Ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe.

1.

Ustawa określa

1)

działalność w zakresie pokojowego wykorzystywania energii atomowej związaną z rzeczywistym

i potencjalnym narażeniem na promieniowanie jonizujące od sztucznych źródeł promieniotwórczych,

materiałów jądrowych, urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, odpadów promieniotwórczych

i wypalonego paliwa jądrowego,

2)

obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej tę działalność,

3)

organy właściwe w sprawach bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

4)

zasady odpowiedzialności cywilnej za szkody jądrowe.

2.

Ustawa określa także kary pieniężne za naruszenie przepisów dotyczących bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej oraz tryb ich nakładania.

3.

Ustawę stosuje się również do działalności wykonywanej w warunkach zwiększonego, w

wyniku działania człowieka, narażenia na naturalne promieniowanie jonizujące.

4.

Ustawa ponadto określa zasady monitorowania skażeń promieniotwórczych oraz reguluje

działania podejmowane w przypadku zdarzeń radiacyjnych, jak również w przypadku długotrwałego

narażenia w następstwie zdarzenia radiacyjnego lub dawnej działalności.

Wykonywanie działalności, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, jest dopuszczalne

po zastosowaniu określonych w przepisach środków dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz

ochrony życia i zdrowia ludzi, jak również bezpieczeństwa mienia i ochrony środowiska.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

bezpieczeństwo jądrowe - stan osiągany przez całokształt przedsięwzięć organizacyjnych

i technicznych podejmowanych w celu zapobiegania zdarzeniom radiacyjnym, związanych

z działalnością z materiałami jądrowymi, oraz ograniczania ich skutków,

2)

dawka graniczna - wartość dawki promieniowania jonizującego, wyrażoną jako dawka skuteczna

lub równoważna, dla określonych grup osób, pochodzącą od kontrolowanej działalności

zawodowej, której, poza przypadkami przewidzianymi w ustawie, nie wolno przekroczyć,

3)

dawka pochłonięta - energię promieniowania jonizującego pochłoniętą przez jednostkową

masę materii, uśrednioną w tkance lub narządzie,

4)

dawka równoważna - dawkę pochłoniętą w tkance lub narządzie, wyznaczoną z uwzględnieniem

rodzaju i energii promieniowania jonizującego,

5)

dawka skuteczna (efektywna) - sumę dawek równoważnych pochodzących od zewnętrznego

i wewnętrznego narażenia, wyznaczoną z uwzględnieniem odpowiednich współczynników

wagowych narządów lub tkanek, obrazującą narażenie całego ciała,

6)

działania interwencyjne - działania, które zapobiegają narażeniu lub zmniejszają narażenie

ludzi w wyniku zdarzenia radiacyjnego, określone w art. 90,

7)

jednostka organizacyjna - każdy podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem,

8)

likwidacja obiektu jądrowego - doprowadzenie obiektu lub urządzenia do stanu niewymagającego

ograniczeń z punktu widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w wykonywaniu

dowolnej działalności,

9)

likwidacja składowiska odpadów promieniotwórczych lub składowiska wypalonego paliwa

jądrowego - doprowadzenie terenu, na którym znajduje się składowisko odpadów promieniotwórczych

lub składowisko wypalonego paliwa jądrowego, do stanu niewymagającego ograniczeń z

punktu widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w wykonywaniu dowolnej

działalności,

10)

limit użytkowy dawki - ograniczenie przewidywanych dawek indywidualnych, które mogą

pochodzić od określonego źródła promieniowania jonizującego, uwzględniane podczas

planowania ochrony radiologicznej w celach związanych z optymalizacją,

11)

materiał jądrowy - materiał zawierający izotopy (nuklidy) rozszczepialne, a w szczególności

izotopy uranu, plutonu lub toru w ilości, która nie może być pominięta z punktu widzenia

ewidencji materiałów jądrowych, w tym paliwo jądrowe,

12)

narażenie - proces, w którym organizm ludzki podlega działaniu promieniowania jonizującego,

13)

obiekt jądrowy - obiekt lub urządzenie przeznaczone do wytwarzania, stosowania, przetwarzania,

przechowywania i składowania materiału jądrowego w ilości umożliwiającej zrealizowanie

samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego,

14)

ochrona fizyczna - całokształt przedsięwzięć organizacyjnych i technicznych mających

na celu skuteczne zabezpieczenie obiektów i materiałów jądrowych przed kradzieżą lub

aktami terroru, dywersji i sabotażu,

15)

ochrona radiologiczna - zapobieganie narażeniu ludzi i skażeniu środowiska, a w przypadku

braku możliwości zapobieżenia takim sytuacjom - ograniczenie ich skutków do poziomu

tak niskiego, jak tylko jest to rozsądnie osiągalne, przy uwzględnieniu czynników

ekonomicznych, społecznych i zdrowotnych,

16)

odpady promieniotwórcze - odpady stałe, ciekłe lub gazowe, zawierające substancje

promieniotwórcze lub skażone tymi substancjami, zakwalifikowane do kategorii odpadów

wymienionych w art. 47,

17)

postępowanie z odpadami promieniotwórczymi - wszelkie działania, włącznie z likwidacją

obiektu, związane z przetwarzaniem, przemieszczaniem, przechowywaniem lub składowaniem

odpadów promieniotwórczych,

18)

postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym - wszelkie działania włącznie z likwidacją

obiektu, związane z przerobem, przemieszczaniem, przechowywaniem lub składowaniem

wypalonego paliwa jądrowego,

19)

poziom interwencyjny - liczbową wartość dawki skutecznej lub równoważnej albo poziom

zawartości izotopów promieniotwórczych w żywności, wodzie pitnej i paszach, których

możliwość przekroczenia oznacza konieczność rozważenia podjęcia określonych działań

interwencyjnych,

20)

program zapewnienia jakości - system działań gwarantujący spełnienie określonych wymagań

ochrony radiologicznej i bezpieczeństwa jądrowego,

21)

promieniowanie jonizujące - promieniowanie składające się z cząstek bezpośrednio lub

pośrednio jonizujących albo z obu rodzajów tych cząstek lub fal elektromagnetycznych

o długości mniejszej niż 100 nm (nanometrów),

22)

promieniowanie naturalne - promieniowanie jonizujące emitowane ze źródeł pochodzenia

naturalnego ziemskiego i kosmicznego,

23)

przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego - obiekt jądrowy przeznaczony do bezpiecznego,

stabilnego i chronionego przechowywania wypalonego paliwa jądrowego po jego wyładowaniu

z reaktora lub basenu przy reaktorze, a przed przekazaniem do przerobu lub składowania

w charakterze odpadu promieniotwórczego,

24)

przechowywanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego - magazynowanie

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego z zamiarem ponownego ich

wydobycia w celu przetworzenia lub przerobu albo składowania,

25)

przerób wypalonego paliwa jądrowego - proces lub działanie zmierzające do wydobycia

części lub wszystkich izotopów promieniotwórczych z wypalonego paliwa jądrowego w

celu ich dalszego wykorzystania,

26)

przetwarzanie odpadów promieniotwórczych - proces lub działanie zmierzające do minimalizacji

objętości odpadów, segregację odpadów według kategorii oraz przygotowanie ich do transportu,

27)

składowanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego - złożenie

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego w obiekcie do tego przeznaczonym

bez zamiaru ponownego ich wydobycia,

28)

substancja promieniotwórcza - substancję zawierającą jeden lub więcej izotopów promieniotwórczych

o takiej aktywności lub stężeniu promieniotwórczym, które nie mogą być pominięte z

punktu widzenia ochrony radiologicznej,

29)

wypalone paliwo jądrowe - paliwo jądrowe, które zostało napromieniowane w rdzeniu

reaktora oraz na stałe usunięte z rdzenia,

30)

zagrożenie (narażenie potencjalne) - narażenie, które może nastąpić, przy czym prawdopodobieństwo

jego wystąpienia i wielkość mogą być zawczasu oszacowane,

31)

zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych lub składowiska wypalonego paliwa

jądrowego - zaprzestanie dostarczania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa

jądrowego do składowiska, na podstawie decyzji właściwego organu, oraz wykonanie wszelkich

prac koniecznych dla zapewnienia bezpieczeństwa składowiska,

32)

zdarzenie radiacyjne - sytuację związaną z zagrożeniem, wymagającą podjęcia pilnych

działań w celu ochrony pracowników lub ludności,

33)

źródło promieniotwórcze - substancję promieniotwórczą przygotowaną do wykorzystywania

jej promieniowania jonizującego,

34)

źródło promieniowania jonizującego - źródło promieniotwórcze, urządzenie zawierające

takie źródło, urządzenie wytwarzające promieniowanie jonizujące lub urządzenie emitujące

substancje promieniotwórcze.

1.

Wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na

1)

wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, składowaniu, transporcie lub stosowaniu

materiałów jądrowych, źródeł i odpadów promieniotwórczych oraz wypalonego paliwa jądrowego

i obrocie nimi,

2)

budowie, rozruchu, próbnej i stałej eksploatacji oraz likwidacji obiektów jądrowych,

3)

budowie, eksploatacji, zamknięciu i likwidacji składowisk odpadów promieniotwórczych

i składowisk wypalonego paliwa jądrowego oraz budowie i eksploatacji przechowalników

wypalonego paliwa jądrowego,

4)

produkowaniu, instalowaniu, stosowaniu i obsłudze urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze

oraz obrocie tymi urządzeniami,

5)

produkowaniu, nabywaniu, uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie

jonizujące,

6)

uruchamianiu laboratoriów i pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania

jonizującego, w tym pracowni rentgenowskich,

7)

zamierzonym dodawaniu substancji promieniotwórczych w procesie produkcyjnym wyrobów

powszechnego użytku i artykułów medycznych oraz obrocie tymi wyrobami i artykułami,

8)

zamierzonym podawaniu substancji promieniotwórczych ludziom i zwierzętom w celu medycznej

lub weterynaryjnej diagnostyki, leczenia lub badań naukowych

- wymaga zezwolenia albo zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej, z zastrzeżeniem art. 6 pkt 1.

2.

Działalność polegająca na dodawaniu substancji promieniotwórczych do żywności, zabawek,

osobistych ozdób lub kosmetyków, jak również przywóz na polski obszar celny i wywóz

z polskiego obszaru celnego takich wyrobów są zabronione.

1.

Złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności określonej w art.

4 ust. 1 albo zgłoszenia wykonywania tej działalności dokonuje kierownik jednostki

organizacyjnej.

2.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki, zwany dalej „Prezesem Agencji”, wydaje zezwolenia

i przyjmuje zgłoszenia, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Zezwolenie na produkowanie, nabywanie, uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich

o energii promieniowania do 300 keV (kiloelektronowoltów) w celach medycznych wydaje

wojewódzki inspektor sanitarny, a dla jednostek organizacyjnych podległych lub podporządkowanych

Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez niego albo dla których jest on

organem założycielskim - wojskowy inspektor sanitarny.

4.

Organy, o których mowa w ust. 2 i 3, prowadzą rejestr jednostek organizacyjnych, których

działalność wymaga co najmniej zgłoszenia.

5.

W decyzji o cofnięciu zezwolenia należy określić sposób zabezpieczenia posiadanych

przez jednostkę organizacyjną materiałów jądrowych, źródeł promieniowania jonizującego,

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego.

6.

W sprawach nieuregulowanych dotyczących zezwoleń stosuje się przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193).

7.

Wykorzystywanie odpadów przemysłowych zawierających naturalne izotopy promieniotwórcze

w celach gospodarczych następuje na zasadach określonych w przepisach o ochronie środowiska.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki, w których wykonywanie działalności określonej w art. 4 ust. 1 nie podlega

obowiązkowi uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia, oraz przypadki, w których działalność

może być wykonywana na podstawie zgłoszenia, ustalając graniczne wartości aktywności

całkowitej i stężenia promieniotwórczego izotopów promieniotwórczych jako kryteria

zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia,

2)

dokumenty wymagane przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

określonej w art. 4 ust. 1 albo przy zgłoszeniu wykonywania tej działalności, konieczne

dla potwierdzenia przez wnioskodawcę spełnienia warunków bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych rodzajów wykonywanej

działalności, a także czynności organu wydającego zezwolenie albo przyjmującego zgłoszenie

w przypadku, gdy treść dokumentów jest niewystarczająca dla wykazania, że warunki

te zostały spełnione,

3)

wymagania dotyczące zawartości naturalnych izotopów promieniotwórczych w surowcach

i materiałach stosowanych w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi i inwentarza żywego,

a także w odpadach przemysłowych stosowanych w budownictwie oraz kontroli zawartości

tych izotopów.

1.

Za przestrzeganie wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej odpowiedzialny

jest kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem.

2.

W jednostce organizacyjnej wykonującej działalność wymagającą zezwolenia istnieje

obowiązek opracowania i wdrożenia programu zapewnienia jakości.

3.

W jednostce organizacyjnej wykonującej działalność wymagającą zezwolenia wewnętrzny

nadzór nad przestrzeganiem wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

sprawuje osoba, która posiada uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej.

4.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień inspektora ochrony radiologicznej może wystąpić zainteresowana

osoba lub kierownik jednostki organizacyjnej.

5.

Uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

2)

posiada co najmniej średnie wykształcenie,

3)

zdała egzamin z zakresu szkolenia określonego w przepisach wydanych na podstawie art.

12 ust. 2,

4)

posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia.

6.

Uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej nadaje Prezes Agencji, z zastrzeżeniem

ust. 7.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organ właściwy

do nadawania uprawnień inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach rentgenowskich

stosujących aparaty rentgenowskie o energii promieniowania do 300 keV w celach medycznych.

8.

Koszty uzyskania uprawnień ponosi występujący z wnioskiem o nadanie uprawnień.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej przed podjęciem działalności sporządza uzasadnienie,

które powinno wykazać, że spodziewane w wyniku wykonywania tej działalności korzyści

naukowe, ekonomiczne, społeczne i inne będą większe niż możliwe, powodowane przez

tę działalność, szkody dla zdrowia człowieka i stanu środowiska.

2.

W przypadku zaistnienia nowych istotnych okoliczności dotyczących skutków wykonywanej

działalności kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany dokonać weryfikacji

uzasadnienia, uwzględniając te same czynniki, których uwzględnienie jest wymagane

przy sporządzaniu uzasadnienia.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia wykonywanie działalności zgodnie z zasadą

optymalizacji, wymagającą, aby - przy rozsądnym uwzględnieniu czynników ekonomicznych

i społecznych - liczba osób narażonych była jak najmniejsza, a otrzymywane przez te

osoby dawki promieniowania były możliwie małe, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 3.

2.

Jeżeli limity użytkowe dawek zostaną ustalone w zezwoleniu, to możliwość ich przekroczenia

podlega zgłoszeniu przez kierownika jednostki organizacyjnej organowi, który wydał

zezwolenie.

1.

Pracownik może być zatrudniony w warunkach narażenia po orzeczeniu braku przeciwwskazań

do takiego zatrudnienia wydanym przez lekarza posiadającego odpowiednie kwalifikacje,

zwanego dalej „uprawnionym lekarzem”.

2.

Kwalifikacje uprawnionego lekarza, tryb wydawania i przechowywania orzeczeń oraz rodzaje

i częstotliwość badań stanu zdrowia pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia

określają przepisy prawa pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Do pracy przy materiale jądrowym, źródle promieniowania jonizującego, odpadach promieniotwórczych

lub wypalonym paliwie jądrowym można dopuścić pracownika, który posiada odpowiednią

do stanowiska pracy znajomość przepisów z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej oraz niezbędne umiejętności.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej obowiązany jest zapewnić prowadzenie wstępnych

i okresowych szkoleń pracowników, praktykantów, studentów w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z opracowanym przez siebie programem.

Szkoleniem objęci są również pracownicy uczestniczący w transporcie materiałów jądrowych,

źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego.

3.

Programy szkoleń uwzględniające informacje dotyczące ochrony zdrowia, opracowane przez

kierownika jednostki organizacyjnej działającej na podstawie zezwolenia, podlegają

zatwierdzeniu przez organ, który wydał zezwolenie.

1.

W jednostce organizacyjnej na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej może być zatrudniona wyłącznie osoba

posiadająca uprawnienia nadane przez Prezesa Agencji.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje stanowisk, o których mowa

w ust. 1, szczegółowe warunki i tryb nadawania przez Prezesa Agencji uprawnień inspektora

ochrony radiologicznej oraz uprawnień dla osób, które mogą być zatrudnione na stanowiskach

określonych w ust. 1, wymagany zakres szkolenia, warunki, jakie muszą spełniać jednostki

przeprowadzające szkolenie, uwzględniając program i formy organizowania szkoleń, wzór

zaświadczenia o uzyskaniu uprawnienia oraz ramowy zakres obowiązków i uprawnień inspektora

ochrony radiologicznej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb nadawania uprawnień inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach rentgenowskich

stosujących aparaty rentgenowskie o energii promieniowania do 300 keV w celach medycznych,

uwzględniając w szczególności wzory zaświadczeń o uzyskaniu odpowiednich kwalifikacji,

sposób przeprowadzania egzaminów i powoływania komisji egzaminacyjnych oraz szczegółowe

programy szkoleń.

1.

Dawki graniczne obejmują sumę dawek pochodzących od narażenia zewnętrznego i wewnętrznego.

2.

Dawki graniczne nie obejmują narażenia na promieniowanie naturalne, jeżeli narażenie

to nie zostało zwiększone w wyniku działalności człowieka, w szczególności nie obejmują

narażenia pochodzącego od radonu w budynkach mieszkalnych, od naturalnych nuklidów

promieniotwórczych wchodzących w skład ciała ludzkiego, od promieniowania kosmicznego

na poziomie ziemi, jak również narażenia nad powierzchnią ziemi od nuklidów promieniotwórczych

znajdujących się w nienaruszonej skorupie ziemskiej.

1.

Suma dawek promieniowania jonizującego dla pracowników oraz ogółu ludności, pochodzących

od wszystkich rodzajów wykonywanej działalności łącznie, nie może, z zastrzeżeniem

art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2 i 3, przekraczać dawek granicznych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 25 pkt 1.

2.

Dawek granicznych nie stosuje się do osób poddawanych działaniu promieniowania jonizującego

w celach medycznych.

1.

Stosowanie promieniowania jonizującego w celach medycznych obejmuje

1)

ekspozycję pacjentów wynikającą z badań lekarskich i leczenia, w tym również z badań

wstępnych i okresowych,

2)

ekspozycję osób poddawanych przesiewowym badaniom radiologicznym,

3)

ekspozycję zdrowych osób lub pacjentów uczestniczących w eksperymentach medycznych,

4)

ekspozycję osób w trakcie badań w celach prawno-medycznych,

5)

ekspozycję osób, które świadomie i z własnej woli udzielają pomocy pacjentom i opiekują

się nimi.

2.

Skierowanie na badanie lub zabieg z zastosowaniem promieniowania jonizującego powinno

być oparte na przekonaniu lekarza kierującego, że wykonanie tego badania lub zabiegu

dostarczy informacji, które przyczynią się do prawidłowego rozpoznania lub wykluczenia

choroby, określenia jej przebiegu, niezbędnej oceny skuteczności leczenia, i że korzyści

z tego tytułu będą przewyższały możliwe ujemne następstwa dla zdrowia z powodu narażenia

na promieniowanie jonizujące.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki bezpiecznego

stosowania promieniowania, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób wykonywania kontroli

wewnętrznej nad przestrzeganiem tych warunków, uwzględniając w szczególności zasadę

optymalizacji, limity użytkowe dawek dla osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5, szczególne

zasady dotyczące ekspozycji na promieniowanie w związku z badaniami i zabiegami przeprowadzanymi

na dzieciach, kobietach w ciąży i kobietach karmiących piersią, a także zapobieganie

nieszczęśliwym wypadkom, oraz wymagania dotyczące systemu zapewnienia i kontroli jakości

w rentgenodiagnostyce, medycynie nuklearnej i radioterapii.

1.

W sytuacji narażenia na skutek przypadku ocenie podlegają dawki promieniowania jonizującego

otrzymane przez narażoną osobę. Narażenie to nie dotyczy sytuacji, o której mowa w

art. 20 ust. 1.

2.

Oceny narażenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,

na terenie której nastąpiło narażenie, albo Prezes Agencji, jeżeli ustalenie takiej

jednostki nie jest możliwe.

1.

W celu dostosowania sposobu oceny zagrożenia pracowników w jednostkach organizacyjnych

do jego spodziewanego poziomu, w zależności od wielkości zagrożenia, wprowadza się

dwie kategorie pracowników

1)

kategorię A obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni na dawkę skuteczną przekraczającą

6 mSv (milisiwertów) w ciągu roku lub na dawkę równoważną przekraczającą jedną trzecią

wartości dawek granicznych dla soczewek oczu, skóry i kończyn, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 25 pkt 1,

2)

kategorię B obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni na dawkę skuteczną przekraczającą

1 mSv w ciągu roku lub na dawkę równoważną równą jednej dwudziestej wartości dawek

granicznych dla soczewek oczu, skóry i kończyn, określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 25 pkt 1, i którzy nie zostali zaliczeni do kategorii A.

2.

Ocena narażenia pracowników prowadzona jest na podstawie kontrolnych pomiarów dawek

indywidualnych lub pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy.

3.

Pracownicy kategorii A podlegają ocenie narażenia prowadzonej na podstawie systematycznych

pomiarów dawek indywidualnych, a jeżeli mogą być narażeni na skażenie wewnętrzne mające

wpływ na poziom dawki skutecznej dla tej kategorii pracowników, podlegają również

pomiarom skażeń wewnętrznych.

4.

Pracownicy kategorii B podlegają ocenie narażenia prowadzonej na podstawie pomiarów

dozymetrycznych w środowisku pracy w sposób pozwalający stwierdzić prawidłowość zaliczenia

pracowników do tej kategorii. Zezwolenie może zawierać warunek prowadzenia oceny narażenia

pracowników kategorii B wykonujących prace określone w tym zezwoleniu na podstawie

pomiarów dawek indywidualnych.

5.

W przypadku gdy pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy lub niewystarczający, ocena

dawki indywidualnej otrzymanej przez pracownika kategorii A może być dokonana na podstawie

wyników pomiarów dawek indywidualnych przeprowadzonych dla innych narażonych pracowników

tej kategorii albo na podstawie wyników pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy.

6.

Zaliczenia pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia do kategorii A lub B dokonuje

kierownik jednostki organizacyjnej, w zależności od przewidywanego poziomu narażenia

tych pracowników.

7.

Ze względu na zdolność do wykonywania pracy w grupie pracowników kategorii A ustala

się następującą klasyfikację medyczną: zdolny, zdolny pod pewnymi warunkami, niezdolny.

8.

Pracownik nie może być zatrudniony na określonym stanowisku w kategorii A, jeżeli

uprawniony lekarz wydał orzeczenie, że jest on niezdolny do wykonywania takiej pracy.

1.

W celu dostosowania działań i środków ochrony radiologicznej pracowników do wielkości

i rodzajów zagrożeń wprowadza się podział lokalizacji miejsc pracy na

1)

tereny kontrolowane, na których istnieje możliwość otrzymania dawek określonych dla

pracowników kategorii A lub możliwość rozprzestrzeniania się skażeń promieniotwórczych,

2)

tereny nadzorowane, na których istnieje możliwość otrzymania dawek określonych dla

pracowników kategorii B i które nie zostały zaliczone do terenów kontrolowanych.

2.

Za spełnienie wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 2

dla terenów kontrolowanych i nadzorowanych odpowiedzialny jest kierownik jednostki

organizacyjnej.

1.

W szczególnych przypadkach, z wyłączeniem zdarzeń radiacyjnych, pracownicy kategorii

A, za ich zgodą i za zgodą Prezesa Agencji, mogą otrzymać dawki przekraczające wartości

dawek granicznych, jeżeli jest to konieczne dla wykonania określonego zadania.

2.

Niedopuszczalne jest narażenie, o którym mowa w ust. 1, praktykantów, studentów, kobiet

w ciąży oraz kobiet karmiących piersią, jeżeli w wyniku narażenia jest prawdopodobne

powstanie skażeń promieniotwórczych ciała.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej obowiązany jest uzasadnić konieczność narażenia,

o którym mowa w ust. 1, i z wyprzedzeniem szczegółowo omówić związane z tym kwestie

z zainteresowanymi pracownikami-ochotnikami lub ich przedstawicielami oraz z uprawnionym

lekarzem i inspektorem ochrony radiologicznej.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 3, wymaga udokumentowania w formie

pisemnej.

5.

Otrzymane przez pracownika dawki, o których mowa w ust. 1, są oddzielnie rejestrowane

w dokumentacji określonej w art. 30 ust. 3. Otrzymanie tych dawek nie może powodować

odsunięcia pracownika od normalnych zajęć lub przesunięcia go na inne stanowisko bez

jego zgody, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 2 i 3.

1.

Osoba uczestnicząca w usuwaniu skutków zdarzenia radiacyjnego oraz w działaniach interwencyjnych

(narażenie wyjątkowe) nie może otrzymać w czasie trwania tych działań dawki przekraczającej

wartość rocznej skutecznej dawki granicznej dla pracowników, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3.

2.

Osoba uczestnicząca w działaniach mających na celu

1)

zapobieżenie poważnej utracie zdrowia,

2)

uniknięcie dużego napromieniowania znacznej liczby osób,

3)

zapobieżenie katastrofie na większą skalę

- nie może otrzymać dawki skutecznej przekraczającej wartość 100 mSv.

3.

Osoba uczestnicząca w ratowaniu życia ludzkiego nie może otrzymać dawki skutecznej

przekraczającej wartość 500 mSv.

4.

Osobami podejmującymi działania, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą być wyłącznie ochotnicy,

którzy przed podjęciem tych działań zostali poinformowani o związanym z ich działaniem

ryzyku dla zdrowia, a następnie dobrowolnie podjęli decyzję o udziale w działaniach.

Rezygnacja z udziału w działaniach nie może stanowić podstawy do rozwiązania stosunku

pracy.

5.

Podczas działań, o których mowa w ust. 1-3, podejmuje się wszelkie środki w celu zapewnienia

odpowiedniej ochrony osób biorących udział w działaniach oraz dokonania oceny i udokumentowania

dawek otrzymywanych przez te osoby. Po zakończeniu działań osoby te są informowane

o otrzymanych dawkach i wynikającym z tego ryzyku dla zdrowia.

6.

Osoby, które otrzymały dawki określone w ust. 1 i 2, nie mogą być odsunięte od dalszej

pracy zawodowej w warunkach narażenia bez ich zgody, z zastrzeżeniem art. 31 ust.

2 i 3.

7.

Osobę, która otrzymała dawkę określoną w ust. 3, kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany skierować na badania lekarskie. Art. 31 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej obowiązany jest prowadzić rejestr dawek indywidualnych

otrzymywanych przez pracowników zaliczonych do kategorii A na podstawie wyników pomiarów

i ocen, o których mowa w ust. 2.

2.

Pomiary dawek indywidualnych oraz oceny dawek od narażenia wewnętrznego są dokonywane

przez podmioty posiadające akredytację otrzymaną na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Centralny rejestr dawek, o których mowa w ust. 1, prowadzi Prezes Agencji na podstawie

wyników pomiarów i ocen, o których mowa w ust. 2, otrzymywanych od kierownika jednostki

organizacyjnej.

Przed zatrudnieniem pracownika w warunkach narażenia kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany uzyskać z centralnego rejestru dawek informację o dawkach dotychczas

otrzymanych przez tego pracownika.

1.

Działalność zawodowa związana z występowaniem promieniowania naturalnego prowadzącego

do wzrostu narażenia pracowników lub ludności, istotnego z punktu widzenia ochrony

radiologicznej, wymaga oceny tego narażenia.

2.

Ocena narażenia dokonywana jest na podstawie pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy.

3.

Do działalności, o której mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności działalność związaną

z wykonywaniem prac

1)

w kopalniach, jaskiniach i innych miejscach pod powierzchnią ziemi,

2)

w lotnictwie, z wyłączeniem prac wykonywanych przez personel naziemny.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej określa sposób dokonywania oceny narażenia i tryb

postępowania mającego na celu zmniejszenie tego narażenia, uwzględniając przepisy

wydane na podstawie art. 25 pkt 1 i specyfikę pracy osoby narażonej.

Narażenie ogółu ludności w wyniku stosowania promieniowania jonizującego podlega regularnej

ocenie dokonywanej przez Prezesa Agencji i jest przedstawiane w sprawozdaniu, o którym

mowa w art. 110 pkt 13.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

dawki graniczne promieniowania jonizującego i wskaźniki pozwalające na wyznaczenie

tych dawek stosowane przy ocenie narażenia oraz sposób i częstotliwość dokonywania

oceny narażenia pracowników i ogółu ludności, uwzględniając - przy ustalaniu dawek

granicznych dla pracowników - dawki dla praktykantów, studentów, kobiet w ciąży i

kobiet karmiących piersią,

2)

podstawowe wymagania dotyczące terenów kontrolowanych i nadzorowanych, w tym sposób

oznakowania, warunki dostępu i opuszczania tych terenów dla pracowników i innych osób

oraz warunki, jakie muszą być spełnione dla wykonywania pomiarów dozymetrycznych w

środowisku pracy na tych terenach, w szczególności odnośnie do zakresu programu pomiarów

i kryteriów doboru osób wykonujących pomiary.

Kierownik jednostki organizacyjnej zatrudniającej pracowników w warunkach narażenia

jest obowiązany zapewnić

1)

opiekę medyczną pracownikom oraz niezbędne środki ochrony indywidualnej i sprzęt dozymetryczny,

stosownie do warunków narażenia,

2)

prowadzenie pomiarów dawek indywidualnych albo pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy zgodnie z art. 17 ust. 3 i 4 oraz rejestrowanie danych w tym zakresie.

1.

Przyrządy dozymetryczne stosowane do kontroli i oceny narażenia, niepodlegające obowiązkowi

kontroli metrologicznej określonej w przepisach o miarach, powinny posiadać świadectwo

wzorcowania.

2.

Świadectwo wzorcowania, o którym mowa w ust. 1, wydaje laboratorium pomiarowe posiadające

akredytację otrzymaną na podstawie odrębnych przepisów.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące

1)

rejestracji dawek indywidualnych, uwzględniając narażenia, o których mowa w art. 19

ust. 1 i art. 20 ust. 1, wyniki pomiarów dozymetrycznych, okres przechowywania wyników

pomiarów, a także organizację ich gromadzenia, przekazywania i udostępniania,

2)

sprzętu dozymetrycznego, uwzględniając wymagania techniczne przy stosowaniu sprzętu

w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym

przez innego pracodawcę (pracodawca zewnętrzny) lub pracownikom samodzielnym wykonującym

dowolną działalność na terenie kontrolowanym (pracownicy zewnętrzni) ochronę równoważną

ochronie, jaką zapewnia pracownikom zatrudnionym w jednostce organizacyjnej.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej, po zakończeniu przez pracownika zewnętrznego działalności

na terenie kontrolowanym, wydaje mu dokument, który zawiera dane dotyczące

1)

rodzaju wykonywanej pracy i okresu jej trwania,

2)

oceny dawki wyrażonej w wielkościach stosowanych do dawek granicznych odpowiednio

dla narażenia całego ciała, narażenia niejednorodnego i narażenia wewnętrznego.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe obowiązki kierownika

jednostki organizacyjnej, pracodawcy zewnętrznego i pracownika zewnętrznego w zakresie

ochrony przed promieniowaniem jonizującym pracowników zewnętrznych narażonych podczas

pracy na terenie kontrolowanym, uwzględniając sposoby ochrony stosowane wobec pracowników

jednostki organizacyjnej.

1.

Za nadzór medyczny nad pracownikami kategorii A odpowiedzialny jest kierownik jednostki

organizacyjnej oraz uprawniony lekarz, któremu zapewnia się dostęp do informacji niezbędnych

do wydania orzeczenia o zdolności tych pracowników do wykonywania określonej pracy,

łącznie z informacją o warunkach środowiskowych w miejscu pracy.

2.

Nadzór medyczny, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wstępne badania lekarskie pracownika

przed jego zatrudnieniem dla określenia, czy pracownik może być zatrudniony w kategorii

A, oraz okresowe badania lekarskie przeprowadzane co najmniej raz w roku, które pozwalają

stwierdzić, czy pracownik może nadal wykonywać swoje obowiązki.

3.

Dla każdego pracownika kategorii A uprawniony lekarz zakłada dokumentację medyczną,

prowadzoną i aktualizowaną przez cały okres zaliczenia do tej kategorii. Dokumentacja

jest przechowywana do dnia osiągnięcia przez pracownika wieku 75 lat, jednak nie krócej

niż przez 30 lat od dnia zakończenia przez niego pracy w warunkach narażenia.

4.

Dokumentacja medyczna obejmuje informacje o rodzaju wykonywanej pracy, wynikach badań

lekarskich przeprowadzonych przed podjęciem zatrudnienia w kategorii A i o wynikach

badań okresowych oraz rejestr dawek, o którym mowa w art. 21 ust. 1.

5.

Po ustaniu zatrudnienia w warunkach narażenia uprawniony lekarz może zalecić kontynuację

nadzoru medycznego, jeżeli uzna to za konieczne dla ochrony zdrowia pracownika.

1.

W przypadku stwierdzonego przekroczenia którejkolwiek z dawek granicznych, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 1, kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany skierować pracownika na badania lekarskie.

2.

Dalsza praca w warunkach narażenia wymaga zgody uprawnionego lekarza.

3.

W przypadku braku zgody uprawnionego lekarza na dalsze zatrudnienie pracownika w warunkach

narażenia stosuje się odpowiednio przepisy prawa pracy odnoszące się do pracownika,

u którego stwierdzono objawy wskazujące na powstanie choroby zawodowej.

Od orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 17 ust. 8 oraz w art. 31 ust. 2, pracownikowi

służy odwołanie do sądu pracy.

1.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej kraju przy stosowaniu

promieniowania jonizującego w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych

wykonywanie działalności, o której mowa w ust. 2, może być dofinansowywane z budżetu

państwa w formie dotacji celowej, zwanej dalej „dotacją”.

2.

Dotacja może być przeznaczona na

1)

eksploatację i likwidację badawczych reaktorów jądrowych,

2)

eksploatację zlokalizowanych w jednostkach naukowych i badawczo-rozwojowych akceleratorów,

aparatów rentgenowskich i źródeł promieniowania gamma wykorzystywanych na potrzeby

służby zdrowia w celach innych niż diagnostyka i radioterapia,

3)

działalność służb ochrony radiologicznej, bezpieczeństwa jądrowego i ochrony fizycznej

zapewniających bezpieczeństwo ośrodka jądrowego w Otwocku-Świerku,

4)

sporządzanie ocen oddziaływania obiektów jądrowych, akceleratorów, aparatów rentgenowskich

i źródeł promieniowania gamma na środowisko i zdrowie ludzi oraz wykonywanie badań

i analiz niezbędnych do sporządzenia tych ocen, a także wykonywanie prac kontrolno-rozpoznawczych

będących następstwem nieprawidłowości zgłaszanych przez służby graniczne i ratownicze,

5)

prowadzenie działań mających na celu likwidację skutków zdarzeń radiacyjnych w obiektach

jądrowych i w jednostkach organizacyjnych stosujących źródła promieniowania jonizującego,

6)

wykonywanie pomiarów mocy dawki promieniowania jonizującego lub skażeń promieniotwórczych

kraju, w tym w jednostkach organizacyjnych stosujących źródła promieniowania jonizującego,

7)

wzorcowanie przyrządów dozymetrycznych,

8)

tworzenie i wykorzystywanie modeli obliczeniowych służących do oceny sytuacji radiacyjnych,

niezbędnych do podjęcia odpowiednich działań w kraju na wypadek zdarzeń radiacyjnych,

9)

inwestycje służące wykonywaniu działalności, o której mowa w pkt 1-8.

3.

Dotacji udziela Prezes Agencji ze środków przewidzianych na ten cel w ustawie budżetowej.

4.

Wysokość dotacji nie może być większa niż koszty poniesione w związku z wykonywaną

działalnością, pomniejszone o dochody uzyskane z tej działalności, i nie może przekraczać

85% kosztów wykonywanej działalności.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb udzielania,

rozliczania oraz zwrotu dotacji, z uwzględnieniem wzoru wniosku o udzielenie dotacji

i niezbędnych załączników oraz sposobu dokumentowania realizacji zadania i wykorzystania

dotacji.

1.

Do obiektów jądrowych należą w szczególności

1)

elektrownie, elektrociepłownie i ciepłownie jądrowe z energetycznymi reaktorami jądrowymi,

2)

badawcze, doświadczalne i inne reaktory jądrowe,

3)

obiekty przeznaczone do wytwarzania, przetwarzania, przechowywania i składowania materiałów

jądrowych i paliwa jądrowego

- od rozpoczęcia budowy do zakończenia ich likwidacji.

2.

Obiekty jądrowe podlegają ochronie fizycznej.

1.

Obowiązek spełnienia wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz

ochrony fizycznej obiektu jądrowego w okresie ustalania lokalizacji, projektowania,

budowy, rozruchu i próbnej eksploatacji spoczywa na inwestorze, a w okresie stałej

eksploatacji lub likwidacji obiektu - na kierowniku jednostki eksploatującej.

2.

Niezależnie od obowiązków inwestora obowiązek spełnienia wymagań bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej spoczywa na innych uczestnikach procesu inwestycyjnego, odpowiednio

do zakresu ich zadań.

3.

W okresie projektowania, budowy, rozruchu i eksploatacji obiektu jądrowego należy

stosować rozwiązania techniczne i organizacyjne, które w świetle osiągnięć nauki i

techniki są niezbędne do tego, aby na wszystkich etapach eksploatacji narażenie osób

przebywających w obiekcie lub innych osób i skażenie środowiska było możliwie jak

najmniejsze przy rozsądnym uwzględnieniu czynników ekonomicznych i społecznych i nie

przekraczało dawek granicznych określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

25 pkt 1.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego

pod budowę obiektu jądrowego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268), wydaje tę decyzję po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

Prezes Agencji wydaje zezwolenie na budowę, rozruch i próbną eksploatację obiektu

jądrowego na wniosek inwestora, a zezwolenie na stałą eksploatację i likwidację -

na wniosek kierownika jednostki eksploatującej. Zezwolenie jest warunkiem uzyskania

pozwolenia na budowę, użytkowanie i rozbiórkę obiektu jądrowego wydawanego na podstawie

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268).

1.

Wokół obiektu jądrowego wojewoda tworzy obszar ograniczonego użytkowania, o którym

mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska

(Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196, z 1995 r. Nr 90, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 46, poz. 296, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718 i Nr 109, poz. 1157).

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Prezesa Agencji, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania

wokół obiektu jądrowego ze wskazaniem ograniczeń w jego użytkowaniu, uwzględniając

w szczególności charakterystykę i warunki lokalizacji obiektu jądrowego, możliwe sytuacje

awaryjne oraz rozkład dawek promieniowania jonizującego dla różnych odległości od

obiektu.

3.

W sprawach dotyczących naprawienia szkód powstałych w wyniku utworzenia obszaru ograniczonego

użytkowania stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w ust. 1.

Prezes Agencji wydaje nakaz zmniejszenia mocy lub wyłączenia obiektu jądrowego z eksploatacji,

jeżeli z jego oceny wynika, że dalsza eksploatacja takiego obiektu zagraża bezpieczeństwu

jądrowemu. Ponowne zwiększenie mocy lub uruchomienie obiektu jądrowego wymaga zgody

Prezesa Agencji.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej obowiązany jest prowadzić ewidencję oraz zapewnić

ochronę fizyczną materiałów jądrowych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 42 pkt 1 i 2.

2.

Na system ewidencji materiałów jądrowych składają się

1)

wewnątrzzakładowe ewidencje, systemy rachunkowości materiałowej i kontrole materiałów

jądrowych, które są prowadzone w jednostkach organizacyjnych wykonujących działalność

związaną z materiałami jądrowymi,

2)

centralna ewidencja oparta na strukturze obszarów ewidencji materiałów jądrowych,

zwanych dalej „rejonami bilansu materiałowego”.

3.

Centralną ewidencję materiałów jądrowych prowadzi Prezes Agencji we współpracy z właściwymi

organizacjami międzynarodowymi.

1.

Materiały jądrowe w czasie ich wytwarzania, przetwarzania, przechowywania, stosowania,

transportu i składowania oraz obrotu nimi podlegają ochronie fizycznej.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z materiałami

jądrowymi opracowuje system ochrony fizycznej, który, po zatwierdzeniu przez Prezesa

Agencji, jest uzgadniany z właściwym terytorialnie komendantem wojewódzkim Policji.

3.

Okresową kontrolę systemu, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza Prezes Agencji.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

materiały jądrowe podlegające ewidencji, zasady prowadzenia rejonu bilansu materiałowego

oraz sposób prowadzenia wewnątrzzakładowych i centralnej ewidencji materiałów jądrowych,

z uwzględnieniem rodzaju dokumentów oraz częstotliwości przeprowadzania kontroli,

2)

materiały jądrowe podlegające ochronie fizycznej oraz rodzaje przedsięwzięć organizacyjnych

i technicznych w zakresie ochrony fizycznej, ustalając kategorie materiałów jądrowych

i poziom ochrony fizycznej dla każdej kategorii oraz sposób przeprowadzania kontroli,

o której mowa w art. 41 ust. 3.

1.

Źródła promieniowania jonizującego podlegają kontroli, a źródła promieniotwórcze podlegają

także ewidencji.

2.

Obowiązek prowadzenia kontroli źródeł promieniowania jonizującego oraz ewidencji stanu

i ruchu źródeł promieniotwórczych spoczywa na kierowniku jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z tymi źródłami.

1.

Urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze lub wytwarzające promieniowanie jonizujące

przed wprowadzeniem ich do eksploatacji podlegają kontroli w zakresie ochrony radiologicznej.

Kontrola ta nie obejmuje urządzeń, które mogą być stosowane w działalności niewymagającej

zezwolenia.

2.

Kontroli dokonuje jednostka organizacyjna, która ma zezwolenie na instalowanie urządzeń

lub obrót nimi.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki bezpiecznej pracy

ze źródłami promieniowania jonizującego, uwzględniając

1)

wymagania techniczne i wymagania ochrony radiologicznej dotyczące pracowni stosujących

źródła promieniotwórcze lub urządzenia zawierające takie źródła oraz wymagania dotyczące

urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące i pracowni stosujących takie urządzenia,

2)

zasady pracy ze źródłami promieniotwórczymi, urządzeniami zawierającymi takie źródła

oraz urządzeniami wytwarzającymi promieniowanie jonizujące, stosowanymi poza pracowniami,

o których mowa w pkt 1,

3)

sposób prowadzenia kontroli i ewidencji, o których mowa w art. 43 ust. 1, w tym ustali

wzór karty ewidencyjnej do prowadzenia ewidencji źródeł promieniotwórczych.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

bezpiecznej pracy z aparatami rentgenowskimi o energii promieniowania do 300 keV stosowanymi

w celach medycznych, uwzględniając

1)

wymagania techniczne i wymagania ochrony radiologicznej dotyczące takich aparatów

i pracowni je stosujących,

2)

możliwości odstąpienia od tych wymagań,

3)

sposób przeprowadzania kontroli takich aparatów.

1.

Odpady promieniotwórcze kwalifikowane są ze względu na poziom aktywności lub moc dawki

na powierzchni do kategorii odpadów: niskoaktywnych, średnioaktywnych i wysokoaktywnych.

Kategorie mogą być podzielone na podkategorie ze względu na okres połowicznego rozpadu

zawartych w odpadach izotopów promieniotwórczych lub wydzielaną moc cieplną.

2.

Wycofane z użytkowania (zużyte) zamknięte źródła promieniotwórcze tworzą dodatkową

kategorię odpadów promieniotwórczych.

3.

Zużyte zamknięte źródła promieniotwórcze kwalifikowane są ze względu na poziom aktywności

do podkategorii zużytych zamkniętych źródeł: niskoaktywnych, średnioaktywnych i wysokoaktywnych,

które ze względu na okres połowicznego rozpadu zawartych w nich izotopów dzieli się

na krótkożyciowe i długożyciowe.

1.

Kwalifikacji odpadów promieniotwórczych dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,

na terenie której znajdują się odpady.

2.

Kwalifikacji odpadów promieniotwórczych może dokonać Prezes Agencji w przypadku

1)

rozbieżności między kwalifikacją dokonaną przez kierownika jednostki organizacyjnej,

na terenie której znajdują się odpady, a kwalifikacją dokonaną przez kierownika jednostki

organizacyjnej przyjmującej odpady,

2)

stwierdzenia nieprawidłowości w kwalifikacji dokonanej przez kierownika jednostki

organizacyjnej, na terenie której znajdują się odpady.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, na terenie której znajdują się odpady promieniotwórcze

lub wypalone paliwo jądrowe, obowiązany jest prowadzić ich ewidencję. Ewidencjonowanie

obejmuje każdy z rodzajów działań w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi lub

wypalonym paliwem jądrowym.

2.

Odpady promieniotwórcze zawierające materiał jądrowy oraz wypalone paliwo jądrowe

podlegają ochronie fizycznej.

Odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe przechowuje się w warunkach umożliwiających

ich segregację oraz w sposób zapewniający ochronę ludzi i środowiska.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób kwalifikowania odpadów promieniotwórczych do kategorii i podkategorii, uwzględniając

kryteria, o których mowa w art. 47 ust. 1 i 3,

2)

sposób prowadzenia ewidencji i kontroli odpadów promieniotwórczych oraz wzór karty

ewidencyjnej, uwzględniając sposób prowadzenia wspólnej ewidencji dla różnych działań

w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi oraz rodzaje czynności kontrolnych,

3)

warunki przechowywania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego

i wymogi, jakim muszą odpowiadać obiekty, pomieszczenia i opakowania przeznaczone

do przechowywania poszczególnych kategorii odpadów promieniotwórczych, z uwzględnieniem

stanu skupienia i innych właściwości fizykochemicznych odpadów, a także wymogi, jakim

muszą odpowiadać przechowalniki wypalonego paliwa jądrowego.

1.

Odpady promieniotwórcze ciekłe lub gazowe, powstałe w wyniku działalności określonej

w art. 4 ust. 1, mogą być odprowadzane do środowiska, o ile ich stężenie promieniotwórcze

w środowisku może być pominięte z punktu widzenia ochrony radiologicznej. Sposób odprowadzania

odpadów i ich dopuszczalną aktywność określa się w zezwoleniu.

2.

Odpady promieniotwórcze, które zostały przetworzone lub nie wymagają przetwarzania,

oraz wypalone paliwo jądrowe, które nie będzie przerabiane - są składowane w składowiskach.

3.

Wypalone paliwo jądrowe przeznaczone do składowania traktuje się jak odpady wysokoaktywne.

4.

Odpady promieniotwórcze można składować wyłącznie w stanie stałym, w opakowaniach

zapewniających bezpieczeństwo ludzi i środowiska pod względem ochrony radiologicznej,

przy zapewnieniu odprowadzania ciepła i niedopuszczeniu do powstania masy krytycznej

oraz prowadzeniu stałej kontroli tych czynników w okresie składowania, a także po

zamknięciu składowiska.

1.

Składowiska odpadów promieniotwórczych dzieli się na powierzchniowe i głębokie.

2.

Składowisko odpadów promieniotwórczych może być uznane, w drodze decyzji Prezesa Agencji,

za Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych.

Organ właściwy na podstawie ustawy, o której mowa w art. 36, do wydania decyzji w

sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego pod budowę

składowiska wydaje tę decyzję po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz ochrony fizycznej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

kategorie i podkategorie odpadów promieniotwórczych, które mogą być składowane w poszczególnych

rodzajach składowisk, z uwzględnieniem stanu skupienia oraz właściwości fizykochemicznych

odpadów przeznaczonych do składowania,

2)

szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać poszczególne rodzaje składowisk, dotyczące

lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, uwzględniając zjawiska przyrodnicze

i uwarunkowania geologiczne oraz systemy kontroli,

3)

warunki, jakie powinno spełniać składowisko, aby mogło być uznane za Krajowe Składowisko

Odpadów Promieniotwórczych, z uwzględnieniem rodzajów składowisk, kategorii i czasu

przyjmowania odpadów do składowiska,

4)

szczegółowe wymagania w zakresie przygotowania odpadów promieniotwórczych do składowania,

uwzględniając rodzaje opakowań, w jakich umieszczane są one do składowania.

1.

Działalność w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem

jądrowym wykonywana jest przez przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, o którym

mowa w rozdziale 14.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem działalności polegającej na składowaniu

odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego oraz ich transporcie do składowiska,

może być wykonywana przez inną jednostkę organizacyjną, jeżeli spełnia ona wymagania

dotyczące bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej i uzyska zezwolenie. W

szczególności jednostka organizacyjna, w której powstały odpady promieniotwórcze lub

wypalone paliwo jądrowe, może je przetwarzać i przechowywać przez czas określony w

zezwoleniu.

1.

Gminie, na której terenie znajduje się Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych,

przysługuje coroczna opłata z budżetu państwa

1)

od dnia przyjęcia pierwszego odpadu do składowiska do dnia podjęcia decyzji o zamknięciu

składowiska - w wysokości 400% dochodów z tytułu podatku od nieruchomości znajdujących

się na terenie gminy, uzyskanych w roku poprzednim, powiększonych w stopniu odpowiadającym

wskaźnikowi wzrostu cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych, ustalanemu w

trybie określonym w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. Nr 9, poz. 31 i Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 91, poz. 409 i Nr 149, poz. 704, z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 107, poz. 689, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 780, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 150, poz. 983 i Nr 160, poz. 1058 oraz z 2000 r. Nr 88, poz. 983, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1315),

2)

po podjęciu decyzji o zamknięciu składowiska - w wysokości 50% opłaty, o której mowa

w pkt 1, przez okres odpowiadający okresowi eksploatacji składowiska.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, jest przekazywana gminie z budżetu państwa w równych

ratach kwartalnych, w terminie do 14 dni od upływu ostatniego miesiąca kwartału.

3.

Rata kwartalna nie przysługuje gminie, jeżeli w następstwie decyzji organów gminy

albo powiatu, na którego obszarze położona jest gmina, nie było możliwe w dowolnym

okresie w danym kwartale przyjmowanie odpadów promieniotwórczych do składowiska.

Materiały jądrowe przygotowuje się do transportu i transportuje w sposób uniemożliwiający

wystąpienie samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego i

z zachowaniem zasad ochrony fizycznej.

Przygotowując do transportu i transportując materiały jądrowe, źródła promieniowania

jonizującego, odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe należy uwzględnić

zagrożenia, jakie mogą stwarzać ich właściwości fizykochemiczne, a także spełnić wymagania

i warunki obowiązujące w transporcie materiałów niebezpiecznych, określone w odrębnych

przepisach.

Narażenie osób uczestniczących w transporcie, w tym również dokonujących załadunku

i wyładunku przewożonych materiałów jądrowych, źródeł promieniowania jonizującego,

odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego, podlega kontroli, a otrzymane

przez te osoby dawki promieniowania nie mogą przekraczać dawek granicznych określonych

dla pracowników w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 1.

Wymagania i warunki dotyczące transportu na terenie jednostek organizacyjnych, które

wytwarzają, przetwarzają, stosują, przechowują i składują materiały jądrowe, źródła

promieniowania jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających promieniowanie

jonizujące, odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe określa Prezes Agencji

w zezwoleniu.

1.

Przywóz na polski obszar celny i wywóz z polskiego obszaru celnego materiałów jądrowych,

źródeł promieniotwórczych i urządzeń zawierających takie źródła oraz przywóz wyrobów

powszechnego użytku emitujących promieniowanie jonizujące, a także przywóz, wywóz

odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego odbywa się na podstawie zezwolenia

na wykonywanie działalności określonej w art. 4 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przywóz na polski obszar celny, wywóz z polskiego obszaru celnego i tranzyt przez

ten obszar odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego wymaga zgody Prezesa

Agencji.

3.

Zakazany jest wywóz z polskiego obszaru celnego i tranzyt przez ten obszar odpadów

promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego, jeżeli miejsce ich przeznaczenia

byłoby położone na południe od 60° szerokości geograficznej południowej.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki przywozu na polski obszar celny, wywozu z polskiego obszaru celnego oraz tranzytu

przez ten obszar materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych i urządzeń zawierających

takie źródła,

2)

przesłanki udzielania zgody, o której mowa w ust. 2, sposób postępowania w sprawie

ubiegania się o zgodę oraz wzór dokumentu związanego z tym postępowaniem.

1.

Wykonywanie działalności powodującej lub mogącej powodować narażenie ludzi i środowiska

na promieniowanie jonizujące podlega nadzorowi i kontroli w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

2.

Nadzór i kontrola, o których mowa w ust. 1, wykonywane są

1)

przez organy dozoru jądrowego - jeżeli organem właściwym do wydania zezwolenia albo

przyjęcia zgłoszenia jest Prezes Agencji,

2)

przez wojewódzkiego inspektora sanitarnego lub wojskowego inspektora sanitarnego -

w zakresie działalności, na której wykonywanie organy te wydają zezwolenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób sprawowania

nadzoru nad warunkami bezpiecznego stosowania aparatów rentgenowskich o energii promieniowania

do 300 keV w celach medycznych i przeprowadzania kontroli w tym zakresie.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób sprawowania nadzoru

i przeprowadzania kontroli w Urzędzie Ochrony Państwa przez organy dozoru jądrowego,

z uwzględnieniem trybu przygotowania kontroli, dokumentowania czynności kontrolnych,

sporządzania protokołu kontroli, wystąpienia pokontrolnego i informacji o wynikach

kontroli.

1.

Organami dozoru jądrowego, o których mowa w art. 63 ust. 2 pkt 1, są

1)

Prezes Agencji jako naczelny organ dozoru jądrowego,

2)

Główny Inspektor Dozoru Jądrowego jako organ wyższego stopnia w stosunku do inspektorów

dozoru jądrowego,

3)

inspektorzy dozoru jądrowego.

2.

Głównego Inspektora Dozoru Jądrowego powołuje, spośród inspektorów dozoru jądrowego,

i odwołuje Prezes Agencji.

3.

Inspektorów dozoru jądrowego powołuje i odwołuje Prezes Agencji na wniosek Głównego

Inspektora Dozoru Jądrowego.

4.

Do zadań organów dozoru jądrowego należy w szczególności

1)

wydawanie zezwoleń i innych decyzji w sprawach związanych z bezpieczeństwem jądrowym

i ochroną radiologiczną, na zasadach i w trybie określonych w ustawie,

2)

przeprowadzanie kontroli w obiektach jądrowych oraz w jednostkach organizacyjnych

posiadających materiały jądrowe, źródła promieniowania jonizującego, odpady promieniotwórcze

i wypalone paliwo jądrowe,

3)

wydawanie poleceń doraźnych, o których mowa w art. 68,

4)

zatwierdzanie programów szkoleń, o których mowa w art. 11 ust. 3, z wyłączeniem programów

szkoleń opracowywanych przez kierowników jednostek organizacyjnych stosujących aparaty

rentgenowskie o energii promieniowania do 300 keV w celach medycznych.

5.

Inspektorzy dozoru jądrowego prowadzą kontrolę na polecenie Prezesa Agencji lub Głównego

Inspektora Dozoru Jądrowego.

1.

Inspektorem dozoru jądrowego może być osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe w zakresie fizyki, chemii, kierunków technicznych lub

innych w specjalnościach przydatnych w dozorze jądrowym,

2)

nie była karana za przestępstwa umyślne,

3)

odbyła praktykę i zdała egzamin kwalifikacyjny na stanowisko inspektora dozoru jądrowego

w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej przed komisją powołaną

przez Prezesa Agencji,

4)

posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia.

2.

Koszty związane z pracą komisji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, pokrywane są z budżetu

Państwowej Agencji Atomistyki.

1.

Organy dozoru jądrowego w związku z prowadzoną kontrolą mają prawo

1)

wstępu o każdej porze do środków transportu i na teren jednostek organizacyjnych,

w których są wytwarzane, stosowane, przechowywane, składowane lub transportowane materiały

jądrowe, źródła promieniowania jonizującego, odpady promieniotwórcze lub wypalone

paliwo jądrowe,

2)

wglądu do dokumentów dotyczących bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

w kontrolowanej jednostce organizacyjnej,

3)

sprawdzać, czy działalność określona w art. 4 ust. 1 jest wykonywana zgodnie z przepisami

dotyczącymi bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz z wymaganiami i

warunkami określonymi w zezwoleniach,

4)

przeprowadzić, w zależności od potrzeb, niezależne pomiary techniczne i dozymetryczne,

5)

żądać pisemnych lub ustnych informacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy.

2.

Organy dozoru jądrowego w związku z wykonywaniem czynności kontrolnych korzystają

z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić warunki

niezbędne do przeprowadzenia kontroli oraz udostępnić dokumenty, o których mowa w

art. 66 ust. 1 pkt 2.

2.

Pracownicy kontrolowanej jednostki organizacyjnej są obowiązani udzielać organom dozoru

jądrowego pisemnych lub ustnych wyjaśnień w sprawach dotyczących przedmiotu kontroli.

3.

Osoba przeprowadzająca kontrolę sporządza protokół podpisywany przez nią i kierownika

kontrolowanej jednostki organizacyjnej.

4.

Na podstawie protokołu stwierdzającego nieprawidłowości powstałe w wyniku naruszenia

przepisów o bezpieczeństwie jądrowym i ochronie radiologicznej, polegające w szczególności

na braku zezwolenia lub odstępstwie od wymagań i warunków określonych w zezwoleniu,

Główny Inspektor Dozoru Jądrowego wydaje decyzję nakazującą usunięcie nieprawidłowości

w określonym terminie.

1.

W razie stwierdzenia w czasie kontroli zagrożenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej organy dozoru jądrowego, w celu usunięcia takiego zagrożenia, wydają

polecenia doraźne zawierające nakazy lub zakazy określonych działań.

2.

Polecenia doraźne mające na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia podlegają natychmiastowemu

wykonaniu. Polecenia te są wydawane w formie pisemnej, a w wyjątkowych przypadkach

- ustnej, przy czym powinny być niezwłocznie potwierdzone na piśmie.

3.

Polecenie doraźne dotyczące zagrożeń innych niż określone w ust. 2 podlega wykonaniu

w terminie wyznaczonym w poleceniu.

4.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej może wystąpić z wnioskiem o uchylenie

lub zmianę polecenia doraźnego, o którym mowa w ust. 3, do Głównego Inspektora Dozoru

Jądrowego, jeżeli polecenie to zostało wydane przez inspektora dozoru jądrowego, albo

do Prezesa Agencji, jeżeli zostało ono wydane przez Głównego Inspektora Dozoru Jądrowego.

5.

Wystąpienie z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, nie wstrzymuje wykonania polecenia

doraźnego.

1.

W razie stwierdzenia w czasie kontroli nieprawidłowości mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo

jądrowe i ochronę radiologiczną, Prezes Agencji może skierować wystąpienie do kierownika

kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kierownika jednostki nadrzędnej w sprawie

usunięcia tych nieprawidłowości.

2.

Kierownik jednostki, do której skierowano wystąpienie, jest obowiązany, w terminie

30 dni od dnia jego otrzymania, do zawiadomienia Prezesa Agencji o terminie i sposobie

usunięcia nieprawidłowości.

W postępowaniu w sprawach nadzoru i kontroli stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

może określić szczegółowe zadania i tryb wykonywania zadań z zakresu nadzoru i kontroli,

w tym zadania Głównego Inspektora Dozoru Jądrowego,

2)

określi szczegółowe warunki odbywania praktyki i przeprowadzania egzaminu kwalifikacyjnego

na stanowisko inspektora dozoru jądrowego, uwzględniając różnice wynikające z potrzeby

kontroli określonej działalności związanej z narażeniem, oraz wzór zaświadczenia o

uzyskaniu uprawnienia.

1.

Prezes Agencji dokonuje systematycznej oceny sytuacji radiacyjnej kraju.

2.

W celu dokonania oceny, o której mowa w ust. 1, Prezes Agencji

1)

zbiera, weryfikuje i analizuje informacje otrzymywane ze stacji wczesnego wykrywania

skażeń promieniotwórczych, zwanych dalej „stacjami”, z placówek prowadzących pomiary

skażeń promieniotwórczych, zwanych dalej „placówkami”, oraz od służb, które dysponują

danymi potrzebnymi do oceny sytuacji radiacyjnej kraju, w tym służby meteorologicznej,

2)

weryfikuje i analizuje informacje uzyskiwane z innych źródeł,

3)

tworzy bazy danych i systemy informatyczne istotne dla oceny sytuacji radiacyjnej

kraju,

4)

analizuje i prognozuje rozwój sytuacji radiacyjnej kraju oraz zagrożenia ludności

i środowiska na podstawie informacji, o których mowa w pkt 1 i 2, oraz danych zawartych

w bazach, o których mowa w pkt 3.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 2, Prezes Agencji realizuje przy pomocy wydzielonego

w strukturze Państwowej Agencji Atomistyki Centrum do Spraw Zdarzeń Radiacyjnych.

1.

Stacje i placówki, o których mowa w art. 72 ust. 2 pkt 1, działają w Państwowej Agencji

Atomistyki, w jednostkach Państwowej Agencji Atomistyki i w jednostkach ministrów

właściwych do spraw wewnętrznych, środowiska, szkolnictwa wyższego, rolnictwa, zdrowia

oraz Ministra Obrony Narodowej.

2.

Do zadań stacji należy

1)

prowadzenie ciągłych pomiarów mocy dawki promieniowania gamma,

2)

automatyczne wykrywanie i sygnalizowanie przekroczenia o 15% wartości mocy dawki,

spowodowanego obecnością sztucznych substancji promieniotwórczych,

3)

natychmiastowe, automatyczne przesyłanie danych pomiarowych do Centrum do Spraw Zdarzeń

Radiacyjnych,

4)

zapewnienie przesyłania danych pomiarowych w sposób dostosowany do modeli obliczeniowych

służących do oceny sytuacji radiacyjnej.

3.

Do zadań placówek należy

1)

wykrywanie, identyfikacja i pomiar skażeń promieniotwórczych w środowisku, artykułach

rolno-spożywczych i produktach żywnościowych,

2)

wstępne opracowywanie wyników pomiarów i przekazywanie ich Prezesowi Agencji.

Prezes Agencji koordynuje działania stacji i placówek, a w szczególności

1)

współdziała z ministrami właściwymi do spraw wewnętrznych, środowiska, szkolnictwa

wyższego, rolnictwa, zdrowia oraz Ministrem Obrony Narodowej,

2)

zatwierdza techniki pomiarowe, programy pomiarowe i organizację pomiarów,

3)

współpracuje z właściwymi jednostkami innych państw w zakresie wykrywania i pomiarów

skażeń promieniotwórczych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stacji i placówek oraz ich

szczegółowe zadania, jak również sposoby wykonywania tych zadań, przyjmując za kryterium

możliwość uzyskiwania danych niezbędnych dla dokonania oceny sytuacji radiacyjnej

kraju.

Prezes Agencji przyjmuje informacje o zdarzeniach radiacyjnych na terenie kraju, w

szczególności uzyskiwane na podstawie art. 83 i 85 ust. 1, a w razie potrzeby udziela,

w oparciu o uzyskane informacje, bezzwłocznej pomocy w ocenie wielkości powstałego

zagrożenia radiacyjnego.

1.

Prezes Agencji, wykonując zadania wynikające z międzynarodowego systemu powiadamiania

o zdarzeniach radiacyjnych w zakresie wczesnego powiadamiania o awarii jądrowej, pomocy

w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiacyjnego, ochrony fizycznej materiałów

jądrowych i o nielegalnym obrocie tymi materiałami, jak również realizując zobowiązania

Rzeczypospolitej Polskiej wynikające z dwustronnych umów międzynarodowych, powołuje

krajowy punkt kontaktowy.

2.

Do zadań krajowego punktu kontaktowego należy w szczególności

1)

przyjmowanie z Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) i punktów kontaktowych

innych państw powiadomień o awariach jądrowych, o bezprawnym użyciu, przemieszczeniu

lub przetworzeniu materiałów jądrowych albo o realnej groźbie popełnienia któregokolwiek

z tych czynów, a także przyjmowanie próśb tych państw o udzielenie pomocy w przypadku

zdarzenia radiacyjnego,

2)

przekazywanie do MAEA i punktów kontaktowych, o których mowa w pkt 1, powiadomień

o powstałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zdarzeniach radiacyjnych oraz

faktach bezprawnego użycia, przemieszczenia lub przetworzenia materiałów jądrowych

albo o realnej groźbie popełnienia któregokolwiek z tych czynów, a także przekazywanie

próśb Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie pomocy w przypadku zdarzenia radiacyjnego,

3)

przekazywanie do punktów kontaktowych, o których mowa w pkt 1, innych informacji,

do których udzielania Rzeczpospolita Polska jest obowiązana zgodnie z zawartymi umowami

międzynarodowymi.

Prezes Agencji może powierzyć wykonywanie zadań, o których mowa w art. 74, art. 76

i art. 77, instytucji wyspecjalizowanej w dziedzinie ochrony radiologicznej.

Na żądanie Prezesa Agencji instytucje, organizacje i osoby posiadające dane i informacje

niezbędne dla analizy i oceny sytuacji radiacyjnej kraju obowiązane są do ich nieodpłatnego

udostępnienia.

Na podstawie oceny sytuacji radiacyjnej kraju Prezes Agencji

1)

ogłasza komunikaty dla ludności o sytuacji radiacyjnej, w tym o poziomie skażeń promieniotwórczych

w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych,

2)

informuje o powstaniu zagrożenia publicznego o zasięgu wojewódzkim lub krajowym odpowiednio

właściwego wojewodę lub Radę Ministrów,

3)

przekazuje Przewodniczącemu Komitetu Rady Ministrów do Spraw Zarządzania w Sytuacjach

Kryzysowych informacje o zdarzeniu radiacyjnym oraz prognozy rozwoju sytuacji radiacyjnej

kraju.

Kwartalne komunikaty dla ludności o sytuacji radiacyjnej kraju Prezes Agencji ogłasza

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. W przypadku zdarzenia

radiacyjnego informowanie ludności następuje w trybie określonym w art. 92 ust. 3

i 4.

1.

Ze względu na zasięg skutków wyróżnia się następujące rodzaje zdarzeń radiacyjnych

1)

zdarzenie powodujące zagrożenie jednostki organizacyjnej - zdarzenie radiacyjne, które

powstało na terenie tej jednostki, a zasięg jego skutków nie przekracza granic jej

terenu,

2)

zdarzenie powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim - zdarzenie radiacyjne,

które powstało na terenie jednostki organizacyjnej albo poza nią w czasie prowadzenia

prac w terenie lub w czasie transportu materiałów jądrowych, źródeł promieniowania

jonizującego, odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego, a zasięg jego

skutków nie przekracza obszaru jednego województwa,

3)

zdarzenie powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym - zdarzenie radiacyjne

określone w pkt 2, jeżeli zasięg jego skutków przekracza lub może przekroczyć obszar

jednego województwa.

2.

Każde zdarzenie radiacyjne zaistniałe na terenie kraju lub poza jego granicami, którego

zasięg skutków przekracza granice Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi zdarzenie powodujące

zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym.

W razie zdarzenia radiacyjnego kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

określoną w art. 4 ust. 1 obowiązany jest zabezpieczyć miejsce zdarzenia i niezwłocznie

zgłosić to zdarzenie Prezesowi Agencji, a w uzasadnionych przypadkach również innym

organom i służbom, zgodnie z zakładowym planem postępowania awaryjnego.

1.

Zdarzenie radiacyjne powodujące zagrożenie jednostki organizacyjnej, województwa albo

kraju wymaga podjęcia stosownych działań określonych odpowiednio w zakładowym, wojewódzkim

albo krajowym planie postępowania awaryjnego.

2.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie jednostki organizacyjnej akcją

likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje kierownik jednostki, na

której terenie nastąpiło zdarzenie.

3.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu wojewódzkim akcją

likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje wojewoda, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

Jeżeli zdarzenie radiacyjne miało miejsce podczas transportu, akcją likwidacji zagrożenia

i usuwania skutków zdarzenia kieruje osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo przesyłki

w czasie transportu w porozumieniu z wojewodą właściwym dla miejsca zdarzenia.

5.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu krajowym akcją likwidacji

zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje minister właściwy do spraw wewnętrznych

przy pomocy Prezesa Agencji.

1.

W razie zdarzenia radiacyjnego spowodowanego przez nieznanego sprawcę służba, która

pierwsza uzyskała informację o zdarzeniu, zabezpiecza miejsce zdarzenia i powiadamia

o zdarzeniu Prezesa Agencji oraz wojewodę właściwego dla miejsca zdarzenia.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia kieruje wojewoda właściwy dla miejsca zdarzenia, z zastrzeżeniem art. 84

ust. 5.

W przypadku stwierdzenia zwiększonego promieniowania, którego źródło nie jest znane,

akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje wojewoda właściwy

dla województwa, na obszarze którego promieniowanie zostało stwierdzone, z zastrzeżeniem

art. 84 ust. 5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

krajowy plan postępowania awaryjnego, w tym sposób współdziałania organów i służb

biorących udział w likwidacji zdarzeń radiacyjnych i usuwania ich skutków,

2)

wzór zakładowego i wojewódzkiego planu postępowania awaryjnego, wskazując elementy

istotne dla możliwości szybkiego reagowania właściwych służb,

3)

wartości poziomów interwencyjnych dla poszczególnych rodzajów działań interwencyjnych,

uwzględniając zalecenia właściwych organizacji międzynarodowych.

1.

Decyzja o wprowadzeniu działań interwencyjnych może być podjęta po

1)

przekazaniu przez Prezesa Agencji informacji, że w wyniku zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenia, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 i 3, może nastąpić przekroczenie

poziomów interwencyjnych,

2)

dokonaniu analizy celowości prowadzenia tych działań.

2.

Przy dokonywaniu analizy celowości prowadzenia działań interwencyjnych należy uwzględnić

1)

dotychczasowy oraz przewidywany przebieg i zasięg zdarzenia,

2)

występujące lub mogące wystąpić wartości dawek promieniowania jonizującego,

3)

liczebność grup osób zagrożonych,

4)

skutki zdrowotne tych działań,

5)

przewidywaną wysokość kosztów oraz skalę skutków ekonomicznych i społecznych tych

działań.

1.

Wprowadzenie działań interwencyjnych w związku ze zdarzeniem radiacyjnym, którego

zasięg skutków nie przekracza obszaru jednego województwa, następuje w drodze rozporządzenia

porządkowego wydanego przez wojewodę właściwego dla miejsca zdarzenia. Ogłoszenie

rozporządzenia porządkowego następuje w trybie przewidzianym dla ogłaszania aktów

prawa miejscowego.

2.

Wprowadzenie działań interwencyjnych w związku ze zdarzeniem radiacyjnym, którego

zasięg skutków przekracza obszar jednego województwa, następuje w drodze rozporządzenia

Rady Ministrów.

3.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, oprócz ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej, podaje się do publicznej wiadomości przez rozplakatowanie w miejscach publicznych

na obszarze objętym działaniami interwencyjnymi.

4.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się przyczyny, datę wprowadzenia

oraz obszar i przewidywany czas obowiązywania działań interwencyjnych, a także rodzaj

niezbędnych działań interwencyjnych.

5.

W sprawach publikacji rozporządzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 187, z 1990 r. Nr 29, poz. 173, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770 oraz z 1999 r. Nr 90, poz. 999).

6.

Odwołanie działań interwencyjnych na całym obszarze ich obowiązywania lub na części

tego obszaru następuje w trybie przewidzianym dla ich ogłoszenia.

Działaniami interwencyjnymi są

1)

czasowe przesiedlenie ludności,

2)

nakaz pozostania w pomieszczeniach zamkniętych,

3)

podanie preparatów ze stabilnym jodem,

4)

zakaz lub ograniczenie spożywania skażonej żywności i wody pitnej, karmienia zwierząt

hodowlanych skażoną paszą i pojenia skażoną wodą oraz wypasu bydła na skażonym terenie.

Działaniami interwencyjnymi kieruje

1)

wojewoda właściwy dla miejsca zdarzenia radiacyjnego - w przypadku zdarzenia radiacyjnego

powodującego zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim,

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego

a)

zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym,

b)

zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim, gdy podjęcie i prowadzenie działań interwencyjnych

przekracza możliwości służb podległych wojewodzie.

1.

W przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego, w wyniku którego ludność może otrzymać

dawkę przekraczającą dawkę graniczną, zostaje ona powiadomiona przez Prezesa Agencji

o

1)

sytuacji radiacyjnej, w tym w szczególności o miejscu powstania zdarzenia, przewidywanym

rozwoju sytuacji i skutkach zdarzenia dla ludzi i środowiska,

2)

możliwych do zastosowania środkach i działaniach dla ochrony zdrowia.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Prezes Agencji przekazuje po uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia.

3.

W sprawach publikacji informacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy

- Prawo prasowe, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Publikacja informacji, o których mowa w ust. 1, nie wymaga nadesłania ich przez rzecznika

prasowego rządu.

Koszty działań interwencyjnych i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego pokrywane

są przez jednostkę organizacyjną, z której przyczyny powstało zdarzenie radiacyjne,

a w razie zdarzeń, których sprawca nie jest znany, lub powstałych poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej - z budżetu państwa.

Raport o zdarzeniu radiacyjnym, po zakończeniu działań interwencyjnych, przekazują

1)

wojewoda - ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w przypadku, o którym mowa

w art. 91 pkt 1,

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych i Prezes Agencji - Prezesowi Rady Ministrów,

w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 2.

1.

Jeżeli środki, którymi dysponuje organ kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania

skutków zdarzenia, są niewystarczające, organ ten może wprowadzić obowiązek świadczeń

osobistych i rzeczowych.

2.

Do spraw związanych ze świadczeniami, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące świadczeń w celu zwalczania klęsk żywiołowych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej i wojewoda, każdy w swoim zakresie, przeprowadzają

okresowe ćwiczenia w celu przeglądu i aktualizacji planów postępowania awaryjnego.

W przypadku obiektu jądrowego ćwiczenia przeprowadza kierownik jednostki organizacyjnej

począwszy od czynności objętych planem postępowania awaryjnego dla etapu rozruchu

obiektu. Koszty ćwiczeń ponoszą odpowiednio jednostka organizacyjna lub wojewoda.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przeprowadza okresowo, nie rzadziej niż raz

na trzy lata, ćwiczenia w celu sprawdzenia krajowego planu postępowania awaryjnego.

Koszty związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem ćwiczeń pokrywane są z budżetu

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Przywożone na polski obszar celny żywność, woda pitna i pasza, dla których krajem

pochodzenia jest kraj określony w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit.

b), powinny posiadać świadectwo eksportowe wydane przez właściwy organ kraju eksportującego,

stwierdzające, że zawartość substancji promieniotwórczych nie przekracza poziomów

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit. a).

2.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że w przywożonych na polski obszar celny żywności,

wodzie pitnej i paszy zawartość substancji promieniotwórczych przekracza poziomy określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit. a), organy celne mogą żądać

przeprowadzenia pomiarów kontrolnych.

3.

Pomiary przeprowadzają jednostki posiadające uprawnienia do wykonywania takich pomiarów,

uzyskane w trybie odrębnych przepisów, oraz inne jednostki wskazane przez Prezesa

Agencji w uzgodnieniu z właściwym ministrem.

4.

Pobieranie próbek środków spożywczych, używek i pasz w celu przeprowadzenia pomiarów

odbywa się na podstawie odrębnych przepisów.

5.

Pomiary wykonywane są na koszt importera.

1.

Po zdarzeniach radiacyjnych żywność, woda pitna i pasza, wyprodukowane w kraju, przed

wprowadzeniem ich do obrotu podlegają kontroli w celu stwierdzenia, że zawartość substancji

promieniotwórczych nie przekracza poziomów określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 99 pkt 1 lit. a).

2.

Do pomiarów zawartości substancji promieniotwórczych stosuje się odpowiednio art.

97 ust. 3 i 4. Po dokonaniu pomiarów jednostki wydają zaświadczenia o ich wynikach.

3.

Żywność, wodę pitną i paszę, w których zawartość substancji promieniotwórczych przekracza

poziomy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 pkt 1 lit. a), uważa

się za żywność o niewłaściwej jakości zdrowotnej. Zasady postępowania z taką żywnością

regulują odrębne przepisy.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określi

a)

poziom zawartości substancji promieniotwórczych w skażonych w wyniku zdarzenia radiacyjnego

żywności, wodzie pitnej i paszach importowanych w celu wprowadzenia do obrotu oraz

wyprodukowanych w kraju w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 1, uwzględniając

dawki graniczne promieniowania jonizującego określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 25 pkt 1,

b)

wzór świadectwa eksportowego oraz wykaz krajów eksportujących,

c)

termin wprowadzenia i odwołania obowiązku kontroli, o której mowa w art. 98 ust. 1,

oraz wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 98 ust. 2,

2)

może określić poziom zawartości substancji promieniotwórczych w surowcach i wyrobach

przemysłowych przywożonych na polski obszar celny po zdarzeniach radiacyjnych, uwzględniając

dawki graniczne promieniowania jonizującego i sposób postępowania z tymi wyrobami.

W rozumieniu niniejszego rozdziału użyte określenia oznaczają

1)

urządzenie jądrowe

a)

reaktor jądrowy, z wyjątkiem reaktora wykorzystywanego w środkach transportu morskiego

lub lotniczego jako źródło mocy bądź napędu, bądź w innym celu,

b)

zakład używający paliwa jądrowego do produkcji materiału jądrowego lub zakład przetwarzania

materiału jądrowego, łącznie z zakładem przerobu wypalonego paliwa jądrowego,

c)

urządzenie, w którym składowany jest materiał jądrowy, z wyjątkiem składowania związanego

z przewozem takiego materiału,

2)

reaktor jądrowy - urządzenie zawierające paliwo jądrowe w stanie, w którym samopodtrzymująca

się reakcja łańcuchowa rozszczepienia jądrowego może następować bez dodatkowego źródła

neutronów,

3)

paliwo jądrowe - materiał, który może wytwarzać energię przez samopodtrzymującą się

reakcję łańcuchową rozszczepienia jądrowego,

4)

materiał jądrowy

a)

paliwo jądrowe, z wyjątkiem uranu naturalnego lub uranu zubożonego, które może wytwarzać

energię w drodze samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego

poza reaktorem jądrowym, zarówno samo, jak i w połączeniu z innymi materiałami,

b)

produkty lub odpady promieniotwórcze - materiał promieniotwórczy wytworzony w procesie

produkcji lub wykorzystywania paliwa jądrowego lub materiał, który stał się promieniotwórczy

przez napromieniowanie w związku z tym procesem, z wyłączeniem izotopów promieniotwórczych,

które osiągnęły końcową fazę ich wytwarzania, tak aby mogły być wykorzystane dla celów

naukowych, medycznych, rolniczych, handlowych lub przemysłowych,

5)

szkoda jądrowa

a)

szkodę na osobie,

b)

szkodę w mieniu,

c)

szkodę w środowisku - koszty zastosowanych środków mających na celu przywrócenie stanu

środowiska naturalnego, jako dobra wspólnego, sprzed jego naruszenia, chyba że naruszenie

jest nieznaczne,

d)

utratę korzyści, które poszkodowany mógłby osiągnąć, gdyby nie wyrządzono mu szkody,

wymienionej w lit. a) i b), a także utratę korzyści spowodowaną naruszeniem środowiska,

jako dobra wspólnego - w zakresie, w jakim szkoda powstała lub wynika z promieniowania

jonizującego emitowanego przez jakiekolwiek źródło promieniowania wewnątrz urządzenia

jądrowego lub emitowanego przez paliwo jądrowe, materiały promieniotwórcze, odpady

lub materiał jądrowy pochodzący z urządzenia jądrowego, powstałe w nim lub wprowadzone

do niego, jeżeli wynikają one z właściwości promieniotwórczych tej substancji lub

z połączenia właściwości promieniotwórczych z trującymi, wybuchowymi lub innymi niebezpiecznymi

właściwościami takiej substancji,

e)

koszty zastosowanych środków zapobiegawczych lub szkody spowodowane ich zastosowaniem,

6)

środki przywracające stan środowiska sprzed jego naruszenia - wszelkie właściwie zastosowane

środki mające na celu przywrócenie lub naprawienie uszkodzonych lub zniszczonych składników

środowiska albo, gdy jest to uzasadnione, wprowadzenie ich równoważnych odpowiedników

zastępczych,

7)

środki zapobiegawcze - wszelkie właściwe środki podjęte po wypadku jądrowym celem

zapobieżenia szkodzie jądrowej określonej w pkt 5 lit. a)-d) lub jej zmniejszenia,

8)

wypadki jądrowe - jakiekolwiek zdarzenie lub serię zdarzeń mających to samo źródło

pochodzenia, które powodują szkodę jądrową lub poważne i bezpośrednie zagrożenie jej

powstaniem,

9)

osoba eksploatująca - podmiot eksploatujący urządzenie jądrowe,

10)

SDR - jednostkę obliczeniową w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i z 2000 r. Nr 103, poz. 1099).

1.

Osoba eksploatująca ponosi wyłączną odpowiedzialność za szkodę jądrową spowodowaną

wypadkiem jądrowym w urządzeniu jądrowym lub związaną z tym urządzeniem, chyba że

szkoda nastąpiła bezpośrednio wskutek działań wojennych lub konfliktu zbrojnego.

2.

W czasie transportu materiałów jądrowych odpowiedzialność ponosi osoba eksploatująca

urządzenie jądrowe, z którego ten materiał został wysłany, chyba że umowa z odbiorcą

stanowi inaczej.

3.

Jeżeli poszkodowany, na skutek umyślnego zachowania, przyczynił się do powstania lub

zwiększenia szkody, sąd może zwolnić całkowicie lub częściowo osobę eksploatującą

z obowiązku naprawienia szkody w odniesieniu do szkody doznanej przez poszkodowanego.

1.

Granicą odpowiedzialności osoby eksploatującej za szkodę jądrową w mieniu lub w środowisku

jest kwota stanowiąca równowartość 150 milionów SDR, z tym że wysokość odszkodowania

za nieznaczne naruszenie środowiska jest ograniczona do zwrotu kosztów, które zostały

lub zostaną poniesione w celu przywrócenia stanu środowiska sprzed jego naruszenia.

2.

Jeżeli roszczenia z tytułu szkód w mieniu lub w środowisku przekraczają kwotę, o której

mowa w ust. 1, osoba eksploatująca może ustanowić fundusz ograniczenia odpowiedzialności.

Do postępowania w sprawie ustanowienia funduszu i jego podziału stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu morskiego o ograniczeniu odpowiedzialności za roszczenia morskie, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

3.

W sprawach dotyczących ustanowienia funduszu i jego podziału właściwy jest Sąd Okręgowy

w Warszawie.

4.

Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ustanowienia funduszu i jego podziału powinien

odpowiadać ogólnym warunkom wniosku o wszczęcie postępowania, a ponadto zawierać

1)

nazwę urządzenia jądrowego,

2)

określenie wypadku jądrowego, z którego wynikają roszczenia, i informacje o postępowaniach

zmierzających do ustalenia przebiegu tego wypadku,

3)

określenie rodzaju roszczeń i wierzycieli, na których zaspokojenie fundusz ma być

przekazany, a także informację o znanych wnioskodawcy roszczeniach już dochodzonych

przed sądem,

4)

oświadczenie o gotowości ustanowienia funduszu, uzasadnienie jego wysokości, a także

określenie sposobu jego ustanowienia.

5.

Do wniosku należy dołączyć dokumenty obejmujące dane wpływające na wysokość funduszu.

1.

Osoba eksploatująca jest obowiązana posiadać finansowe zabezpieczenie jej odpowiedzialności.

Jeżeli wypadek jądrowy, oprócz szkody w mieniu lub w środowisku, wyrządził również

szkodę na osobie, 10% kwoty tego zabezpieczenia przeznacza się na zabezpieczenie roszczeń

z tytułu szkody jądrowej na osobie.

2.

Jeżeli w okresie 5 lat od dnia wypadku jądrowego roszczenia z tytułu szkody na osobie

dochodzone od osoby eksploatującej nie przewyższają łącznie kwoty zabezpieczenia przeznaczonego

wyłącznie na zaspokojenie takich roszczeń, pozostała część zabezpieczenia będzie przeznaczona

na zaspokojenie roszczeń z tytułu szkody w mieniu lub w środowisku, a także roszczeń

z tytułu szkody na osobie, dochodzonych przed upływem 10 lat od dnia wypadku jądrowego.

3.

Skarb Państwa gwarantuje wypłatę odszkodowania z tytułu szkody jądrowej na osobie

w zakresie, w jakim nie mogła być zaspokojona z zabezpieczenia finansowego, o którym

mowa w ust. 1 i 2.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając wysokość,

rodzaj i warunki tego zabezpieczenia.

1.

Roszczenie o odszkodowanie z tytułu szkody jądrowej może być dochodzone bezpośrednio

od osoby dającej finansowe zabezpieczenie odpowiedzialności osoby eksploatującej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, osoba dająca zabezpieczenie może skorzystać z

ograniczenia odpowiedzialności oraz innych środków obrony przysługujących osobie eksploatującej.

1.

Roszczenie o naprawienie szkody jądrowej na osobie nie przedawnia się.

2.

Roszczenie o naprawienie szkody jądrowej w mieniu lub w środowisku przedawnia się

z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się lub powinien był

się dowiedzieć o szkodzie i osobie odpowiedzialnej. Jednakże roszczenie wygasa z upływem

dziesięciu lat od dnia wypadku jądrowego.

3.

Roszczenie o naprawienie szkody w środowisku przysługuje ministrowi właściwemu do

spraw środowiska.

1.

W przypadku gdy szkoda jądrowa powstała w wyniku wypadku jądrowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, sądami właściwymi do rozpatrywania pozwów w sprawach odszkodowań za szkody

jądrowe są sądy okręgowe.

2.

W sprawach postępowania w zakresie odszkodowań stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

3.

W przypadku gdy szkoda jądrowa powstała w wyniku wypadku jądrowego poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, właściwość sądów do rozpatrywania pozwów w sprawach odszkodowań

za szkody jądrowe określa Konwencja wiedeńska o odpowiedzialności cywilnej za szkodę

jądrową, sporządzona w Wiedniu dnia 21 maja 1963 r. (Dz. U. z 1990 r. Nr 63, poz.

370 i 371).

1.

Do urządzeń jądrowych, w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale, stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące obiektów jądrowych.

2.

W sprawach odszkodowań, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale, stosuje

się przepisy Kodeksu cywilnego.

Przepisy niniejszego rozdziału nie naruszają przepisów o świadczeniach z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych.

1.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki jest centralnym organem administracji rządowej

właściwym w sprawach bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w zakresie

określonym ustawą.

2.

Prezesa Agencji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

3.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek Prezesa Agencji, powołuje i odwołuje wiceprezesów

Agencji.

4.

Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad Prezesem Agencji.

Do zakresu działania Prezesa Agencji należy wykonywanie zadań związanych z zapewnieniem

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej kraju, a w szczególności

1)

przygotowywanie projektów dokumentów dotyczących polityki państwa w zakresie zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej uwzględniających program rozwoju

energetyki jądrowej i zagrożenia wewnętrzne i zewnętrzne,

2)

sprawowanie nadzoru nad działalnością powodującą lub mogącą powodować narażenie ludzi

i środowiska na promieniowanie jonizujące oraz przeprowadzanie kontroli w tym zakresie,

w tym wydawanie decyzji w sprawach zezwoleń i uprawnień oraz innych decyzji przewidzianych

w ustawie,

3)

wydawanie zaleceń technicznych i organizacyjnych w sprawach bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej,

4)

wykonywanie zadań związanych z oceną sytuacji radiacyjnej kraju w warunkach normalnych

i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych oraz przekazywanie właściwym organom i ludności

informacji o tej sytuacji,

5)

wykonywanie zadań wynikających z zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie prowadzenia

ewidencji i kontroli materiałów jądrowych, ochrony fizycznej materiałów i obiektów

jądrowych, szczególnej kontroli obrotu z zagranicą towarami i technologiami jądrowymi

oraz innych zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych dotyczących bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej,

6)

prowadzenie działań związanych z informacją społeczną, edukacją i popularyzacją oraz

informacją naukowo-techniczną i prawną w zakresie atomistyki, w tym przekazywanie

ludności informacji na temat promieniowania jonizującego i jego oddziaływania na zdrowie

człowieka i na środowisko oraz o możliwych do zastosowania środkach w przypadku zdarzeń

radiacyjnych,

7)

współdziałanie z organami administracji rządowej i samorządowej w sprawach związanych

z bezpieczeństwem jądrowym i ochroną radiologiczną oraz w sprawach badań naukowych

w dziedzinie atomistyki,

8)

wykonywanie zadań związanych z obronnością i obroną cywilną kraju oraz ochroną informacji

niejawnych, wynikających z odrębnych przepisów,

9)

przygotowywanie opinii do projektów działań technicznych związanych z pokojowym wykorzystywaniem

energii atomowej na potrzeby organów administracji rządowej i samorządowej,

10)

współpraca z właściwymi jednostkami innych państw i organizacjami międzynarodowymi

w zakresie objętym ustawą,

11)

opracowywanie projektów aktów prawnych w zakresie objętym ustawą i uzgadnianie ich

w trybie określonym w regulaminie prac Rady Ministrów,

12)

opiniowanie projektów aktów prawnych opracowywanych przez uprawnione organy,

13)

przedstawianie Prezesowi Rady Ministrów corocznych sprawozdań ze swojej działalności

oraz ocen stanu bezpieczeństwa i ochrony radiologicznej kraju.

Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania

Prezesa Agencji.

1.

Prezes Agencji wykonuje swoje zadania przy pomocy Państwowej Agencji Atomistyki, zwanej

dalej „Agencją”.

2.

Przy Agencji działa Rada do Spraw Atomistyki, zwana dalej „Radą”, jako organ doradczy

i opiniodawczy Prezesa Agencji.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, skład Rady oraz zakres i tryb

jej działania, ustalając regulamin pracy i liczbę jej członków.

4.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek Prezesa Agencji, powołuje i odwołuje Przewodniczącego

Rady.

5.

Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Agencji.

1.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje statut Agencji, określający

jej organizację wewnętrzną.

2.

Szczegółową organizację oraz tryb pracy Agencji i zakres zadań jej komórek organizacyjnych

określa regulamin organizacyjny nadany, w drodze zarządzenia, przez Prezesa Agencji.

1.

Tworzy się państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej pod nazwą „Zakład Unieszkodliwiania

Odpadów Promieniotwórczych” z siedzibą w Otwocku-Świerku, zwane dalej „Zakładem”,

powołane do wykonywania działalności w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi

i wypalonym paliwem jądrowym, a przede wszystkim do zapewnienia stałej możliwości

składowania odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego.

2.

Zakład może również wykonywać działalność w zakresie postępowania z odpadami niebezpiecznymi,

o których mowa w przepisach dotyczących odpadów, oraz inną działalność określoną w

statucie, o którym mowa w art. 121.

1.

Zakład posiada osobowość prawną.

2.

Organy państwowe mogą podejmować decyzje w zakresie działalności Zakładu tylko w przypadkach

przewidzianych ustawą.

1.

Nadzór nad Zakładem oraz funkcję organu założycielskiego sprawuje minister właściwy

do spraw gospodarki.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki przeprowadza kontrolę i dokonuje corocznej oceny

działalności Zakładu, którą przedstawia Prezesowi Rady Ministrów do dnia 30 marca

roku następnego.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki może powołać komisję w celu zbadania gospodarki

Zakładu i sformułowania wniosków wynikających z oceny tej gospodarki.

4.

Na podstawie wniosków komisji minister właściwy do spraw gospodarki może zobowiązać

dyrektora Zakładu do poprawy gospodarki Zakładu lub przedstawienia programu naprawczego

i jego realizacji. Program ten podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do

spraw gospodarki.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki w razie stwierdzenia, że decyzja dyrektora Zakładu

jest sprzeczna z prawem, wstrzymuje jej wykonanie i zobowiązuje dyrektora do jej zmiany

lub uchylenia.

6.

Dyrektorowi Zakładu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w stosunku do decyzji podjętych

przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o przedsiębiorstwach państwowych.

1.

Organem Zakładu jest dyrektor, który zarządza Zakładem i reprezentuje go na zewnątrz.

2.

Dyrektora Zakładu powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.

3.

Dyrektor może powoływać i odwoływać zastępców dyrektora oraz pełnomocników Zakładu,

którzy działają samodzielnie w granicach ich umocowania.

4.

Udzielenie pełnomocnictwa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.

5.

Udzielenie i odwołanie pełnomocnictwa podlega ujawnieniu w rejestrze przedsiębiorstw

państwowych, z wyłączeniem pełnomocnictwa do dokonywania poszczególnych czynności

oraz pełnomocnictw procesowych.

6.

W Zakładzie nie działają organy samorządu załogi przedsiębiorstwa.

1.

Zakład występuje w obrocie we własnym imieniu i na własny rachunek.

2.

Zakład z tytułu wykonywania działalności pobiera opłaty.

3.

Do sprzedaży przez Zakład środków trwałych lub zorganizowanych części mienia i gospodarowania

nimi stosuje się przepisy obowiązujące przedsiębiorstwa państwowe.

4.

Środki trwałe nie mogą służyć do zaspokojenia zobowiązań pieniężnych Zakładu.

1.

Zakład otrzymuje z budżetu państwa dotację podmiotową na postępowanie z odpadami promieniotwórczymi

i wypalonym paliwem jądrowym.

2.

Wysokość dotacji określa ustawa budżetowa na wniosek ministra właściwego do spraw

gospodarki.

3.

Dyrektor Zakładu przedstawia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki rozliczenie

z otrzymanej dotacji, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 120 ust. 2.

1.

Zakład prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o gospodarce

finansowej przedsiębiorstw państwowych, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób rozliczania dotacji, o której

mowa w art. 119 ust. 1, w tym rodzaje dokumentów i danych, jakie powinny być uwzględnione

przy rozliczaniu dotacji, sposób ustalania opłat, o których mowa w art. 118 ust. 2,

uwzględniając czynniki, jakie należy brać pod uwagę przy ustalaniu opłat, tryb i termin

podawania informacji o opłatach do publicznej wiadomości oraz sposób prowadzenia gospodarki

finansowej Zakładu, w tym kontroli sprawozdań finansowych i wyboru biegłych do ich

badania, oraz organ właściwy do zatwierdzania rocznych sprawozdań finansowych Zakładu,

tryb zbywania składników majątkowych, sposób finansowania wynagrodzeń i inwestycji,

a także tryb podejmowania decyzji w sprawach finansowych.

1.

Szczegółowe zadania, organizację, tryb tworzenia jednostek zamiejscowych i ich uprawnienia,

system kontroli wewnętrznej i sposób działania Zakładu określa statut Zakładu, uwzględniający

przy ustalaniu zadań dodatkowych konieczność zapewnienia realizacji zadań, dla których

wykonywania Zakład został utworzony, podział Zakładu na jednostki merytoryczne i jednostki

obsługi, zakres spraw, jakie nie mogą być powierzone jednostkom zamiejscowym.

2.

Statut może przewidywać powołanie organów doradczych i opiniodawczych dyrektora Zakładu.

3.

Statut nadaje Zakładowi, w drodze zarządzenia, minister właściwy do spraw gospodarki.

Do Zakładu nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw

państwowych

(Dz. U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 32, poz. 184, Nr 98, poz. 603, Nr 106, poz. 673, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 40, poz. 400 i Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 15, poz. 180, Nr 26, poz. 306, Nr 31, poz. 383, Nr 60, poz. 703, Nr 84, poz. 948 i Nr 122, poz. 1315).

1.

Kierownikowi jednostki organizacyjnej, który

1)

bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom podejmuje działalność określoną

w art. 4 ust. 1 albo dokonuje przywozu lub wywozu, o którym mowa w art. 62 ust. 1,

albo zatrudnia pracowników bez uprawnień, kwalifikacji lub umiejętności określonych

w przepisach ustawy,

2)

będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną, dopuszcza

do narażenia pracownika lub innej osoby z naruszeniem przepisów art. 14 ust. 1 w związku

z art. 25 pkt 1 oraz art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1-3,

3)

nie dopełnia obowiązków w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

przy pracy z materiałami jądrowymi, źródłami promieniowania jonizującego, odpadami

promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym oraz przy ich przygotowaniu do transportu

i składowaniu,

4)

utracił lub pozostawił bez właściwego zabezpieczenia powierzony mu materiał jądrowy,

źródło promieniowania jonizującego albo odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo

jądrowe,

5)

nie dopełnia obowiązku kontroli dozymetrycznej lub prowadzenia ewidencji materiałów

jądrowych, źródeł promieniowania jonizującego, odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego,

6)

uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolnych w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej albo nie udziela informacji lub udziela informacji

nieprawdziwej albo zataja prawdę w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

- wymierza się karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięciokrotności przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w okresie trzech kwartałów roku

poprzedzającego popełnienie czynu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 703, Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1104, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz. 1324).

2.

Pracownikowi zatrudnionemu w obiekcie jądrowym, który nie zawiadamia przełożonego

lub organu dozoru jądrowego o zdarzeniu lub stanie mogącym sprowadzić zagrożenie dla

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, wymierza się karę pieniężną w wysokości

nieprzekraczającej dwukrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 1.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 123, nakłada, w formie decyzji administracyjnej

1)

Główny Inspektor Dozoru Jądrowego - jeżeli organem właściwym do wydania zezwolenia

albo przyjęcia zgłoszenia jest Prezes Agencji,

2)

wojewódzki inspektor sanitarny lub wojskowy inspektor sanitarny - jeżeli organy te

są właściwe do wydania zezwolenia.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji

o nałożeniu kary.

1.

Kary, o których mowa w art. 123, podlegają, wraz z odsetkami za zwłokę, egzekucji

w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

Środki uzyskane z tytułu kar pieniężnych są przychodami budżetu państwa.

Kto nie stosuje się do

1)

nakazu czasowego przesiedlenia,

2)

nakazu pozostawania w pomieszczeniach zamkniętych,

3)

zakazu wypasu bydła na skażonym terenie lub zakazu karmienia zwierząt hodowlanych

skażoną paszą

- podlega karze grzywny lub aresztu.

Wyodrębnione pod względem prawnym i organizacyjnym z mienia jednostki badawczo-rozwojowej

Instytut Energii Atomowej z siedzibą w Otwocku-Świerku mienie Zakładu Doświadczalnego

Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych staje się mieniem Zakładu, o którym mowa

w art. 114 ust. 1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, może wyposażyć Zakład w mienie inne niż określone w art. 128.

Do czasu powołania dyrektora Zakładu minister właściwy do spraw gospodarki powołuje

do kierowania Zakładem, na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, tymczasowego kierownika

Zakładu.

Pracownicy zatrudnieni w Zakładzie Doświadczalnym Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych

Instytutu Energii Atomowej stają się pracownikami Zakładu zgodnie z art. 23.

Minister Obrony Narodowej w odniesieniu do podległych mu jednostek organizacyjnych

i minister właściwy do spraw wewnętrznych w odniesieniu do Policji, Państwowej Straży

Pożarnej, Straży Granicznej i podległych mu jednostek organizacyjnych, po zasięgnięciu

opinii Prezesa Agencji, określają, w drodze zarządzenia, sposób wykonywania przepisów

ustawy w tych jednostkach.

1.

Główny Inspektor Dozoru Jądrowego i inspektorzy dozoru jądrowego, którzy zostali powołani

lub uzyskali uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy, stają się odpowiednio

Głównym Inspektorem Dozoru Jądrowego i inspektorami dozoru jądrowego w rozumieniu

ustawy.

2.

Zezwolenia wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 138, zachowują ważność

do upływu terminu określonego w zezwoleniu.

3.

Uprawnienia uzyskane na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy, o której

mowa w art. 138, zachowują ważność do upływu terminu określonego w uprawnieniu.

4.

Zezwolenia związane z nabywaniem i stosowaniem substancji promieniotwórczych, wydane

na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy, o której

mowa w art. 138, w szczególności na podstawie przepisów

1)

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1968 r. w sprawie bezpieczeństwa i

higieny pracy przy stosowaniu promieniowania jonizującego

(Dz. U. Nr 20, poz. 122),

2)

uchwały nr 266/64 Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 1964 r. w sprawie użytkowania

substancji promieniotwórczych,

3)

zarządzenia nr 23/70 Pełnomocnika Rządu do Spraw Wykorzystania Energii Jądrowej z

dnia 21 lipca 1970 r. w sprawie nabywania i stosowania substancji promieniotwórczych

- zachowują ważność do czasu zastąpienia ich zezwoleniami wydanymi na podstawie ustawy,

jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia jej wejścia w życie.

5.

Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych w Różanie, określone w przepisach wydanych

na podstawie ustawy, o której mowa w art. 138, uznaje się za Krajowe Składowisko Odpadów

Promieniotwórczych w rozumieniu ustawy.

6.

Postępowania wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy toczą się do chwili ich zakończenia

zgodnie z przepisami dotychczasowymi.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo

upadłościowe

(Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 6, poz. 43, Nr 43, poz. 189, Nr 106, poz. 496 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 54, poz. 349, Nr 117, poz. 751, Nr 121, poz. 770 i Nr 140, poz. 940, z 1998 r. Nr 117, poz. 756 oraz z 2000 r. Nr 26, poz. 306, Nr 84, poz. 948, Nr 94, poz. 1037 i Nr 114, poz. 1193) w art. 3 w § 2 po wyrazach „Porty Lotnicze” wyraz „oraz” zastępuje się przecinkiem, a po wyrazach „Poczta Polska” dodaje się wyrazy „oraz państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej «Zakład Unieszkodliwiania

Odpadów Promieniotwórczych»”.

W ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 18, poz. 82 i Nr 60, poz. 280, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 80, poz. 368 i Nr 113, poz. 547, z 1995 r. Nr 1, poz. 2, Nr 95, poz. 474 i Nr 154, poz. 791, z 1996 r. Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496, Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 106, poz. 675, Nr 121, poz. 769 i 770 i Nr 123, poz. 777 oraz z 2000 r. Nr 26, poz. 306 i Nr 84, poz. 948) w art. 4 w ust. 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej «Zakład Unieszkodliwiania Odpadów

Promieniotwórczych».

”

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9 w ust. 3 skreśla się wyrazy „Państwowej Agencji Atomistyki,”

2)

w art. 33a po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

Państwową Agencję Atomistyki,

”

.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 138,

zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień

ustawowych w brzmieniu nadanym ustawą, w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne,

jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Traci moc ustawa z dnia 10 kwietnia 1986 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. Nr 12, poz. 70, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1991 r. Nr 8, poz. 28, z 1994 r. Nr 90, poz. 418, z 1995 r. Nr 104, poz. 515 oraz z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i Nr 106, poz. 496).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

rozdziału 13 i art. 136, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 21 ust. 2 i art. 27 ust. 2, które wchodzą w życie po upływie 24 miesięcy od dnia

ogłoszenia.