Ustawa z dnia 11 kwietnia 2001 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny.

1.

Ustawa określa środki ochronne przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar

celny, zwane dalej „środkami ochronnymi”, oraz zasady i tryb postępowania w sprawie

stosowania tych środków, zwanego dalej „postępowaniem ochronnym”.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do towaru, którego nadmierny przywóz podlega ograniczeniom

w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami prawa lub umowami międzynarodowymi.

3.

Środki ochronne i postępowanie ochronne, określone w ustawie, w stosunku do towarów

pochodzących z krajów będących członkami WTO, będą stosowane z zachowaniem wymogów

określonych w Porozumieniu w sprawie środków ochronnych (Dz. U. z 1996 r. Nr 9, poz.

54), stanowiącym załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu

(WTO), sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 98,

poz. 483).

4.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie, do postępowania ochronnego stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego .

1.

Postanowienia, decyzje i rozporządzenia, o których mowa w ustawie, przed ich wydaniem

opiniowane są przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Przepisów art.

106 § 2 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2.

Postanowienia, decyzje i rozporządzenia, o których mowa w ust. 1, obowiązują od dnia

ich ogłoszenia.

3.

Obwieszczenia o postanowieniach i decyzjach wraz z uzasadnieniem są ogłaszane w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski - B”.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki doręcza niezwłocznie ogłoszone rozporządzenia

właściwym organom kraju eksportu, natomiast postanowienia oraz decyzje doręcza wszystkim

uczestniczącym w postępowaniu stronom.

5.

W wypadku gdy liczba uczestniczących stron jest większa niż 50, minister właściwy

do spraw gospodarki może zastąpić doręczenie publicznym obwieszczeniem w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim.

Przywóz towaru na polski obszar celny uważa się za nadmierny, jeżeli towar jest przywożony

1)

w tak zwiększonych ilościach, bezwzględnych lub w stosunku do wielkości krajowej produkcji

towaru podobnego lub towaru bezpośrednio konkurencyjnego, oraz

2)

na takich warunkach,

że wyrządza poważną szkodę lub zagraża wyrządzeniem takiej szkody przemysłowi krajowemu

wytwarzającemu towar podobny lub towar bezpośrednio konkurencyjny.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

towar podobny - towar, który jest jednakowy pod każdym względem w stosunku do towaru

objętego postępowaniem ochronnym lub w razie braku takiego towaru - inny towar, który,

pomimo że nie jest jednakowy pod każdym względem, ma cechy ściśle odpowiadające cechom

towaru objętego tym postępowaniem,

2)

towar bezpośrednio konkurencyjny - towar, który chociaż nie spełnia wymogów określonych

w pkt 1, ze względu na możliwość użycia go do tych samych celów i spełniania przez

niego tych samych funkcji oraz ze względu na jego cenę może być uznany za substytutywny

w odniesieniu do towaru objętego postępowaniem ochronnym,

3)

poważna szkoda - znaczące i ogólne pogorszenie sytuacji przemysłu krajowego,

4)

zagrożenie poważną szkodą - sytuację, w której na podstawie faktów ustalono, że wystąpienie

poważnej szkody jest wysoce prawdopodobne oraz bliskie w czasie,

5)

przemysł krajowy - ogół producentów wytwarzających towar podobny lub bezpośrednio

konkurencyjny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub tych spośród nich, których

łączna produkcja towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego stanowi znaczącą

część całkowitej produkcji krajowej tego towaru,

6)

kraj eksportu - kraj pochodzenia towaru w rozumieniu przepisów prawa celnego; jeżeli

nie można ustalić kraju pochodzenia, jest nim kraj wysyłki; za kraj eksportu nie może

być uznany kraj, przez którego obszar towar jest przewożony.

2.

Stronami biorącymi udział w postępowaniu ochronnym mogą być

1)

zagraniczni producenci lub eksporterzy towaru objętego postępowaniem ochronnym, krajowi

importerzy tego towaru lub organizacje oraz zrzeszenia przedsiębiorców, jeżeli większość

ich członków jest zagranicznymi producentami lub eksporterami albo krajowymi importerami

danego towaru,

2)

właściwe organy kraju eksportu,

3)

krajowi producenci lub organizacje oraz zrzeszenia producentów, jeżeli większość ich

członków jest producentami towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego,

4)

producenci wykorzystujący w procesie produkcji towar objęty postępowaniem lub ich

organizacje, lub organizacje konsumenckie,

5)

inne krajowe lub zagraniczne osoby fizyczne lub prawne, które wykażą swój bezpośredni

interes materialny lub inny prawem chroniony interes w badanej sprawie.

1.

Jeżeli w wyniku postępowania ochronnego zostanie stwierdzone, że przywóz towaru na

polski obszar celny jest nadmierny, to wobec przywozu takiego towaru może zostać zastosowany

środek ochronny, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Środki ochronne nie będą stosowane wobec towaru pochodzącego z kraju rozwijającego

się będącego jednocześnie członkiem WTO, którego indywidualny udział w przywozie na

polski obszar celny nie przekracza 3%, pod warunkiem że łączny przywóz z tych krajów

nie jest większy niż 9% całego przywozu na polski obszar celny towaru objętego postępowaniem

ochronnym.

1.

Środek ochronny stosuje się wobec towaru obejmowanego procedurą dopuszczenia do obrotu,

bez względu na kraj pochodzenia tego towaru, o ile umowy zawarte przez Rzeczpospolitą

Polską nie stanowią inaczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 2.

2.

W wypadku gdy poważna szkoda lub zagrożenie poważną szkodą spowodowane zostało wyłącznie

nadmiernym przywozem towaru pochodzącego z krajów, z którymi Rzeczpospolita Polska

zawarła umowy o strefie wolnego handlu, środki ochronne zastosowane będą wyłącznie

wobec przywozu towaru pochodzącego z tych krajów, zgodnie z postanowieniami umów o

strefie wolnego handlu.

3.

W wypadku gdy poważna szkoda lub zagrożenie poważną szkodą spowodowane zostało wyłącznie

nadmiernym przywozem towaru pochodzącego z krajów niebędących członkami WTO, środki

ochronne mogą być stosowane wyłącznie wobec towaru pochodzącego z tych krajów, o ile

umowy zawarte przez Rzeczpospolitą Polską z tymi krajami nie stanowią inaczej.

Środek ochronny ustanawia się jedynie na czas określony oraz w wysokości i formie

niezbędnej dla naprawienia szkody wyrządzonej przemysłowi krajowemu lub zapobieżenia

powstaniu szkody oraz dla ułatwienia zmian dostosowujących ten przemysł do warunków

konkurencji.

Tymczasowy środek ochronny ustanawia się w formie tymczasowej opłaty celnej dodatkowej.

1.

Ostateczny środek ochronny ustanawia się w szczególności w formie

1)

opłaty celnej dodatkowej,

2)

kontyngentu.

2.

W odniesieniu do towaru przywożonego z krajów niebędących członkami WTO, jeżeli umowy

zawarte przez Rzeczpospolitą Polską z tymi krajami nie stanowią inaczej, może być

zastosowany środek ochronny także w formie nieautomatycznej rejestracji obrotu, w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i

usługami

(Dz. U. Nr 157, poz. 1026, z 1999 r. Nr 55, poz. 587 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 119, poz. 1250 oraz z 2001 r. Nr 29, poz. 320 i Nr 42, poz. 472).

3.

W wypadku ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w formie, o której mowa w ust.

1 pkt 2 i ust. 2, przywóz towarów na polski obszar celny wymaga uzyskania pozwolenia.

Do wydawania pozwoleń na przywóz stosuje się przepisy ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i

usługami.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki w procesie ustanawiania opłaty celnej dodatkowej

może ze względu na interes publiczny określić wielkość przywozu nieobjętego tą opłatą.

5.

Do wielkości przywozu, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

kontyngentu.

Opłata celna dodatkowa, o której mowa w art. 8 i art. 9 ust. 1 pkt 1, stanowi należność

celną przywozową w rozumieniu przepisów prawa celnego.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wszczyna postępowanie ochronne

1)

na pisemny wniosek osoby fizycznej lub prawnej albo jednostki organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej, występującej na rzecz przemysłu krajowego; wniosek uważa się za

złożony na rzecz przemysłu krajowego, jeżeli popierają go producenci krajowi, których

łączna produkcja stanowi co najmniej 25% produkcji towaru podobnego lub bezpośrednio

konkurencyjnego, a wnioskodawca przedstawi dane i informacje dotyczące znaczącej części

łącznej produkcji krajowej tego towaru,

2)

z urzędu, jeżeli dysponuje danymi uzasadniającymi wszczęcie postępowania ochronnego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, powinien zawierać w szczególności informacje

lub dane dotyczące

1)

wnioskodawcy,

2)

nazwy towaru, wobec którego wnioskowane jest postępowanie ochronne,

3)

sprzedaży towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego produkcji krajowej,

4)

przemysłu krajowego w zakresie

a)

wielkości produkcji,

b)

stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnych,

c)

relacji przywozu ogółem względem produkcji wytworzonej,

d)

stanu zatrudnienia,

e)

zysków i strat,

f)

wydajności,

5)

krajów eksportu towarów,

6)

importerów,

7)

ceny towaru przywożonego na polski obszar celny,

8)

związku przyczynowego zachodzącego między nadmiernym przywozem towarów na polski obszar

celny a powstałą poważną szkodą lub zagrożeniem wyrządzenia takiej szkody przemysłowi

krajowemu,

9)

programu dostosowawczego przemysłu krajowego mającego na celu zapewnienie konkurencyjności

tego przemysłu.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1, a także sposób jego złożenia, uwzględniając dane, o

których mowa w ust. 2.

4.

W wypadku gdy wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 2 i 3 lub przedstawione

dane są niewystarczające, minister właściwy do spraw gospodarki, nie później niż w

terminie 15 dni od daty wpłynięcia wniosku, zawiadomi o tym wnioskodawcę i wezwie

go do usunięcia stwierdzonych braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni

od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W

razie nieusunięcia braków w wyznaczonym terminie minister właściwy do spraw gospodarki

może, gdy uzasadniają to okoliczności sprawy, wyznaczyć dodatkowy termin do usunięcia

braków.

5.

Za datę wpływu wniosku, o którym mowa w ust. 4, uznaje się datę wpływu wniosku, w

którym usunięto braki.

6.

W wypadku wycofania wniosku przez wnioskodawcę przed wydaniem postanowienia o wszczęciu

postępowania ochronnego, postępowania nie wszczyna się.

7.

Jeżeli wnioskodawca wycofa wniosek po wszczęciu postępowania ochronnego, minister

właściwy do spraw gospodarki, w drodze postanowienia, umorzy postępowanie, chyba że

naruszałoby to interes publiczny.

8.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w terminie 30 dni od daty wpływu wniosku, wydaje

postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania ochronnego, jeżeli

1)

informacje i dane zawarte we wniosku wskazują, że nie zachodzą warunki, o których

mowa w art. 3,

2)

wymaga tego interes publiczny.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie.

1.

Przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 14, żadne informacje w sprawie

nie będą podane do wiadomości publicznej.

2.

Jeżeli z umów międzynarodowych wynika obowiązek zawiadomienia władz kraju eksportu

o zamiarze wszczęcia postępowania ochronnego, minister właściwy do spraw gospodarki

powiadomi o tym właściwe władze.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wszczyna, w drodze postanowienia, postępowanie

ochronne, jeżeli informacje oraz dane, którymi dysponuje, wskazują, że zachodzą przesłanki,

o których mowa w art. 3.

2.

W odniesieniu do towaru przywożonego z krajów niebędących członkami WTO, jeżeli umowy

zawarte przez Rzeczpospolitą Polską z tymi krajami nie stanowią inaczej, do wszczęcia

postępowania wystarcza, że zachodzi jedna z przesłanek, o których mowa w art. 3.

3.

W wypadku postępowania wszczynanego na wniosek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt

1, minister właściwy do spraw gospodarki wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania

ochronnego, nie później niż w terminie 30 dni od daty wpłynięcia wniosku.

4.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać w szczególności

1)

datę wszczęcia postępowania,

2)

oznaczenie wnioskodawcy,

3)

nazwę towaru, opis towaru, kod taryfy celnej,

4)

określenie towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego z towarem objętym postępowaniem,

5)

określenie skali wzrostu przywozu towaru objętego postępowaniem, zarówno w wielkościach

bezwzględnych, jak i w stosunku do produkcji krajowej,

6)

określenie czynników, które stanowią podstawę ustaleń dotyczących poważnej szkody

oraz związku przyczynowego,

7)

określenie badanego okresu,

8)

harmonogram postępowania, a w tym

a)

termin, w którym strony mogą zgłosić swój udział w postępowaniu,

b)

termin posiedzenia wyjaśniającego, o ile zachodzi potrzeba jego zwołania,

c)

przewidywany termin zakończenia postępowania.

5.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje zażalenie.

Minister właściwy do spraw gospodarki dopuszcza do udziału w postępowaniu ochronnym

stronę, która uprawdopodobni, że niedotrzymanie terminu określonego w art. 14 ust.

4 pkt 8 lit. a) nastąpiło z przyczyny od niej niezależnej.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki może wezwać strony do dostarczenia w wyznaczonym

terminie informacji lub złożenia wyjaśnień, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzonego

postępowania ochronnego.

2.

Jeżeli strona odmawia udzielenia w wyznaczonym terminie informacji lub złożenia wyjaśnień,

o których mowa w ust. 1, lub w inny sposób utrudnia postępowanie ochronne, ustaleń

dokonuje się na podstawie dostępnych organowi prowadzącemu postępowanie danych i informacji.

3.

Jeżeli w toku postępowania zostanie ustalone, że przedstawione informacje lub wyjaśnienia

są nieprawdziwe lub mylące, to takie informacje lub wyjaśnienia pomija się w postępowaniu

ochronnym.

1.

Strony mogą w toku postępowania ochronnego składać wyjaśnienia, zgłaszać wnioski oraz

dostarczać dowody na ich poparcie.

2.

Wyjaśnienia i informacje przekazywane ustnie, w toku postępowania ochronnego, mogą

być dopuszczone jako dowód, o ile zostaną utrwalone w formie protokołu włączonego

do akt sprawy.

1.

W toku prowadzonego postępowania ochronnego mogą być zwoływane posiedzenia w celu

wyjaśnienia okoliczności oraz faktów stanowiących przedmiot badania.

2.

Posiedzeniu przewodniczy wyznaczony przez ministra właściwego do spraw gospodarki

pracownik ministerstwa. Ustala on porządek posiedzenia, kieruje jego przebiegiem oraz

sporządza protokół z przeprowadzonego posiedzenia.

3.

Termin posiedzenia powinien być tak wyznaczony, aby informacja o jego zwołaniu umożliwiła

stronom, których obecność jest uzasadniona, przygotowanie się do udziału w posiedzeniu.

1.

Protokół, o którym mowa w art. 18 ust. 2, sporządza się tak, aby z niego wynikało,

jakie budzące wątpliwości okoliczności oraz fakty stanowiące przedmiot badania zostały

omówione i wyjaśnione, kto i w jakim charakterze składał wyjaśnienia, jakie uwagi

zgłosiły obecne na posiedzeniu strony.

2.

Protokół doręcza się niezwłocznie uczestniczącym w posiedzeniu stronom.

3.

Stronom, o których mowa w ust. 2, przysługuje prawo do zgłoszenia na piśmie zastrzeżeń,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia protokołu. Zastrzeżenie powinno zawierać uzasadnienie

wraz z danymi i informacjami na jego poparcie.

1.

W celu ustalenia, czy wzrost przywozu towaru objętego postępowaniem przyczynił się

do wyrządzenia poważnej szkody przemysłowi krajowemu, minister właściwy do spraw gospodarki

zbada w toku postępowania ochronnego, za okres nie krótszy niż 3 reprezentatywne lata

poprzedzające datę wszczęcia postępowania, w szczególności

1)

wielkość i tempo wzrostu przywozu, w wielkościach bezwzględnych oraz w odniesieniu

do produkcji oraz konsumpcji krajowej,

2)

udział w rynku krajowym towarów objętych postępowaniem,

3)

ceny towaru objętego postępowaniem ochronnym, w tym ich relacje do cen towaru podobnego

lub bezpośrednio konkurencyjnego,

4)

zmiany dotyczące produkcji i rynku krajowego w zakresie

a)

wielkości produkcji,

b)

stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnych,

c)

wydajności,

d)

stanu zapasów,

e)

zatrudnienia,

f)

zysków i strat,

g)

poziomu sprzedaży,

h)

udziału w rynku krajowym,

i)

cen krajowego towaru podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego (obniżenia cen lub

zapobieżenia wzrostowi cen, który nastąpiłby w normalnych okolicznościach).

2.

W celu stwierdzenia, czy przywóz towaru objętego postępowaniem ochronnym zagraża wyrządzeniem

poważnej szkody przemysłowi krajowemu, minister właściwy do spraw gospodarki zbada

1)

wielkość i tempo wzrostu przywozu w wielkościach bezwzględnych oraz w odniesieniu

do produkcji i konsumpcji krajowej towaru objętego postępowaniem ochronnym, w szczególności

z powodu ograniczeń dostępu do rynku w krajach trzecich lub ze względu na sezonowe

nadwyżki podaży w kraju eksportu,

2)

możliwości eksportowe kraju eksportu towaru objętego postępowaniem ochronnym i prawdopodobieństwo

wykorzystania tych możliwości dla zwiększenia przywozu na polski obszar celny,

3)

spadek sprzedaży lub udziału w rynku przemysłu krajowego, wzrost zapasów u producentów,

importerów lub w przedsiębiorstwach handlowych, spadek produkcji, zysków, wydajności

zatrudnienia lub obniżki płac,

4)

stopień trudności przedsiębiorców krajowych w sfinansowaniu produkcji nowych wyrobów

oraz modernizacji dotychczasowej produkcji.

3.

W toku postępowania ochronnego minister właściwy do spraw gospodarki zbada także inne

niż przywóz czynniki, które mogły wyrządzić poważną szkodę przemysłowi krajowemu.

Stwierdzona szkoda wyrządzona przez te czynniki nie będzie przypisywana przywozowi.

1.

Jeżeli w czasie postępowania ochronnego minister właściwy do spraw gospodarki dokona

wstępnego ustalenia, że przywóz towaru objętego postępowaniem jest nadmierny i wprowadzenie

środka ochronnego dopiero po zakończeniu postępowania ochronnego spowodowałoby powstanie

szkody trudnej do naprawienia lub grozi powstaniem takiej szkody, może ustanowić,

w drodze rozporządzenia, tymczasowy środek ochronny.

2.

Tymczasowy środek ochronny ustanawia się na okres nieprzekraczający 200 dni.

3.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności

1)

nazwę towaru, opis towaru, kod taryfy celnej,

2)

wysokość i okres stosowania tymczasowego środka ochronnego,

3)

sposób, warunki i zakres stosowania tymczasowego środka ochronnego.

4.

Wstępne ustalenie, o którym mowa w ust. 1, ogłaszane jest w formie postanowienia.

Postanowienie to powinno zawierać w szczególności opis ustalonego stanu faktycznego

oraz podstawy faktyczne i prawne dokonanych ustaleń.

5.

Stronom biorącym udział w postępowaniu ochronnym przysługuje prawo zgłoszenia na piśmie

zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w ust.

4. Zastrzeżenie powinno zawierać uzasadnienie wraz z danymi i informacjami na jego

poparcie.

W wypadku ustanowienia tymczasowej opłaty celnej dodatkowej warunkiem objęcia towaru

procedurą dopuszczenia do obrotu jest złożenie zabezpieczenia w wysokości ustalonej

na poziomie równym wysokości kwoty należności z tytułu tymczasowej opłaty celnej dodatkowej.

W zakresie postępowania dotyczącego zabezpieczenia stosuje się odpowiednie przepisy

prawa celnego.

Tymczasowego środka ochronnego nie stosuje się do dostaw towaru objętego kontraktami

zawartymi przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 21 ust.

1, pod warunkiem że dokumenty przewozowe zostały wystawione przed dniem wejścia w

życie rozporządzenia, a towar został przywieziony na polski obszar celny nie później

niż 3 miesiące od dnia jego wejścia w życie.

Postępowanie ochronne powinno być zakończone nie później niż w terminie 12 miesięcy

od dnia jego wszczęcia.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje decyzję o zakończeniu postępowania ochronnego

bez zastosowania środka ochronnego, jeżeli w toku postępowania ochronnego stwierdzone

zostanie, że

1)

przywóz na polski obszar celny towaru objętego postępowaniem ochronnym nie wyrządził

poważnej szkody przemysłowi krajowemu oraz

2)

nie zagraża powstaniem takiej szkody, oraz

3)

nie ma wpływu na przeprowadzenie zmian dostosowawczych w przemyśle albo

4)

wymaga tego interes publiczny.

1.

W wypadku gdy postępowanie ochronne zostanie zakończone bez zastosowania środka ochronnego,

minister właściwy do spraw gospodarki uchyla rozporządzenie, o którym mowa w art.

21 ust. 1.

2.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, organ celny, na pisemny wniosek osoby zainteresowanej,

dokonuje zwrotu zabezpieczenia złożonego zgodnie z art. 22, w terminie 30 dni od daty

złożenia wniosku.

3.

Od kwoty zwracanego zabezpieczenia organ celny nie płaci odsetek.

1.

Jeżeli w wyniku postępowania ustalono, że przywóz towaru objętego postępowaniem jest

nadmierny, minister właściwy do spraw gospodarki wydaje postanowienie stwierdzające

ten fakt. Postanowienie to powinno zawierać w szczególności

1)

nazwę towaru, opis towaru, kod taryfy celnej,

2)

określenie metody oraz czynników, które uwzględniono przy dokonywaniu ustaleń w przedmiocie

wyrządzenia poważnej szkody lub zagrożenia wyrządzeniem takiej szkody przez wzrost

przywozu towaru objętego postępowaniem,

3)

wskazanie odpowiedniego środka ochronnego i określenie prawdopodobnych skutków jego

nałożenia dla gospodarki i interesu publicznego,

4)

ocenę programu dostosowawczego przemysłu krajowego, mającego na celu zapewnienie konkurencyjności

tego przemysłu po zniesieniu ograniczeń w dostępie do rynku,

5)

listę znanych przedsiębiorców stanowiących przemysł krajowy wytwarzający towar, o

którym mowa w pkt 1.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać uzasadnienie wskazujące podstawy

faktyczne i prawne dokonanych ustaleń.

3.

Do postanowienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepis art. 21 ust. 5.

1.

Jeżeli w wyniku postępowania ochronnego minister właściwy do spraw gospodarki stwierdzi,

że zaistniały warunki przewidziane ustawą do ochrony rynku przed nadmiernym przywozem,

ustanowi, w drodze rozporządzenia, ostateczny środek ochronny.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności

1)

nazwę towaru, opis towaru, kod taryfy celnej,

2)

rodzaj ustanowionego środka ochronnego,

3)

wysokość i okres stosowania środka ochronnego,

4)

sposób, warunki i zakres stosowania ustanowionego środka ochronnego, w tym wskazanie

kraju pochodzenia, którego środek dotyczy.

3.

Ostateczny środek ochronny może zostać ustanowiony na okres nie dłuższy niż 4 lata,

z uwzględnieniem okresu stosowania tymczasowego środka ochronnego.

4.

Jeżeli ostateczny środek ochronny został ustanowiony na okres dłuższy niż rok, rozporządzenie

o ustanowieniu ostatecznego środka ochronnego powinno również określać harmonogram

stopniowej liberalizacji zastosowanego środka.

5.

W wypadku ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w formie kontyngentu, rozporządzenie

o ustanowieniu ostatecznego środka ochronnego powinno również określać sposób rozdysponowania

kontyngentu.

6.

W wypadku ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w formie nieautomatycznej rejestracji

przywozu, rozporządzenie o ustanowieniu ostatecznego środka ochronnego powinno również

określać warunki wydania i wykorzystywania pozwoleń na przywóz towaru objętego tą

rejestracją. W szczególności warunkiem wykorzystania pozwolenia na przywóz towaru

może być zachowanie określonej ceny jednostkowej przywożonego towaru.

Ostatecznego środka ochronnego nie stosuje się w odniesieniu do towaru objętego kontraktami

zawartymi przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 28 ust.

1, pod warunkiem że dokumenty przewozowe zostały wystawione przed dniem wejścia w

życie tego rozporządzenia, a towar został przywieziony na polski obszar celny nie

później niż 3 miesiące od dnia jego wejścia w życie.

1.

W wypadku ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w formie kontyngentu, jego wysokość

zostanie ustalona na poziomie nie niższym od średniej wielkości lub wartości przywozu

towaru objętego środkami ochronnymi w okresie ostatnich trzech reprezentatywnych lat,

dla których dostępne są dane statystyczne, chyba że podane zostaną inne ważne powody,

że inny poziom przywozu jest niezbędny dla zapobieżenia lub przeciwdziałania poważnej

szkodzie.

2.

W wypadku gdy kontyngent jest rozdzielony pomiędzy kraje eksportu, wielkość kontyngentu

dla każdego kraju może być ustalona w porozumieniu z tymi spośród nich, które mają

istotny interes w dostarczeniu towaru objętego środkami ochronnymi na polski obszar

celny.

3.

Jeżeli porozumienie, o którym mowa w ust. 2, nie zostanie osiągnięte, kontyngent zostanie

rozdzielony pomiędzy kraje eksportu proporcjonalnie do poziomu przywozu towaru z tych

krajów na polski obszar celny w reprezentatywnym okresie, z uwzględnieniem czynników,

które wpływają lub mogłyby wpłynąć na handel tym towarem.

4.

Jeżeli podstawą ustanowienia kontyngentu nie jest zagrożenie wyrządzenia poważnej

szkody, a konsultacje z władzami kraju eksportu prowadzone były przy współpracy Komitetu

do Spraw Środków Ochronnych WTO, minister właściwy do spraw gospodarki może odstąpić

od kryteriów podziału kontyngentu, o których mowa w ust. 2 i 3, gdy

1)

w wyniku postępowania stwierdzono, że przywóz z jednego lub większej liczby krajów

wzrósł nieproporcjonalnie w porównaniu do całego przywozu towaru na polski obszar

celny w poprzednim reprezentatywnym okresie,

2)

przyjęte kryteria odstąpienia należycie uwzględniają interesy wszystkich krajów eksportu

towaru objętego środkiem ochronnym.

5.

Kontyngent ustanowiony wobec towaru przywożonego z krajów eksportu niebędących członkami

WTO będzie nie mniej restrykcyjny od środka ustanowionego wobec towaru przywożonego

z krajów eksportu - członków WTO.

1.

Wymiaru i poboru opłaty celnej dodatkowej dokonuje organ celny.

2.

W wypadku ustanowienia ostatecznej opłaty celnej dodatkowej organ celny wzywa dłużnika

do uiszczenia kwoty należności wynikającej z tej opłaty. W wypadku gdy ostateczna

opłata celna dodatkowa jest wyższa od opłaty tymczasowej, kwoty różnicy nie pobiera

się. Jeżeli ostateczna opłata celna dodatkowa jest niższa od tymczasowej opłaty celnej

dodatkowej, organ celny, który przyjął zabezpieczenie, dokona zwrotu zabezpieczenia

w wysokości kwoty różnicy na pisemny wniosek strony, złożony wraz z oryginałem dowodu

złożenia zabezpieczenia, którego przedstawienie było niezbędne do nadania towarowi

przeznaczenia celnego.

3.

Organ celny zwraca zabezpieczenie złożone zgodnie z art. 22, po uiszczeniu kwoty należności

wynikającej z opłaty celnej dodatkowej, na pisemny wniosek osoby zainteresowanej złożony

wraz z oryginałem dowodu uiszczenia opłaty i dokumentami, których przedstawienie było

niezbędne do nadania towarowi przeznaczenia celnego.

4.

Przepis art. 26 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

W wypadku gdy retrospektywnie zostanie przedstawiony dowód pochodzenia towaru, a organ

celny stwierdzi, że towar nie podlega środkowi ochronnemu, opłata celna dodatkowa,

pobrana zgodnie z ust. 2, zostanie zwrócona na zasadach określonych w przepisach prawa

celnego. Od zwracanej opłaty organ celny nie płaci odsetek.

1.

W wypadku ustanowienia kontyngentu lub nieautomatycznej rejestracji obrotu warunkiem

dopuszczenia do obrotu towaru klasyfikowanego według takiego kodu taryfy celnej, jak

towar objęty środkiem ochronnym, jest udokumentowanie pochodzenia towaru na zasadach

określonych w przepisach prawa celnego. Jeżeli warunek ten nie zostanie spełniony,

przepis art. 59 Kodeksu celnego stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli ustanowiona zostanie opłata celna dodatkowa, warunkiem dopuszczenia do obrotu

towaru klasyfikowanego według takiego kodu taryfy celnej, jak towar objęty środkiem

ochronnym, jest udokumentowanie pochodzenia towaru na zasadach określonych w przepisach

prawa celnego. Jeżeli warunek ten nie zostanie spełniony, stosuje się opłatę celną

dodatkową.

1.

Jeżeli okres stosowania środka ochronnego przekracza 3 lata, to przed upływem połowy

okresu stosowania środka ochronnego minister właściwy do spraw gospodarki przeprowadzi

postępowanie ochronne weryfikacyjne w celu stwierdzenia, czy dalsze stosowanie środka

ochronnego jest uzasadnione.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wszczyna, w drodze postanowienia, postępowanie,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Do postępowania ochronnego weryfikacyjnego przepisy rozdziału 3 stosuje się odpowiednio.

4.

W postępowaniu ochronnym weryfikacyjnym bada się dane i informacje dotyczące okresu

stosowania środka ochronnego.

5.

Po przeprowadzeniu postępowania minister właściwy do spraw gospodarki

1)

zakończy w drodze postanowienia postępowanie ochronne weryfikacyjne bez zmiany stosowania

środka ochronnego, jeżeli przesłanki, o których mowa w art. 3, nie uległy zmianie,

lub

2)

wyda rozporządzenie uchylające rozporządzenie o zastosowaniu ostatecznego środka ochronnego,

w wypadku gdy przywóz nie jest nadmierny albo gdy przemawia za tym interes publiczny,

lub

3)

w drodze rozporządzenia zmieni wydane uprzednio rozporządzenie o zastosowaniu ostatecznego

środka ochronnego, określając w nim szczegółowe zasady zwiększenia liberalizacji stosowania

tego środka, w wypadku gdy przesłanki, o których mowa w art. 3, uległy zmianie.

1.

W celu przedłużenia okresu stosowania ostatecznego środka ochronnego minister właściwy

do spraw gospodarki wszczyna, w drodze postanowienia, postępowanie ochronne przeglądowe.

2.

Postępowanie ochronne przeglądowe może być wszczęte nie wcześniej niż 3 miesiące od

daty ustanowienia ostatecznego środka ochronnego i nie później niż 9 miesięcy przed

datą zakończenia stosowania tego środka.

3.

Do postępowania ochronnego przeglądowego przepisy rozdziału 3 stosuje się odpowiednio.

4.

W postępowaniu ochronnym przeglądowym bada się dane i informacje dotyczące okresu

stosowania środka.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki, nie później niż w terminie 9 miesięcy od dnia

wszczęcia postępowania ochronnego przeglądowego

1)

zakończy w drodze postanowienia postępowanie ochronne przeglądowe bez przedłużenia

zastosowania ostatecznego środka ochronnego lub

2)

wyda rozporządzenie zmieniające rozporządzenie o zastosowaniu ostatecznego środka

ochronnego, w którym przedłuży okres stosowania środka ochronnego.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki może przedłużyć, w drodze rozporządzenia, stosowanie

środka ochronnego, z zastrzeżeniem ust. 7, pod warunkiem że w wyniku postępowania

ochronnego przeglądowego stwierdzone zostanie, że dalsze stosowanie środka ochronnego

jest niezbędne dla naprawienia poważnej szkody wyrządzonej przemysłowi krajowemu lub

zapobieżenia jej powstaniu oraz ułatwienia przeprowadzenia zmian dostosowawczych w

przemyśle krajowym. Przedłużając stosowanie środka ochronnego, minister właściwy do

spraw gospodarki określi harmonogram stopniowej liberalizacji ustanowionego środka.

7.

Nie przedłuża się stosowania środka ochronnego, jeżeli środek ten był ustanowiony

na podstawie ustaleń stwierdzających, że przywóz na polski obszar celny towaru objętego

postępowaniem ochronnym zagraża jedynie wyrządzeniem poważnej szkody przemysłowi krajowemu

produkującemu towar podobny lub bezpośrednio konkurencyjny.

8.

Łączny okres stosowania środka ochronnego nie może być dłuższy niż 8 lat.

9.

Środek ochronny, o którym mowa w ust. 6, nie może być bardziej restrykcyjny niż obowiązujący

w ostatnim okresie liberalizacji, określonym w rozporządzeniu, o którym mowa w art.

28 ust. 1.

1.

Wobec towaru, w odniesieniu do którego był ustanowiony środek ochronny na okres nie

dłuższy niż 2 lata, środek ochronny nie będzie ponownie stosowany przez okres 2 lat,

licząc od dnia utraty mocy lub uchylenia rozporządzenia o ustanowieniu środka ochronnego.

2.

W wypadku gdy środek ochronny ustanowiono na okres dłuższy niż 2 lata, środek ochronny

nie będzie ponownie stosowany przez okres równy okresowi stosowania tego środka.

3.

Środek ochronny ustanowiony na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy może zostać wprowadzony

ponownie wobec przywozu tego samego towaru, pod warunkiem że

1)

upłynął co najmniej rok od daty ustanowienia środka ochronnego oraz

2)

taki środek ochronny był stosowany wobec tego towaru nie więcej niż 2 razy w okresie

5 lat bezpośrednio poprzedzających datę ponownego ustanowienia tego środka.

1.

Decyzje ministra właściwego do spraw gospodarki wydane w postępowaniu ochronnym oraz

postanowienia tego organu: o pozostawieniu wniosku o wszczęcie postępowania ochronnego

bez rozpoznania, o umorzeniu postępowania ochronnego, o odmowie wszczęcia postępowania

ochronnego, o zakończeniu postępowania ochronnego bez zastosowania środka ochronnego,

o zakończeniu postępowania ochronnego weryfikacyjnego bez zmiany stosowania środka

ochronnego, o zakończeniu postępowania ochronnego przeglądowego bez przedłużenia ważności

rozporządzenia o zastosowaniu ostatecznego środka ochronnego podlegają zaskarżeniu

przez stronę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w wypadku ich niezgodności z prawem

w terminie 30 dni od dnia doręczenia aktu.

2.

Wniesienie i rozpoznanie skargi następuje w trybie określonym ustawą z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

(Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr 144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008), z wyłączeniem przepisów art. 34.

3.

Wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej

decyzji lub postanowienia, chyba że sąd tak postanowi.

Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają

rozpatrzeniu według dotychczasowych przepisów.

Traci moc ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na

polski obszar celny

(Dz. U. Nr 157, poz. 1027).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 1 miesiąca od dnia ogłoszenia.