Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

1.

Ustawa normuje

1)

stosunki w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych,

oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych,

2)

zasady, na jakich przedsiębiorcy mogą przyjmować projekty racjonalizatorskie i wynagradzać

ich twórców,

3)

zadania i organizację Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej

„Urzędem Patentowym”.

2.

Przepisy ustawy nie uchybiają ochronie przedmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

przewidzianej w innych ustawach.

Zwalczanie nieuczciwej konkurencji reguluje odrębna ustawa.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

osobie - rozumie się przez to osobę fizyczną lub prawną,

2)

osobie zagranicznej - rozumie się przez to osobę niemającą obywatelstwa polskiego

i odpowiednio miejsca zamieszkania albo siedziby bądź poważnego przedsiębiorstwa na

obszarze Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

przedsiębiorcy - rozumie się przez to osobę prowadzącą w celach zarobkowych działalność

wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową, zwaną dalej „działalnością gospodarczą”,

4)

umowie międzynarodowej - rozumie się przez to umowę międzynarodową, której stroną

jest Rzeczpospolita Polska,

5)

Konwencji paryskiej - rozumie się przez to Akt sztokholmski zmieniający Konwencję

paryską o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. (Dz. U. z 1975 r.

Nr 9, poz. 51),

6)

projektach wynalazczych - rozumie się przez to wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe,

topografie układów scalonych i projekty racjonalizatorskie.

2.

Przepisy ustawy dotyczące przedsiębiorców stosuje się odpowiednio również do osób

prowadzących działalność inną niż gospodarcza, a także do jednostek organizacyjnych

niemających osobowości prawnej.

1.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w umowach międzynarodowych.

2.

Jeżeli umowa międzynarodowa normuje szczególny tryb udzielania ochrony na wynalazki,

wzory użytkowe, wzory przemysłowe, znaki towarowe, oznaczenia geograficzne lub topografie

układów scalonych, w sprawach nieuregulowanych w tej umowie lub pozostawionych w kompetencji

organów krajowych przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.

1.

Osoby zagraniczne korzystają z uprawnień wynikających z ustawy na podstawie umów międzynarodowych.

2.

Osoby zagraniczne mogą, jeżeli nie narusza to postanowień umów międzynarodowych, korzystać

z uprawnień wynikających z ustawy na zasadzie wzajemności. Przesłanki wzajemności,

dla celów postępowania przed Urzędem Patentowym, stwierdza - po zasięgnięciu opinii

właściwego ministra - Prezes Urzędu Patentowego.

1.

Na warunkach określonych w ustawie udzielane są patenty na wynalazki, prawa ochronne

na wzory użytkowe i znaki towarowe, a także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe,

topografie układów scalonych oraz oznaczenia geograficzne.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, właściwy jest Urząd Patentowy.

1.

Przedsiębiorcy mogą przewidzieć przyjmowanie projektów racjonalizatorskich na warunkach

określonych w ustalanym przez siebie regulaminie racjonalizacji.

2.

Przedsiębiorca może uznać za projekt racjonalizatorski, w rozumieniu ustawy, każde

rozwiązanie nadające się do wykorzystania, niebędące wynalazkiem, wzorem użytkowym,

wzorem przemysłowym lub topografią układu scalonego.

3.

W regulaminie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca określa co najmniej, jakie rozwiązania

i przez kogo dokonane uznaje się w przedsiębiorstwie za projekty racjonalizatorskie,

a także sposób załatwiania zgłoszonych projektów i zasady wynagradzania twórców tych

projektów.

1.

Na warunkach określonych w ustawie twórcy wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego

oraz topografii układu scalonego przysługuje prawo do

1)

uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji,

2)

wynagrodzenia,

3)

wymieniania go jako twórcy w opisach, rejestrach oraz w innych dokumentach i publikacjach.

2.

Twórca projektu racjonalizatorskiego przyjętego przez przedsiębiorcę do wykorzystania

ma prawo do wynagrodzenia określonego w regulaminie, o którym mowa w art. 7 ust. 1,

obowiązującym w dniu zgłoszenia projektu, chyba że wydany później regulamin jest dla

twórcy korzystniejszy. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do współtwórcy.

Przedstawiciele organizacji społecznych, do których zakresu działania należą sprawy

popierania własności przemysłowej, mogą zgodnie ze swoimi statutami udzielać pomocy

twórcom projektów wynalazczych i występować w ich interesie przed organami wymiaru

sprawiedliwości oraz, z zastrzeżeniem art. 236, przed Urzędem Patentowym.

1.

Wydanie decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek oraz prawa ochronnego na wzór użytkowy

następuje po sprawdzeniu przez Urząd Patentowy, w ustalonym zakresie, czy są spełnione

warunki wymagane do uzyskania patentu lub prawa ochronnego.

2.

Wydanie decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego następuje po

sprawdzeniu w Urzędzie Patentowym prawidłowości zgłoszenia tego wzoru.

1.

Prawo do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa ochronnego na wzór użytkowy, jak

również prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przysługuje, z zastrzeżeniem ust.

2, 3 i 5, twórcy.

2.

Współtwórcom wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawnienie do uzyskania

patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje wspólnie.

3.

W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w wyniku wykonywania

przez twórcę obowiązków ze stosunku pracy albo z realizacji innej umowy, prawo, o

którym mowa w ust. 1, przysługuje pracodawcy lub zamawiającemu, chyba że strony ustaliły

inaczej.

4.

W umowie pomiędzy przedsiębiorcami może być określony podmiot, któremu przysługiwać

będą prawa, o których mowa w ust. 1, w razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego

albo wzoru przemysłowego w związku z wykonywaniem tej umowy.

5.

W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego przez twórcę

przy pomocy przedsiębiorcy, przedsiębiorca ten może korzystać z tego wynalazku, wzoru

użytkowego albo wzoru przemysłowego we własnym zakresie. W umowie o udzielenie pomocy

strony mogą ustalić, że przedsiębiorcy przysługuje w całości lub części prawo, o którym

mowa w ust. 1.

1.

Prawo do uzyskania patentu na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy albo prawa

z rejestracji wzoru przemysłowego jest zbywalne i podlega dziedziczeniu.

2.

Umowa o przeniesienie prawa, o którym mowa w ust. 1, wymaga, pod rygorem nieważności,

zachowania formy pisemnej.

1.

Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji oznacza

się, z zastrzeżeniem przepisów art. 14 i 15, według daty zgłoszenia wynalazku, wzoru

użytkowego albo wzoru przemysłowego w Urzędzie Patentowym.

2.

Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu, w którym wpłynęło ono do Urzędu Patentowego,

lub, z zastrzeżeniem ust. 4, zostało odebrane telefaksem.

3.

W przypadku przesłania zgłoszenia telefaksem oryginał zgłoszenia należy dostarczyć

w terminie 30 dni od daty nadania. Termin ten nie podlega przywróceniu.

4.

Jeżeli zgłoszenie przesłane telefaksem jest nieczytelne lub nie jest tożsame z dostarczonym

oryginałem, za datę zgłoszenia uznaje się dzień, w którym zgodnie z ust. 3 został

dostarczony oryginał.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio, gdy oryginał zostanie dostarczony po terminie,

o którym mowa w ust. 3; w takim przypadku zgłoszenie przesłane telefaksem uznaje się

za niebyłe.

Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji przysługuje

w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych w umowach międzynarodowych, według

daty pierwszego prawidłowego zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego

we wskazanym państwie, jeżeli od tej daty zgłoszenie w Urzędzie Patentowym dokonane

zostanie w okresie

1)

12 miesięcy - w przypadku zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych,

2)

6 miesięcy - w przypadku zgłoszeń wzorów przemysłowych.

1.

Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji oznacza

się, na zasadach określonych w umowach międzynarodowych, według daty wystawienia wynalazku,

wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w Polsce lub za granicą, na wystawie międzynarodowej

oficjalnej lub oficjalnie uznanej, jeżeli zgłoszenie w Urzędzie Patentowym tego wynalazku,

wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego dokonane zostanie w okresie 6 miesięcy od

tej daty.

2.

Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji przysługuje

także, na zasadach określonych w ust. 1, w przypadku wystawienia wynalazku, wzoru

użytkowego albo wzoru przemysłowego na innej niż określona w ust. 1 wystawie publicznej

w Polsce, wskazanej przez Prezesa Urzędu Patentowego w formie obwieszczenia w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

3.

Wskazanie wystawy, o którym mowa w ust. 2, może dotyczyć tylko imprezy dającej rękojmię

jej wiarygodności, w szczególności jeżeli cieszy się ona ustaloną renomą, ma długoletnią

tradycję bądź organizowana jest przez uznaną jednostkę zajmującą się zawodowo organizacją

podobnych wystaw.

4.

Z zachowaniem warunków określonych w ust. 3, z inicjatywą wskazania wystawy publicznej

w Polsce jako dającej pierwszeństwo, o którym mowa w ust. 2, może także wystąpić właściwy

minister lub wojewoda.

Jeżeli wynalazek, wzór użytkowy albo wzór przemysłowy, będący przedmiotem pierwszego

prawidłowego zgłoszenia, był wcześniej wystawiony na wystawie i korzystał, od dnia

wystawienia do dnia zgłoszenia, z ochrony tymczasowej przewidzianej w Konwencji paryskiej,

pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji, o którym

mowa w art. 14, oraz początek przewidzianych tam terminów do dokonania zgłoszenia

w Urzędzie Patentowym oznacza się według daty wystawienia tego wynalazku, wzoru użytkowego

albo wzoru przemysłowego na wystawie.

1.

Pierwszeństwo, o którym mowa w art. 14 i 15 (uprzednie pierwszeństwo), jest zbywalne

i podlega dziedziczeniu.

2.

Umowa o przeniesienie pierwszeństwa, o którym mowa w ust. 1, wymaga pod rygorem nieważności

zachowania formy pisemnej.

Jeżeli zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego dokonały niezależnie

od siebie co najmniej dwie osoby, które korzystają z pierwszeństwa oznaczonego tą

samą datą, prawo do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje

każdej z tych osób.

1.

Na wniosek zgłaszającego Urząd Patentowy wydaje, w celu zastrzeżenia pierwszeństwa

za granicą, dowód dokonania zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego

w Urzędzie Patentowym (dowód pierwszeństwa).

2.

Podstawą sporządzenia dowodu pierwszeństwa może być tylko zgłoszenie spełniające wymagania

określone w ustawie, jako dające podstawę do uznania go za dokonane.

Twórca wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawniony do uzyskania

patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji może przenieść to prawo nieodpłatnie

lub za uzgodnioną zapłatą na rzecz przedsiębiorcy albo przekazać mu wynalazek, wzór

użytkowy albo wzór przemysłowy do korzystania.

W przypadku przekazania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego do korzystania

zgodnie z art. 20, z dniem jego przedstawienia na piśmie następuje przejście na przedsiębiorcę

prawa do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, pod warunkiem

przyjęcia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego przez przedsiębiorcę

do wykorzystania i zawiadomienia o tym twórcy w terminie 1 miesiąca, chyba że strony

ustalą inny termin.

1.

Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, twórca wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru

przemysłowego ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tego wynalazku, wzoru użytkowego

albo wzoru przemysłowego przez przedsiębiorcę, gdy prawo korzystania z niego bądź

prawo do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje przedsiębiorcy

na podstawie art. 11 ust. 3 i 5 lub art. 21.

2.

Jeżeli strony nie uzgodniły wysokości wynagrodzenia, wynagrodzenie to ustala się w

słusznej proporcji do korzyści przedsiębiorcy z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru

przemysłowego, z uwzględnieniem okoliczności, w jakich wynalazek, wzór użytkowy albo

wzór przemysłowy został dokonany, a w szczególności zakresu udzielonej twórcy pomocy

przy dokonaniu wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego oraz zakresu obowiązków

pracowniczych twórcy w związku z dokonaniem wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru

przemysłowego.

3.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, wynagrodzenie wypłaca się w całości, najpóźniej

w ciągu dwóch miesięcy po upływie roku od dnia uzyskania pierwszych korzyści z wynalazku,

wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego, lub w częściach, w ciągu dwóch miesięcy

po upływie każdego roku od uzyskania tych korzyści, jednak nie dłużej niż przez 5

lat.

Wynagrodzenie twórcy wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego, określone

i wypłacone na podstawie przepisów art. 22 ust. 2 i 3, powinno być podwyższone, jeżeli

korzyści osiągnięte przez przedsiębiorcę okażą się znacząco wyższe od korzyści przyjętych

za podstawę do ustalenia wypłaconego wynagrodzenia.

Patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają

się do przemysłowego stosowania.

1.

Wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki.

2.

Przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza

się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej

w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie

w inny sposób.

3.

Za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach

wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione

do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie wyłączają możliwości udzielenia patentu na wynalazek dotyczący

nowego zastosowania substancji stanowiącej część stanu techniki lub użycia takiej

substancji do uzyskania wytworu mającego nowe zastosowanie.

1.

Wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika

dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki.

2.

Przy ocenie poziomu wynalazczego nie uwzględnia się zgłoszeń, o których mowa w art.

25 ust. 3.

Wynalazek uważany jest za nadający się do przemysłowego stosowania, jeżeli według

wynalazku może być uzyskiwany wytwór lub wykorzystywany sposób, w rozumieniu technicznym,

w jakiejkolwiek działalności przemysłowej, nie wykluczając rolnictwa.

Za wynalazki, w rozumieniu art. 24, nie uważa się w szczególności

1)

odkryć, teorii naukowych i metod matematycznych,

2)

wytworów o charakterze jedynie estetycznym,

3)

planów, zasad i metod dotyczących działalności umysłowej lub gospodarczej oraz gier,

4)

wytworów, których niemożliwość wykorzystania może być wykazana w świetle powszechnie

przyjętych i uznanych zasad nauki,

5)

programów do maszyn cyfrowych,

6)

przedstawienia informacji.

Patentów nie udziela się na

1)

wynalazki, których wykorzystywanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi

obyczajami; nie uważa się za sprzeczne z porządkiem publicznym korzystanie z wynalazku

tylko dlatego, że jest zabronione przez prawo,

2)

odmiany roślin lub rasy zwierząt oraz czysto biologiczne sposoby hodowli roślin lub

zwierząt; przepis ten nie ma zastosowania do mikrobiologicznych sposobów hodowli ani

do wytworów uzyskiwanych takimi sposobami,

3)

sposoby leczenia ludzi i zwierząt metodami chirurgicznymi lub terapeutycznymi oraz

sposoby diagnostyki stosowane na ludziach lub zwierzętach; przepis ten nie dotyczy

produktów, a w szczególności substancji lub mieszanin stosowanych w diagnostyce lub

leczeniu.

Uprawniony z patentu może uzyskać patent na ulepszenie lub uzupełnienie wynalazku,

które posiada cechy wynalazku, a nie może być stosowane samoistnie (patent dodatkowy).

Można również uzyskać patent dodatkowy do już uzyskanego patentu dodatkowego.

1.

Zgłoszenie wynalazku w celu uzyskania patentu powinno obejmować

1)

podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia

oraz wniosek o udzielenie patentu lub patentu dodatkowego,

2)

opis wynalazku ujawniający jego istotę,

3)

zastrzeżenie lub zastrzeżenia patentowe,

4)

skrót opisu.

2.

Zgłoszenie wynalazku, o którym mowa w ust. 1, powinno także zawierać rysunki, jeżeli

są one niezbędne do zrozumienia wynalazku.

3.

Zgłoszenie wynalazku, które obejmuje co najmniej podanie oraz części wyglądające zewnętrznie

na opis wynalazku i na zastrzeżenie lub zastrzeżenia patentowe, daje podstawę do uznania

zgłoszenia za dokonane.

4.

Urząd Patentowy wyznacza, pod rygorem umorzenia postępowania, termin do uzupełnienia

zgłoszenia, jeżeli stwierdzi, że nie zawiera ono wszystkich części, o których mowa

w ust. 3; datę wpływu ostatniego brakującego dokumentu uważa się za datę dokonania

zgłoszenia.

5.

Urząd Patentowy wyznacza zgłaszającemu termin do nadesłania rysunków, jeżeli zgłoszenie

nie zawiera rysunków, a zgłaszający powołuje się w nim na rysunki; datę ich wpływu

uważa się za datę dokonania zgłoszenia. Jeżeli zgłaszający nie nadeśle rysunków, powołanie

się na rysunki uważa się za niebyłe.

Jeżeli zgłaszający nie jest twórcą wynalazku, powinien w podaniu wskazać twórcę i

podstawę swego prawa do uzyskania patentu.

1.

Opis wynalazku, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2, powinien przedstawiać wynalazek

na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić. W szczególności

opis powinien zawierać tytuł odpowiadający przedmiotowi wynalazku, określać dziedzinę

techniki, której wynalazek dotyczy, a także znany zgłaszającemu stan techniki oraz

przedstawiać w sposób szczegółowy przedmiot rozwiązania, z objaśnieniem figur rysunków

(jeżeli zgłoszenie zawiera rysunki) i przykładem lub przykładami realizacji bądź stosowania

wynalazku.

2.

Jeżeli do urzeczywistnienia wynalazku potrzebne jest przedstawienie mikroorganizmu,

który nie jest ogólnie dostępny ani nie może być opisany w dostateczny sposób, przedstawienie

go w tym zakresie może polegać na powołaniu się na dokonane zdeponowanie mikroorganizmu

w kolekcji mikroorganizmów uznanej na podstawie umowy międzynarodowej lub w krajowej

kolekcji mikroorganizmów, spełniającej wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 3,

wskazanej przez Prezesa Urzędu Patentowego w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

3.

Zastrzeżenia patentowe, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 3, powinny być w całości

poparte opisem wynalazku i określać w sposób zwięzły, lecz jednoznaczny, przez podanie

cech technicznych rozwiązania, zastrzegany wynalazek oraz zakres żądanej ochrony patentowej

(część znamienna zastrzeżenia). Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

Oprócz zastrzeżenia niezależnego lub zastrzeżeń niezależnych, które powinny przedstawiać

ogół cech zgłaszanego wynalazku bądź kilku wynalazków, ujętych zgodnie z art. 34 w

jednym zgłoszeniu, w zgłoszeniu występować może odpowiednia liczba zastrzeżeń zależnych

dla przedstawienia wariantów wynalazku lub sprecyzowania cech wymienionych w zastrzeżeniu

niezależnym. Każde zastrzeżenie powinno być ujęte jasno, w jednym zdaniu. Wzajemne

powiązanie w układzie zastrzeżenia niezależnego i zastrzeżeń zależnych powinno być

w zgłoszeniu wyraźnie przedstawione.

5.

Skrót opisu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4, powinien zawierać zwięzłą i jasną

informację określającą przedmiot i charakterystyczne cechy techniczne wynalazku oraz

wskazanie jego przeznaczenia, jeżeli nie wynika to z określenia samego przedmiotu.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

6.

Rysunki, o których mowa w art. 31 ust. 2, powinny w sposób czytelny, w połączeniu

z opisem i zastrzeżeniami patentowymi, odtwarzać przedmiot wynalazku w ujęciu schematycznym,

bez tekstu, z wyjątkiem pojedynczych wyrazów, gdy są one konieczne. Zgłoszenie może

zawierać kilka arkuszy rysunków. Na jednym arkuszu może znajdować się więcej niż jedna

figura, lecz wyraźnie oddzielona jedna od drugiej.

1.

Zgłoszenie wynalazku może obejmować jeden lub więcej wynalazków połączonych ze sobą

w taki sposób, że stanowią wyraźnie jeden pomysł wynalazczy (jednolitość wynalazku).

2.

Kilka wynalazków ujętych w jednym zgłoszeniu spełnia wymóg jednolitości, jeżeli połączenie

ich ze sobą opiera się na jednej lub wielu wspólnych bądź wzajemnie sobie odpowiadających

cechach technicznych spośród tych, które określają zastrzegane wynalazki i decydują

o wkładzie wnoszonym przez nie do stanu techniki.

1.

Jeżeli zgłaszający chce skorzystać z uprzedniego pierwszeństwa, powinien w podaniu

złożyć stosowne oświadczenie oraz dołączyć dowód potwierdzający zgłoszenie wynalazku

we wskazanym państwie bądź wystawienie go na określonej wystawie. Dowód taki może

być również złożony w ciągu trzech miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie

takiego oświadczenia albo dowodu nie skutkuje przyznaniem pierwszeństwa.

2.

Jeżeli zgłaszający, dla opisania wynalazku w dostateczny sposób, powołuje się w zgłoszeniu

na zdeponowany mikroorganizm, powinien dołączyć do zgłoszenia poświadczenie instytucji

depozytowej o jego zdeponowaniu. Poświadczenie takie może być również złożone w ciągu

sześciu miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie poświadczenia nie skutkuje

uznaniem zdeponowania mikroorganizmu za równoznaczne z jego ujawnieniem w zgłoszeniu.

3.

Dla uznania depozytu za odpowiadający warunkom ujawnienia wynalazku instytucja depozytowa

powinna zapewnić dostęp do depozytu osobom trzecim w toku rozpatrywania zgłoszenia

wynalazku oraz przynajmniej przez cały czas trwania ochrony patentowej.

Do zgłoszenia dokonanego w celu uzyskania patentu zgłaszający powinien dołączyć również

inne niż wymienione w art. 31, 32 i 35 dokumenty i oświadczenia, jeżeli jest to niezbędne

do uzasadnienia twierdzeń i żądań zawartych w zgłoszeniu. Wszystkie części zgłoszenia

mogą być złożone w jednym egzemplarzu, z wyjątkiem opisu wynalazku, zastrzeżeń patentowych,

rysunków oraz skrótu opisu, składanych w liczbie i formie uzasadnionej potrzebą postępowania

oraz ujednolicenia dokumentacji.

1.

Do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może, z zastrzeżeniem

ust. 2, wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia, które nie mogą jednakże

wykraczać poza to, co zostało ujawnione jako przedmiot rozwiązania w opisie wynalazku

w dniu dokonania zgłoszenia.

2.

Zmiana zastrzeżeń patentowych w sposób rozszerzający pierwotny zakres żądanej ochrony

może być dokonana tylko do czasu ogłoszenia o zgłoszeniu i przy zachowaniu ograniczenia

określonego w ust. 1.

W toku rozpatrywania zgłoszenia wynalazku lub w okresie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia

się decyzji o odmowie udzielenia patentu zgłaszający może złożyć wniosek o udzielenie

prawa ochronnego na wzór użytkowy. Takie zgłoszenie wzoru użytkowego uważa się za

dokonane w dniu zgłoszenia wynalazku.

1.

W razie dokonania zgłoszenia wynalazku z naruszeniem przepisu o jednolitości wynalazku,

dokonane następnie, na wezwanie Urzędu Patentowego, oddzielne zgłoszenia wynalazków

(zgłoszenia wydzielone) uważa się za dokonane w dniu zgłoszenia pierwotnego.

2.

Jeżeli zgłaszający złoży oddzielne zgłoszenia wynalazków bez wezwania Urzędu Patentowego,

nawet wówczas gdy zgłoszenie pierwotne spełniało warunek jednolitości, przepis ust.

1 stosuje się odpowiednio.

Wynalazek, na który polska osoba prawna bądź obywatel polski, mający miejsce zamieszkania

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, chce uzyskać patent za granicą, może być zgłoszony

za granicą w celu uzyskania ochrony dopiero po zgłoszeniu go w Urzędzie Patentowym.

1.

Po wpłynięciu zgłoszenia wynalazku Urząd Patentowy nadaje mu kolejny numer, stwierdza

datę wpływu oraz zawiadamia o tym zgłaszającego.

2.

Oznaczenie daty dokonania zgłoszenia, w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust.

4 i 5 oraz art. 31 ust. 4 i 5, następuje w drodze postanowienia.

1.

Po dokonaniu zgłoszenia wynalazku, zgodnie z art. 31 ust. 3-5, Urząd Patentowy w toku

jego rozpatrywania wydaje, z zastrzeżeniem ust. 2, postanowienia wzywające zgłaszającego,

pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia, w wyznaczonym

terminie, wskazanych braków i istotnych usterek.

2.

W razie stwierdzenia, że zgłoszenie dokonane zostało z naruszeniem przepisu o jednolitości

wynalazku, Urząd Patentowy wzywa zgłaszającego do złożenia oddzielnych zgłoszeń. Jeżeli

zgłoszenia wydzielone nie wpłyną w wyznaczonym terminie, uważa się, że zgłoszenie

pierwotne dotyczy wynalazku określonego na pierwszym miejscu w zastrzeżeniach patentowych,

a pozostałe wynalazki zostały przez zgłaszającego wycofane.

1.

O zgłoszeniu wynalazku Urząd Patentowy dokonuje ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust. 2

i 3, niezwłocznie po upływie 18 miesięcy od daty pierwszeństwa do uzyskania patentu.

Zgłaszający może w okresie dwunastu miesięcy od daty pierwszeństwa złożyć wniosek

o dokonanie ogłoszenia w terminie wcześniejszym.

2.

Nie ogłasza się o zgłoszeniu, jeżeli

1)

dotyczy ono wynalazku tajnego,

2)

przed terminem ogłoszenia wydana została decyzja ostateczna o umorzeniu postępowania

albo o odmowie udzielenia patentu.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, w razie ustania przyczyn uzasadniających nieogłaszanie

o zgłoszeniu wynalazku, Urząd Patentowy dokona ogłoszenia niezwłocznie po wszczęciu

lub wznowieniu postępowania w sprawie.

1.

Od dnia ogłoszenia, o którym mowa w art. 43 ust. 1, osoby trzecie mogą zapoznać się

z opisem zgłoszeniowym wynalazku, obejmującym opis wynalazku, zastrzeżenia patentowe

i dołączone do zgłoszenia rysunki. Osoby te mogą, w ciągu 6 miesięcy od dnia ogłoszenia,

zgłaszać do Urzędu Patentowego uwagi co do istnienia okoliczności uniemożliwiających

udzielenie patentu.

2.

W opisie zgłoszeniowym, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się wszystkie wprowadzone

do dnia ogłoszenia zmiany zastrzeżeń patentowych, z określeniem daty ich wprowadzenia.

1.

W okresie poprzedzającym ogłoszenie o zgłoszeniu wynalazku akta dotyczące tego zgłoszenia

nie mogą być bez zgody zgłaszającego ujawnione ani udostępnione osobom nieuprawnionym.

2.

Urząd Patentowy może, jeżeli zgłaszający wyrazi na to zgodę w podaniu o udzielenie

patentu, udostępnić osobom trzecim wyłącznie informację o dokonaniu tego zgłoszenia,

ujawniając numer, datę, tytuł zgłoszenia oraz zgłaszającego.

3.

W toku badania takiego zgłoszenia Urząd Patentowy może, bez zgody zgłaszającego, zasięgać

niezbędnych opinii. Osoby uczestniczące w przygotowaniu i wydawaniu opinii są obowiązane

do nieujawniania danych dotyczących zgłoszenia.

1.

W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy, sprawdzając, czy spełnione zostały ustawowe

warunki wymagane do uzyskania patentu, może wezwać zgłaszającego do nadesłania w wyznaczonym

terminie, pod rygorem umorzenia postępowania, dokumentów i wyjaśnień dotyczących tego

zgłoszenia oraz do wprowadzenia określonych poprawek lub uzupełnień w dokumentacji

zgłoszenia, a także do nadesłania rysunków, które nie są niezbędne do zrozumienia

wynalazku, jeżeli jest to potrzebne dla należytego przedstawienia wynalazku lub konieczne

z innych względów.

2.

Jeżeli po wszczęciu postępowania zgłaszający wprowadził do zgłoszenia uzupełnienia

lub poprawki niezgodnie z przepisami ustawy, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Urząd Patentowy może, z zastrzeżeniem ust. 4, wprowadzić poprawki w dokumentacji zgłoszenia

jedynie w celu usunięcia oczywistych pomyłek i błędów językowych.

4.

Urząd Patentowy może w skrócie opisu wynalazku wprowadzić również inne niż określone

w ust. 3 poprawki.

1.

Urząd Patentowy sporządza dla każdego zgłoszenia wynalazku podlegającego ogłoszeniu

sprawozdanie o stanie techniki, obejmujące wykaz publikacji, które będą brane pod

uwagę przy ocenie zgłoszonego wynalazku.

2.

Niezwłocznie po sporządzeniu sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy

przekazuje je zgłaszającemu.

Urząd Patentowy wydaje postanowienie o odmowie przyznania uprzedniego pierwszeństwa

w całości lub w części, jeżeli stwierdzi, że

1)

zgłaszający nie jest uprawniony do korzystania z uprzedniego pierwszeństwa,

2)

zgłoszenie dokonane za granicą, na którym zgłaszający opiera swoje zastrzeżenie uprzedniego

pierwszeństwa, nie jest pierwszym zgłoszeniem w rozumieniu przepisu art. 14,

3)

wystawa, na której wystawienie jest podstawą zastrzeżenia uprzedniego pierwszeństwa

przez zgłaszającego, nie spełnia wymagań określonych w art. 15,

4)

wynalazek zgłoszony w Urzędzie Patentowym lub odpowiednia część tego wynalazku różni

się od wynalazku, do którego zgłaszającemu przysługuje uprzednie pierwszeństwo,

5)

zgłaszający uchybił przewidzianym w art. 14 i 15 terminom dla dokonania zgłoszenia

albo terminowi dla złożenia dowodu pierwszeństwa lub innego dokumentu bądź oświadczenia

wymaganego do uzyskania pierwszeństwa lub

6)

zgłaszający złożył, z naruszeniem przepisu art. 35, oświadczenie o korzystaniu z uprzedniego

pierwszeństwa.

1.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak ustawowych warunków wymaganych do uzyskania

patentu, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 2, decyzję o odmowie jego udzielenia.

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza zgłaszającemu

termin do zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć

o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu. Dowody i materiały mogą wykraczać poza

wykaz objęty sprawozdaniem o stanie techniki.

1.

Przepisy art. 49 stosuje się także, z zastrzeżeniem ust. 2, gdy brak ustawowych warunków

wymaganych do uzyskania patentu dotyczy tylko części zgłoszenia, a zgłaszający nie

ograniczy zakresu przedmiotowego żądanej ochrony.

2.

W przypadku gdy brak ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu dotyczy tylko

niektórych wynalazków, ujętych w jednym zgłoszeniu, a zgłaszający nie ograniczy zakresu

przedmiotowego żądanej ochrony, Urząd Patentowy udziela patentu na wynalazki, które

spełniają ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, a w pozostałej części odmawia

jego udzielenia oraz postanawia o dokonaniu odpowiednich zmian w opisie zgłoszeniowym.

Decyzję, o której mowa w art. 49 ust. 1, Urząd Patentowy może wydać przed ogłoszeniem

o zgłoszeniu.

1.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu patentu, jeżeli nie stwierdzi braku ustawowych

warunków do uzyskania patentu, a upłynął już okres, o którym mowa w art. 44 ust. 1.

2.

Udzielenie patentu następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony.

W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie, Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie

decyzji o udzieleniu patentu.

Udzielone patenty podlegają wpisowi do rejestru patentowego.

1.

Udzielenie patentu stwierdza się przez wydanie dokumentu patentowego.

2.

Częścią składową dokumentu patentowego jest opis patentowy obejmujący opis wynalazku,

zastrzeżenia patentowe i rysunki. Opis patentowy jest publikowany przez Urząd Patentowy.

1.

Sprostowanie opisu patentowego może dotyczyć tylko oczywistych pomyłek albo błędów

drukarskich.

2.

W postanowieniu o sprostowaniu Urząd Patentowy określa jednocześnie, czy i w jakim

zakresie

1)

powinna nastąpić ponowna publikacja opisu,

2)

uprawniony jest obowiązany pokryć koszty związane z ponowną publikacją opisu.

3.

Informację o sprostowaniu opisu patentowego ogłasza się w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.

1.

Wynalazek dokonany przez obywatela polskiego może być uznany za tajny, jeżeli dotyczy

obronności lub bezpieczeństwa Państwa.

2.

Wynalazkami dotyczącymi obronności Państwa są w szczególności rodzaje broni lub sprzętu

wojskowego oraz sposoby walki.

3.

Wynalazkami dotyczącymi bezpieczeństwa Państwa są w szczególności środki techniczne

stosowane przez służby państwowe uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych,

a także nowe rodzaje wyposażenia i sprzętu oraz sposoby ich wykorzystywania przez

te służby.

1.

Wynalazek tajny stanowi tajemnicę państwową.

2.

O tajności wynalazku dotyczącego obronności lub bezpieczeństwa Państwa postanawiają,

odpowiednio, minister właściwy do spraw obrony narodowej, minister właściwy do spraw

wewnętrznych lub Szef Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Zgłoszenia wynalazku tajnego w Urzędzie Patentowym można dokonać tylko w celu zastrzeżenia

pierwszeństwa do uzyskania patentu. W okresie, w jakim zgłoszony wynalazek pozostaje

tajny, Urząd Patentowy nie rozpatruje tego zgłoszenia.

2.

Jeżeli postanowienie o tajności wynalazku zostało podjęte po wpłynięciu zgłoszenia

do Urzędu Patentowego, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Prawo do uzyskania patentu na wynalazek tajny zgłoszony w Urzędzie Patentowym w celu

zastrzeżenia pierwszeństwa przechodzi, za odszkodowaniem, na Skarb Państwa reprezentowany

odpowiednio przez ministra właściwego do spraw obrony narodowej, ministra właściwego

do spraw wewnętrznych lub Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

2.

Wysokość odszkodowania, o którym mowa w ust. 1, określa się według wartości rynkowej

wynalazku.

3.

Jeżeli strony nie uzgodniły wysokości i warunków wypłaty odszkodowania, o którym mowa

w ust. 1, odszkodowanie to, ustalone odpowiednio przez ministra właściwego do spraw

obrony narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub Szefa Urzędu Ochrony

Państwa, wypłaca się ze środków budżetu Państwa jednorazowo lub w częściach co roku,

jednak nie dłużej niż przez 5 lat.

1.

O uznaniu, że wynalazek przestał być wynalazkiem tajnym, postanawia odpowiednio minister

właściwy do spraw obrony narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych lub Szef

Urzędu Ochrony Państwa. W tym przypadku, na wniosek właściwego organu, Urząd Patentowy

wszczyna albo wznawia postępowanie o udzielenie patentu, jeżeli nie upłynął jeszcze

okres 20 lat od daty zgłoszenia wynalazku.

2.

Zgłoszenia wynalazków tajnych uważa się za niebyłe po upływie okresu, o którym mowa

w ust. 1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wynalazków dotyczących obronności

lub bezpieczeństwa Państwa oraz tryb postępowania z takimi wynalazkami, zarówno przed

stwierdzeniem przez właściwy organ, czy są to wynalazki tajne, jak też po wydaniu

postanowienia o ich tajności.

1.

Urząd Patentowy przesyła ministrowi właściwemu do spraw obrony narodowej, ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych oraz Szefowi Urzędu Ochrony Państwa, w zakresie dokonanych

uzgodnień, wykazy zgłoszonych wynalazków mogących dotyczyć obronności albo bezpieczeństwa

Państwa, a także - na żądanie tych organów - opisy i rysunki wynalazków. Przepis art.

45 ust. 3 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

2.

Akta dotyczące zgłoszenia wynalazku tajnego mogą być udostępnione do wglądu tylko

osobom upoważnionym przez ministra właściwego do spraw obrony narodowej, ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Przez uzyskanie patentu nabywa się prawo wyłącznego korzystania z wynalazku w sposób

zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe, zawarte w opisie patentowym.

Opis wynalazku i rysunki mogą służyć do wykładni zastrzeżeń patentowych.

3.

Czas trwania patentu wynosi 20 lat od daty dokonania zgłoszenia wynalazku w Urzędzie

Patentowym.

1.

Patent na wynalazek dotyczący sposobu wytwarzania obejmuje także wytwory uzyskane

bezpośrednio tym sposobem.

2.

W stosunku do nowych wytworów albo gdy uprawniony wykaże, że nie mógł ustalić, mimo

podjęcia należytych wysiłków, rzeczywiście zastosowanego przez inną osobę sposobu

wytwarzania wytworu, domniemywa się, że wytwór, który może być uzyskany opatentowanym

sposobem, został tym sposobem wytworzony.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, przy przeprowadzaniu dowodu przeciwnego należy

brać pod uwagę prawnie uzasadniony interes pozwanego w zakresie ochrony jego tajemnic

produkcyjnych i handlowych.

Patent na wynalazek, dotyczący użycia substancji stanowiącej część stanu techniki

do uzyskania wytworu mającego nowe zastosowanie, obejmuje także wytwory specjalnie

przygotowane zgodnie z wynalazkiem do takiego zastosowania.

1.

Uprawniony z patentu może zakazać osobie trzeciej, niemającej jego zgody, korzystania

z wynalazku w sposób zarobkowy lub zawodowy polegający na

1)

wytwarzaniu, używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu lub importowaniu dla tych

celów produktu będącego przedmiotem wynalazku lub

2)

stosowaniu sposobu będącego przedmiotem wynalazku, jak też używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu

do obrotu lub importowaniu dla tych celów produktów otrzymanych bezpośrednio takim

sposobem.

2.

Uprawniony z patentu może w drodze umowy udzielić innej osobie upoważnienia (licencji)

do korzystania z jego wynalazku (umowa licencyjna).

1.

Patent jest zbywalny i podlega dziedziczeniu.

2.

Umowa o przeniesienie patentu wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej.

3.

Przeniesienie patentu staje się skuteczne wobec osób trzecich z chwilą wpisu tego

przeniesienia do rejestru patentowego.

1.

Uprawniony z patentu lub z licencji nie może nadużywać swego prawa, w szczególności

przez uniemożliwianie korzystania z wynalazku przez osobę trzecią, jeżeli jest ono

konieczne do zaspokojenia potrzeb rynku krajowego, a zwłaszcza gdy wymaga tego interes

publiczny, a wyrób jest dostępny społeczeństwu w niedostatecznej ilości lub jakości

albo po nadmiernie wysokich cenach.

2.

Nie uważa się za nadużycie prawa, o którym mowa w ust. 1, uniemożliwiania korzystania

z wynalazku przez osoby trzecie w okresie 3 lat od dnia udzielenia patentu.

3.

Urząd Patentowy może żądać od uprawnionego z patentu lub z licencji wszelkich wyjaśnień

dotyczących zakresu korzystania z wynalazku w celu stwierdzenia, czy patent nie jest

nadużywany.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają przepisów o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym.

1.

Nie narusza się patentu przez

1)

korzystanie z wynalazku dotyczącego środków komunikacji i ich części lub urządzeń,

które znajdują się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej czasowo, a także przedmiotów,

które znajdują się na tym obszarze w komunikacji tranzytowej,

2)

korzystanie z wynalazku dla celów państwowych w niezbędnym wymiarze, bez prawa wyłączności,

jeżeli jest to konieczne do zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia ważnych interesów

Państwa, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego,

3)

stosowanie wynalazku do celów badawczych i doświadczalnych, dla dokonania jego oceny,

analizy albo nauczania,

4)

korzystanie z wynalazku, w niezbędnym zakresie, dla wykonania czynności, jakie na

podstawie przepisów prawa są wymagane dla uzyskania rejestracji bądź zezwolenia, stanowiących

warunek dopuszczenia do obrotu niektórych wytworów ze względu na ich przeznaczenie,

w szczególności środków farmaceutycznych,

5)

wykonanie leku w aptece na podstawie indywidualnej recepty lekarskiej.

2.

Decyzję o korzystaniu z wynalazku w sytuacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podejmuje

w zależności od okoliczności właściwy minister lub wojewoda i niezwłocznie zawiadamia

o tym uprawnionego. W decyzji określa się zakres i okres korzystania z wynalazku.

3.

Na decyzję, o której mowa w ust. 2, służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

4.

Osobie, której wynalazek jest wykorzystywany dla celów państwowych, przysługuje prawo

do wynagrodzenia ze środków budżetu Państwa, w wysokości odpowiadającej wartości rynkowej

licencji.

5.

Uzyskanie rejestracji bądź zezwolenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie wpływa na

odpowiedzialność cywilną za wprowadzenie wyrobów do obrotu bez zgody uprawnionego,

jeżeli taka zgoda jest potrzebna.

Patent nie rozciąga się na działania dotyczące wyrobu według wynalazku lub wytworzonego

sposobem według wynalazku, polegające w szczególności na oferowaniu go do sprzedaży

lub wprowadzaniu do obrotu, jeżeli wyrób ten został uprzednio, zgodnie z prawem, wprowadzony

do obrotu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przez uprawnionego lub za jego zgodą.

Nie stanowi również naruszenia patentu import wyrobu według wynalazku lub wytworzonego

sposobem według wynalazku, wprowadzonego uprzednio do obrotu, zgodnie z prawem, na

terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o utworzeniu strefy

wolnego handlu.

1.

Korzystający w dobrej wierze z wynalazku na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, w

chwili stanowiącej o pierwszeństwie do uzyskania patentu, może z niego nadal bezpłatnie

korzystać w swoim przedsiębiorstwie w zakresie, w jakim korzystał dotychczas. Prawo

to przysługuje również temu, kto w tej samej chwili przygotował już wszystkie istotne

urządzenia potrzebne do korzystania z wynalazku.

2.

Prawa określone w ust. 1 podlegają, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru

patentowego. Prawa te mogą zostać przeniesione na inną osobę tylko łącznie z przedsiębiorstwem.

1.

Współuprawniony z patentu może, bez zgody pozostałych współuprawnionych, korzystać

z wynalazku we własnym zakresie oraz dochodzić roszczeń z powodu naruszenia patentu.

2.

W razie uzyskania korzyści z wynalazku przez jednego ze współuprawnionych każdy z

pozostałych współuprawnionych ma prawo, o ile umowa nie stanowi inaczej, do odpowiedniej

części z jednej czwartej tych korzyści po potrąceniu nakładów, stosownie do swego

udziału w patencie.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, o ile umowa o wspólności

patentu nie stanowi inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach

ułamkowych.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do wspólności prawa do uzyskania patentu.

Uprawniony z patentu może wskazać, w szczególności przez stosowne oznaczenie na towarach,

że jego wynalazek korzysta z ochrony.

W razie zgłoszenia wynalazku albo uzyskania na wynalazek patentu przez osobę nieuprawnioną,

uprawniony może żądać umorzenia postępowania albo unieważnienia patentu. Może również

żądać udzielenia mu patentu albo przeniesienia na niego już udzielonego patentu za

zwrotem kosztów zgłoszenia wynalazku lub uzyskania patentu.

1.

Osoba, która w dobrej wierze uzyskała albo nabyła patent, przeniesiony następnie na

podstawie art. 74 na rzecz osoby uprawnionej, albo uzyskała w dobrej wierze licencję,

a korzystała z wynalazku co najmniej przez rok przed wszczęciem postępowania o przeniesienie

patentu lub w tym okresie przygotowała wszystkie istotne urządzenia potrzebne do korzystania

z wynalazku, może z tego wynalazku korzystać w swoim przedsiębiorstwie w zakresie,

w jakim z niego korzystała w chwili wszczęcia tego postępowania, z zastrzeżeniem obowiązku

uiszczania uprawnionemu ustalonego wynagrodzenia.

2.

Prawo do korzystania z wynalazku określone w ust. 1 podlega, na wniosek zainteresowanego,

wpisowi do rejestru patentowego. Prawo to może zostać przeniesione na inną osobę tylko

łącznie z przedsiębiorstwem.

1.

Umowa licencyjna wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej.

2.

W umowie licencyjnej można ograniczyć korzystanie z wynalazku (licencja ograniczona).

Jeżeli w umowie licencyjnej nie ograniczono zakresu korzystania z wynalazku, licencjobiorca

ma prawo korzystania z wynalazku w takim samym zakresie jak licencjodawca (licencja

pełna).

3.

Licencja wygasa najpóźniej z chwilą wygaśnięcia patentu. Strony mogą przewidzieć dłuższy

okres obowiązywania umowy w zakresie postanowień innych niż licencja, obejmujących

w szczególności odpłatne świadczenia konieczne do korzystania z wynalazku.

4.

Jeżeli umowa licencyjna nie zastrzega wyłączności korzystania z wynalazku w określony

sposób, udzielenie licencji jednej osobie nie wyklucza możliwości udzielenia licencji

innym osobom, a także jednoczesnego korzystania z wynalazku przez uprawnionego z patentu

(licencja niewyłączna).

5.

Uprawniony z licencji może udzielić dalszej licencji (sublicencja) tylko za zgodą

uprawnionego z patentu; udzielenie dalszej sublicencji jest niedozwolone.

6.

Licencja podlega, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru patentowego. Uprawniony

z licencji wyłącznej wpisanej do rejestru może na równi z uprawnionym z patentu dochodzić

roszczeń z powodu naruszenia patentu, chyba że umowa licencyjna stanowi inaczej.

Jeżeli umowa licencyjna nie stanowi inaczej, licencjodawca jest obowiązany do przekazania

licencjobiorcy wszystkich posiadanych przez niego w chwili zawarcia umowy licencyjnej

informacji i doświadczeń technicznych potrzebnych do korzystania z wynalazku.

W razie przejścia patentu obciążonego licencją, umowa licencyjna jest skuteczna wobec

następcy prawnego.

Do umowy o korzystanie z wynalazku zgłoszonego w Urzędzie Patentowym, na który nie

udzielono jeszcze patentu, jak również do umowy o korzystanie z wynalazku niezgłoszonego,

a stanowiącego tajemnicę przedsiębiorcy, stosuje się odpowiednio przepisy o umowie

licencyjnej, chyba że strony postanowiły inaczej.

1.

Uprawniony z patentu może złożyć w Urzędzie Patentowym oświadczenie o gotowości udzielenia

licencji na korzystanie z jego wynalazku (licencja otwarta). Oświadczenie takie nie

może zostać odwołane ani zmienione.

2.

Informacja o złożeniu oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, podlega wpisowi do rejestru

patentowego.

3.

W razie złożenia oświadczenia o gotowości udzielenia licencji otwartej, opłaty okresowe

za ochronę wynalazku zmniejsza się o połowę. Przepis ten stosuje się również do jednorazowej

opłaty za ochronę lub do pierwszej opłaty okresowej, jeżeli ta zmniejszona opłata

wpłynie wraz z oświadczeniem najpóźniej w wyznaczonym terminie.

4.

Licencja otwarta jest pełna i niewyłączna, a opłata licencyjna nie może przekraczać

10% korzyści uzyskanych przez licencjobiorcę w każdym roku korzystania z wynalazku,

po potrąceniu nakładów.

5.

Licencję otwartą uzyskuje się przez

1)

zawarcie umowy licencyjnej albo

2)

przystąpienie do korzystania z wynalazku bez podjęcia rokowań lub przed ich zakończeniem;

w tym przypadku licencjobiorca jest obowiązany zawiadomić o tym pisemnie licencjodawcę

w terminie miesiąca od chwili przystąpienia do korzystania z wynalazku.

6.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca uiszcza maksymalną opłatę, przewidzianą

w ust. 4, w terminie miesiąca po zakończeniu każdego roku kalendarzowego, w którym

licencjobiorca korzystał z wynalazku, chyba że oświadczenie licencjodawcy przewiduje

niższą opłatę.

Jeżeli umowa o wykonanie prac badawczych lub inna podobna umowa nie stanowi inaczej,

domniemywa się, że wykonawca prac udzielił zamawiającemu licencji na korzystanie z

wynalazków zawartych w przekazanych wynikach prac (licencja dorozumiana).

1.

Urząd Patentowy może udzielić zezwolenia na korzystanie z opatentowanego wynalazku

innej osoby (licencja przymusowa), gdy

1)

jest to konieczne do zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa Państwa,

w szczególności w dziedzinie obronności, porządku publicznego, ochrony życia i zdrowia

ludzkiego oraz ochrony środowiska naturalnego,

2)

zostanie stwierdzone, że patent jest nadużywany w rozumieniu art. 68, lub

3)

zostanie stwierdzone, że uprawniony z patentu udzielonego z wcześniejszym pierwszeństwem

(patentu wcześniejszego) uniemożliwia, nie godząc się na zawarcie umowy licencyjnej,

zaspokojenie potrzeb rynku krajowego przez stosowanie opatentowanego wynalazku (patent

zależny), z którego korzystanie wkraczałoby w zakres patentu wcześniejszego; w tym

przypadku uprawniony z patentu wcześniejszego może żądać udzielenia mu zezwolenia

na korzystanie z wynalazku będącego przedmiotem patentu zależnego (licencja wzajemna).

2.

Warunkiem udzielenia licencji przymusowej na korzystanie z wynalazku, w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jest stwierdzenie, że korzystanie z wynalazku będącego

przedmiotem patentu zależnego, jeżeli są to wynalazki dotyczące tego samego przedmiotu,

wprowadza istotny postęp techniczny o poważnym znaczeniu gospodarczym. W przypadku

wynalazku dotyczącego technologii półprzewodników licencja przymusowa może być udzielona

tylko dla przeciwdziałania praktykom bezzasadnie ograniczającym konkurencję.

3.

Urząd Patentowy, po stwierdzeniu, że patent jest nadużywany w rozumieniu art. 68,

może postanowić o możliwości ubiegania się o licencję przymusową i ogłasza to w „Wiadomościach

Urzędu Patentowego”.

4.

Licencja przymusowa może zostać udzielona, jeżeli ubiegający się o nią wykaże, że

czynił wcześniej, w dobrej wierze, starania w celu uzyskania licencji. Spełnienie

tego warunku nie jest konieczne do udzielenia licencji przymusowej w celu zapobieżenia

lub usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa Państwa albo w przypadku ogłoszenia

o możliwości ubiegania się o licencję przymusową.

5.

Zwolnienie z warunku, o którym mowa w ust. 4, w przypadku ogłoszenia o możliwości

ubiegania się o licencję przymusową, nie dotyczy wniosków o udzielenie licencji złożonych

po upływie roku od dnia tego ogłoszenia.

Licencja przymusowa jest licencją niewyłączną.

1.

Korzystający z wynalazku na podstawie licencji przymusowej jest obowiązany uiścić

na rzecz uprawnionego opłatę licencyjną.

2.

Urząd Patentowy określa zakres i czas trwania licencji przymusowej oraz szczegółowe

warunki jej wykonywania, a także, odpowiednio do wartości rynkowej licencji, wysokość

opłaty licencyjnej oraz sposób i terminy jej zapłaty.

Licencja przymusowa może zostać przeniesiona tylko łącznie z przedsiębiorstwem lub

tą jego częścią, w której jest ona wykonywana. Licencja przymusowa dotycząca patentu

wcześniejszego może być przeniesiona na inną osobę tylko łącznie z patentem zależnym.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach decyzja o udzieleniu licencji przymusowej,

w części dotyczącej zakresu i czasu trwania licencji bądź też wysokości opłaty licencyjnej,

może być po upływie dwóch lat od jej wydania zmieniona na wniosek zainteresowanego.

Licencja przymusowa oraz licencja wzajemna podlegają na wniosek zainteresowanego wpisowi

do rejestru patentowego.

Przepisy o udzieleniu licencji przymusowej w przypadku, o którym mowa w art. 82 ust.

1 pkt 3, stosuje się odpowiednio do wzoru użytkowego, z którego korzystanie wkraczałoby

w zakres patentu wcześniejszego.

1.

Patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która

ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki

wymagane do uzyskania patentu.

2.

Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może

w interesie publicznym wystąpić z wnioskiem o unieważnienie patentu albo przystąpić

do toczącego się postępowania w sprawie.

1.

Patent wygasa na skutek

1)

upływu okresu, na który został udzielony,

2)

zrzeczenia się patentu przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób,

którym służą prawa na patencie,

3)

nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej albo

4)

trwałej utraty możliwości korzystania z wynalazku, z powodu braku potrzebnego do tego

mikroorganizmu, który stał się niedostępny i nie może być odtworzony na podstawie

opisu.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzające

wygaśnięcie patentu.

3.

Patent wygasa, z zastrzeżeniem ust. 4, w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z jakim

ustawa wiąże skutek wygaśnięcia patentu. Data wygaśnięcia patentu powinna być potwierdzona

w decyzji.

4.

Wygaśnięcie patentu z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej

następuje w dniu, w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku.

Wraz z patentem głównym tracą moc patenty dodatkowe. Jeżeli patent główny traci moc

z przyczyny niemającej wpływu na wynalazek będący przedmiotem patentu dodatkowego,

patenty dodatkowe do patentu głównego stają się patentami i zachowują moc przez okres,

na który został udzielony patent główny.

Unieważnienie albo wygaśnięcie patentu podlega wpisowi do rejestru patentowego.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie wynalazku, szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania oraz

badania zgłoszeń w Urzędzie Patentowym, uwzględniając w szczególności sposób i formę

ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku, zakres, w jakim Urząd Patentowy może dokonywać

poprawek w skrócie opisu, a także formę sporządzanego sprawozdania o stanie techniki

i sposób oraz termin udostępniania go osobom trzecim. Określenie wymogów, jakim powinno

odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę,

utrudnień dla zgłaszającego.

1.

Wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące

kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci.

2.

Wzór użytkowy uważa się za rozwiązanie użyteczne, jeżeli pozwala ono na osiągnięcie

celu mającego praktyczne znaczenie przy wytwarzaniu lub korzystaniu z wyrobów.

1.

Na wzór użytkowy może być udzielone prawo ochronne.

2.

Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego korzystania ze wzoru

użytkowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Czas trwania prawa ochronnego wynosi dziesięć lat od daty dokonania zgłoszenia wzoru

użytkowego w Urzędzie Patentowym.

Zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie

ochronnym wzoru użytkowego.

1.

Do zgłoszenia wzoru użytkowego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy

art. 31-33.

2.

Zgłoszenie wzoru użytkowego zawiera rysunki.

3.

Zgłoszenie wzoru użytkowego może obejmować tylko jedno rozwiązanie.

4.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3, nie ogranicza ujęcia w zgłoszeniu różnych postaci przedmiotu,

posiadających te same istotne cechy techniczne zastrzeganego rozwiązania, jak również

przedmiotu składającego się z części organicznie lub funkcjonalnie związanych ze sobą.

Udzielone prawa ochronne na wzory użytkowe podlegają wpisowi do rejestru wzorów użytkowych.

1.

Udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy stwierdza się przez wydanie świadectwa

ochronnego.

2.

Częścią składową świadectwa ochronnego jest opis ochronny wzoru użytkowego obejmujący

opis tego wzoru, zastrzeżenia ochronne i rysunki. Opis ochronny wzoru użytkowego jest

udostępniany osobom trzecim i podlega rozpowszechnianiu przez Urząd Patentowy.

1.

Do wzorów użytkowych i praw ochronnych na wzory użytkowe stosuje się odpowiednio,

z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 25, 28, 29, 35-37, 39-52, 55-60, 62, 66-90 i

92.

2.

W przypadku wzoru użytkowego okres przewidziany w art. 60 wynosi dziesięć lat.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wzorów użytkowych dotyczących

obronności lub bezpieczeństwa Państwa oraz tryb postępowania z takimi wzorami zarówno

przed stwierdzeniem przez właściwy organ, czy są to wzory użytkowe tajne, jak i po

wydaniu postanowienia o ich tajności.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie wzoru użytkowego, szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania

oraz badania zgłoszeń w Urzędzie Patentowym, uwzględniając w szczególności sposób

i formę ogłoszenia o zgłoszeniu wzoru użytkowego, zakres, w jakim Urząd Patentowy

może dokonywać poprawek w skrócie opisu, formę sporządzanego sprawozdania o stanie

techniki i sposób oraz termin udostępniania go osobom trzecim, a także sposób udostępniania

i rozpowszechniania opisów ochronnych wzorów użytkowych. Określenie wymogów, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad

potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

1.

Wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania,

postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach

powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie.

2.

Nie stanowi wzoru przemysłowego postać wytworu uwarunkowana wyłącznie względami technicznymi

lub funkcjonalnymi.

Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo

do uzyskania prawa z rejestracji, nie został taki wzór podany do powszechnej wiadomości

w sposób umożliwiający jego odtworzenie ani nie był z wcześniejszym pierwszeństwem

zgłoszony i następnie zarejestrowany.

Wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów

znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów.

1.

Na wzór przemysłowy może być udzielone prawo z rejestracji.

2.

Przez uzyskanie prawa z rejestracji nabywa się prawo wyłącznego korzystania ze wzoru

przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Czas trwania prawa z rejestracji wynosi 25 lat od daty dokonania zgłoszenia wzoru

przemysłowego w Urzędzie Patentowym.

1.

Praw z rejestracji nie udziela się na wzory przemysłowe, których wykorzystywanie byłoby

sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; korzystania z wzoru przemysłowego

nie uważa się za sprzeczne z porządkiem publicznym tylko dlatego, że jest zabronione

przez prawo.

2.

Praw z rejestracji nie udziela się również, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych

w ustawie, na wzory przemysłowe zawierające oznaczenia, o których mowa w art. 131

ust. 2 pkt 2-5.

1.

Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla

których nastąpiło zgłoszenie.

2.

Zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określają łącznie rysunek

wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie.

1.

Do zgłoszenia wzoru przemysłowego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2

i 3, przepisy art. 31-33.

2.

Zgłoszenie wzoru przemysłowego zawiera rysunek. Zgłoszenie wzoru przemysłowego może

również zawierać fotografie lub próbki materiału włókienniczego.

3.

W zgłoszeniu wzoru przemysłowego zastrzeżenia i skrót opisu nie są wymagane.

4.

Jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające

wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego).

5.

Liczba odmian wzoru przemysłowego, jakie mogą być ujęte w jednym zgłoszeniu, nie może

przekraczać dziesięciu, chyba że odmiany te tworzą w całości komplet wytworów. Wszystkie

odmiany wzoru ujęte w zgłoszeniu powinny być przedstawione w figurach na rysunku,

o którym mowa w ust. 2.

W stosunku do wzorów przemysłowych, dla przyznania uprzedniego pierwszeństwa, przepisy

art. 48 stosuje się odpowiednio. Urząd Patentowy nie sprawdza jednak podstawy udzielenia

pierwszeństwa w zakresie, o którym mowa w art. 48 pkt 4.

1.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa z rejestracji po stwierdzeniu, że

zgłoszenie wzoru przemysłowego zostało sporządzone prawidłowo.

2.

Nie uważa się zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, za sporządzone prawidłowo, jeżeli

narusza przepisy art. 106.

Udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego następuje pod warunkiem uiszczenia

opłaty za pierwszy okres ochrony. Przepis art. 52 ust. 2 zdanie drugie stosuje się

odpowiednio.

Udzielone prawa z rejestracji wzorów przemysłowych podlegają wpisowi do rejestru wzorów

przemysłowych.

W okresie poprzedzającym rejestrację wzoru przemysłowego Urząd Patentowy bez zgody

zgłaszającego nie udziela osobom nieuprawnionym informacji o zgłoszeniu.

1.

Udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego stwierdza się przez wydanie świadectwa

rejestracji.

2.

Częścią składową świadectwa rejestracji jest opis ochronny wzoru przemysłowego obejmujący

opis tego wzoru, rysunek oraz zawarte w zgłoszeniu fotografie i próbki materiału włókienniczego.

Opis ochronny wzoru przemysłowego jest udostępniany osobom trzecim i podlega rozpowszechnianiu

przez Urząd Patentowy.

1.

Naruszenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego polega na wytwarzaniu, wprowadzaniu

do obrotu lub importowaniu w celach handlowych wytworów będących naśladownictwem tego

wzoru.

2.

Nie narusza się prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przez korzystanie z wzoru

przemysłowego dotyczącego środków komunikacji i ich części lub urządzeń, które znajdują

się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej czasowo, a także przedmiotów, które znajdują

się na tym obszarze w komunikacji tranzytowej.

Ochrona praw majątkowych do utworu, przewidziana w przepisach prawa autorskiego, nie

ma zastosowania do wytworów wytworzonych według wzoru przemysłowego i wprowadzonych

do obrotu po wygaśnięciu prawa z rejestracji udzielonego na taki wzór.

1.

Do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 stosuje

się odpowiednio.

2.

Podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji może być również stwierdzenie, że wykorzystywanie

wzoru przemysłowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.

1.

Do wzorów przemysłowych i praw z rejestracji wzorów przemysłowych stosuje się odpowiednio,

z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 35-37, 39, 41, 42, 46, 49, 50, 55, 66 ust. 2,

art. 67, 70-81, 90 i 92.

2.

Zmiany dokonywane w zgłoszeniu w toku jego rozpatrywania nie mogą dotyczyć samego

wzoru i jego odmian przedstawionych w opisie i na rysunku oraz na fotografiach.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie wzoru przemysłowego, oraz szczegółowy zakres i tryb

rozpatrywania zgłoszeń, uwzględniając w szczególności sposób udostępniania i rozpowszechniania

opisów ochronnych wzorów przemysłowych. Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać

zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień

dla zgłaszającego.

1.

Znakiem towarowym może być każde oznaczenie przedstawione w sposób graficzny lub takie,

które da się w sposób graficzny wyrazić, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżniania

w obrocie towarów jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów innych przedsiębiorstw.

2.

Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament,

kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a

także melodia lub inny sygnał dźwiękowy.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

znakach towarowych - rozumie się przez to także znaki usługowe,

2)

towarach - rozumie się przez to w szczególności wyroby przemysłowe, rzemieślnicze,

płody rolne oraz produkty naturalne, zwłaszcza wody, minerały, surowce, a także, z

zastrzeżeniem art. 174 ust. 3, usługi,

3)

znakach towarowych powszechnie znanych - rozumie się przez to znaki, które nie są

zarejestrowane.

Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne.

1.

Przepis art. 120 ust. 1 nie wyklucza uznania za znak towarowy oznaczenia przeznaczonego

do równoczesnego używania przez kilku przedsiębiorców, którzy zgłosili go wspólnie,

jeżeli używanie takie nie jest sprzeczne z interesem publicznym i nie ma na celu wprowadzenia

odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, przeznaczenia, jakości, właściwości

lub pochodzenia towarów (wspólne prawo ochronne).

2.

Zasady używania znaku towarowego na podstawie wspólnego prawa ochronnego określa regulamin

znaku przyjęty przez przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1.

1.

Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, z zastrzeżeniem

art. 124 i 125, według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym.

2.

Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu, w którym wpłynęło ono do Urzędu Patentowego

lub zostało odebrane telefaksem. Do zgłoszeń nadanych telefaksem przepisy art. 13

ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy przysługuje w Rzeczypospolitej

Polskiej na zasadach określonych w umowach międzynarodowych według daty pierwszego

prawidłowego zgłoszenia znaku towarowego, jeżeli zgłoszenie w Urzędzie Patentowym

zostanie dokonane w okresie 6 miesięcy od tej daty.

1.

Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, na zasadach

określonych w umowach międzynarodowych, według daty wystawienia towaru oznaczonego

tym znakiem w Polsce lub za granicą, na wystawie międzynarodowej oficjalnej lub oficjalnie

uznanej, jeżeli zgłoszenie w Urzędzie Patentowym tego znaku towarowego nastąpi w okresie

6 miesięcy od tej daty.

2.

Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy przysługuje także na

zasadach określonych w ust. 1, według daty wystawienia towaru oznaczonego znakiem

towarowym na innej niż określona w ust. 1 wystawie publicznej w Polsce, wskazanej

przez Prezesa Urzędu Patentowego w formie obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

3.

Wskazanie wystawy, o którym mowa w ust. 2, może dotyczyć tylko imprezy dającej rękojmię

jej wiarygodności, w szczególności jeżeli cieszy się ona ustaloną renomą, ma długoletnią

tradycję bądź jest organizowana przez uznaną jednostkę zajmującą się zawodowo organizacją

podobnych wystaw.

4.

Z zachowaniem warunków określonych w ust. 3, z inicjatywą wskazania wystawy publicznej

w Polsce jako dającej pierwszeństwo, o którym mowa w ust. 2, może także wystąpić właściwy

minister lub wojewoda.

Jeżeli znak towarowy, będący przedmiotem pierwszego prawidłowego zgłoszenia, był umieszczony

na towarze wystawionym wcześniej na wystawie i korzystał od dnia wystawienia do dnia

zgłoszenia z ochrony tymczasowej przewidzianej w Konwencji paryskiej, pierwszeństwo

do uzyskania prawa ochronnego, o którym mowa w art. 124, oraz początek przewidzianego

tam terminu do dokonania zgłoszenia w Urzędzie Patentowym oznacza się według daty

wystawienia towaru oznaczonego tym znakiem na wystawie.

1.

Pierwszeństwo, o którym mowa w art. 124 i art. 125 (uprzednie pierwszeństwo), jest

zbywalne i podlega dziedziczeniu.

2.

Umowa o przeniesienie pierwszeństwa, o którym mowa w ust. 1, wymaga, pod rygorem nieważności,

zachowania formy pisemnej.

Na wniosek zgłaszającego znak towarowy Urząd Patentowy wydaje, w celu zastrzeżenia

pierwszeństwa za granicą, dowód dokonania zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym

(dowód pierwszeństwa). Przepisy art. 19 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które

1)

nie mogą być znakiem towarowym,

2)

nie mają dostatecznych znamion odróżniających.

2.

Z zastrzeżeniem art. 130 nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia,

które

1)

nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone,

2)

składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności

rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu

wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności,

3)

weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach

handlowych.

Przy ocenie, czy oznaczenie ma dostateczne znamiona odróżniające, należy uwzględnić

wszystkie okoliczności związane z oznaczaniem nim towarów w obrocie. Odmowa udzielenia

prawa ochronnego na podstawie przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 nie może nastąpić w szczególności,

jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał,

w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu.

1.

Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie

1)

narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich,

2)

jest sprzeczne z prawem, porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami lub

3)

może wprowadzać nabywców w błąd, w szczególności co do charakteru towaru, jego jakości,

właściwości albo, z uwzględnieniem ust. 3, co do jego pochodzenia.

2.

Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli

1)

zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony,

2)

zawierają nazwę lub skrót nazwy Rzeczypospolitej Polskiej bądź jej symbole (godło,

barwy lub hymn), nazwy lub herby polskich województw, miast lub miejscowości, znaki

sił zbrojnych, organizacji paramilitarnych lub sił porządkowych, reprodukcje polskich

orderów, odznaczeń lub odznak honorowych, odznak lub oznak wojskowych bądź innych

oficjalnych lub powszechnie używanych odznaczeń i odznak, w szczególności administracji

rządowej czy samorządu terytorialnego albo organizacji społecznych działających w

ważnym interesie publicznym, gdy obszar działania tych organizacji obejmuje cały kraj

lub znaczną jego część, jeżeli zgłaszający nie wykaże się uprawnieniem, w szczególności

zezwoleniem właściwego organu Państwa albo zgodą organizacji, na używanie oznaczenia

w obrocie,

3)

zawierają skróty nazw bądź symbole (herby, flagi, godła) obcych państw, organizacji

międzynarodowych, a także przyjęte w obcych państwach urzędowe oznaczenia, stemple

kontrolne i gwarancyjne, jeżeli zakaz taki wynika z umów międzynarodowych, chyba że

zgłaszający wykaże się zezwoleniem właściwego organu, które uprawnia go do używania

takich oznaczeń w obrocie,

4)

zawierają urzędowo uznane oznaczenia przyjęte do stosowania w obrocie, w szczególności

takie, jak: znaki bezpieczeństwa, znaki jakości, cechy legalizacji, w zakresie, w

jakim mogłoby to wprowadzić nabywców w błąd co do charakteru takich oznaczeń, o ile

zgłaszający nie wykaże, że jest uprawniony do ich używania,

5)

zawierają elementy będące symbolami, w szczególności o charakterze religijnym, patriotycznym

lub kulturowym, w zakresie, w jakim obrażałoby to uczucia religijne, patriotyczne

lub tradycję narodową,

6)

stanowią formę bądź inną właściwość towaru lub opakowania, która jest uwarunkowana

wyłącznie jego naturą, jest niezbędna do uzyskania efektu technicznego lub zwiększa

znacznie wartość towaru.

3.

W odniesieniu do wyrobów alkoholowych każdy znak towarowy zawierający elementy geograficzne

niezgodne z pochodzeniem wyrobu uważa się za znak wprowadzający nabywców w błąd.

4.

Nie udziela się praw ochronnych na znaki zawierające elementy geograficzne prawdziwe

w sensie dosłownym co do terytorium, regionu lub miejsca, z którego towar pochodzi,

które mogłyby wprowadzić nabywców w błąd, że towar pochodzi z innego, słynącego z

danych wyrobów terenu. W przypadku homonimicznych oznaczeń geograficznych dla wina

i piwa ochrona może być przyznana, z tym że Urząd Patentowy wezwie osobę, która dokonała

zgłoszenia później, do dokonania w znaku odpowiednich zmian pozwalających na odróżnienie

go od znaku zarejestrowanego lub zgłoszonego wcześniej.

5.

Zgłoszenie w charakterze znaku towarowego oznaczenia, którym inna osoba posługuje

się jako nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, w szczególności jeżeli

jest ona wyrazem pospolitym, nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy udzielenia

prawa ochronnego, jeżeli zgłaszający działał w dobrej wierze, a

1)

nazwa ta nie jest używana jako znak towarowy powszechnie znany na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej dla towarów tego samego rodzaju lub

2)

w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności ze względu

na różny profil działalności, lokalny jej zasięg lub odmienne formy używania obu oznaczeń.

1.

Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów tego samego rodzaju,

jeżeli

1)

jest podobny do zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, chyba że zgłaszający jest

uprawniony do używania tego oznaczenia, a udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy

nie ograniczy nadmiernie możliwości używania zarejestrowanego oznaczenia geograficznego

przez innych uprawnionych,

2)

jest identyczny lub podobny do znaku, który przed datą, według której oznacza się

pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, był powszechnie znany i używany jako

znak towarowy dla towarów pochodzących od innej osoby,

3)

jest podobny do wcześniej zarejestrowanego w Rzeczypospolitej Polskiej znaku towarowego,

którego ochrona ustała, jeśli od daty wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy

do dnia zgłoszenia podobnego znaku przez inną osobę nie upłynął, z zastrzeżeniem art.

133, okres dwóch lat.

2.

Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy

1)

identyczny do znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego do rejestracji (o

ile znak taki zostanie zarejestrowany) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej

osoby dla identycznych towarów,

2)

identyczny lub podobny do znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego do rejestracji

(o ile znak taki zostanie zarejestrowany) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz

innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli jego używanie spowodować

może wśród części odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między

znakami,

3)

identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego

z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany)

na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu

nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku

wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego.

3.

Ochrona znaku towarowego zawierającego oznaczenia, o których mowa w art. 131 ust.

2 pkt 2-5, bądź oznaczenia odnoszące się do pochodzenia towaru nie wyłącza możliwości

zarejestrowania przez innego przedsiębiorcę znaku towarowego, zawierającego takie

same elementy, dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli znaki te mogą być w obrocie

łatwo odróżniane.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do tytułów prasowych jako znaków towarowych

zawierających wyrazy lub kombinacje wyrazów zwyczajowo powszechnie używanych na rynku

prasowym.

Nie wydaje się decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, który

jest podobny do znaku wcześniejszego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu

art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 i zostanie wydana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie

prawa.

Udzielenie przedsiębiorcy prawa ochronnego na znak towarowy dla określonych towarów

nie wyklucza udzielenia mu prawa na taki sam znak, zgłoszony w dobrej wierze, również

dla towarów takich samych lub tego samego rodzaju. Na warunkach określonych w art.

122 może być również udzielone wspólne prawo ochronne z udziałem przedsiębiorcy uprawnionego

do znaku wcześniejszego.

Udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy dla określonych towarów nie stanowi samoistnej

podstawy do odmowy zarejestrowania znaku dla towarów tego samego rodzaju innego przedsiębiorcy

tylko dlatego, że zawiera on takie samo lub podobne oznaczenie odnoszące się do dóbr

osobistych, w szczególności nazwisko właściciela.

1.

Organizacja posiadająca osobowość prawną, powołana do reprezentowania interesów przedsiębiorców,

może uzyskać prawo ochronne na znak towarowy przeznaczony do używania w obrocie przez

tę organizację i przez zrzeszone w niej podmioty (wspólny znak towarowy).

2.

Zasady używania w obrocie wspólnego znaku towarowego przez organizację, o której mowa

w ust. 1, oraz przez zrzeszone w niej podmioty określa regulamin znaku przyjęty przez

tę organizację.

1.

Organizacji posiadającej osobowość prawną, która sama nie używa znaku towarowego,

może być udzielone prawo ochronne na znak przeznaczony do używania przez przedsiębiorców

stosujących się do zasad ustalonych w regulaminie znaku przyjętym przez uprawnioną

organizację i podlegających w tym zakresie jej kontroli (wspólny znak towarowy gwarancyjny).

2.

Uprawniony z prawa ochronnego na wspólny znak towarowy gwarancyjny nie może odmówić,

bez ważnych powodów, prawa używania znaku przedsiębiorcom, którzy spełniają kryteria

określone w regulaminie, o którym mowa w ust. 1.

1.

W zgłoszeniu znaku towarowego należy określić znak towarowy oraz wskazać towary, dla

których znak ten jest przeznaczony. Przepis art. 31 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Jedno zgłoszenie może dotyczyć tylko jednego znaku. W przypadku znaków barwnych za

jeden znak uważa się oznaczenie obejmujące jedno zestawienie kolorów. Przepisy art.

39 stosuje się odpowiednio.

3.

Do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego, wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego

lub zgłoszenia znaku w celu uzyskania wspólnego prawa ochronnego dołącza się regulamin

znaku.

4.

Regulamin, o którym mowa w ust. 3, powinien w szczególności określać sposób używania

znaku, wspólne właściwości towarów, dla których oznaczania znak ten jest przeznaczony,

zasady kontroli tych właściwości oraz skutki naruszenia postanowień regulaminu. Regulamin

wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego powinien dodatkowo określać szczegółowe kryteria

oraz tryb uznawania przez uprawnioną organizację prawa przedsiębiorców do używania

znaku.

Jeżeli zgłaszający chce skorzystać z uprzedniego pierwszeństwa, powinien w zgłoszeniu

znaku towarowego złożyć stosowne oświadczenie oraz dołączyć dowód potwierdzający dokonanie

zgłoszenia znaku towarowego we wskazanym państwie bądź wystawienie towaru oznaczonego

tym znakiem na określonej wystawie. Dowód taki może być również złożony w ciągu trzech

miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie takiego oświadczenia albo dowodu

nie skutkuje przyznaniem pierwszeństwa.

1.

Do czasu wydania decyzji zgłaszający może dokonywać w zgłoszeniu uzupełnień i poprawek,

które nie mogą prowadzić do zmiany istoty znaku towarowego ani rozszerzać wykazu towarów,

dla których znak ten został zgłoszony.

2.

Zgłaszający może, z zastrzeżeniem ust. 1, podzielić zgłoszenie w stosunku do wskazanych

towarów, z zachowaniem daty pierwszeństwa.

1.

Wskazując w zgłoszeniu znaku towarowego towary, dla których znak jest przeznaczony,

zgłaszający powinien używać polskiej terminologii technicznej oraz określeń jednoznacznych,

a wykaz towarów przedstawić w formie uporządkowanej, stosownie do przyjętej klasyfikacji.

Wykazy obejmujące więcej niż 15 wyrazów należy sporządzić na odrębnym arkuszu.

2.

Do zgłoszenia znaku towarowego stosuje się odpowiednio przepis art. 36. Zgłoszenie

znaku przedstawionego lub wyrażonego w szczególnej formie graficznej powinno zawierać

dołączone fotografie lub odbitki przedstawiające lub wyrażające ten znak. Zgłoszenie

znaku dźwiękowego powinno zawierać dołączone nagranie dźwięku na taśmie magnetofonowej.

Urząd Patentowy może wprowadzić poprawki w dokumentacji zgłoszenia jedynie w celu

usunięcia oczywistych pomyłek i błędów językowych. Ograniczenie to nie dotyczy wykazu

towarów i ich klasyfikacji, pod warunkiem że poprawki nie będą prowadzić do zmiany

zakresu żądanej ochrony.

O zgłoszeniu znaku towarowego Urząd Patentowy dokonuje ogłoszenia niezwłocznie po

upływie 6 miesięcy od daty dokonania zgłoszenia. Od dnia ogłoszenia osoby trzecie

mogą zapoznać się ze wskazanym w zgłoszeniu znakiem towarowym oraz wykazem towarów,

dla których znak jest przeznaczony, jak też zgłaszać do Urzędu Patentowego uwagi co

do istnienia okoliczności uniemożliwiających udzielenie prawa ochronnego.

Wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy następuje po sprawdzeniu

przez Urząd Patentowy, czy są spełnione ustawowe warunki wymagane dla uzyskania prawa.

1.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego

na znak towarowy, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 2, decyzję o odmowie jego udzielenia.

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza zgłaszającemu

termin do zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć

o istnieniu przeszkód do uzyskania prawa ochronnego.

3.

W przypadku gdy brak ustawowych warunków dotyczy tylko niektórych towarów, a zgłaszający

nie ograniczy wykazu towarów, Urząd Patentowy udziela prawa ochronnego dla towarów,

dla których może być ono udzielone, a dla pozostałych odmawia jego udzielenia.

1.

Jeżeli dwie lub więcej osób korzystających z tej samej daty pierwszeństwa zgłosiło

podobne znaki towarowe dla towarów tego samego rodzaju, niedające się łatwo odróżnić,

udzielenie praw ochronnych może nastąpić pod warunkiem dokonania zmian pozwalających

na łatwe odróżnianie znaków w obrocie. W przeciwnym wypadku Urząd Patentowy wyda decyzję

o odmowie udzielenia praw ochronnych.

2.

W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy może wskazać, kto ze zgłaszających powinien

dokonać zmian pozwalających na łatwe odróżnianie znaków w obrocie.

3.

Spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1, nie może prowadzić do udzielenia prawa

ochronnego na znak towarowy, który nie jest podobny do znaku pierwotnie zgłoszonego,

ani do naruszenia pierwszeństwa do uzyskania prawa ochronnego przez inną osobę.

1.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa ochronnego, jeżeli nie stwierdzi

braku ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy.

2.

Udzielenie prawa ochronnego następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za dziesięcioletni

okres ochrony. W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy

stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego.

Przy rozpatrywaniu zgłoszeń znaków towarowych przepisy art. 41, 42, 44 ust. 1, art.

45 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 2, art. 48 i 55 stosuje się odpowiednio.

Udzielone prawa ochronne na znaki towarowe podlegają wpisowi do rejestru znaków towarowych.

Udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy stwierdza się przez wydanie świadectwa

ochronnego na znak towarowy.

Uprawniony może wskazać, że jego znak został zarejestrowany, poprzez umieszczenie

w sąsiedztwie znaku towarowego litery „R” wpisanej w okrąg.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie znaku towarowego, oraz szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania

zgłoszeń, uwzględniając w szczególności zakres informacji ujawnianej publicznie po

upływie okresu, o którym mowa w art. 143, i sposób jej udostępniania, a także zakres,

w jakim Urząd Patentowy może wprowadzać poprawki w wykazie towarów i ich klasyfikacji.

Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia

nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

1.

Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego

w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Czas trwania prawa ochronnego na znak towarowy wynosi 10 lat od daty zgłoszenia znaku

towarowego w Urzędzie Patentowym.

3.

Prawo ochronne na znak towarowy może zostać, na wniosek uprawnionego, przedłużone

dla wszystkich lub części towarów, na kolejne okresy dziesięcioletnie.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, powinien być złożony przed końcem upływającego okresu

ochrony, jednak nie wcześniej niż na rok przed jego upływem. Wraz z wnioskiem należy

wnieść należną opłatę za ochronę.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3 , może zostać złożony, za dodatkową opłatą, również

w ciągu sześciu miesięcy po upływie okresu ochrony. Termin ten nie podlega przywróceniu.

6.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy,

jeżeli wniosek wpłynął po terminie, o którym mowa w ust. 5, albo nie zostały wniesione

należne opłaty, o których mowa w ust. 4 i 5.

Używanie znaku towarowego polega w szczególności na

1)

umieszczaniu tego znaku na towarach objętych rejestracją lub ich opakowaniu i wprowadzaniu

tych towarów do obrotu,

2)

umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub

związanych ze świadczeniem usług,

3)

posługiwaniu się nim w celu reklamy.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu prawa zakazywania oferowania

lub dalszego obrotu towarami oznaczonymi tym znakiem, jeżeli towary te zostały uprzednio,

zgodnie z prawem, wprowadzone do obrotu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Nie

stanowi naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy import towarów oznaczonych tymi

znakami towarowymi, jeżeli towary te zostały uprzednio, zgodnie z prawem, wprowadzone

do obrotu na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o utworzeniu

strefy wolnego handlu.

2.

Oferowanie lub dalszy obrót towarami oznaczonymi cudzym znakiem towarowym, w przypadku,

o którym mowa w ust. 1, może odbywać się pod warunkiem, że towary te nie podlegały

obróbce lub przeróbce, chyba że uprawniony z rejestracji znaku towarowego wyrazi na

to zgodę.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione względy, które

pozwalają uprawnionemu sprzeciwić się dalszej dystrybucji towarów, w szczególności

jeżeli po wprowadzeniu do obrotu zmieni się lub pogorszy stan towarów.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu prawa zakazywania używania przez

inne osoby w obrocie

1)

ich nazwisk,

2)

oznaczeń wskazujących w szczególności na cechy i charakterystykę towarów, ich rodzaj,

ilość, jakość, przeznaczenie, pochodzenie czy datę wytworzenia lub okres przydatności,

3)

zarejestrowanego oznaczenia lub oznaczenia podobnego, jeżeli jest to konieczne dla

wskazania przeznaczenia towaru, zwłaszcza gdy chodzi o oferowane części zamienne,

akcesoria lub usługi,

4)

zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, jeżeli prawo do jego używania przez te

osoby wynika z innych przepisów ustawy.

2.

Używanie oznaczeń wskazanych w ust. 1 jest dozwolone tylko wówczas, gdy odpowiada

ono usprawiedliwionym potrzebom używającego i nabywców towarów i jednocześnie jest

zgodne z uczciwymi praktykami w produkcji, handlu lub usługach.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy nie może zakazać innej osobie używania

tego lub podobnego oznaczenia w obrocie, jeżeli znaku tego nie używał w rozumieniu

art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5.

1.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy nie może zakazać posługiwania się przez

inną osobę nazwą, pod którą prowadzi ona działalność gospodarczą, jeżeli nazwa ta

nie jest używana w charakterze oznaczenia towarów będących przedmiotem tej działalności

i nie zachodzi możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów,

w szczególności ze względu na różny profil działalności lub lokalny zasięg używania

tej nazwy.

2.

Jeżeli osoba posługując się nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, działa

w złej wierze, przepisu ust. 1 nie stosuje się.

1.

Współuprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może, bez zgody pozostałych współuprawnionych,

używać znaku towarowego we własnym zakresie oraz dochodzić roszczeń z powodu naruszenia

prawa ochronnego.

2.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do wspólnego prawa ochronnego stosuje się, o

ile umowa o wspólności prawa ochronnego nie stanowi inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego

o współwłasności w częściach ułamkowych.

1.

Osoba, która, prowadząc lokalną działalność gospodarczą w niewielkim rozmiarze, używała

w dobrej wierze oznaczenia zarejestrowanego następnie jako znak towarowy na rzecz

innej osoby, ma prawo nadal bezpłatnie używać tego oznaczenia w nie większym niż dotychczas

zakresie.

2.

Prawo określone w ust. 1 podlega na wniosek zainteresowanego wpisowi do rejestru znaków

towarowych. Prawo to może zostać przeniesione na inną osobę tylko łącznie z przedsiębiorstwem.

1.

W zakresie, jaki wynika z umowy międzynarodowej, w razie zgłoszenia na swoją rzecz

znaku towarowego albo uzyskania na znak towarowy prawa ochronnego przez agenta lub

przedstawiciela osoby uprawnionej do wyłącznego używania tego znaku w obcym państwie,

osoba ta, jeżeli agent lub przedstawiciel działał bez jej zezwolenia, może żądać umorzenia

postępowania albo unieważnienia prawa ochronnego. Osoba ta może również żądać udzielenia

jej prawa ochronnego na ten znak, a także przeniesienia na nią już udzielonego prawa.

2.

Z żądaniem unieważnienia lub przeniesienia prawa nie można wystąpić, jeżeli przez

okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku osoba uprawniona, o której

mowa w ust. 1, będąc świadoma tego używania, nie sprzeciwiała się temu.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu. Przepisy art.

67 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy bez przeniesienia przedsiębiorstwa

może nastąpić tylko wtedy, gdy nie zachodzi możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd

co do pochodzenia towarów, ich jakości lub innych istotnych cech, w szczególności

jeżeli zbywcy nie przysługują prawa ochronne na podobne znaki towarowe dla towarów

tego samego rodzaju. Przepis ten stosuje się odpowiednio do wspólnych znaków towarowych.

3.

Prawo ochronne na wspólny znak towarowy może być przeniesione, z zastrzeżeniem ust.

2, jako wspólne prawo ochronne na przedsiębiorców zrzeszonych w organizacji, o której

mowa w art. 136. Umowa o przeniesienie prawa powinna określać zasady używania takiego

znaku, w takim zakresie, jaki jest przewidziany dla regulaminu, o którym mowa w art.

122 ust. 2.

4.

Prawo ochronne na znak towarowy może być również przeniesione, z zastrzeżeniem ust.

2, w stosunku do niektórych towarów, dla których znak jest zarejestrowany, jeżeli

towary, dla których znak pozostaje zarejestrowany na rzecz zbywcy, nie są tego samego

rodzaju. Z chwilą przeniesienia prawo to traktuje się jako niezależne od prawa przysługującego

zbywcy.

5.

Dla ważności umowy o przeniesienie udziału we wspólnym prawie ochronnym potrzebna

jest zgoda wszystkich współuprawnionych. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

6.

Przepisy ust. 1 i ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do praw z dokonanego w Urzędzie

Patentowym zgłoszenia, na które nie zostało jeszcze udzielone prawo ochronne.

1.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może udzielić innej osobie upoważnienia

do używania znaku, zawierając z nią umowę licencyjną. Do umowy tej stosuje się odpowiednio

przepisy art. 76 ust. 1- 4 i ust. 6 oraz art. 78 i 79.

2.

Udzielenie sublicencji na używanie znaku towarowego jest niedopuszczalne.

3.

Licencjobiorca może wskazać, że korzysta z licencji na używanie znaku towarowego,

poprzez umieszczenie oznaczenia „lic.” w sąsiedztwie znaku towarowego.

4.

W przypadku korzystania z licencji na używanie znaku towarowego, licencjobiorca jest

obowiązany, na żądanie licencjodawcy, wskazać na używanie znaku na podstawie licencji

przez umieszczenie oznaczenia, o którym mowa w ust. 3.

Prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na

wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały

spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

1.

Z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić

1)

z powodu kolizji z wcześniejszym znakiem bądź naruszenia praw osobistych lub majątkowych

wnioskodawcy, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku

wnioskodawca, będąc świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu,

2)

po upływie pięciu lat od udzielenia prawa ochronnego, jeżeli prawo to udzielone zostało

z naruszeniem przepisów art. 129, lecz znak w wyniku używania nabrał charakteru odróżniającego,

3)

z powodu kolizji ze znakiem powszechnie znanym, jeżeli przez okres pięciu kolejnych

lat używania zarejestrowanego znaku korzystający ze znaku powszechnie znanego, będąc

świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli uprawniony uzyskał prawo, działając w złej

wierze.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak

jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany

w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zarzut nieużywania znaku towarowego może zostać

podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego.

Zarzut ten podlega łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie.

Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może,

w interesie publicznym, wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak

towarowy albo przystąpić do toczącego się postępowania w sprawie.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek

1)

upływu okresu, na który zostało udzielone,

2)

zrzeczenia się prawa przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób, którym

służą na nim prawa.

2.

Zrzeczenie się prawa, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może również dotyczyć tylko niektórych

towarów, dla których prawo to zostało udzielone (ograniczenie wykazu towarów).

3.

Zrzeczenie się udziału we wspólnym prawie powoduje przejście tego udziału na pozostałych

współuprawnionych, odpowiednio do ich udziałów.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 3, Urząd Patentowy

wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek

1)

nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych

rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody

jego nieużywania,

2)

utraty przez znak znamion odróżniających przez to, że na skutek działań lub zaniedbań

uprawnionego stał się oznaczeniem składającym się wyłącznie z elementów, które mogą

służyć w handlu do oznaczania w szczególności rodzaju towaru, jego jakości, ilości,

ceny, przeznaczenia, sposobu, czasu lub miejsca wytworzenia, składu, funkcji lub przydatności,

w stosunku do towarów, dla których był zarejestrowany, a także gdy stał się oznaczeniem

mogącym wprowadzić w błąd nabywców, w szczególności co do charakteru, jakości, właściwości

bądź pochodzenia towaru.

2.

Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak

towarowy w przypadkach, o których mowa w ust. 1, na wniosek każdej osoby, która ma

w tym interes prawny.

3.

Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może,

w interesie publicznym, wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego

na znak towarowy lub przystąpić do toczącego się postępowania.

4.

Przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku

1)

różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które

nie zmieniają jego odróżniającego charakteru,

2)

przez umieszczanie znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla celów eksportu,

3)

przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego,

4)

przez osobę upoważnioną do używania znaku wspólnego albo znaku wspólnego gwarancyjnego.

5.

Nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru,

który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby

eksportu.

6.

W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek

wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających

nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego.

7.

Na zasadach, o których mowa w ust. 1-6, a także w razie nieprzestrzegania regulaminu

znaku, może być wydana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa w stosunku do współuprawnionego.

Przepis ten stosuje się odpowiednio do prawa ochronnego na wspólny znak towarowy i

wspólny znak towarowy gwarancyjny.

1.

Urząd Patentowy oddala, z zastrzeżeniem ust. 2, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia

prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed

złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku.

2.

Rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego

okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku

o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli

przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak

uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadkach, o których mowa w art. 169

ust. 7.

4.

Nie wydaje się decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy

z powodu utraty uprawnienia do używania zawartego w nim oznaczenia bądź symbolu, o

którym mowa w art. 131 ust. 2, jeżeli przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia

tego prawa nastąpiło zaniechanie używania oznaczenia bądź symbolu w znaku towarowym.

Jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych

towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa, z zastrzeżeniem art. 170, w dniu, w którym

nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego. Data

wygaśnięcia prawa ochronnego powinna być potwierdzona w decyzji.

Unieważnienie albo wygaśnięcie prawa ochronnego podlega wpisowi do rejestru znaków

towarowych.

1.

Oznaczeniami geograficznymi, w rozumieniu ustawy, są oznaczenia słowne odnoszące się

bezpośrednio lub pośrednio do nazwy miejsca, miejscowości, regionu lub kraju (teren),

które identyfikują towar jako pochodzący z tego terenu, jeżeli określona jakość, dobra

opinia lub inne cechy towaru są przypisywane przede wszystkim pochodzeniu geograficznemu

tego towaru.

2.

Na zagraniczne oznaczenia geograficzne można uzyskać w Polsce ochronę tylko, gdy oznaczenie

korzysta z ochrony w kraju jego pochodzenia.

3.

Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o towarach, nie dotyczy to usług.

1.

Oznaczeniami geograficznymi są

1)

nazwy regionalne jako oznaczenia służące do wyróżniania towarów, które

a)

pochodzą z określonego terenu oraz

b)

posiadają szczególne właściwości, które wyłącznie lub w przeważającej mierze zawdzięczają

oddziaływaniu środowiska geograficznego obejmującego łącznie czynniki naturalne oraz

ludzkie - których wytworzenie lub przetworzenie następuje na tym terenie,

2)

oznaczenia pochodzenia jako oznaczenia służące do wyróżniania towarów

a)

pochodzących z określonego terenu oraz

b)

posiadających pewne szczególne właściwości albo inne cechy szczególne przypisywane

pochodzeniu geograficznemu, czyli terenowi, gdzie zostały one wytworzone lub przetworzone.

2.

Przez oznaczenia geograficzne rozumie się także oznaczenia stosowane dla towarów,

które są wytworzone z surowców lub półproduktów pochodzących z określonego terenu,

większego niż teren wytworzenia lub przetworzenia towaru, jeżeli są one przygotowywane

w szczególnych warunkach i istnieje system kontroli przestrzegania tych warunków.

3.

Za oznaczenia geograficzne uznaje się również, z zachowaniem warunków określonych

w ust. 2, określenia o charakterze geograficznym nieodpowiadające dosłownie terenowi,

z którego towar pochodzi, lub inne określenia używane tradycyjnie, jeżeli są one stosowane

dla towarów pochodzących z danego terenu.

1.

Zgłoszenie oznaczenia geograficznego powinno zawierać

1)

dokładne określenie oznaczenia oraz elementów, z którymi będzie ono używane w obrocie,

jak etykiety i opakowania,

2)

wskazanie towarów, dla których jest ono przeznaczone,

3)

dokładne określenie granic terenu, do którego się ono odnosi,

4)

określenie szczególnych cech lub właściwości towarów, jako pochodzących z danego terenu,

5)

warunki korzystania z oznaczenia geograficznego obejmujące sposób wytwarzania, szczególne

cechy lub właściwości towarów, inne przesłanki, które muszą być spełnione przez osoby

chcące używać takiego oznaczenia oraz, jeżeli jest to wymagane, metody ich kontroli,

6)

wskazanie przedsiębiorców, którzy używają lub będą używać tego oznaczenia.

2.

Zgłoszenia może dokonać organizacja upoważniona do reprezentowania interesów producentów,

działająca na danym terenie.

3.

Organizacja, o której mowa w ust. 2, powinna dołączyć do zgłoszenia oznaczenia geograficznego

potwierdzenie swojej legitymacji do działania.

4.

Zgłoszenia może dokonać także organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego,

właściwy ze względu na teren, do którego odnosi się oznaczenie geograficzne.

5.

Osoby dokonujące zgłoszeń zagranicznych oznaczeń geograficznych, w przypadkach, o

których mowa w ust. 2 i 4, powinny wskazać lub dołączyć do zgłoszenia dowód ochrony

oznaczenia w kraju pochodzenia. Dowodem takim może być w szczególności każda umowa

międzynarodowa, na podstawie której oznaczenie geograficzne podlega ochronie.

1.

Udzielenie prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne, którego używanie naruszałoby

prawo ochronne na znak towarowy, może nastąpić, jeżeli uprawniony z prawa ochronnego

zrzeknie się swojego prawa.

2.

Zrzeczenie się prawa ochronnego na znak towarowy nie jest wymagane, jeżeli zgłoszenie

oznaczenia geograficznego do rejestracji, dokonane w uzgodnieniu z uprawnionym do

znaku, obejmuje go jako osobę, która tego oznaczenia może używać, a utrzymanie w mocy

tego prawa nie ograniczy nadmiernie możliwości używania oznaczenia geograficznego

przez innych uprawnionych.

3.

Przy ocenie, czy ochrona znaku towarowego nie ograniczy nadmiernie możliwości używania

oznaczenia geograficznego przez innych uprawnionych, bierze się w szczególności pod

uwagę możliwości używania tego oznaczenia w innych formach niż to przedstawia znak

towarowy.

Nie udziela się prawa z rejestracji na oznaczenia prawdziwe w sensie dosłownym co

do terenu, z którego towar pochodzi, które mogłyby wprowadzić nabywców w błąd, że

towar pochodzi z innego, słynącego z danych wyrobów terenu. W przypadku homonimicznych

oznaczeń geograficznych ochrona może być przyznana, z tym że Urząd Patentowy wezwie

zgłaszającego, który dokonał zgłoszenia później, do dokonania w oznaczeniu odpowiednich

zmian pozwalających na odróżnienie go od oznaczenia zarejestrowanego lub wcześniej

zgłoszonego.

Nie może być udzielone prawo z rejestracji na oznaczenie, które w następstwie jego

powszechnego używania dla oznaczenia rodzaju towarów stało się nazwą rodzajową, chyba

że przemawia za tym interes publiczny bądź ochrona oznaczenia wynika z umowy międzynarodowej.

Urząd Patentowy, w toku rozpatrywania zgłoszenia oznaczenia geograficznego, wydaje

postanowienia wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia

zgłoszenia lub usunięcia, w wyznaczonym terminie, wskazanych braków i istotnych usterek.

W okresie poprzedzającym rejestrację oznaczenia geograficznego Urząd Patentowy nie

udziela osobom nieuprawnionym informacji o zgłoszeniu bez zgody zgłaszającego.

1.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne

po stwierdzeniu, że zgłoszenie zostało sporządzone prawidłowo.

2.

Zgłoszenia nie uważa się za sporządzone prawidłowo, jeżeli oznaczenie nie informuje,

albo informuje w sposób nieprawdziwy, o pochodzeniu towaru, a także jeżeli nie spełnia

warunków udzielenia prawa z rejestracji, o których mowa w art. 174 ust. 2 i art. 176-179.

Przepisy art. 49 stosuje się odpowiednio.

3.

Udzielenie prawa z rejestracji następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za ochronę.

W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie

decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji.

4.

Udzielone prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne podlegają wpisowi do rejestru

oznaczeń geograficznych.

5.

Udzielenie prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne stwierdza się przez wydanie

świadectwa rejestracji.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie oznaczenia geograficznego, a także szczegółowy zakres

i tryb rozpatrywania zgłoszeń. Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie,

nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

1.

Na oznaczenie geograficzne może być udzielone prawo z rejestracji.

2.

Ochrona oznaczenia geograficznego jest bezterminowa i trwa od dnia dokonania wpisu

do rejestru oznaczeń geograficznych, prowadzonego przez Urząd Patentowy.

1.

Oznaczenie geograficzne, na które udzielono prawa z rejestracji, nie może być używane

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, których towary nie spełniają warunków

będących podstawą udzielenia prawa z rejestracji. Przepisy art. 154, 155 i 156 stosuje

się odpowiednio.

2.

Oznaczenie geograficzne nie może być używane przez osoby, o których mowa w ust. 1,

nawet wtedy, gdy używanie takie nie ma na celu wskazywania pochodzenia geograficznego

towarów, i wtedy, gdy rzeczywiste miejsce wytworzenia towaru jest wskazane.

3.

Oznaczenie geograficzne nie może być używane przez osoby, o których mowa w ust. 1,

nawet z dodatkami wskazującymi na rodzaj wyrobu, jak: „naśladownictwo”, „rodzaj”,

„sposób”.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1-3, dotyczy oznaczenia geograficznego w jego oryginalnym

brzmieniu, w tłumaczeniach oraz w innych formach pochodnych.

Osoby, które działając na danym terenie używały wcześniej, w dobrej wierze, oznaczenia

geograficznego, a ich towary nie spełniają warunków będących podstawą udzielenia prawa

z rejestracji, mogą go nadal używać, jednakże nie dłużej niż przez rok, począwszy

od dnia udzielenia prawa z rejestracji.

1.

Osobie, której towary spełniają warunki korzystania z oznaczenia geograficznego, przysługuje

prawo jego używania w obrocie. Może ona również wystąpić do Urzędu Patentowego z wnioskiem

o wpisanie jej do rejestru jako uprawnionej do używania tego oznaczenia.

2.

Warunkiem wpisu, o którym mowa w ust. 1, jest przedłożenie przez wnioskodawcę pisemnego

oświadczenia uprawnionego z tytułu prawa z rejestracji, poświadczającego spełnienie

przez towary wnioskodawcy warunków korzystania z oznaczenia geograficznego, albo orzeczenie

sądu.

3.

Uprawniony, o którym mowa w ust. 2, może również żądać wykreślenia z rejestru osoby,

której towary nie spełniają lub przestały spełniać warunki będące podstawą udzielenia

prawa z rejestracji.

1.

Na wniosek uprawnionego z tytułu prawa z rejestracji może być dokonana zmiana określenia

warunków korzystania z oznaczenia geograficznego, takich jak granice terenu, do którego

oznaczenie się odnosi, warunki wytwarzania towaru, szczególne cechy lub właściwości

towaru albo metody ich kontroli, jeżeli jest to uzasadnione w szczególności ze względu

na postęp technologiczny lub rozwój produkcji wyrobów.

2.

W przypadku wykazania przez uprawnionego z tytułu prawa z rejestracji, że wnioskowanej

zmianie, o której mowa w ust. 1, nie sprzeciwiają się osoby ujawnione w rejestrze

jako uprawnione do używania oznaczenia, Urząd Patentowy wyda decyzję o zmianie i dokona

odpowiedniego wpisu do rejestru.

3.

Jeżeli osoba wyrażająca sprzeciw przeciwko zmianie, o której mowa w ust. 1, złoży

w ciągu miesiąca w Urzędzie Patentowym wniosek o uznanie wnioskowanej zmiany za bezzasadną,

sprawa zostanie skierowana do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego. W przeciwnym

przypadku Urząd Patentowy uzna sprzeciw za wycofany i wyda decyzję, o której mowa

w ust. 2.

4.

W sprawach zagranicznych oznaczeń geograficznych podstawą do dokonania zmiany, o której

mowa w ust. 1, może być tylko przedstawiony przez uprawnionego z tytułu prawa z rejestracji

dowód odpowiedniej zmiany warunków korzystania z oznaczenia w kraju jego pochodzenia.

Uprawniony z tytułu prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne może przenieść

swoje uprawnienia na inną organizację lub organ na podstawie porozumienia, z zachowaniem

warunków, o których mowa w art. 176 ust. 2-4. Wpisu do rejestru powyższej zmiany dokonuje

się na wniosek.

Uprawnieni do oznaczania towarów zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym mogą wskazać,

że oznaczenie to zostało zarejestrowane poprzez umieszczenie na towarze określenia

„Zarejestrowane oznaczenie geograficzne” albo litery „G” wpisanej w okrąg w sąsiedztwie

tego oznaczenia.

Prawo z rejestracji na oznaczenie geograficzne może być unieważnione na wniosek każdej

osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione

ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

1.

Osoba, która ma w tym interes prawny, może, z zastrzeżeniem ust. 3, żądać wydania

decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne,

które przestało spełniać ustawowe warunki przewidziane dla uzyskania ochrony albo

nie było używane przez okres pięciu lat i nie istnieją ważne powody jego nieużywania.

2.

Obowiązek wykazania używania oznaczenia geograficznego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających

nieużywanie oznaczenia spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa z rejestracji.

3.

Do oznaczeń, których ochrona wynika z umowy międzynarodowej, przepisu ust. 1 nie stosuje

się.

4.

Używanie w obrocie nazwy regionalnej jako nazwy rodzajowej dla podobnych towarów nie

może stanowić przyczyny unieważnienia prawa z rejestracji tego oznaczenia ani stwierdzenia

jego wygaśnięcia.

5.

Prawo z rejestracji na oznaczenie geograficzne wygasa również na skutek zrzeczenia

się prawa przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób ujawnionych w

rejestrze jako uprawnionych do używania oznaczenia.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą

wygaśnięcie prawa z rejestracji.

Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może,

w interesie publicznym, wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji na

oznaczenie geograficzne bądź o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie tego prawa

albo przystąpić do toczącego się postępowania.

Prawo z rejestracji na oznaczenie geograficzne wygasa w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie,

z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa z rejestracji. Data wygaśnięcia prawa

z rejestracji powinna być potwierdzona w decyzji.

Unieważnienie albo wygaśnięcie prawa z rejestracji podlega wpisowi do rejestru oznaczeń

geograficznych.

1.

Przez topografię układu scalonego, zwaną dalej „topografią”, rozumie się rozwiązanie

polegające na przestrzennym, wyrażonym w dowolny sposób, rozplanowaniu elementów,

z których co najmniej jeden jest elementem aktywnym, oraz wszystkich lub części połączeń

układu scalonego.

2.

Przez układ scalony rozumie się jedno- lub wielowarstwowy wytwór przestrzenny, utworzony

z elementów z materiału półprzewodnikowego tworzącego ciągłą warstwę, ich wzajemnych

połączeń przewodzących i obszarów izolujących, nierozdzielnie ze sobą sprzężonych,

w celu spełniania funkcji elektronicznych.

1.

Na topografię udzielane jest prawo z rejestracji.

2.

Prawo z rejestracji topografii może być udzielone, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, na

topografię oryginalną.

3.

Nie udziela się prawa z rejestracji topografii, jeżeli przed zgłoszeniem w Urzędzie

Patentowym była ona wykorzystywana jawnie w celach handlowych w okresie dłuższym niż

dwa lata.

4.

Nie może być udzielone prawo z rejestracji topografii, jeżeli od jej dokonania i utrwalenia

w dowolnej formie minęło 15 lat i nie była ona wykorzystywana w celach handlowych.

1.

Topografię uznaje się za oryginalną, jeżeli jest wynikiem pracy intelektualnej twórcy

i nie jest powszechnie znana w chwili jej powstania.

2.

Na topografię składającą się z elementów powszechnie znanych udziela się prawa z rejestracji

tylko w takim zakresie, w jakim kombinacja tych elementów jest oryginalna.

Nie udziela się prawa z rejestracji na topografię jednoznacznie wynikającą z funkcji

układu scalonego, w którym jest stosowana.

Uprawnionym do uzyskania prawa z rejestracji topografii jest twórca, jego następca

prawny albo osoba, z którą twórca jest związany stosunkiem pracy bądź inną umową lub

która udzieliła twórcy pomocy przy powstaniu topografii. Przepisy art. 11, 12, 20

i 21 stosuje się odpowiednio.

Twórca topografii ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tej topografii przez

przedsiębiorcę. Przepisy art. 22 i 23 stosuje się odpowiednio.

1.

Zgłoszenie topografii powinno zawierać

1)

podanie,

2)

materiał identyfikujący topografię, zawierający niezbędne dane do jednoznacznego określenia

topografii,

3)

oświadczenie dotyczące daty wprowadzenia topografii do obrotu, jeżeli miało ono miejsce

przed dokonaniem zgłoszenia.

2.

W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, zgłaszający nie ma obowiązku ujawniania informacji,

które stanowią tajemnicę produkcyjną lub handlową, chyba że są one niezbędne do identyfikacji

topografii.

3.

Zgłoszenie topografii może dotyczyć tylko jednego rozwiązania.

4.

Zgłoszenie topografii, które obejmuje co najmniej podanie oraz część wyglądającą na

materiał identyfikujący topografię, daje podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane.

1.

Udzielenie prawa z rejestracji topografii następuje przez zarejestrowanie topografii

będącej przedmiotem prawidłowo dokonanego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym.

2.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa z rejestracji, jeżeli po sprawdzeniu

zgłoszenia zgodnie z ust. 1 nie stwierdzi przeszkód do uzyskania prawa z rejestracji

topografii. Zarejestrowanie następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy

okres ochrony.

3.

W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie

decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji topografii.

Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli stwierdzi

przeszkody do jego uzyskania, które nie mogą być usunięte. Przepis art. 49 ust. 2

stosuje się odpowiednio.

Udzielone prawa z rejestracji topografii podlegają wpisowi do rejestru topografii

układów scalonych.

Udzielenie prawa z rejestracji stwierdza się przez wydanie świadectwa rejestracji

topografii.

1.

Przed udzieleniem prawa z rejestracji Urząd Patentowy nie udziela informacji o zgłoszeniu

osobom nieuprawnionym bez zgody zgłaszającego.

2.

Materiał identyfikujący topografię nie jest ujawniany bez zgody uprawnionego także

po udzieleniu prawa z rejestracji.

3.

Przepis ust. 2 nie stanowi przeszkody do ujawnienia dokumentacji na żądanie organów

wymiaru sprawiedliwości oraz stronom sporu co do ważności udzielonego prawa lub co

do naruszenia prawa.

Uprawniony może wskazać, że jego topografia została zarejestrowana, poprzez umieszczenie

na topografii lub produkcie zawierającym chronioną topografię litery „T” wpisanej

w okrąg.

1.

Do zgłoszenia i rozpatrywania zgłoszenia topografii stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 2, przepisy art. 31 ust. 4, art. 32, 36-37, 39, 41, 42 i 46.

2.

Wprowadzanie zmian w zgłoszeniu w toku jego rozpatrywania nie może dotyczyć zmian

dokonanych w samej topografii.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim

powinno odpowiadać zgłoszenie topografii, oraz szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania

zgłoszeń. Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić

do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

Przez uzyskanie prawa z rejestracji nabywa się prawo do wyłącznego korzystania z topografii

w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Prawo z rejestracji narusza osoba, która bez zgody uprawnionego

1)

reprodukuje w całości lub części chronioną topografię, z wyjątkiem reprodukowania

tej części, która nie spełnia wymogu oryginalności określonego w art. 198,

2)

importuje, sprzedaje lub w jakikolwiek inny sposób wprowadza do obrotu kopię chronionej

topografii, układy scalone wytworzone przy użyciu takiej kopii, a także wyroby zawierające

takie układy scalone.

2.

Reprodukowanie topografii polega na jej odtworzeniu w układzie scalonym na podstawie

wzorca, dokumentacji lub analizy.

Nie narusza się prawa z rejestracji przez zastosowanie topografii układu scalonego

w środkach komunikacji i ich częściach lub urządzeniach, które znajdują się na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej czasowo, a także w produktach, które znajdują się na tym

obszarze w komunikacji tranzytowej.

Nie narusza prawa z rejestracji osoba, która kopiuje bez zgody uprawnionego chronioną

topografię, jeżeli czyni to w celach osobistych albo wyłącznie w celu oceny, analizy,

badania lub nauczania.

Nie narusza prawa z rejestracji osoba, która na podstawie oceny lub analizy chronionej

topografii opracuje topografię spełniającą wymóg oryginalności, o którym mowa w art.

198.

Nie narusza się prawa z rejestracji przez korzystanie, w niezbędnym wymiarze, z topografii

dla celów państwowych bez prawa wyłączności, jeżeli jest to konieczne dla zapobieżenia

lub usunięcia stanu zagrożenia ważnych interesów Państwa, w szczególności w zakresie

bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przepisy art. 69 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Nie stanowi naruszenia prawa z rejestracji topografii import lub wprowadzenie do obrotu

produktu zawierającego bezprawnie wykorzystaną topografię przez osobę działającą w

dobrej wierze. Po uzyskaniu informacji o istnieniu ochrony tej topografii dalsze prowadzenie

działalności handlowej w tym zakresie jest możliwe tylko za zgodą uprawnionego. Towary

posiadane lub zamówione przed uzyskaniem takiej informacji można wprowadzić do obrotu

pod warunkiem zapłaty uprawnionemu kwoty odpowiadającej opłacie licencyjnej.

Prawo z rejestracji nie rozciąga się na działania dotyczące kopii chronionej topografii,

układów scalonych wytworzonych przy użyciu takiej kopii, a także wyrobów zawierających

takie układy scalone, polegające w szczególności na ich oferowaniu lub dalszym obrocie,

jeżeli zostały one uprzednio, zgodnie z prawem, wprowadzone do obrotu przez uprawnionego

lub za jego zgodą, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium państwa,

z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o utworzeniu strefy wolnego handlu.

1.

Uprawniony nie może dochodzić swoich praw w odniesieniu do innej identycznej topografii,

jeżeli została ona stworzona niezależnie przez osobę trzecią.

2.

Jeżeli dwie topografie są identyczne w całości lub części, domniemywa się, że topografia,

która mogła być reprodukcją topografii wcześniej zgłoszonej w Urzędzie Patentowym

lub wcześniej jawnie wprowadzonej do obrotu, jest jej reprodukcją.

Ochrona topografii ustaje po dziesięciu latach od końca roku kalendarzowego, w którym

topografia lub układ scalony zawierający taką topografię był wprowadzony do obrotu,

lub końca roku kalendarzowego, w którym dokonano zgłoszenia topografii w Urzędzie

Patentowym, w zależności od tego, który z tych terminów upływa wcześniej.

1.

Do prawa z rejestracji topografii stosuje się odpowiednio przepisy art. 67, 68, 72,

74-79, 81-90 i 92, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Prawo z rejestracji topografii wygasa również po piętnastu latach od jej dokonania

i utrwalenia, jeżeli okres ten upływa wcześniej niż okres, na jaki zostało udzielone

prawo z rejestracji, a topografia nie była w tym czasie wykorzystywana w celach handlowych.

1.

Urząd Patentowy pobiera opłaty jednorazowe oraz opłaty okresowe w związku z ochroną

wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych,

topografii układów scalonych.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu Państwa.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania, uiszczania

i wysokość opłat, uwzględniając podział na jednoroczne lub kilkuletnie okresy ochrony.

Opłaty te nie mogą prowadzić do nadmiernego i nieuzasadnionego ograniczenia dostępności

procedur w zakresie uzyskiwania i utrzymywania ochrony.

1.

Opłaty jednorazowe za zgłoszenia, wnioski, oświadczenia i inne czynności przewidziane

w ustawie powinny być uiszczane z góry, o ile ustawa lub rozporządzenie, o którym

mowa w art. 222 ust. 3, nie przewiduje uiszczenia opłaty na wezwanie Urzędu Patentowego

w określonym terminie.

2.

Opłata jednorazowa za zgłoszenie może być również uiszczona w ciągu jednego miesiąca

od daty doręczenia wezwania Urzędu Patentowego.

3.

Jeżeli w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja lub postanowienie

Urzędu Patentowego zostało uchylone, opłata uiszczona od tego wniosku podlega zwrotowi.

4.

W razie nieuiszczenia w terminie opłaty, o której mowa w ust. 1, postępowanie wszczęte

w wyniku dokonania zgłoszenia lub złożenia wniosku podlega umorzeniu bądź czynność

uzależniona od opłaty zostaje zaniechana.

1.

Termin do uiszczenia opłaty jednorazowej za ochronę lub opłaty za pierwszy okres ochrony,

określonej w decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa

z rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty doręczenia wezwania. Jednocześnie zgłaszający

może uiścić opłatę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłatę wymaganą do przedłużenia

ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem.

2.

Opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1, z góry, nie

później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony.

3.

Opłaty okresowe, o których mowa w ust. 2, mogą być uiszczone w ciągu jednego roku

przed terminem określonym w ust. 2. Opłaty te podlegają zwrotowi, jeżeli przed tym

terminem udzielone prawo zostanie unieważnione lub wygaśnie. Opłaty za okresy ubiegłe

i za okres bieżący nie podlegają zwrotowi.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie sześciu miesięcy

po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej

w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie podlega przywróceniu.

5.

W razie udzielenia patentu dodatkowego pobiera się za ochronę wynalazku opłatę jednorazową.

6.

Jeżeli patent dodatkowy stanie się patentem, pobiera się opłaty okresowe, poczynając

od okresu ochrony następującego po ustaniu patentu głównego, w wysokości, jaka przypadałaby

za ten okres i dalsze okresy ochrony wynalazku stanowiącego przedmiot patentu głównego.

1.

Termin do uiszczenia opłaty, o którym mowa w art. 223 ust. 2 lub art. 224 ust. 1,

może być, z zastrzeżeniem ust. 3, przywrócony na wniosek zgłaszającego, jeżeli w ciągu

dwóch miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak niż

w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął, uprawdopodobni on,

że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie ze złożeniem takiego wniosku zgłaszający

powinien uiścić zaległą opłatę.

2.

Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest niedopuszczalne.

3.

Jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty,

o której mowa w art. 223 ust. 2, albo decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o

udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji z powodu

nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1, decyzja taka może zostać uchylona

na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on,

że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadku nieuiszczenia, w terminie wskazanym

w art. 224 ust. 1 zdanie drugie, opłaty za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłaty

wymaganej do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem.

1.

W przypadku gdy zgłaszający wykaże, że nie jest w stanie ponieść w pełnej wysokości

opłaty za zgłoszenie wynalazku lub wzoru użytkowego, Urząd Patentowy zwalnia go częściowo

od tej opłaty. Pozostała część opłaty nie może być niższa niż 30% opłaty należnej.

2.

W przypadku gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść w pełnej wysokości

opłaty od wniosku o wydanie decyzji w postępowaniu spornym oraz od wniosku o ponowne

rozpatrzenie sprawy, Urząd Patentowy zwalnia go częściowo lub całkowicie od tej opłaty.

3.

Przepis ust. 2 ma zastosowanie także do opłat okresowych za ochronę wynalazku lub

wzoru użytkowego oraz opłaty jednorazowej za ochronę wynalazku stanowiącego przedmiot

patentu dodatkowego. Nie dotyczy to opłat za okresy przekraczające dziesięć lat od

zgłoszenia.

4.

Na uzasadniony wniosek zgłaszającego, wniesiony przed upływem wyznaczonego terminu,

termin do uiszczenia opłat, o których mowa w art. 224 ust. 1, może być przez Urząd

Patentowy odroczony, nie dłużej jednak niż o 6 miesięcy. Odroczony termin nie ulega

przywróceniu.

5.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, Urząd Patentowy wydaje postanowienia. W przypadku

odmowy zwolnienia lub częściowego zwolnienia od opłaty, wyznacza się termin jej uiszczenia.

6.

Zwalnia się od opłaty za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wydanym

postanowieniem, o którym mowa w ust. 5.

Urząd Patentowy pobiera jednorazową opłatę za zamieszczenie w „Wiadomościach Urzędu

Patentowego” informacji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego, prawa z rejestracji

oraz za publikację tych części zgłoszenia, które podlegają publikacji, a także za

wydanie dokumentu stwierdzającego udzielenie prawa (opłata za publikację). Zgłaszający

obowiązany jest uiścić opłatę po otrzymaniu decyzji o udzieleniu prawa, w terminie

trzech miesięcy od doręczenia wezwania. W tym przypadku art. 223 ust. 4 nie stosuje

się.

1.

Dla dokonywania wpisów o udzielonych patentach, prawach ochronnych i prawach z rejestracji

Urząd Patentowy prowadzi

1)

rejestr patentowy,

2)

rejestr wzorów użytkowych,

3)

rejestr wzorów przemysłowych,

4)

rejestr znaków towarowych,

5)

rejestr oznaczeń geograficznych,

6)

rejestr topografii układów scalonych.

2.

W przypadkach uzasadnionych potrzebą dokonywania odrębnych wpisów, w Urzędzie Patentowym

prowadzone są pomocnicze rejestry praw udzielonych z mocą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zarejestrowanych w międzynarodowym organie na podstawie umowy międzynarodowej.

3.

Rejestry, o których mowa w ust. 1 i 2, są jawne.

4.

Domniemywa się, że wpisy w rejestrach, o których mowa w ust. 1, są prawdziwe i że

każdemu jest znana ich treść.

1.

W sprawach, w których wpis do rejestru jest uzależniony od złożenia wniosku, wpisu

dokonuje się na podstawie decyzji.

2.

Rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy bada, czy złożone dokumenty,

mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru, nie naruszają ustawy

i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom.

3.

Wpisy, o których mowa w ust. 1, nie wiążą organu, do którego kompetencji, zgodnie

z przepisami prawa, należy rozstrzyganie w sprawie dokumentu będącego podstawą decyzji

o wpisie do rejestru bądź w sprawie, której wynik mógłby mieć wpływ na decyzję Urzędu

Patentowego o dokonaniu wpisu w rejestrze.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady prowadzenia

rejestrów oraz warunki i tryb dokonywania w nich wpisów, uwzględniając w szczególności

zasady i tryb przeglądania rejestrów oraz wydawania z nich wyciągów, a także przypadki,

w jakich prowadzone będą pomocnicze rejestry, o których mowa w art. 228 ust. 2.

1.

Dokumenty stwierdzające udzielenie patentu, prawa ochronnego, prawa z rejestracji

oraz dowody pierwszeństwa opatruje się pieczęcią okrągłą z wizerunkiem orła w koronie

i napisem w otoku: „Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej”.

2.

W przypadku zagubienia lub zniszczenia dokumentu, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy

na wniosek uprawnionego i po uiszczeniu należnej opłaty jednorazowej wydaje duplikat.

1.

O udzielonych patentach, prawach ochronnych i prawach z rejestracji ogłasza się w

„Wiadomościach Urzędu Patentowego”.

2.

Ogłoszeniu w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” podlegają również, z zastrzeżeniem

ust. 3, dokonywane wpisy i zmiany w rejestrach dotyczące udzielonych praw.

3.

Nie ogłasza się o wygaśnięciu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, jeśli

nastąpiło ono na skutek upływu okresu, na jaki prawo zostało udzielone.

W „Wiadomościach Urzędu Patentowego” ogłasza się także informacje o podjętych decyzjach

odmawiających udzielenia patentu bądź prawa ochronnego, umarzających postępowanie

albo stwierdzających wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu bądź prawa ochronnego,

a także o złożonych wnioskach o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy (art.

38), w sprawach wynalazków i wzorów użytkowych oraz znaków towarowych, o których zgłoszeniu

Urząd Patentowy uprzednio dokonał ogłoszenia w sposób przewidziany w ustawie.

W „Wiadomościach Urzędu Patentowego” zamieszcza się także inne niż określone w art.

232 i 233 ogłoszenia przewidziane w ustawie, akty o charakterze urzędowym oraz komunikaty.

1.

Stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym jest osoba, której interesu prawnego

dotyczy to postępowanie.

2.

Stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania patentu, prawa

ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający.

1.

Pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawach związanych

z dokonywaniem i rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymywaniem ochrony wynalazków, wzorów

użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii

układów scalonych może być tylko, z wyjątkiem ust. 2, rzecznik patentowy.

2.

Pełnomocnikiem osoby fizycznej, z zastrzeżeniem ust. 3, może być również współuprawniony,

a także rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze

stroną w stosunku przysposobienia.

3.

Osoby niemające miejsca zamieszkania lub siedziby na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

mogą w sprawach, o których mowa w ust. 1, działać tylko za pośrednictwem rzecznika

patentowego.

1.

Pełnomocnikiem strony do jednej czynności może być tylko jedna osoba fizyczna.

2.

Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie i dołączone do akt przy dokonywaniu

pierwszej czynności prawnej.

3.

Jeżeli pełnomocnictwo dotyczy więcej niż jednej sprawy, powinno być ono dołączone

do akt sprawy, w której pełnomocnik dokonuje pierwszej czynności. Dokonując czynności

w pozostałych sprawach objętych pełnomocnictwem, pełnomocnik powinien dołączyć uwierzytelniony

odpis pełnomocnictwa.

4.

Rzecznik patentowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.

5.

W razie nieuiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Urząd Patentowy

wzywa pełnomocnika do jej uiszczenia, a na wypadek nieuiszczenia, wzywa również stronę

do potwierdzenia czynności dokonanych przez pełnomocnika, wyznaczając w tym celu odpowiedni

termin. W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, przepis art. 223 ust.

4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w sprawie działał już pełnomocnik, a zostanie ustanowiony przez stronę inny

pełnomocnik z tym samym zakresem działania, uważa się, że pierwsze pełnomocnictwo

zostało odwołane.

2.

Jeżeli pełnomocnictwo obejmuje kilka osób ustanowionych do tych samych czynności,

za pełnomocnika uważa się tego z nich, który dokonał czynności i dołączył pełnomocnictwo

do akt. Przy podjęciu czynności przez inną wymienioną w pełnomocnictwie osobę przepis

ust. 1 oraz art. 237 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

W razie upoważnienia przez stronę do działania w postępowaniu przed Urzędem Patentowym

jednostki świadczącej usługi w tym zakresie i złożenia oświadczenia przez kierownika

tej jednostki, wskazującego zatrudnionego w niej rzecznika patentowego jako upoważnionego

do działania, oświadczenie takie uważa się za pełnomocnictwo.

1.

Pełnomocnik, z wyjątkiem osób, o których mowa w art. 236 ust. 2, może udzielić dalszego

pełnomocnictwa (substytucja).

2.

Przy dokonywaniu czynności zachowawczych nie jest wymagane pełnomocnictwo od drugiego

współuprawnionego.

1.

Jeżeli stroną w sprawie jest kilka osób i nie wyznaczyły one pełnomocnika, powinny

wskazać jeden adres dla korespondencji. W przypadku niewskazania takiego adresu uważa

się, że jest nim adres osoby wymienionej na pierwszym miejscu w zgłoszeniu albo w

innym dokumencie będącym podstawą wszczęcia postępowania.

2.

Na wniosek strony Urząd Patentowy przekazuje pisma kierowane zgodnie z ust. 1 także

na dodatkowo wskazane przez stronę adresy. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie

również w przypadku, gdy stroną w sprawie jest jedna osoba, która wyznaczyła pełnomocnika.

1.

W toku postępowania Urząd Patentowy wyznacza stronie dla dokonania określonych czynności,

o ile ustawa nie stanowi inaczej, terminy

1)

1 miesiąca, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej,

2)

2 miesięcy, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą.

2.

W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy wyznacza odpowiednio dłuższy termin, o

którym mowa w ust. 1, lecz nie więcej niż o 3 miesiące.

3.

Czynność może być dokonana w ciągu 2 miesięcy po upływie terminu wyznaczonego zgodnie

z ust. 1 lub 2, jeżeli przed jego upływem strona zawiadomi Urząd Patentowy na piśmie

o przyczynach niedotrzymania tego terminu.

1.

Jeżeli w toku rozpatrywania sprawy uchybiono terminowi do dokonania czynności warunkującej,

zgodnie z ustawą, bieg postępowania, Urząd Patentowy może na wniosek strony, jeżeli

ustawa nie stanowi inaczej, przywrócić termin, o ile strona uprawdopodobni, że uchybienie

nastąpiło bez jej winy.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 4, wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do Urzędu Patentowego

w ciągu 2 miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak

niż w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął. Jednocześnie wnioskodawca

powinien dopełnić czynności, dla której termin ten został wyznaczony.

3.

Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, jest niedopuszczalne.

4.

Jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu

do dokonania określonej czynności, może ona zostać uchylona, jeżeli strona złoży wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez

jej winy, i jednocześnie dokona czynności, dla której termin został wyznaczony.

5.

Jeżeli termin dokonania zgłoszenia w celu zachowania uprzedniego pierwszeństwa lub

termin złożenia dokumentu przypada na dzień, w którym Urząd Patentowy jest nieczynny

dla interesantów, doręczenie zgłoszenia lub dokumentu w pierwszym dniu otwarcia Urzędu

Patentowego traktuje się jako dokonane w terminie.

6.

Do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1, uchybionych z powodu nadzwyczajnych

okoliczności, stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z

powodu siły wyższej. W sprawach tych Urząd Patentowy wydaje, po przedstawieniu przez

zainteresowanego odpowiednich dowodów, postanowienia.

7.

Niezależnie od przepisu ust. 5 i 6 Urząd Patentowy zapewnia przyjmowanie w każdym

czasie przesyłek doręczanych przez osoby zainteresowane, bez względu na porę dnia.

1.

Od decyzji Urzędu Patentowego stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

2.

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrywane są w Izbie Odwoławczej Urzędu Patentowego,

zwanej dalej „Izbą Odwoławczą”.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do postanowień.

4.

Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wynosi

2 miesiące, a zakończonej postanowieniem - 1 miesiąc od dnia doręczenia stronie decyzji

lub postanowienia.

5.

Przed upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja nie

podlega wykonaniu.

1.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w Izbie Odwoławczej, Urząd Patentowy wydaje

decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub

w części i rozstrzyga co do istoty sprawy.

2.

W razie nieuwzględnienia wniosku i utrzymania decyzji w mocy termin dokonania czynności,

wyznaczony w zaskarżonej decyzji, biegnie na nowo.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przy rozstrzyganiu wniosku o ponowne rozpatrzenie

sprawy dotyczącej wydanego postanowienia.

1.

Każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego

o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy

od opublikowania w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” informacji o udzieleniu prawa.

2.

Podstawę sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, stanowią okoliczności, które uzasadniają

unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

1.

O wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246, Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia

uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu.

2.

Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, o którym mowa w ust. 1, podniesie

zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia

w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą

decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając

jednocześnie postępowanie.

Na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego stronie przysługuje skarga do Naczelnego

Sądu Administracyjnego.

1.

Skargę przesłaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w celu wypowiedzenia się co do

jej zasadności Prezes Urzędu Patentowego przekazuje do rozpatrzenia w Izbie Odwoławczej.

2.

W wyniku rozpatrzenia skargi w Izbie Odwoławczej, w przypadku, o którym mowa w ust.

1, Urząd Patentowy uwzględnia ją w całości albo przekazuje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu

odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy.

Wykonanie decyzji lub postanowienia może być na skutek wniesienia skargi, o której

mowa w art. 248, wstrzymane przez Prezesa Urzędu Patentowego również wtedy, gdy wstrzymanie

takie nie nastąpiło z mocy prawa albo w wyniku postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1.

Urząd Patentowy udziela informacji o zgłoszeniu wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru

przemysłowego, znaku towarowego, oznaczenia geograficznego i topografii układu scalonego

oraz udostępnia akta zgłoszenia w każdym stadium postępowania

1)

zgłaszającemu i jego pełnomocnikowi,

2)

organom ścigania i wymiaru sprawiedliwości - w związku z prowadzonymi przez nie sprawami,

3)

innym osobom, które przedstawią na piśmie zgodę zgłaszającego.

2.

Po upływie terminów zastrzeżonych dla nieujawniania informacji o zgłoszeniach, o których

mowa w ust. 1, Urząd Patentowy może na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny,

udostępnić jej dokumenty zawarte w aktach zgłoszenia.

3.

O udzieleniu niejawnej informacji o zgłoszeniu oraz o udostępnieniu akt zgłoszenia

dokonuje się adnotacji w aktach zgłoszenia.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie mają zastosowania do zgłoszeń tajnych wynalazków i tajnych wzorów

użytkowych.

5.

Do zgłoszeń topografii układów scalonych przepisy ust. 2 i 3 stosuje się z zachowaniem

warunków, o których mowa w art. 207 ust. 2 i 3.

Do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o terminach załatwiania sprawy nie

stosuje się do rozpatrywania zgłoszeń dokonanych w celu uzyskania patentu, prawa ochronnego

lub prawa z rejestracji.

2.

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu

nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie

postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o

unieważnienie udzielonego patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

Na prawomocne orzeczenie Urzędu Patentowego, kończące postępowanie w sprawie, a rażąco

naruszające prawo, Prezes Urzędu Patentowego, Prokurator Generalny Rzeczypospolitej

Polskiej oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wnieść skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego

w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie orzeczenia.

Urząd Patentowy rozpatruje w trybie postępowania spornego sprawy o

1)

unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji,

2)

stwierdzenie wygaśnięcia patentu na wynalazek dotyczący mikroorganizmu lub jego użycia,

w przypadku określonym w art. 90 ust. 1 pkt 4,

3)

stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, w przypadkach określonych

w art. 169,

4)

stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji oznaczenia geograficznego, w przypadku

określonym w art. 192 ust. 1,

5)

stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji topografii, w przypadkach określonych

w art. 221 ust. 2,

6)

udzielenie licencji przymusowej na korzystanie z wynalazku, wzoru użytkowego albo

topografii,

7)

zmianę decyzji o udzieleniu licencji przymusowej,

8)

stwierdzenie bezzasadności zmiany warunków korzystania z oznaczenia geograficznego,

w przypadku określonym w art. 188 ust. 3,

9)

unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego

sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny.

1.

Do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

W kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu

cywilnym.

3.

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o ponownym rozpatrywaniu, na wniosek

strony, spraw załatwionych przez wydanie decyzji, od której nie służy odwołanie, nie

stosuje się do decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty i wydanej po przeprowadzeniu

rozprawy.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb postępowania

spornego przed Urzędem Patentowym, uwzględniając w szczególności zasadę jawności rozprawy

oraz publicznego ogłaszania decyzji.

Na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art.

255, stronom przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Do prawomocnych orzeczeń Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art. 255,

przepis art. 254 stosuje się odpowiednio.

Centralnym organem administracji rządowej w sprawach z zakresu własności przemysłowej

jest Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Urząd Patentowy podlega Radzie Ministrów. Nadzór nad działalnością Urzędu Patentowego

sprawuje z ramienia Rady Ministrów minister właściwy do spraw gospodarki.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje statut Urzędowi Patentowemu,

w którym w szczególności określi organizację, strukturę i zasady kierowania Urzędem

oraz podział kompetencji, z uwzględnieniem statusu ekspertów, urzędników służby cywilnej

i innych pracowników.

1.

Urząd Patentowy wykonuje zadania w sprawach własności przemysłowej, wynikające z ustawy,

z przepisów odrębnych oraz z umów międzynarodowych.

2.

Do zadań Urzędu Patentowego należy w szczególności

1)

przyjmowanie i badanie zgłoszeń dotyczących wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów

przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych oraz topografii układów

scalonych, dokonanych w celu uzyskania ochrony,

2)

orzekanie w sprawach udzielania patentów na wynalazki i praw ochronnych na wzory użytkowe

oraz znaki towarowe, a także praw z rejestracji wzorów przemysłowych, oznaczeń geograficznych

i topografii układów scalonych,

3)

rozstrzyganie spraw w postępowaniu spornym w zakresie określonym ustawą,

4)

prowadzenie rejestrów, o których mowa w art. 228,

5)

wydawanie organu urzędowego pod nazwą „Wiadomości Urzędu Patentowego”,

6)

udział w pracach organów międzynarodowych z tytułu zawartych przez Rzeczpospolitą

Polską umów międzynarodowych w sprawach z zakresu własności przemysłowej, w szczególności

Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej,

7)

prowadzenie centralnego zbioru polskich i zagranicznych opisów patentowych.

3.

Przy wykonywaniu zadań, w szczególności w sprawach dotyczących współpracy międzynarodowej

oraz przy opracowywaniu projektów przepisów prawnych dotyczących własności przemysłowej,

Urząd Patentowy działa w porozumieniu i we współpracy z zainteresowanymi organami

administracji rządowej i samorządowej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania Urzędu

Patentowego, uwzględniając w szczególności jego zadania i kompetencje, a także zasady

i formy współdziałania Urzędu z innymi organami administracji rządowej oraz z jednostkami

samorządu terytorialnego, organizacjami społecznymi i związkami zawodowymi w sprawach

objętych jego zakresem działania.

1.

Na czele Urzędu Patentowego stoi Prezes Urzędu Patentowego, który kieruje Urzędem

i, z zastrzeżeniem art. 264 ust. 2, reprezentuje go na zewnątrz oraz ustala szczegółową

organizację wewnętrzną i szczegółowy zakres zadań komórek organizacyjnych.

2.

Prezesa Urzędu Patentowego powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw gospodarki.

3.

Zastępców Prezesa Urzędu Patentowego powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na

wniosek Prezesa Urzędu Patentowego.

1.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 2 i 3, a także w sprawach

dokonywania wpisów do rejestrów należy do osób posiadających uprawnienia określone

w art. 268 ust. 3, powołanych przez Prezesa Urzędu Patentowego (ekspertów). W sprawach

tych ekspert orzeka jednoosobowo, chyba że przewidziane jest orzekanie w większym

składzie ekspertów.

2.

Ekspert reprezentuje Urząd Patentowy w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym

w sprawach, o których mowa w art. 248 i 257.

3.

Ekspertowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być powierzane dodatkowe funkcje, w szczególności

kierownicza, koordynacyjna lub kontrolna.

4.

Powierzenie dodatkowej funkcji, o której mowa w ust. 3, może nastąpić na czas nieokreślony

lub na czas wykonywania określonej pracy.

1.

Eksperci współuczestniczą w czynnościach z zakresu zarządzania w Urzędzie Patentowym

poprzez Kolegium Ekspertów, stanowiące powszechne ich zgromadzenie.

2.

Kolegium Ekspertów wybiera ze swego grona Rzecznika Interesu Zawodowego, który reprezentuje

ekspertów wobec organów władzy i administracji we wszystkich sprawach dotyczących

pracy.

3.

Do zadań Kolegium należy

1)

ustalanie zadań w zakresie rozpatrywania wpływających zgłoszeń i wniosków oraz wyrażanie

opinii co do środków potrzebnych na ich wykonanie,

2)

ustalanie zasad podziału środków funduszu nagród, tworzonego na podstawie przepisu

art. 271 ust. 3,

3)

wyrażanie opinii co do problemów związanych z orzekaniem, w szczególności co do przypadków

niejednolitości orzecznictwa, oraz przedstawianie odpowiednich wniosków w tym zakresie,

4)

wyrażanie opinii w innych sprawach, przedstawionych przez Prezesa Urzędu Patentowego

lub przez Rzecznika Interesu Zawodowego.

4.

Kolegium Ekspertów zwołuje co najmniej raz w roku, z zastrzeżeniem ust. 5, Prezes

Urzędu Patentowego, który mu przewodniczy. Kolegium Ekspertów może również zwołać,

w każdym czasie, Rzecznik Interesu Zawodowego, dla przedstawienia sprawy wymagającej

wyrażenia opinii przez Kolegium.

5.

Kolegium Ekspertów może również obradować w sekcjach, na które eksperci zostają podzieleni

według kryteriów rzeczowo-problemowych, stosownie do wykonywanych zadań. Sekcji może

przewodniczyć Prezes Urzędu Patentowego, zastępca Prezesa albo ekspert, któremu powierzona

została funkcja kierownicza na podstawie art. 264 ust. 3.

6.

Podział na sekcje i wyznaczenie przewodniczących sekcji należy do Prezesa Urzędu Patentowego.

1.

Uzyskanie uprawnień eksperta wymaga, z zastrzeżeniem ust. 2, posiadania wyższego wykształcenia

odpowiadającego zadaniom eksperta, odbycia aplikacji eksperckiej, zwanej dalej „aplikacją”,

oraz asesury.

2.

Ekspertem może być osoba, która

1)

jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych,

2)

nie była karana za przestępstwo umyślne,

3)

posiada znajomość języków obcych w zakresie i stopniu określonym potrzebą spełnienia

warunków niezbędnych do wykonywania zadań eksperta, z uwzględnieniem umów międzynarodowych,

nie mniej jednak niż jednego języka obcego,

4)

jest nieskazitelnego charakteru,

5)

ma stan zdrowia oraz predyspozycje pozwalające na powierzenie jej zadań eksperta.

3.

Od kandydata na eksperta, który powinien posiadać znajomość więcej niż jednego języka

obcego, można nie wymagać znajomości jednego z potrzebnych języków, jeżeli brak ten

uzupełni on w czasie przeznaczonym na aplikację.

1.

Aplikacja trwa 3 lata, z tym że w uzasadnionych przypadkach, na wniosek pracownika

zaopiniowany przez przełożonego, może być skrócona do 1 roku i 6 miesięcy.

2.

Aplikantowi może być powierzane wykonywanie określonych czynności związanych z orzekaniem,

bez prawa podejmowania decyzji.

3.

Aplikacja kończy się egzaminem. Powtórny egzamin może być złożony tylko raz, nie wcześniej

niż po 6 miesiącach i nie później niż po roku od daty pierwszego egzaminu.

4.

W przypadku nieprzystąpienia, bez usprawiedliwienia, do egzaminu lub niezdania powtórnego

egzaminu, Urząd Patentowy rozwiązuje z aplikantem, za wypowiedzeniem, umowę o pracę.

5.

W sprawach nieunormowanych w ustawie do stosunku pracy z aplikantem stosuje się przepisy

o pracownikach służby cywilnej.

1.

Po złożeniu egzaminu pracownikowi powierza się wykonywanie zadań w charakterze asesora

przez okres nie krótszy niż 2 lata.

2.

Asesorowi powierza się wykonywanie czynności eksperta, które podlega ocenie na zasadach

określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8.

3.

W przypadku pozytywnej oceny przebiegu asesury, asesor uzyskuje uprawnienia eksperta.

4.

Przy powołaniu ekspert składa ślubowanie wobec Prezesa Urzędu Patentowego według następującej

roty: „Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku eksperta sumiennie wykonywać

zadania, orzekać bezstronnie i zgodnie z przepisami prawa, dochować tajemnicy państwowej

i służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”

5.

Ekspert, który przechodzi na inne stanowisko eksperckie, nie składa ponownie ślubowania.

6.

Przepisy ustawy dotyczące ekspertów stosuje się odpowiednio, o ile ustawa nie stanowi

inaczej, do asesorów.

7.

Prezes Urzędu Patentowego może odwołać asesora ze stanowiska, jeżeli po upływie 2

lat asesury nie zostanie on powołany na stanowisko eksperta. Odwołanie jest równoznaczne

z wypowiedzeniem umowy o pracę.

8.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, zakres

i tryb odbywania aplikacji i asesury, a także składania egzaminów, z uwzględnieniem

wynagrodzenia dla osób przeprowadzających egzamin.

1.

W zakresie orzekania eksperci podlegają tylko ustawom.

2.

Do ekspertów nie stosuje się w zakresie, o którym mowa w ust. 1, przewidzianych w

odrębnych ustawach przepisów o obowiązku wykonywania poleceń służbowych przełożonego,

jak też przepisów przewidujących dokonywanie okresowych bądź doraźnych ocen pracownika

dotyczących wykonywania przez niego zadań.

3.

Orzekając w sprawie, ekspert obowiązany jest uwzględnić dyrektywy interpretacyjne

ustalone w ogólnych wytycznych Prezesa Urzędu Patentowego, wydawanych w trybie określonym

w ust. 4 i 5.

4.

Ogólne wytyczne, o których mowa w ust. 3, Prezes Urzędu Patentowego wydaje po zasięgnięciu

opinii lub na wniosek Kolegium Ekspertów.

5.

Ogólne wytyczne Prezesa, o których mowa w ust. 3, podaje się do wiadomości publicznej.

6.

Ogólne wytyczne Prezesa, o których mowa w ust. 3, wiążą wyłącznie ekspertów przy rozpatrywaniu

sprawy i nie mogą być powoływane jako podstawa prawna wydanej decyzji bądź postanowienia.

7.

Na zasadach określonych w odrębnych przepisach eksperci korzystają z ochrony przewidzianej

dla funkcjonariuszy publicznych.

8.

Bezpośredni nadzór nad działalnością komórek organizacyjnych, w których orzekają eksperci,

sprawuje Prezes Urzędu Patentowego lub z jego upoważnienia zastępca Prezesa. Nadzór

ten nie może wkraczać w zakres orzekania.

1.

Ekspert jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem, a w szczególności

1)

przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa,

2)

przestrzegać przy orzekaniu ogólnych wytycznych Prezesa Urzędu Patentowego, o których

mowa w art. 269 ust. 3,

3)

rzetelnie, bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania,

4)

dochowywać tajemnicy państwowej i służbowej,

5)

godnie zachowywać się w pracy oraz poza nią.

2.

Ekspert nie może tworzyć ani być członkiem związków zawodowych lub partii politycznych.

W dniu powołania eksperta na stanowisko jego członkostwo w związkach zawodowych i

partiach politycznych ustaje z mocy prawa.

3.

Ekspert nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez zgody Prezesa Urzędu Patentowego

ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami eksperta lub podważających

zaufanie do niego.

4.

Ekspert nie może występować w roli biegłego sądowego w zakresie, w którym orzeka.

5.

Do ekspertów stosuje się przepisy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne, odnoszące się do członków korpusu służby cywilnej

zajmujących stanowiska kierownicze.

6.

Ekspert jest obowiązany, na uzasadnione potrzebą pisemne wezwanie Prezesa Urzędu Patentowego,

przedłożyć w ciągu miesiąca orzeczenie uprawnionego lekarza, potwierdzające zachowanie

przez eksperta zdolności fizycznej i psychicznej do pracy na zajmowanym stanowisku.

7.

Ekspert może być, stosownie do potrzeb, zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy.

8.

W sprawach wynikających ze stosunku pracy eksperta nieuregulowanych w ustawie stosuje

się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy.

1.

Wynagrodzenie eksperta składa się z wynagrodzenia zasadniczego, przewidzianego dla

zajmowanego stanowiska eksperta, oraz dodatku za wieloletnią pracę na tym stanowisku,

a także - w razie powierzenia mu dodatkowej funkcji - z dodatku funkcyjnego. Wysokość

tego wynagrodzenia i dodatków ustala się z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej,

której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

2.

Ekspertowi przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne dla pracowników jednostek sfery

budżetowej, w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

3.

Na zasadach określonych przez Prezesa Rady Ministrów Prezes Urzędu Patentowego może

utworzyć fundusz nagród za szczególne osiągnięcia w pracy eksperta.

4.

Do ekspertów mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy o służbie cywilnej w zakresie

przyznawania nagród jubileuszowych oraz jednorazowych odpraw w związku z przejściem

na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę.

5.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, mnożniki kwoty bazowej, o

której mowa w ust. 1, jako podstawy do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego na stanowiskach

ekspertów oraz do ustalenia stawek dodatków za wieloletnią pracę oraz funkcyjnego,

a także zasady, na jakich może być tworzony fundusz nagród, o którym mowa w ust. 3,

w szczególności wielkość odpisu na ten fundusz z planowanych wynagrodzeń osobowych.

1.

Czas pracy ekspertów nie może przekraczać 8 godzin na dobę i średnio 40 godzin tygodniowo.

2.

Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala

się odpowiednio do warunków pracy przewidzianych dla ogółu pracowników Urzędu Patentowego.

Dni tygodnia niebędących dniami pracy w Urzędzie nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.

3.

Osobie zajmującej stanowisko eksperta co najmniej 10 lat przysługuje dodatkowy urlop

wypoczynkowy w wymiarze 6 dni roboczych, a po 20 latach orzekania na tym stanowisku

- 12 dni roboczych.

4.

Osobie zajmującej stanowisko eksperta przez okres nie krótszy niż 5 lat Prezes Urzędu

Patentowego może udzielić, na warunkach odpowiadających przepisom ustawy o służbie

cywilnej, płatnego urlopu dla poratowania zdrowia.

5.

Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby ekspertowi przysługuje przez okres roku

wynagrodzenie i zasiłek chorobowy w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

6.

Przepisy ust. 3-5 nie mają zastosowania do asesorów.

1.

Za naruszenie obowiązków służbowych ekspert odpowiada dyscyplinarnie.

2.

Do prowadzenia postępowania i orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, Prezes

Urzędu Patentowego powołuje, spośród ekspertów, rzecznika dyscyplinarnego oraz członków

Komisji Dyscyplinarnej Ekspertów i Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Ekspertów, w liczbie

umożliwiającej tworzenie składów orzekających.

3.

W przypadkach uzasadnionych potrzebą, gdy rzecznik dyscyplinarny, o którym mowa w

ust. 2, nie może działać w sprawie, Prezes Urzędu Patentowego może powołać doraźnie

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w Urzędzie Patentowym,

4)

zakaz pełnienia funkcji eksperta.

5.

W sprawach nieunormowanych w niniejszej ustawie do odpowiedzialności dyscyplinarnej

ekspertów stosuje się odpowiednio przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej urzędników

służby cywilnej.

1.

Prezes Urzędu Patentowego odwołuje eksperta ze stanowiska w razie utraty przez eksperta

zdolności fizycznej lub psychicznej do pracy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim

wydanym dla celów emerytalno-rentowych lub orzeczeniem o utracie zdolności do pracy

na zajmowanym stanowisku, wydanym przez lekarza uprawnionego do przeprowadzania badań

lekarskich pracowników Urzędu Patentowego.

2.

Prezes Urzędu Patentowego może odwołać eksperta ze stanowiska w razie

1)

złożenia przez eksperta oświadczenia o rezygnacji ze stanowiska,

2)

potrzeby zmniejszenia stanu zatrudnienia ekspertów w wyniku zmiany zakresu zadań Urzędu

Patentowego bądź trwałego zmniejszenia ilości spraw do rozpatrzenia,

3)

nieprzedłożenia przez eksperta w terminie orzeczenia uprawnionego lekarza o zachowaniu

przez niego zdolności fizycznej i psychicznej do pracy, w sytuacji, o której mowa

w art. 270 ust. 6,

4)

osiągnięcia przez eksperta, z zastrzeżeniem ust. 9 zdanie drugie, wieku emerytalnego,

jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem

tego wieku,

5)

nieobecności eksperta w pracy z powodu choroby lub odosobnienia ze względu na chorobę

zakaźną, trwającej dłużej niż okres pobierania zasiłku, a także w razie usprawiedliwionej

nieobecności w pracy z innych przyczyn, po upływie okresów przewidzianych w art. 53

Kodeksu pracy.

3.

Stosunek pracy eksperta tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu.

4.

Prezes Urzędu Patentowego może zawiesić eksperta w pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało

wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub karne.

5.

W przypadku zawieszenia, o którym mowa w ust. 3 i 4, ekspertowi przysługuje wynagrodzenie

oraz inne uprawnienia i świadczenia odpowiednio na zasadach określonych w ustawie

o służbie cywilnej.

6.

Stosunek pracy eksperta wygasa w przypadkach określonych w Kodeksie pracy oraz przepisach

szczególnych, a także w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego,

2)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej zakazu pełnienia funkcji eksperta,

3)

prawomocnego orzeczenia przez sąd pozbawienia eksperta praw publicznych bądź zakazu

zajmowania przez niego stanowiska eksperta.

7.

Jeżeli w odwołaniu nie określono inaczej, odwołanie eksperta ze stanowiska następuje

z chwilą doręczenia mu zawiadomienia o odwołaniu; osobie odwołanej ze stanowiska można

wyznaczyć na okres do rozwiązania stosunku pracy inne zadania do wykonywania, odpowiadające

jej kwalifikacjom.

8.

Wygaśnięcie stosunku pracy z ekspertem jest równoznaczne z odwołaniem go ze stanowiska

eksperta z chwilą wygaśnięcia stosunku pracy.

9.

Odwołanie eksperta ze stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust. 1 oraz ust.

2 pkt 2-4, a także w razie złożenia przez eksperta oświadczenia o rezygnacji ze stanowiska

jest równoznaczne, z zastrzeżeniem ust. 11, z wypowiedzeniem umowy o pracę lub jej

rozwiązaniem za porozumieniem stron. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, odwołanie

eksperta ze stanowiska przed osiągnięciem wieku 65 lat może nastąpić tylko za jego

zgodą.

10.

Odwołanie eksperta ze stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, jest

równoznaczne, z zastrzeżeniem ust. 11, z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia.

11.

Odwołanie eksperta ze stanowiska nie może naruszać przepisów dotyczących szczególnej

ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.

12.

Ograniczenie w zakresie rozwiązania stosunku pracy z ekspertem nie dotyczy odwołania

z dodatkowej funkcji, o której mowa w art. 264 ust. 3. Odwołanie z dodatkowej funkcji

przed wykonaniem powierzonej pracy lub z funkcji powierzonej ekspertowi na czas nieokreślony

jest równoznaczne z wypowiedzeniem warunków pracy lub płacy.

1.

Prezes Urzędu Patentowego tworzy Izbę Odwoławczą do rozpatrywania spraw określonych

w art. 244 i 249.

2.

W skład Izby Odwoławczej wchodzą osoby upoważnione do orzekania.

Izbą Odwoławczą kieruje i sprawuje nad nią nadzór administracyjny Przewodniczący Izby

Odwoławczej, wyznaczony przez Prezesa Urzędu Patentowego. Przewodniczący Izby Odwoławczej

nie musi wchodzić w jej skład.

Sprawy w Izbie Odwoławczej rozpoznaje się w zespołach orzekających, w składzie trzech

osób. Skład zespołu i jego przewodniczącego wyznacza Przewodniczący Izby Odwoławczej.

W sprawach zawiłych można wyznaczyć zespół w składzie pięcioosobowym.

1.

Sprawy w Izbie Odwoławczej rozpatruje się na posiedzeniach.

2.

Przewodniczący zespołu może, w uzasadnionych przypadkach, skierować sprawę do rozpatrzenia

na rozprawie, w szczególności gdy jest to niezbędne dla jej wyjaśnienia przy osobistym

udziale strony lub biegłych.

3.

W razie potrzeby przewodniczący zespołu może zlecić jednemu z członków zespołu orzekającego

przeprowadzenie niektórych czynności związanych z toczącym się postępowaniem.

1.

Sprawy sporne, o których mowa w art. 255, rozpatrują kolegia orzekające do spraw spornych,

zwane dalej „kolegiami”.

2.

Prezes Urzędu Patentowego tworzy Wydział Spraw Spornych, w skład którego wchodzą członkowie

kolegiów orzekających.

3.

Wydziałem Spraw Spornych kieruje i sprawuje nad nim nadzór administracyjny Przewodniczący

Wydziału Spraw Spornych, wyznaczony przez Prezesa Urzędu Patentowego.

1.

Kolegia rozpatrują sprawy należące do ich właściwości w składzie przewodniczącego

kolegium i dwóch członków kolegium. W sprawach zawiłych można wyznaczyć skład pięcioosobowy.

2.

Przewodniczącym kolegium może być osoba, która odbyła aplikację sędziowską. Prezes

Urzędu Patentowego może powołać na przewodniczącego kolegium również osobę, która

odbyła aplikację radcowską, adwokacką lub prokuratorską albo jest profesorem lub doktorem

habilitowanym nauk prawnych.

3.

Do przewodniczących kolegiów stosuje się przepisy o ekspertach, z tym że zwolnieni

są oni od obowiązku odbycia aplikacji eksperckiej.

1.

Przewodniczącego kolegium i członków składu kolegium wyznacza Przewodniczący Wydziału

Spraw Spornych.

2.

W skład kolegium oprócz przewodniczącego kolegium wchodzą jako jego członkowie: jeden

ekspert wyznaczony z listy ustalonej przez Prezesa Urzędu Patentowego oraz jeden przedstawiciel

organizacji, o których mowa w art. 9, wyznaczony z listy przedstawicieli, uzgodnionej

z Prezesem Urzędu Patentowego przez te organizacje.

3.

Jeżeli wyznaczono kolegium pięcioosobowe, oprócz przewodniczącego kolegium w jego

skład wchodzi po dwóch członków z każdej z list, o których mowa w ust. 2.

4.

Przedstawicielem organizacji, o którym mowa w ust. 2, nie może być czynny zawodowo

rzecznik patentowy.

1.

Pracownikom powołanym do orzekania w sprawach spornych przysługuje zwolnienie od pracy

na czas udziału w pracy kolegium w okresie orzekania, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalenia wysokości rekompensaty

za udział w pracach kolegium dla przedstawicieli organizacji, o których mowa w art.

281 ust. 2, o ile nie pozostają w stosunku pracy.

3.

Przedstawiciele organizacji, o których mowa w art. 281 ust. 2, zamieszkali poza siedzibą

Urzędu Patentowego otrzymują diety oraz zwrot kosztów przejazdu i noclegu, według

zasad ustalonych w przepisach dotyczących diet i innych należności z tytułu podróży

służbowej na obszarze kraju.

Sprawy dotyczące roszczeń cywilnoprawnych z zakresu ochrony własności przemysłowej,

nienależące do kompetencji innych organów, rozstrzygane są, z zastrzeżeniem art. 257,

w trybie postępowania cywilnego na zasadach ogólnych.

W trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych, rozpatrywane są w szczególności

sprawy o

1)

ustalenie autorstwa projektu wynalazczego,

2)

ustalenie prawa do patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji,

3)

wynagrodzenie za korzystanie z projektu wynalazczego,

4)

wynagrodzenie za korzystanie z wynalazku, wzoru użytkowego lub topografii dla celów

państwowych,

5)

odszkodowanie za przejście na Skarb Państwa prawa do patentu lub prawa ochronnego

odpowiednio na wynalazek tajny lub na wzór użytkowy tajny,

6)

naruszenie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji,

7)

stwierdzenie prawa korzystania z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego

w przypadkach określonych w art. 71 i 75,

8)

stwierdzenie prawa używania w ramach lokalnej działalności oznaczenia zarejestrowanego

jako znak towarowy na rzecz innej osoby,

9)

stwierdzenie prawa używania oznaczenia geograficznego,

10)

stwierdzenie utraty prawa używania oznaczenia geograficznego,

11)

przeniesienie patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy albo prawa z rejestracji

wzoru przemysłowego lub topografii, uzyskanego przez osobę nieuprawnioną,

12)

przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadku określonym w art. 161.

Uprawniony z patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji bądź osoba, której

ustawa na to zezwala, może żądać zaprzestania działań grożących naruszeniem prawa.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek uprawnionego o dalszym

rozporządzeniu bezprawnie wytworzonymi lub oznaczonymi wytworami oraz środkami użytymi

do ich wytworzenia lub oznaczenia.

1.

Uprawniony z patentu, którego patent został naruszony, lub osoba, której ustawa na

to zezwala, może żądać zaniechania naruszania i usunięcia jego skutków oraz wydania

bezpodstawnie uzyskanych korzyści, a także naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

2.

Osoba, która naruszyła patent, jest obowiązana ponadto, na żądanie uprawnionego, do

ogłoszenia w prasie stosownego oświadczenia, a także, gdy naruszenie jest zawinione,

do zapłaty odpowiedniej kwoty pieniężnej na rzecz jednej z organizacji, o których

mowa w art. 9, na cele popierania własności przemysłowej.

1.

Roszczeń z tytułu naruszenia patentu można dochodzić po uzyskaniu patentu.

2.

Roszczenia z tytułu naruszenia patentu, jeżeli sprawca działał w dobrej wierze, mogą

być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu, w którym Urząd Patentowy dokonał

ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku, a w przypadku wcześniejszego powiadomienia przez

uprawnionego osoby naruszającej prawo o dokonanym zgłoszeniu - od daty tego powiadomienia.

1.

Roszczenia z tytułu naruszenia patentu ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat. Bieg

przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym uprawniony dowiedział się o naruszeniu

swego prawa i o osobie, która naruszyła patent, oddzielnie co do każdego naruszenia.

Jednakże w każdym przypadku roszczenie przedawnia się z upływem pięciu lat od dnia,

w którym nastąpiło naruszenie patentu.

2.

Bieg przedawnienia ulega zawieszeniu w okresie między zgłoszeniem wynalazku do Urzędu

Patentowego a udzieleniem patentu.

Uprawniony, o którym mowa w art. 74, może żądać od osoby, która nie będąc do tego

uprawniona zgłosiła wynalazek lub uzyskała patent, wydania uzyskanych bezpodstawnie

korzyści i naprawienia szkody na zasadach ogólnych. Ponadto może żądać ogłoszenia

w prasie stosownego oświadczenia, a także, gdy naruszenie prawa do patentu jest zawinione,

zapłaty odpowiedniej kwoty pieniężnej na rzecz jednej z organizacji, o których mowa

w art. 9, na cele popierania własności przemysłowej.

Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, w razie unieważnienia patentu nabywca, licencjobiorca

albo inna osoba, na rzecz której uprawniony dokonał odpłatnego rozporządzenia, może

żądać zwrotu wniesionej zapłaty oraz naprawienia szkody na zasadach ogólnych. Zbywca

może jednak potrącić sobie korzyści, jakie nabywca uzyskał przez korzystanie z wynalazku

przed unieważnieniem patentu; jeżeli korzyści te są wyższe od wniesionej zapłaty i

dochodzonego odszkodowania, zbywca nie ponosi odpowiedzialności.

1.

W odniesieniu do wzorów użytkowych oraz, z zastrzeżeniem ust. 2, do wzorów przemysłowych

przepisy art. 287-291 stosuje się odpowiednio.

2.

Roszczenia z tytułu naruszenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, jeżeli sprawca

działał w dobrej wierze, mogą być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu dokonania

ogłoszenia w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” informacji o udzieleniu prawa, a w

przypadku wcześniejszego powiadomienia przez uprawnionego osoby naruszającej prawo

o dokonanym zgłoszeniu - od daty tego powiadomienia.

1.

W odniesieniu do topografii układów scalonych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3, przepisy art. 287-291.

2.

Roszczenia z tytułu naruszenia prawa z rejestracji, jeżeli sprawca działał w dobrej

wierze, mogą być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu dokonania ogłoszenia

w „Wiadomościach Urzędu Patentowego” informacji o udzieleniu prawa, a w przypadku

wcześniejszego powiadomienia osoby naruszającej prawo o dokonanym zgłoszeniu - od

daty tego powiadomienia.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli w okresie 2 lat od pierwszego wykorzystania

topografii w celach handlowych uprawniony do uzyskania prawa z rejestracji na tę topografię

powiadomi osobę, która korzystała z niej bez jego zgody, o zamiarze zgłoszenia tej

topografii do Urzędu Patentowego.

1.

Twórca wynalazku może dochodzić roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie z jego wynalazku

przed sądem okręgowym. Nie ma on obowiązku uiszczania kosztów sądowych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania

cywilnego, dotyczące postępowania w sprawach o roszczenia pracowników.

Do wynagrodzeń za wzory użytkowe, wzory przemysłowe i topografie układów scalonych

przepisy art. 294 stosuje się odpowiednio.

1.

Osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, lub osoba, której

ustawa na to zezwala, może żądać zaniechania naruszania i usunięcia jego skutków oraz

wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, a także naprawienia szkody na zasadach

ogólnych. Przepis art. 287 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy polega na bezprawnym używaniu w obrocie

gospodarczym

1)

znaku identycznego do zarejestrowanego znaku towarowego w odniesieniu do identycznych

towarów,

2)

znaku identycznego lub podobnego do zarejestrowanego znaku towarowego w odniesieniu

do towarów identycznych lub podobnych, jeżeli takie używanie spowodować może wśród

części odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między znakami,

3)

znaku identycznego lub podobnego do renomowanego znaku towarowego, zarejestrowanego

w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, jeżeli takie używanie może przynieść używającemu

nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku

wcześniejszego.

3.

Z roszczeniami, o których mowa w ust. 1, można wystąpić również przeciwko osobie,

która tylko wprowadza do obrotu oznaczone już znakiem towary, jeżeli nie pochodzą

one od uprawnionego, bądź osoby, która miała jego zezwolenie na używanie znaku.

4.

Licencjodawca, powołując się na udzielone mu prawo ochronne na znak towarowy, może

wystąpić z roszczeniami, o których mowa w ust. 1, przeciwko licencjobiorcy, który

narusza postanowienia umowy licencyjnej, odnoszące się do okresu i terenu jej obowiązywania,

postaci znaku będącego przedmiotem licencji, a także wskazania towarów, dla których

znak może być używany, oraz ich jakości.

1.

W razie oznaczenia towarów znakiem towarowym podrobionym, sąd orzekając, zgodnie z

art. 286, o dalszym rozporządzeniu tymi towarami, może tylko w wyjątkowych przypadkach

uznać za wystarczające do dopuszczenia towarów do obrotu usunięcie znaku z towarów.

Przepis art. 299 ust. 6 stosuje się odpowiednio.

2.

Przez znak towarowy podrobiony rozumie się znak identyczny lub taki, który nie może

być odróżniony w zwykłych warunkach obrotu od znaku zarejestrowanego, użyty bezprawnie

dla towarów objętych prawem ochronnym.

Roszczenia z tytułu naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli sprawca działał

w dobrej wierze, mogą być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu, w którym

Urząd Patentowy ujawnił publicznie informację o zgłoszeniu zgodnie z art. 143, a w

przypadku wcześniejszego powiadomienia osoby naruszającej prawo o dokonanym zgłoszeniu

- od daty powiadomienia. Przepisy art. 288 ust. 1 oraz art. 289 stosuje się odpowiednio.

1.

Na wniosek uprawnionego z prawa ochronnego na znak towarowy, towary przywożone na

polski obszar celny, wobec których zachodzi uzasadnione podejrzenie oznaczenia podrobionym

znakiem towarowym, podlegają, z zastrzeżeniem ust. 8, zatrzymaniu przez organ celny.

Wykonanie zatrzymania może być uzależnione od złożenia przez wnioskodawcę zabezpieczenia

określonego na podstawie przepisów prawa celnego, przeznaczonego na pokrycie powstałych

kosztów organów celnych lub mogących powstać innych roszczeń.

2.

O zatrzymaniu towaru organ celny zawiadamia niezwłocznie wnioskodawcę i importera

towaru.

3.

Organ celny zwolni towar, jeżeli wnioskodawca, najpóźniej przed upływem dziesięciu

dni od doręczenia mu zawiadomienia o zatrzymaniu towaru, nie przedłoży wydanego przez

sąd zarządzenia tymczasowego, zabezpieczającego roszczenia i obejmującego zatrzymanie

towaru na granicy. Okres ten może być na wniosek przedłużony o 10 dni, jedynie w przypadku

nierozstrzygnięcia przez sąd wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego w terminie

zapewniającym możliwość dostarczenia go przez wnioskodawcę organowi celnemu.

4.

Jeżeli zarządzenie tymczasowe, o którym mowa w ust. 3, wydane zostało przez sąd przed

wniesieniem pozwu, organ celny zwolni towar także w przypadku, gdy w terminie określonym

przez sąd do wniesienia pozwu wnioskodawca nie przedłoży dowodu na to, że pozew został

wniesiony.

5.

Do okresów, o których mowa w ust. 3, nie wlicza się dni ustawowo wolnych od pracy.

6.

Wywóz poza polski obszar celny zatrzymanych towarów z umieszczonym na nich podrobionym

znakiem towarowym, w stanie niezmienionym, dopuszczalny jest jedynie przy zaistnieniu

nadzwyczajnych okoliczności.

7.

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do towarów przewożonych przez polski obszar celny

oraz towarów przywożonych przez podróżnych w ramach norm ustanowionych w przepisach

prawa celnego dla towarów zwolnionych od cła.

8.

Kontrola towarów przewidziana w ust. 1 może być zniesiona na granicy z krajem, z którym

Rzeczpospolita Polska tworzy część unii celnej i zniosła praktycznie na tej granicy

kontrolę ruchu towarów.

W sprawach, o których mowa w art. 299, właściwe są organy celne, które podejmują czynności

w trybie i na zasadach określonych przepisami prawa celnego.

Korzystający ze znaku powszechnie znanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

niebędącego przedmiotem prawa ochronnego, może żądać zaprzestania używania znaku identycznego

lub podobnego w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych, gdy używanie takie

może wprowadzać odbiorców w błąd. Do znaku powszechnie znanego i renomowanego art.

296 ust. 2 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Do oznaczeń geograficznych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 186, przepisy

art. 296-300.

2.

Z roszczeniami, o których mowa w art. 296, może wystąpić uprawniony z tytułu prawa

z rejestracji oznaczenia geograficznego, a także każdy, kto jest ujawniony w rejestrze

jako uprawniony do jego używania.

1.

Kto przypisuje sobie autorstwo albo wprowadza w błąd inną osobę co do autorstwa cudzego

projektu wynalazczego albo w inny sposób narusza prawa twórcy projektu wynalazczego,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub osobistej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia

wolności do lat 2.

1.

Kto, nie będąc uprawnionym do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji,

zgłasza cudzy wynalazek, wzór użytkowy, wzór przemysłowy lub cudzą topografię układu

scalonego w celu uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, podlega

grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto ujawnia uzyskaną informację o cudzym wynalazku, wzorze

użytkowym, wzorze przemysłowym albo cudzej topografii układu scalonego lub w inny

sposób uniemożliwia uzyskanie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

3.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 2 działa nieumyślnie, będąc zobowiązanym do

zachowania w tajemnicy uzyskanej informacji, podlega grzywnie.

1.

Kto w celu wprowadzenia do obrotu oznacza towary podrobionym znakiem towarowym lub

oznaczone takim znakiem towary wprowadza do obrotu, podlega grzywnie, karze ograniczenia

wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

W wypadku mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie.

3.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo dopuszcza się tego przestępstwa w stosunku do towaru o znacznej

wartości, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.

1.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 305 ust. 3 sąd orzeka przepadek

na rzecz Skarbu Państwa towarów pochodzących z przestępstwa oraz materiałów i narzędzi,

jak również środków technicznych, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia

przestępstwa; jeżeli takie materiały, narzędzia albo środki techniczne nie były własnością

sprawcy, sąd może orzec ich przepadek na rzecz Skarbu Państwa.

2.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 305 ust. 1, sąd może orzec przepadek

na rzecz Skarbu Państwa towarów pochodzących z przestępstwa oraz materiałów i narzędzi,

jak również środków technicznych, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia

przestępstwa, chociażby nie były własnością sprawcy.

3.

W razie orzeczenia przepadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, art. 195 Kodeksu karnego

wykonawczego stosuje się odpowiednio niezależnie od wartości towarów, których przepadek

orzeczono.

1.

Kto w celu wprowadzenia do obrotu oznacza przedmioty niechronione patentem, prawem

ochronnym na wzór użytkowy lub prawem z rejestracji wzoru przemysłowego, topografii

układu scalonego lub rejestracji na oznaczenie geograficzne, napisami lub rysunkami

mającymi wywołać mylne mniemanie, że przedmioty te korzystają z takiej ochrony, podlega

karze grzywny lub aresztu.

2.

Tej samej karze podlega, kto przedmioty wymienione w ust. 1, wiedząc o mylnym ich

oznaczeniu, wprowadza do obrotu albo do celów obrotu przygotowuje lub przechowuje,

albo podaje w ogłoszeniach, zawiadomieniach lub w inny sposób wiadomości mające wywołać

mniemanie, że te przedmioty korzystają z ochrony prawnej.

Kto wprowadza do obrotu towary oznaczone znakiem towarowym z wyróżnikiem mającym wywołać

mylne mniemanie, że przedmioty te korzystają z takiej ochrony, podlega karze grzywny.

W jednostkach organizacyjnych odpowiedzialność określoną w art. 303, art. 304, art.

305, art. 307 i art. 308 ponosi osoba prowadząca lub kierująca jednostką, chyba że

z podziału kompetencji wynika odpowiedzialność innej osoby.

1.

Ściganie sprawców przestępstw określonych w art. 303, art. 304 i art. 305 ust. 1 i

2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 307 i art. 308 następuje w trybie przepisów

o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

W Kodeksie handlowym w art. 35 w § 2 na końcu zdania skreśla się kropkę i dodaje wyrazy

„i ustawy - Prawo własności przemysłowej.”

W Kodeksie postępowania cywilnego wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 87

a)

w § 1 po wyrazach „radca prawny” dodaje się wyrazy „, a w sprawach własności przemysłowej także rzecznik patentowy”,

b)

dodaje się § 6 w brzmieniu

„

§ 6.

W sprawach związanych z ochroną własności przemysłowej pełnomocnikiem twórcy projektu

wynalazczego może być również przedstawiciel organizacji, do której zadań statutowych

należą sprawy popierania własności przemysłowej i udzielania pomocy twórcom projektów

wynalazczych.

”

;

2)

w art. 89 w § 1 w zdaniu drugim po wyrazach „radca prawny” dodaje się przecinek i wyrazy „a także rzecznik patentowy”;

3)

w art. 99 po wyrazach „radcę prawnego” dodaje się wyrazy „lub rzecznika patentowego”;

4)

w art. 393

„

§ 3.

W sprawach własności przemysłowej pełnomocnikiem, o którym mowa w § 1, może być także

rzecznik patentowy.

”

W ustawie z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 1994 r. Nr 13, poz. 48, z 1995 r. Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 77, poz. 367, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679 i Nr 124, poz. 782 oraz z 1999 r. Nr 75, poz. 853 i Nr 110, poz. 1255) w art. 16 w ust. 2 wyrazy „prawa wynalazczego” zastępuje się wyrazami „prawa własności przemysłowej”.

W ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

(Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr 144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 19 skreśla się pkt 6;

2)

w art. 57 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego,

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rzecznik Praw Obywatelskich, w sprawach

z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - minister właściwy do spraw pracy

i zabezpieczenia społecznego, a w sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej

- Prezes Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej mogą wnieść od orzeczenia Sądu

rewizję nadzwyczajną do Sądu Najwyższego, jeżeli orzeczenie rażąco narusza prawo lub

interes Rzeczypospolitej Polskiej.

”

1.

Prawa w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych, topografii układów

scalonych, znaków towarowych oraz projektów racjonalizatorskich, istniejące w dniu

wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe,

o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej.

2.

Do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

3.

Ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji

ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego,

znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Jednakże

do zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, nierozpatrzonych przed dniem wejścia w

życie ustawy, stosuje się przepis art. 37 ust. 2.

1.

Zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzone

do tego czasu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych.

2.

Zgłoszenia o udzielenie patentu na wynalazek tajny lub prawa ochronnego na wzór użytkowy

tajny, dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzone do tego czasu,

uważa się za zgłoszenia dokonane w celu zastrzeżenia pierwszeństwa.

3.

Zgłoszenia o udzielenie prawa ochronnego dodatkowego na wzór użytkowy, dokonane przed

dniem wejścia w życie ustawy i nierozpatrzone do tego czasu, uważa się za zgłoszenia

dokonane w celu uzyskania prawa ochronnego.

4.

Postępowanie związane ze zgłoszeniem wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego,

znaku towarowego i topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym toczy się od

dnia wejścia w życie ustawy według jej przepisów.

5.

Dotychczasowy rejestr wspólnych znaków towarowych uważa się za odrębną zamkniętą księgę

rejestru znaków towarowych.

Postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym i postępowanie przed Komisją Odwoławczą

przy Urzędzie Patentowym, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy,

toczy się od dnia wejścia w życie ustawy według jej przepisów, z zastrzeżeniem art.

318 i 319.

1.

Sprawy, o których mowa w art. 255, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w

Urzędzie Patentowym w postępowaniu spornym przekazuje się do Wydziału Spraw Spornych.

2.

Sprawy, o których mowa w art. 255, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w

Komisji Odwoławczej przekazuje się do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3.

Sprawy, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w Komisji Odwoławczej w wyniku

zażaleń i odwołań w postępowaniu administracyjnym, przekazuje się do Urzędu Patentowego

w celu rozpatrzenia w Izbie Odwoławczej, w trybie przepisów o ponownym rozpatrzeniu

sprawy.

4.

Postępowanie w sprawach rozpatrywanych według dotychczasowych przepisów w Urzędzie

Patentowym oraz w Komisji Odwoławczej w postępowaniu spornym i nienależące według

ustawy do kompetencji Urzędu Patentowego podlega umorzeniu. Wniesione opłaty od wniosków

o wydanie decyzji, a w przypadku sprawy rozpatrywanej w Komisji Odwoławczej - także

opłaty od odwołań i zażaleń podlegają zwrotowi.

Wszczęte i niezakończone, do dnia wejścia w życie ustawy, sprawy o wydanie decyzji

o wygaśnięciu prawa z rejestracji na znak towarowy z powodu nieużywania znaku towarowego

przekazuje się do Wydziału Spraw Spornych, a odwołania od takich decyzji przekazuje

się do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako skargi na decyzje Urzędu Patentowego.

Do odwołań i zażaleń przekazywanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie

z art. 318 ust. 2 i art. 319, stosuje się odpowiednio przepis art. 318 ust. 4 zdanie

drugie.

Orzeczenia Sądu Najwyższego wydane w wyniku rewizji nadzwyczajnej przekazuje się do

wykonania organom właściwym według przepisów ustawy.

1.

Pracownicy Urzędu Patentowego, którzy w dniu wejścia w życie ustawy są upoważnieni

przez Prezesa Urzędu Patentowego, na podstawie dotychczasowych przepisów, do orzekania

w sprawach, o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 2 i 3, oraz w sprawach dokonywania

wpisów do rejestrów, mają prawo do orzekania w zakresie przewidzianym ustawą przez

okres trzech lat od dnia wejścia ustawy w życie. Prezes Urzędu Patentowego może jednak,

w zależności od potrzeby, zmienić zakres udzielonego upoważnienia.

2.

Stosunek pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, nawiązany na podstawie mianowania,

przekształca się, z dniem wejścia w życie ustawy, w stosunek pracy na podstawie umowy

o pracę na czas nieokreślony.

3.

Warunkiem nadania pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, upoważnienia do orzekania

po upływie trzech lat od dnia wejścia ustawy w życie, jest złożenie egzaminu. Przepisy

art. 267 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Pracownik, który złożył egzamin wymagany zgodnie z ust. 3, może uzyskać uprawnienia

eksperta z pominięciem okresu asesury.

Do ustalania wynagrodzeń oraz limitów zatrudnienia ekspertów i asesorów w Urzędzie

Patentowym stosuje się odpowiednio, o ile ustawa nie stanowi inaczej, przepisy o kształtowaniu

wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, odnoszące się do członków korpusu służby

cywilnej.

1.

W przypadku jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, patent, prawo

ochronne albo prawo z rejestracji może być udzielone tylko na rzecz osoby prawnej,

w skład której wchodzi ta jednostka, bądź na rzecz osoby fizycznej, bądź osób fizycznych

prowadzących tę jednostkę na własny rachunek.

2.

Prawa przysługujące Skarbowi Państwa wykonuje w jego imieniu organ administracji rządowej

lub państwowa jednostka organizacyjna, według właściwości w zakresie gospodarowania

mieniem Skarbu Państwa będącym przedmiotem prawa.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości

(Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770),

2)

ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych

(Dz. U. Nr 5, poz. 17, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1993 r. Nr 10, poz. 46, z 1994 r. Nr 74, poz. 331 i z 1997 r. Nr 88, poz. 554),

3)

ustawa z dnia 30 października 1992 r. o ochronie topografii układów scalonych

(Dz. U. Nr 100, poz. 498 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770),

4)

ustawa z dnia 31 maja 1962 r. o Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 118),

5)

przepisy art. 5-7 ustawy z dnia 30 października 1992 r. o zmianie ustawy o wynalazczości i

ustawy o Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 1993 r. Nr 4, poz. 14).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.