Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 133, poz. 882, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 48, poz. 554 i z 2001 r. Nr 98, poz. 1069 i 1070) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu

„

5.

Organy administracji publicznej, urzędy skarbowe, organy rentowe, o których mowa w

art. 476 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego, banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe

i spółki prowadzące działalność maklerską zobowiązane są na pisemne żądanie komornika

udzielić mu informacji niezbędnych dla prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Przepisy art. 762 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

6.

Komornik ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej

lub skarbowej i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.

”

;

2)

dodaje się art. 3a w brzmieniu

„

Art. 3a.

Komornik na własny rachunek wykonuje czynności, o których mowa w art. 2, i nie jest

przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności

gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193

oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679 i Nr 102, poz. 1115).

”

;

3)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego prezes sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu

opinii właściwej izby komorniczej, może utworzyć w obszarze właściwości sądu rejonowego

więcej niż jeden rewir komorniczy albo rewir komorniczy obejmujący obszar właściwości

więcej niż jednego sądu rejonowego, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego

i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art. 2.

3.

W terminie 14 dni od utworzenia rewiru komorniczego w trybie określonym w ust. 2 prezes

sądu apelacyjnego zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości

może w terminie miesiąca od zawiadomienia go o utworzeniu rewiru uchylić czynności

prezesa.

4.

Rewir komorniczy utworzony w trybie określonym w ust. 2 i 3 powstaje z dniem utworzenia

kancelarii przez komornika powołanego do działania na obszarze utworzonego rewiru

komorniczego.

”

;

4)

w art. 8

a)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „obejmującego część lub cały obszar właściwości sądu rejonowego lub kilku sądów rejonowych”,

b)

w ust. 4 po wyrazach „sądu apelacyjnego” dodaje się wyrazy „jeżeli w zakresie prowadzonych przez tego komornika egzekucji zaległość nie przekracza

6 miesięcy”;

5)

w art. 13 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Z dniem zgłoszenia Ministrowi Sprawiedliwości o objęciu lub utworzeniu kancelarii

komornik uzyskuje prawo wykonywania czynności, o których mowa w art. 2. O zgłoszeniu

komornik powiadamia prezesa sądu apelacyjnego oraz właściwą radę komorniczą.

”

;

6)

art. 28 otrzymuje brzmienie

„

Art. 28.

Komornik jest osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach społecznych oraz o powszechnym

ubezpieczeniu zdrowotnym.

”

;

7)

w art. 34 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

koszty osobowe i rzeczowe ponoszone w związku z prowadzoną działalnością egzekucyjną,

”

;

8)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

1.

Po złożeniu przez wierzyciela tytułu wykonawczego wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji

komornik podejmuje czynności egzekucyjne, chyba że wnioskowi nie można nadać biegu

z powodu przeszkód prawnych.

2.

Za dokonaną egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową

w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego roszczenia.

3.

Za dokonanie zabezpieczenia roszczenia komornik pobiera opłatę stosunkową w wysokości

5% wartości roszczenia po dokonaniu zabezpieczenia. Jeżeli ten sam komornik na wniosek

wierzyciela podejmie egzekucję do przedmiotu zabezpieczenia, opłatę, o której mowa

w ust. 2, pomniejsza się o kwotę uiszczoną za dokonanie zabezpieczenia. Dokonana przez

wierzyciela opłata podlega zwrotowi z pierwszych świadczeń wyegzekwowanych przez komornika.

4.

Jeżeli egzekucja okaże się bezskuteczna bądź wyegzekwowana kwota nie wystarcza na

pokrycie kosztów egzekucji, komornik zwraca połowę opłaty stosunkowej pobranej od

wierzyciela tytułem zabezpieczenia.

5.

Komornik może, przed wszczęciem egzekucji środków pieniężnych, wezwać wierzyciela

do wpłacenia części opłaty stosunkowej w wysokości 15% najniższego wynagrodzenia przy

wartości egzekwowanego świadczenia do 10 000 złotych i 25% najniższego wynagrodzenia,

kiedy wartość egzekwowanego świadczenia przekracza kwotę 10 000 złotych.

6.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do egzekucji należności Skarbu Państwa i

organów samorządowych, nie wyłączając egzekucji prowadzonej na polecenie sądu lub

prokuratora. Wierzyciele, zwolnieni od ponoszenia kosztów sądowych przez sąd lub z

mocy ustawy, nie ponoszą opłaty określonej w ust. 5.

7.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 5, w terminie tygodnia od dnia otrzymania

przez wierzyciela wezwania do zapłaty lub nieprzekazania jej przez sąd lub prokuratora,

łącznie z poleceniem egzekucyjnym, powoduje zwrot wniosku lub polecenia.

8.

Nieopłacony wniosek o wszczęcie egzekucji wniesiony przez adwokata lub radcę prawnego

zwraca się bez wzywania do opłat, jeżeli od wniosku pobrana powinna być opłata stała.

”

;

9)

dodaje się art. 45a w brzmieniu

„

Art. 45a.

1.

Komornik w terminie 3 dni od chwili otrzymania wniosku podejmuje czynności egzekucyjne

niezbędne dla skutecznego przeprowadzenia egzekucji.

2.

Komornik podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za niedotrzymanie terminu określonego

w ust. 1 bądź dokonanie czynności pozornych.

”

;

10)

art. 47 otrzymuje brzmienie

„

Art. 47.

W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się komornik pobiera opłatę, o której

mowa w art. 45 ust. 2, po każdym roku prowadzenia egzekucji, a jeżeli przedmiotem

egzekucji są świadczenia za okres krótszy niż rok - po zakończeniu egzekucji świadczenia.

”

;

11)

skreśla się art. 48;

12)

art. 49 otrzymuje brzmienie

„

Art. 49.

Cała opłata stosunkowa wynosi 15% wartości egzekwowanego świadczenia, jednak nie może

być niższa niż 1/10 i wyższa niż trzydziestokrotna wysokość prognozowanego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, zwanego dalej «prognozowanym

przeciętnym wynagrodzeniem». Opłatę tę komornik pobiera również w przypadku umorzenia

postępowania na wniosek wierzyciela złożony przed upływem roku od dnia otrzymania

wniosku o wszczęcie egzekucji; w tym celu komornik wyda postanowienie, w którym wezwie

dłużnika do uiszczenia należności z tytułu opłat w terminie 14 dni od dnia doręczenia

postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu podlega wykonaniu w drodze egzekucji

bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

”

;

13)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności komorników niebędące czynnościami

egzekucyjnymi, biorąc pod uwagę pracochłonność czynności oraz jako podstawę opłat

kwotę prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia oraz zasadę, że najwyższa opłata nie

może przekroczyć opłaty stałej, o której mowa w art. 51 ust. 1.

”

;

14)

w tytule rozdziału 8 wyraz „Wynagrodzenie” zastępuje się wyrazem „Dochód”;

15)

skreśla się art. 61 i 62;

16)

w art. 63

a)

w ust. 1 wyrazy „wynagrodzenia prowizyjnego” zastępuje się wyrazem „dochodu”,

b)

w ust. 2 wyrazy „wynagrodzenia prowizyjnego” zastępuje się wyrazem „dochodu”,

c)

w ust. 3 wyrazy „wynagrodzenia prowizyjnego” zastępuje się wyrazem „dochodu”, a wyrazy „Wynagrodzenie to” zastępuje się wyrazami „Dochód ten”;

17)

w art. 72 w ust. 1 w pkt 3 wyraz „trzykrotnej” zastępuje się wyrazem „dwudziestokrotnej”;

18)

w art. 104 w ust. 1 wyrazy „bez obowiązku rozliczenia” zastępuje się wyrazami „z przeznaczeniem na koszty działalności egzekucyjnej określone w art. 34”.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz. 1149, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1371 i Nr 129, poz. 1444) w art. 80c w ust. 1 w pkt 11 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się

pkt 12 w brzmieniu

„

12)

komornikom sądowym.

”

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz. 475, Nr 110, poz. 1189 i Nr 125, poz. 1368) w art. 299

a)

w § 3 w pkt 7 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

komornikom sądowym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym.

”

,

b)

w § 4 po wyrazie „Społecznego” dodaje się wyrazy „, a także komornikom sądowym”.

Komornik na własny rachunek wykonuje czynności, o których mowa w art. 2, i nie jest

przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności

gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193

oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679 i Nr 102, poz. 1115).

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399, z 2000 r. Nr 93, poz. 1027, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216, Nr 119, poz. 1252 i Nr 122, poz. 1316 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 100, poz. 1084, Nr 111, poz. 1195 i Nr 130, poz. 1450) w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 dodaje się lit. ł) w brzmieniu

„

ł)

komornika sądowego w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym,

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189 i Nr 111, poz. 1194) w art. 50 w ust. 3 po wyrazach „kontroli skarbowej” dodaje się wyrazy „, komornikom sądowym”.

1.

Komornicy powołani przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się z dniem

jej wejścia w życie komornikami w rozumieniu tej ustawy w dotychczasowych siedzibach.

2.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozwiązuje się stosunek pracy z komornikiem.

1.

Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego prezes sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu

opinii właściwej izby komorniczej, może utworzyć w obszarze właściwości sądu rejonowego

więcej niż jeden rewir komorniczy albo rewir komorniczy obejmujący obszar właściwości

więcej niż jednego sądu rejonowego, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego

i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art. 2.

3.

W terminie 14 dni od utworzenia rewiru komorniczego w trybie określonym w ust. 2 prezes

sądu apelacyjnego zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości

może w terminie miesiąca od zawiadomienia go o utworzeniu rewiru uchylić czynności

prezesa.

4.

Rewir komorniczy utworzony w trybie określonym w ust. 2 i 3 powstaje z dniem utworzenia

kancelarii przez komornika powołanego do działania na obszarze utworzonego rewiru

komorniczego.

Do ryczałtu kancelaryjnego pobranego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepis art. 104 ust. 1 w brzmieniu nadanym tą ustawą.

1.

Do czynności egzekucyjnych oraz wykonywania orzeczeń sądowych o zabezpieczenie roszczenia,

rozpoczętych przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Rewiry komornicze istniejące w dniu wejścia w życie ustawy są rewirami komorniczymi

w rozumieniu art. 7 ustawy wymienionej w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Komornik jest osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach społecznych oraz o powszechnym

ubezpieczeniu zdrowotnym.

1.

Po złożeniu przez wierzyciela tytułu wykonawczego wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji

komornik podejmuje czynności egzekucyjne, chyba że wnioskowi nie można nadać biegu

z powodu przeszkód prawnych.

2.

Za dokonaną egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową

w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego roszczenia.

3.

Za dokonanie zabezpieczenia roszczenia komornik pobiera opłatę stosunkową w wysokości

5% wartości roszczenia po dokonaniu zabezpieczenia. Jeżeli ten sam komornik na wniosek

wierzyciela podejmie egzekucję do przedmiotu zabezpieczenia, opłatę, o której mowa

w ust. 2, pomniejsza się o kwotę uiszczoną za dokonanie zabezpieczenia. Dokonana przez

wierzyciela opłata podlega zwrotowi z pierwszych świadczeń wyegzekwowanych przez komornika.

4.

Jeżeli egzekucja okaże się bezskuteczna bądź wyegzekwowana kwota nie wystarcza na

pokrycie kosztów egzekucji, komornik zwraca połowę opłaty stosunkowej pobranej od

wierzyciela tytułem zabezpieczenia.

5.

Komornik może, przed wszczęciem egzekucji środków pieniężnych, wezwać wierzyciela

do wpłacenia części opłaty stosunkowej w wysokości 15% najniższego wynagrodzenia przy

wartości egzekwowanego świadczenia do 10 000 złotych i 25% najniższego wynagrodzenia,

kiedy wartość egzekwowanego świadczenia przekracza kwotę 10 000 złotych.

6.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do egzekucji należności Skarbu Państwa i

organów samorządowych, nie wyłączając egzekucji prowadzonej na polecenie sądu lub

prokuratora. Wierzyciele, zwolnieni od ponoszenia kosztów sądowych przez sąd lub z

mocy ustawy, nie ponoszą opłaty określonej w ust. 5.

7.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 5, w terminie tygodnia od dnia otrzymania

przez wierzyciela wezwania do zapłaty lub nieprzekazania jej przez sąd lub prokuratora,

łącznie z poleceniem egzekucyjnym, powoduje zwrot wniosku lub polecenia.

8.

Nieopłacony wniosek o wszczęcie egzekucji wniesiony przez adwokata lub radcę prawnego

zwraca się bez wzywania do opłat, jeżeli od wniosku pobrana powinna być opłata stała.

1.

Komornik w terminie 3 dni od chwili otrzymania wniosku podejmuje czynności egzekucyjne

niezbędne dla skutecznego przeprowadzenia egzekucji.

2.

Komornik podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za niedotrzymanie terminu określonego

w ust. 1 bądź dokonanie czynności pozornych.

W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się komornik pobiera opłatę, o której

mowa w art. 45 ust. 2, po każdym roku prowadzenia egzekucji, a jeżeli przedmiotem

egzekucji są świadczenia za okres krótszy niż rok - po zakończeniu egzekucji świadczenia.

Cała opłata stosunkowa wynosi 15% wartości egzekwowanego świadczenia, jednak nie może

być niższa niż 1/10 i wyższa niż trzydziestokrotna wysokość prognozowanego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, zwanego dalej «prognozowanym

przeciętnym wynagrodzeniem». Opłatę tę komornik pobiera również w przypadku umorzenia

postępowania na wniosek wierzyciela złożony przed upływem roku od dnia otrzymania

wniosku o wszczęcie egzekucji; w tym celu komornik wyda postanowienie, w którym wezwie

dłużnika do uiszczenia należności z tytułu opłat w terminie 14 dni od dnia doręczenia

postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu podlega wykonaniu w drodze egzekucji

bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności komorników niebędące czynnościami

egzekucyjnymi, biorąc pod uwagę pracochłonność czynności oraz jako podstawę opłat

kwotę prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia oraz zasadę, że najwyższa opłata nie

może przekroczyć opłaty stałej, o której mowa w art. 51 ust. 1.