Ustawa z dnia 25 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej oraz ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich.

W ustawie z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 8, poz. 27, z 1995 r. Nr 120, poz. 576, z 1997 r. Nr 60, poz. 369, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 114, poz. 1189 i z 2001 r. Nr 101, poz. 1089) w art. 2

1)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

posiada dyplom lekarza weterynarii wydany przez polską uczelnię realizującą program

nauczania określony, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw rolnictwa

lub posiada dyplom lekarza weterynarii wydany przez uczelnię zagraniczną uznany za

równorzędny na podstawie odrębnych przepisów,

”

;

2)

dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, minister właściwy do spraw rolnictwa

będzie miał na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

”

;

3)

dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Cudzoziemiec, który posiada prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terenie

krajów członkowskich Unii Europejskiej, uzyskuje wpis na listę lekarzy weterynarii

po przedłożeniu okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej dokumentów potwierdzających

prawo do wykonywania zawodu w krajach Unii Europejskiej i po złożeniu oświadczenia,

że będzie wykonywał zawód, przestrzegając obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej

prawa.

”

;

4)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach o stwierdzenie prawa

wykonywania zawodu lekarza weterynarii oraz szczegółowe zasady prowadzenia listy lekarzy

weterynarii posiadających prawo wykonywania zawodu, mając na względzie obowiązujące

w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

”

Ustawa określa zasady zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, badania zwierząt rzeźnych

i mięsa, wymagania weterynaryjne dotyczące produkcji towarów i obrotu nimi oraz organizację,

zasady i tryb działania Inspekcji Weterynaryjnej.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu

zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 oraz z 2001 r. Nr 29, poz. 320 i Nr 123, poz. 1350) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Ustawa określa zasady zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, badania zwierząt rzeźnych

i mięsa, wymagania weterynaryjne dotyczące produkcji towarów i obrotu nimi oraz organizację,

zasady i tryb działania Inspekcji Weterynaryjnej.

”

;

2)

w art. 2

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zwierzęta - zwierzęta gospodarskie, zwierzęta domowe i udomowione, ryby, skorupiaki

i mięczaki, zwierzęta laboratoryjne, zwierzęta łowne i inne wolno żyjące, zwierzęta

znajdujące się w parkach zwierzęcych, w ogrodach zoologicznych, cyrkach, w obrocie

oraz zwierzęta dzikie utrzymywane przez człowieka,

”

b)

dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

zwierzęta dzikie utrzymywane przez człowieka - ssaki lądowe lub ptaki, które nie są

uważane za udomowione, lecz które są utrzymywane jak zwierzęta gospodarskie, z wyłączeniem

dzikich ssaków żyjących na terytorium zamkniętym w warunkach zbliżonych do życia na

wolności, które nie są uważane za zwierzęta dzikie utrzymywane przez człowieka,

”

c)

w pkt 2 po wyrazie „nutrie” dodaje się wyrazy „, jelenie i daniele utrzymywane w warunkach fermowych oraz zwierzęta dzikie utrzymywane

przez człowieka”,

d)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zwierzę chore - zwierzę, u którego organ Inspekcji Weterynaryjnej stwierdził za życia

lub po śmierci chorobę zakaźną lub inną chorobę mającą wpływ na ocenę przydatności

do spożycia mięsa pochodzącego od niego,

”

e)

pkt 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6)

niejadalne produkty zwierzęce - nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi produkty w

stanie naturalnym pochodzące od zwierząt lub ze zwierząt inne niż materiał biologiczny

i środki żywienia zwierząt,

7)

materiał biologiczny

a)

nasienie, komórki jajowe, zarodki oraz tkanki użyte do ich produkcji, pochodzące od

zwierząt gospodarskich należących do gatunków: bydło, świnie, konie, owce, kozy oraz

od zwierząt udomowionych i dzikich, a także od innych zwierząt, przeznaczone do wykorzystania

w rozrodzie zwierząt,

b)

jaja wylęgowe oraz ikrę, mlecz i ikrę zaoczkowaną (zarodki ryb),

”

f)

w pkt 9 po wyrazach „chorobą zakaźną” dodaje się przecinek i wyrazy „dokonany w wyznaczonej rzeźni lub, jeżeli lekarz weterynarii uzna to za konieczne,

poza rzeźnią”,

g)

w pkt 11 po wyrazach „zwierząt łownych” skreśla się wyrazy „, a także ryb, mięczaków i skorupiaków” i dodaje się wyrazy „oraz innych zwierząt przeznaczonych do spożycia przez ludzi”,

h)

pkt 14 otrzymuje brzmienie

„

14)

rzeźnia - zakład, w którym dokonuje się uboju zwierząt i obróbki poubojowej, w tym

podziału półtuszy wieprzowej lub wołowej odpowiednio na nie więcej niż dwie lub trzy

części, w celu uzyskania mięsa przeznaczonego do spożycia przez ludzi,

”

i)

dodaje się pkt 16-47 w brzmieniu

„

16)

towary - zwierzęta, mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, materiał biologiczny,

niejadalne produkty zwierzęce, środki żywienia zwierząt,

17)

wprowadzanie na rynek - przechowywanie, oferowanie do sprzedaży, sprzedaż bezpośrednią,

dostawę towarów lub każdy inny sposób dysponowania nimi,

18)

handel - wymianę towarów pomiędzy krajami członkowskimi Unii Europejskiej,

19)

stado - zwierzęta tego samego gatunku przebywające na terenie tego samego gospodarstwa

posiadające ten sam status epizootyczny,

20)

produkty - towary inne niż zwierzęta,

21)

posiadacz zwierzęcia - właściciela albo każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną

za zwierzę, nawet tymczasowo,

22)

gospodarstwo - gospodarstwo rolne, przedsiębiorstwo, obiekty budowlane i inne obiekty

lub przestrzenie wolne, gdzie utrzymywane są zwierzęta,

23)

odpady kuchenne - odpady z placówek żywienia zbiorowego, w tym z restauracji, szpitali

i zakładów przetwarzających do celów spożywczych produkty pochodzenia zwierzęcego,

przeznaczone do żywienia świń,

24)

partia towaru - ilość produktów tego samego rodzaju lub pewną liczbę zwierząt tego

samego gatunku objętą tym samym świadectwem zdrowia lub innym dokumentem weterynaryjnym,

dokumentem handlowym, znakiem weterynaryjnym, przewożoną tym samym środkiem transportu

oraz pochodzącą z terytorium jednego państwa lub jego części,

25)

chów - zespół zabiegów zmierzających do pełnego wykorzystania założeń genetycznych

zwierząt, w celu uzyskania od nich określonych produktów lub innych korzyści,

26)

odpady zwierzęce - materiały niskiego, wysokiego i szczególnego ryzyka, z wyjątkiem

ekskrementów i odpadów kuchennych,

27)

materiał niskiego ryzyka - ryby złowione na otwartym morzu przeznaczone na mączkę

rybną; odpady z ryb pochodzące z zakładów przetwórstwa rybnego; wszystkie odpady pochodzenia

zwierzęcego, które nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt pochodzące

od zwierząt uznanych za zdatne do spożycia, w tym skórę, wełnę, sierść, pióra, rogi,

racice, krew,

28)

materiał wysokiego ryzyka - zwłoki zwierząt, z wyjątkiem wymienionych jako materiał

szczególnego ryzyka, w tym zwierząt zabitych ze względów humanitarnych i w trakcie

likwidacji choroby zakaźnej; płody i zwierzęta martwo urodzone; odpady zwierzęce poubojowe,

w tym krew, pochodzące od zwierząt, u których stwierdzono objawy choroby zakaźnej

niebezpiecznej dla ludzi lub zwierząt; niebadane części zwierząt rzeźnych, z wyjątkiem

skóry, włosów, sierści, piór, rogów, wełny i krwi; zwierzęta rzeźne, ryby, dziczyznę

i produkty pochodzenia zwierzęcego niewłaściwej jakości; zwierzęta rzeźne, dziczyznę,

mięso, ryby, produkty mleczne importowane z innych krajów, niespełniające wymagań

polskich; odpady zwierzęce i produkty żywnościowe zawierające pozostałości stanowiące

zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt; ryby wykazujące objawy kliniczne choroby

przenoszącej się na zwierzęta; zawartość przewodu pokarmowego przeżuwaczy; osad z

oczyszczalni zakładów przetwarzających materiał wysokiego i niskiego ryzyka,

29)

materiał szczególnego ryzyka

a)

czaszka łącznie z mózgiem, gałkami ocznymi i migdałkami, z wyłączeniem języka, oraz

rdzeń kręgowy, pozyskiwane od bydła powyżej dwunastego miesiąca życia, a także otrzymane

z nich produkty,

b)

jelita pozyskiwane od bydła niezależnie od wieku,

c)

głowa łącznie z mózgiem, gałkami ocznymi i migdałkami, z wyłączeniem języka, oraz

rdzeń kręgowy, pozyskiwane od owiec i kóz powyżej dwunastego miesiąca życia lub od

tych, u których wyrżnął się pierwszy stały siekacz, a także otrzymane z nich produkty,

d)

śledziona owiec i kóz bez względu na wiek,

e)

zwłoki przeżuwaczy,

f)

stałe odpady powstające przy uboju i obróbce poubojowej bydła, owiec i kóz,

g)

osad z oczyszczalni ścieków w zakładach przetwarzających materiał szczególnego ryzyka,

30)

region - obszar administracyjny kraju nie mniejszy niż powiat,

31)

miejsce odpoczynku zwierząt - zatwierdzone przez powiatowego lekarza weterynarii miejsce,

w którym zwierzęta są pojone i karmione w czasie przerwy w transporcie,

32)

miejsce gromadzenia zwierząt - zatwierdzone przez powiatowego lekarza weterynarii

miejsce, w którym zwierzęta są przygotowywane do wprowadzenia do obrotu,

33)

kontrola weterynaryjna - kontrolę fizyczną lub kontrolę dokumentów odnoszącą się do

towarów, zmierzającą bezpośrednio lub pośrednio do ochrony zdrowia ludzi i zwierząt,

34)

weterynaryjna kontrola graniczna - kontrolę przeprowadzaną przez granicznego lekarza

weterynarii w punkcie kontroli granicznej w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt,

35)

kontrola dokumentów - sprawdzenie świadectw zdrowia oraz innych dokumentów towarzyszących

przesyłce, w tym dokumentów handlowych,

36)

świadectwo zdrowia - dokument weterynaryjny określający stan zdrowotny zwierzęcia

lub grupy zwierząt albo jakość zdrowotną produktu pochodzenia zwierzęcego,

37)

kontrola tożsamości - sprawdzenie zgodności pomiędzy świadectwami zdrowia lub innymi

dokumentami towarzyszącymi przesyłce a towarami oraz sprawdzenie obecności i zgodności

stempli lub znaków ze znakami lub stemplami, które powinny występować na partiach

towarów, lub oznaczeń na zwierzętach, a gdy jest to wymagane - plomb założonych przez

urzędowego lekarza weterynarii,

38)

kontrola fizyczna - sprawdzenie towaru i jego otoczenia, w tym pobranie próbek i przeprowadzenie

badań laboratoryjnych, a w przypadku zwierząt - także dodatkowych kontroli weterynaryjnych

podczas kwarantanny, jeżeli zachodzi taka potrzeba,

39)

punkt kontroli granicznej - punkt inspekcyjny, wraz z granicznym inspektoratem weterynarii,

znajdujący się na przejściu granicznym, na którym dokonywana jest weterynaryjna kontrola

graniczna,

40)

osoba zainteresowana ładunkiem - osobę fizyczną lub prawną właściciela, przewoźnika,

spedytora albo ich przedstawiciela lub osobę zgłaszającą towary podlegające weterynaryjnej

kontroli granicznej,

41)

właściwy organ - organ kraju członkowskiego Unii Europejskiej, który jest kompetentny

do dokonywania kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych, lub jakikolwiek inny organ,

któremu te kompetencje zostały przekazane przez organ władzy publicznej,

42)

urzędowy lekarz weterynarii - lekarza weterynarii zatrudnionego lub wyznaczonego przez

właściwy organ,

43)

eksport - wywóz towarów do krajów niebędących członkami Unii Europejskiej,

44)

import - przywóz towarów z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej,

45)

obrót - wprowadzanie na rynek towarów, handel nimi, ich przywóz, wywóz i przewóz,

46)

premiks leczniczy - każdy weterynaryjny produkt leczniczy lub mieszaninę weterynaryjnych

produktów leczniczych, przeznaczone do wytwarzania paszy leczniczej,

47)

weterynaryjny numer indentyfikacyjny - numer nadawany podmiotom przez organ Inspekcji

Weterynaryjnej służący do identyfikacji produktów pochodzenia zwierzęcego wytworzonych

przez te podmioty.

”

;

3)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Obowiązkowi zgłaszania i zwalczania podlegają choroby zakaźne zwierząt wyszczególnione

w załączniku nr 1 do ustawy.

2.

Obowiązkowi rejestracji podlegają choroby zakaźne zwierząt wymienione w załączniku

nr 2 do ustawy.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, inne

choroby zakaźne zwierząt niewymienione w załączniku nr 1 i 2 do ustawy podlegające

zgłaszaniu i zwalczaniu albo rejestracji na obszarze całego kraju lub jego części,

mając na względzie rozwój sytuacji epizootycznej i epidemiologicznej, jak również

ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz wymagania sanitarno-weterynaryjne obowiązujące

w międzynarodowym obrocie towarami.

”

;

4)

w art. 5

a)

w ust. 1

-

po wyrazie „Podmioty” dodaje się wyrazy „podejmujące działalność lub”,

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zarobkowym przewozem zwierząt lub ich skupem i sprzedażą,

”

-

pkt 3-5 otrzymują brzmienie

„

3)

produkcją, przechowywaniem niejadalnych produktów zwierzęcych oraz obrotem nimi i

ich przewozem,

4)

wytwarzaniem lub obrotem środkami żywienia zwierząt oraz dodatkami paszowymi, z wyjątkiem

premiksów leczniczych,

4a)

wytwarzaniem pasz leczniczych,

4b)

prowadzeniem miejsc odpoczynku i gromadzenia zwierząt,

5)

produkcją, pozyskiwaniem, konserwacją, obróbką, przechowywaniem, wprowadzaniem do

obrotu lub wykorzystywaniem materiału biologicznego,

”

-

w pkt 7 skreśla się wyrazy „i narybku”,

-

dodaje się pkt 7a w brzmieniu

„

7a)

wylęganiem ryb oraz hodowlą ryb, skorupiaków i mięczaków,

”

-

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

zbieraniem, przetwarzaniem, grzebaniem lub spalaniem materiału niskiego, wysokiego

i szczególnego ryzyka,

”

-

dodaje się pkt 9a i 9b w brzmieniu

„

9a)

prowadzeniem składów celnych lub działalnością w wolnych obszarach celnych i składach

wolnocłowych w zakresie obrotu towarami podlegającymi weterynaryjnej kontroli granicznej,

9b)

utrzymywaniem zwierząt dzikich,

”

-

dodaje się pkt 12 w brzmieniu

„

12)

zaopatrywaniem środków transportu morskiego w produkty podlegające kontroli weterynaryjnej,

które są niezgodne z przepisami dotyczącymi przywozu, a są przeznaczone do konsumpcji

przez załogę i pasażerów

”

,

-

po pkt 12 wyrazy „co najmniej 7 dni” zastępuje się wyrazami „co najmniej 30 dni”,

b)

dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku prowadzenia gospodarstwa, w którym

są utrzymywane zwierzęta gospodarskie.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 i 1a, wymaga spełnienia warunków

lokalizacyjnych, technicznych, sanitarnych, technologicznych i organizacyjnych zabezpieczających

przed zagrożeniem epizootycznym lub epidemicznym i zapewniających właściwą jakość

zdrowotną towarów, zwanych dalej «warunkami weterynaryjnymi».

”

,

d)

dodaje się ust. 3a-3f w brzmieniu

„

3a.

Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności,

o której mowa w ust. 1 pkt 4-5, 7, 7a, 9, 9a i 12, wydaje decyzję administracyjną

stwierdzającą spełnienie warunków weterynaryjnych do prowadzenia tej działalności

albo o ich niespełnieniu. Odwołanie od decyzji przysługuje w trybie przewidzianym

w art. 39 ust. 2.

3b.

Powiatowy lekarz weterynarii może w każdym czasie kontrolować, czy spełnione są warunki,

o których mowa w ust. 3.

3c.

Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr podmiotów, o których mowa w ust. 1 i

1a.

3d.

Rejestr podmiotów, o których mowa w ust. 3c, powinien zawierać w szczególności

1)

nazwę podmiotu, a w przypadku osoby fizycznej - imię i nazwisko,

2)

adres podmiotu,

3)

określenie rodzaju i zakresu prowadzonej działalności,

4)

informacje dotyczące przeprowadzonych kontroli oraz decyzji, o których mowa w ust.

3a i art. 6.

3e.

Główny Lekarz Weterynarii prowadzi wykaz podmiotów zajmujących się działalnością,

o której mowa w ust. 1 pkt 9 i 12.

3f.

Wykaz podmiotów, o których mowa w ust. 3e, powinien zawierać w szczególności

1)

nazwę podmiotu,

2)

adres podmiotu,

3)

zakres prowadzonej działalności.

”

,

e)

w ust. 4 wyrazy „pkt 1-9” zastępuje się wyrazami „pkt 1-9b oraz pkt 12, a także sposób prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 3c,

oraz otrzymywania z niego wypisu, mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy

Unii Europejskiej”,

f)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki weterynaryjne, jakie muszą spełniać gospodarstwa i stada zwierząt poszczególnych

gatunków w przypadku, gdy zwierzęta lub produkty pochodzące od tych zwierząt są wprowadzane

na rynek, oraz wzór świadectwa zdrowia dla tych stad, mając na względzie zapobieganie

rozprzestrzenianiu się chorób ludzi i zwierząt oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy

Unii Europejskiej.

”

;

5)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

W razie stwierdzenia, że działalność, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-10 i 12

oraz ust. 1a, jest prowadzona niezgodnie z warunkami weterynaryjnymi, powiatowy lekarz

weterynarii może wydać decyzję administracyjną nakazującą usunięcie uchybień lub wstrzymującą

prowadzenie działalności do czasu ich usunięcia.

2.

W razie stwierdzenia, że prowadzenie działalności, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt

11, stwarza zagrożenie epizootyczne lub epidemiczne, powiatowy lekarz weterynarii

nakazuje, w drodze decyzji administracyjnej, niezwłoczne usunięcie uchybień, zawiadamiając

o tym właściwą okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną.

3.

Jeżeli podmiot prowadzący działalność nie stosuje się do zaleceń wynikających z decyzji,

o której mowa w ust. 1 i 2, powiatowy lekarz weterynarii może zakazać, w drodze decyzji,

dalszego prowadzenia działalności określonej w art. 5 ust. 1 i 1a.

”

;

6)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Bydło, owce, kozy, świnie oraz jelenie i daniele utrzymywane w warunkach fermowych

podlegają oznakowaniu.

2.

Bydło i konie, z wyjątkiem koni wolno żyjących, są zaopatrywane w dokumenty identyfikacyjne,

zwane dalej «paszportami zwierząt».

3.

Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, polega w szczególności na zakładaniu kolczyków

z numerem identyfikacyjnym zwierzęcia lub na wytatuowaniu numeru identyfikacyjnego

zwierzęcia, ustalonego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwaną

dalej «Agencją».

4.

Posiadacz zwierzęcia jest zobowiązany do jego oznakowania i zgłoszenia tego faktu

Agencji przed opuszczeniem przez zwierzę gospodarstwa, nie później jednak niż

1)

w terminie 7 dni od dnia urodzenia zwierzęcia, w przypadku bydła,

2)

w terminie 21 dni od dnia urodzenia zwierzęcia, w przypadku pozostałych gatunków zwierząt.

5.

Posiadacz konia jest obowiązany do zgłoszenia Agencji w terminie 21 dni faktu urodzenia

się tego zwierzęcia.

6.

Po otrzymaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4 lub 5, Agencja wydaje zgłaszającemu

paszport zwierzęcia.

7.

Paszport zwierzęcia powinien zawierać w szczególności

1)

miejsce oraz datę urodzenia zwierzęcia, a w przypadku koni - również ich opis,

2)

imię i nazwisko lub nazwę posiadacza zwierzęcia oraz jego adres zamieszkania lub określenie

jego siedziby,

3)

numer identyfikacyjny zwierzęcia.

8.

Agencja prowadzi rejestr zwierząt oznakowanych i zaopatrzonych w paszporty.

9.

Rejestr prowadzi się przy użyciu elektronicznych nośników informacji.

10.

Rejestr zawiera w szczególności

1)

miejsce oraz datę urodzenia zwierzęcia, a w przypadku koni - również ich opis,

2)

imię i nazwisko lub nazwę posiadacza zwierzęcia oraz adres zamieszkania lub określenie

jego siedziby,

3)

numer identyfikacyjny zwierzęcia.

11.

Posiadacz zwierząt, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany do prowadzenia księgi

zwierząt, zwanej dalej «księgą rejestracji», do której wpisuje się w szczególności

1)

datę urodzenia zwierzęcia,

2)

numer identyfikacyjny zwierzęcia,

3)

miejsce przebywania zwierzęcia,

4)

imię, nazwisko lub nazwę poprzedniego posiadacza zwierzęcia.

12.

Księgę rejestracji prowadzi się odrębnie dla poszczególnych gatunków zwierząt. Księgę

rejestracji wydaje Agencja.

13.

Księga rejestracji jest udostępniana organom Inspekcji Weterynaryjnej i Agencji.

14.

Zwierzęta, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być wprowadzone do obrotu, jeżeli są

1)

oznakowane, z wyjątkiem koni,

2)

zaopatrzone w paszport, w przypadku bydła i koni,

3)

wpisane do księgi rejestracji, z wyjątkiem koni,

4)

zaopatrzone w świadectwo zdrowia wystawione przez powiatowego lekarza weterynarii.

15.

Zwierzęta inne niż wymienione w ust. 1 i 2 mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli

są zaopatrzone w świadectwa zdrowia, wystawiane przez powiatowego lekarza weterynarii

oddzielnie dla każdej partii zwierząt lub dla poszczególnego zwierzęcia.

16.

Świadectwa zdrowia są wystawiane dla zwierząt pochodzących z gospodarstw lub stad

spełniających warunki weterynaryjne.

17.

Posiadacz zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1 i 2, sprowadzonego z zagranicy jest obowiązany

zgłosić Agencji fakt wwozu zwierzęcia w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia granicznej

kontroli weterynaryjnej.

18.

Posiadacz zwierząt sprowadzonych z zagranicy, z wyjątkiem koni i zwierząt sprowadzanych

z krajów będących członkami Unii Europejskiej, jest zobowiązany oznakować je w terminie,

o którym mowa w ust. 17.

19.

Bydło i konie sprowadzane z zagranicy po dokonaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust.

17, zaopatrywane są w paszporty. Dokonując zgłoszenia bydła i koni sprowadzanych z

zagranicy, należy okazać Agencji paszporty tych zwierząt wystawione za granicą.

20.

Posiadacz zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest zobowiązany zgłosić Agencji

w terminie 7 dni fakt

1)

padnięcia zwierzęcia,

2)

zbycia zwierzęcia poza granice kraju,

3)

uboju zwierzęcia.

21.

Posiadacz paszportu zwierzęcia jest obowiązany w terminie 7 dni do zwrotu paszportu

do Agencji w przypadku padnięcia lub uboju zwierzęcia.

22.

W przypadku zmiany posiadacza zwierzęcia poprzedni i nowy posiadacz są obowiązani

zawiadomić Agencję w terminie 7 dni o tej zmianie.

23.

Poprzedni posiadacz obowiązany jest przekazać nowemu posiadaczowi wraz ze zwierzęciem

jego paszport.

24.

Za czynności związane z oznakowaniem, wydawaniem paszportów zwierząt Agencja pobiera

opłaty.

25.

Agencja może zlecać wykonywanie czynności związanych z oznakowaniem zwierząt lub wydawaniem

paszportów zwierząt innym podmiotom, w szczególności izbom rolniczym i związkom hodowców.

26.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą nadzór nad oznakowaniem i rejestracją zwierząt

i mają prawo do bezpłatnego dostępu do danych zawartych w rejestrze, o którym mowa

w ust. 8, oraz do zgłaszania korekt i uzupełnień w tym rejestrze.

27.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady

a)

prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 8, w tym tryb zgłaszania zwierząt do rejestru,

b)

oznakowania zwierząt, w tym wzory znaków identyfikacyjnych,

c)

wydawania i zwracania paszportów zwierząt,

d)

prowadzenia księgi rejestracji,

2)

szczegółowe warunki weterynaryjne przy wprowadzaniu na rynek zwierząt, o których mowa

w ust. 1, 2 i 15, oraz wzory świadectw zdrowia,

3)

wzory księgi rejestracji oraz paszportu zwierząt

- mając na względzie potrzebę zapewnienia kontroli przemieszczania się zwierząt, a

także ochronę zdrowia ludzi i zwierząt,

4)

wysokość opłat za oznakowanie, wydawanie paszportów zwierząt i ksiąg rejestracji,

uwzględniając koszty ponoszone przez Agencję, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych,

5)

harmonogram wdrażania systemu znakowania i rejestracji zwierząt w poszczególnych województwach.

”

;

7)

w art. 8

a)

w ust. 1 wyraz „dwóch” zastępuje się wyrazem „trzech”,

b)

w ust. 2

-

w zdaniu wstępnym po wyrazach „doprowadzać psy” skreśla się wyrazy „na smyczy”,

-

w pkt 1 wyraz „dwóch” zastępuje się wyrazem „trzech”,

c)

w ust. 4

-

po wyrazie „rolnictwa” dodaje się wyrazy „, mając na względzie zmniejszenie ryzyka wystąpienia niektórych chorób zakaźnych zwierząt

na określonych obszarach kraju”,

-

w pkt 2 po wyrazie „wściekliźnie” dodaje się wyrazy „oraz psów przeciwko nosówce”;

8)

art. 9 i 10 otrzymują brzmienie

„

Art. 9.

1.

Materiał szczególnego, wysokiego i niskiego ryzyka, o ile nie zachodzi podejrzenie

o chorobę zakaźną, należy niezwłocznie zgłosić i przekazać podmiotom zajmującym się

jego zbieraniem lub przetwarzaniem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Obowiązek przekazania materiału wysokiego ryzyka podmiotom, o których mowa w ust.

1, nie dotyczy pojedynczych zwłok zwierząt domowych, zwłok prosiąt, królików, owiec

i kóz poniżej czwartego tygodnia życia oraz pojedynczych sztuk drobiu, które mogą

być zagrzebane lub spalone w warunkach nienaruszających przepisów o ochronie środowiska.

3.

Mieszanina materiału wysokiego i niskiego ryzyka jest uznawana za materiał wysokiego

ryzyka, natomiast mieszanina, w skład której wchodzi materiał szczególnego ryzyka,

stanowi materiał szczególnego ryzyka.

4.

Posiadacz materiału szczególnego ryzyka lub osoba kierująca zakładem, w którym ten

materiał powstaje, są obowiązani do segregowania i oznakowania tego materiału.

5.

Materiał szczególnego ryzyka spala się lub grzebie po uprzednim przetworzeniu.

6.

W wyjątkowych przypadkach materiał wysokiego i szczególnego ryzyka może zostać przekazany

na grzebowisko lub zostać spalony bez przetworzenia, po uzyskaniu decyzji powiatowego

lekarza weterynarii wyrażającej na to zgodę.

7.

Do dokonania zgłoszenia i przekazania materiału szczególnego i wysokiego ryzyka jest

obowiązana osoba kierująca zakładem, w którym powstał materiał wysokiego lub szczególnego

ryzyka, posiadacz tego materiału, a jeżeli posiadacza takiego nie można ustalić -

zarządca terenu, na którym znajduje się ten materiał.

8.

Tworzenie i utrzymywanie grzebowisk oraz miejsc spalania zwłok zwierzęcych i ich części

określają przepisy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Koszty budowy grzebowisk

i przygotowania miejsc spalania zwłok zwierzęcych i ich części są refundowane gminie

ze środków budżetu państwa.

9.

Odpady kuchenne pochodzące z zakładów zajmujących się żywieniem zbiorowym mogą być

przeznaczane na karmę dla trzody chlewnej jedynie po obróbce cieplnej.

10.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1)

określi, w drodze rozporządzenia

a)

sposób przekazywania, zbierania, składowania i bezpiecznego unieszkodliwiania materiału

niskiego, wysokiego i szczególnego ryzyka oraz segregowania i oznakowania materiału

szczególnego ryzyka,

b)

warunki przekazywania i przetwarzania odpadów kuchennych oraz obrotu gotową paszą

wytworzoną z tych odpadów,

2)

może określić, w drodze rozporządzenia

a)

inny sposób postępowania z materiałem wysokiego i szczególnego ryzyka niż ten, o którym

mowa w ust. 1,

b)

inne odpady jako materiał szczególnego, wysokiego i niskiego ryzyka

- w celu dostosowania zasad postępowania z odpadami kuchennymi, materiałami niskiego,

wysokiego i szczególnego ryzyka do wymogów Unii Europejskiej.

”

„

Art. 10.

Weterynaryjnej kontroli granicznej podlega

1)

wprowadzanie lub zamiar wprowadzenia towarów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

zwane dalej «przywozem»,

2)

wyprowadzanie lub zamiar wyprowadzenia towarów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

zwane dalej «wywozem»,

3)

przewóz towarów lub zamiar przewozu w procedurze tranzytu w rozumieniu przepisów Kodeksu

celnego przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innych krajów, zwany dalej «przewozem».

”

;

9)

dodaje się art. 10a w brzmieniu

„

Art. 10a.

Zabrania się

1)

przywozu lub przewozu zwierząt chorych, podejrzanych o zakażenie, produktów, surowców

i odpadów pochodzących od takich zwierząt oraz materiału wysokiego i szczególnego

ryzyka,

2)

przywozu mięsa niezdatnego do spożycia lub mięsa warunkowo zdatnego do spożycia,

3)

przywozu lub przewozu rzeczy, w stosunku do których istnieje podejrzenie o możliwość

przeniesienia przez nie zakażenia, z wyłączeniem hodowli materiału zakaźnego przeznaczonego

do badań naukowych,

4)

przywozu lub przewozu zwierząt niezdolnych do kontynuowania podróży w rozumieniu przepisów

o ochronie zwierząt,

5)

przywozu towarów zawierających niedopuszczalne pozostałości chemiczne i biologiczne,

6)

przywozu lub przewozu towarów bez wymaganej dokumentacji,

7)

przewozu zwierząt bez pisemnego potwierdzenia, że zostaną one przyjęte przez pierwszy

kraj sąsiadujący z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

8)

przewozu produktów bez pisemnej deklaracji osoby zainteresowanej ładunkiem, że w przypadku

nieprzyjęcia przesyłki pokryje ona wszelkie koszty związane ze zniszczeniem lub odesłaniem

przesyłki do miejsca pochodzenia,

9)

przywozu i przewozu towarów przez inne przejścia graniczne niż określone na podstawie

przepisów art. 14 ust. 14 pkt 1,

10)

przywozu lub przewozu towarów, które nie spełniają innych warunków weterynaryjnych

określonych niniejszą ustawą lub przepisami szczególnymi.

”

;

10)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Zwierzęta mogą być przywożone, jeżeli

1)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia sporządzony w co najmniej dwóch językach

- w języku polskim i w języku kraju ich pochodzenia lub w języku polskim i angielskim,

wydany przez właściwy organ państwa, z którego pochodzą, oraz w inne dokumenty towarzyszące

przesyłce,

2)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia państwa, z których pochodzą, lub ich części

są wpisane do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii,

3)

są oznakowane w sposób umożliwiający ich identyfikację,

4)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje, z wyprzedzeniem przynajmniej jednego dnia

roboczego, w formie pisemnej lub za pomocą elektronicznych nośników informacji, granicznego

lekarza weterynarii z właściwego przejścia granicznego, przez które zwierzęta będą

przewożone, o przewidywanym czasie przywozu zwierząt, ich gatunku i liczbie,

5)

importer uzyska decyzję właściwego powiatowego lekarza weterynarii w sprawie ustalenia

miejsca kwarantanny lub uboju zwierząt.

2.

Mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, materiał biologiczny, niejadalne

produkty zwierzęce oraz środki żywienia zwierząt mogą być przywożone, jeżeli

1)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia sporządzony w co najmniej dwóch językach

- w języku polskim i w języku kraju ich pochodzenia lub w języku polskim i angielskim,

wydany przez właściwy organ państwa, z którego pochodzą, oraz w inne dokumenty towarzyszące

przesyłce. W przypadku rozładunku świeżej ryby lub świeżych produktów rybnych pochodzących

bezpośrednio z połowów ze statków pod banderą innego kraju świadectwo zdrowia wydawane

jest przez urzędowego lekarza weterynarii na podstawie pisemnej deklaracji kapitana,

która spełnia rolę świadectwa pochodzenia ryb, mięczaków i skorupiaków,

2)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia państwa, z których pochodzą, lub ich części

są wpisane do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii, a ponadto

jeżeli pochodzą z zakładów uprawnionych do eksportu lub dopuszczonych do handlu na

terytorium Unii Europejskiej,

3)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje, w formie pisemnej lub za pomocą elektronicznych

nośników informacji, z wyprzedzeniem przynajmniej jednego dnia roboczego, granicznego

lekarza weterynarii z właściwego przejścia granicznego, przez które produkty będą

przewożone, o ilości, rodzaju i przewidywanym czasie ich przywozu,

4)

importer uzyska decyzję właściwego powiatowego lekarza weterynarii w sprawie ustalenia

miejsca ich składowania,

5)

osoba zainteresowana ładunkiem zadeklaruje w świadectwie przekroczenia granicy, że

produkty spełniają wymagania przywozowe.

3.

Trofea łowieckie oraz nawóz naturalny pochodzące od zwierząt jednokopytnych i drobiu

mogą być przywożone, jeżeli

1)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia sporządzony w co najmniej dwóch językach

- w języku polskim i w języku kraju ich pochodzenia lub w języku polskim i angielskim,

wydany przez właściwy organ państwa, z którego pochodzą, oraz w inne dokumenty towarzyszące

przesyłce wymagane odrębnymi przepisami,

2)

pochodzą z terenu nieobjętego, w dniu wystawienia świadectwa zdrowia, restrykcjami

z powodu występowania chorób zakaźnych zwierząt,

3)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje, w formie pisemnej lub za pomocą elektronicznych

nośników informacji, z wyprzedzeniem granicznego lekarza weterynarii z właściwego

przejścia granicznego, przez które produkty będą przewożone, o ilości, rodzaju i oczekiwanym

czasie ich przywozu,

4)

importer uzyska decyzję właściwego powiatowego lekarza weterynarii w sprawie ustalenia

miejsca ich składowania.

4.

Przywóz towarów niespełniających warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2

pkt 2, oraz hodowli materiału zakaźnego przeznaczonego do badań naukowych, o których

mowa w art. 10a pkt 3, wymaga zezwolenia Głównego Lekarza Weterynarii. Zezwolenie

określa szczegółowe wymagania, jakim powinno odpowiadać świadectwo zdrowia, w które

towar ma być zaopatrzony, oraz inne warunki, w zależności od rodzaju towaru, po spełnieniu

których towar może być przywieziony.

5.

Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać w szczególności

1)

adres oraz imię i nazwisko lub nazwę importera,

2)

nazwę i ilość towaru,

3)

określenie kraju zakupu towaru, a w przypadku importu jadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego lub materiału biologicznego - numer weterynaryjny producenta,

4)

nazwę przejścia granicznego,

5)

kopię decyzji powiatowego lekarza weterynarii o ustaleniu: w przypadku zwierząt -

miejsca kwarantanny lub uboju, w przypadku jadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego

- miejsca składowania, a w przypadku materiału biologicznego - miejsca składowania

lub wykorzystywania,

6)

kopię dowodu opłaty za zezwolenie.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki weterynaryjne

dla towarów, o których mowa w ust. 1-3, oraz wzory świadectw zdrowia, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi

i zwierząt, a także możliwość przemieszczania towarów między terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej a terytoriami innych państw.

7.

Główny Lekarz Weterynarii ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi rejestry państw i ich części, o których mowa w ust. 1 pkt

2 i ust. 2 pkt 2.

8.

Produkty

1)

przeznaczone dla kraju członkowskiego Unii Europejskiej lub obszarów, na których obowiązują

specjalne warunki weterynaryjne określone w prawie Unii Europejskiej,

2)

z których pobrano próbki, ale wyniki badań nie są znane w czasie, w którym środki

transportu opuszczają punkt kontroli granicznej,

3)

przywożone dla specjalnych potrzeb w przypadkach określonych w prawie Unii Europejskiej,

4)

zwierzęta dzikie nieoskórowane po odstrzeleniu

- są objęte specjalnymi wymogami.

9.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

procedury dotyczące weterynaryjnej kontroli granicznej towarów, o których mowa w ust.

6, oraz dalsze postępowanie z tymi towarami,

2)

warunki kontroli weterynaryjnej produktów przy ich przeładunku, wwożonych drogą morską

lub powietrzną na terytorium krajów członkowskich Unii Europejskiej przez punkt kontroli

granicznej inny niż punkt kontroli granicznej przeznaczenia,

3)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych - procedury kontroli

weterynaryjnej produktów, niespełniających wymagań określonych w przepisach dotyczących

przywozu, a przeznaczonych do spożycia przez załogę i pasażerów korzystających z transportu

morskiego

- mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

10.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia

1)

określi sposoby postępowania w zakresie kontroli weterynaryjnej w przypadku wprowadzania

i wyprowadzania towarów do składu celnego, wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego,

2)

określi, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, listę

składów celnych, w których mogą być składowane produkty podlegające kontroli weterynaryjnej,

3)

może określić, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

listę składów celnych, w których mogą być składowane produkty podlegające kontroli

weterynaryjnej niespełniające wymagań określonych w prawie Unii Europejskiej

- mając na względzie zapewnienie przestrzegania warunków weterynaryjnych przy wprowadzaniu

i wyprowadzaniu produktów do składu celnego, wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego

oraz zapewnienie odpowiednich warunków składowania produktów pochodzenia zwierzęcego.

”

;

11)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

1.

Towary mogą być przewożone do krajów członkowskich Unii Europejskiej, jeżeli na przewóz

została uprzednio wyrażona zgoda urzędowego lekarza weterynarii kraju przeznaczenia,

w którym towary te mogą być poddane kontroli, a także gdy na przewóz uzyskano zezwolenie

krajów, przez które są przewożone, jeżeli jest ono wymagane przepisami tych krajów.

2.

Zwierzęta mogą być przewożone, jeżeli

1)

są oznakowane w sposób umożliwiający ich identyfikację,

2)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia wystawiony przez właściwy organ państwa,

z którego pochodzą, oraz urzędowe tłumaczenie tego świadectwa na język polski,

3)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia państwa, z których pochodzą, lub ich części

są wpisane do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii lub jeżeli

spełniają wymagania określone w zezwoleniu Głównego Lekarza Weterynarii,

4)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje z wyprzedzeniem granicznego lekarza weterynarii

z właściwego przejścia granicznego, przez które zwierzęta będą przewożone, o przewidywanym

czasie przywozu zwierząt, ich gatunku i liczbie.

3.

W przypadku przewozu zwierząt graniczny lekarz weterynarii może zlecić przeprowadzenie

badań zwierząt na stacji kwarantanny.

4.

Produkty mogą być przewożone, jeżeli

1)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia wystawiony przez właściwy organ państwa,

z którego pochodzą, oraz urzędowe tłumaczenie tego świadectwa na język polski i inne

wymagane dokumenty towarzyszące przesyłce,

2)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje z wyprzedzeniem lekarza weterynarii z właściwego

przejścia granicznego, przez które produkty będą przewożone, o ich ilości, rodzaju

i przewidywanym czasie ich przywozu,

3)

osoba zainteresowana ładunkiem zgłosiła towar do weterynaryjnej kontroli granicznej

w wymaganej formie i w sposób, o których mowa w art. 14 ust. 14 pkt 5.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

procedury kontroli produktów w przewozie między krajami trzecimi,

2)

warunki weterynaryjnej kontroli granicznej zwierząt nieobjętych przepisami Unii Europejskiej

- mając na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz ujednolicenie warunków

przeprowadzania weterynaryjnej kontroli granicznej zgodnie z przepisami Unii Europejskiej.

”

;

12)

w art. 13 po wyrazach „powiatowego lekarza weterynarii” dodaje się wyrazy „lub właściwego granicznego lekarza weterynarii”;

13)

art. 14 otrzymuje brzmienie

„

Art. 14.

1.

Towary przywożone oraz przewożone podlegają weterynaryjnej kontroli granicznej.

2.

Osoba zainteresowana ładunkiem jest obowiązana zgłosić towar do weterynaryjnej kontroli

granicznej w wymaganej formie i w sposób, określonych na podstawie przepisów ust.

14 pkt 5.

3.

Towary przywiezione bez weterynaryjnej kontroli granicznej zostaną zatrzymane do czasu

wydania przez właściwego granicznego lub powiatowego lekarza weterynarii decyzji o

ich zniszczeniu lub powrotnym wywozie, w rozumieniu przepisów celnych, do kraju pochodzenia.

4.

Weterynaryjna kontrola graniczna obejmuje

1)

w przypadku przywozu

a)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy art. 10a,

b)

kontrolę dokumentów,

c)

kontrolę tożsamości,

d)

kontrolę fizyczną,

e)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące ochrony zwierząt podczas

transportu,

2)

w przypadku przewozu

a)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy art. 10a,

b)

kontrolę dokumentów,

c)

kontrolę tożsamości,

d)

kontrolę fizyczną, jeżeli istnieje jakiekolwiek podejrzenie zagrożenia zdrowia ludzi

lub zwierząt,

e)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące ochrony zwierząt podczas

transportu,

f)

założenie plomb weterynaryjnych na środki transportu lub partie produktów w punkcie

kontroli granicznej wejścia i kontrolę tych plomb w punkcie kontroli granicznej wyjścia.

5.

Kontrola graniczna, o której mowa w ust. 1, obejmuje również postawienie w świadectwie

zdrowia odpowiedniej pieczęci i dokonanie wpisu przez granicznego lekarza weterynarii

o przeprowadzeniu kontroli i jej wyniku.

6.

Osoba zainteresowana ładunkiem deklaruje w świadectwie weterynaryjnym przekroczenia

granicy przeznaczenie celne towaru. Świadectwo przekroczenia granicy jest jednocześnie

dokumentem zgłoszenia towaru do weterynaryjnej kontroli granicznej.

7.

W przypadku przywozu deklarowane przeznaczenie celne towaru powinno być zgodne z określonym

w decyzji, wydanej przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii, miejscem

1)

składowania, w przypadku produktów albo

2)

kwarantanny lub uboju, w przypadku zwierząt.

8.

W razie braku deklaracji określającej przeznaczenie celne w świadectwie weterynaryjnym

przekroczenia granicy towar będzie podlegał takiej kontroli weterynaryjnej jak towar

przywożony.

9.

W przypadku przywozu towaru graniczny lekarz weterynarii zatrzymuje oryginalne świadectwo

zdrowia lub inne dokumenty weterynaryjne towarzyszące przesyłce i wystawia świadectwo

weterynaryjne przekroczenia granicy zawierające wynik przeprowadzonej weterynaryjnej

kontroli granicznej oraz wydaje poświadczone kopie zatrzymanych oryginalnych dokumentów.

W przypadku przewozu towaru graniczny lekarz weterynarii wydaje weterynaryjne świadectwo

przekroczenia granicy i zatrzymuje kopię oryginału weterynaryjnego świadectwa zdrowia

lub innych dokumentów weterynaryjnych towarzyszących przesyłce oraz wydaje poświadczone

kopie innych otrzymanych dokumentów. Organ celny uzna za dopuszczalne tylko takie

przeznaczenie celne towaru, które jest zgodne z warunkami określonymi przez granicznego

lekarza weterynarii w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy.

10.

Procedura, o której mowa w ust. 9, odnosi się do przywozu towarów do wszystkich państw

członkowskich Unii Europejskiej.

11.

Graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję w sprawie zakazu przywozu lub przewozu

towarów albo nakazu zabicia, uboju lub uboju sanitarnego zwierząt, zniszczenia produktów

lub innych rzeczy, jeżeli kontrola wykaże, że

1)

towary nie spełniają warunków określonych w art. 11 i 12,

2)

zostały naruszone przepisy art. 10a.

12.

Graniczny lekarz weterynarii może

1)

w razie zagrożenia zdrowia ludzi i zwierząt zastosować środki przewidziane w przepisach

art. 22 pkt 1-10 i 13,

2)

nakazać przeprowadzenie uboju z konieczności zwierząt, które ze względu na stan zdrowia

nie nadają się do dalszego transportu, a w szczególności zwierząt, które doznały urazów

lub zranień,

3)

zakazać przywozu z zagranicy towarów nieoznakowanych zgodnie z przepisami o znakowaniu

środków spożywczych lub przepisami o znakowaniu zwierząt,

4)

w uzasadnionych przypadkach przeprowadzić kontrolę weterynaryjną w zakresie, jaki

uzna za stosowny.

13.

Organ celny odmówi przyjęcia zgłoszenia celnego, jeżeli towar podlegający weterynaryjnej

kontroli granicznej nie został poddany takiej kontroli lub nie zostały uiszczone opłaty

za przeprowadzenie weterynaryjnej kontroli granicznej.

14.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej oraz ministrem

właściwym do spraw transportu, wykaz przejść granicznych, na których będzie dokonywana

weterynaryjna kontrola graniczna, i ich kategorie, mając na względzie ochronę zdrowia

ludzi i zwierząt oraz zapewnienie spełniania wymogów określonych dla danej kategorii

przejścia granicznego przez poszczególne przejścia graniczne,

2)

wymagania, jakie powinny być spełniane dla zatwierdzenia poszczególnych kategorii

przejść granicznych, na których będzie dokonywana weterynaryjna kontrola graniczna,

mając na względzie ochronę zdrowia zwierząt i ludzi, a także zapewnienie szczególnych

warunków, jakim powinna odpowiadać każda kategoria przejść granicznych, aby mogła

być na niej przeprowadzona weterynaryjna kontrola graniczna,

3)

wymogi, jakie powinny być spełnione dla zatwierdzenia stacji kwarantanny zwierząt,

mając na względzie wyeliminowanie możliwości rozprzestrzeniania chorób zakaźnych zwierząt

przez zwierzęta przywożone,

4)

wzory i warunki stosowania pieczęci oraz plomb przez granicznego lekarza weterynarii,

mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej,

5)

formę i sposób zgłoszenia towaru do weterynaryjnej kontroli granicznej oraz wzory

weterynaryjnych świadectw przekroczenia granicy dla zwierząt i produktów, mając na

względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz możliwość przemieszczania się towarów

między terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a terytoriami innych państw,

6)

częstotliwość i sposób przeprowadzania kontroli fizycznej w ramach weterynaryjnej

kontroli granicznej towarów, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz

możliwość przemieszczania się towarów między terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a terytoriami innych państw oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej,

7)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, szczegółowe zasady

i sposób współdziałania organów Inspekcji Weterynaryjnej z organami celnymi, mając

na względzie zapewnienie sprawnej kontroli granicznej towarów, zapewnienie wymogów

weterynaryjnych przy ich wprowadzaniu i wyprowadzaniu do składu celnego, wolnego obszaru

celnego lub składu wolnocłowego oraz zapewnienie warunków weterynaryjnych przy składowaniu.

15.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, procedury

kontroli oraz listę portów morskich, w których mogą być rozładowywane świeże ryby

lub świeże produkty rybne pochodzące bezpośrednio z połowów, ze statków pod banderą

innego kraju, mając na względzie zapewnienie właściwej jakości zdrowotnej ryb poławianych

przez statki będące pod banderą innego kraju i produktów rybnych pochodzących z tych

statków.

16.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski» wykaz towarów podlegających weterynaryjnej

kontroli granicznej, z uwzględnieniem kodów nomenklatury towarowej taryfy celnej (PCN).

17.

Koszty związane z działaniami, o których mowa w ust. 11-13, obciążają w całości właściciela

towarów. Koszty są pomniejszane o ewentualny dochód uzyskany ze sprzedaży surowców

po uboju zwierząt lub produktów po ich uzdatnieniu.

18.

Weterynaryjnej kontroli granicznej nie przeprowadza się w przypadku handlu. Organy

Inspekcji Weterynaryjnej mogą jednak przeprowadzać wyrywkowe, niedyskryminujące kontrole

towarów przywiezionych z krajów członkowskich Unii Europejskiej, a także przeprowadzać

takie kontrole w sytuacjach, o których mowa w art. 18 ust. 2 i 3.

19.

W wyjątkowych przypadkach dopuszcza się możliwość przywozu zwierząt przez porty morskie

lub lotnicze, w których nie prowadzi się weterynaryjnej kontroli granicznej, pod warunkiem

że zwierzęta są transportowane tym samym statkiem lub samolotem do punktu weterynaryjnej

kontroli granicznej, w którym ta kontrola zostanie przeprowadzona.

”

;

14)

w art. 15

a)

ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

Towary przywiezione mogą być poddane kwarantannie lub badaniom w miejscu ich przeznaczenia,

które określi decyzją graniczny lekarz weterynarii. Szczegółowy zakres badań ustala

w instrukcji Główny Lekarz Weterynarii.

2.

Uboju przywiezionych zwierząt rzeźnych dokonuje się bez zbędnej zwłoki w rzeźni wyznaczonej

przez powiatowego lekarza weterynarii, stosownie do wymagań zdrowotnych zwierząt,

przy czym zwierzęta muszą być ubite w tej rzeźni nie później niż 5 dni po ich przywiezieniu

do rzeźni.

3.

Ostateczna kontrola weterynaryjna towaru odbywa się w punkcie weterynaryjnej kontroli

granicznej, a graniczny lekarz weterynarii, w zależności od jej wyniku, wydaje jedną

z następujących decyzji

1)

o dopuszczeniu do handlu,

2)

o uzdatnianiu produktów z przeznaczeniem na cele paszowe,

3)

nakazującą wywóz za granicę,

4)

nakazującą zniszczenie,

5)

nakazującą zabicie zwierzęcia lub ubój sanitarny w wyznaczonej rzeźni albo wyładunek

zwierzęcia,

6)

pozwalającą na złożenie w magazynie celnym,

7)

pozwalającą, na wniosek zainteresowanego, na wprowadzenie do składu celnego, wolnego

obszaru celnego lub składu wolnocłowego.

”

,

b)

w ust. 4 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Przywóz cofniętego towaru może nastąpić tylko przez ten punkt kontroli granicznej,

przez który nastąpił wywóz.

”

,

c)

dodaje się ust. 6-9 w brzmieniu

„

6.

Towary przywiezione mogą być poddane wyrywkowemu badaniu w miejscach przeznaczenia

przed wprowadzeniem na rynek lub przetworzeniem zgodnie z procedurą postępowania ustaloną

w instrukcji wydanej przez Głównego Lekarza Weterynarii.

7.

Jeżeli graniczny lekarz weterynarii nakaże kwarantannę zwierząt, to powinna ona odbyć

się, w zależności od stwierdzonego ryzyka, w jednym z następujących miejsc

1)

w punkcie kontroli granicznej lub w jego pobliżu,

2)

w gospodarstwie przeznaczenia,

3)

w stacji kwarantanny usytuowanej w pobliżu miejsca przeznaczenia zwierząt.

8.

Dopuszcza się ustalenie stacji kwarantanny w kraju eksportującym, pod warunkiem że

spełnia warunki weterynaryjne obowiązujące w Unii Europejskiej.

9.

Właściwy powiatowy lekarz weterynarii sprawujący nadzór nad składem celnym, wolnym

obszarem celnym, składem wolnocłowym, w zakresie przestrzegania warunków weterynaryjnych,

kontroluje wprowadzanie i wyprowadzanie towarów ze składu celnego, wolnego obszaru

celnego, składu wolnocłowego w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-4.

”

;

15)

dodaje się art. 15a w brzmieniu

„

Art. 15a.

1.

Przepisów o przywozie i przewozie towarów, o których mowa w art. 11-15, nie stosuje

się do

1)

niewielkich partii towaru przeznaczonych do własnego spożycia i stanowiących część

bagażu osobistego,

2)

paczek wysyłanych przez osoby prywatne do osób prywatnych,

3)

próbek handlowych,

4)

produktów przeznaczonych do określonych badań lub analiz,

5)

produktów przeznaczonych do spożycia na pokładzie międzynarodowych środków transportu,

pod warunkiem że nie zostaną one wprowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

6)

psów i kotów towarzyszących podróżnym i nieprzeznaczonych do obrotu, pod warunkiem

że są zaopatrzone w świadectwo zdrowia,

7)

spreparowanych zwierząt lub ich części nieprzeznaczonych do działalności gospodarczej.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

wielkości oraz wymagania weterynaryjne w zakresie przywozu i przewozu towarów, o których

mowa w ust. 1,

2)

szczegółowe zasady kontroli przez organy celne przywożonych z zagranicy i przewożonych

psów i kotów, o których mowa w ust. 1 pkt 6

- mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

”

;

16)

art. 16 i 17 otrzymują brzmienie

„

Art. 16.

W razie uzasadnionego niebezpieczeństwa przeniesienia z zagranicy choroby zakaźnej

zwierząt lub innego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi lub zwierząt Rada Ministrów,

na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, w drodze rozporządzenia

1)

zakazuje przywozu do kraju lub przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

towarów lub innych produktów,

2)

może określić postępowanie granicznego lekarza weterynarii w stosunku do osób przybywających

z zagranicy oraz ich produktów

- mając na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt.

Art. 17.

1.

Główny Lekarz Weterynarii prowadzi listy krajowych zakładów uprawnionych do produkcji

na rynki innych krajów, zwanych dalej «listami Głównego Lekarza Weterynarii». Zakłady

produkujące materiał biologiczny, pozyskujące, przetwarzające i składujące mięso i

inne środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, niejadalne produkty zwierzęce, środki

żywienia zwierząt mogą zostać wpisane na właściwą listę Głównego Lekarza Weterynarii,

jeżeli spełniają warunki weterynaryjne obowiązujące w produkcji na rynek krajów członkowskich

Unii Europejskiej lub określone przez właściwe organy weterynaryjne kraju, do którego

przeznaczony jest produkt.

2.

Nadzór nad przestrzeganiem przez producenta warunków, o których mowa w ust. 1, sprawuje

powiatowy lekarz weterynarii.

3.

Wpis zakładu na listę, o której mowa w ust. 1, następuje na wniosek właściciela zakładu,

po przeprowadzeniu kontroli przez powiatowego lekarza weterynarii i wydaniu, na podstawie

kontroli sprawdzającej, pozytywnej opinii przez wojewódzkiego lekarza weterynarii

oraz po zatwierdzeniu zakładu przez właściwy organ weterynaryjny Unii Europejskiej

albo kraju, do którego są przeznaczone produkty, jeżeli takie zatwierdzenie jest wymagane.

4.

Jeżeli zakład nie spełnia albo nie przestrzega wymaganych warunków weterynaryjnych,

albo uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli, Główny Lekarz Weterynarii,

na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, dokonuje zawieszenia uprawnień, o których

mowa w ust. 1, lub skreślenia zakładu z listy Głównego Lekarza Weterynarii.

5.

O wpisach i zmianach dokonywanych na listach, o których mowa w ust. 1, Główny Lekarz

Weterynarii powiadamia właściwego wojewódzkiego, a także powiatowego lekarza weterynarii,

którzy dokonują odpowiednich adnotacji w rejestrze, o którym mowa w art. 5 ust. 3c

i art. 31 ust. 4.

6.

Produkcja środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w zakładach posiadających uprawnienia,

o których mowa w ust. 1, może być prowadzona wyłącznie z użyciem surowców pochodzących

z zakładów uprawnionych do produkcji na rynek danego kraju lub obszaru, z wyłączeniem

produktów niepodlegających takim wymaganiom.

7.

Jeżeli zakłady, o których mowa w ust. 6, prowadzą produkcję z zastosowaniem surowców

pochodzących z zakładów nieposiadających takich uprawnień, to surowce te powinny być

przechowywane w oddzielnych magazynach, a proces produkcji z ich użyciem powinien

być prowadzony w oddzielnych pomieszczeniach lub w wydzielonym cyklu produkcyjnym

i czasie. Uzyskane w ten sposób produkty nie mogą być oznakowane inaczej niż produkty

przeznaczone na rynek krajowy i mogą być wprowadzone wyłącznie do obrotu krajowego.

”

;

17)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Towary przeznaczone do wywozu podlegają kontroli weterynaryjnej w miejscu wysyłki,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej mogą przeprowadzać kontrole przesyłek zwierząt w trakcie

transportu, w punktach kontroli granicznej oraz w punkcie postojowym, mające na celu

sprawdzenie przestrzegania przepisów o ochronie zwierząt.

3.

Właściwy organ Inspekcji Weterynaryjnej może w każdym czasie zarządzić, z zachowaniem

wymogów prawa celnego, weterynaryjną kontrolę graniczną przy wywozie towarów, w przypadku

podejrzenia wystąpienia

1)

nieprawidłowości dotyczących przebiegu kontroli,

2)

nieprawidłowości w wydanych dokumentach weterynaryjnych,

3)

innych okoliczności stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, gatunki zwierząt

i produkty, którymi handel określają przepisy Unii Europejskiej, sposób prowadzenia

kontroli weterynaryjnej, wymagania weterynaryjne, jakim muszą odpowiadać zwierzęta

i produkty, oraz wzory wymaganych świadectw zdrowia lub dokumentów handlowych, mając

na względzie swobodne przemieszczanie towarów między terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a terytoriami innych krajów członkowskich Unii Europejskiej.

”

;

18)

w art. 19 w ust. 1

a)

po wyrazie „zwierzęcia” dodaje się wyrazy „wymienionej w załączniku nr 1 do ustawy,”

b)

w pkt 1 wyrazy „niezwłocznego, nie później niż w ciągu 24 godzin,” zastępuje się wyrazem „natychmiastowego”;

19)

dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

Tworzy się system gromadzenia i przekazywania informacji dotyczących występowania

chorób zakaźnych, o których mowa w art. 3.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi księgę chorób zakaźnych zwierząt zawierającą

informacje o chorobach podlegających

1)

natychmiastowemu zgłoszeniu,

2)

rejestracji.

3.

Lekarze weterynarii, o których mowa w art. 20 ust. 1, przekazują właściwemu powiatowemu

lekarzowi weterynarii roczne informacje o chorobach podlegających rejestracji.

4.

Powiatowi lekarze weterynarii przekazują wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii

1)

informacje o chorobach zakaźnych zwierząt, o których mowa w art. 3 ust. 1, natychmiast

po ich wystąpieniu oraz za każdy miesiąc w formie zbiorczej,

2)

zbiorcze informacje roczne o występowaniu chorób, o których mowa w art. 3 ust. 2.

5.

Wojewódzcy lekarze weterynarii, w trybie określonym w ust. 4, przekazują informacje

Głównemu Lekarzowi Weterynarii, który wykonując postanowienia konwencji i umów międzynarodowych,

których Rzeczpospolita Polska jest stroną, powiadamia Komisję Europejską, właściwe

organizacje międzynarodowe oraz inne kraje o występowaniu chorób zakaźnych zwierząt

w Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór księgi

chorób zakaźnych zwierząt, wzory raportów oraz sposoby przekazywania informacji o

występowaniu chorób zakaźnych zwierząt, mając na względzie ujednolicenie sposobu zbierania

i przekazywania danych dotyczących występowania chorób zakaźnych zwierząt.

”

;

20)

art. 21 otrzymuje brzmienie

„

Art. 21.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposoby postępowania przy zwalczaniu poszczególnych chorób zakaźnych zwierząt, a w

szczególności procedury stwierdzania i wygaszania ognisk tych chorób oraz sposób prowadzenia

dokumentacji w tym zakresie,

2)

procedurę uznawania obszaru kraju lub jego części za wolne od chorób, o których mowa

w pkt 1

- mając na względzie zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt,

ochronę zdrowia ludzi i zwierząt, jak również możliwość przemieszczania zwierząt i

produktów pochodzenia zwierzęcego między obszarami o takim samym statusie zdrowotnym.

”

;

21)

dodaje się art. 21a w brzmieniu

„

Art. 21a.

1.

W powiatach, województwach, a także w skali całego kraju przygotowuje się i poddaje

stałej aktualizacji plany gotowości zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, o których

mowa w załączniku nr 1 do ustawy, oraz innych chorób charakteryzujących się wysokim

stopniem zaraźliwości, o których mowa w art. 3 ust. 2. W planach tych przydzielone

zostaną zadania organom administracji rządowej i samorządowej, a także poszczególnym

podmiotom na wypadek wystąpienia chorób zakaźnych zwierząt.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu

opinii Rady Sanitarno-Epizootiologicznej, określi, w drodze rozporządzenia, warunki

tworzenia i wykonywania planów gotowości, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą

szybkiego i skutecznego likwidowania ognisk chorób zakaźnych zwierząt.

3.

Projekty planów gotowości zwalczania chorób, wyszczególnionych w załączniku nr 1 do

ustawy, przygotowują odpowiednio powiatowy lekarz weterynarii, wojewódzki lekarz weterynarii,

Główny Lekarz Weterynarii, powołując w swoich strukturach organizacyjnych zespoły

kryzysowe.

”

;

22)

w art. 22

a)

w pkt 2 po wyrazach „miejsca pochodzenia zwierząt” skreśla się przecinek i dodaje wyrazy „lub świadectw zdrowia zwierząt,”

b)

w pkt 4 wyrazy „paszy, surowców paszowych” zastępuje się wyrazami „środków żywienia zwierząt”,

c)

pkt 9 i 13 otrzymują brzmienie

„

9)

wyznaczyć określone miejsca, w odniesieniu do których obowiązuje zakaz wprowadzania,

przeprowadzania i wyprowadzania zwierząt lub sprowadzania i wywożenia mięsa, środków

spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych produktów zwierzęcych, zwłok zwierzęcych

i środków żywienia zwierząt,

”

„

13)

określać sposób postępowania ze zwierzętami chorymi albo podejrzanymi o zakażenie,

zwłokami zwierzęcymi, mięsem, środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego i niejadalnymi

produktami zwierzęcymi oraz środkami żywienia zwierząt zakażonymi lub podejrzanymi

o zakażenie,

”

;

23)

w art. 23

a)

w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

nakazać przegląd zwierząt, oczyszczanie, odkażanie, deratyzację i dezynfekcję miejsc

przebywania zwierząt lub miejsc przechowywania i przetwarzania zwłok zwierzęcych,

mięsa, środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych produktów zwierzęcych,

środków żywienia zwierząt, a także oczyszczanie i odkażanie środków transportu,

”

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii wojewoda uchyla wydane rozporządzenie,

o którym mowa w ust. 2.

”

;

24)

w art. 25

a)

w ust. 1 po wyrazie „kozy” dodaje się wyrazy „, drób, jelenie i daniele utrzymywane w warunkach fermowych”,

b)

w ust. 2 wyraz „surowców” zastępuje się wyrazem „produktów”,

c)

dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Odszkodowanie przysługuje również za zniszczone z nakazów organów Inspekcji Weterynaryjnej

środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, środki żywienia zwierząt oraz sprzęt, który

nie może być poddany dezynfekcji.

”

,

d)

dodaje się ust. 9 w brzmieniu

„

9.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi tryb i sposób ustalania odszkodowania,

o którym mowa w ust. 3a, uwzględniając wartość rynkową zniszczonych produktów oraz

sprzętu.

”

;

25)

dodaje się art. 25a w brzmieniu

„

Art. 25a.

1.

Wprowadza się obowiązek zwalczania chorób lub infekcji, które mogą być w naturalny

sposób przenoszone ze zwierzęcia na człowieka lub przez środki spożywcze pochodzenia

zwierzęcego.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia

1)

listę chorób, o których mowa w ust. 1, podlegających zwalczaniu u zwierząt,

2)

programy zwalczania chorób, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość odszkodowania w

przypadku nakazu zabicia zwierząt

- kierując się potrzebą ochrony zdrowia i życia ludzi.

3.

Do zwalczania chorób, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 19-21 i 22-25.

”

;

26)

art. 26-29 otrzymują brzmienie

„

Art. 26.

1.

Zwierzęta rzeźne i ich mięso, mięso zwierząt łownych i innych zwierząt przeznaczone

do spożycia przez ludzi, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego oraz środki żywienia

zwierząt objęte są obowiązkiem badania, które należy do zadań powiatowego lekarza

weterynarii.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii organizuje i nadzoruje badania, o których mowa w ust.

1, ustala terenowe obwody badania i obwody badania dla poszczególnych rzeźni oraz

wyznacza dla nich lekarzy weterynarii i inne osoby, o których mowa w art. 44, uprawnione

do przeprowadzania badań.

Art. 27.

1.

Ubój zwierząt rzeźnych, których świeże mięso lub jego przetwory mają być wprowadzane

na rynek, wykonywany jest wyłącznie w rzeźni, przy czym ubój z konieczności może być

wykonywany również poza rzeźnią za zgodą i pod nadzorem lekarza weterynarii.

2.

Do uboju w rzeźni mogą być dopuszczone zwierzęta rzeźne zaopatrzone w świadectwo zdrowia

oraz, w przypadku bydła, owiec, kóz, świń, oznakowane zgodnie z systemem rejestracji

i identyfikacji zwierząt.

3.

Powiatowy lekarz weterynarii, kierując do uboju sanitarnego zwierzęta rzeźne, wydaje

skierowanie określające w szczególności przyczynę wydania skierowania i dane identyfikujące

zwierzę lub zwierzęta oraz inne informacje istotne z uwagi na ocenę mięsa.

4.

Lekarz weterynarii, kierując do uboju z konieczności zwierzęta, wydaje skierowanie

zawierające dane identyfikujące zwierzę, przyczynę wydania skierowania, informację

o stosowanych środkach farmaceutycznych oraz inne informacje istotne z uwagi na ocenę

mięsa.

5.

Dopuszcza się ubój drobiu na terenie ferm drobiu o małej zdolności produkcyjnej oraz

królików na terenie gospodarstw, jeżeli mięso ma być dostarczone do sprzedaży detalicznej

lub bezpośrednio do konsumenta w tej samej lub sąsiedniej miejscowości oraz po spełnieniu

warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 32 pkt 3.

6.

Dopuszcza się

1)

ubój zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka oraz jeleni i danieli utrzymywanych

w warunkach fermowych na terenie gospodarstwa, w którym są chowane, pod warunkiem

uzyskania zgody powiatowego lekarza weterynarii,

2)

ubój świń, owiec i kóz na terenie gospodarstw, pod warunkiem wykorzystania uzyskanego

mięsa wyłącznie na potrzeby własne,

3)

obrót niewielką ilością mięsa zwierząt łownych, polegający na bezpośrednim dostarczaniu

towaru przez uprawniony podmiot do konsumenta lub sprzedaży detalicznej,

4)

przechowywanie i rozbiór mięsa zwierząt łownych w miejscach sprzedaży detalicznej

lub przyległych pomieszczeniach produkcyjnych, jeżeli jest ono przechowywane i przygotowywane

wyłącznie w celu bezpośredniej sprzedaży konsumentowi.

Art. 28.

1.

Obowiązkiem badania są objęte

1)

przed ubojem - zwierzęta rzeźne, z których świeże mięso oraz jego przetwory mają być

wprowadzane na rynek,

2)

po uboju - mięso i narządy zwierząt rzeźnych, z wyjątkiem nieprzeznaczonego do wprowadzania

na rynek mięsa królików i drobiu,

3)

po odstrzeleniu - mięso i narządy zwierząt łownych, z wyjątkiem zwierzyny drobnej

niepoddanej patroszeniu, skórowaniu lub odpierzeniu, dostarczonej bezpośrednio do

konsumenta lub sprzedaży detalicznej.

2.

W zależności od wyniku badania zwierzęcia, przeprowadzonego przed ubojem, może być

wydane

1)

zezwolenie na ubój,

2)

zezwolenie na ubój z zachowaniem określonych warunków,

3)

zakaz uboju.

3.

Po uboju wszystkie części zwierzęcia powinny pozostać w miejscu uboju do czasu zbadania,

wydania oceny i oznakowania mięsa, z wyłączeniem prób pobranych do badań laboratoryjnych.

Art. 29.

1.

W zależności od wyniku badania mięsa rozróżnia się i odpowiednio znakuje

1)

mięso zdatne do spożycia,

2)

mięso warunkowo zdatne do spożycia,

3)

mięso niezdatne do spożycia.

2.

Mięso pozyskane ze świń, kóz i owiec poddanych ubojowi we własnym gospodarstwie podlega

dodatkowemu znakowaniu i może być wykorzystane wyłącznie na własne potrzeby.

3.

Mięso i jego przetwory przeznaczone do wprowadzania na rynek powinny być zaopatrzone

w jeden z następujących dokumentów

1)

świadectwo zdrowia wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii,

2)

handlowy dokument identyfikacyjny zawierający znak weterynaryjny.

4.

Przeznaczone do spożycia mięso wołowe, poza wymaganiami określonymi w ust. 3, może

być wprowadzone na rynek po dołączeniu do każdego elementu lub porcji mięsa etykiety

zawierającej dane pochodzące z dokumentu identyfikacyjnego zwierzęcia.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, systemy znakowania

mięsa i informacje, jakie powinny zawierać etykiety, o których mowa w ust. 4, mając

na względzie możliwość zidentyfikowania zwierzęcia, od którego mięso pochodzi, jak

również miejsca jego pochodzenia i przebywania.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób uzdatnienia

mięsa warunkowo zdatnego do spożycia oraz postępowania z mięsem niezdatnym do spożycia,

mając na względzie zachowanie zdrowia ludzi i zwierząt.

”

;

27)

w art. 30

a)

w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Ocena wydana w tym trybie ma charakter ostateczny.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wniosek o zmianę oceny mięsa, o którym mowa w ust. 1, składany jest na piśmie powiatowemu

lekarzowi weterynarii za pośrednictwem lekarza, który dokonał badania.

”

;

28)

art. 31 otrzymuje brzmienie

„

Art. 31.

1.

Podmioty podejmujące działalność lub zajmujące się ubojem zwierząt rzeźnych lub skupem

zwierząt łownych, rozbiorem i przetwórstwem mięsa oraz produkcją mięsa mielonego i

wyrobów mięsnych niepoddanych obróbce termicznej, pozyskiwaniem, przetwórstwem mleka,

ryb, skorupiaków, mięczaków, jaj konsumpcyjnych i innych środków spożywczych pochodzenia

zwierzęcego, a także ich składowaniem i transportem, są obowiązane

1)

zapewnić warunki weterynaryjne, w tym wynikające z projektu technologicznego zakładu,

opracowanego na etapie projektu budowlanego zaopiniowanego przez powiatowego lekarza

weterynarii lub rzeczoznawcę uznanego przez Głównego Lekarza Weterynarii,

2)

zgłosić zamiar rozpoczęcia działalności właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii

co najmniej 60 dni przed jej rozpoczęciem oraz zaprzestanie działalności w terminie

7 dni od jej zaprzestania.

2.

Obowiązek wynikający z ust. 1 nie dotyczy podmiotów zajmujących się pozyskiwaniem

mleka i jaj konsumpcyjnych na własne potrzeby.

3.

Powiatowy lekarz weterynarii, po dokonaniu kontroli w zakresie, o którym mowa w ust.

1, wydaje decyzję w sprawie dopuszczenia lub niedopuszczenia zakładu do prowadzenia

produkcji, nadaje weterynaryjny numer identyfikacyjny, o ile jest on wymagany, a także

kwalifikuje zakład do prowadzenia sprzedaży

1)

na rynek Unii Europejskiej lub innych państw,

2)

na rynek krajowy,

3)

bezpośredniej.

4.

Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr zakładów dopuszczonych do prowadzenia

produkcji na obszarze jego właściwości. Do rejestru wpisuje się informacje dotyczące

przeprowadzonych kontroli oraz decyzji wydanych w trybie ust. 3 i art. 31b.

5.

Powiatowy lekarz weterynarii może w każdym czasie kontrolować, czy są spełnione i

utrzymywane warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

”

;

29)

dodaje się art. 31a-31c w brzmieniu

„

Art. 31a.

1.

Dla zakładów prowadzących działalność, o której mowa w art. 31, którym nadano weterynaryjny

numer indentyfikacyjny, wprowadza się system numeracji, który prowadzi Główny Lekarz

Weterynarii.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia

1)

określi sposób prowadzenia systemu numeracji, o którym mowa w ust. 1,

2)

może rozszerzyć zakres nadawania numeracji innym rodzajom działalności, w tym wymienionym

w art. 5

- mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

Art. 31b.

1.

Powiatowy lekarz weterynarii w razie stwierdzenia, że działalność, o której mowa w

art. 31, prowadzona jest niezgodnie z warunkami weterynaryjnymi, w zależności od zagrożenia

zdrowia ludzi, zwierząt albo naruszenia przepisów o ochronie zwierząt, wydaje decyzję

1)

nakazującą usunięcie uchybień,

2)

zakazującą produkcji niektórych produktów lub handlu,

3)

ograniczającą wielkość produkcji lub nakazującą jej wstrzymanie,

4)

ograniczającą obszar wprowadzania na rynek.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii może cofnąć decyzję o dopuszczeniu zakładu do prowadzenia

produkcji oraz o nadaniu weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w

art. 31 ust. 3, jeżeli kierujący zakładem nie zastosuje się do zaleceń wydanych w

celu zapewnienia wymaganych warunków weterynaryjnych w określonym terminie.

3.

Przepisy art. 31 i 31b nie naruszają przepisów art. 5 i 6.

Art. 31c.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 31 ust. 1, odpowiadają za jakość i bezpieczeństwo

zdrowotne środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w zakresie prowadzonej przez

nie działalności.

2.

W przypadku podejrzenia niewłaściwej jakości zdrowotnej środków spożywczych, o których

mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii podejmuje czynności kontrolne w celu sprawdzenia

jakości zdrowotnej tych środków, przed wprowadzeniem ich na rynek. Przepisy art. 31b

stosuje się odpowiednio.

3.

Środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego przeterminowane lub o niewłaściwej jakości

zdrowotnej wprowadzone do obrotu nie podlegają zwrotowi do producenta.

4.

W razie stwierdzenia, że środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego o niewłaściwej jakości

zdrowotnej zostały wprowadzone na rynek, właściwy powiatowy lekarz weterynarii powiadamia

o tym właściwy organ Inspekcji Sanitarnej.

5.

Postępowanie ze środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego o niewłaściwej jakości

zdrowotnej regulują przepisy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

”

;

30)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi

1)

sposób badania zwierząt rzeźnych, badania, oceny i znakowania mięsa tych zwierząt

oraz mięsa zwierząt łownych, wykorzystania mięsa warunkowo zdatnego do spożycia, mięsa

niezdatnego do spożycia oraz prowadzenia dokumentacji w tym zakresie i wzory świadectw

lub innych dokumentów identyfikacyjnych, o których mowa w art. 27 ust. 2,

2)

szczegółowe warunki weterynaryjne wymagane przy prowadzeniu działalności, o których

mowa w art. 31 ust. 1, oraz wzory świadectw, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1,

3)

szczegółowe warunki weterynaryjne wymagane przy uboju zwierząt dzikich utrzymywanych

przez człowieka, królików, jeleni i danieli utrzymywanych w warunkach fermowych na

terenie gospodarstw oraz szczegółowe warunki udzielania zgody na ubój,

4)

rodzaje działalności gospodarczej i rodzaje zakładów nadzorowanych przez organy Inspekcji

Weterynaryjnej, którym nadaje się weterynaryjny numer indentyfikacyjny,

5)

szczegółowe warunki weterynaryjne wymagane przy prowadzeniu działalności związanej

ze sprzedażą bezpośrednią

- mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej, jak również

potrzebę ujednolicenia sposobów badania zwierząt rzeźnych i ich mięsa, prowadzenia

dokumentacji w tym zakresie, oceny, znakowania i postępowania z mięsem oraz przestrzegania

zasad ochrony zwierząt.

”

;

31)

w art. 34 w ust. 4 wyraz „Zastępcę” zastępuje się wyrazami „Zastępców, nie więcej niż dwóch,”;

32)

w art. 35

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do zakresu działania Inspekcji Weterynaryjnej należy zapobieganie chorobom zakaźnym

zwierząt i ich zwalczanie oraz nadzór nad jakością zdrowotną produktów pochodzenia

zwierzęcego, a w szczególności

1)

badanie zwierząt rzeźnych i ich mięsa, mięsa zwierząt łownych oraz innych zwierząt,

przeznaczonego do spożycia przez ludzi,

2)

sprawowanie weterynaryjnej kontroli granicznej,

3)

sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem warunków weterynaryjnych,

4)

sprawowanie nadzoru nad jakością zdrowotną środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego,

w tym nad warunkami sanitarnymi ich pozyskiwania, produkcji, przetwarzania, składowania,

transportu oraz sprzedaży bezpośredniej,

5)

sprawowanie nadzoru nad obrotem zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego,

6)

sprawowanie nadzoru nad jakością zdrowotną środków żywienia zwierząt,

7)

sprawowanie nadzoru nad stosowaniem środków farmaceutycznych i materiałów medycznych

przeznaczonych dla zwierząt i nad obrotem tymi środkami i materiałami,

8)

kontrola występowania pozostałości chemicznych i biologicznych, leków oraz skażeń

promieniotwórczych w tkankach zwierząt, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego

oraz środkach żywienia zwierząt,

9)

sprawowanie nadzoru nad zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz nad jakością

zdrowotną materiału biologicznego,

10)

sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt,

11)

sprawowanie kontroli nad przestrzeganiem zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt

oraz kontroli ich przemieszczania,

12)

przeprowadzanie przez zakłady higieny weterynaryjnej, wchodzące w skład wojewódzkich

inspektoratów weterynaryjnych, rozpoznawczych badań laboratoryjnych.

”

b)

dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Inspekcja Weterynaryjna wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1, na podstawie niniejszej

ustawy oraz przepisów odrębnych w zakresie określonym tymi przepisami.

1b.

Inspekcja Weterynaryjna może inicjować, organizować i prowadzić działalność oświatowo-informacyjną

dla podmiotów podlegających nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej oraz popularyzować

przepisy z zakresu zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, higieny środków spożywczych

pochodzenia zwierzęcego i środków żywienia zwierząt oraz ochrony zwierząt.

”

;

33)

w art. 36

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej,

wchodzącej w skład zespolonej administracji powiatowej, pod zwierzchnictwem starosty,

”

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Funkcje wojewódzkiego, powiatowego i granicznego lekarza weterynarii i ich zastępców

mogą pełnić wyłącznie osoby będące lekarzami weterynarii, posiadające prawo wykonywania

zawodu oraz

1)

w przypadku wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy co najmniej 5-letni

staż pracy w administracji weterynaryjnej,

2)

w przypadku powiatowego i granicznego lekarza weterynarii i ich zastępców co najmniej

3-letni staż pracy w administracji weterynaryjnej.

”

,

c)

dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Dodatkowo na stanowisko wojewódzkiego, powiatowego i granicznego lekarza weterynarii

i ich zastępców wymagane jest posiadanie tytułu specjalisty w jednej z wymienionych

dziedzin

1)

epizootiologii i administracji weterynaryjnej,

2)

higieny zwierząt rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego.

”

;

34)

w art. 37

a)

w ust. 3 skreśla się wyrazy „lub za jego zgodą”,

b)

w ust. 5 po wyrazach „Granicznego lekarza weterynarii” dodaje się wyrazy „i jego zastępcę”,

c)

po ust. 5 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Główny Lekarz Weterynarii może w każdym czasie zawiesić lub odsunąć od wykonywania

obowiązków wojewódzkiego, powiatowego i granicznego lekarza weterynarii, jeżeli działalność

tego lekarza lub podległej mu jednostki może zagrozić prawidłowemu wykonywaniu zadań

Inspekcji Weterynaryjnej, a zwłaszcza naruszyć bezpieczeństwo sanitarno-weterynaryjne

na obszarze właściwości danego organu. Zawieszenie lub odsunięcie od wykonywania obowiązków

następuje w drodze decyzji i wymaga niezwłocznego powiadomienia odpowiednio wojewody

lub starosty. Doręczenie decyzji wraz ze szczegółowym uzasadnieniem powinno nastąpić

bez zbędnej zwłoki.

7.

Kompetencje Głównego Lekarza Weterynarii, o których mowa w ust. 6, przysługują wojewódzkiemu

lekarzowi weterynarii w stosunku do granicznego i powiatowego lekarza weterynarii.

”

;

35)

art. 39a otrzymuje brzmienie

„

Art. 39a.

1.

Główny Lekarz Weterynarii

1)

ustala ogólne kierunki działania Inspekcji Weterynaryjnej,

2)

koordynuje i kontroluje wykonywanie zadań przez wojewódzkich, powiatowych i granicznych

lekarzy weterynarii,

3)

może wydawać wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące

podjęcia czynności w zakresie ich merytorycznego działania oraz żądać od nich informacji

o całym zakresie działania Inspekcji Weterynaryjnej,

4)

w przypadku stwierdzenia w trakcie prowadzonej kontroli uchybień, może wydać decyzję

o czasowym zawieszeniu lub odebraniu uprawnień, uchylając decyzję powiatowego, granicznego

lub wojewódzkiego lekarza weterynarii,

5)

współpracuje z właściwymi organami weterynaryjnymi krajów członkowskich Unii Europejskiej

i krajów trzecich, Komisją Europejską, Międzynarodowym Urzędem do Spraw Epizootii

oraz innymi organizacjami międzynarodowymi, których Polska jest członkiem, w zakresie

swoich właściwości,

6)

dokonuje analiz i ocen sytuacji epizootycznej, jakości zdrowotnej środków spożywczych

pochodzenia zwierzęcego i stanu sanitarnego ich produkcji,

7)

opracowuje programy i plany dotyczące zapobiegania chorobom zakaźnym zwierząt i ich

zwalczania,

8)

wydaje instrukcje określające sposób postępowania organów i inspektorów Inspekcji

Weterynaryjnej,

9)

organizuje szkolenia dla pracowników Inspekcji Weterynaryjnej,

10)

inicjuje zmiany przepisów prawnych z dziedziny weterynarii oraz opiniuje projekty

aktów normatywnych,

11)

utrzymuje niezbędną rezerwę szczepionek i biopreparatów niezbędnych do diagnozowania

i zwalczania chorób zakaźnych zwierząt,

12)

wykonuje inne zadania określone w ustawie i przepisach odrębnych.

2.

Główny Lekarz Weterynarii składa Prezesowi Rady Ministrów oraz ministrowi właściwemu

do spraw rolnictwa coroczne sprawozdanie o stanie bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego

kraju.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 i 9, przysługują wojewódzkiemu lekarzowi

weterynarii w stosunku do powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii.

4.

Wojewódzki lekarz weterynarii i powiatowy lekarz weterynarii raz na rok, a na żądanie

w każdym czasie, przekazują odpowiednio wojewodzie i staroście informacje o stanie

bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego na obszarze województwa lub powiatu.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 4, wojewódzki lekarz weterynarii przekazuje również

Głównemu Lekarzowi Weterynarii.

6.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego odpowiednio

wojewoda lub starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) może wydać właściwemu

organowi Inspekcji Weterynaryjnej polecenie podjęcia działań zmierzających do usunięcia

tego zagrożenia.

7.

Polecenie wydane na podstawie ust. 6 nie może dotyczyć wykonania konkretnych czynności

służbowych ani określać sposobu wykonania zadania przez organy Inspekcji Weterynaryjnej.

Polecenie powinno ustalać przedmiot działania lub wskazywać stan niezgodny z prawem,

którego usunięcie dotyczy.

”

;

36)

w art. 39b w ust. 1 wyrazy „art. 39a ust. 5” zastępuje się wyrazami „art. 39a ust. 6;

37)

w art. 39c

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli między organami powiatu a powiatowym

lekarzem weterynarii zachodzą rozbieżności co do stanowisk dotyczących przedmiotu

kontroli i działań podejmowanych na podstawie niniejszej ustawy.

”

;

38)

w art. 41 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Uzyskane w wyniku kontroli informacje, dokumenty i inne dane, dotyczące w szczególności

stosowanej przez kontrolowanego technologii, są objęte tajemnicą służbową i nie mogą

być przekazywane innym organom ani ujawniane, jeśli nie wymaga tego dobro publiczne.

”

;

39)

dodaje się art. 41a w brzmieniu

„

Art. 41a.

1.

Urzędowy lekarz weterynarii nie może poświadczać w świadectwie zdrowia zwierząt lub

innym dokumencie weterynaryjnym danych, których sprawdzenie nie jest możliwe, oraz

podpisywać świadectw zdrowia lub innych dokumentów weterynaryjnych in blanco, lub

dokumentów dotyczących towarów, których nie kontrolował lub których kontrola nie należała

do jego właściwości.

2.

Urzędowy lekarz weterynarii może wystawić świadectwo zdrowia na podstawie wyników

badań kontrolnych, a także badań wykonanych w trakcie kontroli wewnętrznej, kontroli

epizootycznej lub epidemiologicznej oraz na podstawie wyników innych urzędowych kontroli,

jeżeli są prowadzone systematycznie.

3.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej oraz osoby, o których mowa w art. 44, nie mogą pracować

na rzecz gospodarstw lub zakładów, wobec których wykonują czynności urzędowe.

4.

Kopie wystawianych świadectw zdrowia powinny być przechowywane przez wystawiającego

przez okres 3 lat w celu umożliwienia identyfikacji podpisów.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady wystawiania świadectw zdrowia, mając na względzie utworzenie jednolitego systemu

certyfikacji w miejscach produkcji i wysyłki towarów.

”

;

40)

art. 43 otrzymuje brzmienie

„

Art. 43.

1.

Dla oceny stanu epizootycznego oraz zapewnienia zdrowia ludzi i zwierząt na obszarze

kraju lub jego części organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą badania kontrolne zakażeń

zwierząt, w tym zoonoz.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia

1)

określi rodzaj jednostek chorobowych, sposób prowadzenia kontroli, zakres badań oraz

zasady ich finansowania,

2)

może wprowadzić zakaz przeprowadzania ochronnych szczepień zwierząt przeciwko określonym

chorobom zakaźnym

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego kraju.

”

;

41)

dodaje się art. 43a w brzmieniu

„

Art. 43a.

1.

Dla zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej żywności i ochrony zdrowia publicznego

organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą badania kontrolne pozostałości chemicznych,

biologicznych, leków i skażeń promieniotwórczych u zwierząt żywych, w tkankach lub

narządach zwierząt po uboju i w produktach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz substancji

objętych badaniami kontrolnymi, zakres i sposób prowadzenia programu badań, sposób

pobierania próbek, zakres badań, rodzaj i wielkość próbek, sposób dokumentowania,

tryb postępowania wyjaśniającego w przypadku stwierdzenia obecności substancji zakazanych

lub przekroczenia dopuszczalnego maksymalnego poziomu pozostałości, o których mowa

w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej żywności

oraz ochrony zdrowia publicznego.

3.

Dopuszczalne maksymalne poziomy pozostałości, o których mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

”

;

42)

art. 44 otrzymuje brzmienie

„

Art. 44.

1.

Organ Inspekcji Weterynaryjnej może

1)

wyznaczać na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji

Weterynaryjnej do wykonywania niektórych czynności, w tym

a)

ochronnych szczepień i badań rozpoznawczych,

b)

nadzoru nad spędami i innymi miejscami gromadzenia zwierząt,

c)

badania zwierząt wprowadzanych na rynek i wystawiania świadectw zdrowia,

d)

badania zwierząt rzeźnych i ich mięsa, mięsa zwierząt łownych oraz nadzoru nad jego

rozbiorem, przetwórstwem i składowaniem, wraz z wystawieniem wymaganych świadectw

zdrowia,

e)

nadzoru nad warunkami pozyskiwania mleka, punktami skupu i przetwórstwem mleka,

f)

nadzoru nad przetwórstwem i składowaniem ryb i jaj konsumpcyjnych,

g)

kontroli i nadzoru nad gospodarstwami,

2)

wyznaczać inne osoby, niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej, posiadające

odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych czynności pomocniczych.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ Inspekcji Weterynaryjnej określi rodzaj

i zakres czynności oraz prowadzi listę osób wyznaczonych do ich wykonywania.

3.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, może nastąpić po zawarciu umowy określającej

w szczególności sposób, zakres i miejsce wykonywania tych czynności, wysokość wynagrodzenia

za ich wykonanie oraz termin płatności.

4.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, nie stanowi zatrudnienia na podstawie

stosunku pracy.

5.

Wyznaczenie, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, po

zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

kwalifikacje osób wyznaczonych do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1,

2)

warunki wynagradzania i wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności, o których

mowa w ust. 1 oraz w art. 44b

- mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu i jakości wykonywanych czynności.

7.

Główny Lekarz Weterynarii prowadzi listę lekarzy weterynarii upoważnionych do wystawiania

świadectw zdrowia dla towarów wywożonych za granicę, z dołączonymi do niej wzorami

ich podpisów.

”

;

43)

dodaje się art. 44a i 44b w brzmieniu

„

Art. 44a.

1.

Pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej oraz osoby wyznaczone do wykonywania czynności,

o których mowa w art. 44 ust. 1, są obowiązane przy wykonywaniu tych czynności posiadać

upoważnienie i nosić na widocznym miejscu odznakę identyfikacyjną.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory upoważnienia

i odznaki identyfikacyjnej, mając na względzie potrzebę zapewnienia identyfikacji

osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli w imieniu Inspekcji Weterynaryjnej.

Art. 44b.

Organ Inspekcji Weterynaryjnej w razie stwierdzenia zagrożenia epizootycznego lub

epidemicznego nakazuje, w drodze decyzji, lekarzom weterynarii wykonywanie czynności

koniecznych do likwidacji zagrożenia.

”

;

44)

w art. 45 ust. 1 i 3 otrzymują brzmienie

„

1.

Powiatowe inspektoraty weterynarii w celu realizacji zobowiązań wynikających z umów,

o których mowa w art. 44 ust. 3, mogą tworzyć środki specjalne o nazwie inspekcja

zwierząt wprowadzonych na rynek oraz higieny produktów zwierzęcych.

”

,

„

3.

Z opłat gromadzonych na środkach specjalnych pokrywane są wydatki na realizację wynagrodzeń

osób niebędących pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej oraz koszty wykonywania zadań

określonych w art. 44 ust. 1, a w szczególności koszty obsługi wyodrębnionego rachunku

bankowego, druków do prowadzenia dokumentacji, pieczęci do znakowania mięsa, odczynników

do badania metodą wytrawiania, badań laboratoryjnych niezbędnych do oceny mięsa, dojazdów,

badań odwoławczych i szkoleń wyznaczonych lekarzy weterynarii.

”

;

45)

art. 48 otrzymuje brzmienie

„

Art. 48.

1.

Stwierdzenie choroby zakaźnej zwierzęcia, wydanie oceny mięsa, oceny zdrowotnej jakości

środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych produktów zwierzęcych, materiału

biologicznego, środków żywienia zwierząt może być poprzedzone przeprowadzeniem laboratoryjnych

badań rozpoznawczych. Badania te obejmują również kontrolowanie szkodliwych dla ludzi

i zwierząt czynników biologicznych, chemicznych i fizycznych, o których mowa w art.

43a.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa

epizootycznego i epidemiologicznego dla poszczególnych rodzajów laboratoriów, mając

na względzie w szczególności zabezpieczenie przed możliwością rozprzestrzeniania się

chorób zakaźnych zwierząt i ludzi.

3.

Nadzór nad jakością badań wykonywanych przez uprawnione laboratoria oraz wykonywanie

badań niezbędnych do rozpatrzenia odwołania od decyzji organu Inspekcji Weterynaryjnej

należy do laboratoriów, o których mowa w art. 48a ust. 1, w zakresie ich kompetencji.

4.

Uprawnionymi laboratoriami są laboratoria zatwierdzone przez ministra właściwego do

spraw rolnictwa na podstawie przepisów o systemie zgodności i akredytacji.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb

zatwierdzania laboratoriów, mając na względzie właściwą jakość wykonywanych badań.

”

;

46)

dodaje się art. 48a w brzmieniu

„

Art. 48a.

1.

Tworzy się laboratoria wzorcowe koordynujące badania innych laboratoriów, zwane dalej

«laboratoriami referencyjnymi».

2.

Zadaniem laboratoriów referencyjnych jest

1)

ujednolicanie standardów i metod diagnostycznych,

2)

sprawdzanie jakości preparatów diagnostycznych używanych do badań, o których mowa

w art. 48 ust. 1,

3)

organizacja okresowych testów porównawczych poszczególnych metod diagnostycznych,

stosowanych przez laboratoria uprawnione przez ministra właściwego do spraw rolnictwa,

4)

prowadzenie szkoleń pracowników uprawnionych laboratoriów,

5)

prowadzenie badań laboratoryjnych mających na celu potwierdzanie wyników badań przeprowadzonych

przez uprawnione laboratoria, w szczególności dotyczących chorób podlegających obowiązkowi

zwalczania, jeżeli zachodzi wątpliwość co do prawidłowości tych wyników.

3.

Zadania wymienione w ust. 2 pkt 1-3 są finansowane z budżetu państwa z części, którymi

dysponuje minister właściwy do spraw rolnictwa.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz laboratoriów

referencyjnych właściwych dla poszczególnych rodzajów i kierunków badań.

”

;

47)

art. 49 otrzymuje brzmienie

„

Art. 49.

1.

Za badania i inne czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną pobiera się opłaty

weterynaryjne, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Opłaty weterynaryjne pobiera się za

1)

badanie

a)

zwierząt przeznaczonych do obrotu,

b)

środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych produktów zwierzęcych, środków

żywienia zwierząt oraz materiału biologicznego, w trakcie produkcji i przechowywania,

przeznaczonych do obrotu,

c)

zwierząt rzeźnych i ich mięsa, mięsa zwierząt łownych oraz ryb,

2)

szczepienia ochronne zwierząt,

3)

kontrolę

a)

mięsa przeznaczonego do rozbioru, przetwórstwa i składowania, jeżeli mięso to pochodzi

z innego zakładu,

b)

ryb, skorupiaków i mięczaków, wprowadzanych do zakładów przetwórstwa i składowania,

c)

mleka w punktach skupu mleka surowego i mleka surowego wprowadzanego do przetwórstwa,

4)

czynności związane z

a)

pobieraniem prób do badań kontrolnych,

b)

weterynaryjną kontrolą graniczną,

c)

kontrolą statków połowowych i statków przetwórni,

d)

kontrolą towarów, spędów i wystaw zwierząt,

5)

ustalanie miejsc kwarantanny albo uboju zwierząt lub miejsc składowania innych towarów

sprowadzanych z zagranicy,

6)

wpisy do rejestrów, wykazów i list, o których mowa w art. 5, 17 i 31,

7)

wystawianie zezwoleń weterynaryjnych, o których mowa w art. 11

- wraz z wystawieniem wymaganych świadectw zdrowia i innych dokumentów weterynaryjnych.

3.

Przy kontroli statków do opłaty, o której mowa w ust. 2 pkt 4 lit. c), dolicza się

koszty przejazdu i pobytu inspektora przeprowadzającego kontrolę.

4.

Opłaty za czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, obejmują koszty sprawowania nadzoru

nad rozbiorem, przetwórstwem i składowaniem mięsa oraz przetwórstwem ryb i mleka.

5.

Nie pobiera się opłat

1)

za badanie, szczepienie, zabiegi dezynfekcyjne oraz inne czynności związane ze zwalczaniem

chorób zakaźnych zwierząt wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, z wyjątkiem ochronnego

szczepienia przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu i ochronnego szczepienia psów i kotów

przeciwko wściekliźnie,

2)

za badania kontrolne oraz inne czynności z tym związane w zakresie występowania zakażeń

zwierząt, wykonywane według programu określonego przez Głównego Lekarza Weterynarii,

3)

za badania laboratoryjne w zakresie występowania pozostałości chemicznych, biologicznych,

leków oraz skażeń promieniotwórczych w tkankach zwierząt, mięsie, środkach spożywczych

pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych produktach zwierzęcych, wykonywane według programu

określonego przez Głównego Lekarza Weterynarii, z wyjątkiem przypadków, gdy w wyniku

badań stwierdzono obecność niedozwolonych substancji lub przekroczenie maksymalnego

dopuszczalnego poziomu pozostałości,

4)

za badania i inne czynności związane ze sprawowaniem nadzoru nad

a)

przestrzeganiem warunków weterynaryjnych przez podmioty, o których mowa w art. 5 ust.

1 pkt 1 i 3-12 oraz ust. 1a,

b)

obrotem środkami farmaceutycznymi i materiałami medycznymi przeznaczonymi wyłącznie

dla zwierząt

- jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszeń warunków weterynaryjnych, sanitarnych

i jakościowych, z zastrzeżeniem ust. 6.

6.

W przypadku konieczności, w trakcie sprawowania nadzoru, pobrania próbek do badań

laboratoryjnych za wykonanie tych badań pobiera się opłaty.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, w drodze rozporządzenia

1)

ustala wysokość opłat za wykonane czynności, o których mowa w ust. 2, oraz za urzędowe

badania laboratoryjne,

2)

może odstąpić od pobierania opłat za niektóre czynności określone w ust. 2

- mając na względzie zapewnienie utworzenia zharmonizowanego z prawem Unii Europejskiej

systemu pobierania opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną.

8.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, nie obejmują kosztów badań laboratoryjnych.

9.

Do należności pieniężnych z tytułu opłat, o których mowa w ust. 2, stosuje się przepisy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy o umarzaniu należności państwowych.

”

;

48)

dodaje się art. 49a w brzmieniu

„

Art. 49a.

1.

Wojewódzkie Inspektoraty Weterynarii mogą gromadzić środki finansowe uzyskiwane z

opłat za czynności usługowe niewynikające z ustawowych zadań i obowiązków Inspekcji,

w tym za usługowe badania laboratoryjne, na wyodrębnionych rachunkach bankowych jako

środki specjalne.

2.

Środki specjalne uzyskane z opłat za czynności usługowe, o których mowa w ust. 1,

mogą być przeznaczone na pokrycie kosztów wykonywanych usług oraz na usprawnienie

funkcjonowania Inspekcji Weterynaryjnej.

3.

Wysokość opłat za czynności usługowe, o których mowa w ust. 1, ustala Wojewódzki Lekarz

Weterynarii.

”

;

49)

art. 50 otrzymuje brzmienie

„

Art. 50.

1.

Na terenach jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw obrony

narodowej oraz w stosunku do wojsk obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zadania określone w art. 35 dla organów Inspekcji Weterynaryjnej wykonują,

wyznaczone w tym celu przez ministra właściwego do spraw obrony narodowej, wojskowe

organy weterynaryjne.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

obrony narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, formy współdziałania organów Inspekcji

Weterynaryjnej z wojskowymi organami weterynaryjnymi, uwzględniając

1)

sposób przekazywania informacji o stanie bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego,

2)

zasady współpracy w zapobieganiu chorobom zakaźnym zwierząt i ich zwalczaniu,

3)

zasady współpracy w sprawowaniu nadzoru nad jakością zdrowotną produktów pochodzenia

zwierzęcego.

”

;

50)

dodaje się art. 50a w brzmieniu

„

Art. 50a.

1.

Główny Lekarz Weterynarii, przy użyciu elektronicznych nośników informacji, utworzy

sieci wymiany informacji służących

1)

do kontroli przemieszczania towarów z i do krajów członkowskich Unii Europejskiej

oraz

2)

prowadzeniu granicznej kontroli weterynaryjnej towarów w obrocie z innymi krajami.

2.

Do sieci, o których mowa w ust. 1, podłączone będą jednostki organizacyjne Inspekcji

Weterynaryjnej.

”

;

51)

w art. 51 w ust. 2 dodaje się pkt 4a-4d w brzmieniu

„

4a)

wprowadza do obrotu zwierzęta nieoznakowane lub bez świadectwa zdrowia lub dokumentu

identyfikacyjnego stosownie do przepisów art. 7 ust. 14,

4b)

nie dopełnia obowiązku określonego w art. 7 ust. 4, 5, 11, 17, 18, 20 i 21,

4c)

nie dopełnia obowiązku określonego w art. 29 ust. 3,

4d)

nie dopełnia obowiązku określonego w art. 29 ust. 4,

”

;

52)

skreśla się art. 63;

53)

dotychczasowy załącznik do ustawy oznacza się jako załącznik nr 1 i otrzymuje on brzmienie

„

Wykaz chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zgłaszania i zwalczania

1)

pryszczyca (Foot and mouth disease),

2)

pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej (Vesicular stomatitis),

3)

choroba pęcherzykowa świń (Swine vesicular disease),

4)

księgosusz (Rinderpest),

5)

pomór małych przeżuwaczy (Peste des petits ruminants),

6)

zaraza płucna bydła (Contagious bovine pleuropneumonia),

7)

guzowata choroba skóry bydła (Lumpy skin disease),

8)

gorączka doliny Rift (Rift valley fever),

9)

choroba niebieskiego języka (Bluetongue),

10)

ospa owiec i kóz (Sheep and goat pox),

11)

afrykański pomór koni (African horse sickness),

12)

afrykański pomór świń (African swine fever),

13)

klasyczny pomór świń (Clasical swine fever, Hog cholera),

14)

influenza ptaków o wysokiej zjadliwości d. pomór drobiu (Highly pathogenic avian influenza

d. Fowl plague),

15)

rzekomy pomór drobiu (Newcastle disease),

16)

enterowirusowe zapalenie mózgu i rdzenia u świń d. choroba cieszyńska i taflańska

(Enterovirus encephalomyelitis),

17)

zakaźna martwica układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (Infectious haematopoietic

necrosis, IHN),

18)

wścieklizna (Rabies),

19)

wąglik (Anthrax),

20)

gruźlica bydła (Bovine tuberculosis),

21)

bruceloza bydła (B. Abortus), kóz i owiec (B. Melitensis), świń (B. suis, B. Abortus),

owiec (B. ovis),

22)

enzootyczna białaczka bydła (Enzootic bovine leucosis),

23)

gąbczasta encefalopatia bydła (Bovine spongiform encephalopathy),

24)

zgnilec amerykański pszczół (American foulbrood).

”

;

54)

dodaje się załącznik nr 2 w brzmieniu

„

Wykaz chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi rejestracji

1)

paratuberkuloza (Paratuberculosis),

2)

listerioza (Listeriosis),

3)

toksoplazmoza (Toxoplasmosis),

4)

tularemia (Tularaemia),

5)

wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia koni (Equine encephalomyelitis),

6)

nosacizna (Glanders),

7)

niedokrwistość zakaźna koni (Equine infectious anaemia),

8)

zakaźne zapalenie macicy u klaczy (Contagious equine metritis),

9)

wirusowe zapalenie tętnic koni (Equine viral arteritis),

10)

zaraza stadnicza (Dourine),

11)

zakaźne zapalenie nosa i tchawicy/otręt bydła (Infectious bovine rhinotracheitis/infetious

pustular vulvovaginitis),

12)

choroba mętwikowa bydła (Bovine genital campylobacterosis),

13)

zaraza rzęsistkowa bydła (Trichomonosis),

14)

gorączka Q (Q fever),

15)

salmonellozy bydła i świń (Salmonellosis of cattles and pigs),

16)

wirusowe zapalenie żołądka i jelit u świń (Transmissible gastroenteritis),

17)

choroba Aujeszky u świń (Aujeszky's disease),

18)

włośnica (Trichinellosis),

19)

zakaźna bezmleczność owiec (Contagious agalactia),

20)

choroba Maedi Visna (Maedi-visna disease),

21)

trzęsawka owiec (Scrapie),

22)

gruczolakowatość płuc u owiec ( Ovine pulmonary adenomatosis),

23)

zakaźne zapalenia stawów i mózgu kóz (Caprine arthritis/encephalitis),

24)

zapalenie gruczołów chłonnych (Lymphadenitis),

25)

salmonelloza drobiu (S. Gallinarum, S. Pullorum, S. Enteritidis, S. Typhimurium, S.

Arizone) / Avian salmonellosis (S. Gallinarum, S. Pullorum, S. Enteritidis, S. Typhimurium,

S. Arizone)/,

26)

chlamydioza ptaków (Avian chlamydiosis),

27)

zakaźne zapalenie torby Fabrycjusza (choroba Gumboro) /Infectious bursal disease (Gumboro

disease)/,

28)

choroba Mareka (Marek's disease),

29)

choroba Derzsy'ego (Derzsy's disease),

30)

mykoplazmozy drobiu (Mycoplasma gallisepticum, M. synoviae, M. meleagridis) / Avian

mycoplasmosis (M. gallisepticum, M. synoviae, M. meleagridis)/,

31)

wirusowe zapalenie jelit u norek (Mink virus enteritis),

32)

choroba Aleucka (Aleution disease),

33)

myksomatoza (Myxomatosis),

34)

wirusowa krwotoczna choroba królików (Viral hemorrhagenic disease of rabbits),

35)

wiosenna wiremia karpi (Spring viraemia of carp),

36)

wirusowa posocznica krwotoczna ryb łososiowatych (Viral haemorrhagic septicaemia),

37)

bakteryjna choroba nerek ryb łososiowatych (Renibacteriosis),

38)

zgnilec europejski (European foulbrood),

39)

waroza (Varroosis),

40)

choroba roztoczowa (Acariosis of bees),

41)

nosówka psów (Dog distemper).

”

1.

Obowiązkowi zgłaszania i zwalczania podlegają choroby zakaźne zwierząt wyszczególnione

w załączniku nr 1 do ustawy.

2.

Obowiązkowi rejestracji podlegają choroby zakaźne zwierząt wymienione w załączniku

nr 2 do ustawy.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, inne

choroby zakaźne zwierząt niewymienione w załączniku nr 1 i 2 do ustawy podlegające

zgłaszaniu i zwalczaniu albo rejestracji na obszarze całego kraju lub jego części,

mając na względzie rozwój sytuacji epizootycznej i epidemiologicznej, jak również

ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz wymagania sanitarno-weterynaryjne obowiązujące

w międzynarodowym obrocie towarami.

W ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich

(Dz. U. Nr 123, poz. 774, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 2000 r. Nr 12, poz. 136) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

w ust. 1

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

drób - ptaki gatunków: kura (Gallus domesticus), kaczka (Anas platyrchynchos, Cairina

moschata), gęś (Anser anser), indyk (Meleagris gallopavo), przepiórka (Coturnix coturnix

japonica), perlica (Numida meleagris), struś (Struthio camelus),

”

-

pkt 15 otrzymuje brzmienie

„

15)

zwierzęta gospodarskie

a)

koniowate - zwierzęta gatunków: koń lub osioł,

b)

bydło - zwierzęta gatunków: bydło domowe oraz bawoły (Bubalus bubalis),

c)

jeleniowate - zwierzęta gatunków: jeleń lub daniel utrzymywane w warunkach fermowych,

w celu pozyskania mięsa i skór,

d)

drób,

e)

świnie,

f)

owce,

g)

kozy,

h)

pszczoły,

i)

zwierzęta futerkowe,

”

-

pkt 17 otrzymuje brzmienie

„

17)

zwierzę hodowlane - zwierzę, które spełnia jeden z następujących warunków

a)

zostało wpisane, zarejestrowane lub kwalifikuje się do wpisu, rejestracji w księdze

lub rejestrze,

b)

jego rodzice i dziadkowie zostali wpisani lub zarejestrowani w księdze hodowlanej

lub rejestrze tej samej rasy lub ras,

c)

ich wykorzystanie jest przewidziane w programie hodowlanym prowadzonym dla danej księgi

lub rejestru,

”

-

dodaje się pkt 18-25 w brzmieniu

„

18)

zwierzę hodowlane czystorasowe - zwierzę pochodzące co najmniej od dwóch pokoleń przodków

wpisanych do księgi danej rasy, które spełnia wymagania wpisu do księgi; w przypadku

koniowatych - z wyjątkiem koni rasy pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej,

zwierzę pochodzące co najmniej od dwóch pokoleń przodków wpisanych do księgi danej

rasy lub ras biorących udział w doskonaleniu tej rasy, które spełnia wymagania wpisu

do księgi,

19)

księga zwierząt hodowlanych - książkę, kartotekę lub inny nośnik danych, prowadzone

przez upoważniony związek hodowców lub inny podmiot, w którym są wpisywane, a w przypadku

koniowatych również są rejestrowane zwierzęta wraz z informacją o ich hodowcach, właścicielach,

pochodzeniu oraz wynikach oceny wartości użytkowej lub hodowlanej,

20)

rejestr zwierząt hodowlanych - książkę, kartotekę lub inny nośnik danych, prowadzone

przez upoważniony związek hodowców lub inny podmiot, w którym są wpisywane zwierzęta

wraz z informacją o ich hodowcach, właścicielach, pochodzeniu oraz wynikach oceny

wartości użytkowej lub hodowlanej,

21)

mieszaniec - wpisane do rejestru zwierzę będące produktem planowego krzyżowania zwierząt

a)

różnych ras lub linii,

b)

będących produktem krzyżowania,

c)

czystorasowych i zwierząt będących produktem krzyżowania,

22)

zawody konne - każde konne współzawodnictwo, łącznie z różnymi formami wyścigów konnych,

dyscyplinami sportu konnego, wystawami i pokazami,

23)

ocena mieszańców - ocenę wartości użytkowej w ramach krzyżowania, w której na podstawie

oceny wyników próby reprezentatywnej ocenia się wartość użytkową produktów końcowych

i rodziców ocenianych zwierząt,

24)

produkt końcowy - zwierzę pochodzące z krzyżowania, przeznaczone do tuczu albo produkcji

jaj, a w przypadku świń także zwierzę przeznaczone do dalszej reprodukcji w celu produkcji

zwierząt przeznaczonych do tuczu,

25)

punkt kopulacyjny - miejsce, w którym prowadzona jest działalność usługowa polegająca

na utrzymywaniu reproduktorów i wykorzystywaniu ich w rozrodzie naturalnym.

”

;

2)

w art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy koni, stad rodzicielskich i towarowych drobiu oraz zwierząt

futerkowych.

”

;

3)

w art. 7

a)

w pkt 1 skreśla się wyrazy „i publikowanie wyników tej oceny”,

b)

dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

publikowanie wyników oceny wartości użytkowej lub hodowlanej zwierząt,

”

c)

dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

kontrola w zakresie hodowli i rozrodu zwierząt.

”

;

4)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek związków hodowców lub innych podmiotów,

które uzyskały zgodę na prowadzenie ksiąg, może powierzyć im, w drodze rozporządzenia,

prowadzenie zadań, o których mowa w art. 7, biorąc pod uwagę zapewnienie wiarygodności

prowadzonej dokumentacji i wyników oceny.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia, upoważnić inne

podmioty do prowadzenia oceny wartości użytkowej lub hodowlanej, o ile mogą one zapewnić

wiarygodność wyników, oraz do publikowania wyników tej oceny.

”

;

5)

dodaje się art. 8a w brzmieniu

„

Art. 8a.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze decyzji, upoważnia podmioty do prowadzenia

specjalistycznych szkoleń zawodowych dla osób prowadzących ocenę wartości użytkowej,

sztucznego unasienniania oraz do wydawania zaświadczeń w tym zakresie.

”

;

6)

w art. 11 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

ras lub odmian w obrębie rasy oraz płci koni, bydła, świń, owiec i kóz,

”

;

7)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

1.

Księga dzieli się na część główną i część wstępną.

2.

Do części głównej księgi mogą być wpisywane świnie, bydło, owce, kozy, stada zwierząt

futerkowych, linie drobiu lub linie hodowlane pszczół, które

1)

pochodzą co najmniej od dwóch pokoleń przodków tej samej rasy, odmiany w obrębie rasy,

stada lub linii hodowlanej, wpisanych do księgi krajowej lub zagranicznej,

2)

mają rodowód odpowiadający warunkom określonym dla danej księgi,

3)

zostały zidentyfikowane po urodzeniu według warunków określonych dla księgi,

4)

są poddawane ocenie wartości użytkowej.

3.

Do części głównej księgi mogą być wpisywane koniowate, które spełniają warunki określone

w ust. 2 pkt 2-4, oraz pochodzą co najmniej od dwóch pokoleń przodków tej samej rasy

lub ras biorących udział w doskonaleniu tej rasy, z wyjątkiem koni rasy pełnej krwi

angielskiej i czystej krwi arabskiej.

4.

Dla koni pełnej krwi angielskiej, czystej krwi arabskiej, koni huculskich i koników

polskich prowadzi się wyłącznie główną część księgi.

5.

Do księgi koni pełnej krwi angielskiej wpisuje się ogiery, klacze i źrebięta pochodzące

co najmniej od ośmiu pokoleń przodków wpisanych do polskiej księgi koni pełnej krwi

angielskiej lub odpowiedniej księgi zagranicznej, uznanej przez Międzynarodową Komisję

Ksiąg Stadnych (ISBC).

6.

Do księgi koni arabskich czystej krwi wpisuje się ogiery, klacze i źrebięta pochodzące

od rodziców wpisanych do polskiej księgi koni arabskich czystej krwi lub odpowiedniej

księgi zagranicznej, uznanej przez Światową Organizację Konia Arabskiego (WAHO).

7.

Część główna księgi może być podzielona na rozdziały, do których zwierzęta są wpisywane

w zależności od cech użytkowych.

8.

Jeżeli część główna księgi jest podzielona na rozdziały, to wpisy o zwierzętach czystorasowych

przenoszonych z księgi zagranicznej do krajowej księgi danej rasy są wpisywane do

odpowiedniego rozdziału w zależności od swoich cech użytkowych.

9.

Samica, z wyjątkiem klaczy czystej krwi arabskiej i pełnej krwi angielskiej, której

matka i babka ze strony matki są wpisane do części wstępnej księgi i której ojciec

i dziadkowie są wpisani do części głównej księgi, jest zwierzęciem czystorasowym i

powinna być wpisana do części głównej księgi.

10.

Dla buhajów, knurów, ogierów, tryków ras plennych i mięsnych oraz kozłów ras mięsnych

prowadzona jest tylko część główna księgi.

11.

Do części wstępnej księgi mogą być wpisywane zwierzęta, stada zwierząt futerkowych

lub linie hodowlane, które, z zastrzeżeniem ust. 13

1)

są poddawane ocenie wartości użytkowej,

2)

zostały zidentyfikowane według zasad określonych dla księgi,

3)

zostały uznane za odpowiadające standardowi hodowlanemu,

4)

spełniają minimalne wymagania określone dla danej księgi.

12.

Wymagania określone w ust. 11 pkt 3 i 4 mogą być zróżnicowane w zależności od tego,

czy zwierzę jest wpisywane do księgi danej rasy pomimo tego, że jego pochodzenie nie

jest znane lub jest wynikiem krzyżowania uwzględnionego w programie hodowlanym dla

księgi.

13.

Do części wstępnej księgi mogą być wpisywane konie, które spełniają wymagania określone

w ust. 11 i pochodzą po ojcu co najmniej wpisanym do księgi lub rejestru.

14.

Tryki oraz kozły ras niewymienionych w ust. 10 mogą być wpisywane do części wstępnej

księgi, jeżeli spełniają wymagania określone w ust. 11 oraz jeżeli wynika to z programu

hodowlanego prowadzonego dla danej księgi.

15.

Listę owiec ras plennych i mięsnych oraz kóz ras mięsnych ustali, w drodze decyzji

administracyjnej, minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek związku hodowców

lub innego podmiotu prowadzącego księgę.

”

;

8)

dodaje się art. 12a i 12b w brzmieniu

„

Art. 12a.

Koniowate wprowadzane na polski obszar celny powinny być zarejestrowane lub wpisane

do odpowiedniej księgi krajowej pod tym samym imieniem ze znakiem inicjałów kraju

urodzenia. Do pierwotnego imienia zwierzęcia może być dodane, przed lub po nim, inne

imię, pod warunkiem że imię oryginalne przez całe życie zwierzęcia będzie podawane

w nawiasie, a kraj jego pochodzenia wskazywany za pomocą inicjałów uznanych przez

umowy międzynarodowe.

Art. 12b.

1.

Koniowate, które zostały wpisane do ksiąg hodowlanych lub zostały w nich zarejestrowane

i kandydują do wpisu, zwane dalej «koniowatymi zarejestrowanymi», powinny posiadać

dokument identyfikacyjny wydany przez podmiot prowadzący księgę lub rejestr i przy

transporcie powinny być zaopatrzone w ten dokument.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu

identyfikacyjnego dla koniowatych, informacje, które powinien zawierać, uwzględniając

dane dotyczące pochodzenia i opis zwierzęcia.

”

;

9)

skreśla się art. 13;

10)

art. 14-16 otrzymują brzmienie

„

Art. 14.

1.

Księgi są prowadzone przez związki hodowców lub inne podmioty po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw rolnictwa na ich otwarcie lub prowadzenie, wydanej w drodze decyzji

administracyjnej.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa udziela zgody na otwarcie lub prowadzenie określonej

księgi, jeżeli związek hodowców lub inny podmiot przedstawi

1)

krajowy program hodowlany,

2)

wzorzec rasy, odmiany, stada zwierząt futerkowych lub linii hodowlanej oraz standard

hodowlany dla części wstępnej księgi,

3)

sposób identyfikacji zwierząt,

4)

zakres informacji o zwierzętach wpisywanych do księgi,

5)

regulamin wpisu do księgi,

6)

minimalne wymagania dotyczące zwierząt wpisywanych do części wstępnej księgi,

7)

oświadczenie, że w posiadaniu członków związku hodowców lub innego podmiotu znajduje

się dostatecznie duże pogłowie zwierząt danej rasy, odmiany, stada zwierząt futerkowych

lub linii hodowlanej, aby można było realizować krajowy program hodowlany.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania

wobec związków hodowców lub innych podmiotów, w szczególności dotyczące warunków i

sposobu prowadzenia ksiąg, wiedzy fachowej i sprawności działania tych podmiotów w

zakresie prowadzenia ksiąg, procedur rejestracyjnych, zwłaszcza w aspekcie zasady

równości członków organizacji, mając na względzie zapewnienie prawidłowości prowadzonej

hodowli, w tym wysokiej jakości użytkowej i hodowlanej.

Art. 15.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może odmówić udzielenia zgody na otwarcie lub

prowadzenie księgi dla zwierząt określonych gatunków, ras, odmian, linii, płci lub

stad, jeżeli księga dla tych zwierząt jest już prowadzona przez związek hodowców lub

inny podmiot na podstawie wcześniej wydanej zgody.

Art. 16.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może cofnąć zgodę, jeżeli związek hodowców lub

inny podmiot prowadzący księgę narusza przepisy dotyczące jej prowadzenia; w tym przypadku

prowadzenie księgi przejmuje jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 6.

”

;

11)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa udziela zgody, w drodze decyzji administracyjnej,

na otwarcie lub prowadzenie określonego rejestru podmiotom, które

1)

zapewnią, że w realizacji krzyżowniczych programów hodowlanych weźmie udział dostatecznie

duże pogłowie zwierząt,

2)

przedstawią

a)

cel hodowlany,

b)

programy hodowlane krzyżownicze,

c)

system identyfikacji zwierząt,

d)

system rejestracji danych o pochodzeniu zwierząt,

e)

regulamin prowadzenia rejestru,

f)

informacje o podmiotach biorących udział w krzyżowniczym programie hodowlanym, w tym

nazwę i adres posiadacza zwierząt, dane o liczbie zwierząt uczestniczących w programie,

3)

poddadzą zwierzęta ocenie wartości użytkowej, a w przypadku świń i drobiu

a)

poddadzą się na własny koszt ocenie mieszańców, co najmniej raz na trzy lata,

b)

zobowiążą się do publikowania lub udostępniania do publikacji wyników oceny mieszańców.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może cofnąć zgodę na prowadzenie rejestru, jeżeli

podmiot prowadzący rejestr narusza przepisy dotyczące jego prowadzenia.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania

wobec podmiotów ubiegających się o otwarcie lub prowadzenie określonego rejestru,

a w szczególności dotyczące warunków i sposobu prowadzenia rejestrów, wiedzy fachowej

i sprawności ich działania w zakresie prowadzenia rejestrów, procedur rejestracyjnych

oraz liczebności pogłowia zwierząt, mając na względzie zapewnienie prawidłowości prowadzonej

hodowli.

”

;

12)

dodaje się art. 20a i 20b w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

Prowadzący księgi nie może odmówić wpisu do księgi lub rejestru zwierząt pochodzących

z importu, jeżeli spełniają one warunki wpisu.

2.

Zwierzęta hodowlane, ich nasienie, komórki jajowe, zarodki i jaja wylęgowe wprowadzane

do obrotu powinny być zaopatrzone w zaświadczenia hodowlane.

3.

Zaświadczenie hodowlane dla zwierząt hodowlanych powinno zawierać

1)

dane umożliwiające identyfikację zwierzęcia,

2)

informacje dotyczące przodków zwierzęcia,

3)

wyniki oceny wartości użytkowej lub hodowlanej zwierzęcia oraz jego przodków,

4)

wskazanie właściciela lub hodowcy zwierzęcia.

4.

Zaświadczenie hodowlane dla nasienia, komórek jajowych i zarodków powinno zawierać

informacje o

1)

dawcy lub dawcach materiału biologicznego w zakresie określonym w ust. 3,

2)

terminie pobrania lub produkcji,

3)

producencie i odbiorcy materiału biologicznego,

4)

wyniku badania grup i białek krwi dawcy lub dawców materiału biologicznego, a w przypadku

koniowatych wyniku badania grup i białek krwi lub wyniku badania DNA, jeżeli wynika

to z regulaminu prowadzenia księgi danej rasy albo rejestru.

5.

Zaświadczenie hodowlane dla jaj wylęgowych powinno zawierać informacje o

1)

gatunku drobiu, poziomie reprodukcji stada i liniach, od których pochodzą jaja,

2)

terminie ich zniesienia,

3)

producencie i odbiorcy.

Art. 20b.

Za wpis zwierząt do ksiąg i rejestrów pobiera się opłatę, którą ustala prowadzący

księgę lub rejestr, uwzględniając koszty wynikające bezpośrednio z prowadzenia ksiąg

lub rejestrów.

”

;

13)

art. 21 otrzymuje brzmienie

„

Art. 21.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres niezbędnych

informacji zawartych w księgach i rejestrach dla poszczególnych gatunków zwierząt

oraz wymagania, jakie powinien spełniać program hodowlany, mając na względzie ujednolicenie

warunków prowadzenia ksiąg i rejestrów.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki wystawiania

zaświadczeń hodowlanych oraz zakres niezbędnych informacji, jakie powinny zawierać

zaświadczenia hodowlane dla zwierząt hodowlanych, nasienia, komórek jajowych, zarodków

i jaj wylęgowych, mając na względzie konieczność zapewnienia wiarygodności przekazywanych

informacji oraz uznawanie dokumentów polskich w międzynarodowym obrocie zwierzętami

hodowlanymi.

”

;

14)

w art. 22

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i nadaje mu się nowe brzmienie

„

1.

Reproduktor lub jego nasienie jest dopuszczane do wykorzystania w rozrodzie naturalnym

lub w sztucznym unasiennianiu na podstawie wyniku oceny własnych cech użytkowych i

jego rozwoju osobniczego lub wartości hodowlanej, a w przypadku bydła po uprzednim

przeprowadzeniu identyfikacji za pomocą analiz grup krwi.

”

,

b)

dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Nie ogranicza się użycia reproduktorów, z wyjątkiem koniowatych, również ich nasienia

1)

w ilości niezbędnej do przeprowadzenia oceny wartości hodowlanej lub oceny mieszańców

w zakresie określonym dla poszczególnych gatunków w programach hodowlanych,

2)

jeżeli zostały poddane ocenie wartości hodowlanej lub ocenie mieszańców i na tej podstawie

oszacowano ich wartość hodowlaną.

3.

Nasienie koniowatych może być używane zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2, o

ile wynika to z krajowego programu hodowlanego danej rasy lub odmiany w obrębie rasy.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, laboratoria

uprawnione do przeprowadzania analiz grup krwi, mając na względzie prawidłowość wykonywania

analiz.

”

;

15)

art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

1.

W punkcie kopulacyjnym mogą być wykorzystywane reproduktory

1)

wpisane do księgi albo rejestru, a w przypadku świń również pochodzące od rodziców

wpisanych do ksiąg albo rejestrów,

2)

spełniające warunki weterynaryjne określone odrębnymi przepisami,

3)

dopuszczone do użytkowania w punkcie kopulacyjnym.

2.

Starosta, po zasięgnięciu opinii właściwego związku hodowców lub innego podmiotu prowadzącego

księgę lub rejestr, wydaje, na wniosek posiadacza reproduktora, na czas określony,

decyzję o dopuszczeniu reproduktora do użytkowania w punkcie kopulacyjnym.

3.

Do wniosku powinny być załączone

1)

zaświadczenie potwierdzające wpis reproduktora do księgi albo rejestru lub świadectwo

pochodzenia reproduktora,

2)

świadectwo zdrowia.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do wojewody.

”

;

16)

w art. 24 ust. 1 i 3 otrzymują brzmienie

„

1.

Sztuczne unasiennianie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, może być dokonywane wyłącznie

nasieniem reproduktora wpisanego do księgi albo rejestru, a w przypadku świń również

pochodzącego od rodziców wpisanych do ksiąg albo rejestrów.

”

„

3.

Reproduktor lub jego nasienie dopuszczone do wykorzystania w kraju członkowskim Unii

Europejskiej może być używane na podstawie zaświadczeń hodowlanych wydanych przez

prowadzącego księgę w kraju pochodzenia oraz stację unasienniania uprawnioną do pozyskiwania

nasienia.

”

;

17)

art. 26 otrzymuje brzmienie

„

Art. 26.

1.

Wprowadzane do obrotu komórki jajowe i zarodki mogą być pobierane, konserwowane oraz

przechowywane przez podmioty posiadające zezwolenie.

2.

Zezwolenie na prowadzenie działalności określonej w ust. 1 wydaje minister właściwy

do spraw rolnictwa, na wniosek podmiotu, jeżeli spełnia on warunki weterynaryjne określone

w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa

oraz o Inspekcji Weterynaryjnej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

określenie nazwy i siedziby podmiotu,

2)

szczegółowy opis przedmiotu wykonywanej działalności.

4.

Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie o wpisie do rejestru prowadzonego przez powiatowego

lekarza weterynarii.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

działalność objęta zezwoleniem będzie prowadzona z naruszeniem przepisów, a w szczególności

gdy nie zostaną spełnione warunki weterynaryjne określone w przepisach, o których

mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi listę podmiotów uprawnionych do pobierania,

konserwowania i przechowywania komórek jajowych i zarodków.

”

;

18)

dodaje się art. 29a w brzmieniu

„

Art. 29a.

1.

Podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 29, powinien na żądanie zainteresowanych

posiadaczy zwierząt lub podmiotów prowadzących sztuczne unasiennianie dostarczyć nasienie

każdego rozpłodnika dopuszczonego do użycia w inseminacji.

2.

Ceny za nasienie ustala podmiot, który nasienie wyprodukował lub importował, a opłata

za dostawę nasienia nie może być wyższa od kosztów związanych bezpośrednio z jego

przechowywaniem i dostarczeniem.

”

;

19)

art. 31 otrzymuje brzmienie

„

Art. 31.

Przepisy art. 22, 24, 26, 27 i art. 29 ust. 1 nie dotyczą badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych

z dziedziny hodowli i rozrodu zwierząt prowadzonych przez jednostki naukowo-badawcze

i wyższe szkoły rolnicze.

”

;

20)

skreśla się art. 34;

21)

skreśla się art. 35;

22)

w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi listę podmiotów, związków hodowców i instytucji

państw niebędących członkami Unii Europejskiej, które są uznawane za właściwe do wystawiania

dokumentów pochodzenia dla zwierząt i materiału biologicznego oraz jaj wylęgowych.

”

;

23)

dodaje się rozdziały 4a i 4b w brzmieniu

„

Rozdział 4a

Kontrola hodowli i rozrodu zwierząt

Art. 40a.

Jednostka, o której mowa w art. 6, jest uprawniona do kontroli jednostek upoważnionych

przez

1)

ministra właściwego do spraw rolnictwa do

a)

prowadzenia oceny wartości użytkowej lub hodowlanej,

b)

publikowania wyników oceny wartości użytkowej lub hodowlanej,

c)

prowadzenia specjalistycznych szkoleń zawodowych dla osób prowadzących ocenę wartości

użytkowej, sztuczne unasiennianie oraz wydawania zaświadczeń w tym zakresie,

d)

prowadzenia ksiąg,

e)

prowadzenia rejestrów,

f)

przeprowadzania analiz grup krwi,

g)

wykorzystania reproduktorów lub ich nasienia w sztucznym unasiennianiu bydła,

h)

pobierania, konserwowania, przechowywania oraz wprowadzania do obrotu komórek jajowych

i zarodków,

i)

wydawania świadectw potwierdzających spełnienie warunków dla materiału biologicznego,

zwierząt hodowlanych i jaj wylęgowych przywożonych z zagranicy,

2)

wojewodę do

a)

pozyskiwania, konfekcjonowania, przechowywania i dostarczania nasienia,

b)

prowadzenia sztucznego wylęgu drobiu,

3)

starostę do wykorzystywania reproduktorów w punkcie kopulacyjnym.

Art. 40b.

Kontrola w zakresie hodowli i rozrodu zwierząt dotyczy w szczególności

1)

przeprowadzania oceny wartości użytkowej i hodowlanej,

2)

prowadzenia

a)

dokumentacji hodowlanej,

b)

ksiąg zwierząt hodowlanych i rejestrów,

c)

sztucznego unasiennienia,

d)

sztucznego wylęgu drobiu,

3)

realizacji

a)

krajowych programów hodowlanych,

b)

programów hodowlanych krzyżowania zwierząt,

c)

programów oceny i selekcji reproduktorów,

4)

wykorzystywania reproduktorów w punktach kopulacyjnych,

5)

wydawania świadectw potwierdzających spełnienie warunków dla materiału biologicznego,

zwierząt hodowlanych i jaj wylęgowych sprowadzanych z zagranicy,

6)

potwierdzania pochodzenia zwierząt w oparciu o badanie grup krwi lub innych markerów

genetycznych.

Art. 40c.

1.

Pracownicy jednostki, o której mowa w art. 6, upoważnieni przez dyrektora tej jednostki

do wykonywania czynności kontrolnych, są uprawnieni do

1)

wstępu na grunty, w tym leśne, i do obiektów, w których utrzymywane są zwierzęta,

oraz do obiektów, w których jest produkowany i przechowywany materiał biologiczny,

2)

oględzin zwierząt, przeprowadzania badań i pobierania próbek krwi oraz próbek materiału

biologicznego,

3)

kontroli dokumentów hodowlanych i innych niezbędnych dokumentów,

4)

żądania pisemnych i ustnych wyjaśnień.

2.

Czynności kontrolnych dokonuje się z zachowaniem przepisów sanitarno-weterynaryjnych

w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 2, powinna umożliwić przeprowadzenie kontroli, przedłożyć

dokumenty hodowlane oraz inne niezbędne dokumenty, a także doprowadzić zwierzęta.

4.

Pracownicy jednostki, o której mowa w art. 6, są obowiązani, podczas wykonywania czynności

kontrolnych, posiadać upoważnienie dyrektora tej jednostki.

Art. 40d.

1.

Z przebiegu kontroli osoba kontrolująca sporządza protokół.

2.

W przypadku stwierdzenia uchybień dyrektor jednostki, o której mowa w art. 6, lub

osoba przez niego upoważniona wyznacza termin ich usunięcia, nie krótszy niż 7 dni.

3.

W przypadku nieusunięcia uchybień w określonym terminie dyrektor jednostki, o której

mowa w art. 6, lub osoba przez niego upoważniona występuje z wnioskiem do

1)

ministra właściwego do spraw rolnictwa o cofnięcie zezwoleń, o których mowa w art.

8, art. 8a, art. 14 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 22, art. 24 ust. 2, art. 26 ust.

2 i art. 36 ust. 2,

2)

wojewody o cofnięcie zezwoleń, o których mowa w art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 2,

3)

starosty o cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2.

Art. 40e.

W terminie do dnia 31 stycznia dyrektor jednostki, o której mowa w art. 6, składa

ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa coroczne sprawozdanie z kontroli przeprowadzonych

w roku poprzednim.

Rozdział 4b

Warunki udziału koniowatych w zawodach

Art. 40f.

1.

Zawody konne służą ocenie wartości użytkowej koniowatych.

2.

Warunki dotyczące zawodów konnych, z zastrzeżeniem ust. 3, nie mogą wprowadzać różnic

pomiędzy koniowatymi zarejestrowanymi w Rzeczypospolitej Polskiej a koniowatymi zarejestrowanymi

w krajach członkowskich Unii Europejskiej, a w szczególności w odniesieniu do

1)

warunków udziału w zawodach, a zwłaszcza wymagań minimalnych lub maksymalnych,

2)

kryteriów sędziowania,

3)

nagród pieniężnych lub zysków, które pochodzą z zawodów.

3.

Przepisy ust. 2 nie dotyczą

1)

zawodów przeznaczonych dla koniowatych, wpisanych do ksiąg, których organizacja ma

na celu ich selekcję,

2)

zawodów regionalnych, których celem jest selekcja koniowatych,

3)

imprez historycznych lub tradycyjnych.

4.

O organizacji zawodów, o których mowa w ust. 3, organizator informuje ministra właściwego

do spraw rolnictwa.

5.

Organizator zawodów konnych jest obowiązany do niezwłocznego pisemnego powiadomienia

posiadacza o przyczynach niedopuszczenia zwierzęcia do udziału w zawodach.

6.

Organizator zawodów konnych może przeznaczyć nie więcej niż 20% nagród lub zysków

pieniężnych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, na ochronę, rozwój lub doskonalenie hodowli

koniowatych, informując ministra właściwego do spraw rolnictwa o kryteriach rozdziału

tych środków.

”

;

24)

w art. 41 w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wykorzystuje reproduktora w punkcie kopulacyjnym bez decyzji starosty o dopuszczeniu

reproduktora do użytkowania,

”

b)

w pkt 4

-

w lit. a) wyrazy „Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw rolnictwa”,

-

w lit. c) wyrazy „Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej” zastępuje się wyrazem „wojewody”.

Do zadań Agencji należy prowadzenie rejestru i oznakowanie bydła, owiec, kóz, świń

i koni, z wyjątkiem koni wolno żyjących.

Zwierzęta urodzone przed dniem wejścia w życie przepisów art. 2 pkt 6 podlegają oznakowaniu

i zgłoszeniu do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w okresie 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie przepisów dotyczących poszczególnych gatunków zwierząt, a

do tego czasu mogą zostać wprowadzone do obrotu na dotychczasowych zasadach.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej niż do

31 grudnia 2002 r., zachowują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze, jeżeli nie są

z nią sprzeczne.

1.

W razie stwierdzenia, że działalność, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-10 i 12

oraz ust. 1a, jest prowadzona niezgodnie z warunkami weterynaryjnymi, powiatowy lekarz

weterynarii może wydać decyzję administracyjną nakazującą usunięcie uchybień lub wstrzymującą

prowadzenie działalności do czasu ich usunięcia.

2.

W razie stwierdzenia, że prowadzenie działalności, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt

11, stwarza zagrożenie epizootyczne lub epidemiczne, powiatowy lekarz weterynarii

nakazuje, w drodze decyzji administracyjnej, niezwłoczne usunięcie uchybień, zawiadamiając

o tym właściwą okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną.

3.

Jeżeli podmiot prowadzący działalność nie stosuje się do zaleceń wynikających z decyzji,

o której mowa w ust. 1 i 2, powiatowy lekarz weterynarii może zakazać, w drodze decyzji,

dalszego prowadzenia działalności określonej w art. 5 ust. 1 i 1a.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29 i Nr 60, poz. 310, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852, Nr 74, poz. 855 i Nr 117, poz. 1228 oraz z 2001 r. Nr 100, poz. 1081, Nr 106, poz. 1149, Nr 125, poz. 1371 i Nr 128, poz. 1409) w art. 118 w § 2 w pkt 2 wyrazy „o ograniczonej przydatności do spożycia” zastępuje się wyrazami „warunkowo zdatne do spożycia”.

1.

Bydło, owce, kozy, świnie oraz jelenie i daniele utrzymywane w warunkach fermowych

podlegają oznakowaniu.

2.

Bydło i konie, z wyjątkiem koni wolno żyjących, są zaopatrywane w dokumenty identyfikacyjne,

zwane dalej «paszportami zwierząt».

3.

Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, polega w szczególności na zakładaniu kolczyków

z numerem identyfikacyjnym zwierzęcia lub na wytatuowaniu numeru identyfikacyjnego

zwierzęcia, ustalonego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwaną

dalej «Agencją».

4.

Posiadacz zwierzęcia jest zobowiązany do jego oznakowania i zgłoszenia tego faktu

Agencji przed opuszczeniem przez zwierzę gospodarstwa, nie później jednak niż

1)

w terminie 7 dni od dnia urodzenia zwierzęcia, w przypadku bydła,

2)

w terminie 21 dni od dnia urodzenia zwierzęcia, w przypadku pozostałych gatunków zwierząt.

5.

Posiadacz konia jest obowiązany do zgłoszenia Agencji w terminie 21 dni faktu urodzenia

się tego zwierzęcia.

6.

Po otrzymaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4 lub 5, Agencja wydaje zgłaszającemu

paszport zwierzęcia.

7.

Paszport zwierzęcia powinien zawierać w szczególności

1)

miejsce oraz datę urodzenia zwierzęcia, a w przypadku koni - również ich opis,

2)

imię i nazwisko lub nazwę posiadacza zwierzęcia oraz jego adres zamieszkania lub określenie

jego siedziby,

3)

numer identyfikacyjny zwierzęcia.

8.

Agencja prowadzi rejestr zwierząt oznakowanych i zaopatrzonych w paszporty.

9.

Rejestr prowadzi się przy użyciu elektronicznych nośników informacji.

10.

Rejestr zawiera w szczególności

1)

miejsce oraz datę urodzenia zwierzęcia, a w przypadku koni - również ich opis,

2)

imię i nazwisko lub nazwę posiadacza zwierzęcia oraz adres zamieszkania lub określenie

jego siedziby,

3)

numer identyfikacyjny zwierzęcia.

11.

Posiadacz zwierząt, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany do prowadzenia księgi

zwierząt, zwanej dalej «księgą rejestracji», do której wpisuje się w szczególności

1)

datę urodzenia zwierzęcia,

2)

numer identyfikacyjny zwierzęcia,

3)

miejsce przebywania zwierzęcia,

4)

imię, nazwisko lub nazwę poprzedniego posiadacza zwierzęcia.

12.

Księgę rejestracji prowadzi się odrębnie dla poszczególnych gatunków zwierząt. Księgę

rejestracji wydaje Agencja.

13.

Księga rejestracji jest udostępniana organom Inspekcji Weterynaryjnej i Agencji.

14.

Zwierzęta, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być wprowadzone do obrotu, jeżeli są

1)

oznakowane, z wyjątkiem koni,

2)

zaopatrzone w paszport, w przypadku bydła i koni,

3)

wpisane do księgi rejestracji, z wyjątkiem koni,

4)

zaopatrzone w świadectwo zdrowia wystawione przez powiatowego lekarza weterynarii.

15.

Zwierzęta inne niż wymienione w ust. 1 i 2 mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli

są zaopatrzone w świadectwa zdrowia, wystawiane przez powiatowego lekarza weterynarii

oddzielnie dla każdej partii zwierząt lub dla poszczególnego zwierzęcia.

16.

Świadectwa zdrowia są wystawiane dla zwierząt pochodzących z gospodarstw lub stad

spełniających warunki weterynaryjne.

17.

Posiadacz zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1 i 2, sprowadzonego z zagranicy jest obowiązany

zgłosić Agencji fakt wwozu zwierzęcia w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia granicznej

kontroli weterynaryjnej.

18.

Posiadacz zwierząt sprowadzonych z zagranicy, z wyjątkiem koni i zwierząt sprowadzanych

z krajów będących członkami Unii Europejskiej, jest zobowiązany oznakować je w terminie,

o którym mowa w ust. 17.

19.

Bydło i konie sprowadzane z zagranicy po dokonaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust.

17, zaopatrywane są w paszporty. Dokonując zgłoszenia bydła i koni sprowadzanych z

zagranicy, należy okazać Agencji paszporty tych zwierząt wystawione za granicą.

20.

Posiadacz zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest zobowiązany zgłosić Agencji

w terminie 7 dni fakt

1)

padnięcia zwierzęcia,

2)

zbycia zwierzęcia poza granice kraju,

3)

uboju zwierzęcia.

21.

Posiadacz paszportu zwierzęcia jest obowiązany w terminie 7 dni do zwrotu paszportu

do Agencji w przypadku padnięcia lub uboju zwierzęcia.

22.

W przypadku zmiany posiadacza zwierzęcia poprzedni i nowy posiadacz są obowiązani

zawiadomić Agencję w terminie 7 dni o tej zmianie.

23.

Poprzedni posiadacz obowiązany jest przekazać nowemu posiadaczowi wraz ze zwierzęciem

jego paszport.

24.

Za czynności związane z oznakowaniem, wydawaniem paszportów zwierząt Agencja pobiera

opłaty.

25.

Agencja może zlecać wykonywanie czynności związanych z oznakowaniem zwierząt lub wydawaniem

paszportów zwierząt innym podmiotom, w szczególności izbom rolniczym i związkom hodowców.

26.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą nadzór nad oznakowaniem i rejestracją zwierząt

i mają prawo do bezpłatnego dostępu do danych zawartych w rejestrze, o którym mowa

w ust. 8, oraz do zgłaszania korekt i uzupełnień w tym rejestrze.

27.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady

a)

prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 8, w tym tryb zgłaszania zwierząt do rejestru,

b)

oznakowania zwierząt, w tym wzory znaków identyfikacyjnych,

c)

wydawania i zwracania paszportów zwierząt,

d)

prowadzenia księgi rejestracji,

2)

szczegółowe warunki weterynaryjne przy wprowadzaniu na rynek zwierząt, o których mowa

w ust. 1, 2 i 15, oraz wzory świadectw zdrowia,

3)

wzory księgi rejestracji oraz paszportu zwierząt

- mając na względzie potrzebę zapewnienia kontroli przemieszczania się zwierząt, a

także ochronę zdrowia ludzi i zwierząt,

4)

wysokość opłat za oznakowanie, wydawanie paszportów zwierząt i ksiąg rejestracji,

uwzględniając koszty ponoszone przez Agencję, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych,

5)

harmonogram wdrażania systemu znakowania i rejestracji zwierząt w poszczególnych województwach.

W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa

(Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369 i Nr 98, poz. 473, z 1997 r. Nr 41, poz. 255, Nr 79, poz. 484 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 48, poz. 547 i 550 i Nr 88, poz. 983 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 19, Nr 29, poz. 320, Nr 38, poz. 452 i Nr 125, poz. 1363) dodaje się art. 3c w brzmieniu

„

Art. 3c.

Do zadań Agencji należy prowadzenie rejestru i oznakowanie bydła, owiec, kóz, świń

i koni, z wyjątkiem koni wolno żyjących.

”

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek związków hodowców lub innych podmiotów,

które uzyskały zgodę na prowadzenie ksiąg, może powierzyć im, w drodze rozporządzenia,

prowadzenie zadań, o których mowa w art. 7, biorąc pod uwagę zapewnienie wiarygodności

prowadzonej dokumentacji i wyników oceny.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia, upoważnić inne

podmioty do prowadzenia oceny wartości użytkowej lub hodowlanej, o ile mogą one zapewnić

wiarygodność wyników, oraz do publikowania wyników tej oceny.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2-6.

2.

Przepisy art. 2 pkt 48 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

3.

Przepisy

1)

art. 2

a)

pkt 3,

b)

pkt 6 w odniesieniu do bydła,

c)

pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 14 pkt 3,

d)

pkt 18, 20, 21, 24 lit. a) i pkt 25,

e)

pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 29 ust. 1, 2, 3 pkt 1,

f)

pkt 28 w zakresie dotyczącym art. 31 ust. 3 pkt 3,

g)

pkt 32 w zakresie dotyczącym art. 35 ust. 1 pkt 10 i 11,

h)

pkt 35 w zakresie dotyczącym art. 39a ust. 1 pkt 7, 9 i 11 oraz ust. 2,

i)

pkt 46, 47, 50,

j)

pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do bydła oraz

pkt 4c,

k)

pkt 53 i 54,

2)

art. 3

a)

pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 3,

b)

pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 3,

c)

pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40a,

3)

art. 6

- wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

4.

Przepisy art. 2

1)

pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1a, ust. 3 i 3c w odniesieniu do gospodarstw,

w których utrzymywane są zwierzęta gospodarskie,

2)

pkt 5 w zakresie dotyczącym art. 6 ust. 1 i 3 w odniesieniu do gospodarstw, w których

utrzymywane są zwierzęta gospodarskie,

3)

pkt 6 w odniesieniu do owiec, kóz, świń, koni, jeleni i danieli,

4)

pkt 19,

5)

pkt 24 w zakresie dotyczącym art. 25 ust. 3a i 9,

6)

pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 27 i art. 29 ust. 4 i 5,

7)

pkt 30 w zakresie dotyczącym art. 32 pkt 5,

8)

pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do owiec, kóz,

świń i koni oraz pkt 4d

- wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

5.

Przepisy

1)

art. 1 pkt 3,

2)

art. 2

a)

pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1 pkt 12, ust. 3e i 3f,

b)

pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 11 ust. 7, 8 i 9 pkt 3,

c)

pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 12 ust. 1, 3 i 5,

d)

pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 4 pkt 2 lit. f), ust. 10, 14 pkt 6 oraz

ust. 18 i 19,

e)

pkt 14 w zakresie dotyczącym art. 15 ust. 1, 3, 6, 7 i 8,

f)

pkt 17,

g)

pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 29 ust. 3 pkt 2,

h)

pkt 33 lit. b) i c),

3)

art. 3

a)

pkt 16 w zakresie dotyczącym art. 24 ust. 3,

b)

pkt 22,

c)

pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40b

- wchodzą w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

6.

Przepis art. 2 pkt 45 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze decyzji, upoważnia podmioty do prowadzenia

specjalistycznych szkoleń zawodowych dla osób prowadzących ocenę wartości użytkowej,

sztucznego unasienniania oraz do wydawania zaświadczeń w tym zakresie.

1.

Materiał szczególnego, wysokiego i niskiego ryzyka, o ile nie zachodzi podejrzenie

o chorobę zakaźną, należy niezwłocznie zgłosić i przekazać podmiotom zajmującym się

jego zbieraniem lub przetwarzaniem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Obowiązek przekazania materiału wysokiego ryzyka podmiotom, o których mowa w ust.

1, nie dotyczy pojedynczych zwłok zwierząt domowych, zwłok prosiąt, królików, owiec

i kóz poniżej czwartego tygodnia życia oraz pojedynczych sztuk drobiu, które mogą

być zagrzebane lub spalone w warunkach nienaruszających przepisów o ochronie środowiska.

3.

Mieszanina materiału wysokiego i niskiego ryzyka jest uznawana za materiał wysokiego

ryzyka, natomiast mieszanina, w skład której wchodzi materiał szczególnego ryzyka,

stanowi materiał szczególnego ryzyka.

4.

Posiadacz materiału szczególnego ryzyka lub osoba kierująca zakładem, w którym ten

materiał powstaje, są obowiązani do segregowania i oznakowania tego materiału.

5.

Materiał szczególnego ryzyka spala się lub grzebie po uprzednim przetworzeniu.

6.

W wyjątkowych przypadkach materiał wysokiego i szczególnego ryzyka może zostać przekazany

na grzebowisko lub zostać spalony bez przetworzenia, po uzyskaniu decyzji powiatowego

lekarza weterynarii wyrażającej na to zgodę.

7.

Do dokonania zgłoszenia i przekazania materiału szczególnego i wysokiego ryzyka jest

obowiązana osoba kierująca zakładem, w którym powstał materiał wysokiego lub szczególnego

ryzyka, posiadacz tego materiału, a jeżeli posiadacza takiego nie można ustalić -

zarządca terenu, na którym znajduje się ten materiał.

8.

Tworzenie i utrzymywanie grzebowisk oraz miejsc spalania zwłok zwierzęcych i ich części

określają przepisy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Koszty budowy grzebowisk

i przygotowania miejsc spalania zwłok zwierzęcych i ich części są refundowane gminie

ze środków budżetu państwa.

9.

Odpady kuchenne pochodzące z zakładów zajmujących się żywieniem zbiorowym mogą być

przeznaczane na karmę dla trzody chlewnej jedynie po obróbce cieplnej.

10.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1)

określi, w drodze rozporządzenia

a)

sposób przekazywania, zbierania, składowania i bezpiecznego unieszkodliwiania materiału

niskiego, wysokiego i szczególnego ryzyka oraz segregowania i oznakowania materiału

szczególnego ryzyka,

b)

warunki przekazywania i przetwarzania odpadów kuchennych oraz obrotu gotową paszą

wytworzoną z tych odpadów,

2)

może określić, w drodze rozporządzenia

a)

inny sposób postępowania z materiałem wysokiego i szczególnego ryzyka niż ten, o którym

mowa w ust. 1,

b)

inne odpady jako materiał szczególnego, wysokiego i niskiego ryzyka

- w celu dostosowania zasad postępowania z odpadami kuchennymi, materiałami niskiego,

wysokiego i szczególnego ryzyka do wymogów Unii Europejskiej.

Przepisy art. 2

1)

pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 pkt 2,

2)

pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 11 ust. 1 pkt 5, ust. 2 pkt 4, ust. 3 pkt 4 oraz

ust. 4 i 5,

3)

pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 7

- obowiązują do dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

Weterynaryjnej kontroli granicznej podlega

1)

wprowadzanie lub zamiar wprowadzenia towarów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

zwane dalej «przywozem»,

2)

wyprowadzanie lub zamiar wyprowadzenia towarów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

zwane dalej «wywozem»,

3)

przewóz towarów lub zamiar przewozu w procedurze tranzytu w rozumieniu przepisów Kodeksu

celnego przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innych krajów, zwany dalej «przewozem».

Zabrania się

1)

przywozu lub przewozu zwierząt chorych, podejrzanych o zakażenie, produktów, surowców

i odpadów pochodzących od takich zwierząt oraz materiału wysokiego i szczególnego

ryzyka,

2)

przywozu mięsa niezdatnego do spożycia lub mięsa warunkowo zdatnego do spożycia,

3)

przywozu lub przewozu rzeczy, w stosunku do których istnieje podejrzenie o możliwość

przeniesienia przez nie zakażenia, z wyłączeniem hodowli materiału zakaźnego przeznaczonego

do badań naukowych,

4)

przywozu lub przewozu zwierząt niezdolnych do kontynuowania podróży w rozumieniu przepisów

o ochronie zwierząt,

5)

przywozu towarów zawierających niedopuszczalne pozostałości chemiczne i biologiczne,

6)

przywozu lub przewozu towarów bez wymaganej dokumentacji,

7)

przewozu zwierząt bez pisemnego potwierdzenia, że zostaną one przyjęte przez pierwszy

kraj sąsiadujący z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

8)

przewozu produktów bez pisemnej deklaracji osoby zainteresowanej ładunkiem, że w przypadku

nieprzyjęcia przesyłki pokryje ona wszelkie koszty związane ze zniszczeniem lub odesłaniem

przesyłki do miejsca pochodzenia,

9)

przywozu i przewozu towarów przez inne przejścia graniczne niż określone na podstawie

przepisów art. 14 ust. 14 pkt 1,

10)

przywozu lub przewozu towarów, które nie spełniają innych warunków weterynaryjnych

określonych niniejszą ustawą lub przepisami szczególnymi.

1.

Zwierzęta mogą być przywożone, jeżeli

1)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia sporządzony w co najmniej dwóch językach

- w języku polskim i w języku kraju ich pochodzenia lub w języku polskim i angielskim,

wydany przez właściwy organ państwa, z którego pochodzą, oraz w inne dokumenty towarzyszące

przesyłce,

2)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia państwa, z których pochodzą, lub ich części

są wpisane do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii,

3)

są oznakowane w sposób umożliwiający ich identyfikację,

4)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje, z wyprzedzeniem przynajmniej jednego dnia

roboczego, w formie pisemnej lub za pomocą elektronicznych nośników informacji, granicznego

lekarza weterynarii z właściwego przejścia granicznego, przez które zwierzęta będą

przewożone, o przewidywanym czasie przywozu zwierząt, ich gatunku i liczbie,

5)

importer uzyska decyzję właściwego powiatowego lekarza weterynarii w sprawie ustalenia

miejsca kwarantanny lub uboju zwierząt.

2.

Mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, materiał biologiczny, niejadalne

produkty zwierzęce oraz środki żywienia zwierząt mogą być przywożone, jeżeli

1)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia sporządzony w co najmniej dwóch językach

- w języku polskim i w języku kraju ich pochodzenia lub w języku polskim i angielskim,

wydany przez właściwy organ państwa, z którego pochodzą, oraz w inne dokumenty towarzyszące

przesyłce. W przypadku rozładunku świeżej ryby lub świeżych produktów rybnych pochodzących

bezpośrednio z połowów ze statków pod banderą innego kraju świadectwo zdrowia wydawane

jest przez urzędowego lekarza weterynarii na podstawie pisemnej deklaracji kapitana,

która spełnia rolę świadectwa pochodzenia ryb, mięczaków i skorupiaków,

2)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia państwa, z których pochodzą, lub ich części

są wpisane do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii, a ponadto

jeżeli pochodzą z zakładów uprawnionych do eksportu lub dopuszczonych do handlu na

terytorium Unii Europejskiej,

3)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje, w formie pisemnej lub za pomocą elektronicznych

nośników informacji, z wyprzedzeniem przynajmniej jednego dnia roboczego, granicznego

lekarza weterynarii z właściwego przejścia granicznego, przez które produkty będą

przewożone, o ilości, rodzaju i przewidywanym czasie ich przywozu,

4)

importer uzyska decyzję właściwego powiatowego lekarza weterynarii w sprawie ustalenia

miejsca ich składowania,

5)

osoba zainteresowana ładunkiem zadeklaruje w świadectwie przekroczenia granicy, że

produkty spełniają wymagania przywozowe.

3.

Trofea łowieckie oraz nawóz naturalny pochodzące od zwierząt jednokopytnych i drobiu

mogą być przywożone, jeżeli

1)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia sporządzony w co najmniej dwóch językach

- w języku polskim i w języku kraju ich pochodzenia lub w języku polskim i angielskim,

wydany przez właściwy organ państwa, z którego pochodzą, oraz w inne dokumenty towarzyszące

przesyłce wymagane odrębnymi przepisami,

2)

pochodzą z terenu nieobjętego, w dniu wystawienia świadectwa zdrowia, restrykcjami

z powodu występowania chorób zakaźnych zwierząt,

3)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje, w formie pisemnej lub za pomocą elektronicznych

nośników informacji, z wyprzedzeniem granicznego lekarza weterynarii z właściwego

przejścia granicznego, przez które produkty będą przewożone, o ilości, rodzaju i oczekiwanym

czasie ich przywozu,

4)

importer uzyska decyzję właściwego powiatowego lekarza weterynarii w sprawie ustalenia

miejsca ich składowania.

4.

Przywóz towarów niespełniających warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2

pkt 2, oraz hodowli materiału zakaźnego przeznaczonego do badań naukowych, o których

mowa w art. 10a pkt 3, wymaga zezwolenia Głównego Lekarza Weterynarii. Zezwolenie

określa szczegółowe wymagania, jakim powinno odpowiadać świadectwo zdrowia, w które

towar ma być zaopatrzony, oraz inne warunki, w zależności od rodzaju towaru, po spełnieniu

których towar może być przywieziony.

5.

Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać w szczególności

1)

adres oraz imię i nazwisko lub nazwę importera,

2)

nazwę i ilość towaru,

3)

określenie kraju zakupu towaru, a w przypadku importu jadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego lub materiału biologicznego - numer weterynaryjny producenta,

4)

nazwę przejścia granicznego,

5)

kopię decyzji powiatowego lekarza weterynarii o ustaleniu: w przypadku zwierząt -

miejsca kwarantanny lub uboju, w przypadku jadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego

- miejsca składowania, a w przypadku materiału biologicznego - miejsca składowania

lub wykorzystywania,

6)

kopię dowodu opłaty za zezwolenie.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki weterynaryjne

dla towarów, o których mowa w ust. 1-3, oraz wzory świadectw zdrowia, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi

i zwierząt, a także możliwość przemieszczania towarów między terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej a terytoriami innych państw.

7.

Główny Lekarz Weterynarii ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi rejestry państw i ich części, o których mowa w ust. 1 pkt

2 i ust. 2 pkt 2.

8.

Produkty

1)

przeznaczone dla kraju członkowskiego Unii Europejskiej lub obszarów, na których obowiązują

specjalne warunki weterynaryjne określone w prawie Unii Europejskiej,

2)

z których pobrano próbki, ale wyniki badań nie są znane w czasie, w którym środki

transportu opuszczają punkt kontroli granicznej,

3)

przywożone dla specjalnych potrzeb w przypadkach określonych w prawie Unii Europejskiej,

4)

zwierzęta dzikie nieoskórowane po odstrzeleniu

- są objęte specjalnymi wymogami.

9.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

procedury dotyczące weterynaryjnej kontroli granicznej towarów, o których mowa w ust.

6, oraz dalsze postępowanie z tymi towarami,

2)

warunki kontroli weterynaryjnej produktów przy ich przeładunku, wwożonych drogą morską

lub powietrzną na terytorium krajów członkowskich Unii Europejskiej przez punkt kontroli

granicznej inny niż punkt kontroli granicznej przeznaczenia,

3)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych - procedury kontroli

weterynaryjnej produktów, niespełniających wymagań określonych w przepisach dotyczących

przywozu, a przeznaczonych do spożycia przez załogę i pasażerów korzystających z transportu

morskiego

- mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

10.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia

1)

określi sposoby postępowania w zakresie kontroli weterynaryjnej w przypadku wprowadzania

i wyprowadzania towarów do składu celnego, wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego,

2)

określi, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, listę

składów celnych, w których mogą być składowane produkty podlegające kontroli weterynaryjnej,

3)

może określić, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

listę składów celnych, w których mogą być składowane produkty podlegające kontroli

weterynaryjnej niespełniające wymagań określonych w prawie Unii Europejskiej

- mając na względzie zapewnienie przestrzegania warunków weterynaryjnych przy wprowadzaniu

i wyprowadzaniu produktów do składu celnego, wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego

oraz zapewnienie odpowiednich warunków składowania produktów pochodzenia zwierzęcego.

1.

Towary mogą być przewożone do krajów członkowskich Unii Europejskiej, jeżeli na przewóz

została uprzednio wyrażona zgoda urzędowego lekarza weterynarii kraju przeznaczenia,

w którym towary te mogą być poddane kontroli, a także gdy na przewóz uzyskano zezwolenie

krajów, przez które są przewożone, jeżeli jest ono wymagane przepisami tych krajów.

2.

Zwierzęta mogą być przewożone, jeżeli

1)

są oznakowane w sposób umożliwiający ich identyfikację,

2)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia wystawiony przez właściwy organ państwa,

z którego pochodzą, oraz urzędowe tłumaczenie tego świadectwa na język polski,

3)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia państwa, z których pochodzą, lub ich części

są wpisane do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii lub jeżeli

spełniają wymagania określone w zezwoleniu Głównego Lekarza Weterynarii,

4)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje z wyprzedzeniem granicznego lekarza weterynarii

z właściwego przejścia granicznego, przez które zwierzęta będą przewożone, o przewidywanym

czasie przywozu zwierząt, ich gatunku i liczbie.

3.

W przypadku przewozu zwierząt graniczny lekarz weterynarii może zlecić przeprowadzenie

badań zwierząt na stacji kwarantanny.

4.

Produkty mogą być przewożone, jeżeli

1)

są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia wystawiony przez właściwy organ państwa,

z którego pochodzą, oraz urzędowe tłumaczenie tego świadectwa na język polski i inne

wymagane dokumenty towarzyszące przesyłce,

2)

osoba zainteresowana ładunkiem poinformuje z wyprzedzeniem lekarza weterynarii z właściwego

przejścia granicznego, przez które produkty będą przewożone, o ich ilości, rodzaju

i przewidywanym czasie ich przywozu,

3)

osoba zainteresowana ładunkiem zgłosiła towar do weterynaryjnej kontroli granicznej

w wymaganej formie i w sposób, o których mowa w art. 14 ust. 14 pkt 5.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

procedury kontroli produktów w przewozie między krajami trzecimi,

2)

warunki weterynaryjnej kontroli granicznej zwierząt nieobjętych przepisami Unii Europejskiej

- mając na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz ujednolicenie warunków

przeprowadzania weterynaryjnej kontroli granicznej zgodnie z przepisami Unii Europejskiej.

1.

Księga dzieli się na część główną i część wstępną.

2.

Do części głównej księgi mogą być wpisywane świnie, bydło, owce, kozy, stada zwierząt

futerkowych, linie drobiu lub linie hodowlane pszczół, które

1)

pochodzą co najmniej od dwóch pokoleń przodków tej samej rasy, odmiany w obrębie rasy,

stada lub linii hodowlanej, wpisanych do księgi krajowej lub zagranicznej,

2)

mają rodowód odpowiadający warunkom określonym dla danej księgi,

3)

zostały zidentyfikowane po urodzeniu według warunków określonych dla księgi,

4)

są poddawane ocenie wartości użytkowej.

3.

Do części głównej księgi mogą być wpisywane koniowate, które spełniają warunki określone

w ust. 2 pkt 2-4, oraz pochodzą co najmniej od dwóch pokoleń przodków tej samej rasy

lub ras biorących udział w doskonaleniu tej rasy, z wyjątkiem koni rasy pełnej krwi

angielskiej i czystej krwi arabskiej.

4.

Dla koni pełnej krwi angielskiej, czystej krwi arabskiej, koni huculskich i koników

polskich prowadzi się wyłącznie główną część księgi.

5.

Do księgi koni pełnej krwi angielskiej wpisuje się ogiery, klacze i źrebięta pochodzące

co najmniej od ośmiu pokoleń przodków wpisanych do polskiej księgi koni pełnej krwi

angielskiej lub odpowiedniej księgi zagranicznej, uznanej przez Międzynarodową Komisję

Ksiąg Stadnych (ISBC).

6.

Do księgi koni arabskich czystej krwi wpisuje się ogiery, klacze i źrebięta pochodzące

od rodziców wpisanych do polskiej księgi koni arabskich czystej krwi lub odpowiedniej

księgi zagranicznej, uznanej przez Światową Organizację Konia Arabskiego (WAHO).

7.

Część główna księgi może być podzielona na rozdziały, do których zwierzęta są wpisywane

w zależności od cech użytkowych.

8.

Jeżeli część główna księgi jest podzielona na rozdziały, to wpisy o zwierzętach czystorasowych

przenoszonych z księgi zagranicznej do krajowej księgi danej rasy są wpisywane do

odpowiedniego rozdziału w zależności od swoich cech użytkowych.

9.

Samica, z wyjątkiem klaczy czystej krwi arabskiej i pełnej krwi angielskiej, której

matka i babka ze strony matki są wpisane do części wstępnej księgi i której ojciec

i dziadkowie są wpisani do części głównej księgi, jest zwierzęciem czystorasowym i

powinna być wpisana do części głównej księgi.

10.

Dla buhajów, knurów, ogierów, tryków ras plennych i mięsnych oraz kozłów ras mięsnych

prowadzona jest tylko część główna księgi.

11.

Do części wstępnej księgi mogą być wpisywane zwierzęta, stada zwierząt futerkowych

lub linie hodowlane, które, z zastrzeżeniem ust. 13

1)

są poddawane ocenie wartości użytkowej,

2)

zostały zidentyfikowane według zasad określonych dla księgi,

3)

zostały uznane za odpowiadające standardowi hodowlanemu,

4)

spełniają minimalne wymagania określone dla danej księgi.

12.

Wymagania określone w ust. 11 pkt 3 i 4 mogą być zróżnicowane w zależności od tego,

czy zwierzę jest wpisywane do księgi danej rasy pomimo tego, że jego pochodzenie nie

jest znane lub jest wynikiem krzyżowania uwzględnionego w programie hodowlanym dla

księgi.

13.

Do części wstępnej księgi mogą być wpisywane konie, które spełniają wymagania określone

w ust. 11 i pochodzą po ojcu co najmniej wpisanym do księgi lub rejestru.

14.

Tryki oraz kozły ras niewymienionych w ust. 10 mogą być wpisywane do części wstępnej

księgi, jeżeli spełniają wymagania określone w ust. 11 oraz jeżeli wynika to z programu

hodowlanego prowadzonego dla danej księgi.

15.

Listę owiec ras plennych i mięsnych oraz kóz ras mięsnych ustali, w drodze decyzji

administracyjnej, minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek związku hodowców

lub innego podmiotu prowadzącego księgę.

Koniowate wprowadzane na polski obszar celny powinny być zarejestrowane lub wpisane

do odpowiedniej księgi krajowej pod tym samym imieniem ze znakiem inicjałów kraju

urodzenia. Do pierwotnego imienia zwierzęcia może być dodane, przed lub po nim, inne

imię, pod warunkiem że imię oryginalne przez całe życie zwierzęcia będzie podawane

w nawiasie, a kraj jego pochodzenia wskazywany za pomocą inicjałów uznanych przez

umowy międzynarodowe.

1.

Koniowate, które zostały wpisane do ksiąg hodowlanych lub zostały w nich zarejestrowane

i kandydują do wpisu, zwane dalej «koniowatymi zarejestrowanymi», powinny posiadać

dokument identyfikacyjny wydany przez podmiot prowadzący księgę lub rejestr i przy

transporcie powinny być zaopatrzone w ten dokument.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu

identyfikacyjnego dla koniowatych, informacje, które powinien zawierać, uwzględniając

dane dotyczące pochodzenia i opis zwierzęcia.

1.

Towary przywożone oraz przewożone podlegają weterynaryjnej kontroli granicznej.

2.

Osoba zainteresowana ładunkiem jest obowiązana zgłosić towar do weterynaryjnej kontroli

granicznej w wymaganej formie i w sposób, określonych na podstawie przepisów ust.

14 pkt 5.

3.

Towary przywiezione bez weterynaryjnej kontroli granicznej zostaną zatrzymane do czasu

wydania przez właściwego granicznego lub powiatowego lekarza weterynarii decyzji o

ich zniszczeniu lub powrotnym wywozie, w rozumieniu przepisów celnych, do kraju pochodzenia.

4.

Weterynaryjna kontrola graniczna obejmuje

1)

w przypadku przywozu

a)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy art. 10a,

b)

kontrolę dokumentów,

c)

kontrolę tożsamości,

d)

kontrolę fizyczną,

e)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące ochrony zwierząt podczas

transportu,

2)

w przypadku przewozu

a)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy art. 10a,

b)

kontrolę dokumentów,

c)

kontrolę tożsamości,

d)

kontrolę fizyczną, jeżeli istnieje jakiekolwiek podejrzenie zagrożenia zdrowia ludzi

lub zwierząt,

e)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące ochrony zwierząt podczas

transportu,

f)

założenie plomb weterynaryjnych na środki transportu lub partie produktów w punkcie

kontroli granicznej wejścia i kontrolę tych plomb w punkcie kontroli granicznej wyjścia.

5.

Kontrola graniczna, o której mowa w ust. 1, obejmuje również postawienie w świadectwie

zdrowia odpowiedniej pieczęci i dokonanie wpisu przez granicznego lekarza weterynarii

o przeprowadzeniu kontroli i jej wyniku.

6.

Osoba zainteresowana ładunkiem deklaruje w świadectwie weterynaryjnym przekroczenia

granicy przeznaczenie celne towaru. Świadectwo przekroczenia granicy jest jednocześnie

dokumentem zgłoszenia towaru do weterynaryjnej kontroli granicznej.

7.

W przypadku przywozu deklarowane przeznaczenie celne towaru powinno być zgodne z określonym

w decyzji, wydanej przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii, miejscem

1)

składowania, w przypadku produktów albo

2)

kwarantanny lub uboju, w przypadku zwierząt.

8.

W razie braku deklaracji określającej przeznaczenie celne w świadectwie weterynaryjnym

przekroczenia granicy towar będzie podlegał takiej kontroli weterynaryjnej jak towar

przywożony.

9.

W przypadku przywozu towaru graniczny lekarz weterynarii zatrzymuje oryginalne świadectwo

zdrowia lub inne dokumenty weterynaryjne towarzyszące przesyłce i wystawia świadectwo

weterynaryjne przekroczenia granicy zawierające wynik przeprowadzonej weterynaryjnej

kontroli granicznej oraz wydaje poświadczone kopie zatrzymanych oryginalnych dokumentów.

W przypadku przewozu towaru graniczny lekarz weterynarii wydaje weterynaryjne świadectwo

przekroczenia granicy i zatrzymuje kopię oryginału weterynaryjnego świadectwa zdrowia

lub innych dokumentów weterynaryjnych towarzyszących przesyłce oraz wydaje poświadczone

kopie innych otrzymanych dokumentów. Organ celny uzna za dopuszczalne tylko takie

przeznaczenie celne towaru, które jest zgodne z warunkami określonymi przez granicznego

lekarza weterynarii w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy.

10.

Procedura, o której mowa w ust. 9, odnosi się do przywozu towarów do wszystkich państw

członkowskich Unii Europejskiej.

11.

Graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję w sprawie zakazu przywozu lub przewozu

towarów albo nakazu zabicia, uboju lub uboju sanitarnego zwierząt, zniszczenia produktów

lub innych rzeczy, jeżeli kontrola wykaże, że

1)

towary nie spełniają warunków określonych w art. 11 i 12,

2)

zostały naruszone przepisy art. 10a.

12.

Graniczny lekarz weterynarii może

1)

w razie zagrożenia zdrowia ludzi i zwierząt zastosować środki przewidziane w przepisach

art. 22 pkt 1-10 i 13,

2)

nakazać przeprowadzenie uboju z konieczności zwierząt, które ze względu na stan zdrowia

nie nadają się do dalszego transportu, a w szczególności zwierząt, które doznały urazów

lub zranień,

3)

zakazać przywozu z zagranicy towarów nieoznakowanych zgodnie z przepisami o znakowaniu

środków spożywczych lub przepisami o znakowaniu zwierząt,

4)

w uzasadnionych przypadkach przeprowadzić kontrolę weterynaryjną w zakresie, jaki

uzna za stosowny.

13.

Organ celny odmówi przyjęcia zgłoszenia celnego, jeżeli towar podlegający weterynaryjnej

kontroli granicznej nie został poddany takiej kontroli lub nie zostały uiszczone opłaty

za przeprowadzenie weterynaryjnej kontroli granicznej.

14.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej oraz ministrem

właściwym do spraw transportu, wykaz przejść granicznych, na których będzie dokonywana

weterynaryjna kontrola graniczna, i ich kategorie, mając na względzie ochronę zdrowia

ludzi i zwierząt oraz zapewnienie spełniania wymogów określonych dla danej kategorii

przejścia granicznego przez poszczególne przejścia graniczne,

2)

wymagania, jakie powinny być spełniane dla zatwierdzenia poszczególnych kategorii

przejść granicznych, na których będzie dokonywana weterynaryjna kontrola graniczna,

mając na względzie ochronę zdrowia zwierząt i ludzi, a także zapewnienie szczególnych

warunków, jakim powinna odpowiadać każda kategoria przejść granicznych, aby mogła

być na niej przeprowadzona weterynaryjna kontrola graniczna,

3)

wymogi, jakie powinny być spełnione dla zatwierdzenia stacji kwarantanny zwierząt,

mając na względzie wyeliminowanie możliwości rozprzestrzeniania chorób zakaźnych zwierząt

przez zwierzęta przywożone,

4)

wzory i warunki stosowania pieczęci oraz plomb przez granicznego lekarza weterynarii,

mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej,

5)

formę i sposób zgłoszenia towaru do weterynaryjnej kontroli granicznej oraz wzory

weterynaryjnych świadectw przekroczenia granicy dla zwierząt i produktów, mając na

względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz możliwość przemieszczania się towarów

między terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a terytoriami innych państw,

6)

częstotliwość i sposób przeprowadzania kontroli fizycznej w ramach weterynaryjnej

kontroli granicznej towarów, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz

możliwość przemieszczania się towarów między terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a terytoriami innych państw oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej,

7)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, szczegółowe zasady

i sposób współdziałania organów Inspekcji Weterynaryjnej z organami celnymi, mając

na względzie zapewnienie sprawnej kontroli granicznej towarów, zapewnienie wymogów

weterynaryjnych przy ich wprowadzaniu i wyprowadzaniu do składu celnego, wolnego obszaru

celnego lub składu wolnocłowego oraz zapewnienie warunków weterynaryjnych przy składowaniu.

15.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, procedury

kontroli oraz listę portów morskich, w których mogą być rozładowywane świeże ryby

lub świeże produkty rybne pochodzące bezpośrednio z połowów, ze statków pod banderą

innego kraju, mając na względzie zapewnienie właściwej jakości zdrowotnej ryb poławianych

przez statki będące pod banderą innego kraju i produktów rybnych pochodzących z tych

statków.

16.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski» wykaz towarów podlegających weterynaryjnej

kontroli granicznej, z uwzględnieniem kodów nomenklatury towarowej taryfy celnej (PCN).

17.

Koszty związane z działaniami, o których mowa w ust. 11-13, obciążają w całości właściciela

towarów. Koszty są pomniejszane o ewentualny dochód uzyskany ze sprzedaży surowców

po uboju zwierząt lub produktów po ich uzdatnieniu.

18.

Weterynaryjnej kontroli granicznej nie przeprowadza się w przypadku handlu. Organy

Inspekcji Weterynaryjnej mogą jednak przeprowadzać wyrywkowe, niedyskryminujące kontrole

towarów przywiezionych z krajów członkowskich Unii Europejskiej, a także przeprowadzać

takie kontrole w sytuacjach, o których mowa w art. 18 ust. 2 i 3.

19.

W wyjątkowych przypadkach dopuszcza się możliwość przywozu zwierząt przez porty morskie

lub lotnicze, w których nie prowadzi się weterynaryjnej kontroli granicznej, pod warunkiem

że zwierzęta są transportowane tym samym statkiem lub samolotem do punktu weterynaryjnej

kontroli granicznej, w którym ta kontrola zostanie przeprowadzona.

1.

Księgi są prowadzone przez związki hodowców lub inne podmioty po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw rolnictwa na ich otwarcie lub prowadzenie, wydanej w drodze decyzji

administracyjnej.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa udziela zgody na otwarcie lub prowadzenie określonej

księgi, jeżeli związek hodowców lub inny podmiot przedstawi

1)

krajowy program hodowlany,

2)

wzorzec rasy, odmiany, stada zwierząt futerkowych lub linii hodowlanej oraz standard

hodowlany dla części wstępnej księgi,

3)

sposób identyfikacji zwierząt,

4)

zakres informacji o zwierzętach wpisywanych do księgi,

5)

regulamin wpisu do księgi,

6)

minimalne wymagania dotyczące zwierząt wpisywanych do części wstępnej księgi,

7)

oświadczenie, że w posiadaniu członków związku hodowców lub innego podmiotu znajduje

się dostatecznie duże pogłowie zwierząt danej rasy, odmiany, stada zwierząt futerkowych

lub linii hodowlanej, aby można było realizować krajowy program hodowlany.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania

wobec związków hodowców lub innych podmiotów, w szczególności dotyczące warunków i

sposobu prowadzenia ksiąg, wiedzy fachowej i sprawności działania tych podmiotów w

zakresie prowadzenia ksiąg, procedur rejestracyjnych, zwłaszcza w aspekcie zasady

równości członków organizacji, mając na względzie zapewnienie prawidłowości prowadzonej

hodowli, w tym wysokiej jakości użytkowej i hodowlanej.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może odmówić udzielenia zgody na otwarcie lub

prowadzenie księgi dla zwierząt określonych gatunków, ras, odmian, linii, płci lub

stad, jeżeli księga dla tych zwierząt jest już prowadzona przez związek hodowców lub

inny podmiot na podstawie wcześniej wydanej zgody.

1.

Przepisów o przywozie i przewozie towarów, o których mowa w art. 11-15, nie stosuje

się do

1)

niewielkich partii towaru przeznaczonych do własnego spożycia i stanowiących część

bagażu osobistego,

2)

paczek wysyłanych przez osoby prywatne do osób prywatnych,

3)

próbek handlowych,

4)

produktów przeznaczonych do określonych badań lub analiz,

5)

produktów przeznaczonych do spożycia na pokładzie międzynarodowych środków transportu,

pod warunkiem że nie zostaną one wprowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

6)

psów i kotów towarzyszących podróżnym i nieprzeznaczonych do obrotu, pod warunkiem

że są zaopatrzone w świadectwo zdrowia,

7)

spreparowanych zwierząt lub ich części nieprzeznaczonych do działalności gospodarczej.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

wielkości oraz wymagania weterynaryjne w zakresie przywozu i przewozu towarów, o których

mowa w ust. 1,

2)

szczegółowe zasady kontroli przez organy celne przywożonych z zagranicy i przewożonych

psów i kotów, o których mowa w ust. 1 pkt 6

- mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

W razie uzasadnionego niebezpieczeństwa przeniesienia z zagranicy choroby zakaźnej

zwierząt lub innego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi lub zwierząt Rada Ministrów,

na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, w drodze rozporządzenia

1)

zakazuje przywozu do kraju lub przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

towarów lub innych produktów,

2)

może określić postępowanie granicznego lekarza weterynarii w stosunku do osób przybywających

z zagranicy oraz ich produktów

- mając na względzie ochronę zdrowia ludzi i zwierząt.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może cofnąć zgodę, jeżeli związek hodowców lub

inny podmiot prowadzący księgę narusza przepisy dotyczące jej prowadzenia; w tym przypadku

prowadzenie księgi przejmuje jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 6.

1.

Główny Lekarz Weterynarii prowadzi listy krajowych zakładów uprawnionych do produkcji

na rynki innych krajów, zwanych dalej «listami Głównego Lekarza Weterynarii». Zakłady

produkujące materiał biologiczny, pozyskujące, przetwarzające i składujące mięso i

inne środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, niejadalne produkty zwierzęce, środki

żywienia zwierząt mogą zostać wpisane na właściwą listę Głównego Lekarza Weterynarii,

jeżeli spełniają warunki weterynaryjne obowiązujące w produkcji na rynek krajów członkowskich

Unii Europejskiej lub określone przez właściwe organy weterynaryjne kraju, do którego

przeznaczony jest produkt.

2.

Nadzór nad przestrzeganiem przez producenta warunków, o których mowa w ust. 1, sprawuje

powiatowy lekarz weterynarii.

3.

Wpis zakładu na listę, o której mowa w ust. 1, następuje na wniosek właściciela zakładu,

po przeprowadzeniu kontroli przez powiatowego lekarza weterynarii i wydaniu, na podstawie

kontroli sprawdzającej, pozytywnej opinii przez wojewódzkiego lekarza weterynarii

oraz po zatwierdzeniu zakładu przez właściwy organ weterynaryjny Unii Europejskiej

albo kraju, do którego są przeznaczone produkty, jeżeli takie zatwierdzenie jest wymagane.

4.

Jeżeli zakład nie spełnia albo nie przestrzega wymaganych warunków weterynaryjnych,

albo uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli, Główny Lekarz Weterynarii,

na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, dokonuje zawieszenia uprawnień, o których

mowa w ust. 1, lub skreślenia zakładu z listy Głównego Lekarza Weterynarii.

5.

O wpisach i zmianach dokonywanych na listach, o których mowa w ust. 1, Główny Lekarz

Weterynarii powiadamia właściwego wojewódzkiego, a także powiatowego lekarza weterynarii,

którzy dokonują odpowiednich adnotacji w rejestrze, o którym mowa w art. 5 ust. 3c

i art. 31 ust. 4.

6.

Produkcja środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w zakładach posiadających uprawnienia,

o których mowa w ust. 1, może być prowadzona wyłącznie z użyciem surowców pochodzących

z zakładów uprawnionych do produkcji na rynek danego kraju lub obszaru, z wyłączeniem

produktów niepodlegających takim wymaganiom.

7.

Jeżeli zakłady, o których mowa w ust. 6, prowadzą produkcję z zastosowaniem surowców

pochodzących z zakładów nieposiadających takich uprawnień, to surowce te powinny być

przechowywane w oddzielnych magazynach, a proces produkcji z ich użyciem powinien

być prowadzony w oddzielnych pomieszczeniach lub w wydzielonym cyklu produkcyjnym

i czasie. Uzyskane w ten sposób produkty nie mogą być oznakowane inaczej niż produkty

przeznaczone na rynek krajowy i mogą być wprowadzone wyłącznie do obrotu krajowego.

1.

Towary przeznaczone do wywozu podlegają kontroli weterynaryjnej w miejscu wysyłki,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej mogą przeprowadzać kontrole przesyłek zwierząt w trakcie

transportu, w punktach kontroli granicznej oraz w punkcie postojowym, mające na celu

sprawdzenie przestrzegania przepisów o ochronie zwierząt.

3.

Właściwy organ Inspekcji Weterynaryjnej może w każdym czasie zarządzić, z zachowaniem

wymogów prawa celnego, weterynaryjną kontrolę graniczną przy wywozie towarów, w przypadku

podejrzenia wystąpienia

1)

nieprawidłowości dotyczących przebiegu kontroli,

2)

nieprawidłowości w wydanych dokumentach weterynaryjnych,

3)

innych okoliczności stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, gatunki zwierząt

i produkty, którymi handel określają przepisy Unii Europejskiej, sposób prowadzenia

kontroli weterynaryjnej, wymagania weterynaryjne, jakim muszą odpowiadać zwierzęta

i produkty, oraz wzory wymaganych świadectw zdrowia lub dokumentów handlowych, mając

na względzie swobodne przemieszczanie towarów między terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a terytoriami innych krajów członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa udziela zgody, w drodze decyzji administracyjnej,

na otwarcie lub prowadzenie określonego rejestru podmiotom, które

1)

zapewnią, że w realizacji krzyżowniczych programów hodowlanych weźmie udział dostatecznie

duże pogłowie zwierząt,

2)

przedstawią

a)

cel hodowlany,

b)

programy hodowlane krzyżownicze,

c)

system identyfikacji zwierząt,

d)

system rejestracji danych o pochodzeniu zwierząt,

e)

regulamin prowadzenia rejestru,

f)

informacje o podmiotach biorących udział w krzyżowniczym programie hodowlanym, w tym

nazwę i adres posiadacza zwierząt, dane o liczbie zwierząt uczestniczących w programie,

3)

poddadzą zwierzęta ocenie wartości użytkowej, a w przypadku świń i drobiu

a)

poddadzą się na własny koszt ocenie mieszańców, co najmniej raz na trzy lata,

b)

zobowiążą się do publikowania lub udostępniania do publikacji wyników oceny mieszańców.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może cofnąć zgodę na prowadzenie rejestru, jeżeli

podmiot prowadzący rejestr narusza przepisy dotyczące jego prowadzenia.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania

wobec podmiotów ubiegających się o otwarcie lub prowadzenie określonego rejestru,

a w szczególności dotyczące warunków i sposobu prowadzenia rejestrów, wiedzy fachowej

i sprawności ich działania w zakresie prowadzenia rejestrów, procedur rejestracyjnych

oraz liczebności pogłowia zwierząt, mając na względzie zapewnienie prawidłowości prowadzonej

hodowli.

1.

Tworzy się system gromadzenia i przekazywania informacji dotyczących występowania

chorób zakaźnych, o których mowa w art. 3.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi księgę chorób zakaźnych zwierząt zawierającą

informacje o chorobach podlegających

1)

natychmiastowemu zgłoszeniu,

2)

rejestracji.

3.

Lekarze weterynarii, o których mowa w art. 20 ust. 1, przekazują właściwemu powiatowemu

lekarzowi weterynarii roczne informacje o chorobach podlegających rejestracji.

4.

Powiatowi lekarze weterynarii przekazują wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii

1)

informacje o chorobach zakaźnych zwierząt, o których mowa w art. 3 ust. 1, natychmiast

po ich wystąpieniu oraz za każdy miesiąc w formie zbiorczej,

2)

zbiorcze informacje roczne o występowaniu chorób, o których mowa w art. 3 ust. 2.

5.

Wojewódzcy lekarze weterynarii, w trybie określonym w ust. 4, przekazują informacje

Głównemu Lekarzowi Weterynarii, który wykonując postanowienia konwencji i umów międzynarodowych,

których Rzeczpospolita Polska jest stroną, powiadamia Komisję Europejską, właściwe

organizacje międzynarodowe oraz inne kraje o występowaniu chorób zakaźnych zwierząt

w Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór księgi

chorób zakaźnych zwierząt, wzory raportów oraz sposoby przekazywania informacji o

występowaniu chorób zakaźnych zwierząt, mając na względzie ujednolicenie sposobu zbierania

i przekazywania danych dotyczących występowania chorób zakaźnych zwierząt.

1.

Prowadzący księgi nie może odmówić wpisu do księgi lub rejestru zwierząt pochodzących

z importu, jeżeli spełniają one warunki wpisu.

2.

Zwierzęta hodowlane, ich nasienie, komórki jajowe, zarodki i jaja wylęgowe wprowadzane

do obrotu powinny być zaopatrzone w zaświadczenia hodowlane.

3.

Zaświadczenie hodowlane dla zwierząt hodowlanych powinno zawierać

1)

dane umożliwiające identyfikację zwierzęcia,

2)

informacje dotyczące przodków zwierzęcia,

3)

wyniki oceny wartości użytkowej lub hodowlanej zwierzęcia oraz jego przodków,

4)

wskazanie właściciela lub hodowcy zwierzęcia.

4.

Zaświadczenie hodowlane dla nasienia, komórek jajowych i zarodków powinno zawierać

informacje o

1)

dawcy lub dawcach materiału biologicznego w zakresie określonym w ust. 3,

2)

terminie pobrania lub produkcji,

3)

producencie i odbiorcy materiału biologicznego,

4)

wyniku badania grup i białek krwi dawcy lub dawców materiału biologicznego, a w przypadku

koniowatych wyniku badania grup i białek krwi lub wyniku badania DNA, jeżeli wynika

to z regulaminu prowadzenia księgi danej rasy albo rejestru.

5.

Zaświadczenie hodowlane dla jaj wylęgowych powinno zawierać informacje o

1)

gatunku drobiu, poziomie reprodukcji stada i liniach, od których pochodzą jaja,

2)

terminie ich zniesienia,

3)

producencie i odbiorcy.

Za wpis zwierząt do ksiąg i rejestrów pobiera się opłatę, którą ustala prowadzący

księgę lub rejestr, uwzględniając koszty wynikające bezpośrednio z prowadzenia ksiąg

lub rejestrów.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposoby postępowania przy zwalczaniu poszczególnych chorób zakaźnych zwierząt, a w

szczególności procedury stwierdzania i wygaszania ognisk tych chorób oraz sposób prowadzenia

dokumentacji w tym zakresie,

2)

procedurę uznawania obszaru kraju lub jego części za wolne od chorób, o których mowa

w pkt 1

- mając na względzie zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt,

ochronę zdrowia ludzi i zwierząt, jak również możliwość przemieszczania zwierząt i

produktów pochodzenia zwierzęcego między obszarami o takim samym statusie zdrowotnym.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres niezbędnych

informacji zawartych w księgach i rejestrach dla poszczególnych gatunków zwierząt

oraz wymagania, jakie powinien spełniać program hodowlany, mając na względzie ujednolicenie

warunków prowadzenia ksiąg i rejestrów.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki wystawiania

zaświadczeń hodowlanych oraz zakres niezbędnych informacji, jakie powinny zawierać

zaświadczenia hodowlane dla zwierząt hodowlanych, nasienia, komórek jajowych, zarodków

i jaj wylęgowych, mając na względzie konieczność zapewnienia wiarygodności przekazywanych

informacji oraz uznawanie dokumentów polskich w międzynarodowym obrocie zwierzętami

hodowlanymi.

1.

W powiatach, województwach, a także w skali całego kraju przygotowuje się i poddaje

stałej aktualizacji plany gotowości zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, o których

mowa w załączniku nr 1 do ustawy, oraz innych chorób charakteryzujących się wysokim

stopniem zaraźliwości, o których mowa w art. 3 ust. 2. W planach tych przydzielone

zostaną zadania organom administracji rządowej i samorządowej, a także poszczególnym

podmiotom na wypadek wystąpienia chorób zakaźnych zwierząt.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu

opinii Rady Sanitarno-Epizootiologicznej, określi, w drodze rozporządzenia, warunki

tworzenia i wykonywania planów gotowości, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą

szybkiego i skutecznego likwidowania ognisk chorób zakaźnych zwierząt.

3.

Projekty planów gotowości zwalczania chorób, wyszczególnionych w załączniku nr 1 do

ustawy, przygotowują odpowiednio powiatowy lekarz weterynarii, wojewódzki lekarz weterynarii,

Główny Lekarz Weterynarii, powołując w swoich strukturach organizacyjnych zespoły

kryzysowe.

1.

W punkcie kopulacyjnym mogą być wykorzystywane reproduktory

1)

wpisane do księgi albo rejestru, a w przypadku świń również pochodzące od rodziców

wpisanych do ksiąg albo rejestrów,

2)

spełniające warunki weterynaryjne określone odrębnymi przepisami,

3)

dopuszczone do użytkowania w punkcie kopulacyjnym.

2.

Starosta, po zasięgnięciu opinii właściwego związku hodowców lub innego podmiotu prowadzącego

księgę lub rejestr, wydaje, na wniosek posiadacza reproduktora, na czas określony,

decyzję o dopuszczeniu reproduktora do użytkowania w punkcie kopulacyjnym.

3.

Do wniosku powinny być załączone

1)

zaświadczenie potwierdzające wpis reproduktora do księgi albo rejestru lub świadectwo

pochodzenia reproduktora,

2)

świadectwo zdrowia.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do wojewody.

1.

Wprowadza się obowiązek zwalczania chorób lub infekcji, które mogą być w naturalny

sposób przenoszone ze zwierzęcia na człowieka lub przez środki spożywcze pochodzenia

zwierzęcego.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia

1)

listę chorób, o których mowa w ust. 1, podlegających zwalczaniu u zwierząt,

2)

programy zwalczania chorób, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość odszkodowania w

przypadku nakazu zabicia zwierząt

- kierując się potrzebą ochrony zdrowia i życia ludzi.

3.

Do zwalczania chorób, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 19-21 i 22-25.

1.

Zwierzęta rzeźne i ich mięso, mięso zwierząt łownych i innych zwierząt przeznaczone

do spożycia przez ludzi, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego oraz środki żywienia

zwierząt objęte są obowiązkiem badania, które należy do zadań powiatowego lekarza

weterynarii.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii organizuje i nadzoruje badania, o których mowa w ust.

1, ustala terenowe obwody badania i obwody badania dla poszczególnych rzeźni oraz

wyznacza dla nich lekarzy weterynarii i inne osoby, o których mowa w art. 44, uprawnione

do przeprowadzania badań.

1.

Wprowadzane do obrotu komórki jajowe i zarodki mogą być pobierane, konserwowane oraz

przechowywane przez podmioty posiadające zezwolenie.

2.

Zezwolenie na prowadzenie działalności określonej w ust. 1 wydaje minister właściwy

do spraw rolnictwa, na wniosek podmiotu, jeżeli spełnia on warunki weterynaryjne określone

w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa

oraz o Inspekcji Weterynaryjnej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

określenie nazwy i siedziby podmiotu,

2)

szczegółowy opis przedmiotu wykonywanej działalności.

4.

Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie o wpisie do rejestru prowadzonego przez powiatowego

lekarza weterynarii.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

działalność objęta zezwoleniem będzie prowadzona z naruszeniem przepisów, a w szczególności

gdy nie zostaną spełnione warunki weterynaryjne określone w przepisach, o których

mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi listę podmiotów uprawnionych do pobierania,

konserwowania i przechowywania komórek jajowych i zarodków.

1.

Ubój zwierząt rzeźnych, których świeże mięso lub jego przetwory mają być wprowadzane

na rynek, wykonywany jest wyłącznie w rzeźni, przy czym ubój z konieczności może być

wykonywany również poza rzeźnią za zgodą i pod nadzorem lekarza weterynarii.

2.

Do uboju w rzeźni mogą być dopuszczone zwierzęta rzeźne zaopatrzone w świadectwo zdrowia

oraz, w przypadku bydła, owiec, kóz, świń, oznakowane zgodnie z systemem rejestracji

i identyfikacji zwierząt.

3.

Powiatowy lekarz weterynarii, kierując do uboju sanitarnego zwierzęta rzeźne, wydaje

skierowanie określające w szczególności przyczynę wydania skierowania i dane identyfikujące

zwierzę lub zwierzęta oraz inne informacje istotne z uwagi na ocenę mięsa.

4.

Lekarz weterynarii, kierując do uboju z konieczności zwierzęta, wydaje skierowanie

zawierające dane identyfikujące zwierzę, przyczynę wydania skierowania, informację

o stosowanych środkach farmaceutycznych oraz inne informacje istotne z uwagi na ocenę

mięsa.

5.

Dopuszcza się ubój drobiu na terenie ferm drobiu o małej zdolności produkcyjnej oraz

królików na terenie gospodarstw, jeżeli mięso ma być dostarczone do sprzedaży detalicznej

lub bezpośrednio do konsumenta w tej samej lub sąsiedniej miejscowości oraz po spełnieniu

warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 32 pkt 3.

6.

Dopuszcza się

1)

ubój zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka oraz jeleni i danieli utrzymywanych

w warunkach fermowych na terenie gospodarstwa, w którym są chowane, pod warunkiem

uzyskania zgody powiatowego lekarza weterynarii,

2)

ubój świń, owiec i kóz na terenie gospodarstw, pod warunkiem wykorzystania uzyskanego

mięsa wyłącznie na potrzeby własne,

3)

obrót niewielką ilością mięsa zwierząt łownych, polegający na bezpośrednim dostarczaniu

towaru przez uprawniony podmiot do konsumenta lub sprzedaży detalicznej,

4)

przechowywanie i rozbiór mięsa zwierząt łownych w miejscach sprzedaży detalicznej

lub przyległych pomieszczeniach produkcyjnych, jeżeli jest ono przechowywane i przygotowywane

wyłącznie w celu bezpośredniej sprzedaży konsumentowi.

1.

Obowiązkiem badania są objęte

1)

przed ubojem - zwierzęta rzeźne, z których świeże mięso oraz jego przetwory mają być

wprowadzane na rynek,

2)

po uboju - mięso i narządy zwierząt rzeźnych, z wyjątkiem nieprzeznaczonego do wprowadzania

na rynek mięsa królików i drobiu,

3)

po odstrzeleniu - mięso i narządy zwierząt łownych, z wyjątkiem zwierzyny drobnej

niepoddanej patroszeniu, skórowaniu lub odpierzeniu, dostarczonej bezpośrednio do

konsumenta lub sprzedaży detalicznej.

2.

W zależności od wyniku badania zwierzęcia, przeprowadzonego przed ubojem, może być

wydane

1)

zezwolenie na ubój,

2)

zezwolenie na ubój z zachowaniem określonych warunków,

3)

zakaz uboju.

3.

Po uboju wszystkie części zwierzęcia powinny pozostać w miejscu uboju do czasu zbadania,

wydania oceny i oznakowania mięsa, z wyłączeniem prób pobranych do badań laboratoryjnych.

1.

W zależności od wyniku badania mięsa rozróżnia się i odpowiednio znakuje

1)

mięso zdatne do spożycia,

2)

mięso warunkowo zdatne do spożycia,

3)

mięso niezdatne do spożycia.

2.

Mięso pozyskane ze świń, kóz i owiec poddanych ubojowi we własnym gospodarstwie podlega

dodatkowemu znakowaniu i może być wykorzystane wyłącznie na własne potrzeby.

3.

Mięso i jego przetwory przeznaczone do wprowadzania na rynek powinny być zaopatrzone

w jeden z następujących dokumentów

1)

świadectwo zdrowia wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii,

2)

handlowy dokument identyfikacyjny zawierający znak weterynaryjny.

4.

Przeznaczone do spożycia mięso wołowe, poza wymaganiami określonymi w ust. 3, może

być wprowadzone na rynek po dołączeniu do każdego elementu lub porcji mięsa etykiety

zawierającej dane pochodzące z dokumentu identyfikacyjnego zwierzęcia.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, systemy znakowania

mięsa i informacje, jakie powinny zawierać etykiety, o których mowa w ust. 4, mając

na względzie możliwość zidentyfikowania zwierzęcia, od którego mięso pochodzi, jak

również miejsca jego pochodzenia i przebywania.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób uzdatnienia

mięsa warunkowo zdatnego do spożycia oraz postępowania z mięsem niezdatnym do spożycia,

mając na względzie zachowanie zdrowia ludzi i zwierząt.

1.

Podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 29, powinien na żądanie zainteresowanych

posiadaczy zwierząt lub podmiotów prowadzących sztuczne unasiennianie dostarczyć nasienie

każdego rozpłodnika dopuszczonego do użycia w inseminacji.

2.

Ceny za nasienie ustala podmiot, który nasienie wyprodukował lub importował, a opłata

za dostawę nasienia nie może być wyższa od kosztów związanych bezpośrednio z jego

przechowywaniem i dostarczeniem.

1.

Podmioty podejmujące działalność lub zajmujące się ubojem zwierząt rzeźnych lub skupem

zwierząt łownych, rozbiorem i przetwórstwem mięsa oraz produkcją mięsa mielonego i

wyrobów mięsnych niepoddanych obróbce termicznej, pozyskiwaniem, przetwórstwem mleka,

ryb, skorupiaków, mięczaków, jaj konsumpcyjnych i innych środków spożywczych pochodzenia

zwierzęcego, a także ich składowaniem i transportem, są obowiązane

1)

zapewnić warunki weterynaryjne, w tym wynikające z projektu technologicznego zakładu,

opracowanego na etapie projektu budowlanego zaopiniowanego przez powiatowego lekarza

weterynarii lub rzeczoznawcę uznanego przez Głównego Lekarza Weterynarii,

2)

zgłosić zamiar rozpoczęcia działalności właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii

co najmniej 60 dni przed jej rozpoczęciem oraz zaprzestanie działalności w terminie

7 dni od jej zaprzestania.

2.

Obowiązek wynikający z ust. 1 nie dotyczy podmiotów zajmujących się pozyskiwaniem

mleka i jaj konsumpcyjnych na własne potrzeby.

3.

Powiatowy lekarz weterynarii, po dokonaniu kontroli w zakresie, o którym mowa w ust.

1, wydaje decyzję w sprawie dopuszczenia lub niedopuszczenia zakładu do prowadzenia

produkcji, nadaje weterynaryjny numer identyfikacyjny, o ile jest on wymagany, a także

kwalifikuje zakład do prowadzenia sprzedaży

1)

na rynek Unii Europejskiej lub innych państw,

2)

na rynek krajowy,

3)

bezpośredniej.

4.

Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr zakładów dopuszczonych do prowadzenia

produkcji na obszarze jego właściwości. Do rejestru wpisuje się informacje dotyczące

przeprowadzonych kontroli oraz decyzji wydanych w trybie ust. 3 i art. 31b.

5.

Powiatowy lekarz weterynarii może w każdym czasie kontrolować, czy są spełnione i

utrzymywane warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

Przepisy art. 22, 24, 26, 27 i art. 29 ust. 1 nie dotyczą badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych

z dziedziny hodowli i rozrodu zwierząt prowadzonych przez jednostki naukowo-badawcze

i wyższe szkoły rolnicze.

1.

Dla zakładów prowadzących działalność, o której mowa w art. 31, którym nadano weterynaryjny

numer indentyfikacyjny, wprowadza się system numeracji, który prowadzi Główny Lekarz

Weterynarii.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia

1)

określi sposób prowadzenia systemu numeracji, o którym mowa w ust. 1,

2)

może rozszerzyć zakres nadawania numeracji innym rodzajom działalności, w tym wymienionym

w art. 5

- mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

1.

Powiatowy lekarz weterynarii w razie stwierdzenia, że działalność, o której mowa w

art. 31, prowadzona jest niezgodnie z warunkami weterynaryjnymi, w zależności od zagrożenia

zdrowia ludzi, zwierząt albo naruszenia przepisów o ochronie zwierząt, wydaje decyzję

1)

nakazującą usunięcie uchybień,

2)

zakazującą produkcji niektórych produktów lub handlu,

3)

ograniczającą wielkość produkcji lub nakazującą jej wstrzymanie,

4)

ograniczającą obszar wprowadzania na rynek.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii może cofnąć decyzję o dopuszczeniu zakładu do prowadzenia

produkcji oraz o nadaniu weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w

art. 31 ust. 3, jeżeli kierujący zakładem nie zastosuje się do zaleceń wydanych w

celu zapewnienia wymaganych warunków weterynaryjnych w określonym terminie.

3.

Przepisy art. 31 i 31b nie naruszają przepisów art. 5 i 6.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 31 ust. 1, odpowiadają za jakość i bezpieczeństwo

zdrowotne środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego w zakresie prowadzonej przez

nie działalności.

2.

W przypadku podejrzenia niewłaściwej jakości zdrowotnej środków spożywczych, o których

mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii podejmuje czynności kontrolne w celu sprawdzenia

jakości zdrowotnej tych środków, przed wprowadzeniem ich na rynek. Przepisy art. 31b

stosuje się odpowiednio.

3.

Środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego przeterminowane lub o niewłaściwej jakości

zdrowotnej wprowadzone do obrotu nie podlegają zwrotowi do producenta.

4.

W razie stwierdzenia, że środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego o niewłaściwej jakości

zdrowotnej zostały wprowadzone na rynek, właściwy powiatowy lekarz weterynarii powiadamia

o tym właściwy organ Inspekcji Sanitarnej.

5.

Postępowanie ze środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego o niewłaściwej jakości

zdrowotnej regulują przepisy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi

1)

sposób badania zwierząt rzeźnych, badania, oceny i znakowania mięsa tych zwierząt

oraz mięsa zwierząt łownych, wykorzystania mięsa warunkowo zdatnego do spożycia, mięsa

niezdatnego do spożycia oraz prowadzenia dokumentacji w tym zakresie i wzory świadectw

lub innych dokumentów identyfikacyjnych, o których mowa w art. 27 ust. 2,

2)

szczegółowe warunki weterynaryjne wymagane przy prowadzeniu działalności, o których

mowa w art. 31 ust. 1, oraz wzory świadectw, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1,

3)

szczegółowe warunki weterynaryjne wymagane przy uboju zwierząt dzikich utrzymywanych

przez człowieka, królików, jeleni i danieli utrzymywanych w warunkach fermowych na

terenie gospodarstw oraz szczegółowe warunki udzielania zgody na ubój,

4)

rodzaje działalności gospodarczej i rodzaje zakładów nadzorowanych przez organy Inspekcji

Weterynaryjnej, którym nadaje się weterynaryjny numer indentyfikacyjny,

5)

szczegółowe warunki weterynaryjne wymagane przy prowadzeniu działalności związanej

ze sprzedażą bezpośrednią

- mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej, jak również

potrzebę ujednolicenia sposobów badania zwierząt rzeźnych i ich mięsa, prowadzenia

dokumentacji w tym zakresie, oceny, znakowania i postępowania z mięsem oraz przestrzegania

zasad ochrony zwierząt.

1.

Główny Lekarz Weterynarii

1)

ustala ogólne kierunki działania Inspekcji Weterynaryjnej,

2)

koordynuje i kontroluje wykonywanie zadań przez wojewódzkich, powiatowych i granicznych

lekarzy weterynarii,

3)

może wydawać wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące

podjęcia czynności w zakresie ich merytorycznego działania oraz żądać od nich informacji

o całym zakresie działania Inspekcji Weterynaryjnej,

4)

w przypadku stwierdzenia w trakcie prowadzonej kontroli uchybień, może wydać decyzję

o czasowym zawieszeniu lub odebraniu uprawnień, uchylając decyzję powiatowego, granicznego

lub wojewódzkiego lekarza weterynarii,

5)

współpracuje z właściwymi organami weterynaryjnymi krajów członkowskich Unii Europejskiej

i krajów trzecich, Komisją Europejską, Międzynarodowym Urzędem do Spraw Epizootii

oraz innymi organizacjami międzynarodowymi, których Polska jest członkiem, w zakresie

swoich właściwości,

6)

dokonuje analiz i ocen sytuacji epizootycznej, jakości zdrowotnej środków spożywczych

pochodzenia zwierzęcego i stanu sanitarnego ich produkcji,

7)

opracowuje programy i plany dotyczące zapobiegania chorobom zakaźnym zwierząt i ich

zwalczania,

8)

wydaje instrukcje określające sposób postępowania organów i inspektorów Inspekcji

Weterynaryjnej,

9)

organizuje szkolenia dla pracowników Inspekcji Weterynaryjnej,

10)

inicjuje zmiany przepisów prawnych z dziedziny weterynarii oraz opiniuje projekty

aktów normatywnych,

11)

utrzymuje niezbędną rezerwę szczepionek i biopreparatów niezbędnych do diagnozowania

i zwalczania chorób zakaźnych zwierząt,

12)

wykonuje inne zadania określone w ustawie i przepisach odrębnych.

2.

Główny Lekarz Weterynarii składa Prezesowi Rady Ministrów oraz ministrowi właściwemu

do spraw rolnictwa coroczne sprawozdanie o stanie bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego

kraju.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 i 9, przysługują wojewódzkiemu lekarzowi

weterynarii w stosunku do powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii.

4.

Wojewódzki lekarz weterynarii i powiatowy lekarz weterynarii raz na rok, a na żądanie

w każdym czasie, przekazują odpowiednio wojewodzie i staroście informacje o stanie

bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego na obszarze województwa lub powiatu.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 4, wojewódzki lekarz weterynarii przekazuje również

Głównemu Lekarzowi Weterynarii.

6.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego odpowiednio

wojewoda lub starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) może wydać właściwemu

organowi Inspekcji Weterynaryjnej polecenie podjęcia działań zmierzających do usunięcia

tego zagrożenia.

7.

Polecenie wydane na podstawie ust. 6 nie może dotyczyć wykonania konkretnych czynności

służbowych ani określać sposobu wykonania zadania przez organy Inspekcji Weterynaryjnej.

Polecenie powinno ustalać przedmiot działania lub wskazywać stan niezgodny z prawem,

którego usunięcie dotyczy.

Jednostka, o której mowa w art. 6, jest uprawniona do kontroli jednostek upoważnionych

przez

1)

ministra właściwego do spraw rolnictwa do

a)

prowadzenia oceny wartości użytkowej lub hodowlanej,

b)

publikowania wyników oceny wartości użytkowej lub hodowlanej,

c)

prowadzenia specjalistycznych szkoleń zawodowych dla osób prowadzących ocenę wartości

użytkowej, sztuczne unasiennianie oraz wydawania zaświadczeń w tym zakresie,

d)

prowadzenia ksiąg,

e)

prowadzenia rejestrów,

f)

przeprowadzania analiz grup krwi,

g)

wykorzystania reproduktorów lub ich nasienia w sztucznym unasiennianiu bydła,

h)

pobierania, konserwowania, przechowywania oraz wprowadzania do obrotu komórek jajowych

i zarodków,

i)

wydawania świadectw potwierdzających spełnienie warunków dla materiału biologicznego,

zwierząt hodowlanych i jaj wylęgowych przywożonych z zagranicy,

2)

wojewodę do

a)

pozyskiwania, konfekcjonowania, przechowywania i dostarczania nasienia,

b)

prowadzenia sztucznego wylęgu drobiu,

3)

starostę do wykorzystywania reproduktorów w punkcie kopulacyjnym.

Kontrola w zakresie hodowli i rozrodu zwierząt dotyczy w szczególności

1)

przeprowadzania oceny wartości użytkowej i hodowlanej,

2)

prowadzenia

a)

dokumentacji hodowlanej,

b)

ksiąg zwierząt hodowlanych i rejestrów,

c)

sztucznego unasiennienia,

d)

sztucznego wylęgu drobiu,

3)

realizacji

a)

krajowych programów hodowlanych,

b)

programów hodowlanych krzyżowania zwierząt,

c)

programów oceny i selekcji reproduktorów,

4)

wykorzystywania reproduktorów w punktach kopulacyjnych,

5)

wydawania świadectw potwierdzających spełnienie warunków dla materiału biologicznego,

zwierząt hodowlanych i jaj wylęgowych sprowadzanych z zagranicy,

6)

potwierdzania pochodzenia zwierząt w oparciu o badanie grup krwi lub innych markerów

genetycznych.

1.

Pracownicy jednostki, o której mowa w art. 6, upoważnieni przez dyrektora tej jednostki

do wykonywania czynności kontrolnych, są uprawnieni do

1)

wstępu na grunty, w tym leśne, i do obiektów, w których utrzymywane są zwierzęta,

oraz do obiektów, w których jest produkowany i przechowywany materiał biologiczny,

2)

oględzin zwierząt, przeprowadzania badań i pobierania próbek krwi oraz próbek materiału

biologicznego,

3)

kontroli dokumentów hodowlanych i innych niezbędnych dokumentów,

4)

żądania pisemnych i ustnych wyjaśnień.

2.

Czynności kontrolnych dokonuje się z zachowaniem przepisów sanitarno-weterynaryjnych

w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 2, powinna umożliwić przeprowadzenie kontroli, przedłożyć

dokumenty hodowlane oraz inne niezbędne dokumenty, a także doprowadzić zwierzęta.

4.

Pracownicy jednostki, o której mowa w art. 6, są obowiązani, podczas wykonywania czynności

kontrolnych, posiadać upoważnienie dyrektora tej jednostki.

1.

Z przebiegu kontroli osoba kontrolująca sporządza protokół.

2.

W przypadku stwierdzenia uchybień dyrektor jednostki, o której mowa w art. 6, lub

osoba przez niego upoważniona wyznacza termin ich usunięcia, nie krótszy niż 7 dni.

3.

W przypadku nieusunięcia uchybień w określonym terminie dyrektor jednostki, o której

mowa w art. 6, lub osoba przez niego upoważniona występuje z wnioskiem do

1)

ministra właściwego do spraw rolnictwa o cofnięcie zezwoleń, o których mowa w art.

8, art. 8a, art. 14 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 22, art. 24 ust. 2, art. 26 ust.

2 i art. 36 ust. 2,

2)

wojewody o cofnięcie zezwoleń, o których mowa w art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 2,

3)

starosty o cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2.

W terminie do dnia 31 stycznia dyrektor jednostki, o której mowa w art. 6, składa

ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa coroczne sprawozdanie z kontroli przeprowadzonych

w roku poprzednim.

1.

Zawody konne służą ocenie wartości użytkowej koniowatych.

2.

Warunki dotyczące zawodów konnych, z zastrzeżeniem ust. 3, nie mogą wprowadzać różnic

pomiędzy koniowatymi zarejestrowanymi w Rzeczypospolitej Polskiej a koniowatymi zarejestrowanymi

w krajach członkowskich Unii Europejskiej, a w szczególności w odniesieniu do

1)

warunków udziału w zawodach, a zwłaszcza wymagań minimalnych lub maksymalnych,

2)

kryteriów sędziowania,

3)

nagród pieniężnych lub zysków, które pochodzą z zawodów.

3.

Przepisy ust. 2 nie dotyczą

1)

zawodów przeznaczonych dla koniowatych, wpisanych do ksiąg, których organizacja ma

na celu ich selekcję,

2)

zawodów regionalnych, których celem jest selekcja koniowatych,

3)

imprez historycznych lub tradycyjnych.

4.

O organizacji zawodów, o których mowa w ust. 3, organizator informuje ministra właściwego

do spraw rolnictwa.

5.

Organizator zawodów konnych jest obowiązany do niezwłocznego pisemnego powiadomienia

posiadacza o przyczynach niedopuszczenia zwierzęcia do udziału w zawodach.

6.

Organizator zawodów konnych może przeznaczyć nie więcej niż 20% nagród lub zysków

pieniężnych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, na ochronę, rozwój lub doskonalenie hodowli

koniowatych, informując ministra właściwego do spraw rolnictwa o kryteriach rozdziału

tych środków.

1.

Urzędowy lekarz weterynarii nie może poświadczać w świadectwie zdrowia zwierząt lub

innym dokumencie weterynaryjnym danych, których sprawdzenie nie jest możliwe, oraz

podpisywać świadectw zdrowia lub innych dokumentów weterynaryjnych in blanco, lub

dokumentów dotyczących towarów, których nie kontrolował lub których kontrola nie należała

do jego właściwości.

2.

Urzędowy lekarz weterynarii może wystawić świadectwo zdrowia na podstawie wyników

badań kontrolnych, a także badań wykonanych w trakcie kontroli wewnętrznej, kontroli

epizootycznej lub epidemiologicznej oraz na podstawie wyników innych urzędowych kontroli,

jeżeli są prowadzone systematycznie.

3.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej oraz osoby, o których mowa w art. 44, nie mogą pracować

na rzecz gospodarstw lub zakładów, wobec których wykonują czynności urzędowe.

4.

Kopie wystawianych świadectw zdrowia powinny być przechowywane przez wystawiającego

przez okres 3 lat w celu umożliwienia identyfikacji podpisów.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady wystawiania świadectw zdrowia, mając na względzie utworzenie jednolitego systemu

certyfikacji w miejscach produkcji i wysyłki towarów.

1.

Dla oceny stanu epizootycznego oraz zapewnienia zdrowia ludzi i zwierząt na obszarze

kraju lub jego części organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą badania kontrolne zakażeń

zwierząt, w tym zoonoz.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia

1)

określi rodzaj jednostek chorobowych, sposób prowadzenia kontroli, zakres badań oraz

zasady ich finansowania,

2)

może wprowadzić zakaz przeprowadzania ochronnych szczepień zwierząt przeciwko określonym

chorobom zakaźnym

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego kraju.

1.

Dla zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej żywności i ochrony zdrowia publicznego

organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą badania kontrolne pozostałości chemicznych,

biologicznych, leków i skażeń promieniotwórczych u zwierząt żywych, w tkankach lub

narządach zwierząt po uboju i w produktach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz substancji

objętych badaniami kontrolnymi, zakres i sposób prowadzenia programu badań, sposób

pobierania próbek, zakres badań, rodzaj i wielkość próbek, sposób dokumentowania,

tryb postępowania wyjaśniającego w przypadku stwierdzenia obecności substancji zakazanych

lub przekroczenia dopuszczalnego maksymalnego poziomu pozostałości, o których mowa

w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej żywności

oraz ochrony zdrowia publicznego.

3.

Dopuszczalne maksymalne poziomy pozostałości, o których mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

1.

Organ Inspekcji Weterynaryjnej może

1)

wyznaczać na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji

Weterynaryjnej do wykonywania niektórych czynności, w tym

a)

ochronnych szczepień i badań rozpoznawczych,

b)

nadzoru nad spędami i innymi miejscami gromadzenia zwierząt,

c)

badania zwierząt wprowadzanych na rynek i wystawiania świadectw zdrowia,

d)

badania zwierząt rzeźnych i ich mięsa, mięsa zwierząt łownych oraz nadzoru nad jego

rozbiorem, przetwórstwem i składowaniem, wraz z wystawieniem wymaganych świadectw

zdrowia,

e)

nadzoru nad warunkami pozyskiwania mleka, punktami skupu i przetwórstwem mleka,

f)

nadzoru nad przetwórstwem i składowaniem ryb i jaj konsumpcyjnych,

g)

kontroli i nadzoru nad gospodarstwami,

2)

wyznaczać inne osoby, niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej, posiadające

odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych czynności pomocniczych.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ Inspekcji Weterynaryjnej określi rodzaj

i zakres czynności oraz prowadzi listę osób wyznaczonych do ich wykonywania.

3.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, może nastąpić po zawarciu umowy określającej

w szczególności sposób, zakres i miejsce wykonywania tych czynności, wysokość wynagrodzenia

za ich wykonanie oraz termin płatności.

4.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, nie stanowi zatrudnienia na podstawie

stosunku pracy.

5.

Wyznaczenie, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, po

zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

kwalifikacje osób wyznaczonych do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1,

2)

warunki wynagradzania i wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności, o których

mowa w ust. 1 oraz w art. 44b

- mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu i jakości wykonywanych czynności.

7.

Główny Lekarz Weterynarii prowadzi listę lekarzy weterynarii upoważnionych do wystawiania

świadectw zdrowia dla towarów wywożonych za granicę, z dołączonymi do niej wzorami

ich podpisów.

1.

Pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej oraz osoby wyznaczone do wykonywania czynności,

o których mowa w art. 44 ust. 1, są obowiązane przy wykonywaniu tych czynności posiadać

upoważnienie i nosić na widocznym miejscu odznakę identyfikacyjną.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory upoważnienia

i odznaki identyfikacyjnej, mając na względzie potrzebę zapewnienia identyfikacji

osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli w imieniu Inspekcji Weterynaryjnej.

Organ Inspekcji Weterynaryjnej w razie stwierdzenia zagrożenia epizootycznego lub

epidemicznego nakazuje, w drodze decyzji, lekarzom weterynarii wykonywanie czynności

koniecznych do likwidacji zagrożenia.

1.

Stwierdzenie choroby zakaźnej zwierzęcia, wydanie oceny mięsa, oceny zdrowotnej jakości

środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych produktów zwierzęcych, materiału

biologicznego, środków żywienia zwierząt może być poprzedzone przeprowadzeniem laboratoryjnych

badań rozpoznawczych. Badania te obejmują również kontrolowanie szkodliwych dla ludzi

i zwierząt czynników biologicznych, chemicznych i fizycznych, o których mowa w art.

43a.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa

epizootycznego i epidemiologicznego dla poszczególnych rodzajów laboratoriów, mając

na względzie w szczególności zabezpieczenie przed możliwością rozprzestrzeniania się

chorób zakaźnych zwierząt i ludzi.

3.

Nadzór nad jakością badań wykonywanych przez uprawnione laboratoria oraz wykonywanie

badań niezbędnych do rozpatrzenia odwołania od decyzji organu Inspekcji Weterynaryjnej

należy do laboratoriów, o których mowa w art. 48a ust. 1, w zakresie ich kompetencji.

4.

Uprawnionymi laboratoriami są laboratoria zatwierdzone przez ministra właściwego do

spraw rolnictwa na podstawie przepisów o systemie zgodności i akredytacji.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb

zatwierdzania laboratoriów, mając na względzie właściwą jakość wykonywanych badań.

1.

Tworzy się laboratoria wzorcowe koordynujące badania innych laboratoriów, zwane dalej

«laboratoriami referencyjnymi».

2.

Zadaniem laboratoriów referencyjnych jest

1)

ujednolicanie standardów i metod diagnostycznych,

2)

sprawdzanie jakości preparatów diagnostycznych używanych do badań, o których mowa

w art. 48 ust. 1,

3)

organizacja okresowych testów porównawczych poszczególnych metod diagnostycznych,

stosowanych przez laboratoria uprawnione przez ministra właściwego do spraw rolnictwa,

4)

prowadzenie szkoleń pracowników uprawnionych laboratoriów,

5)

prowadzenie badań laboratoryjnych mających na celu potwierdzanie wyników badań przeprowadzonych

przez uprawnione laboratoria, w szczególności dotyczących chorób podlegających obowiązkowi

zwalczania, jeżeli zachodzi wątpliwość co do prawidłowości tych wyników.

3.

Zadania wymienione w ust. 2 pkt 1-3 są finansowane z budżetu państwa z części, którymi

dysponuje minister właściwy do spraw rolnictwa.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz laboratoriów

referencyjnych właściwych dla poszczególnych rodzajów i kierunków badań.

1.

Za badania i inne czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną pobiera się opłaty

weterynaryjne, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Opłaty weterynaryjne pobiera się za

1)

badanie

a)

zwierząt przeznaczonych do obrotu,

b)

środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych produktów zwierzęcych, środków

żywienia zwierząt oraz materiału biologicznego, w trakcie produkcji i przechowywania,

przeznaczonych do obrotu,

c)

zwierząt rzeźnych i ich mięsa, mięsa zwierząt łownych oraz ryb,

2)

szczepienia ochronne zwierząt,

3)

kontrolę

a)

mięsa przeznaczonego do rozbioru, przetwórstwa i składowania, jeżeli mięso to pochodzi

z innego zakładu,

b)

ryb, skorupiaków i mięczaków, wprowadzanych do zakładów przetwórstwa i składowania,

c)

mleka w punktach skupu mleka surowego i mleka surowego wprowadzanego do przetwórstwa,

4)

czynności związane z

a)

pobieraniem prób do badań kontrolnych,

b)

weterynaryjną kontrolą graniczną,

c)

kontrolą statków połowowych i statków przetwórni,

d)

kontrolą towarów, spędów i wystaw zwierząt,

5)

ustalanie miejsc kwarantanny albo uboju zwierząt lub miejsc składowania innych towarów

sprowadzanych z zagranicy,

6)

wpisy do rejestrów, wykazów i list, o których mowa w art. 5, 17 i 31,

7)

wystawianie zezwoleń weterynaryjnych, o których mowa w art. 11

- wraz z wystawieniem wymaganych świadectw zdrowia i innych dokumentów weterynaryjnych.

3.

Przy kontroli statków do opłaty, o której mowa w ust. 2 pkt 4 lit. c), dolicza się

koszty przejazdu i pobytu inspektora przeprowadzającego kontrolę.

4.

Opłaty za czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, obejmują koszty sprawowania nadzoru

nad rozbiorem, przetwórstwem i składowaniem mięsa oraz przetwórstwem ryb i mleka.

5.

Nie pobiera się opłat

1)

za badanie, szczepienie, zabiegi dezynfekcyjne oraz inne czynności związane ze zwalczaniem

chorób zakaźnych zwierząt wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, z wyjątkiem ochronnego

szczepienia przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu i ochronnego szczepienia psów i kotów

przeciwko wściekliźnie,

2)

za badania kontrolne oraz inne czynności z tym związane w zakresie występowania zakażeń

zwierząt, wykonywane według programu określonego przez Głównego Lekarza Weterynarii,

3)

za badania laboratoryjne w zakresie występowania pozostałości chemicznych, biologicznych,

leków oraz skażeń promieniotwórczych w tkankach zwierząt, mięsie, środkach spożywczych

pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych produktach zwierzęcych, wykonywane według programu

określonego przez Głównego Lekarza Weterynarii, z wyjątkiem przypadków, gdy w wyniku

badań stwierdzono obecność niedozwolonych substancji lub przekroczenie maksymalnego

dopuszczalnego poziomu pozostałości,

4)

za badania i inne czynności związane ze sprawowaniem nadzoru nad

a)

przestrzeganiem warunków weterynaryjnych przez podmioty, o których mowa w art. 5 ust.

1 pkt 1 i 3-12 oraz ust. 1a,

b)

obrotem środkami farmaceutycznymi i materiałami medycznymi przeznaczonymi wyłącznie

dla zwierząt

- jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszeń warunków weterynaryjnych, sanitarnych

i jakościowych, z zastrzeżeniem ust. 6.

6.

W przypadku konieczności, w trakcie sprawowania nadzoru, pobrania próbek do badań

laboratoryjnych za wykonanie tych badań pobiera się opłaty.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, w drodze rozporządzenia

1)

ustala wysokość opłat za wykonane czynności, o których mowa w ust. 2, oraz za urzędowe

badania laboratoryjne,

2)

może odstąpić od pobierania opłat za niektóre czynności określone w ust. 2

- mając na względzie zapewnienie utworzenia zharmonizowanego z prawem Unii Europejskiej

systemu pobierania opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną.

8.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, nie obejmują kosztów badań laboratoryjnych.

9.

Do należności pieniężnych z tytułu opłat, o których mowa w ust. 2, stosuje się przepisy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy o umarzaniu należności państwowych.

1.

Wojewódzkie Inspektoraty Weterynarii mogą gromadzić środki finansowe uzyskiwane z

opłat za czynności usługowe niewynikające z ustawowych zadań i obowiązków Inspekcji,

w tym za usługowe badania laboratoryjne, na wyodrębnionych rachunkach bankowych jako

środki specjalne.

2.

Środki specjalne uzyskane z opłat za czynności usługowe, o których mowa w ust. 1,

mogą być przeznaczone na pokrycie kosztów wykonywanych usług oraz na usprawnienie

funkcjonowania Inspekcji Weterynaryjnej.

3.

Wysokość opłat za czynności usługowe, o których mowa w ust. 1, ustala Wojewódzki Lekarz

Weterynarii.

1.

Na terenach jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw obrony

narodowej oraz w stosunku do wojsk obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zadania określone w art. 35 dla organów Inspekcji Weterynaryjnej wykonują,

wyznaczone w tym celu przez ministra właściwego do spraw obrony narodowej, wojskowe

organy weterynaryjne.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

obrony narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, formy współdziałania organów Inspekcji

Weterynaryjnej z wojskowymi organami weterynaryjnymi, uwzględniając

1)

sposób przekazywania informacji o stanie bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego,

2)

zasady współpracy w zapobieganiu chorobom zakaźnym zwierząt i ich zwalczaniu,

3)

zasady współpracy w sprawowaniu nadzoru nad jakością zdrowotną produktów pochodzenia

zwierzęcego.

1.

Główny Lekarz Weterynarii, przy użyciu elektronicznych nośników informacji, utworzy

sieci wymiany informacji służących

1)

do kontroli przemieszczania towarów z i do krajów członkowskich Unii Europejskiej

oraz

2)

prowadzeniu granicznej kontroli weterynaryjnej towarów w obrocie z innymi krajami.

2.

Do sieci, o których mowa w ust. 1, podłączone będą jednostki organizacyjne Inspekcji

Weterynaryjnej.