Ustawa z dnia 1 marca 2001 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 11, poz. 84) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 104

2)

art. 129 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w pięciodniowym

tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 3 miesięcy,

z zastrzeżeniem przepisów art. 129

§ 2.

Praca w granicach nie przekraczających 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na

tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.

§ 3.

W razie rozwiązania umowy o pracę przed upływem okresu rozliczeniowego, pracownikowi

przysługuje prawo do dodatkowego wynagrodzenia, obliczonego jak za pracę w godzinach

nadliczbowych przy odpowiednim stosowaniu przepisu § 2 - za czas przepracowany od

początku okresu rozliczeniowego do dnia rozwiązania umowy o pracę.

”

;

3)

skreśla się art. 129

4)

w art. 129„42 godzin” zastępuje się wyrazami „40 godzin”;

5)

w art. 129„129;

6)

art. 129

„

Art. 129

Sposób ustalenia rozkładów czasu pracy, o którym mowa w art. 129, 129

”

;

7)

w art. 132 w § 5 użyte dwukrotnie wyrazy „129 zastępuje się wyrazami „art. 129 § 2 i 3”;

8)

w art. 154 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Dni wolnych od pracy, wynikających z rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu

pracy, nie wlicza się do urlopu.

”

1.

W okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2001 r. przeciętna tygodniowa

norma czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy nie może przekraczać 42 godzin w

przyjętym okresie rozliczeniowym. Praca w granicach nie przekraczających 8 godzin

na dobę i przeciętnie 42 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie

stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.

2.

W okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. przeciętna tygodniowa

norma czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy nie może przekraczać 41 godzin w

przyjętym okresie rozliczeniowym. Praca w granicach nie przekraczających 8 godzin

na dobę i przeciętnie 41 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie

stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.

3.

W celu zachowania przeciętnych tygodniowych norm czasu pracy w pięciodniowym tygodniu

pracy, określonych w ust. 1 i 2, w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia

31 grudnia 2002 r. dobowy wymiar czasu pracy może być podwyższony, jeżeli jest to

możliwe ze względu na organizację pracy, nie więcej niż do 10 godzin. Taka praca nie

stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.

4.

Podwyższenie dobowego wymiaru czasu pracy przewidziane w ust. 3 nie dotyczy pracowników

wymienionych w art. 129

W systemie czasu pracy, o którym mowa w art. 129

W systemie czasu pracy, o którym mowa w art. 132 § 2 Kodeksu pracy, w 2001 r. stosuje

się odpowiednio art. 2 ust. 1 zdanie drugie, a w 2002 r. stosuje się odpowiednio art.

2 ust. 2 zdanie drugie.

Wprowadzenie norm czasu pracy przewidzianych w ustawie nie powoduje obniżenia wysokości

wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi w stałej miesięcznej wysokości. Składniki wynagrodzenia

określone w inny sposób ulegają podwyższeniu w stopniu zapewniającym zachowanie przez

pracownika wynagrodzenia nie niższego niż dotychczas otrzymywane.

Jeżeli obniżenie przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy z 42 do 41 godzin oraz

z 41 do 40 godzin następuje w trakcie okresu rozliczeniowego, pracodawca jest obowiązany

rozliczyć czas pracy pracowników przepracowany do dnia obniżenia normy. Przepis art.

129 § 3 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia

tej ustawy.

Sposób ustalenia rozkładów czasu pracy, o którym mowa w art. 129, 129