Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych.

1.

Ustawa określa środki ochronne przed wyrządzającym szkodę przemysłowi krajowemu przywozem

na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, zwane dalej „środkami antydumpingowymi”,

oraz zasady i tryb postępowania w sprawie stosowania tych środków, zwanego dalej „postępowaniem

antydumpingowym”.

2.

Jeżeli krajem eksportu towaru będącego przedmiotem postępowania jest kraj będący członkiem

Światowej Organizacji Handlu (WTO), środki antydumpingowe i postępowanie antydumpingowe

określone w ustawie będą stosowane z zachowaniem wymogów określonych w Porozumieniu

WTO o stosowaniu Artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994.

3.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania antydumpingowego stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Postanowienia, decyzje i rozporządzenia, o których mowa w ustawie, przed ich wydaniem opiniowane są przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów. Przepisów art. 106 § 2 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2.

Obwieszczenia o postanowieniach i decyzjach wraz z uzasadnieniem są ogłaszane w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski B”.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki doręcza niezwłocznie ogłoszone rozporządzenia

organom kraju eksportu, natomiast postanowienia i decyzje doręcza wszystkim uczestniczącym

w postępowaniu stronom.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

towar podobny - towar, który jest jednakowy pod każdym względem w stosunku do towaru

objętego postępowaniem antydumpingowym, lub w razie braku takiego towaru - inny towar,

który, pomimo że nie jest jednakowy pod każdym względem, ma cechy ściśle odpowiadające

cechom towaru objętego postępowaniem antydumpingowym,

2)

szkoda - istotną szkodę wyrządzoną przemysłowi krajowemu; za szkodę uważa się również

groźbę wyrządzenia istotnej szkody, jak też istotne opóźnienie w powstaniu przemysłu

krajowego,

3)

przemysł krajowy - ogół producentów wytwarzających towar podobny na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub tych spośród producentów, których łączna produkcja stanowi znaczącą część

produkcji krajowej tego towaru; w przypadku gdy producenci są powiązani z zagranicznymi

eksporterami lub krajowymi importerami albo sami są importerami towaru będącego przedmiotem

postępowania - przez przemysł krajowy można rozumieć pozostałych producentów krajowych

wytwarzających towar podobny,

4)

producenci powiązani - producentów powiązanych z zagranicznymi eksporterami lub krajowymi

importerami w jeden z następujących sposobów

a)

jeden z nich bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugiego,

b)

obaj są bezpośrednio lub pośrednio kontrolowani przez osobę trzecią,

c)

obaj bezpośrednio lub pośrednio kontrolują osobę trzecią

- pod warunkiem, że istnieje uzasadnione przekonanie lub podejrzenie, że na skutek

powiązań dany producent postępuje odmiennie od producentów niemających powiązań,

5)

osoba kontrolująca drugą osobę - przedsiębiorcę uczestniczącego w obrocie, który prawnie

lub faktycznie może ukierunkować lub ograniczyć postępowanie drugiego przedsiębiorcy,

6)

sprzedaż w zwykłym obrocie handlowym - każdą sprzedaż dokonaną przez producenta towaru

objętego postępowaniem antydumpingowym, na warunkach ogólnie przyjętych w jego kraju,

z wyjątkiem sprzedaży

a)

po cenach niższych od kosztów produkcji w rozumieniu art. 8,

b)

między osobami powiązanymi w rozumieniu pkt 4,

c)

między stronami, które dokonują rozliczeń w ramach umowy barterowej, umowy clearingu,

umowy offsetowej lub innej umowy polegającej na wzajemnych świadczeniach niepieniężnych,

7)

środki antydumpingowe - tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe oraz zobowiązania

cenowe; tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe stanowią należności celne przywozowe

w rozumieniu przepisów prawa celnego,

8)

strony

a)

zagranicznych producentów lub eksporterów towaru objętego postępowaniem antydumpingowym,

krajowych importerów tego towaru lub organizacje oraz zrzeszenia przedsiębiorców,

jeżeli większość ich członków jest zagranicznymi producentami lub eksporterami albo

krajowymi importerami danego towaru,

b)

organy kraju eksportu,

c)

krajowych producentów lub organizacje oraz zrzeszenia producentów, jeżeli większość

ich członków jest producentami towaru podobnego,

d)

producentów wykorzystujących w procesie produkcji towar objęty postępowaniem lub ich

organizacje, lub organizacje konsumenckie,

e)

inne krajowe lub zagraniczne osoby fizyczne lub prawne, które wykażą swój bezpośredni

interes materialny lub inny prawem chroniony interes w badanej sprawie,

9)

kraj eksportu - kraj pochodzenia towaru w rozumieniu przepisów prawa celnego; jeżeli

nie można ustalić kraju pochodzenia towaru, jest nim kraj wysyłki; za kraj eksportu

nie może być uznany kraj, przez którego obszar towar jest przewożony,

10)

badany okres - okres, w odniesieniu do którego prowadzi się badanie, czy przywóz na

polski obszar celny został dokonany po cenach dumpingowych i czy wyrządził on szkodę;

okres ten dla ustalenia dumpingu powinien wynosić 12 miesięcy, a w szczególnych przypadkach

może być krótszy, ale nie może wynosić mniej niż 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających

dzień wszczęcia postępowania antydumpingowego i jest określany szczegółowo w postanowieniu

o wszczęciu postępowania antydumpingowego,

11)

nieznaczny przywóz - przywóz na polski obszar celny po cenach dumpingowych z jednego

kraju stanowiący mniej niż 3% przywozu towaru podobnego, chyba że kraje, których udział

każdego z nich wynosi mniej niż 3% takiego przywozu, osiągną łączny udział przekraczający

7% przywozu towaru podobnego.

1.

Środki antydumpingowe mogą być zastosowane wobec towaru objętego postępowaniem antydumpingowym

jedynie wówczas, gdy w wyniku postępowania zostanie stwierdzone, że przez dopuszczenie

towaru do obrotu na polskim obszarze celnym po cenie dumpingowej wyrządzana jest szkoda

przemysłowi krajowemu.

2.

Towar uważa się za dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym po cenie dumpingowej,

jeżeli jego cena eksportowa jest niższa od wartości normalnej.

3.

Przy ustanawianiu środków antydumpingowych będzie brana pod uwagę szczególna sytuacja

krajów rozwijających się będących członkami WTO.

Zastosowanie środków antydumpingowych wymaga rozważenia interesu publicznego, którego

ocena obejmuje w szczególności interes przemysłu krajowego, na rzecz którego toczy

się postępowanie, interes użytkowników oraz konsumentów towaru objętego postępowaniem,

jak również skutki nałożenia ceł w sferze konkurencji.

1.

Wartość normalną towaru objętego postępowaniem antydumpingowym, zwaną dalej „wartością

normalną”, ustala się, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, na podstawie

cen sprzedaży towaru podobnego, faktycznie zapłaconych lub należnych w zwykłym obrocie

handlowym, gdy jest on przeznaczony do konsumpcji w kraju eksportu.

2.

Jeżeli w kraju eksportu nie produkuje się towaru podobnego lub nie można ustalić dla

niego porównywalnej ceny, to wartość normalną tego towaru można ustalić na podstawie

porównywalnej ceny zapłaconej lub należnej w zwykłym obrocie handlowym za ten towar

przeznaczony do konsumpcji w kraju pochodzenia.

3.

W przypadku gdy zagraniczny eksporter nie produkuje lub nie sprzedaje podobnych towarów

w zwykłym obrocie handlowym w kraju eksportu, wartość normalną można ustalić na podstawie

cen towaru podobnego, stosowanych w kraju eksportu przez innych sprzedawców lub producentów.

4.

Ceny stosowane pomiędzy stronami, które są ze sobą powiązane lub zawarły jedną z umów,

o których mowa w art. 3 pkt 6 lit. c), nie mogą być uznane za płacone w zwykłym obrocie

handlowym i nie można ich wykorzystać do ustalenia wartości normalnej, chyba że zostanie

wykazane, iż powiązanie to nie wywiera wpływu na ceny stosowane między tymi stronami.

1.

W przypadku gdy towar nie jest sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym na rynku kraju

eksportu towaru bądź jest sprzedawany w wielkościach niewystarczających lub gdy z

powodu szczególnej sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego

porównania, wartość normalną towaru podobnego ustala się na podstawie

1)

porównywalnej ceny w eksporcie, w zwykłym obrocie handlowym, do kraju trzeciego, pod

warunkiem że cena ta jest reprezentatywna, lub

2)

kosztów wytwarzania w kraju pochodzenia towaru, powiększonych w rozsądnym zakresie

o koszty sprzedaży, koszty ogólnego zarządu i wszelkie inne koszty oraz o kwotę zysku

(wartość normalna konstruowana).

2.

Sprzedaż towaru podobnego z przeznaczeniem do konsumpcji na rynku kraju eksportu lub

sprzedaż do kraju trzeciego wykorzystuje się do ustalenia wartości normalnej, jeżeli

stanowi ona co najmniej 5% wielkości sprzedaży danego towaru na polski obszar celny.

Sprzedaż w mniejszych ilościach może być wykorzystana do ustalenia wartości normalnej,

jeżeli stosowane ceny zostaną uznane za reprezentatywne dla danego rynku.

1.

W przypadku gdy sprzedaż towaru podobnego na rynku kraju eksportu lub jego sprzedaż

do kraju trzeciego następuje po cenach niższych od jednostkowych kosztów wytwarzania,

powiększonych o koszty bezpośrednio związane ze sprzedażą, koszty ogólnego zarządu

i wszelkie inne koszty, może ona być traktowana jako niedokonana w zwykłym obrocie

handlowym z uwagi na cenę i może być pominięta przy ustalaniu wartości normalnej wyłącznie

w przypadku stwierdzenia, że sprzedaż ta była dokonywana

1)

w dłuższym okresie w znacznych ilościach, oraz

2)

po cenach niegwarantujących pełnego pokrycia kosztów w rozsądnym okresie.

2.

Za dłuższy okres uznaje się zazwyczaj okres 12 miesięcy, nie mniej jednak niż 6 miesięcy.

3.

Sprzedaż po cenach niższych od jednostkowych kosztów wytwarzania, o których mowa w

ust. 1, uznaje się za dokonaną w znacznych ilościach w dłuższym okresie, jeżeli stwierdzi

się, że

1)

cena średnia ważona sprzedaży w transakcjach objętych badaniem jest niższa od ważonych

kosztów przeciętnych ustalonych na podstawie kosztów, o których mowa w ust. 1, lub

2)

wielkość sprzedaży poniżej kosztów, o których mowa w ust. 1, jest nie mniejsza niż

20% sprzedaży wykorzystanej do ustalenia wartości normalnej.

4.

Jeżeli w chwili sprzedaży ceny towaru podobnego stosowane na rynku kraju eksportu

lub w sprzedaży do kraju trzeciego są niższe od kosztów, o których mowa w ust. 1,

lecz w badanym okresie przewyższają ważone koszty przeciętne, to ceny te uważa się

za gwarantujące pełne pokrycie kosztów w rozsądnym okresie.

1.

Koszty, o których mowa w art. 8 ust. 1, ustala się na podstawie dokumentacji księgowej

producenta lub eksportera objętego postępowaniem, pod warunkiem że dokumentacja ta

prowadzona jest zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości kraju eksportu

i zapisy w niej zawarte właściwie dokumentują koszty związane z produkcją i sprzedażą

towaru objętego postępowaniem. Przedstawione dowody dotyczące właściwego podziału

kosztów uwzględnia się pod warunkiem, że zostanie wykazane, iż taki podział był rzeczywiście

stosowany w przeszłości przez producenta lub eksportera.

2.

Wielkość kosztów związanych ze sprzedażą, kosztów ogólnego zarządu i wszelkich innych

kosztów oraz kwot zysku ustala się na podstawie danych faktycznych odnoszących się

do produkcji i sprzedaży towarów podobnych zagranicznego producenta lub eksportera

objętego postępowaniem antydumpingowym w zwykłym obrocie handlowym.

3.

W przypadku gdy nie można ustalić wielkości kosztów, o których mowa w art. 8 ust.

1, lub zysku, przy pomocy metody określonej w ust. 2, wielkości te ustala się na podstawie

1)

faktycznych kosztów lub zysków poniesionych lub zrealizowanych przez producenta lub

eksportera przy produkcji lub sprzedaży na rynku kraju pochodzenia towaru należącego

do tej samej kategorii co towar podobny,

2)

średniej ważonej faktycznych kosztów lub zysków poniesionych lub zrealizowanych przez

innych eksporterów lub producentów objętych postępowaniem antydumpingowym w zakresie

produkcji i sprzedaży towaru podobnego na rynku w kraju pochodzenia,

3)

innej rozsądnej metody, pod warunkiem że ustalona przy jej stosowaniu marża zysku

nie przekroczy zysku zwykle uzyskiwanego przez innych zagranicznych eksporterów lub

producentów towarów tej samej kategorii na rynku kraju pochodzenia towaru podobnego.

4.

Dowody dotyczące właściwego podziału kosztów uwzględnia się pod warunkiem, że zostanie

wykazane, iż taki podział był rzeczywiście stosowany w przeszłości przez producenta

lub eksportera, w szczególności przy

1)

ustalaniu okresów amortyzacji,

2)

przeszacowaniu wartości aktywów,

3)

korzystaniu z ulg z tytułu wydatków inwestycyjnych,

4)

innych kosztów związanych z rozwojem.

5.

W razie niemożności zastosowania metody podziału kosztów stosowanej przez stronę objętą

postępowaniem, stosuje się metodę podziału kosztów w proporcji do obrotów.

6.

Koszty koryguje się odpowiednio o

1)

jednorazowe nakłady związane z bieżącą lub przyszłą produkcją,

2)

koszty poniesione w związku z możliwą w badanym okresie koncentracją kosztów rozruchu

nowych urządzeń produkcyjnych, które wymagały znacznych nakładów inwestycyjnych.

7.

Korekta kosztów z tytułu rozruchu powinna odzwierciedlać koszty na koniec okresu rozruchu

lub w przypadku gdy okres ten wykracza poza badany okres, koszty, jakie rozsądnie

można przyjąć na koniec okresu badanego w świetle innych dowodów zgromadzonych w postępowaniu.

1.

W przypadku gdy krajem eksportu towaru objętego postępowaniem antydumpingowym jest

kraj o gospodarce nierynkowej, wartość normalną tego towaru można ustalić na podstawie

1)

ceny zapłaconej lub należnej w zwykłym obrocie handlowym za towar podobny, gdy jest

on przeznaczony do konsumpcji w odpowiednim kraju trzecim o gospodarce rynkowej,

2)

ceny w eksporcie z kraju trzeciego o gospodarce rynkowej zapłaconej lub należnej w

zwykłym obrocie handlowym do innych krajów, łącznie z Rzecząpospolitą Polską,

3)

ceny faktycznie zapłaconej lub należnej na polskim obszarze celnym za krajowy towar

podobny, w miarę potrzeby odpowiednio zmodyfikowanej, tak aby uwzględniała odpowiednią

marżę zysku w danym sektorze,

4)

jakiejkolwiek innej rozsądnej podstawie, a w szczególności na podstawie wartości konstruowanej

w warunkach gospodarki rynkowej kraju trzeciego.

2.

Wyboru kraju trzeciego, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie informacji

o warunkach produkcji towaru podobnego w tym kraju, w szczególności dotyczących procesu

i skali produkcji towaru podobnego oraz z uwzględnieniem wszelkich dostępnych informacji

o warunkach rynkowych istniejących w tym kraju w badanym okresie i po porównaniu ich

z warunkami w kraju objętym postępowaniem antydumpingowym. Jeżeli jest to możliwe,

wyboru dokonuje się spośród krajów o gospodarce rynkowej objętych tym samym postępowaniem

antydumpingowym.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, niezwłocznie po wszczęciu postępowania antydumpingowego,

poinformuje zagranicznych eksporterów i krajowych importerów oraz ich organizacje

i zrzeszenia, władze kraju eksportu oraz wnioskodawcę lub wnioskodawców o wyborze

kraju trzeciego o gospodarce rynkowej, wyznaczając termin co najmniej 10 dni na zgłoszenie

uwag w sprawie tego wyboru.

4.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, kraje o gospodarce nierynkowej

oraz przypadki, w których poszczególni zagraniczni eksporterzy lub producenci z krajów

o gospodarce nierynkowej mogą wystąpić o uznanie ich za podmioty działające na zasadach

gospodarki rynkowej. Wydając rozporządzenie, Rada Ministrów weźmie pod uwagę w szczególności,

czy w kraju eksportu sektor państwowy posiada dominujący udział w handlu lub w ustalaniu

ceny towaru, którego postępowanie antydumpingowe dotyczy.

1.

Za cenę eksportową towaru uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za towar

przywożony z kraju eksportu na polski obszar celny.

2.

W przypadku braku możliwości ustalenia ceny eksportowej zgodnie z ust. 1 lub gdy stwierdzona

zostanie jej niewiarygodność z powodu istnienia powiązania lub zawarcia jednej z umów,

o których mowa w art. 3 pkt 6 lit. c), pomiędzy zagranicznym eksporterem i krajowym

importerem lub stroną trzecią, cenę eksportową ustala się

1)

na podstawie ceny, po której towar przywożony na polski obszar celny sprzedaje się

pierwszemu nabywcy z nim niepowiązanemu,

2)

na innej uzasadnionej podstawie (cena eksportowa konstruowana) - w przypadku gdy towar

nie jest sprzedawany nabywcy z nim niepowiązanemu albo nie jest sprzedawany w stanie,

w jakim został przywieziony.

1.

Margines dumpingu stanowi kwotę, o jaką wartość normalna przewyższa cenę eksportową.

2.

Porównywanie ceny eksportowej z wartością normalną dokonywane jest na tym samym poziomie

obrotu, zazwyczaj na poziomie cen zbytu producenta, w odniesieniu do transakcji sprzedaży

dokonanych możliwie w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z uwzględnieniem różnic

wpływających na porównywalność cen.

1.

W celu zapewnienia porównywalności, o której mowa w art. 12 ust. 2, dokonuje się korekty

z tytułu różnic czynników, które zostały zgłoszone i mogą wpłynąć na ceny oraz ich

porównywalność.

2.

Korekta, o której mowa w ust. 1, powinna uwzględniać w szczególności

1)

właściwości fizyczne towaru objętego postępowaniem antydumpingowym i towaru podobnego,

z tym że rozmiary korekty powinny odpowiadać stosownej ocenie różnicy wartości rynkowej

wynikającej z różnic fizycznych,

2)

należności celne i podatki; w tym przypadku dokonuje się korekty wartości normalnej

o kwotę odpowiadającą wszelkim należnościom celnym i podatkom pośrednim od towaru

podobnego lub jego fizycznych składników, jakim towar ten podlega w razie przeznaczenia

do konsumpcji w kraju eksportu, a niepobranym bądź zwracanym w związku z przywozem

na polski obszar celny,

3)

rabaty i wielkość sprzedaży; w tym przypadku dokonuje się korekty z tytułu różnic

w wielkości rabatów, w tym rabatów przyznawanych w związku z wielkością sprzedaży,

jeżeli te zależności są należycie określone i bezpośrednio związane ze sprzedażą objętą

postępowaniem antydumpingowym; korekty można dokonać także z tytułu odroczonych rabatów,

pod warunkiem że roszczenie ma podstawę w praktyce ustalonej w poprzednich okresach,

w tym w zależności od spełnienia wymagań warunkujących przyznanie rabatu,

4)

poziom obrotu; korekty z tytułu różnic w poziomach obrotu, w tym z tytułu wszelkich

różnic, jakie mogą występować w sprzedaży towaru badanego na zasadach „OEM”, tj. z

przejęciem przez nabywcę niektórych obowiązków producenta, dokonuje się, jeśli zostanie

wykazane, że w sieci dystrybucji na obu rynkach cena eksportowa, w tym konstruowana

cena eksportowa, występuje na innym poziomie obrotu niż wartość normalna, zaś różnica

wpływa na porównywalność ceny, co odzwierciedlają stałe i znaczące różnice funkcji

i cen na różnych poziomach obrotu na rynku wewnętrznym kraju eksportu; kwota korekty

powinna być oparta na wartości rynkowej właściwych różnic,

5)

transport, ubezpieczenie, przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe; korekty dokonuje

się z tytułu różnic w kosztach bezpośrednio związanych z tymi operacjami i poniesionych

z tytułu dostarczenia towaru z obiektu zagranicznego eksportera do nabywcy niebędącego

nabywcą zależnym, jeżeli koszty te są uwzględnione w pobieranych cenach,

6)

opakowanie; korekty dokonuje się z tytułu różnic w kosztach bezpośrednio związanych

z opakowaniem danego towaru,

7)

kredyt; korekty dokonuje się z tytułu różnic w kosztach kredytów udzielonych na dokonanie

danej sprzedaży, jeżeli czynnik ten jest uwzględniony przy ustalaniu cen,

8)

koszty ponoszone po sprzedaży; korekty dokonuje się z tytułu różnic bezpośrednich

kosztów udzielania rękojmi, gwarancji, pomocy technicznej i serwisu, zgodnie z przepisami

prawa lub postanowieniami umowy sprzedaży,

9)

prowizje; korekty dokonuje się z tytułu różnic prowizji naliczanych przy danej sprzedaży,

10)

przeliczenie walut; jeżeli dla porównania cen niezbędne jest przeliczenie waluty,

to dokonuje się go po kursie waluty z dnia sprzedaży; jeżeli z daną sprzedażą eksportową

bezpośrednio związana jest sprzedaż waluty obcej na rynkach terminowych, to stosuje

się wówczas kurs waluty w sprzedaży terminowej; za datę sprzedaży uznaje się datę

wystawienia faktury bądź też datę zawarcia umowy, złożenia zamówienia lub potwierdzenia

zamówienia, jeżeli dokumenty te lepiej określają istotne warunki sprzedaży; wahań

kursów wymiany nie uwzględnia się; zagraniczni eksporterzy w terminie 60 dni mogą

dostosować swoje ceny eksportowe do trwałej zmiany kursu wymiany występującej w badanym

okresie,

11)

inne czynniki - jeżeli zostanie wykazane, że wpływają one na porównywalność, o której

mowa w art. 12 ust. 2.

3.

Nie dokonuje się powtórnej korekty z tytułu tych samych czynników.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, w celu ustalenia wiarygodnej

ceny eksportowej, dokonuje się korekty ceny eksportowej konstruowanej, uwzględniając

wszystkie koszty, łącznie z podatkami i należnościami celnymi przywozowymi, poniesione

w okresie pomiędzy przywozem i sprzedażą, a także zyski. Jeżeli taka korekta wpłynęła

na porównywalność cen, ustalenia wartości normalnej dokonuje się na poziomie obrotu

równoważnym poziomowi, na którym wyznaczono cenę eksportową konstruowaną, przy uwzględnianiu

różnic czynników, o których mowa w art. 13 ust. 2.

2.

Korekta ceny, o której mowa w ust. 1, powinna obejmować koszty zwykle ponoszone przez

krajowego importera, zapłacone przez jakąkolwiek stronę na polskim obszarze celnym

lub poza nim, która jest związana z krajowym importerem lub zagranicznym eksporterem

lub zawarła jedną z umów, o których mowa w art. 3 pkt 6 lit. c), w tym zwykłe koszty

transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i koszty dodatkowe, należności celne,

cła antydumpingowe oraz należne podatki z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów, jak

również uzasadnioną marżę ze sprzedaży, koszty ogólnego zarządu i wszelkie inne koszty

oraz zysk.

1.

Margines dumpingu w badanym okresie ustala się na podstawie

1)

porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną wszystkich porównywalnych

transakcji eksportowych w przywozie na polski obszar celny albo

2)

porównania, na poziomie poszczególnych transakcji, wartości normalnych ustalonych

dla danych transakcji z cenami porównywalnych transakcji eksportowych w przywozie

na polski obszar celny.

2.

Wartość normalną w formie średniej ważonej można porównać z cenami poszczególnych

transakcji eksportowych w przywozie na polski obszar celny, pod warunkiem że występują

istotne różnice w zakresie cen eksportowych w zależności od nabywcy, regionu lub okresu.

Dokonanie takiego porównania wymaga wykazania, że różnice te nie mogą być właściwie

uwzględnione przy zastosowaniu jednej z metod, o których mowa w ust. 1.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wykluczają zastosowania metody kontroli wyrywkowej, o której

mowa w art. 30 ust. 3 i 5.

W przypadku wystąpienia różnych marginesów dumpingu można ustalić średni ważony margines

dumpingu.

1.

Szkodę ustala się na podstawie zebranego materiału dowodowego po dokonaniu oceny

1)

wielkości przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych oraz jego

wpływu na poziom cen towarów podobnych na rynku krajowym oraz

2)

wpływu tego przywozu na przemysł krajowy.

2.

Wielkość przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych ocenia się

z uwzględnieniem okoliczności, czy przywóz ten wzrósł w stopniu znaczącym w wielkościach

bezwzględnych bądź w stosunku do wielkości produkcji lub konsumpcji na polskim obszarze

celnym.

3.

W celu ustalenia wpływu przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych

na ceny towarów podobnych na rynku krajowym należy zbadać

1)

czy ceny tych towarów są znacznie niższe od cen krajowych towarów podobnych, lub

2)

czy przywóz po cenach dumpingowych w jakikolwiek inny sposób nie powoduje znacznego

spadku cen krajowych towarów podobnych, albo czy nie hamuje wzrostu tych cen, który

w przypadku niewystępowania przywozu towarów po cenach dumpingowych mógłby być znaczący.

W przypadku gdy przedmiotem postępowania antydumpingowego jest przywóz na polski obszar

celny towarów z więcej niż jednego kraju, skutki tego przywozu ocenia się łącznie,

pod warunkiem że

1)

ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza minimalny poziom

określony w art. 50 pkt 3,

2)

wielkość przywozu towaru po cenach dumpingowych z poszczególnych krajów nie jest nieznaczna,

3)

dokonanie łącznej oceny skutków przywozu jest zasadne po uwzględnieniu warunków konkurencji

pomiędzy towarami przywożonymi na polski obszar celny oraz warunków konkurencji pomiędzy

towarami przywożonymi i podobnymi towarami krajowymi.

1.

Wpływ przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych na sytuację przemysłu

krajowego bada się z uwzględnieniem wszystkich istotnych wskaźników i czynników ekonomicznych

oddziałujących na stan tego przemysłu, a w szczególności

1)

procesu przezwyciężania przez przemysł krajowy trudności spowodowanych przywozem na

polski obszar celny w przeszłości towarów po cenach dumpingowych,

2)

wielkości marginesu dumpingu,

3)

rzeczywistego bądź potencjalnego spadku wielkości

a)

sprzedaży,

b)

zysków,

c)

produkcji,

d)

udziału w rynku,

e)

wydajności,

f)

stopy zwrotu inwestycji,

g)

poziomu wykorzystania zdolności produkcyjnych,

4)

czynników wpływających na ceny krajowe,

5)

niekorzystnych rzeczywistych bądź potencjalnych skutków w zakresie przepływów pieniężnych,

6)

stanu zapasów,

7)

stanu zatrudnienia,

8)

poziomu wynagrodzeń,

9)

rozwoju przemysłu,

10)

zdolności do pozyskania kapitału i inwestycji.

2.

Żaden pojedynczy czynnik, o którym mowa w ust. 1, bądź kilka z nich, nie muszą stanowić

koniecznej ani wystarczającej przesłanki dla stwierdzenia istnienia wpływu, o którym

mowa w ust. 1.

3.

Skutki przywozu na polski obszar celny towaru po cenach dumpingowych ocenia się dla

produkcji krajowego towaru podobnego, wydzielonej w oparciu o

1)

proces produkcyjny,

2)

obroty producenta,

3)

zyski producenta.

4.

W przypadku gdy dostępne dane nie pozwalają na wydzielenie, o którym mowa w ust. 3,

szkodę ocenia się na podstawie badania najwęższej grupy bądź kategorii towaru obejmującej

towar podobny, dla której można uzyskać niezbędne informacje.

1.

W przypadku gdy w tym samym czasie oprócz przywozu na polski obszar celny towarów

po cenach dumpingowych również inne czynniki mogą wyrządzać szkodę przemysłowi krajowemu,

bada się je w celu wykluczenia możliwości, że szkoda wyrządzona przez te czynniki

została uznana za wyrządzoną przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.

2.

Badania, o których mowa w ust. 1, powinny objąć w szczególności

1)

wielkość i ceny przywozu towaru nierealizowanego po cenach dumpingowych,

2)

spadek popytu na krajowe towary podobne,

3)

zmiany w poziomie i strukturze konsumpcji krajowej,

4)

restrykcyjnie stosowane praktyki handlowe,

5)

konkurencję między producentami zagranicznymi i krajowymi,

6)

rozwój techniki i technologii,

7)

zmiany w eksporcie i wydajności przemysłu krajowego.

3.

Przepisy art. 19 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Stwierdzenia, że przywóz po cenach dumpingowych wyrządza szkodę przemysłowi krajowemu,

dokonuje się na podstawie analizy wskaźników i czynników, o których mowa w art. 19

ust. 1 i art. 20 ust. 2.

1.

Zagrożenie wyrządzeniem szkody przemysłowi krajowemu stwierdza się, z zastrzeżeniem

ust. 2, na podstawie ustalonych faktów lub przewidywań, że wystąpienie istotnej szkody

jest wysoce prawdopodobne oraz bliskie w czasie.

2.

Dla stwierdzenia zagrożenia przemysłu krajowego szkodą należy zbadać, czy wystąpiły

w szczególności następujące okoliczności

1)

znacząca stopa wzrostu przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych,

wskazująca na prawdopodobieństwo dalszego znacznego wzrostu przywozu,

2)

dysponowanie przez eksportera wystarczającymi rezerwami mocy produkcyjnych bądź istotne,

bliskie w czasie zwiększenie przez niego mocy produkcyjnych, uprawdopodabniające znaczący

wzrost przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, z uwzględnieniem

dostępności innych rynków eksportowych, które mogłyby wchłonąć dodatkowy przywóz,

3)

możliwości przywozu na polski obszar celny towarów po cenach, które mogłyby w znacznym

stopniu spowodować obniżenie cen na rynku krajowym bądź zapobiec ich wzrostowi, który

w przypadku niewystępowania przywozu towarów po cenach dumpingowych miałby miejsce,

zwiększając tym prawdopodobieństwo dalszego wzrostu popytu na przywóz tych towarów,

4)

stan zapasów towaru objętego postępowaniem,

5)

ograniczenie sprzedaży towaru objętego postępowaniem w wyniku zastosowania ograniczeń

przywozu towaru objętego postępowaniem przez kraje trzecie.

Jeżeli na podstawie okoliczności, o których mowa w art. 22 ust. 2, ustalono, że dalszy

przywóz towaru objętego postępowaniem, po cenach dumpingowych jest wysoce prawdopodobny

oraz bliski w czasie i w razie niezastosowania środków antydumpingowych wyrządzi on

przemysłowi krajowemu istotną szkodę, to takie ustalenie stanowi wystarczającą podstawę

do sformułowania uzasadnionych przewidywań dotyczących powstania takiej szkody.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wszczyna postępowanie antydumpingowe

1)

na pisemny wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej, złożony w imieniu lub na rzecz przemysłu krajowego,

2)

z urzędu - gdy zachodzą szczególne okoliczności, a posiadane dane i informacje wskazują

na znaczne prawdopodobieństwo występowania dumpingu, szkody i związku przyczynowego

między nimi.

2.

Wniosek uważa się za złożony zgodnie z ust. 1 pkt 1, jeżeli popierają go producenci

krajowi produkujący nie mniej niż 25% całej produkcji krajowego towaru podobnego,

przy czym ich produkcja stanowi ponad 50% produkcji krajowych producentów wyrażających

pisemnie swoje stanowisko wobec wniosku, niezależnie od tego, czy stanowisko to wyraża

poparcie czy sprzeciw.

3.

Wniosek o wszczęcie postępowania antydumpingowego powinien zawierać w szczególności

informacje i dane dotyczące

1)

wnioskodawcy,

2)

nazwy towaru, wobec którego wnioskowane jest postępowanie,

3)

producentów i eksporterów towaru,

4)

importerów,

5)

wielkości produkcji i sprzedaży krajowego towaru podobnego,

6)

wielkości importu ogółem - w podziale na kraje pochodzenia towaru podobnego i kraje

wysyłki,

7)

wielkości importu z kraju, z którego przywozowi zarzuca się dumping,

8)

wartości normalnej i ceny eksportowej towaru,

9)

cenowego efektu dumpingu,

10)

sytuacji przemysłu krajowego,

11)

szkody wyrządzonej przez dumping przemysłowi krajowemu,

12)

związku przyczynowego między dumpingiem a szkodą.

4.

W przypadku gdy wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 3 lub przedstawione

dane okażą się niewystarczające, minister właściwy do spraw gospodarki, nie później

niż w terminie 45 dni od dnia wpłynięcia wniosku, zawiadomi o tym wnioskodawcę i wezwie

go, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, do usunięcia braków w wyznaczonym

terminie, nie krótszym niż 30 dni od dnia wezwania.

5.

W przypadku nieusunięcia braków w terminie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy

do spraw gospodarki może, gdy uzasadniają to okoliczności sprawy, wyznaczyć dodatkowy

termin do usunięcia braków.

6.

Za dzień wpłynięcia wniosku, o którym mowa w ust. 4 i 5, uznaje się dzień wpłynięcia

wniosku, w którym usunięto braki.

7.

W przypadku wycofania wniosku przez wnioskodawcę przed wydaniem postanowienia o wszczęciu

postępowania ochronnego, postępowania nie wszczyna się.

8.

Jeżeli wnioskodawca wycofa wniosek po wszczęciu postępowania ochronnego, minister

właściwy do spraw gospodarki, w drodze postanowienia, umorzy postępowanie, chyba że

naruszałoby to interes publiczny.

9.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 8, przysługuje zażalenie.

10.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku,

o którym mowa w ust. 3, a także sposób jego złożenia, uwzględniając dane, o których

mowa w ust. 3.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w terminie 45 dni od dnia wpłynięcia wniosku,

wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania antydumpingowego, gdy

1)

dane oraz inne informacje przedstawione przez wnioskodawcę

a)

nie uprawdopodabniają w sposób wystarczający występowania przywozu na polski obszar

celny towaru po cenach dumpingowych i wyrządzenia przez niego szkody przemysłowi krajowemu

lub

b)

świadczą, że przywóz na polski obszar celny towaru objętego wnioskiem z kraju lub

krajów w nim wskazanych jest nieznaczny, lub

c)

świadczą, że margines dumpingu jest mniejszy niż 2% ceny eksportowej, lub

2)

wymaga tego interes publiczny.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie.

3.

Przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania antydumpingowego informacje

w sprawie nie będą podane do wiadomości publicznej.

4.

Jeżeli z umów międzynarodowych wynika obowiązek zawiadomienia władz kraju eksportu

o zamiarze wszczęcia postępowania antydumpingowego, minister właściwy do spraw gospodarki

powiadomi o tym właściwe władze.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, po stwierdzeniu, że zgromadzone dane i informacje

uprawdopodobniają przywóz na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych i

wyrządzenie przez ten przywóz szkody, wydaje, w terminie 45 dni od dnia wpłynięcia

kompletnego wniosku, postanowienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać istotne informacje, które

uzasadniają podejrzenie występowania dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy

nimi. Powinno ono określać

1)

datę wszczęcia postępowania antydumpingowego,

2)

dane dotyczące wnioskodawcy,

3)

nazwę towaru, którego postępowanie dotyczy, i jego opis, w tym jego charakterystykę

techniczną i sposoby wykorzystania oraz kod taryfy celnej,

4)

kraj eksportu towaru objętego postępowaniem,

5)

szacunkowy margines zarzucanego dumpingu,

6)

czynniki, które stanowią podstawę ustaleń dotyczących szkody oraz związku przyczynowego,

7)

okres badany dla potrzeb ustalenia dumpingu oraz szkody,

8)

harmonogram postępowania, a w szczególności

a)

termin, w którym strony mogą zgłosić swój udział w postępowaniu antydumpingowym,

b)

termin składania pisemnych wyjaśnień, informacji oraz opinii przez strony w sprawach,

które uznają za istotne dla postępowania antydumpingowego,

c)

przewidywane terminy, do których powinno nastąpić dokonanie wstępnych i ostatecznych

ustaleń dotyczących stanu faktycznego oraz prawnego.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki doręcza postanowienie o wszczęciu postępowania

antydumpingowego znanym mu zagranicznym producentom i eksporterom, których postępowanie

dotyczy, oraz władzom kraju eksportu, a także wnioskodawcy.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje znanym mu zagranicznym producentom

i eksporterom oraz władzom kraju eksportu wniosek, na podstawie którego wszczęto postępowanie.

W przypadku gdy liczba zagranicznych eksporterów jest szczególnie duża, wniosek przekazuje

się wyłącznie władzom kraju eksportu bądź właściwej organizacji lub zrzeszeniu eksporterów,

a także wniosek przekazuje się, na ich prośbę, innym stronom.

5.

Strony mające siedzibę za granicą, niemające adresu do doręczeń w Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli nie ustanowiły pełnomocnika w Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązane

są wskazać adres lub pełnomocnika w Rzeczypospolitej Polskiej do doręczeń dla celów

postępowania antydumpingowego. W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw

gospodarki może stronę od tego obowiązku zwolnić, jeżeli nie przedłuży to postępowania.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki dopuszcza do udziału w postępowaniu antydumpingowym

stronę, która uprawdopodobni, że niedotrzymanie terminu określonego w ust. 2 pkt 8

lit. a) nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje kwestionariusz postępowania antydumpingowego

tym spośród stron, które w jego opinii mogą posiadać informacje istotne dla toczącego

się postępowania.

2.

Udzielenie przez strony odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, o którym

mowa w ust. 1, powinno nastąpić w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni, z

tym że dla zagranicznych producentów oraz eksporterów termin ten rozpoczyna bieg po

upływie 7 dni od dnia wysłania im kwestionariusza lub przekazania go przedstawicielstwu

dyplomatycznemu kraju eksportu.

3.

Terminy, o których mowa w ust. 2, mogą być przedłużone nie więcej jednak niż o 30

dni, o ile strona przedstawi argumenty, mające dla niej istotne znaczenie w toczącym

się postępowaniu, uzasadniające przedłużenie terminu.

4.

Niezachowanie przez stronę terminów określonych w ust. 2 lub 3 spowoduje skutki, o

których mowa w art. 29 ust. 2-4.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór kwestionariusza,

o którym mowa w ust. 1. Kwestionariusz zawiera w szczególności informacje ogólne o

przedsiębiorstwie, opis produktu, informacje o działalności przedsiębiorstwa, eksporcie

na polski obszar celny towaru będącego przedmiotem postępowania, sprzedaży na rynku

polskim towarów będących przedmiotem postępowania i kosztach produkcji.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki zapewnia stronom czynny udział w postępowaniu,

a przed zakończeniem postępowania umożliwia tym stronom wypowiedzenie się co do zebranych

dowodów i informacji oraz zgłoszonych w nich wniosków.

2.

Stronie przysługuje, na jej pisemny wniosek, prawo przeglądania akt sprawy, z wyłączeniem

dokumentów zawierających informacje niejawne oraz materiałów objętych tajemnicą służbową.

3.

Wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, o których mowa w ust. 1, może

nastąpić także w formie ustnej, o ile zostanie przez stronę potwierdzone w formie

pisemnej, pod rygorem pominięcia.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku gdy jest to niezbędne dla prowadzonego

postępowania, może zwrócić się do stron o dostarczenie wszelkich informacji i opinii.

2.

Jeżeli strona nie udzieli informacji, nie przekaże wypełnionego kwestionariusza lub

w inny sposób będzie utrudniać prowadzenie postępowania antydumpingowego, ustaleń

dokonuje się na podstawie dostępnych ministrowi właściwemu do spraw gospodarki danych

i informacji.

3.

Jeżeli strona przedstawiła mylące lub nieprawdziwe informacje, minister właściwy do

spraw gospodarki pomija je przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

4.

Stronę informuje się o skutkach braku współpracy.

5.

W przypadku gdy ustalenia, w szczególności dotyczące wartości normalnej, zostały dokonane

na podstawie informacji zawartych w kwestionariuszu postępowania antydumpingowego,

podlegają one łącznemu sprawdzeniu z informacjami dostarczonymi przez wnioskodawcę

przez porównanie z informacjami pochodzącymi z innych niezależnych źródeł, takich

jak publikowane cenniki, urzędowe statystyki dotyczące przywozu towarów na polski

obszar celny, lub z informacjami uzyskanymi w toku postępowania antydumpingowego.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w celu weryfikacji informacji i materiałów

przedłożonych przez strony, może przeprowadzić niezbędną kontrolę w ich siedzibie

lub miejscu prowadzenia działalności.

2.

W przypadku zagranicznych eksporterów i producentów kontrola, o której mowa w ust.

1, może zostać przeprowadzona, o ile zainteresowane zagraniczne podmioty wyrażą zgodę,

a władze danego kraju zostały o tym oficjalnie powiadomione i nie zgłaszają sprzeciwu.

3.

W przypadku dużej liczby wnioskodawców, zagranicznych producentów, eksporterów, krajowych

importerów, typów towaru objętego postępowaniem antydumpingowym lub transakcji, minister

właściwy do spraw gospodarki może wydać postanowienie o ograniczeniu badania do reprezentantów

wybranych w ramach próby statystycznej lub do reprezentanta mającego największy udział

w produkcji, sprzedaży lub eksporcie (kontrola wyrywkowa).

4.

W przypadku gdy po wydaniu postanowienia o kontroli wyrywkowej wybrane podmioty nie

dostarczą niezbędnych informacji, w ich miejsce wybiera się nowych reprezentantów,

chyba że nie miałoby to istotnego wpływu na wynik kontroli.

5.

W przypadku zastosowania kontroli wyrywkowej, dla każdego zagranicznego eksportera

lub producenta, który w terminie udzielił odpowiedzi na pytania kwestionariusza antydumpingowego,

lecz nie został wybrany na reprezentanta, ustala się indywidualne marginesy dumpingu,

chyba że liczba zagranicznych eksporterów lub producentów jest tak duża, że uniemożliwi

to terminowe zakończenie postępowania.

Nie później niż 15 dni przed wyznaczoną datą dokonania wstępnych ustaleń, strony mogą

zgłaszać na piśmie wyjaśnienia, informacje oraz opinie, pod rygorem pominięcia przy

dokonywaniu ustaleń.

1.

Na podstawie materiałów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania minister właściwy

do spraw gospodarki dokona, nie wcześniej niż na 2 miesiące i nie później niż na 6

miesięcy od dnia wszczęcia postępowania antydumpingowego, w drodze postanowienia,

wstępnych ustaleń co do występowania dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy

nimi.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać wstępne ustalenia dotyczące

stanu faktycznego oraz prawnego, istotne dla prowadzonego postępowania, a w szczególności

1)

określenie towaru objętego postępowaniem w sposób wystarczający dla potrzeb postępowania

przed organami celnymi, w tym nazwę towaru i kod taryfy celnej,

2)

wykaz ustalonych eksporterów oraz producentów towaru objętego postępowaniem,

3)

określenie marginesu dumpingu, o ile ustalono istnienie dumpingu oraz podstawę, na

jakiej oparto ustalenia, w tym opis metody zastosowanej przy określaniu wartości normalnej,

ceny eksportowej oraz dostosowań, jeśli takich dokonano przy ich porównywaniu,

4)

w przypadku zastosowania metody, o której mowa w art. 15 ust. 2 - uzasadnienie dla

posłużenia się tą metodą,

5)

w przypadku odmowy ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu, w sytuacji, o której

mowa w art. 30 ust. 4 - uzasadnienie przyczyny odmowy,

6)

wskazanie okoliczności, na których oparto ustalenia co do występowania szkody spowodowanej

stwierdzonym dumpingiem oraz innych okoliczności, z wyłączeniem dumpingu, które wzięto

pod uwagę,

7)

określenie, w przypadku gdy istnieje potrzeba ich zastosowania, wysokości niezbędnych

środków tymczasowych, okresu ich stosowania oraz przesłanek uzasadniających ich stosowanie.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie

doręcza władzom kraju eksportu oraz innym stronom, które zgłosiły swój udział w postępowaniu.

4.

Stronom, o których mowa w ust. 3, przysługuje prawo do wniesienia zastrzeżeń co do

wstępnych ustaleń w terminie 15 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zastrzeżenia

powinny zawierać uzasadnienie wraz z danymi i informacjami na ich poparcie.

5.

Składając zastrzeżenia, o których mowa w ust. 4, producenci lub eksporterzy biorący

udział w postępowaniu mogą złożyć wniosek o przeprowadzenie z nimi odrębnego posiedzenia

wyjaśniającego w sprawie zastosowanej wobec nich metody ustalenia dumpingu.

6.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje zażalenie.

1.

Na wniosek strony złożony nie później niż w terminie miesiąca od dnia doręczenia postanowienia,

o którym mowa w art. 32 ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki wyznacza datę

posiedzenia wyjaśniającego, na którym strony mogą przedstawiać informacje, wyjaśnienia

oraz opinie, w szczególności dotyczące wstępnych ustaleń. Posiedzenie wyjaśniające

powinno odbyć się nie później niż na 2 miesiące przed wyznaczoną datą dokonania ustaleń

ostatecznych.

2.

Strona nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniu, o którym mowa w ust. 1, a nieobecność

w trakcie posiedzenia nie może powodować dla niej niekorzystnych skutków z tego powodu.

3.

Termin posiedzenia powinien być tak wyznaczony, aby informacja o jego zwołaniu umożliwiła

stronom przygotowanie się do udziału w posiedzeniu.

4.

Posiedzeniu przewodniczy wyznaczony przez ministra właściwego do spraw gospodarki

pracownik ministerstwa. Ustala on porządek posiedzenia, kieruje jego przebiegiem oraz

sporządza protokół z przeprowadzonego posiedzenia.

5.

Protokół, o którym mowa w ust. 4, sporządza się tak, aby z niego wynikało, jakie budzące

wątpliwości okoliczności oraz fakty stanowiące przedmiot badania zostały omówione

i wyjaśnione, kto i w jakim charakterze składał wyjaśnienia, a także, jakie uwagi

zgłosiły obecne na posiedzeniu strony.

6.

Protokół doręcza się niezwłocznie uczestniczącym w posiedzeniu stronom.

7.

Stronom uczestniczącym w posiedzeniu przysługuje prawo do zgłaszania na piśmie zastrzeżeń,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia protokołu. Zastrzeżenie powinno zawierać uzasadnienie

wraz z danymi i informacjami na jego poparcie.

W przypadku gdy nie złożono wniosku o zwołanie posiedzenia wyjaśniającego, strony

mogą składać na piśmie wyjaśnienia, informacje oraz opinie, nie później niż w terminie

45 dni przed wyznaczoną datą dokonania ustaleń ostatecznych, pod rygorem pominięcia

przy dokonywaniu ustaleń.

W trakcie postępowania antydumpingowego przedstawiciele krajowych organizacji konsumenckich

lub przemysłu przetwarzającego towar objęty postępowaniem mogą przedstawiać informacje

oraz opinie w sprawach istotnych dla toczącego się postępowania, w tym na temat interesu

publicznego, któremu miałoby służyć zastosowanie środków antydumpingowych.

1.

Na podstawie materiałów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania minister właściwy

do spraw gospodarki dokonuje, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia przyjęcia

wstępnych ustaleń, w drodze postanowienia, ostatecznych ustaleń co do występowania

dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy nimi.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera ostateczne ustalenia dotyczące stanu

faktycznego oraz prawnego, istotne dla prowadzonego postępowania, oraz powody dla

ich przyjęcia, a w szczególności

1)

informacje, o których mowa w art. 32 ust. 2 pkt 1-6,

2)

powody, dla których odrzucono lub zaakceptowano argumenty, wnioski lub żądania eksporterów

lub producentów,

3)

wysokość proponowanego cła antydumpingowego, biorąc pod uwagę interes publiczny związany

z jego nałożeniem oraz po rozważeniu, czy cło mniejsze niż margines dumpingu wystarczyłoby

do zlikwidowania szkody wyrządzonej przemysłowi krajowemu,

4)

uzasadnienie proponowanej wysokości cła antydumpingowego.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie

doręcza władzom kraju lub krajów eksportu oraz innym stronom biorącym udział w postępowaniu.

4.

Na wniosek zainteresowanych producentów lub eksporterów w okresie 25 dni od dnia doręczenia

postanowienia, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się z nimi odrębne posiedzenia

wyjaśniające w sprawie ostatecznie zastosowanej wobec każdego z nich metody ustalenia

dumpingu.

5.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie.

1.

Po wszczęciu postępowania antydumpingowego minister właściwy do spraw finansów publicznych,

na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać, w drodze postanowienia,

organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski obszar celny towarów

objętych postępowaniem antydumpingowym.

2.

Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się przez okres nie dłuższy niż 9 miesięcy,

a dla towarów rolnych - przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

3.

Mając na względzie potrzeby postępowania antydumpingowego, minister właściwy do spraw

finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia przez organy celne ewidencji na potrzeby postępowania antydumpingowego,

2)

dane, które umieszcza się w ewidencji prowadzonej na potrzeby postępowania antydumpingowego,

3)

rodzaje dokumentów, na podstawie których dokonuje się wpisów do ewidencji prowadzonej

na potrzeby postępowania antydumpingowego.

1.

Jeżeli w postanowieniu, o którym mowa w art. 32 ust. 1, wstępnie ustalono istnienie

dumpingu i będącej jego wynikiem szkody, minister właściwy do spraw gospodarki, w

drodze rozporządzenia, może ustanowić tymczasowe cła antydumpingowe w celu zapobieżenia

powstawaniu dalszej szkody w czasie toczącego się postępowania.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określa wysokość tymczasowego cła antydumpingowego,

a także sposób, warunki, zakres i okres jego stosowania.

3.

Tymczasowe cła antydumpingowe ustanawia się w wysokości niezbędnej do zapobieżenia

szkodzie, nieprzekraczającej wstępnie marginesu dumpingu określonego w postanowieniu,

o którym mowa w art. 32 ust. 1.

4.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje

niezwłocznie stronom biorącym udział w postępowaniu oraz Prezesowi Głównego Urzędu

Ceł.

1.

Tymczasowe cło antydumpingowe ustanawia się nie wcześniej niż po upływie 2 miesięcy

od dnia wszczęcia postępowania antydumpingowego, ale nie później niż w terminie 9

miesięcy od tej daty.

2.

Tymczasowe cło antydumpingowe ustanawia się na okres 6 miesięcy, z zastrzeżeniem ust.

3. Okres ten można przedłużyć o dalsze 3 miesiące w przypadku gdy zagraniczni producenci

lub eksporterzy, reprezentujący znaczny udział w handlu towarem, którego postępowanie

dotyczy, wystąpią o to lub nie wyrażą sprzeciwu w terminie 7 dni od powiadomienia

ich o takim zamiarze.

3.

Tymczasowe cło antydumpingowe można ustanowić na okres 9 miesięcy w przypadku, gdy

postanowienie, o którym mowa w art. 32 ust. 1, taki termin przewiduje, a strony, o

których mowa w ust. 2, nie wniosą do tego zastrzeżeń.

1.

Warunkiem dopuszczenia do obrotu towaru, wobec którego ustanowiono tymczasowe cło

antydumpingowe, jest złożenie zabezpieczenia w wysokości równej należności z tytułu

tego cła oraz kwoty, o którą wzrosną podatki pośrednie w wyniku ustanowienia tymczasowego

cła antydumpingowego.

2.

Do postępowania dotyczącego zabezpieczeń stosuje się przepisy prawa celnego i podatkowego.

1.

W toku postępowania antydumpingowego, po dokonaniu wstępnych ustaleń, o których mowa

w art. 32 ust. 1, lecz nie później niż na 2 miesiące przed upływem wyznaczonego terminu

dla dokonania ustaleń ostatecznych, zagraniczny eksporter może wystąpić do ministra

właściwego do spraw gospodarki z inicjatywą złożenia zobowiązania do zmiany cen lub

do zaprzestania przywozu po cenach dumpingowych na polski obszar celny.

2.

W przypadku gdy w kraju eksportu sektor państwowy posiada dominujący udział w handlu

albo w ustalaniu ceny towaru, którego postępowanie antydumpingowe dotyczy, organy

kraju eksportu mogą złożyć zobowiązanie cenowe w imieniu wszystkich zagranicznych

eksporterów. W tym przypadku stosuje się przepis art. 42 ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki może zaproponować zagranicznemu eksporterowi

przyjęcie zobowiązania, o którym mowa w ust. 1, a zagraniczny eksporter może propozycję

przyjąć lub odrzucić.

4.

W zobowiązaniach cenowych wzrost ceny powinien być ustalony w wysokości wystarczającej

do usunięcia szkody wyrządzonej przez przywóz towaru po cenach dumpingowych, ale nie

wyższej niż ustalony margines dumpingu.

5.

Strona występująca z inicjatywą złożenia zobowiązania cenowego sporządza tekst tego

zobowiązania niezawierający informacji o charakterze poufnym celem udostępnienia go

pozostałym stronom.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki może wyrazić, w drodze postanowienia, zgodę

na przyjęcie zobowiązania cenowego, jeżeli jest ono wystarczające do usunięcia skutków

dumpingu.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności

1)

nazwę towaru i kod taryfy celnej,

2)

zagranicznego eksportera lub kraj eksportu, których zobowiązanie cenowe wiąże,

3)

zobowiązanie określające cenę, do której stosowania podjęto zobowiązanie lub sposób

ustalenia ceny,

4)

sposób, warunki, zakres i okres stosowania zobowiązania cenowego, w tym terminy składania

informacji niezbędnych do oceny wywiązywania się przez stronę z przyjętego zobowiązania.

3.

Na stronie, która zaciągnęła zobowiązanie cenowe, spoczywa obowiązek przekazywania

ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, w terminach określonych w postanowieniu,

o którym mowa w ust. 1, wszelkich informacji niezbędnych do oceny wywiązywania się

przez tę stronę z przyjętego zobowiązania. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie

zobowiązania cenowego.

1.

Po przyjęciu zobowiązania cenowego minister właściwy do spraw gospodarki kontynuuje

postępowanie w celu ostatecznego ustalenia, czy miał miejsce przywóz towaru po cenach

dumpingowych oraz czy wyrządzona została przez taki przywóz szkoda.

2.

Ustalenia ostateczne zostaną dokonane nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia

wydania postanowienia w sprawie przyjęcia zobowiązania cenowego.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze postanowienia, odmówić przyjęcia

zobowiązania cenowego zgłoszonego przez zagranicznego eksportera lub organy kraju

eksportu.

2.

Zagranicznego eksportera lub organy kraju eksportu, których inicjatywa zobowiązania

cenowego nie została przyjęta, powiadamia się na piśmie o powodach odmowy oraz o możliwości

wyrażenia opinii w tej sprawie.

W trakcie obowiązywania zobowiązania cenowego tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe

nie będą stosowane wobec towaru objętego tym zobowiązaniem, o ile zostało ono przyjęte

w drodze postanowienia, o którym mowa w art. 42 ust. 1.

1.

W przypadku gdy istnieją podstawy do przypuszczenia, że strona nie wywiązuje się z

przyjętego zobowiązania cenowego, minister właściwy do spraw gospodarki po przeprowadzeniu

postępowania wyjaśniającego stwierdza, w drodze postanowienia, czy nastąpiło naruszenie

zobowiązania cenowego.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stronie, której postanowienie dotyczy, służy

zażalenie.

3.

W przypadku stwierdzenia naruszenia zobowiązania cenowego minister właściwy do spraw

gospodarki ustanowi, w drodze rozporządzenia, cło antydumpingowe zgodnie z dokonanymi

ustaleniami wstępnymi albo ostatecznymi.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki może ustanowić

ostateczne cło antydumpingowe z mocą wsteczną na towary, które dopuszczono do obrotu

nie wcześniej niż na 3 miesiące przed ustanowieniem tymczasowych ceł antydumpingowych.

5.

Ostateczne cło antydumpingowe, o którym mowa w ust. 4, nie może zostać ustanowione

na towary dopuszczone do obrotu przed naruszeniem zobowiązania cenowego.

Minister właściwy do spraw gospodarki zakończy postępowanie antydumpingowe w terminie

12 miesięcy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony

do 18 miesięcy.

W przypadku gdy ostateczne ustalenia, o których mowa w art. 36, wykazały, że ma miejsce

przywóz na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych i przywóz ten wyrządza

szkodę, minister właściwy do spraw gospodarki zakończy postępowanie antydumpingowe

i ustanowi, w drodze rozporządzenia, ostateczne cło antydumpingowe.

1.

W przypadku gdy ostateczne ustalenia wykażą, że przyjęte zobowiązanie cenowe nie jest

wystarczające do usunięcia szkody wyrządzonej przez przywóz po cenach dumpingowych,

minister właściwy do spraw gospodarki może zaproponować zagranicznemu eksporterowi

przyjęcie nowego zobowiązania cenowego; odrzucenie tej propozycji będzie traktowane

jak naruszenie zobowiązania cenowego.

2.

W przypadku gdy ostateczne ustalenia wykażą, że przyjęte zobowiązanie cenowe przewyższa

ustalony margines dumpingu, minister właściwy do spraw gospodarki zmienia postanowienie,

o którym mowa w art. 42 ust. 1, dostosowując wysokość zobowiązania cenowego lub warunki,

o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, do przyjętych ustaleń.

3.

W przypadku gdy ostateczne ustalenia wykażą, że towar nie był przywożony po cenach

dumpingowych lub że przywóz taki nie wyrządza szkody, minister właściwy do spraw gospodarki

stwierdza w postanowieniu, w którym dokonuje ostatecznych ustaleń, wygaśnięcie zobowiązania

cenowego.

Minister właściwy do spraw gospodarki zakończy, w drodze decyzji, postępowanie antydumpingowe

bez ustanowienia środka antydumpingowego

1)

w stosunku do kraju, z którego przywóz na polski obszar celny uznano, na podstawie

zgromadzonego materiału dowodowego, za nieznaczny,

2)

gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie stwierdzono, że ma miejsce

przywóz na polski obszar celny towaru objętego postępowaniem antydumpingowym po cenach

dumpingowych, który wyrządza szkodę przemysłowi krajowemu,

3)

jeżeli margines dumpingu jest mniejszy niż 2% ceny eksportowej,

4)

jeżeli wymaga tego interes publiczny.

Minister właściwy do spraw gospodarki zakończy, w drodze decyzji, postępowanie antydumpingowe

przez jego umorzenie, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.

1.

W przypadku zakończenia postępowania antydumpingowego z przyczyn, o których mowa w

art. 50 pkt 2 i art. 51, zabezpieczenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1, organ celny

zwraca na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.

2.

Od kwoty zwracanego zabezpieczenia organ celny nie płaci odsetek.

Cła antydumpingowe ustanawia się w wysokości niezbędnej do usunięcia szkody, ale nieprzekraczającej

marginesu dumpingu.

1.

Cło antydumpingowe powinno być ustanowione indywidualnie dla każdego znanego producenta

lub eksportera towaru przywożonego na polski obszar celny po cenach dumpingowych,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku stosowania kontroli wyrywkowej ostateczne cło antydumpingowe nałożone

na towary sprzedawane lub produkowane przez zagranicznych eksporterów lub producentów

nieobjętych kontrolą wyrywkową nie może przekraczać średniego ważonego marginesu dumpingu

ustalonego dla zagranicznych eksporterów lub producentów objętych kontrolą wyrywkową.

Dla ustalenia średniego ważonego marginesu dumpingu pomija się marginesy mniejsze

niż 2% do ceny eksportowej oraz marginesy ustalone z zastosowaniem art. 29 ust. 2.

3.

W przypadku gdy towar jest przywożony na polski obszar celny z wielu źródeł, ostateczne

cła antydumpingowe nakłada się w każdym przypadku, w sposób niedyskryminacyjny, w

przywozie ze wszystkich tych źródeł, wobec których stwierdzono stosowanie dumpingu

i wyrządzanie szkody, z wyjątkiem przywozu objętego zobowiązaniami cenowymi.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w rozporządzeniu ustanawiającym ostateczne cło

antydumpingowe określa w szczególności

1)

nazwę towaru i kod taryfy celnej,

2)

zagranicznych producentów lub eksporterów oraz kraje eksportu, których ostateczne

cła antydumpingowe dotyczą,

3)

wysokość ostatecznych ceł antydumpingowych, a także sposób, warunki, zakres i okres

ich stosowania,

4)

marginesy dumpingu dla poszczególnych zagranicznych producentów lub eksporterów i

krajów eksportu oraz wysokość ustanowionych ostatecznych ceł antydumpingowych w stosunku

do poszczególnych lub wszystkich eksporterów z danego kraju,

5)

zagranicznych eksporterów bądź organy krajów eksportu, które złożyły zobowiązania

cenowe.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie zagranicznym producentom

lub eksporterom, którzy biorą udział w postępowaniu, oraz organom krajów eksportu,

a także Prezesowi Głównego Urzędu Ceł.

1.

W przypadku okresowej zmiany warunków rynkowych, które były podstawą ustanowienia

ostatecznych ceł antydumpingowych, minister właściwy do spraw gospodarki może, na

wniosek strony lub z urzędu, w drodze rozporządzenia, zawiesić stosowanie ceł antydumpingowych

na okres 9 miesięcy. Zawieszenie może zostać przedłużone na dalsze 3 miesiące.

2.

Przed wydaniem rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

gospodarki umożliwi wypowiedzenie się wnioskodawcy, przemysłowi krajowemu oraz przedstawicielom

krajowych organizacji konsumenckich co do zamierzonego zawieszenia stosowania ceł

antydumpingowych.

3.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać uchylone, jeżeli ustała przyczyna

zawieszenia.

Wymiaru i poboru ceł antydumpingowych dokonuje organ celny.

Tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe ustanawia się na towary dopuszczane do

obrotu na polskim obszarze celnym od daty określonej w rozporządzeniu je nakładającym,

chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

1.

Jeżeli ustanowione zostanie tymczasowe lub ostateczne cło antydumpingowe, warunkiem

dopuszczenia do obrotu towaru klasyfikowanego według takiego kodu taryfy celnej, jak

towar objęty środkiem antydumpingowym, jest udokumentowanie pochodzenia towaru na

zasadach określonych w przepisach prawa celnego. Jeżeli warunek ten nie zostanie spełniony,

stosuje się cło antydumpingowe.

2.

W przypadku gdy retrospektywnie zostanie przedstawiony dowód pochodzenia towaru, a

organ celny stwierdzi, że towar nie podlega środkowi antydumpingowemu, cło antydumpingowe

pobrane zgodnie z ust. 1 zostanie zwrócone na zasadach określonych w przepisach prawa

celnego. Od zwracanego cła organ celny nie płaci odsetek.

1.

W przypadku gdy w trakcie postępowania antydumpingowego było ustanowione tymczasowe

cło antydumpingowe, a ostatecznie ustalono, że miał miejsce przywóz na polski obszar

celny towarów po cenach dumpingowych i że przywóz ten wyrządził szkodę przemysłowi

krajowemu, niezależnie od tego, czy zostanie ustalone ostateczne cło antydumpingowe,

minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, określi, w jakim zakresie

tymczasowe cło antydumpingowe ma zostać pobrane, z zastrzeżeniem ust. 4.

2.

Tymczasowe cło antydumpingowe nie może zostać pobrane, jeżeli ostateczne ustalenia

stwierdzają tylko groźbę wyrządzenia szkody lub opóźnienia powstania przemysłu krajowego,

chyba że istotna szkoda powstałaby, gdyby nie nałożono tymczasowego cła antydumpingowego.

3.

W przypadku gdy nie ustanowiono ostatecznego cła antydumpingowego i nie pobrano tymczasowego

cła antydumpingowego, organy celne zwracają zabezpieczenie pobrane zgodnie z art.

40.

4.

Jeżeli minister właściwy do spraw gospodarki ustanowi ostateczne cło antydumpingowe,

a jego wysokość jest wyższa niż wysokość tymczasowego cła antydumpingowego, organ

celny pobiera tymczasowe cło w wysokości, jaka została ustalona zgodnie z art. 39

ust. 1. W przypadku gdy ostateczne cło antydumpingowe jest niższe niż tymczasowe cło

antydumpingowe, organ celny pobiera cło tymczasowe w wysokości ostatecznego cła antydumpingowego.

1.

Organ celny, na pisemny wniosek osoby zainteresowanej, zwraca zabezpieczenie pobrane

zgodnie z art. 40 ust. 1

1)

po uiszczeniu kwoty wynikającej z tymczasowego cła antydumpingowego albo

2)

jeżeli ostateczne ustalenia nie stwierdzają istnienia dumpingu lub będącej jego wynikiem

szkody.

2.

Od kwoty zabezpieczenia zwracanego zgodnie z ust. 1 i art. 60 ust. 3 organ celny nie

płaci odsetek.

1.

Ostateczne cło antydumpingowe może być ustanowione z mocą wsteczną na towary, które

zostały dopuszczone do obrotu nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem ustanowienia

tymczasowego cła antydumpingowego, pod warunkiem że stronom umożliwiono wypowiedzenie

się w tej sprawie oraz gdy zachodzą łącznie następujące okoliczności

1)

przywóz tych towarów podlegał ewidencjonowaniu, o którym mowa w art. 37,

2)

wobec tego rodzaju towarów stwierdzono już w przeszłości przywóz po cenach dumpingowych

przez dłuższy okres lub gdy krajowy importer wiedział lub powinien był wiedzieć o

rozmiarze stosowanego dumpingu i wyrządzanej przez niego szkody,

3)

przywóz towarów po cenach dumpingowych, który wyrządził szkodę w okresie objętym postępowaniem

antydumpingowym, nadal znacznie wzrasta w takich rozmiarach i w takim czasie, że ostateczne

cła antydumpingowe mogą okazać się niewystarczające, czyniąc wyrządzoną szkodę trudną

do naprawienia.

2.

Ustanowienie ostatecznego cła antydumpingowego, o którym mowa w ust. 1, nie narusza

przepisów art. 58.

3.

Ostateczne cła antydumpingowe nie mogą być ustanowione z mocą wsteczną na towary przywiezione

na polski obszar celny przed datą naruszenia lub odstąpienia od zobowiązania cenowego.

1.

W przypadku wystąpienia okoliczności wskazujących na przywóz na polski obszar celny

towarów podobnych lub ich części w celu obejścia ustanowionych ceł antydumpingowych

minister właściwy do spraw gospodarki może wszcząć postępowanie w sprawie obejścia

ceł antydumpingowych.

2.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 24-37 oraz art.

48-59, przy czym powinno być ono zakończone w terminie 9 miesięcy od daty jego rozpoczęcia.

1.

Obejście, o którym mowa w art. 63, oznacza zmianę struktury przywozu, niemającą uzasadnionych

podstaw ekonomicznych, w celu uniknięcia następstw ceł antydumpingowych, w wyniku

której nastąpiło

1)

osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego polegające na obniżeniu cen towarów

krajowych,

2)

rekompensowanie w jakikolwiek sposób przez zagranicznego eksportera nałożonych ceł.

2.

Działalność montażową prowadzoną w Polsce lub w kraju trzecim uznaje się za mającą

na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych w przypadku, gdy

1)

rozpoczęła albo zwiększyła się ona po lub bezpośrednio przed wszczęciem postępowania

antydumpingowego, a części używane do montażu są przywożone z kraju, z którego przywożone

towary są objęte cłami antydumpingowymi,

2)

wartość części używanych do montażu, pochodzących z kraju, o którym mowa w pkt 1,

stanowi nie mniej niż 60% łącznej wartości części zmontowanego towaru; za obchodzenie

ceł antydumpingowych nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do przywiezionych

części w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25% kosztów produkcji,

3)

skutki cła antydumpingowego są osłabione i nie eliminują szkody dla przemysłu krajowego,

biorąc pod uwagę ceny albo ilość zmontowanych towarów podobnych oraz istnieją dowody

na istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnej uprzednio ustalonej dla tego

towaru.

1.

Po wszczęciu postępowania w sprawie obejścia ceł antydumpingowych minister właściwy

do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki,

może zobowiązać, w drodze postanowienia, organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych

na polski obszar celny towarów objętych tym postępowaniem.

2.

Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się przez okres określony w art. 37 ust.

2 i zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 37 ust. 3.

W przypadku stwierdzenia w wyniku postępowania, że objęty nim przywóz towarów ma na

celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych, minister właściwy do spraw gospodarki

nakłada ostateczne cło antydumpingowe na objęte postępowaniem towary podobne lub ich

części od dnia wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania przywozu tych towarów na polski

obszar celny.

1.

Cła antydumpingowe stosuje się tak długo i w takim zakresie, jak to będzie niezbędne

dla przeciwdziałania dumpingowi wyrządzającemu szkodę.

2.

Ostateczne cła antydumpingowe przestają być stosowane najpóźniej z upływem 5 lat od

dnia ich ustanowienia lub dnia zakończenia postępowania przeglądowego.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli podczas postępowania przeglądowego stwierdzono,

że zaprzestanie stosowania ustanowionych ceł antydumpingowych doprowadzi do utrzymania

bądź ponownego stosowania dumpingu wyrządzającego szkodę.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki może wszcząć, w drodze postanowienia, postępowanie

przeglądowe

1)

na wniosek złożony w imieniu przemysłu krajowego,

2)

z urzędu, nie później niż na 2 miesiące przed końcem pięcioletniego okresu, o którym

mowa w art. 67 ust. 2.

2.

Przemysł krajowy może wystąpić, nie później niż na 3 miesiące przed końcem pięcioletniego

okresu, o którym mowa w art. 67 ust. 2, z wnioskiem o poddanie przeglądowi dotychczasowych

rezultatów stosowania ustanowionych ceł antydumpingowych w celu ustalenia, czy zaprzestanie

ich stosowania jest zasadne.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, powinien w szczególności zawierać

1)

dowody utrzymywania się dumpingu i szkody lub

2)

dowody, że usunięcie szkody częściowo lub w całości stało się możliwe dzięki ustanowionym

cłom antydumpingowym, lub

3)

dowody świadczące o tym, że pozycja zagranicznego eksportera lub warunki rynkowe wskazują

na prawdopodobieństwo dalszego występowania dumpingu i szkody.

4.

W toku postępowania przeglądowego minister właściwy do spraw gospodarki zapewni biorącym

udział w postępowaniu zagranicznym producentom lub eksporterom, krajowym importerom,

organom kraju eksportu i przemysłowi krajowemu możliwość odniesienia się do zarzutów

oraz ustosunkowania się do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

5.

Ustalenia końcowe postępowania przeglądowego powinny uwzględniać wszystkie istotne

dowody przedstawione w postępowaniu.

6.

Nałożone cła antydumpingowe stosuje się do czasu zakończenia postępowania przeglądowego.

7.

Po wszczęciu postępowania przeglądowego minister właściwy do spraw finansów publicznych,

na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać, w drodze postanowienia,

organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski obszar celny towarów

objętych tym postępowaniem.

8.

Ewidencję, o której mowa w ust. 7, prowadzi się przez okres określony w art. 37 ust.

2 i zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 37 ust. 3.

1.

Po upływie co najmniej roku od dnia ustanowienia ostatecznych ceł antydumpingowych,

minister właściwy do spraw gospodarki, na uzasadniony i udokumentowany wniosek zainteresowanego

zagranicznego producenta bądź zagranicznego eksportera lub na wniosek krajowego importera

lub krajowych producentów, może dokonać weryfikacji celowości stosowania ceł antydumpingowych.

2.

Postępowanie weryfikacyjne, o którym mowa w ust. 1, może być w każdym czasie wszczęte

z urzędu.

3.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, wszczyna się nie częściej niż raz na 12 miesięcy.

4.

W trakcie postępowania weryfikacyjnego należy ustalić w szczególności, czy okoliczności

związane z dumpingiem lub szkodą uległy istotnej zmianie oraz czy stosowane dotychczas

cła antydumpingowe przynoszą zamierzone efekty w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej.

W tym celu uwzględnia się wszystkie istotne i udokumentowane informacje oraz dane

przedstawione w toku postępowania.

5.

Po wszczęciu postępowania weryfikacyjnego minister właściwy do spraw finansów publicznych,

na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać, w drodze postanowienia,

organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski obszar celny towarów

objętych tym postępowaniem.

6.

Ewidencję, o której mowa w ust. 5, prowadzi się przez okres określony w art. 37 ust.

2 i zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 37 ust. 3.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, uchyli cło antydumpingowe,

jeżeli w wyniku postępowania weryfikacyjnego stwierdzi, że dalsze stosowanie cła antydumpingowego

nie jest konieczne dla usunięcia dumpingu lub że nie jest prawdopodobne dalsze istnienie

szkody lub jej powtórne powstanie w przypadku uchylenia cła antydumpingowego.

8.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze decyzji, umarza postępowanie weryfikacyjne,

jeżeli stwierdzi, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 7.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki może wydać postanowienie o wszczęciu postępowania

rewizyjnego w celu ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu dla nowych zagranicznych

eksporterów z kraju eksportu towaru objętego postępowaniem antydumpingowym, jeżeli

eksporterzy ci nie byli dostawcami tego towaru w badanym okresie, pod warunkiem wykazania

że

1)

nie są oni powiązani z zagranicznymi eksporterami ani producentami kraju eksportu,

których towar jest objęty ustanowionymi środkami antydumpingowymi,

2)

nowy zagraniczny producent lub eksporter dokonał przywozu towaru na polski obszar

celny po zakończeniu postępowania antydumpingowego lub wykaże, że zaciągnął wymagalne

zobowiązania kontraktowe dotyczące przywozu znacznej ilości towaru na polski obszar

celny.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wszczyna postępowanie rewizyjne, o którym mowa

w ust. 1, po umożliwieniu producentom krajowym wyrażenia opinii w sprawie wniosku.

3.

Po wszczęciu postępowania rewizyjnego minister właściwy do spraw gospodarki uchyla,

w drodze rozporządzenia, wobec nowych zagranicznych producentów lub eksporterów, o

których mowa w ust. 1, cła antydumpingowe ustanowione w wyniku postępowania antydumpingowego.

4.

Po wszczęciu postępowania rewizyjnego minister właściwy do spraw finansów publicznych,

na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać, w drodze postanowienia,

organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski obszar celny towarów

objętych tym postępowaniem.

5.

Ewidencję, o której mowa w ust. 4, prowadzi się przez okres określony w art. 37 ust.

2 i zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 37 ust. 3.

6.

Cła antydumpingowe ustanowione w wyniku postępowania rewizyjnego mogą być nałożone

z mocą wsteczną, po ostatecznym ustaleniu dumpingu i szkody w wyniku postępowania

określonego w ust. 1, poczynając od daty obowiązywania postanowienia o wszczęciu postępowania

określonego w ust. 1.

7.

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się w przypadku, gdy cła antydumpingowe ustanowiono

w postępowaniu na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli wyrywkowej, o której

mowa w art. 30 ust. 3-5.

W przypadku gdy w wyniku postępowania przeglądowego lub weryfikacyjnego cła antydumpingowe

będą stosowane tylko wobec niektórych zagranicznych producentów lub eksporterów z

danego kraju, to pozostali zagraniczni producenci i eksporterzy są nadal stronami,

które mogą być w każdym czasie poddane ponownemu postępowaniu przeglądowemu lub weryfikacyjnemu.

W przypadku przyjęcia zobowiązania cenowego przepisy dotyczące postępowania przeglądowego,

weryfikacyjnego i rewizyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowania przeglądowe i weryfikacyjne będą zakończone w terminie 12 miesięcy, a

w wyjątkowych wypadkach - w terminie 18 miesięcy od dnia ich wszczęcia.

2.

Postępowanie rewizyjne powinno być wszczęte bez nieuzasadnionej zwłoki i zakończone

nie później niż w terminie 12 miesięcy.

3.

Do postępowań przeglądowych, weryfikacyjnych i rewizyjnych stosuje się odpowiednio

przepisy art. 24-37 i art. 41-56.

4.

Przyjęte zobowiązanie cenowe nie wygasa, jeżeli niewystępowanie dumpingu lub szkody

jest w znacznym stopniu następstwem stosowania zobowiązania cenowego.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki może wszcząć z urzędu postępowanie w celu zmiany

lub uchylenia rozporządzenia ustanawiającego środki antydumpingowe po uprzednim przeprowadzeniu

konsultacji z zagranicznymi eksporterami i krajowymi importerami towaru, w przypadku

gdy przemysł krajowy przedstawi wystarczające dane i informacje świadczące o tym,

że zastosowane środki antydumpingowe nie doprowadziły do oczekiwanych zmian cen krajowych.

2.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 24-32

i art. 48-56, z zastrzeżeniem, że będzie ono wznowione bez nieuzasadnionej zwłoki

i zakończone w terminie 6 miesięcy od daty jego wznowienia.

3.

Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw finansów

publicznych, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, może zobowiązać,

w drodze postanowienia, organy celne do prowadzenia ewidencji przywożonych na polski

obszar celny towarów objętych tym postępowaniem.

4.

Ewidencję, o której mowa w ust. 3, prowadzi się przez okres określony w art. 37 ust.

2 i zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 37 ust. 3.

1.

Uiszczone cło antydumpingowe i podatki są zwracane krajowemu importerowi w całości

lub w części na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw gospodarki, stwierdzającej

zasadność zwrotu cła antydumpingowego.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, na pisemny

wniosek krajowego importera zawierający dokładne informacje na temat żądanej kwoty

zwrotu cła antydumpingowego i podatku, złożony wraz z pełną dokumentacją dotyczącą

ich obliczenia i uiszczenia. Wniosek powinien ponadto wykazać zasadność zwrotu cła

antydumpingowego, a w szczególności to, że margines dumpingu w chwili poboru cła antydumpingowego

nie istniał lub był mniejszy niż stawka cła antydumpingowego.

3.

Pisemny wniosek krajowego importera, o którym mowa w ust. 2, powinien zostać złożony

przed upływem 6 miesięcy, licząc od dnia powiadomienia osoby zobowiązanej do zapłacenia

ostatecznego cła antydumpingowego.

4.

Decyzja o zasadności zwrotu cła antydumpingowego i podatków powinna w szczególności

określać dane dotyczące zgłoszeń celnych towarów, w odniesieniu do których cło antydumpingowe

ma być zwrócone, oraz wysokość kwot podlegających zwrotowi. Decyzja powinna zostać

wydana w terminie 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2. W

szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać przedłużony do 18 miesięcy.

5.

Na pisemny wniosek krajowego importera, złożony wraz z decyzją ministra właściwego

do spraw gospodarki o zasadności zwrotu cła antydumpingowego, oryginałem dowodu uiszczenia

cła antydumpingowego i dokumentami, których przedstawienie było niezbędne do nadania

towarowi przeznaczenia celnego, organ podatkowy i organ celny, który pobrał cło antydumpingowe,

wydaje decyzje o zwrocie podatków i cła antydumpingowego w terminie 30 dni od dnia

złożenia wniosku przez krajowego importera.

6.

Kwota cła antydumpingowego i podatków podlegających zwrotowi zaliczana jest z urzędu

na zaległe lub bieżące zadłużenie z tytułu innych należności odpowiednio celnych i

podatkowych.

7.

W razie braku zadłużenia, o którym mowa w ust. 6, cło antydumpingowe i podatki zwraca

się w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania decyzji orzekającej ich zwrot.

8.

Od zwracanego cła antydumpingowego i podatku nie płaci się odsetek.

We wszystkich badaniach dotyczących przeglądów, weryfikacji, rewizji i zwrotów stosuje

się metodę wykorzystaną w trakcie postępowania, które doprowadziło do nałożenia opłat.

1.

Wszelkie informacje, które ze swej istoty mają charakter poufny, w szczególności których

ujawnienie stanowiłoby znaczną korzyść dla konkurencyjnych przedsiębiorców lub miałoby

zdecydowanie negatywne skutki dla osoby przekazującej informacje lub osoby, od której

osoba przekazująca informacje je otrzymała, lub przekazywane z klauzulą poufności

przez strony postępowania, traktuje się jako poufne, jeżeli osoba przekazująca informacje

wskaże przyczynę, dla której wnioskuje o takie potraktowanie tych informacji.

2.

Zainteresowane strony, które przekazały informacje poufne, są obowiązane dostarczyć

także ich streszczenie nieopatrzone klauzulą poufności. Streszczenie powinno umożliwić

zrozumienie istoty informacji. W uzasadnionych okolicznościach zainteresowane strony

mogą zawiadomić ministra właściwego do spraw gospodarki, że streszczenie tych informacji

nie jest możliwe. W takim wypadku są one obowiązane umotywować swoje stanowisko.

3.

W przypadku gdy osoba dostarczająca informacje odmawia ujawnienia tych informacji

w formie uogólnionej, informacje te mogą zostać pominięte, chyba że inne wiarygodne

źródła potwierdzają te informacje.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba ujawnienia ogólnych informacji oraz dowodów uzyskanych w

postępowaniu antydumpingowym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, to minister

właściwy do spraw gospodarki może ujawnić je w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia

podjętych w postępowaniu rozstrzygnięć.

2.

Ujawnienie informacji i dowodów, o których mowa w ust. 1, nie może naruszyć prawa

stron do zachowania tajemnicy handlowej.

1.

Informacje uzyskane na podstawie przepisów ustawy z zastrzeżeniem poufności nie mogą

być ujawnione bez wyraźnego zezwolenia osoby, która je dostarczyła.

2.

Informacje dotyczące konsultacji urzędowych prowadzonych na podstawie przepisów ustawy,

jak i inne dokumenty opracowane przez właściwe organy w związku z postępowaniem prowadzonym

na podstawie przepisów ustawy mogą być ujawnione jedynie za zgodą właściwych organów.

3.

Informacje uzyskane na podstawie przepisów ustawy mogą być wykorzystywane wyłącznie

do celów, dla których zostały zgromadzone.

1.

Decyzje ministra właściwego do spraw gospodarki wydane w postępowaniu antydumpingowym

oraz postanowienia tego organu: o pozostawieniu wniosku o wszczęcie postępowania antydumpingowego

bez rozpoznania, o zakończeniu postępowania antydumpingowego bez nałożenia środka

antydumpingowego, o umorzeniu postępowania antydumpingowego, o odmowie wszczęcia postępowania

antydumpingowego, podlegają zaskarżeniu przez stronę do Naczelnego Sądu Administracyjnego

w przypadku ich niezgodności z prawem, w terminie 30 dni od daty doręczenia.

2.

Wniesienie i rozpoznanie skargi następuje w trybie określonym ustawą z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

(Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr 144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853, z 2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 508 i 509, Nr 98, poz. 1070 i Nr 101, poz. 1113), z wyłączeniem przepisów art. 34.

3.

Wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego

aktu, chyba że sąd tak postanowi.

Postępowania wszczęte i niezakończone ostatecznym postanowieniem lub decyzją przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według jej przepisów.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 2001 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na

polski obszar celny

(Dz. U. Nr 43, poz. 477) w art. 6 w ust. 1 wyrazy „obejmowanego procedurą dopuszczenia do obrotu” zastępuje się wyrazami „dopuszczanego do obrotu na polskim obszarze celnym”.

Traci moc ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny

towarów po cenach dumpingowych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1028).

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.