Ustawa z dnia 3 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz ustawy - Ordynacja Podatkowa - w związku z dostosowaniem do prawa Unii Europejskiej.

W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245, z 1997 r. Nr 140, poz. 939 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Cudzoziemcem w rozumieniu ustawy jest

1)

osoba fizyczna nie posiadająca obywatelstwa polskiego,

2)

osoba prawna mająca siedzibę za granicą,

3)

nie posiadająca osobowości prawnej spółka osób wymienionych w pkt 1 lub 2, mająca

siedzibę za granicą, utworzona zgodnie z ustawodawstwem państw obcych,

4)

osoba prawna i spółka handlowa nie posiadająca osobowości prawnej mająca siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, kontrolowana bezpośrednio lub pośrednio przez

osoby lub spółki wymienione w pkt 1, 2 i 3.

3.

W przypadku spółki handlowej za kontrolowaną uważa się spółkę, w której cudzoziemiec

lub cudzoziemcy mają pozycję dominującą. Art. 4 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych

stosuje się odpowiednio.

”

;

2)

dodaje się art. 2a w brzmieniu

„

Art. 2a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może zwracać się do innych niż określone w

art. 2 ust. 1 pkt 2 organów administracji rządowej, samorządu terytorialnego, organizacji

zawodowych i instytucji państwowych o wyrażenie opinii oraz przekazanie dokumentów

i informacji, w szczególności zawartych w ewidencji gruntów i budynków, niezbędnych

do realizacji zadań, o których mowa w art. 1 ust. 1, art. 3e oraz w art. 8 ust. 4.

”

;

3)

w art. 3d w ust. 3 wyrazy „osoby prawnej, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3” zastępuje się wyrazami „podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4”;

4)

dodaje się art. 5a w brzmieniu

„

Art. 5a.

W okresie 10 lat od dnia wydania zezwolenia minister właściwy do spraw wewnętrznych

dokonuje kontroli w zakresie przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu. W przypadku

stwierdzenia wykorzystania zezwolenia wbrew przepisom ustawy, minister właściwy do

spraw wewnętrznych stwierdza nieważność decyzji o zezwoleniu.

”

;

5)

dodaje się art. 7a w brzmieniu

„

Art. 7a.

1.

Jeżeli o zezwolenie ubiega się przedsiębiorca Wspólnoty, którego przedsiębiorstwo

zostało założone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub oddział założony w Rzeczypospolitej

Polskiej przez przedsiębiorcę Wspólnoty, minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje

zezwolenie, gdy jest to bezpośrednio konieczne dla prowadzenia działalności gospodarczej,

dla której przedsiębiorstwo lub oddział zostały założone.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione względami polityki społecznej, bezpieczeństwa

publicznego lub zdrowia społeczeństwa.

3.

Przepis ust. 1 nie dotyczy obywateli Wspólnoty działających w Rzeczypospolitej Polskiej

na zasadzie samozatrudnienia w rozumieniu Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie

między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami

Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r.

(Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38, z 1995 r. Nr 63, poz. 324 i 326, z 1997 r. Nr 104,

poz. 662, z 1999 r. Nr 30, poz. 288 oraz z 2000 r. Nr 21, poz. 263).

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku nabywania zasobów naturalnych, gruntów

rolnych i leśnych.

”

;

6)

w art. 8 w ust. 1

a)

w pkt 5 wyrazy „osobę prawną, określoną w art. 1 ust. 2 pkt 3, na jej” zastępuje się wyrazami „podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4, na jego”,

b)

w pkt 7 wyrazy „art. 1 ust. 2 pkt 3” zastępuje się wyrazami „art. 1 ust. 2 pkt 4”.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062 oraz z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315) w art. 299 w § 3 w pkt 3 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt

4 w brzmieniu

„

4)

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu realizacji zadań, o których mowa

w art. 1 ust. 1, art. 3e oraz w art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu

nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245, z 1997 r. Nr 140,

poz. 939, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166).

”

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może zwracać się do innych niż określone w

art. 2 ust. 1 pkt 2 organów administracji rządowej, samorządu terytorialnego, organizacji

zawodowych i instytucji państwowych o wyrażenie opinii oraz przekazanie dokumentów

i informacji, w szczególności zawartych w ewidencji gruntów i budynków, niezbędnych

do realizacji zadań, o których mowa w art. 1 ust. 1, art. 3e oraz w art. 8 ust. 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W okresie 10 lat od dnia wydania zezwolenia minister właściwy do spraw wewnętrznych

dokonuje kontroli w zakresie przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu. W przypadku

stwierdzenia wykorzystania zezwolenia wbrew przepisom ustawy, minister właściwy do

spraw wewnętrznych stwierdza nieważność decyzji o zezwoleniu.

1.

Jeżeli o zezwolenie ubiega się przedsiębiorca Wspólnoty, którego przedsiębiorstwo

zostało założone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub oddział założony w Rzeczypospolitej

Polskiej przez przedsiębiorcę Wspólnoty, minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje

zezwolenie, gdy jest to bezpośrednio konieczne dla prowadzenia działalności gospodarczej,

dla której przedsiębiorstwo lub oddział zostały założone.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione względami polityki społecznej, bezpieczeństwa

publicznego lub zdrowia społeczeństwa.

3.

Przepis ust. 1 nie dotyczy obywateli Wspólnoty działających w Rzeczypospolitej Polskiej

na zasadzie samozatrudnienia w rozumieniu Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie

między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami

Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r.

(Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38, z 1995 r. Nr 63, poz. 324 i 326, z 1997 r. Nr 104,

poz. 662, z 1999 r. Nr 30, poz. 288 oraz z 2000 r. Nr 21, poz. 263).

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku nabywania zasobów naturalnych, gruntów

rolnych i leśnych.