Ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego.

1.

Ustawa reguluje organizację rynków

1)

owoców i warzyw, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy,

2)

chmielu,

3)

tytoniu,

4)

suszu paszowego.

2.

Do organizacji rynków, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów o przeciwdziałaniu

praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

obrót - oferowanie do sprzedaży i sprzedaż,

2)

chmiel - wysuszony kwiatostan żeńskiej rośliny chmielu uprawnego, zwany również szyszką

chmielu,

3)

produkty chmielowe - proszki, granulaty i ekstrakty, które zostały wytworzone w procesie

obróbki chmielu,

4)

zizomeryzowany produkt chmielowy - produkt chmielowy, w którym alfakwasy uległy prawie

całkowitej izomeryzacji,

5)

certyfikat - świadectwo potwierdzające spełnianie przez chmiel lub produkt chmielowy

minimalnych wymagań jakościowych,

6)

świadectwo równoważności - świadectwo potwierdzające spełnianie przez importowany

chmiel lub produkt chmielowy minimalnych wymagań jakościowych obowiązujących w Rzeczypospolitej

Polskiej, wydane przez kraj pochodzenia i uznane za równoważne z polskim certyfikatem

na podstawie umów międzynarodowych,

7)

małe opakowanie chmielu lub produktu chmielowego - opakowanie chmielu lub proszku

chmielowego o masie do 1 kg albo opakowanie ekstraktów chmielu lub zizomeryzowanych

produktów chmielowych o masie do 0,30 kg,

8)

chmiel nieprzygotowany - chmiel, który poddany został wyłącznie wstępnemu suszeniu

i pakowaniu,

9)

chmiel przygotowany - chmiel, który został poddany końcowemu suszeniu i pakowaniu,

10)

surowiec tytoniowy - wysuszone liście tytoniu odmian uprawianych w kraju,

11)

wstępne przetwarzanie surowca tytoniowego - przygotowanie do dalszego przerobu przez

producentów wyrobów tytoniowych surowca tytoniowego, polegające w szczególności na

odżyłowaniu, cięciu, nasączaniu lub dosuszaniu blaszki liściowej,

12)

tytoń przemysłowy - tytoń wstępnie przetworzony,

13)

grupy użytkowe tytoniu - tytonie

a)

odmian typu Virginia, suszone w suszarniach cieplnych ze sterowanym obiegiem powietrza

oraz kontrolą temperatury i wilgotności powietrza,

b)

odmian typu Burley, suszone powietrzem, pod osłoną i bez możliwości fermentacji,

c)

odmian tytoni ciemnych, suszone powietrzem, pod osłoną i bez możliwości fermentacji,

d)

odmian tytoni ciemnych, suszone powietrzem z możliwością dosuszenia w suszarniach

cieplnych oraz wędzenia,

14)

zielonka - lucernę, trawę, esparcetę, koniczynę, łubin, wykę, seradelę oraz zboża,

zbierane w stanie zielonym, i inne rośliny pastewne uprawiane na gruntach ornych,

skoszone i rozdrobnione w warunkach polowych lub na sieczkarniach stacjonarnych przed

suszeniem,

15)

susz paszowy - materiał paszowy otrzymany z zielonki w wyniku szybkiego jej suszenia

gorącymi gazami spalinowymi, zmieszanymi z powietrzem lub gorącym powietrzem,

16)

rekompensata finansowa - częściowy zwrot utraconego dochodu z tytułu niewprowadzenia

produktów do obrotu.

Organizacja rynku owoców i warzyw obejmuje

1)

funkcjonowanie grup producentów owoców lub warzyw, zwanych dalej „grupami”,

2)

udzielanie pomocy finansowej grupom,

3)

ustalanie warunków wycofywania z obrotu owoców i warzyw przez grupy.

Pomoc finansowa państwa przewidziana w niniejszej ustawie przysługuje grupom, które

1)

zostały utworzone na podstawie przepisów o grupach producentów rolnych i ich związkach,

2)

zostały wpisane do rejestru grup producentów owoców i warzyw objętych pomocą finansową,

zwanego dalej „rejestrem grup uznanych”, prowadzonego przez wojewodę właściwego ze

względu na miejsce siedziby grupy,

3)

utworzą fundusz operacyjny oraz spełnią wymagania określone w art. 9 - 11.

1.

Grupę wpisuje się do rejestru grup uznanych, jeżeli

1)

została utworzona przez co najmniej 5 producentów, dla jednej z następujących grup

produktów

a)

owoce i warzywa,

b)

owoce,

c)

warzywa,

d)

owoce i warzywa przeznaczone dla przetwórstwa,

e)

owoce przeznaczone dla przetwórstwa,

f)

warzywa przeznaczone dla przetwórstwa,

g)

orzechy,

h)

grzyby,

2)

łączna wartość produktów wytworzonych przez członków grupy i sprzedanych za jej pośrednictwem

w okresie roku wynosi co najmniej równowartość 100 tys. EURO,

3)

działa na podstawie statutu albo umowy, które oprócz wymagań określonych odrębnymi

przepisami ustalają w szczególności

a)

wysokość składek wpłacanych na fundusz operacyjny, o którym mowa w art. 4 pkt 3, ustalonych

w procentach od wartości sprzedanych produktów,

b)

warunki dostarczania przez członków grupy informacji dotyczących powierzchni uprawy,

wysokości zbiorów, wielkości sprzedaży, cen uzyskiwanych za sprzedawane produkty oraz

działań podejmowanych na rzecz ochrony środowiska,

c)

wymóg przynależności tylko do jednej z grup,

d)

zasady i tryb, na jakich grupa sprzedaje produkty swoich członków.

2.

Jeżeli statut albo umowa przewidują odstępstwa od zasady sprzedaży całości produktów

za pośrednictwem grupy, odstępstwa dotyczą możliwości sprzedaży przez członka grupy

wytworzonych przez niego produktów

1)

bezpośrednio konsumentom w ilości nie większej niż 25% całości produktów, jeżeli jest

członkiem grupy utworzonej dla grupy produktów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt

1 lit. a),

2)

bezpośrednio konsumentom w ilości 20% całości produktów, jeżeli jest członkiem jednej

z pozostałych grup utworzonych dla grup produktów, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 1 lit. b)-h),

3)

za pośrednictwem innej grupy, jeżeli produkty te nie są przedmiotem obrotu grupy,

której jest członkiem.

1.

Wniosek o wpisanie do rejestru grup uznanych zawiera

1)

nazwę i siedzibę grupy,

2)

rodzaj grupy produktów, o których mowa w art. 5 ust. 1,

3)

informację o wartości produktów wytworzonych przez członków grupy i sprzedanych za

jej pośrednictwem w poprzednim roku.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

wypis z Krajowego Rejestru Sądowego,

2)

statut albo umowę grupy,

3)

dokumenty potwierdzające informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3.

1.

Decyzję administracyjną w sprawie wpisania grupy do rejestru grup uznanych wydaje

wojewoda właściwy ze względu na siedzibę grupy w terminie trzech miesięcy od dnia

złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw rynków rolnych.

3.

Minister właściwy do spraw rynków rolnych prowadzi krajowy rejestr grup uznanych na

podstawie informacji przekazanych przez wojewodów.

1.

Rejestr grup uznanych jest jawny i zawiera

1)

nazwę i adres grupy,

2)

datę i numer wydania decyzji o wpisie grupy do rejestru,

3)

grupę produktów objętych decyzją,

4)

informacje o osobach upoważnionych do reprezentowania grupy.

2.

Grupa jest obowiązana informować właściwego wojewodę o każdej zmianie danych, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 4.

1.

Fundusz operacyjny jest tworzony ze składek członków grupy oraz kwot przyznanych w

ramach pomocy finansowej udzielanej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa.

2.

Wysokość składki wpłacanej przez członka grupy nie może być niższa niż 1% wartości

wytworzonych przez niego produktów, uzyskanej ze sprzedaży za pośrednictwem grupy.

3.

Środki finansowe funduszu operacyjnego gromadzone są na wyodrębnionym rachunku bankowym

grupy i wykorzystywane są na

1)

finansowanie programu działania opracowanego przez grupę, zwanego dalej „programem”,

2)

wypłaty z tytułu niewprowadzenia produktów do obrotu.

1.

W programie powinien być zawarty co najmniej jeden z następujących celów

1)

dostosowanie produkcji do potrzeb i wymagań rynku,

2)

koncentrowanie produkcji określonych gatunków i odmian,

3)

obniżanie kosztów produkcji,

4)

wprowadzanie metod produkcji przyjaznych dla środowiska.

2.

Program określa w szczególności

1)

okres jego obowiązywania, który nie może trwać krócej niż 3 lata i dłużej niż 5 lat,

2)

aktualny stan produkcji, obrotu i wyposażenia technicznego,

3)

cel i harmonogram działań w poszczególnych latach kalendarzowych niezbędnych do jego

realizacji,

4)

przewidywaną wielkość niezbędnych do realizacji celów środków finansowych, w tym środków

z funduszu operacyjnego.

1.

Program zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Prezes Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa, po zasięgnięciu opinii właściwego wojewody.

2.

Wniosek o zatwierdzenie programu składa się najpóźniej do dnia 15 września roku poprzedzającego

realizację programu.

3.

Decyzje w sprawie zatwierdzenia programu wydawane są nie później niż do dnia 15 listopada

roku, w którym złożono wniosek.

4.

Od decyzji w sprawie zatwierdzenia programu służy odwołanie do ministra właściwego

do spraw rozwoju wsi.

1.

Grupie, po zatwierdzeniu programu, przysługuje zaliczka na realizację zadań przewidzianych

w harmonogramie na pierwszy rok realizacji tego programu.

2.

Zaliczka udzielana i wypłacana jest przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa na wniosek grupy złożony do dnia 31 marca roku realizacji programu.

3.

Zaliczka wypłacana jest w wysokości 2% planowanej wartości produktów sprzedanych przez

członków grupy za jej pośrednictwem.

4.

W razie niezrealizowania zadań objętych harmonogramem zaliczka podlega zwrotowi wraz

z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia jej udzielenia.

1.

Kwota pomocy finansowej udzielanej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

na tworzenie funduszu operacyjnego jest równa wysokości składek wpłaconych przez członków

grupy, nie może jednak przekroczyć

1)

4,5% wartości produktów członków grupy, sprzedanych za jej pośrednictwem,

2)

50% wydatków ponoszonych na realizację programu.

2.

Wniosek o przyznanie pomocy finansowej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa zawiera informacje o

1)

których mowa w art. 6 ust. 1,

2)

realizacji zadań określonych w zatwierdzonym programie,

3)

wysokości kwoty pomocy finansowej,

4)

wysokości składek wpłaconych przez członków grupy na fundusz operacyjny,

5)

wartości produktów sprzedanych przez członków grupy za jej pośrednictwem.

1.

Wniosek o przyznanie pomocy finansowej za dany rok kalendarzowy składa się do dnia

31 stycznia następnego roku.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające poniesione wydatki z tytułu realizacji programu,

2)

zaświadczenie z banku o wysokości środków zgromadzonych na rachunku, o którym mowa

w art. 9 ust. 3,

3)

dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 5.

3.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydaje decyzję administracyjną

o przyznaniu pomocy finansowej po stwierdzeniu, że zostały zrealizowane działania

zgodnie z programem.

4.

Od decyzji wydanej w sprawie przyznania pomocy finansowej przysługuje odwołanie do

ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

1.

Grupa otrzymuje rekompensatę finansową z tytułu niewprowadzenia do obrotu przez grupę

lub producentów niebędących członkami grupy następujących produktów

1)

kalafiorów,

2)

pomidorów,

3)

bakłażanów,

4)

moreli,

5)

brzoskwiń,

6)

gruszek (poza gruszkami przeznaczonymi do produkcji gruszecznika),

7)

winogron stołowych,

8)

jabłek (poza jabłkami przeznaczonymi do produkcji jabłecznika).

2.

Wysokość rekompensaty finansowej dla grupy z tytułu niewprowadzenia do obrotu produktów

wymienionych w ust. 1 stanowi równowartość kwoty obliczonej na podstawie stawek określonych

w załączniku nr 2 do ustawy.

3.

Rekompensatą finansową są objęte produkty w ilości nie większej niż 10%, a w przypadku

jabłek - 8,5% każdego z tych produktów sprzedanych za pośrednictwem grupy, z wyjątkiem

produktów pochodzących z importu.

4.

Za produkty sprzedane za pośrednictwem grupy uważa się również produkty sprzedane

bezpośrednio przez jej członków zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2.

1.

Rekompensata finansowa przysługuje grupie, jeżeli jej produkty nie zostały wprowadzone

do obrotu, lecz przekazane nieodpłatnie domom pomocy społecznej, placówkom opiekuńczo-wychowawczym,

ośrodkom adopcyjno-opiekuńczym, obozom wypoczynkowym dla dzieci oraz szpitalom i zakładom

karnym i przekazanie to nie będzie miało wpływu na planowaną przez nie ilość zakupu

owoców i warzyw.

2.

W przypadku braku możliwości pełnego zagospodarowania niewprowadzonych do obrotu produktów

w sposób, o którym mowa w ust. 1, grupy mają obowiązek zgłoszenia pozostałych ilości

produktów do Agencji Rynku Rolnego w celu ich sprzedaży z przeznaczeniem na paszę,

a w przypadku jabłek i gruszek - w celu ich przetworzenia w gorzelniach rolniczych

na spirytus surowy o zawartości alkoholu powyżej 80% objętościowo, z przeznaczeniem

na cele paliwowe.

3.

Sprzedaż produktów, o których mowa w ust. 2, odbywa się w trybie przetargów, do których

nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych. Przetargi organizuje Agencja

Rynku Rolnego, mając na względzie wybór najkorzystniejszych ofert oraz dążenie do

minimalizacji kosztów sprzedaży.

4.

W przypadku gdy produkty nie zostały sprzedane w trybie określonym w ust. 2, mogą

być poddane na koszt grupy procesowi biodegradacji, który nie wpłynie ujemnie na stan

środowiska naturalnego.

5.

Produkty niewprowadzone na rynek i przeznaczone do zagospodarowania w sposób, o którym

mowa w ust. 1 i 2, mają spełniać wymagania jakościowe przewidziane dla tych produktów

w odrębnych przepisach.

6.

Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb organizowania przetargów, mając na uwadze równy dostęp wszystkich grup

producentów owoców i warzyw do organizowanych przetargów, o których mowa w ust. 3,

oraz dążenie do zagospodarowania wyprodukowanych produktów bez spowodowania destabilizacji

rynku.

1.

Kwotę środków uzyskanych ze sprzedaży produktów pomniejszoną o koszty przetargu Agencja

Rynku Rolnego przekazuje grupie.

2.

Wypłacana grupie rekompensata z tytułu niewprowadzenia do sprzedaży produktów jest

pomniejszona o środki finansowe, o których mowa w ust. 1.

1.

Rekompensaty przyznaje i wypłaca Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

2.

Decyzję administracyjną w sprawie przyznania rekompensaty wydaje Prezes Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa na wniosek grupy.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw rozwoju wsi.

1.

Wniosek o wypłacenie rekompensaty może być składany nie częściej niż raz w miesiącu.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

dowody potwierdzające ilość sprzedanych produktów,

2)

dowody potwierdzające ilość produktów nieodpłatnie przekazanych jednostkom wymienionym

w art. 16 ust. 1,

3)

dowody potwierdzające sprzedaż produktów przez Agencję Rynku Rolnego w drodze przetargu

lub wskazujące na brak możliwości sprzedaży w tym trybie.

4.

Grupa przechowuje dokumenty, o których mowa w ust. 2, przez okres 5 lat.

1.

Rekompensatę wypłaca się w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w

art. 18.

2.

Środki pochodzące z rekompensaty grupa wypłaca

1)

swoim członkom na zasadach określonych w statucie albo umowie,

2)

producentom, którzy nie są członkami grupy, na zasadach określonych w zawartej z nimi

umowie, z tym że grupa wypłaca 90% tych środków.

1.

Z funduszu operacyjnego mogą być dokonane wypłaty z tytułu niewprowadzenia do obrotu

owoców i warzyw, jeżeli nie została wypłacona rekompensata.

2.

Wypłata może być dokonana, jeżeli produkty zostały zagospodarowane w sposób, o którym

mowa w art. 16.

3.

Na wypłaty z funduszu operacyjnego może być przeznaczona kwota nie wyższa niż 60%

wartości funduszu operacyjnego w pierwszym roku, 55% w drugim roku, 50% w trzecim

roku, 45% w czwartym roku, 40% w piątym roku i 30%, poczynając od szóstego roku, licząc

od dnia zatwierdzenia pierwszego programu.

1.

Grupa, która nie spełnia warunków do wpisania do rejestru grup uznanych, może być

wpisana do rejestru grup wstępnie uznanych, jeżeli

1)

spełnia warunki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3,

2)

łączna wartość produktów wytworzonych przez członków grupy i sprzedanych za jej pośrednictwem

w okresie roku kalendarzowego nie jest mniejsza niż równowartość 50 tys. EURO,

3)

opracowała plan działania, określający sposób spełnienia warunków, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 2.

2.

Plan działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określa w szczególności

1)

okres jego realizacji,

2)

aktualny stan w zakresie produkcji, obrotu i wyposażenia grupy w środki techniczne,

3)

harmonogram działań w poszczególnych latach kalendarzowych,

4)

przewidywane wielkości niezbędnych środków finansowych do realizacji planu.

3.

W sprawach wpisania do rejestru grup wstępnie uznanych stosuje się odpowiednio art.

7 i 8.

4.

Wniosek o wpisanie do rejestru grup wstępnie uznanych zawiera dane, o których mowa

w art. 6. Do wniosku dołącza się plan działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

5.

Minister właściwy do spraw rynków rolnych prowadzi krajowy rejestr grup wstępnie uznanych

na podstawie informacji przekazanych przez wojewodów.

Grupom wpisanym do rejestru grup wstępnie uznanych przyznaje się pomoc finansową w

wysokości i na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa

(Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369 i Nr 98, poz. 473, z 1997 r. Nr 41, poz. 255, Nr 79, poz. 484 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 547 i 550 i Nr 88, poz. 983).

1.

Wojewoda jest uprawniony do kontroli działalności grup w zakresie przestrzegania warunków

wpisu do rejestru grup wstępnie uznanych i uznanych.

2.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest uprawniony do kontroli

działalności grup w zakresie

1)

realizacji programu lub planu działania, o którym mowa odpowiednio w art. 10 i art.

22 ust. 1 pkt 3,

2)

wykorzystania środków funduszu operacyjnego,

3)

sposobu zagospodarowania produktów niewprowadzonych do obrotu.

3.

Czynności kontrolne prowadzone są przez pracowników urzędu wojewódzkiego lub Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie upoważnienia wydanego przez

wojewodę lub Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

4.

Osoby przeprowadzające kontrolę są uprawnione w szczególności do

1)

wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części należących do grupy

lub jej członków i służących do prowadzenia działalności przez grupę lub jej członków,

2)

żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów mających związek z przedmiotem

kontroli.

5.

Wojewoda oraz Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa opracowują

roczne plany przeprowadzania kontroli, uwzględniając w szczególności konieczność skontrolowania

co najmniej 10% grup wstępnie uznanych i uznanych, z tym że każda z grup powinna być

skontrolowana co najmniej raz na trzy lata.

6.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przy opracowywaniu planu

kontroli, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia kontrolę sposobu wykorzystania co najmniej

30% środków finansowych przekazanych grupom przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa.

1.

Wojewoda może wydać decyzję administracyjną o skreśleniu z rejestru grup uznanych

lub wstępnie uznanych w przypadku stwierdzenia, że nie spełniają one wymogów niezbędnych

do uzyskania wpisu do rejestru.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw rynków rolnych.

1.

W razie stwierdzenia, że środki finansowe przekazane przez Agencję Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa zostały wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem, grupa

jest obowiązana do wpłacenia na rachunek Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

kwoty stanowiącej równowartość otrzymanych środków wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi

od dnia jej otrzymania.

2.

Obowiązek wpłacenia kwoty, o której mowa w ust. 1, nakładany jest w drodze decyzji

administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw rozwoju wsi.

Organizacja rynku chmielu obejmuje

1)

warunki wprowadzania do obrotu chmielu i produktów chmielowych,

2)

rejonizację upraw chmielu,

3)

ewidencję plantacji chmielu,

4)

ewidencję umów kontraktacji, dostawy i sprzedaży chmielu oraz ilości wydanego chmielu.

1.

Do obrotu można wprowadzić

1)

chmiel zebrany w kraju i wytworzone z niego produkty, na które wydano certyfikat,

2)

chmiel lub produkty chmielowe pochodzące z importu, na które w kraju pochodzenia wydano

świadectwo równoważności,

3)

produkty chmielowe wytworzone z chmielu pochodzącego z importu, na które wydano certyfikat,

4)

zizomeryzowane produkty chmielowe,

5)

chmiel lub produkty chmielowe w małych opakowaniach przeznaczone do sprzedaży osobom

fizycznym na ich własny użytek.

2.

Przedsiębiorca wprowadzający do obrotu

1)

produkty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, zamieszcza na opakowaniu informację o produkcie,

jego masie, odmianie chmielu, a w przypadku gdy do wytworzenia produktu użyto więcej

niż jednej odmiany chmielu - również o zawartości w procentach (wagowo) każdej z tych

odmian w produkcie,

2)

chmiel lub produkty chmielowe, o których mowa w ust. 1 pkt 5, zamieszcza na opakowaniu

informację o masie i przeznaczeniu towaru.

3.

W przypadku gdy chmiel lub produkty chmielowe są obejmowane procedurą dopuszczenia

do obrotu, w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego, do zgłoszenia celnego dołącza się świadectwo równoważności.

4.

Jeżeli do zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu chmielu lub

produktów chmielowych nie zostanie dołączone świadectwo równoważności lub świadectwo

to nie jest ważne, organ celny cofa towar za granicę, a jeżeli cofnięcie towaru nie

jest możliwe, może nakazać jego zniszczenie lub wystąpić do sądu z wnioskiem o wydanie

orzeczenia stwierdzającego przepadek towaru.

5.

Koszty cofnięcia towaru lub jego zniszczenia ponoszą solidarnie: osoba, która wprowadziła

towar na polski obszar celny, osoba, która przejęła odpowiedzialność za jego przewóz,

bądź każda inna osoba, w której posiadaniu towar ten się znajduje.

1.

Certyfikat na chmiel i produkt chmielowy wydaje wojewódzki inspektor skupu i przetwórstwa

artykułów rolnych właściwy ze względu na miejsce położenia plantacji chmielu lub siedzibę

przedsiębiorcy wytwarzającego produkt chmielowy, zwany dalej „inspektorem”.

2.

Certyfikat wydaje się

1)

na chmiel, jeżeli

a)

został zebrany w określonych rejonach uprawy z plantacji zgłoszonych do ewidencji

plantacji chmielu, prowadzonej przez inspektora,

b)

spełnia minimalne wymagania jakościowe, potwierdzone badaniami laboratoryjnymi,

2)

na produkt chmielowy, z wyjątkiem produktu zizomeryzowanego, jeżeli

a)

został wytworzony z chmielu lub produktu chmielowego, na który wydano certyfikat lub

świadectwo równoważności,

b)

został wytworzony w procesie obróbki, nadzorowanym przez inspektora,

c)

zawartość alfa kwasów w produkcie chmielowym jest nie mniejsza niż w składnikach,

z których został wytworzony.

3.

Plantacje chmielu, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a), powinny składać się z kwater

jednolitych odmianowo.

4.

Przepis ust. 3 nie dotyczy plantacji chmielu prowadzonych przez jednostki badawczo-rozwojowe

w celach doświadczalnych.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięci opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

rejony uprawy chmielu, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a), z uwzględnieniem podziału

terytorialnego kraju, biorąc pod uwagę czynniki przyrodnicze, tradycyjnie wyodrębnione

rejony uprawy chmielu, a także plantacje chmielu założone przed wejściem w życie ustawy,

2)

minimalne wymagania co do jakości chmielu w zakresie wilgotności, zawartości zanieczyszczeń

organicznych i zawartości nasion, mając na względzie potrzeby przemysłu przetwórczego,

3)

sposób sprawowania nadzoru, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b), mając na względzie

zapewnienie odpowiedniej jakości wytwarzanego produktu chmielowego.

1.

Zgłoszenia do ewidencji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a), producent chmielu

dokonuje najpóźniej do dnia 31 maja roku zbioru.

2.

Zgłoszenie zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania lub siedziby producenta chmielu,

2)

w odniesieniu do każdej odmiany

a)

wielkość powierzchni plantacji chmielu,

b)

określenie miejsca położenia plantacji,

3)

nazwę i adres grupy, jeśli składający wniosek jest członkiem grupy.

3.

Za powierzchnię plantacji chmielu uważa się

1)

powierzchnię, na której uprawiane są rośliny chmielu, zajętą przez konstrukcję nośną

i ograniczoną linią jej zewnętrznych odciągów kotwicznych,

2)

pasy brzeżne o szerokości odpowiadającej średniej szerokości międzyrzędzia wewnątrz

plantacji i niestanowiące części drogi publicznej, które umożliwiają uprawę rzędów

roślin chmielu znajdujących się między odciągami kotwicznymi,

3)

pasy przeznaczone na uwrocia, znajdujące się na zakończeniach rzędów roślin, pod warunkiem

że szerokość żadnego z nich nie przekracza 8 m i nie stanowią one części drogi publicznej.

1.

Wniosek o wydanie certyfikatu na chmiel zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres miejsca zamieszkania lub siedziby producenta

chmielu,

2)

rok zbioru,

3)

nazwę odmiany lub rodu hodowlanego w przypadku plantacji chmielu prowadzonej przez

jednostkę badawczo-rozwojową,

4)

informację o rejonie uprawy,

5)

określenie miejsca położenia plantacji i datę zgłoszenia jej do ewidencji plantacji

chmielu,

6)

określenie liczby opakowań.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony po przeprowadzeniu przez inspektora

kontroli jednolitości odmianowej plantacji lub kwater chmielu, z zastrzeżeniem ust.

3.

3.

Kontroli, o której mowa w ust. 2, nie podlegają plantacje chmielu prowadzone przez

jednostkę badawczo-rozwojową w celach doświadczalnych.

1.

Kontrola, o której mowa w art. 31 ust. 2, jest przeprowadzana w okresie 30 dni przed

planowanym terminem zbioru, na wniosek producenta chmielu złożony najpóźniej do dnia

15 lipca roku zbioru.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien spełniać wymagania, o których mowa w art.

31 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 5.

3.

Datę kontroli inspektor ustala z producentem chmielu.

1.

Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art. 31 ust. 1, inspektor pobiera próbki do

badań laboratoryjnych oraz dokonuje zważenia i zabezpieczenia chmielu poprzez

1)

zamknięcie oraz zaplombowanie opakowania w sposób zapewniający, że jego otwarcie nie

jest możliwe bez naruszenia plomby,

2)

opatrzenie każdego opakowania etykietą zawierającą informacje o

a)

rejonie uprawy,

b)

roku zbioru,

c)

nazwie odmiany,

d)

numerze opakowania nadanego przez inspektora,

e)

oznaczeniu producenta.

2.

Datę i miejsce czynności, o których mowa w ust. 1, inspektor ustala z producentem

chmielu.

1.

Certyfikaty na chmiel wydaje się do dnia 31 marca roku następującego po roku zbioru.

2.

W przypadku wystąpienia poważnych trudności ze zbytem chmielu minister właściwy do

spraw rolnictwa, na wniosek producenta, może w drodze decyzji administracyjnej przedłużyć

termin, o którym mowa w ust. 1, nie dłużej jednak niż do dnia 31 lipca roku następującego

po roku zbioru.

1.

Certyfikat na chmiel zawiera

1)

określenie „chmiel certyfikowany zaziarniony” lub „chmiel certyfikowany niezaziarniony”,

2)

nazwę odmiany,

3)

określenie ilości i numerów opakowań z podaniem masy netto,

4)

informację o kraju i rejonie uprawy,

5)

rok zbioru,

6)

numer certyfikatu i datę jego wydania.

2.

Certyfikat na produkt chmielowy zawiera

1)

określenie „produkt chmielowy certyfikowany”,

2)

nazwę odmiany lub odmian i procentowy (wagowy) udział każdej z odmian, jeśli do wytworzenia

produktu chmielowego użyto więcej niż jednej odmiany,

3)

numery certyfikatów lub świadectw równoważności wydanych na chmiel lub produkty chmielowe

użyte do wytworzenia końcowego produktu chmielowego,

4)

informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4, 5 i 6,

5)

oznaczenie miejsca i datę wytworzenia.

1.

Opakowanie chmielu lub produktu chmielowego, na który wydaje się certyfikat, powinno

być zamknięte i opieczętowane przez inspektora w sposób zapewniający, że jego otwarcie

nie jest możliwe bez naruszenia pieczęci, oraz oznakowane w formie nadruku lub wytłoczenia

na opakowaniu.

2.

Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

określenie towaru zgodne z certyfikatem, a dla chmielu - także określenie „chmiel

przygotowany” lub „chmiel nieprzygotowany”,

2)

nazwę odmiany lub odmian,

3)

numer certyfikatu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do oznakowania chmielu lub produktów chmielowych

pochodzących z importu.

1.

Mieszanie chmielu albo produktów chmielowych odbywa się wyłącznie pod nadzorem inspektora.

2.

Chmiel przeznaczony do mieszania powinien posiadać certyfikat, pochodzić z tego samego

roku zbioru, tego samego rejonu uprawy oraz być tej samej odmiany.

3.

Dopuszcza się mieszanie certyfikowanego chmielu pochodzącego z tego samego roku zbioru,

ale różnych rejonów uprawy i różnych odmian albo wytworzonych z niego certyfikowanych

produktów chmielowych, pod warunkiem że mieszanie odbywa się w zakładzie przetwórczym

w celu wytworzenia produktu chmielowego.

1.

Przepakowywanie chmielu albo produktów chmielowych, na które został wydany certyfikat

albo świadectwo równoważności, może odbywać się wyłącznie pod nadzorem inspektora.

2.

Po przepakowaniu w certyfikacie albo świadectwie równoważności wpisuje się informację

o zmianie opakowania.

3.

W przypadku przepakowywania, o którym mowa w ust. 1, z jednoczesnym podziałem na mniejsze

partie, do każdej z nich dołącza się kopię certyfikatu albo świadectwa równoważności,

w której zostały uaktualnione informacje o masie netto oraz numerze opakowania.

1.

Inspektor prowadzi ewidencje umów kontraktacji, dostawy i sprzedaży zawartych pomiędzy

producentem chmielu lub grupą producentów chmielu, utworzoną na podstawie przepisów

o grupach producentów rolnych i ich związkach, a nabywcą chmielu.

2.

Ewidencja jest prowadzona odrębnie dla

1)

wieloletnich umów kontraktacji,

2)

pozostałych umów,

3)

umów zawartych przez producentów chmielu,

4)

umów zawartych przez grupę producentów chmielu,

5)

poszczególnych odmian chmielu.

3.

Do ewidencji wpisuje się

1)

oznaczenie stron umowy i datę jej zawarcia,

2)

odmianę i rejon uprawy chmielu,

3)

rok zbioru chmielu,

4)

masę chmielu,

5)

cenę 1 kg chmielu,

6)

datę wydania chmielu.

1.

Kopie wieloletnich umów kontraktacji producent chmielu lub grupa producentów chmielu

przekazuje inspektorowi w terminie miesiąca od dnia zawarcia umowy.

2.

Kopie pozostałych umów lub innych dokumentów, potwierdzających przeniesienie własności

oraz wydanie chmielu, producent chmielu lub grupa producentów chmielu przekazuje inspektorowi

po wydaniu chmielu nabywcy, nie później jednak niż do dnia 31 stycznia każdego roku.

Inspektor, w terminie do dnia 1 marca każdego roku, przekazuje Głównemu Inspektorowi

Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych, zwanemu dalej „Głównym Inspektorem”, informacje

o ilości chmielu wprowadzonego do obrotu każdego roku oraz o średnich cenach poszczególnych

odmian chmielu za 1 kg.

1.

Przedsiębiorca wytwarzający zizomeryzowane produkty chmielowe jest obowiązany przekazywać

Głównemu Inspektorowi, do dnia 31 grudnia każdego roku, informacje o ilości wyprodukowanych

i sprzedanych zizomeryzowanych produktów chmielowych.

2.

Przedsiębiorca prowadzący browar jest obowiązany przekazać Głównemu Inspektorowi,

do dnia 1 listopada każdego roku, informacje o ilości i odmianach chmielu zebranego

z należących do tego przedsiębiorcy plantacji oraz o miejscu położenia i wielkości

powierzchni tych plantacji.

Organizacja rynku tytoniu obejmuje

1)

warunki prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wstępnego przetwarzania surowca

tytoniowego,

2)

limitowanie produkcji surowca tytoniowego,

3)

rejonizację upraw tytoniu.

1.

Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie wstępnego przetwarzania surowca tytoniowego

wymaga zezwolenia wydanego w drodze decyzji administracyjnej przez Głównego Inspektora.

2.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie udziela się grupom producentów tytoniu i ich

związkom utworzonym na podstawie przepisów o grupach producentów rolnych i ich związkach.

3.

Wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, poza informacjami określonymi

w przepisach o działalności gospodarczej, zawiera informację o zdolnościach produkcyjnych

w zakresie wstępnego przetwarzania surowca tytoniowego.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się

1)

dokument stwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do nieruchomości, w których ma być

prowadzona zamierzona działalność,

2)

zaświadczenie właściwego urzędu skarbowego stwierdzające, że wnioskodawca nie zalega

z wpłatami danin publicznych,

3)

zaświadczenie o niekaralności przedsiębiorcy lub członków zarządu osoby prawnej za

przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko wiarygodności dokumentów,

4)

zaświadczenia powiatowej komendy straży pożarnej, stacji sanitarno-epidemiologicznej

i wojewódzkiego inspektoratu ochrony środowiska stwierdzające, że obiekty przeznaczone

do prowadzenia zamierzonej działalności gospodarczej spełniają wymagania określone

w przepisach przeciwpożarowych, sanitarnych i ochrony środowiska.

1.

Główny Inspektor odmawia wydania zezwolenia, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

wniosek nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 44 ust. 3 lub nie dołączono do

niego dokumentów, o których mowa w art. 44 ust. 4.

2.

Przedsiębiorca prowadzący działalność, o której mowa w art. 44 ust. 1, zwany dalej

„przetwórcą”, jest obowiązany składać sprawozdanie Głównemu Inspektorowi o wielkości

skupionego i przetworzonego surowca tytoniowego za okres od dnia 1 stycznia do dnia

30 czerwca w terminie do dnia 31 lipca oraz za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia

w terminie do dnia 31 stycznia.

3.

Główny Inspektor może cofnąć, w drodze decyzji administracyjnej, wydane zezwolenie,

w przypadku gdy przetwórca

1)

nie złożył sprawozdania w terminie, o którym mowa w ust. 2,

2)

nie dokonał płatności w terminie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 6.

4.

Po cofnięciu zezwolenia z powodu przekroczenia terminu płatności za dostarczony surowiec

tytoniowy zezwolenie w takim samym zakresie może być wydane nie wcześniej niż po upływie

1)

roku - w przypadku gdy termin płatności został przekroczony o 30 dni, ale nie więcej

niż do 60 dni,

2)

2 lat - w przypadku gdy termin płatności został przekroczony o 60 dni, ale nie więcej

niż do 90 dni,

3)

3 lat - w przypadku gdy termin płatności został przekroczony o 90 i więcej dni.

1.

Wprowadza się limitowanie produkcji surowca tytoniowego.

2.

Limitowanie, o którym mowa w ust. 1, polega na ustalaniu na okres 3 lat z podziałem

na poszczególne lata, kolejno po sobie następujące, przez ministra właściwego do spraw

rolnictwa, w drodze rozporządzenia, wyrażonej wagowo wielkości produkcji surowca tytoniowego

z podziałem na poszczególne lata i grupy użytkowe tytoniu, z uwzględnieniem potrzeb

przemysłu tytoniowego oraz wykorzystania surowca tytoniowego przez przetwórców w latach

poprzednich.

3.

Ustalanie limitu krajowego produkcji surowca tytoniowego następuje do dnia 31 maja

roku poprzedzającego rok, od którego będzie obowiązywać limit, po zasięgnięciu opinii

Krajowej Rady Izb Rolniczych, związków rolniczych, zrzeszeń branżowych producentów

surowca tytoniowego o zasięgu krajowym oraz Krajowego Stowarzyszenia Przemysłu Tytoniowego.

4.

W ramach ustalonego limitu krajowego produkcji surowca tytoniowego minister właściwy

do spraw rolnictwa określa rezerwę w wysokości 2% tego limitu.

1.

Prezes Agencji Rynku Rolnego w ramach limitu, o którym mowa w art. 46, przyznaje,

w drodze decyzji administracyjnej, producentom surowca tytoniowego posiadającym gospodarstwo

rolne, zwanym dalej „producentami”, na ich wniosek, limit produkcji surowca tytoniowego

z podziałem na grupy użytkowe tytoniu, z zastrzeżeniem art. 48.

2.

Ustalenie wielkości limitu produkcji surowca tytoniowego dla poszczególnych producentów

następuje przez podział limitu, o którym mowa w art. 46 ust. 2, po odliczeniu rezerwy,

o której mowa w art. 46 ust. 4, proporcjonalnie do ilości surowca tytoniowego dostarczonego

przetwórcom przez każdego producenta w okresie 3 poprzednich lat.

3.

Wniosek o wydanie decyzji o przyznaniu limitu składa się w terminie do dnia 30 czerwca

roku, w którym określono limit, o którym mowa w art. 46 ust. 2; wniosek zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres miejsca zamieszkania lub siedziby wnioskodawcy,

2)

numer identyfikacji podatkowej i rachunku bankowego wnioskodawcy,

3)

ilość surowca tytoniowego, grupę użytkową i odmianę tytoniu, której dotyczy wniosek,

4)

informację o ilości surowca tytoniowego dostarczonego przetwórcom w okresie 3 poprzednich

lat,

5)

informację o rejonie i wielkości powierzchni uprawy oraz określenie miejsca położenia

plantacji, na której uprawiany jest tytoń.

4.

Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające informację, o której mowa w ust. 3

pkt 4.

5.

Decyzję w sprawie przyznania limitu produkcji surowca tytoniowego producentowi surowca

tytoniowego wydaje się do dnia 30 listopada roku poprzedzającego obowiązywanie limitu.

1.

Rezerwę limitu produkcji surowca tytoniowego, o której mowa w art. 46 ust. 4, Prezes

Agencji Rynku Rolnego przydziela dotychczasowym producentom, w celu powiększenia posiadanych

plantacji tytoniu, oraz producentom rolnym zamierzającym podjąć produkcję surowca

tytoniowego.

2.

Rezerwa limitu produkcji surowca tytoniowego może być przyznana producentom na ich

wniosek, jeżeli uprawiają tytoń na powierzchni większej niż średnia wielkość plantacji

w danym rejonie uprawy i produkują surowiec tytoniowy o jakości wymaganej i potwierdzonej

przez przetwórcę.

3.

Producentom rolnym, którzy zamierzają podjąć produkcję surowca tytoniowego, rezerwa

limitu produkcji surowca tytoniowego może być przyznana na ich wniosek, jeżeli posiadają

niezbędne wyposażenie techniczne do uprawy, suszenia i magazynowania surowca tytoniowego.

4.

Rezerwa limitu produkcji surowca tytoniowego jest przyznana proporcjonalnie do wielkości

zgłoszonych we wnioskach.

5.

Do wniosku producenta dołącza się zaświadczenie przetwórcy o jakości dostarczonego

surowca tytoniowego, a do wniosku producenta rolnego zamierzającego podjąć produkcję

surowca tytoniowego - oświadczenie o posiadaniu niezbędnego wyposażenia do produkcji

surowca tytoniowego; przepisy art. 47 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Producenci w okresie 30 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 47 ust.

5, nie później jednak niż do dnia 1 stycznia roku, w którym obowiązuje limit, mogą

między sobą zbywać prawa do przyznanych limitów produkcji surowca tytoniowego lub

ich części, jeżeli

1)

na uprawę tytoniu objętego limitem nie została zawarta umowa kontraktacji,

2)

nabywca prawa do limitu posiada już limit na daną grupę użytkową tytoniu,

3)

zbywana część limitu jest nie mniejsza niż 100 kg,

4)

grupa wyraziła zgodę na zbycie limitu lub jego części przez członka grupy nabywcy

niebędącemu członkiem tej grupy.

2.

O zbyciu limitu lub jego części zbywający zawiadamia niezwłocznie na piśmie Prezesa

Agencji Rynku Rolnego, nie później jednak niż do dnia 7 stycznia roku, w którym dokonano

zbycia limitu, dołączając oryginały decyzji, o których mowa w art. 47 ust. 5, wydanych

producentowi i nabywcy.

3.

Prezes Agencji Rynku Rolnego, w drodze decyzji administracyjnej, przyznaje zbywającemu

i nabywcy nowe limity produkcji surowca tytoniowego do dnia 21 stycznia roku, w którym

obowiązuje limit.

1.

Uprawa tytoniu jest prowadzona wyłącznie w rejonach uprawy, na podstawie umowy kontraktacji

zawartej po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 5, między producentem lub

grupą producentów tytoniu a przetwórcą.

2.

Umowa kontraktacji jest zawierana oddzielnie dla każdej z grup użytkowych tytoniu,

na okres nie dłuższy niż jeden cykl produkcyjny.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych,

związków rolniczych, zrzeszeń branżowych producentów surowca tytoniowego o zasięgu

krajowym oraz Krajowego Stowarzyszenia Przemysłu Tytoniowego określi, w drodze rozporządzenia,

rejony uprawy tytoniu. Rozporządzenie uwzględni w szczególności podział terytorialny

kraju, tradycyjnie wyodrębnione rejony uprawy tytoniu, a także grupy użytkowe tytoniu

przeznaczone do uprawy w poszczególnych rejonach.

1.

Umowa kontraktacji określa w szczególności

1)

grupę użytkową tytoniu,

2)

cenę i ilość surowca tytoniowego przewidzianą do dostarczenia,

3)

wielkość limitu produkcji surowca tytoniowego ustaloną w decyzji, o której mowa w

art. 47 ust. 5,

4)

rejon i wielkość powierzchni uprawy tytoniu oraz miejsce położenia plantacji, na której

uprawia się tytoń,

5)

minimalne wymagania co do jakości surowca tytoniowego, uzgodnione między stronami

umowy,

6)

termin płatności za dostarczony surowiec tytoniowy, nie dłuższy jednak niż 1 miesiąc

od dnia dostarczenia,

7)

listę producentów wraz z informacjami, o których mowa w pkt 1 i 4, jeżeli umowa została

zawarta z grupą producentów tytoniu.

2.

Umowę kontraktacji zawiera się w terminie do dnia 31 stycznia w roku zbioru. Kopię

umowy przekazuje producent lub grupa producentów tytoniu Prezesowi Agencji Rynku Rolnego

w terminie do 10 dni od dnia jej zawarcia.

1.

W razie niezawarcia umowy kontraktacji lub jeżeli po jej zawarciu okaże się, że producent

nie wykorzystał ustalonego limitu produkcji surowca tytoniowego, o którym mowa w art.

47 ust. 2, niezwłocznie zawiadamia o tym na piśmie Prezesa Agencji Rynku Rolnego.

2.

W przypadku nieprzekazania kopii umowy lub niezawiadomienia Prezesa Agencji Rynku

Rolnego o niewykorzystaniu limitu produkcji surowca tytoniowego, limit produkcji surowca

tytoniowego przydzielony producentowi w następnym roku ulega zmniejszeniu o 0,5% za

każdy dzień zwłoki liczony po upływie 10 dni od dnia zawarcia umowy, nie więcej jednak

niż o 15%.

3.

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, Prezes Agencji Rynku Rolnego

ogłasza, najpóźniej do dnia 15 lutego roku, w którym obowiązuje limit, w sposób zwyczajowo

przyjęty w gminach położonych w rejonach uprawy tytoniu, informację o możliwościach

uzyskania dodatkowych limitów produkcji surowca tytoniowego na dany rok.

4.

Dodatkowy limit produkcji surowca tytoniowego mogą otrzymać tylko dotychczasowi producenci.

5.

Wniosek o wydanie decyzji o przyznaniu dodatkowego limitu produkcji surowca tytoniowego

można składać w terminie do dnia 28 lutego roku, w którym obowiązuje limit. Przepis

art. 47 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Decyzję, o której mowa w ust. 5, wydaje się w terminie do dnia 15 marca roku, w którym

obowiązuje limit.

7.

Producent, który otrzymał decyzję o dodatkowym limicie produkcji surowca tytoniowego,

zawiera umowę w terminie do dnia 31 marca roku, w którym obowiązuje limit, i w terminie

10 dni od dnia jej zawarcia przekazuje kopię tej umowy Prezesowi Agencji Rynku Rolnego.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Organizacja rynku suszu paszowego, zwanego dalej „suszem”, obejmuje

1)

zasady udzielania pomocy finansowej producentom suszu,

2)

limitowanie produkcji suszu producentom, o których mowa w pkt 1,

3)

warunki wprowadzania suszu do obrotu.

Pomoc finansowa państwa jest udzielana producentom suszu, którzy zostali wpisani do

rejestru producentów suszu, zwanego dalej „rejestrem”, prowadzonego przez Prezesa

Agencji Rynku Rolnego, oraz spełniają wymagania określone w art. 61 - 66.

Producent suszu może być wpisany do rejestru, jeżeli posiada urządzenia techniczne

1)

umożliwiające produkcję suszu o wymaganiach jakościowych określonych w art. 62,

2)

zapewniające, że temperatura gorącego powietrza lub gazów spalinowych zmieszanych

z powietrzem na wlocie do komory suszenia wynosi nie mniej niż +93°C.

1.

Wniosek o wpisanie do rejestru zawiera

1)

imię i nazwisko, adres miejsca zamieszkania lub siedziby wnioskodawcy,

2)

informację o posiadanych urządzeniach technicznych, o których mowa w art. 55.

2.

Do wniosku dołącza się dokumenty, o których mowa w art. 44 ust. 4.

1.

Decyzję administracyjną w sprawie wpisu do rejestru wydaje Prezes Agencji Rynku Rolnego.

2.

Prezes Agencji Rynku Rolnego wydaje decyzję o skreśleniu z rejestru, jeżeli producent

suszu przestał spełniać warunki niezbędne do wpisu do rejestru lub produkowany susz

nie spełnia wymogów jakościowych.

3.

Rejestr jest jawny i zawiera imię i nazwisko, adres producenta albo nazwę, adres osoby

prawnej oraz imię i nazwisko osób uprawnionych do jej reprezentowania.

1.

Wprowadza się krajowy limit produkcji suszu obowiązujący producentów objętych finansową

pomocą państwa.

2.

Limit krajowy produkcji suszu z podziałem na województwa ustala corocznie, w drodze

rozporządzenia, minister właściwy do spraw rynków rolnych, biorąc pod uwagę potrzeby

kraju w zakresie produkcji pasz.

3.

Limit krajowy produkcji suszu ustala się na okres jednego roku obrotowego trwającego

od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca roku następnego.

1.

Limit produkcji suszu przyznaje producentowi, w drodze decyzji administracyjnej, Prezes

Agencji Rynku Rolnego w ramach krajowego limitu, na jego wniosek.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się najpóźniej do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego

rok, na który ma być przyznany limit.

3.

Wniosek zawiera informacje o

1)

rocznej wielkości produkcji suszu w poprzednim roku,

2)

wydajności suszarni i urządzeń przetwarzających susz,

3)

wielkości zaplecza surowcowego,

4)

rodzaju zielonki, z której produkuje się susz,

5)

rodzaju produkowanego suszu,

6)

wpisie do rejestru.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, nie dotyczy producentów suszu rozpoczynających

produkcję tego suszu.

1.

Wielkość limitu przyznanego producentowi suszu jest proporcjonalna do wielkości produkowanego

suszu w poprzednim roku, jeżeli wielkość limitu krajowego określonego przez ministra

właściwego do spraw rynków rolnych nie przekracza limitu ustalonego w poprzednim roku.

2.

Jeżeli limit krajowy jest wyższy od limitu roku poprzedniego, nadwyżkę dzieli się

między producentów.

3.

Producent suszu rozpoczynający produkcję może ubiegać się o przyznanie limitu wyłącznie

w ramach podziału nadwyżki limitu, o którym mowa w ust. 2.

Produkowany susz powinien spełniać następujące wymagania jakościowe

1)

mieć zabarwienie zielone, zapach charakterystyczny dla suszu z zielonek i nie zawierać

oznak pleśni,

2)

wilgotność suszu w postaci mączki nie może przekraczać 12%, a w postaci brykietów,

granul, balotów i sieczki - 14%,

3)

zawartość białka ogólnego w suszu nie może być niższa niż 15%,

4)

zawartość włókna surowego w suchej masie suszu nie może być wyższa niż 26%,

5)

po spaleniu suszu zawartość popiołu nierozpuszczalnego w kwasie solnym nie może być

wyższa niż 3,5%.

1.

Do produkcji suszu nie może być wykorzystywana

1)

zielonka podsuszona o wilgotności niższej niż 30%,

2)

zielonka z roślin, z których zostały zebrane nasiona.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania co do jakości zielonki przeznaczonej do produkcji suszu oraz metody badań

stosowanych w ocenie wymagań jakościowych, biorąc pod uwagę wyprodukowanie suszu spełniającego

odpowiednie wymagania jakościowe.

1.

Producent suszu produkujący susz w ramach limitu, o którym mowa w art. 60 ust. 1,

jest obowiązany do prowadzenia dokumentacji dotyczącej

1)

ilości wyprodukowanej lub zakupionej zielonki,

2)

ilości wyprodukowanego suszu,

3)

ilości sprzedanego suszu z podziałem na jego rodzaje,

4)

oceny jakościowej zielonki,

5)

parametrów jakościowych suszu,

6)

zużycia paliwa i energii elektrycznej przy produkcji suszu.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób prowadzenia dokumentacji, mając na względzie zapewnienie kontroli produkcji

i jakości suszu.

1.

Do obrotu wprowadza się wyłącznie susz

1)

odpowiadający wymaganiom jakościowym określonym w art. 61,

2)

w workach papierowych o pojemności do 25 kg, jeżeli jest wyprodukowany w postaci mączki,

3)

luzem, jeżeli jest granulowany lub brykietowany,

4)

w opakowaniach foliowych, jeżeli jest prasowany w bele.

2.

Pomieszczenia składowania suszu powinny być suche, zaciemnione i chłodne.

3.

Partię suszu z dobowej produkcji przechowuje się w wydzielonym magazynie kwarantanny

przez okres co najmniej jednej doby.

Każda partia wytworzonego i wprowadzonego do obrotu suszu jest opatrzona kartą informacyjną,

zawierającą w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny następujące dane w języku polskim

1)

numer partii, datę produkcji, rodzaj suszu, ewentualnie nazwę handlową,

2)

producenta,

3)

liczbę i numery worków lub bel, masę jednostkową worka lub beli, masę netto partii,

4)

okres przydatności,

5)

przeznaczenie, w tym gatunek i wiek zwierząt, jeżeli susz jest przeznaczony do bezpośredniego

skarmiania,

6)

wilgotność i zawartość białka ogółem,

7)

sposób stosowania.

W ramach pomocy finansowej, o której mowa w art. 54, wypłaca się producentowi suszu

kwotę stanowiącą równowartość 30 EURO, obliczoną według kursu Narodowego Banku Polskiego

obowiązującego w dniu wypłaty, za każdą tonę suszu sprzedanego w ramach limitu, o

którym mowa w art. 59.

1.

Producent suszu składa wniosek o przyznanie pomocy finansowej w terminie do 45 dni

po zakończeniu I, II i III kwartału roku obrotowego, na który został określony limit.

2.

Końcowe rozliczenie pomocy finansowej następuje po zakończeniu roku obrotowego, na

który został określony limit, na wniosek złożony przez producenta najpóźniej do dnia

15 kwietnia roku po zakończeniu roku obrotowego, za który ma być dokonane rozliczenie

pomocy finansowej.

1.

Wniosek o przyznanie pomocy finansowej zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę producenta suszu oraz jego adres,

2)

okres, za który przysługuje pomoc finansowa,

3)

ilość sprzedanego suszu w okresie, o którym mowa w pkt 2,

4)

określenie wysokości kwoty pomocy finansowej.

2.

Do wniosku dołącza się dowody potwierdzające

1)

ilość sprzedanego suszu w okresie, którego dotyczy wniosek,

2)

spełnienie wymagań co do jakości suszu.

1.

Decyzję administracyjną w sprawie przyznania pomocy finansowej wydaje Prezes Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w terminie 15 dni od dnia otrzymania wniosku.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw rozwoju wsi.

Kwota przyznawana w ramach pomocy finansowej jest wypłacana przez Prezesa Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w terminie do miesiąca od dnia wydania decyzji

o jej przyznaniu.

1.

Kto

1)

wprowadza do obrotu chmiel lub produkty chmielowe bez certyfikatu albo świadectwa

równoważności, przepakowuje chmiel lub produkty chmielowe bez nadzoru inspektora,

2)

znakuje opakowania chmielu lub produktów chmielowych niezgodnie z przepisami art.

36,

3)

nie przekazuje inspektorowi kopii umów lub innych dokumentów, potwierdzających przeniesienie

własności oraz wydanie chmielu,

4)

nie przekazuje Głównemu Inspektorowi informacji o ilości i odmianach zebranego chmielu

oraz miejscach położena i wielkości powierzchni plantacji chmielu,

5)

uprawia tytoń poza rejonami uprawy i bez zawartej umowy kontraktacji,

6)

wprowadza do obrotu surowiec tytoniowy w ilości większej niż określona w przyznanym

limicie,

7)

wprowadza do obrotu susz paszowy niespełniający wymagań jakościowych,

podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 293, Nr 89, poz. 991 i Nr 114, poz. 1191) w art. 3 w ust. 1

1)

w pkt 1 w lit. a) po wyrazie „oleistych,” dodaje się wyrazy „suszem paszowym, zielonką,”;

2)

po pkt 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

realizacji zadań wynikających z odrębnych przepisów, w szczególności przepisów o organizacji

niektórych rynków rolnych.

”

W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa

(Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369 i Nr 98 poz. 473, z 1997 r. Nr 41, poz. 255, Nr 79, poz. 484 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 547 i 550 i Nr 88, poz. 983) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 2 po pkt 4 dodaje się pkt 5-7 w brzmieniu

„

5)

finansowanie wydatków związanych z rejestracją i wyposażeniem w środki techniczne

grup producentów owoców i warzyw,

6)

udzielanie pomocy na tworzenie funduszu operacyjnego dla wpisanych do rejestru uznanych

grup producentów owoców i warzyw,

7)

wypłacanie rekompensat finansowych z tytułu niewprowadzania do obrotu owoców i warzyw.

”

;

2)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Wysokość środków przeznaczonych na cele, o których mowa w ust. 2 pkt 5, dla grup producentów

owoców i warzyw wpisanych do rejestru grup wstępnie uznanych ustala się w wysokości

faktycznie poniesionych kosztów na te cele, z tym że nie mogą one przekraczać

1)

5% - w pierwszym roku,

2)

5% - w drugim roku,

3)

4% - w trzecim roku,

4)

3% - w czwartym roku,

5)

2% - w piątym roku,

udokumentowanych przychodów ze sprzedaży produktów członków grupy.

”

Traci moc dekret z dnia 24 czerwca 1953 r. o uprawie tytoniu i wytwarzaniu wyrobów tytoniowych

(Dz. U. Nr 34, poz. 144, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1993 r. Nr 47, poz. 211, z 1996 r. Nr 10, poz. 55 i z 1997 r. Nr 88, poz. 554).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 4 i art. 9 ust. 1 w zakresie dotyczącym udzielania pomocy finansowej oraz art.

12-14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 9 ust. 3 pkt 2, art. 15-21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.