrolowanych.

1.

Kto, będąc obowiązany do prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych lub przekazywania

wymaganych danych albo informacji, nie wykonuje tego obowiązku, wykonuje go nierzetelnie

lub nie przestrzega obowiązujących terminów przekazywania informacji zawartych w ewidencji,

podlega karze grzywny.

2.

Kto narusza obowiązek umieszczenia na pojemniku bądź innym wyrobie wymaganych informacji

lub oznakowań,

podlega karze grzywny.

3.

Kto

1)

narusza zakaz prowadzenia szkoleń, w trakcie których mogą być emitowane do powietrza

substancje kontrolowane określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,

2)

narusza przepisy dotyczące obowiązków związanych z postępowaniem z substancjami kontrolowanymi

określonymi w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,

3)

nie przestrzega przepisów dotyczących zasad postępowania z substancjami kontrolowanymi

określonymi w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,

4)

nie przestrzega przepisów dotyczących zakazu wprowadzania nowych instalacji wykorzystujących

substancje kontrolowane określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy

- podlega karze grzywny.

4.

Kto narusza zakaz testowania urządzeń lub instalacji zawierających substancje kontrolowane,

określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy, albo korzysta z takich urządzeń bądź

instalacji mimo wprowadzonego zakazu, nie powodując jednak emisji do środowiska substancji

kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,

podlega karze grzywny.

5.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w niniejszym artykule, następuje na zasadach

i w trybie określonych w przepisach Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Pozwolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów obowiązują do dnia upływu

okresu, na jaki zostały wydane.

2.

Postępowania w sprawach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia, wszczęte i niezakończone

do dnia wejścia w życie ustawy, toczą się według przepisów dotychczasowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r.