Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie użycia środków przymusu bezpośredniego oraz broni palnej przez żołnierzy wojskowych organów porządkowych.

§ 26. 1. Zastosowanie Êrodka przymusu bezpoÊredniego ˝o∏nierz ˚andarmerii Wojskowej dokumentuje

w ksià˝ce dowódcy patrolu, nakazie konwojowania albo meldunku o doprowadzeniu zatrzymanego oraz

w pisemnym meldunku sk∏adanym prze∏o˝onemu.

2. Pisemny meldunek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawieraç w szczególnoÊci

1) stopieƒ wojskowy, imi´ i nazwisko ˝o∏nierza oraz

nazw´ jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej,

2) czas i miejsce zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego,

3) dane osoby, wobec której zastosowano Êrodek

przymusu bezpoÊredniego,

4) szczegó∏owe powody i rodzaj zastosowanego Êrodka przymusu bezpoÊredniego,

5) opis post´powania poprzedzajàcego zastosowanie

Êrodka przymusu bezpoÊredniego,

6) skutki zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego,

9) dane ustalonych Êwiadków zdarzenia,

3. Je˝eli nast´pstwem zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego jest uszkodzenie cia∏a lub

Êmierç cz∏owieka albo szkoda w mieniu znacznej wartoÊci, komendant jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej niezw∏ocznie zawiadamia w∏aÊciwego

miejscowo prokuratora wojskowego.

4. O ka˝dym przypadku u˝ycia Êrodka przymusu

bezpoÊredniego sk∏ada si´ meldunek w systemie s∏u˝b

dy˝urnych.

5. Ka˝dorazowo komendant jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej wyjaÊnia zasadnoÊç zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego, a o wynikach wyjaÊnieƒ pisemnie melduje prze∏o˝onemu.

§ 27. W zakresie uregulowanym w rozporzàdzeniu

traci moc rozporzàdzenie Rady Ministrów z dnia 12

grudnia 1995 r. w sprawie szczegó∏owych przypadków

oraz warunków i sposobów u˝ycia Êrodków przymusu

bezpoÊredniego, a tak˝e szczegó∏owych warunków

i sposobu post´powania przy u˝yciu broni palnej przez

˝o∏nierzy wojskowych organów porzàdkowych (Dz. U.

z 1996 r. Nr 5, poz. 35).

§ 28. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem

1 stycznia 2002 r.

7) w razie potrzeby okreÊlenie sposobu realizacji przepisów § 4 i 25,

Prezes Rady Ministrów: L. Miller

1838

ROZPORZÑDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 18 grudnia 2001 r.

w sprawie u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego oraz broni palnej przez ˝o∏nierzy wojskowych organów

porzàdkowych.

Na podstawie art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ˚andarmerii Wojskowej i wojskowych organach porzàdkowych (Dz. U. Nr 123, poz. 1353 i

Nr 154, poz. 1800) zarzàdza si´, co nast´puje

Rozdzia∏ 1

Przepisy ogólne

§ 1. Rozporzàdzenie okreÊla

3) sposób dokumentowania u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego i broni palnej.

§ 2. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o „ustawie”, rozumie si´ przez to ustaw´ z dnia 24 sierpnia

2001 r. o ˚andarmerii Wojskowej i wojskowych organach porzàdkowych.

1) warunki i sposoby u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego przez ˝o∏nierzy wojskowych organów

porzàdkowych,

§ 3. ˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych

realizujà uprawnienia, o których mowa w art. 51 ust. 1

ustawy, wobec osób, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3

albo art. 48 ust. 2 i 3 ustawy.

2) warunki i sposoby post´powania przy u˝yciu broni

palnej przez ˝o∏nierzy wojskowych organów porzàdkowych,

§ 4. 1. ˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych, z zastrze˝eniem § 16 ust. 3, § 17 ust. 3 i § 24 ust. 5,

sà uprawnieni do

1) samodzielnego decydowania o koniecznoÊci zastosowania odpowiednich Êrodków przymusu bezpoÊredniego lub u˝ycia broni palnej,

2) zastosowania Êrodków przymusu bezpoÊredniego

lub u˝ycia broni palnej na rozkaz dowódcy patrolu,

konwoju, asysty lub warty.

2. Rozkaz zastosowania Êrodków przymusu bezpoÊredniego i u˝ycia broni palnej mo˝e wydaç

1) dowódca garnizonu (w garnizonach, w których sà

etatowi komendanci garnizonu — komendant garnizonu), a w czasie jego nieobecnoÊci — oficer inspekcyjny garnizonu ˝o∏nierzom wchodzàcym

w sk∏ad wojskowych organów porzàdkowych,

o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy,

2) dowódca jednostki wojskowej, a w czasie jego nieobecnoÊci — oficer dy˝urny tej jednostki ˝o∏nierzom wchodzàcym w sk∏ad wojskowych organów

porzàdkowych, o których mowa w art. 45 ust. 1

pkt 2 i ust. 2 ustawy.

Rozdzia∏ 2

Warunki i sposoby

u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego

§ 5. 1. Zastosowanie Êrodków przymusu bezpoÊredniego mo˝e nastàpiç po uprzednim wezwaniu do

podporzàdkowania si´ rozkazom lub poleceniom wydawanym na podstawie prawa przez wojskowy organ

porzàdkowy i bezskutecznym uprzedzeniu o zastosowaniu tych Êrodków, w razie niepodporzàdkowania si´

tym rozkazom lub poleceniom.

2. Mo˝na odstàpiç od wymogów okreÊlonych

w ust. 1, je˝eli

1) zw∏oka w zastosowaniu Êrodków przymusu bezpoÊredniego grozi∏aby niebezpieczeƒstwem dla ˝ycia

lub zdrowia ludzkiego, wolnoÊci obywateli albo

uszkodzeniem lub zniszczeniem mienia znacznej

wartoÊci,

2) uniemo˝liwi∏aby uj´cie osoby podejrzanej o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanej albo umo˝liwi∏aby ucieczk´ takiej osoby.

§ 6. Zastosowanie Êrodków przymusu bezpoÊredniego powinno nastàpiç w taki sposób, aby osiàgni´cie podporzàdkowania si´ rozkazom lub poleceniom

wydanym na podstawie prawa przez wojskowy organ

porzàdkowy powodowa∏o mo˝liwie najmniejszà dolegliwoÊç u osoby, wobec której Êrodki te zosta∏y zastosowane.

§ 7. Je˝eli jest to konieczne, do osiàgni´cia podporzàdkowania si´ rozkazom lub poleceniom, wydanym

na podstawie prawa przez wojskowy organ porzàdkowy, mo˝na zastosowaç jednoczeÊnie ró˝ne Êrodki przymusu bezpoÊredniego.

Poz. 1838

§ 8. Je˝eli osoba, wobec której zosta∏y zastosowane Êrodki przymusu bezpoÊredniego, podporzàdkowa∏a si´ rozkazom lub poleceniom wydanym na podstawie prawa przez wojskowy organ porzàdkowy, odst´puje si´ od stosowania tych Êrodków.

§ 9. ˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych

sà uprawnieni do stosowania Êrodków przymusu bezpoÊredniego w celu

1) uj´cia osoby podejrzanej o pope∏nienie przest´pstwa lub wykroczenia albo poszukiwanej, a tak˝e

udaremnienia ucieczki takiej osoby,

2) odparcia zamachu na ˝ycie lub zdrowie ludzkie,

3) odparcia zamachu na mienie,

4) zapewnienia przestrzegania dyscypliny wojskowej,

5) ochrony porzàdku publicznego na

i w obiektach jednostek wojskowych,

terenach

6) umo˝liwienia realizacji czynnoÊci, o których mowa

w art. 17 ust. 1 pkt 9, 10 i 14 ustawy.

§ 10. ˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych mogà stosowaç wy∏àcznie te Êrodki przymusu

bezpoÊredniego, które zosta∏y im s∏u˝bowo przydzielone na wyposa˝enie indywidualne lub wyposa˝enie

s∏u˝by, w sk∏adzie której wykonujà czynnoÊci s∏u˝bowe.

§ 11. Wobec kobiet o widocznej cià˝y, osób, których

wyglàd wskazuje, ˝e nie ukoƒczy∏y 13 lat, starców oraz

osób o widocznym kalectwie mo˝na stosowaç wy∏àcznie chwyty obezw∏adniajàce.

§ 12. 1. Si∏´ fizycznà mo˝na stosowaç w celu obezw∏adnienia osoby, odparcia czynnej napaÊci albo zmuszenia do wykonania rozkazu lub polecenia wydanego

na podstawie prawa przez wojskowy organ porzàdkowy.

2. Stosujàc si∏´ fizycznà, nie wolno zadawaç uderzeƒ, chyba ˝e dzia∏a si´ w

1) obronie koniecznej,

2) celu odparcia bezpoÊredniego zamachu na ˝ycie

lub zdrowie ludzkie albo na mienie,

3) celu uj´cia osoby podejrzanej o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanej albo udaremnienia jej

ucieczki.

§ 13. 1. Kajdanki mo˝na stosowaç wobec osoby

skazanej, tymczasowo aresztowanej i zatrzymanej,

a tak˝e doprowadzanej, konwojowanej, je˝eli zachodzi

uzasadniona obawa jej ucieczki albo dokonania przez

nià czynnej napaÊci lub stawiania czynnego oporu, albo te˝ je˝eli zachowuje si´ ona agresywnie.

2. Kajdanki stosuje si´ równie˝ na polecenie sàdu

lub prokuratora wojskowego.

3. Kajdanek nie stosuje si´ wobec osób, których

wyglàd wskazuje na wiek poni˝ej 17 lat, z wyjàtkiem

nieletnich w wieku powy˝ej 16 lat podejrzanych o pope∏nienie przest´pstwa przeciwko ˝yciu i zdrowiu.

ÊciwoÊci mogàce stanowiç zagro˝enie dla ˝ycia i zdrowia ludzkiego.

4. Kajdanki zdejmuje si´ niezw∏ocznie po wprowadzeniu osoby, wobec której je zastosowano, do uniemo˝liwiajàcych ucieczk´ pomieszczeƒ s∏u˝bowych

wojskowych organów porzàdkowych, ˚andarmerii

Wojskowej, Policji, aresztu lub zak∏adu karnego albo na

przes∏uchanie przez prokuratora lub na sal´ rozpraw,

chyba ˝e prokurator lub sàd zarzàdzi inaczej.

§ 16. 1. Wodne Êrodki obezw∏adniajàce mo˝na stosowaç w przypadku

5. Kajdanki zak∏ada si´ na r´ce z przodu, a osobie

zachowujàcej si´ agresywnie — na r´ce z ty∏u, tak aby

nie tamowa∏y obiegu krwi.

2. Przy stosowaniu wodnych Êrodków obezw∏adniajàcych ma zastosowanie odpowiednio przepis § 15

ust. 2.

§ 14. 1. Pa∏k´ wielofunkcyjnà mo˝na stosowaç

w przypadku

3. Polecenie zastosowania wodnych Êrodków obezw∏adniajàcych wydajà osoby, o których mowa w § 4

ust. 2.

1) odpierania czynnej napaÊci,

2) pokonywania czynnego lub biernego oporu,

3) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia.

1) odpierania czynnej napaÊci,

2) pokonywania czynnego oporu,

§ 17. 1. Chemiczne Êrodki obezw∏adniajàce mogà

byç stosowane w przypadku

3) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia.

1) odpierania czynnej napaÊci,

2. Zabrania si´

2) pokonywania czynnego lub biernego oporu,

1) zadawania uderzeƒ i pchni´ç pa∏kà wielofunkcyjnà

w g∏ow´, szyj´, brzuch i nieumi´Ênione oraz szczególnie wra˝liwe cz´Êci cia∏a,

3) poÊcigu za osobà uzbrojonà lub u˝ywajàcà innego

niebezpiecznego narz´dzia, podejrzanà o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanà,

2) stosowania na cz´Êci cia∏a, o których mowa w pkt 1,

blokad i zak∏adania dêwigni,

4) udaremniania ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub

konwojowanej,

3) zadawania uderzeƒ r´kojeÊcià pa∏ki wielofunkcyjnej.

3. Wolno zadawaç uderzenia i pchni´cia pa∏kà wielofunkcyjnà we wszystkie cz´Êci cia∏a w celu odparcia

bezpoÊredniego, bezprawnego zamachu na ˝ycie

i zdrowie w∏asne lub innej osoby.

4. Nie wolno stosowaç pa∏ki wielofunkcyjnej wobec

osoby

1) stawiajàcej bierny opór, chyba ˝e uprzednie zastosowanie si∏y fizycznej okaza∏o si´ bezskuteczne,

2) której zastosowano kajdanki, prowadnice, kaftan

bezpieczeƒstwa albo pas lub siatk´ obezw∏adniajàcà,

3) przebywajàcej w pomieszczeniach s∏u˝bowych

˚andarmerii Wojskowej, Policji, s∏u˝by garnizonowej lub s∏u˝by wewn´trznej jednostki wojskowej.

§ 15. 1. Paralizator elektryczny mo˝na stosowaç

w przypadku

1) odpierania czynnej napaÊci,

2) pokonywania czynnego oporu,

3) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia.

2. Przy stosowaniu Êrodka, o którym mowa w ust. 1,

nale˝y zachowaç ostro˝noÊç, uwzgl´dniajàc jego w∏a-

5) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia.

2. Przy stosowaniu chemicznych Êrodków obezw∏adniajàcych ma zastosowanie odpowiednio przepis

§ 15 ust. 2.

3. Polecenie zastosowania chemicznych Êrodków

obezw∏adniajàcych, z wyjàtkiem r´cznych miotaczy

gazowych, wydajà osoby, o których mowa w § 4

ust. 2.

§ 18. Technicznymi Êrodkami obezw∏adniajàcymi

sà: prowadnice, kaftany bezpieczeƒstwa, pasy i siatki

obezw∏adniajàce.

§ 19. 1. Prowadnice mo˝na stosowaç wobec osoby, co do której zachodzi uzasadniona obawa jej ucieczki.

2. Jeden z uchwytów prowadnicy zak∏ada si´ na r´k´ osoby prowadzonej, a drugi uchwyt ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego zak∏ada sobie na r´k´

lub trzyma w r´ku.

3. Prowadnice stosuje si´ na zasadach okreÊlonych

w § 13 ust. 2—4.

§ 20. 1. Kaftan bezpieczeƒstwa oraz pasy i siatka

obezw∏adniajàca mogà byç stosowane wobec osoby,

która swoim zachowaniem stwarza bezpoÊrednie niebezpieczeƒstwo dla ˝ycia lub zdrowia w∏asnego lub in-

nej osoby, a tak˝e mienia, je˝eli zastosowanie innych

Êrodków przymusu bezpoÊredniego jest niemo˝liwe

albo okaza∏o si´ bezskuteczne.

Poz. 1838

5. W przypadku blokowania drogi oznakowanym

pojazdem ˚andarmerii Wojskowej, mo˝na odstàpiç od

wstrzymania ruchu drogowego, o którym mowa

w ust. 4 pkt 2.

2. Siatk´ obezw∏adniajàcà mo˝na stosowaç tak˝e

1) w poÊcigu za osobà podejrzanà o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanà,

2) w celu udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub konwojowanej.

3. Zastosowanie kaftana bezpieczeƒstwa oraz pasów i siatki obezw∏adniajàcej nast´puje na rozkaz w∏aÊciwego organu okreÊlonego w § 4 ust. 1 lub 2.

4. Je˝eli czas stosowania kaftana bezpieczeƒstwa

wynosi wi´cej ni˝ dwie godziny, nie rzadziej ni˝ co godzin´ luzuje si´ taÊmy r´kawów kaftana w celu umo˝liwienia prawid∏owego obiegu krwi.

5. Odst´puje si´ od stosowania kaftana bezpieczeƒstwa, je˝eli lekarz po zbadaniu osoby, wobec której go

zastosowano, tego za˝àda.

§ 21. 1. Kolczatka drogowa i inne urzàdzenia techniczne umo˝liwiajàce zatrzymanie pojazdu, o których

mowa w art. 42 ust. 2 ustawy, mogà byç stosowane do

zatrzymania pojazdu prowadzonego przez osob´,

o której mowa w art. 46 ust. 2 lub 3 oraz w art. 48

ust. 2 i 3 ustawy, która nie zatrzyma∏a si´ mimo odpowiedniego sygna∏u

1) gdy istnieje uzasadnione podejrzenie pope∏nienia

przez nià przest´pstwa albo przewo˝enia przez nià

tym pojazdem osoby podejrzanej o pope∏nienie

przest´pstwa lub przedmiotów pochodzàcych

z przest´pstwa lub

2) gdy jej zachowanie wskazuje, ˝e jest w stanie

po u˝yciu alkoholu lub podobnie dzia∏ajàcego

Êrodka.

2. Kolczatki drogowej nie stosuje si´ do zatrzymania pojazdów jednoÊladowych.

3. Zastosowanie kolczatki drogowej i innych przeszkód umo˝liwiajàcych zatrzymanie pojazdu nast´puje

na rozkaz w∏aÊciwego organu okreÊlonego w § 4 ust. 2

oraz w porozumieniu z ˚andarmerià Wojskowà i Policjà.

4. Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej przeszkody umo˝liwiajàcej zatrzymanie pojazdu nale˝y poprzedziç

1) sygna∏em zatrzymania podanym przez ˝o∏nierza

wojskowego organu porzàdkowego w sposób zrozumia∏y i widoczny dla kierowcy zatrzymywanego

pojazdu,

2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach

w odleg∏oÊci nie mniejszej ni˝ 100 m od kolczatki

lub innej przeszkody, w czasie zbli˝ania si´ zatrzymywanego pojazdu.

§ 22. 1. Pies s∏u˝bowy mo˝e byç wykorzystany

w przypadku

1) odpierania czynnej napaÊci,

2) pokonywania czynnego oporu,

3) poÊcigu za osobà podejrzanà o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanà,

4) udaremniania ucieczki osoby zatrzymanej, doprowadzanej lub konwojowanej.

2. Pies s∏u˝bowy powinien mieç na∏o˝ony kaganiec. Nie dotyczy to psa s∏u˝bowego specjalnie wytresowanego do dzia∏ania bez kagaƒca.

3. Pies s∏u˝bowy niewytresowany do dzia∏ania bez

kagaƒca mo˝e byç wykorzystany bez kagaƒca tylko do

odpierania czynnej napaÊci albo gdy jest u˝ywany do

czynnoÊci s∏u˝bowych podejmowanych wobec osób,

o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 6 lub 7 ustawy.

§ 23. 1. Broƒ gazowa i r´czne miotacze gazu mogà

byç stosowane w przypadku

1) odpierania czynnej napaÊci,

2) pokonywania czynnego oporu,

3) poÊcigu za osobà uzbrojonà lub u˝ywajàcà innego

niebezpiecznego narz´dzia, podejrzanà o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanà,

4) udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub

konwojowanej,

5) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia.

2. Przy stosowaniu Êrodków, o których mowa w

ust. 1, nale˝y zachowaç ostro˝noÊç, uwzgl´dniajàc ich

w∏aÊciwoÊci mogàce stanowiç zagro˝enie dla ˝ycia lub

zdrowia ludzkiego, w tym osób trzecich.

§ 24. 1. Pociski niepenetracyjne mogà byç wy∏àcznie pociskami gumowymi miotanymi z broni palnej

g∏adkolufowej albo broni alarmowej lub sygna∏owej.

2. Pociski niepenetracyjne mo˝na stosowaç, z zastrze˝eniem ust. 3, w przypadkach

1) odpierania czynnej napaÊci,

2) odpierania gwa∏townego zamachu na mienie,

3) odpierania bezpoÊredniego bezprawnego zamachu

przeciwko ˝yciu lub zdrowiu ludzkiemu albo w poÊcigu za sprawcà takiego zamachu,

4) zbiorowego zak∏ócenia porzàdku publicznego.

3. Pociski niepenetracyjne mogà byç stosowane

w budynkach, w przypadkach, o których mowa w

ust. 2 pkt 1—3.

4. Pociski niepenetracyjne stosuje si´

Poz. 1838

4) szczegó∏owe powody i rodzaj zastosowanego Êrodka przymusu bezpoÊredniego,

5) opis post´powania poprzedzajàcego zastosowanie

Êrodka przymusu bezpoÊredniego,

1) oddajàc strza∏ ostrzegawczy (salw´ ostrzegawczà)

w gór´,

6) skutki zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego,

2) celujàc w dolnà cz´Êç cia∏a, do wysokoÊci pasa osoby.

7) w razie potrzeby okreÊlenie sposobu realizacji przepisów § 4, 5 i 26,

5. Polecenie u˝ycia pocisków niepenetracyjnych

wydajà osoby, o których mowa w § 4 ust. 2.

8) inne wa˝ne okolicznoÊci zdarzenia,

§ 25. 1. Je˝eli wskutek zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego nastàpi∏o zranienie osoby, ˝o∏nierz wojskowych organów porzàdkowych jest obowiàzany natychmiast udzieliç tej osobie pierwszej pomocy, a w razie potrzeby zapewniç pomoc lekarskà.

10) podpis ˝o∏nierza sporzàdzajàcego meldunek.

2. Pomoc lekarskà zapewnia si´ zawsze kobiecie

ci´˝arnej, wobec której u˝yto Êrodka przymusu.

§ 26. 1. Je˝eli nast´pstwem zastosowania Êrodka

przymusu bezpoÊredniego jest uszkodzenie cia∏a lub

Êmierç cz∏owieka albo szkoda w mieniu znacznej wartoÊci, ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego niezw∏ocznie

1) zabezpiecza na miejscu zdarzenia Êlady i dowody

oraz nie dopuszcza osób postronnych,

2) podejmuje inne czynnoÊci, aby nie dopuÊciç do zatarcia Êladów i dowodów zdarzenia,

3) ustala Êwiadków zdarzenia,

4) zawiadamia o zdarzeniu oficera dy˝urnego w∏aÊciwej miejscowo jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oficer dy˝urny w∏aÊciwej miejscowo jednostki organizacyjnej

˚andarmerii Wojskowej niezw∏ocznie powoduje zabezpieczenie wszelkich Êladów i dowodów zwiàzanych z zastosowaniem Êrodka przymusu bezpoÊredniego.

§ 27. 1. Zastosowanie Êrodka przymusu bezpoÊredniego ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego dokumentuje w ksià˝ce meldunków s∏u˝by dy˝urnej oraz

w pisemnym meldunku sk∏adanym prze∏o˝onemu.

2. Pisemny meldunek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawieraç w szczególnoÊci

1) stopieƒ wojskowy, imi´ i nazwisko ˝o∏nierza oraz

rodzaj wojskowego organu porzàdkowego,

2) czas i miejsce zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego,

3) dane osoby, wobec której zastosowano Êrodek

przymusu bezpoÊredniego,

9) dane ustalonych Êwiadków zdarzenia,

3. Je˝eli nast´pstwem zastosowania Êrodków przymusu bezpoÊredniego jest uszkodzenie cia∏a lub

Êmierç cz∏owieka albo szkoda w mieniu znacznej wartoÊci, odpowiednio dowódca garnizonu, a w garnizonach, w których sà etatowi komendanci garnizonu —

komendant garnizonu oraz dowódca jednostki wojskowej niezw∏ocznie zawiadamia w∏aÊciwego miejscowo

prokuratora wojskowego oraz ˚andarmeri´ Wojskowà.

4. O ka˝dym przypadku zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego sk∏ada si´ meldunek w systemie s∏u˝b dy˝urnych.

5. Prze∏o˝ony ˝o∏nierza bada ka˝dorazowo zasadnoÊç oraz warunki i sposób zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego.

Rozdzia∏ 3

Warunki i sposoby u˝ycia broni palnej

§ 28. ˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych mogà u˝yç wy∏àcznie broni palnej, która zosta∏a

im s∏u˝bowo przydzielona.

§ 29. Przez u˝ycie broni palnej rozumie si´ oddanie

strza∏u w kierunku osoby w celu jej obezw∏adnienia,

po wyczerpaniu trybu post´powania okreÊlonego

w § 33.

§ 30. Broni palnej nie u˝ywa si´ w przypadkach

okreÊlonych w art. 43 ust. 1 pkt 6, 7 i 9 ustawy w stosunku do kobiet o widocznej cià˝y, osób, których wyglàd wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób

o widocznym kalectwie.

§ 31. Osob´ zatrzymanà, tymczasowo aresztowanà

lub odbywajàcà kar´ pozbawienia wolnoÊci uprzedza

si´ o mo˝liwoÊci u˝ycia wobec niej broni palnej w razie podj´cia przez nià próby ucieczki lub innego zachowania uprawniajàcego do jej u˝ycia.

§ 32. U˝ycie broni palnej w strefie nadgranicznej

nie powinno powodowaç ostrzelania terytorium paƒstwa sàsiedniego.

§ 33. 1. Przed u˝yciem broni palnej ˝o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych majà obowiazek

pieczenie wszelkich Êladów i dowodów zwiàzanych

z u˝yciem broni palnej.

1) po uprzednim okrzyku „S¸U˚BA WARTOWNICZA

(KONWOJOWA, WEWN¢TRZNA, GARNIZONOWA)” wezwaç osob´ do zachowania si´ zgodnego

z prawem, a w szczególnoÊci do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego narz´dzia, zaniechania ucieczki, odstàpienia od bezprawnych dzia∏aƒ lub u˝ycia przemocy,

§ 36. 1. U˝ycie broni palnej ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego dokumentuje w ksià˝ce meldunków s∏u˝by dy˝urnej oraz w pisemnym meldunku sk∏adanym prze∏o˝onemu.

2) w razie niepodporzàdkowania si´ wezwaniom okreÊlonym w pkt 1, zagroziç u˝yciem broni palnej, wzywajàc „STÓJ — BO STRZELAM”,

1) stopieƒ wojskowy, imi´ i nazwisko ˝o∏nierza oraz

rodzaj wojskowego organu porzàdkowego,

2. Pisemny meldunek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawieraç w szczególnoÊci

2) czas i miejsce u˝ycia broni palnej,

3) w razie bezskutecznoÊci wezwaƒ okreÊlonych w

pkt 1 i 2 — oddajà strza∏ ostrzegawczy w gór´.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 mo˝na nie stosowaç, je˝eli z okolicznoÊci zdarzenia wynika, ˝e osoba, wobec której broƒ palna ma byç u˝yta, pos∏uguje si´ bronià palnà lub innym niebezpiecznym narz´dziem.

3) dane osoby, wobec której u˝yto broni palnej,

4) szczegó∏owe powody u˝ycia broni palnej,

5) opis post´powania poprzedzajàcego u˝ycie broni

palnej,

6) skutki u˝ycia broni palnej,

3. Przepisów ust. 1 mo˝na nie stosowaç, je˝eli zw∏oka w u˝yciu broni palnej grozi∏aby bezpoÊrednim niebezpieczeƒstwem dla ˝ycia lub zdrowia ludzkiego albo

wolnoÊci obywateli.

4. Przepisów ust. 1 nie stosuje si´ w czasie prowadzenia bezpoÊredniego poÊcigu okreÊlonego w art. 43

ust. 1 pkt 6 lub 7 ustawy, je˝eli osoba, wobec której

broƒ palna ma byç u˝yta, u˝y∏a broni palnej lub ucieka

pojazdem.

5. U˝ycie broni palnej w sytuacjach, o których mowa w ust. 2–4, musi byç poprzedzone okrzykiem, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

§ 34. Je˝eli nast´pstwem u˝ycia broni palnej jest

uszkodzenie cia∏a cz∏owieka, ˝o∏nierz wojskowych organów porzàdkowych jest obowiàzany, z zachowaniem bezpieczeƒstwa w∏asnego i innych osób oraz bez

zb´dnej zw∏oki, udzieliç jej pierwszej pomocy, a nast´pnie spowodowaç udzielenie pomocy lekarskiej.

§ 35. 1. Je˝eli nast´pstwem u˝ycia broni palnej jest

uszkodzenie cia∏a lub Êmierç cz∏owieka albo szkoda

w mieniu znacznej wartoÊci, ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego niezw∏ocznie

7) w razie potrzeby okreÊlenie sposobu realizacji

przepisów § 4, 33 i 35,

8) inne wa˝ne okolicznoÊci zdarzenia,

9) dane ustalonych Êwiadków zdarzenia,

10) podpis ˝o∏nierza sporzàdzajàcego meldunek.

3. Je˝eli nast´pstwem u˝ycia broni palnej jest

uszkodzenie cia∏a lub Êmierç cz∏owieka albo szkoda

w mieniu znacznej wartoÊci, odpowiednio dowódca

garnizonu, a w garnizonach, w których sà etatowi komendanci garnizonu — komendant garnizonu oraz dowódca jednostki wojskowej niezw∏ocznie zawiadamia

w∏aÊciwego miejscowo prokuratora wojskowego oraz

˚andarmeri´ Wojskowà.

4. O ka˝dym przypadku u˝ycia broni palnej sk∏ada

si´ meldunek w systemie s∏u˝b dy˝urnych.

5. Prze∏o˝ony ˝o∏nierza bada ka˝dorazowo zasadnoÊç u˝ycia broni palnej.

Rozdzia∏ 4

Przepisy koƒcowe

1) zabezpiecza na miejscu zdarzenia Êlady i dowody

oraz nie dopuszcza osób postronnych,

2) podejmuje inne czynnoÊci, aby nie dopuÊciç do zatarcia Êladów i dowodów zdarzenia,

3) ustala Êwiadków zdarzenia,

4) zawiadamia o zdarzeniu oficera dy˝urnego w∏aÊciwej miejscowo jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oficer dy˝urny w∏aÊciwej miejscowo jednostki organizacyjnej

˚andarmerii Wojskowej niezw∏ocznie powoduje zabez-

§ 37. Traci moc rozporzàdzenie Rady Ministrów

z dnia 12 grudnia 1995 r. w sprawie szczegó∏owych

przypadków oraz warunków i sposobów u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego, a tak˝e szczegó∏owych

warunków i sposobu post´powania przy u˝yciu broni

palnej przez ˝o∏nierzy wojskowych organów porzàdkowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 5, poz. 35).

§ 38. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem

1 stycznia 2002 r.

Prezes Rady Ministrów: L. Miller

2) melduje o zdarzeniu oficerowi dy˝urnemu jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej.

8) inne wa˝ne okolicznoÊci zdarzenia,

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oficer dy˝urny jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej

podejmuje niezb´dne dalsze czynnoÊci zabezpieczajàce Êlady i dowody przed ich utratà, zniekszta∏ceniem

lub zniszczeniem.

10) podpis ˝o∏nierza sporzàdzajàcego meldunek.