Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych.

1.

Ustawa określa zasady paczkowania produktów przeznaczonych do sprzedaży w opakowaniach

i oznaczania towarów paczkowanych znakiem „e” oraz zasady produkcji butelek miarowych

i oznaczania ich znakiem „3” (odwrócony epsilon).

2.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów odrębnych dotyczących produktów, opakowań

oraz warunków wprowadzania ich do obrotu.

3.

Przepisy ustawy stosuje się do wyrobów medycznych, produktów leczniczych i produktów

biobójczych w zakresie, w jakim nie naruszają przepisów dotyczących tych produktów.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

błąd ilości towaru paczkowanego, oznaczony znakiem T - różnicę między ilością rzeczywistą

a ilością nominalną towaru paczkowanego,

2)

butelka miarowa - pojemnik oznaczony znakiem „3”, zamykany lub przystosowany do zamykania,

przeznaczony do przechowywania, transportu lub dostarczania cieczy, o pojemności nominalnej

od 5 ml do 5 l włącznie, posiadający charakterystykę konstrukcyjną i jednolitość wytwarzania

zapewniającą odpowiednią dokładność pomiaru zawartej w nim cieczy poprzez napełnienie

do określonego poziomu lub w określonym procencie jego pojemności całkowitej, bez

konieczności wykonywania niezależnego pomiaru ilości nalewanej do niego cieczy, wykonany

ze szkła lub innego materiału posiadającego taką sztywność i stabilność, która zapewnia

pojemnikowi zachowanie takich samych właściwości metrologicznych, jakie zapewnia szkło,

3)

dopuszczalna ujemna wartość błędu ilości towaru paczkowanego, oznaczona znakiem T1 - maksymalną dopuszczalną różnicę między ilością rzeczywistą a ilością nominalną

produktu podaną przez paczkującego,

4)

ilość nominalna towaru paczkowanego - deklarowaną przez paczkującego i oznaczoną na

opakowaniu ilość produktu w towarze paczkowanym, bez opakowania oraz bez dodatkowych

materiałów lub produktów zapakowanych razem z produktem, jaką towar paczkowany powinien

zawierać,

5)

ilość rzeczywista towaru paczkowanego - przeznaczoną dla nabywcy ilość produktu w

towarze paczkowanym, bez opakowania i bez dodatkowych materiałów lub produktów dodatkowych

zapakowanych razem z produktem, jaką towar paczkowany faktycznie zawiera; w przypadku

produktów, których ilość wyraża się w jednostkach objętości, z wyjątkiem produktów

zamrożonych, ilość rzeczywista powinna być określana w temperaturze 20°C,

6)

kontrola wewnętrzna ilości towaru paczkowanego - kontrolę dotyczącą ilości produktu

w opakowaniu, wykonywaną przez paczkującego w procesie paczkowania,

7)

kontrola wewnętrzna butelek miarowych - kontrolę dotyczącą określonych w ustawie wymagań

dla butelek miarowych, wykonywaną przez producenta w procesie ich produkcji,

8)

metoda referencyjna - metodę statystycznej kontroli towarów paczkowanych lub kontroli

butelek miarowych, którą stosują organy kontroli w celu stwierdzenia poprawności procesu

paczkowania produktów lub poprawności produkcji butelek miarowych,

9)

opakowanie - opakowanie w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych

(Dz. U. Nr 63, poz. 638),

10)

paczkowanie - umieszczenie odmierzonej porcji produktu w opakowaniu jednostkowym z

przeznaczeniem go do sprzedaży w formie towaru paczkowanego,

11)

paczkujący - przedsiębiorcę w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679 i Nr 102, poz. 1115), który odmierza porcje produktu, umieszcza je w opakowaniu jednostkowym i wprowadza

towar paczkowany do obrotu po raz pierwszy; dla potrzeb ustawy przedsiębiorca wprowadzający

na polski obszar celny towary paczkowane, zwany dalej „importerem”, traktowany jest

jako paczkujący,

12)

partia towaru paczkowanego, zwana dalej „partią” - określoną liczbę jednakowych towarów

paczkowanych, o takiej samej ilości nominalnej, zapakowanych w tych samych warunkach

i w tym samym czasie,

13)

produkt - produkt w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2000 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów

(Dz. U. Nr 15, poz. 179),

14)

próbka towaru paczkowanego, zwana dalej „próbką” - pobraną losowo z partii określoną

liczbę towarów paczkowanych, na podstawie której dokonuje się oceny partii,

15)

towar paczkowany - produkt przeznaczony do sprzedaży, umieszczony w opakowaniu jednostkowym

dowolnego rodzaju, którego deklarowana ilość, odmierzona bez udziału nabywcy, nie

może zostać zmieniona bez otworzenia, uszkodzenia lub wyraźnego naruszenia opakowania.

1.

Paczkujący może wprowadzać do obrotu tylko towary paczkowane spełniające wymagania

określone w ustawie.

2.

Importer towaru paczkowanego jest odpowiedzialny za spełnienie wymagań obowiązujących

paczkującego zgodnie z ustawą, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą

Polską nie stanowią inaczej.

1.

Paczkowanie produktów i produkcja butelek miarowych podlegają nadzorowi właściwych

organów administracji miar.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, obejmuje

1)

kontrolę stosowania w procesie paczkowania zalegalizowanych przyrządów pomiarowych,

2)

kontrolę stosowanego przez paczkującego systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru

paczkowanego,

3)

kontrolę stosowanego przez producenta butelek miarowych systemu kontroli wewnętrznej

tych butelek.

3.

Nadzór jest sprawowany przez

1)

wydawanie zaleceń pokontrolnych i sprawdzanie stanu ich realizacji,

2)

kierowanie do organu właściwego w sprawach o wykroczenia wniosków o ukaranie,

3)

kierowanie do właściwych terytorialnie organów inspekcji wniosków o przeprowadzenie

kontroli towarów paczkowanych, w zakresie ich właściwości, w razie stwierdzenia niezgodności

paczkowania z przepisami ustawy.

1.

Towary paczkowane znajdujące się w obrocie lub przeznaczone do wprowadzenia do obrotu

podlegają kontroli Inspekcji Handlowej, Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych

i Inspekcji Farmaceutycznej, w zakresie przewidzianym w niniejszej ustawie oraz w

zakresie ich właściwości, w trybie i na warunkach określonych w przepisach odrębnych.

2.

Inspekcje wymienione w ust. 1 mogą organizować kontrole wspólnie z organami administracji

miar.

1.

Produkty mogą być umieszczane w opakowaniach jednostkowych dowolnego rodzaju pod warunkiem,

że nie wprowadzają nabywcy w błąd co do ilości rzeczywistej.

2.

Towary paczkowane, z wyjątkiem tych, o których mowa w ust. 3, wprowadzane są do obrotu

w opakowaniach jednostkowych o dowolnej ilości nominalnej.

3.

Produkty określone w załączniku nr 1 do ustawy, przeznaczone do sprzedaży jako towary

paczkowane w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej nie mniejszej niż 5 g

lub 5 ml i nie większej niż 10 kg lub 10 l, mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie

w opakowaniach o określonych ilościach nominalnych.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, ilości nominalne zawartości opakowań

jednostkowych towarów paczkowanych dla produktów, o których mowa w ust. 3, uwzględniając

zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Oznakowanie umieszczone na towarach paczkowanych powinno być łatwe do odczytania i

dobrze widoczne, a także wykonane w sposób niedający się usunąć bez uszkodzenia opakowania.

Poza wymaganiami dotyczącymi oznakowania produktów określonymi w przepisach odrębnych,

towary paczkowane wprowadzane do obrotu powinny posiadać następujące oznakowania

1)

nazwę produktu,

2)

ilość nominalną produktu,

3)

oznaczenie paczkującego.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące oznakowań,

o których mowa w ust. 1, jak również przypadki, w których paczkujący zwolniony będzie

z obowiązku umieszczania tych oznakowań, uwzględniając konieczność ochrony praw konsumentów

oraz zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Paczkujący jest odpowiedzialny za to, aby towar paczkowany spełniał wymagania określone

w ustawie. W szczególności ponosi on odpowiedzialność za zapewnienie, że ilość rzeczywista

odpowiada ilości nominalnej podanej na opakowaniu jednostkowym, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Partię towaru uznaje się za spełniającą wymagania ustawy w zakresie dotyczącym ilości

rzeczywistej, jeżeli wynik kontroli przeprowadzonej według metody referencyjnej lub

metody o porównywalnej skuteczności jest pozytywny.

3.

Partia towaru, której wynik kontroli przeprowadzonej według jednej z metod, o których

mowa w ust. 2, jest negatywny, nie może być wprowadzona do obrotu.

4.

Opis metody referencyjnej kontroli towarów paczkowanych zawiera załącznik nr 2 do

ustawy.

1.

Paczkujący jest odpowiedzialny za zorganizowanie i przeprowadzanie kontroli wewnętrznej

ilości towaru paczkowanego. Kontrola ta może być przeprowadzana wyłącznie przy pomocy

zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, odpowiednich do wykonywania niezbędnych czynności.

2.

Kontroli dokonuje się przez zbadanie każdej sztuki towaru paczkowanego lub przez zbadanie

próbki zgodnie z przyjętym systemem kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego.

3.

Jeżeli paczkujący dokonuje kontroli przez zbadanie próbki, przyjęty system kontroli

wewnętrznej ilości towaru paczkowanego powinien zapewniać skuteczność porównywalną

do skuteczności metody referencyjnej.

W przypadku towarów paczkowanych importowanych importer powinien posiadać dokumentację

świadczącą o tym, że w procesie paczkowania stosowane były odpowiednie metody kontroli

ilości rzeczywistej, pozwalające uznać spełnienie warunków, o których mowa w art.

8 ust. 1, bez przeprowadzenia dodatkowej kontroli, o której mowa w art. 9.

Wymagania dotyczące kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego uważa się za spełnione,

jeżeli paczkujący wykorzystuje przy paczkowaniu butelki miarowe i napełnia je do poziomu

odpowiadającego pojemności określonej w pkt 1 lit. a) załącznika nr 4 do ustawy.

1.

Paczkujący, w terminie co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem paczkowania produktów,

jest obowiązany zgłosić ten fakt dyrektorowi okręgowego urzędu miar, właściwego ze

względu na siedzibę lub adres paczkującego.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

oznaczenie paczkującego,

2)

siedzibę i adres,

3)

miejsce paczkowania lub, w przypadku towarów importowanych, miejsce ich składowania,

4)

rodzaj paczkowanego produktu.

3.

Do zgłoszenia paczkujący powinien dołączyć aktualny wypis z Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

W przypadku gdy w trakcie sprawowania nadzoru, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1

i 2, właściwe terytorialnie organy administracji miar stwierdzą stosowanie w procesie

paczkowania niezalegalizowanych przyrządów pomiarowych lub wadliwość stosowanego systemu

kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego, organ przeprowadzający kontrolę może

wystąpić z wnioskiem do właściwych terytorialnie organów inspekcji, o których mowa

w art. 5 ust. 1, o przeprowadzenie badania partii zgodnie z metodą referencyjną.

2.

Badania próbek mogą być przeprowadzane w pomieszczeniach paczkującego lub w laboratoriach

właściwych inspekcji.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do towarów paczkowanych wprowadzanych do

obrotu w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej wyrażonej w jednostkach masy

lub objętości, która jest nie mniejsza niż 5 g lub 5 ml i nie większa niż 10 kg lub

10 l.

1.

Paczkujący może na własną odpowiedzialność oznaczać znakiem „e” towary paczkowane,

o których mowa w art. 14, jeżeli towary te oraz proces kontroli paczkowania produktów

spełniają warunki określone w niniejszym rozdziale.

2.

Znak „e” oznacza gwarancję paczkującego, że towar paczkowany spełnia wymagania określone

w przepisach niniejszego rozdziału. Wzór znaku „e” określa załącznik nr 3 do ustawy.

3.

Umieszczanie na opakowaniach znaków podobnych do znaku „e” jest zabronione.

4.

Znak „e”, o wysokości co najmniej 3 mm, umieszcza się na opakowaniu obok oznaczenia

nominalnej masy lub objętości.

5.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć możliwość oznaczania znakiem

„e” niektórych grup towarów paczkowanych i dopuścić ich wprowadzanie do obrotu wyłącznie

w opakowaniach o ściśle określonych ilościach nominalnych, uwzględniając konieczność

ochrony praw konsumentów oraz zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Paczkujący w terminie co najmniej 60 dni przed rozpoczęciem paczkowania produktów

jest obowiązany przekazać dyrektorowi właściwego terytorialnie okręgowego urzędu miar

opis przyjętego przez siebie systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego,

gwarantującego właściwą kontrolę ilości rzeczywistej.

2.

Dyrektor właściwego terytorialnie okręgowego urzędu miar w terminie 45 dni od dnia

otrzymania od paczkującego opisu przyjętego systemu kontroli, o którym mowa w ust.

1, może wydać zalecenia niezbędne do spełnienia wymagań wynikających z ustawy.

3.

Paczkujący może wystąpić do dyrektora właściwego terytorialnie okręgowego urzędu miar

z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że przedstawiony opis przyjętego

przez niego systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego jest zgodny z

przepisami ustawy.

1.

Paczkujący może oznaczać towary paczkowane znakiem „e” tylko w przypadku, gdy podczas

paczkowania produktów stosowany był system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego,

którego opis został przekazany dyrektorowi właściwego terytorialnie okręgowego urzędu

miar w trybie, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

2.

W przypadku otrzymania zaleceń, o których mowa w art. 16 ust. 2, paczkujący jest obowiązany

do ich uwzględnienia przed przystąpieniem do oznaczania znakiem „e”.

3.

Stosowany przez paczkującego system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego

powinien zapewniać skuteczność porównywalną do skuteczności metody referencyjnej.

1.

Paczkujący jest obowiązany do dokumentowania w formie pisemnej przeprowadzanych kontroli

wewnętrznych ilości towaru paczkowanego w sposób zapewniający możliwość sprawdzenia

przez organy administracji miar

1)

czasu i miejsca przeprowadzenia tych kontroli,

2)

wielkości sprawdzanej partii i pobranej próbki,

3)

wyników badania próbki wraz z określeniem, czy stwierdzony błąd nie przekracza dopuszczalnej

wartości i czy dana partia spełnia kryteria dopuszczalności wprowadzenia do obrotu.

2.

Paczkujący może wprowadzić do obrotu partię po przeprowadzeniu kontroli wewnętrznej

ilości towaru paczkowanego i stwierdzeniu, że dana partia spełnia kryteria dopuszczalności

wprowadzenia do obrotu.

3.

Paczkujący obowiązany jest do przechowywania dokumentacji, o której mowa w ust. 1,

w sposób uporządkowany chronologicznie, przez okres przydatności danej partii towaru

do użytku, nie krócej jednak niż przez okres roku i nie dłużej niż przez okres dwóch

lat od daty przeprowadzenia kontroli.

4.

Na żądanie organu administracji miar paczkujący jest obowiązany udostępnić dokumentację,

o której mowa w ust. 1.

5.

Organy inspekcji, o których mowa w art. 5 ust. 1, mają prawo wglądu do dokumentacji

określonej w ust. 1 w celu ustalenia ilości rzeczywistej towarów wprowadzonych przez

paczkującego do obrotu.

1.

Dyrektor właściwego terytorialnie okręgowego urzędu miar, nie częściej niż raz w roku,

przeprowadza w pomieszczeniach paczkującego kontrole planowe w celu stwierdzenia poprawności

stosowanego przez paczkującego systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego.

2.

Za czynności wykonywane przez dyrektora właściwego terytorialnie okręgowego urzędu

miar, związane z planowaną kontrolą towarów paczkowanych, pobiera się od paczkującego

opłaty zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. Nr 63, poz. 636).

3.

Właściwe terytorialnie organy administracji miar mogą w każdym czasie przeprowadzać

kontrole doraźne. Za czynności wykonywane przez dyrektora, o którym mowa w ust. 1,

związane z kontrolą doraźną nie pobiera się opłaty, chyba że w ich wyniku zostanie

stwierdzone stosowanie niewłaściwych przyrządów pomiarowych lub że przyjęty system

kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego może powodować przekroczenie dopuszczalnej

ujemnej wartości błędu ilości towaru paczkowanego T1. W takim przypadku pobierane są opłaty jak za kontrole planowe.

4.

Do kontroli planowych i doraźnych stosuje się odpowiednio przepis art. 13 ust. 1.

Towary paczkowane oznaczone znakiem „e” przez paczkującego w krajach członkowskich

Unii Europejskiej zgodnie z obowiązującymi w tych krajach przepisami są dopuszczane

do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności przeprowadzania

dodatkowej kontroli.

1.

Producent butelek może na własną odpowiedzialność oznaczać je znakiem „3” o wysokości

co najmniej 3 mm, stanowiącym gwarancję producenta, że butelka spełnia wymagania określone

w ustawie. Wymagania metrologiczne dotyczące butelek miarowych zawiera załącznik nr

4 do ustawy.

2.

Wzór znaku „3”określa załącznik nr 5 do ustawy.

1.

Butelka miarowa powinna posiadać łatwe do odczytania, dobrze widoczne oraz nieusuwalne

oznakowania

1)

na boku, przy krawędzi dna lub na dnie

a)

wartości pojemności nominalnej w litrach, centylitrach lub mililitrach, podane wraz

z symbolem zastosowanej jednostki miary, cyframi o wysokości co najmniej

-

3 mm, jeżeli nominalna pojemność jest mniejsza od 20 cl,

-

4 mm, jeżeli nominalna pojemność wynosi od 20 cl do 100 cl,

-

6 mm, jeżeli nominalna pojemność jest większa od 100 cl,

b)

znak identyfikacyjny producenta,

c)

znak „3”,

2)

na dnie lub przy krawędzi dna w sposób zapewniający rozróżnienie z oznakowaniami,

o których mowa w pkt 1, cyframi o tej samej wysokości, w jakich jest wyrażana odpowiednia

pojemność nominalna, zgodnie z metodą lub metodami napełniania

a)

wartość pojemności brzegowej wyrażonej w centylitrach bez symbolu cl lub

b)

wartość odległości, wyrażonej w milimetrach, od poziomu krawędzi do poziomu napełnienia

odpowiadającego pojemności nominalnej z symbolem mm.

2.

Na butelce mogą być umieszczane inne oznakowania, pod warunkiem że nie będą podobne

do oznakowań, o których mowa w ust. 1.

1.

Producent przed rozpoczęciem produkcji butelek miarowych jest obowiązany zgłosić Prezesowi

Głównego Urzędu Miar znak służący do identyfikacji producenta.

2.

Znak identyfikacyjny producenta powinien posiadać indywidualne cechy graficzne pozwalające

jednoznacznie odróżnić go od zarejestrowanych już znaków identyfikacyjnych innych

producentów.

3.

Każdy producent jest obowiązany umieszczać na produkowanych przez siebie butelkach

miarowych spełniających wymagania niniejszej ustawy znak identyfikacyjny producenta.

1.

Prezes Głównego Urzędu Miar prowadzi jawny rejestr znaków identyfikacyjnych producentów

butelek miarowych, zwany dalej „rejestrem”.

2.

Rejestr powinien zawierać

1)

oznaczenie producenta,

2)

siedzibę i adres,

3)

numer, pod którym producent został zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym,

4)

symbol graficzny stanowiący znak identyfikacyjny producenta.

1.

Prezes Głównego Urzędu Miar dokonuje wpisu znaku identyfikacyjnego producenta do rejestru

w terminie 14 dni od dnia otrzymania zgłoszenia. Zgłoszenie powinno zawierać dane,

o których mowa w art. 24 ust. 2, aktualny wypis z Krajowego Rejestru Sądowego i 5

egzemplarzy wzoru znaku o wymiarach nie większych niż 5 cm × 5 cm.

2.

Prezes Głównego Urzędu Miar odmawia wpisu w przypadku, gdy znak zgłoszony przez producenta

jest identyczny ze znakiem już wcześniej wpisanym do rejestru.

3.

Prezes Głównego Urzędu Miar jest obowiązany wydać pisemne zaświadczenie o wpisie znaku

identyfikacyjnego do rejestru w terminie 14 dni od dnia dokonania wpisu.

4.

W przypadku gdy zgłoszony przez producenta wniosek posiada braki formalne lub znak

identyfikacyjny producenta nie posiada indywidualnych cech graficznych pozwalających

jednoznacznie odróżnić go od wpisanych już do rejestru znaków identyfikacyjnych innych

producentów, co może wprowadzać w błąd co do tożsamości producenta butelek miarowych,

Prezes Głównego Urzędu Miar zawiadamia o powyższym wnioskodawcę w terminie 14 dni

od dnia otrzymania zgłoszenia oraz wzywa go do usunięcia braków formalnych lub do

zmiany znaku w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia.

5.

Jeżeli w wyznaczonym terminie producent nie uzupełni wniosku lub nie przedstawi innego

znaku identyfikacyjnego, Prezes Głównego Urzędu Miar pozostawia sprawę bez rozpoznania,

informując o powyższym wnioskodawcę.

6.

Dokonanie albo odmowa wpisu znaku identyfikacyjnego do rejestru następuje w formie

decyzji administracyjnej.

Prezes Głównego Urzędu Miar jest obowiązany informować właściwe organy państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz Komisję Europejską o znakach identyfikacyjnych producenta wpisanych

do rejestru w terminie 30 dni od wydania decyzji o dokonaniu wpisu.

1.

Producent butelek miarowych jest odpowiedzialny za zorganizowanie i przeprowadzanie

kontroli wewnętrznej butelek miarowych. Kontrola ta może być przeprowadzana wyłącznie

przy pomocy zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, odpowiednich do wykonywania niezbędnych

czynności.

2.

Stosowany przez producenta system kontroli wewnętrznej butelek miarowych powinien

zapewniać skuteczność porównywalną do skuteczności metody referencyjnej. Opis metody

referencyjnej kontroli butelek miarowych zawiera załącznik nr 6 do ustawy.

3.

Producent, w terminie co najmniej 60 dni przed rozpoczęciem produkcji butelek miarowych,

jest obowiązany przekazać dyrektorowi właściwego terytorialnie okręgowego urzędu miar

opis przyjętego przez siebie systemu kontroli wewnętrznej butelek miarowych. Przepisy

art. 16 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

4.

Producent może wprowadzać do obrotu partię butelek miarowych po przeprowadzeniu kontroli

wewnętrznej, o której mowa w ust. 1, i stwierdzeniu pozytywnego wyniku kontroli.

1.

Butelki miarowe podlegają kontroli administracji miar przez pobranie próbek w pomieszczeniach

producenta.

2.

Do kontroli butelek miarowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 18 ust. 1, 3 i

4 oraz art. 19.

3.

Stwierdzenie poprawności danej partii w ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, następuje

po wykonaniu badań kontrolnych, przy zastosowaniu metody zapewniającej skuteczność

porównywalną ze skutecznością metody referencyjnej.

Kto, paczkując lub wprowadzając po raz pierwszy do obrotu towary paczkowane, oznacza

je znakiem „e”, będąc świadomym, że nie spełniają one wymagań określonych dla tego

znaku,

podlega karze grzywny do 5 000 złotych.

Kto oznacza znakiem „3” butelki niespełniające wymagań określonych dla tego znaku

lub butelki takie wprowadza po raz pierwszy do obrotu,

podlega karze grzywny do 5 000 złotych.

Kto, będąc odpowiedzialnym za działalność produkcyjną lub za kontrolę ilości rzeczywistej,

nie przestrzega obowiązków wynikających z przyjętego systemu kontroli wewnętrznej

ilości towarów paczkowanych lub kontroli wewnętrznej butelek miarowych lub prowadzi

wymaganą dokumentację tych systemów nierzetelnie,

podlega karze grzywny do 1 000 złotych.

Postępowanie w sprawach określonych w art. 29-31 następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852, Nr 74, poz. 855 i Nr 117, poz. 1228 oraz z 2001 r. Nr 100, poz. 1081, Nr 106, poz. 1149 i Nr 125, poz. 1371) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 136 w § 1 po wyrazie „jakość” dodaje się wyrazy „lub ilość nominalną”,

2)

w art. 137 w § 1 po wyrazie „cen” dodaje się wyrazy „lub ilości nominalnej”.

Paczkujący produkty oraz producenci butelek miarowych przed wejściem w życie ustawy

mogą prowadzić produkcję pod warunkiem spełnienia obowiązków zgłoszeniowych i rejestracyjnych,

o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 23 ust. 1 i art. 27 ust. 3,

w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 6 ust. 3 i 4,

art. 20 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.