Obwieszczenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 stycznia 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

1

Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu

i ochronie kultury.

2

Państwo sprawuje mecenat nad działalnością kulturalną polegający na wspieraniu i promocji

twórczości, edukacji i oświaty kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych oraz

na ochronie dziedzictwa kultury.

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wspierać

finansowo, w ramach mecenatu państwa, realizację planowanych na dany rok zadań związanych

z polityką kulturalną państwa, prowadzonych przez instytucje kultury i inne podmioty

nie należące do sektora finansów publicznych.

4

Mecenat, o którym mowa w ust. 2 i 3, sprawują także organy jednostek samorządu terytorialnego

w zakresie ich właściwości.

Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,

operetki, filharmonie, orkiestry, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne,

galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki

organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

2.

Działalność kulturalna instytucji kultury określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności

gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów.

3.

Do działalności, o której mowa w ust. 1 i 2, w zakresie nie uregulowanym przepisami

ustawy dotyczącymi organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej, stosuje się

przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej.

1.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, których

podstawowym celem statutowym nie jest prowadzenie działalności kulturalnej, mogą prowadzić

taką działalność w szczególności w formie klubów, świetlic, domów kultury i bibliotek.

2.

Koszty prowadzenia działalności kulturalnej, o której mowa w ust. 1, w tym wynagrodzenia

dla pracowników, wraz ze składką na ubezpieczenie społeczne, i inne wydatki z tytułu

zatrudniania pracowników obciążają koszty działalności podstawowej.

Podmioty prowadzące działalność kulturalną na zasadach określonych w art. 3 mogą otrzymywać

dotacje na realizację zadań państwowych.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

1.

Osobom wyróżniającym się w tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury nadaje się

odznakę honorową „Zasłużony Działacz Kultury”.

2.

Odznakę honorową „Zasłużony Działacz Kultury” nadaje minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa tryb oraz zasady nadawania odznaki

„Zasłużony Działacz Kultury”, jej wzór i sposób noszenia.

1

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

2.

Nagrody mogą być przyznawane osobom fizycznym lub prawnym, a także innym podmiotom

na podstawie oceny całokształtu działalności lub osiągnięć o istotnym znaczeniu.

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

1

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

2.

Stypendium, o którym mowa w ust. 1, polega na przyznaniu środków finansowych osobom

realizującym określone przedsięwzięcia w zakresie twórczości artystycznej, ochrony

dziedzictwa kultury lub upowszechniania kultury.

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

Ministrowie oraz kierownicy urzędów centralnych organizują działalność kulturalną,

tworząc państwowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności

jest podstawowym celem statutowym.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe

instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem

statutowym.

2.

Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego

o charakterze obowiązkowym.

1

Podmioty tworzące instytucje kultury, o których mowa w art. 8 i 9, zwane są dalej

organizatorami.

2

Ilekroć w ustawie jest mowa o instytucji kultury bez bliższego określenia - należy

przez to rozumieć zarówno państwową, jak i samorządową instytucję kultury.

Organizator wydaje akt o utworzeniu instytucji kultury, który określa jej nazwę, rodzaj,

siedzibę i przedmiot działania.

Organizator zapewnia instytucji kultury środki niezbędne do rozpoczęcia i prowadzenia

działalności kulturalnej oraz do utrzymania obiektu, w którym ta działalność jest

prowadzona.

1.

Instytucje kultury działają na podstawie aktu o ich utworzeniu oraz statutu nadanego

przez organizatora.

2.

Statut zawiera

1)

nazwę, teren działania i siedzibę instytucji kultury,

2

zakres działalności,

3)

organy zarządzające i doradcze oraz sposób ich powoływania,

4)

sposób uzyskiwania środków finansowych,

5)

zasady dokonywania zmian statutowych,

6)

postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna, jeżeli instytucja

zamierza działalność taką prowadzić.

3

Organizację wewnętrzną instytucji kultury określa regulamin organizacyjny nadawany

przez dyrektora tej instytucji, po zasięgnięciu opinii organizatora oraz opinii działających

w niej organizacji związkowych i stowarzyszeń twórców.

1.

Instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą

wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora.

2.

Organizator nie odpowiada za zobowiązania instytucji kultury, z zastrzeżeniem art.

24 i 25.

3.

Instytucja kultury z urzędu podlega wpisowi do rejestru.

4.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

1.

Tworzy się wykaz obiektów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu

terytorialnego, w których prowadzona jest, jako podstawowa, działalność kulturalna

lub które dla takiej działalności zostały wybudowane i nie mogą być przeznaczone do

prowadzenia wyłącznie innej działalności podstawowej.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

1.

Dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony lub nie określony,

po zasięgnięciu opinii właściwych związków zawodowych działających w tej instytucji

kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych. Odwołanie następuje w tym samym

trybie.

2.

Organizator powołuje i odwołuje dyrektora państwowej instytucji kultury po uzyskaniu

zgody ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

3

Organizator powołuje i odwołuje dyrektora samorządowej instytucji kultury po zasięgnięciu

opinii ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

4.

Organizator przedstawia kandydatowi na stanowisko dyrektora warunki organizacyjno-finansowe

działalności instytucji kultury. Kandydat przedstawia organizatorowi program działania

instytucji kultury.

4a

Organizator może powierzyć zarządzanie instytucją kultury osobie fizycznej lub prawnej.

Powierzenie zarządzania następuje na podstawie umowy o zarządzaniu instytucją kultury

zawartej między organizatorem a zarządcą na czas oznaczony, nie krótszy niż trzy lata

(kontrakt menedżerski). Jeżeli zarządcą jest osoba prawna, umowa powinna przewidywać,

kto w jej imieniu będzie dokonywał czynności zarządu. Do umów stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 18, poz. 82 i Nr 60, poz. 280, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 80, poz. 368 i Nr 113, poz. 547, z 1995 r. Nr 1, poz. 2, Nr 95, poz. 474 i Nr 154, poz. 791, z 1996 r. Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496, Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 106, poz. 675, Nr 121, poz. 769 i 770 i Nr 123, poz. 777, z 2000 r. Nr 26, poz. 306 i Nr 84, poz. 948 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 18).

5.

Dyrektor instytucji kultury, powołany na czas określony, może być odwołany przed upływem

tego okresu

1)

na własną prośbę,

2)

z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków,

3)

z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem,

4)

w razie odstąpienia od realizacji uzgodnionego z organizatorem programu działania

instytucji kultury,

5

w razie przekazania państwowej instytucji kultury w trybie art. 21a.

6.

W przypadkach przewidzianych w statucie instytucji kultury organizator może powołać

także zastępców dyrektora. Przepisy dotyczące powoływania i odwoływania dyrektora

stosuje się odpowiednio.

1.

Powołanie dyrektora instytucji kultury może nastąpić w drodze konkursu przeprowadzonego

przez organizatora.

2.

Ramowy regulamin konkursu określa minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego

Dyrektor instytucji kultury zarządza instytucją i reprezentuje ją na zewnątrz.

1.

Organizator może dokonać połączenia lub podziału instytucji kultury.

2.

Organizator jest obowiązany na 3 miesiące przed wydaniem aktu o połączeniu lub podziale

instytucji kultury podać do publicznej wiadomości informację o zamiarze i przyczynach

takiej decyzji.

1.

Połączenie instytucji kultury polega na utworzeniu jednej instytucji, w której skład

wchodzą załogi i mienie należące do instytucji podlegających połączeniu.

1a

Nie podlegają połączeniu instytucje kultury prowadzące gospodarkę finansową w oparciu

o odmienne zasady finansowania.

2.

Połączenie instytucji kultury następuje w drodze aktu wydanego przez organizatora,

a także w trybie określonym w art. 21.

3.

Akt o połączeniu instytucji kultury zawiera

1)

nazwy łączonych instytucji kultury,

2)

nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania instytucji kultury, powstałej w wyniku

połączenia,

3)

określenie terminu połączenia instytucji kultury,

4)

ustalenie zasad przejęcia zobowiązań i wierzytelności przez instytucję powstającą

w wyniku połączenia.

4.

Statut nowej instytucji kultury powstałej w wyniku połączenia nadaje organizator.

Przepisy art. 13 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5.

Z dniem wpisu do rejestru nowo utworzonej instytucji kultury organizator wykreśla

z rejestru instytucje kultury, które uległy połączeniu.

1.

Podział instytucji kultury polega na utworzeniu dwóch lub więcej instytucji kultury

w oparciu o załogę i mienie należące do instytucji kultury ulegającej podziałowi.

2.

Podział instytucji kultury polegać może również na wyłączeniu z instytucji kultury

wyodrębnionej jednostki lub jednostek organizacyjnych w celu włączenia ich do innej

instytucji kultury. Zasady przekazania składników majątkowych ujętych w bilansie wyłączonych

jednostek określa organizator.

3.

Akt o podziale instytucji kultury zawiera

1)

nazwę dzielonej instytucji kultury,

2)

nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania instytucji kultury powstałych w wyniku

podziału,

3)

określenie jednostek organizacyjnych włączonych do instytucji tworzonych w wyniku

podziału,

4)

ustalenie zasad przejęcia zobowiązań i wierzytelności przez instytucje powstające

w wyniku podziału.

4.

Przepisy art. 19 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1

Organizatorzy, o których mowa w art. 8 oraz w art. 9, mogą na podstawie umowy zawartej

między sobą tworzyć lub łączyć utworzone przez nich instytucje kultury, z zastrzeżeniem

przepisu art. 19 ust. 1a.

1a

Instytucja kultury utworzona na zasadach określonych w ust. 1 jest wspólną instytucją

kultury organizatorów, którzy ją utworzyli, chyba że umowa stanowi inaczej.

2.

Organizatorzy, o których mowa w ust. 1, mogą na podstawie umowy zawartej z osobą fizyczną,

osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej tworzyć

instytucje kultury.

3.

W umowach, o których mowa w ust. 1 i 2, strony określają wielkość środków wnoszonych

przez każdą z nich, niezbędnych do prowadzenia działalności przez instytucję kultury.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, strony w umowie określają swoje uprawnienia odnośnie

do treści statutu, powołania dyrektora, likwidacji instytucji, a także wskazują organizatora

prowadzącego rejestr tej instytucji.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, strony określają w umowie uprawnienia podmiotu

zawierającego umowę z organizatorem odnośnie do treści statutu, powołania dyrektora

oraz likwidacji instytucji kultury.

1

Minister lub kierownik urzędu centralnego administracji rządowej może powierzyć jednostce

samorządu terytorialnego, za jej zgodą, prowadzenie instytucji kultury. Instytucja

taka pozostaje państwową instytucją kultury i otrzymuje konieczne do wykonania zadań

środki finansowe.

2

Minister lub kierownik urzędu centralnego administracji rządowej może przekazać jednostce

samorządu terytorialnego, na jej wniosek, państwową instytucję kultury w celu wykonywania

zadań własnych tej jednostki samorządu terytorialnego w zakresie działalności kulturalnej.

Przekazanie następuje w drodze porozumienia.

3

Warunkiem niezbędnym przekazania jest wykazanie przez jednostkę samorządu terytorialnego,

że posiada program działania oraz środki na prowadzenie instytucji kultury, którą

przejmuje w trybie określonym w ust. 2.

4

Porozumienie, o którym mowa w ust. 2, stanowi podstawę do wykreślenia instytucji kultury

z rejestru prowadzonego przez organ administracji rządowej i wpisania do rejestru

jednostki samorządu terytorialnego. Pracownicy państwowej instytucji kultury stają

się pracownikami samorządowej instytucji kultury z zachowaniem dotychczasowych warunków

pracy i płacy.

5

Mienie przekazywanej instytucji kultury nabywa nieodpłatnie właściwa jednostka samorządu

terytorialnego, z zastrzeżeniem art. 21b.

6.

Koszty związane z uregulowaniem stanu prawnego mienia, o którym mowa w ust. 5, obciążają

budżet przekazywanej instytucji.

7.

(skreślony).

1.

W przypadku likwidacji samorządowej instytucji kultury, przekazanej w trybie art.

21a ust. 2-6, jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana zwrócić właściwemu

organowi administracji rządowej mienie otrzymane na podstawie art. 21a ust. 5 i 6.

2.

Na wniosek jednostki samorządu terytorialnego organ administracji rządowej, w drodze

decyzji administracyjnej, może zwolnić jednostkę samorządu terytorialnego od tego

obowiązku w części lub w całości; zwolnienie nie dotyczy obiektów wpisanych do rejestru,

o którym mowa w art. 14 ust. 4.

(skreślony).

1

W szczególnie uzasadnionych przypadkach organizator może zlikwidować instytucję kultury.

2.

Organizator jest obowiązany na 6 miesięcy przed wydaniem aktu o likwidacji instytucji

kultury podać do publicznej wiadomości informację o zamiarze i przyczynach likwidacji.

3.

W przypadku likwidacji instytucji kultury z powodu braku środków finansowych, celem

informacji, o której mowa w ust. 2, powinno być, między innymi, stworzenie możliwości

podjęcia działań do zgromadzenia tych środków, które umożliwią dalsze funkcjonowanie

instytucji.

Akt o likwidacji instytucji kultury stanowi podstawę do wykreślenia jej z rejestru.

Zobowiązania i wierzytelności likwidowanej instytucji kultury przejmuje organizator.

W przypadku likwidacji instytucji kultury utworzonej w trybie art. 21 ust. 1 i 2,

podmioty, które ją utworzyły, przejmują zobowiązania i wierzytelności, przy czym odpowiedzialność

za zobowiązania jest solidarna.

1

Organizator może przekazać odpłatnie lub w wyjątkowych przypadkach nieodpłatnie składniki

mienia zlikwidowanej instytucji kultury osobie prawnej lub fizycznej w celu prowadzenia

działalności kulturalnej na zasadach określonych w art. 3 ust. 3, chyba że umowa,

o której mowa w art. 21 ust. 1 i 2, stanowi inaczej.

2.

Organizator obowiązany jest do zabezpieczenia mienia likwidowanej instytucji.

1.

Instytucja kultury gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz

prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami

efektywności ich wykorzystania.

2.

Instytucja kultury może zbywać środki trwałe. Przy zbywaniu środków trwałych stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące przedsiębiorstw państwowych.

3.

Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan działalności instytucji,

zatwierdzony przez dyrektora z zachowaniem wysokości dotacji organizatora, o której

mowa w art. 28 ust. 3.

4.

Plan działalności instytucji kultury zawiera w miarę potrzeb: plan usług, plan przychodów

i kosztów, plan remontów i konserwacji środków trwałych oraz plan inwestycji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

19, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1.

Instytucja kultury pokrywa koszty bieżącej działalności i zobowiązania z uzyskiwanych

przychodów.

2

Przychodami instytucji kultury są wpływy z prowadzonej działalności, w tym ze sprzedaży

składników majątku ruchomego, z wyjątkiem dóbr kultury w rozumieniu art. 2 i art. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), oraz z najmu i dzierżawy składników majątkowych, dotacje z budżetu, środki otrzymane

od osób fizycznych i prawnych oraz z innych źródeł.

3.

Wysokość rocznej dotacji na działalność instytucji kultury ustala organizator.

1.

Wartość majątku instytucji kultury odzwierciedla fundusz instytucji kultury, który

odpowiada wartości wydzielonego instytucji i nabytego mienia.

2.

Fundusz instytucji kultury zwiększa się lub zmniejsza o kwotę zmian wartości majątku

instytucji, będących skutkiem

1)

aktualizacji wyceny środków trwałych na podstawie odrębnych przepisów,

2)

nieodpłatnego przekazania lub otrzymania środków trwałych, wartości niematerialnych

i prawnych,

3)

łączenia i podziału instytucji kultury na podstawie bilansów zamknięcia dzielonych

lub łączonych instytucji.

3.

Fundusz instytucji kultury zwiększa się o

1)

amortyzację majątku trwałego,

2)

dotacje budżetowe na finansowanie rozwoju instytucji,

3)

zysk pozostający w dyspozycji instytucji kultury,

4)

środki z innych źródeł.

4.

Fundusz instytucji kultury zmniejsza się o

1)

straty bilansowe,

2)

umorzenie majątku trwałego,

3)

finansowanie inwestycji,

4)

inne zmniejszenia.

5

Instytucja kultury tworzy zakładowy fundusz świadczeń socjalnych na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

6.

Instytucja kultury posiadająca środki trwałe służące zakładowej działalności socjalnej

dokonuje odpisów amortyzacyjnych na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

7.

Instytucja kultury może tworzyć z zysku oraz innych środków przekazanych przez osoby

prawne i osoby fizyczne fundusz załogi, z przeznaczeniem na wypłatę nagród indywidualnych

oraz inne fundusze. Zasady gospodarowania tymi funduszami określają regulaminy instytucji

kultury.

(skreślony).

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

1

Instytucje kultury, w szczególności: muzea, jednostki organizacyjne mające na celu

ochronę zabytków, ośrodki badań i dokumentacji, biura wystaw artystycznych, galerie

i centra sztuki, Filmoteka Narodowa, biblioteki, domy i ośrodki kultury, świetlice

i kluby, ogniska artystyczne, domy pracy twórczej - prowadzą w szczególności działalność

w zakresie upowszechniania kultury.

2.

Do podstawowych zadań instytucji wymienionych w ust. 1 należy w szczególności

1)

edukacja kulturalna i wychowanie przez sztukę,

2)

gromadzenie, dokumentowanie, tworzenie, ochrona i udostępnianie dóbr kultury,

3)

tworzenie warunków dla rozwoju amatorskiego ruchu artystycznego oraz zainteresowania

wiedzą i sztuką,

4)

tworzenie warunków dla rozwoju folkloru, a także rękodzieła ludowego i artystycznego,

5)

rozpoznawanie, rozbudzanie i zaspokajanie potrzeb oraz zainteresowań kulturalnych.

2a

Instytucje kultury, których organizatorem są jednostki samorządu terytorialnego, mogą

prowadzić ponadto działalność instruktażowo-metodyczną dla pracowników instytucji

kultury, w zakresie zadań, o których mowa w ust. 2.

3

Instytucje kultury, o których mowa w ust. 1, mogą otrzymywać środki od osób fizycznych

i prawnych oraz z innych źródeł, a także dotacje z budżetu przeznaczone na pokrycie

kosztów działalności.

4.

(skreślony).

5.

(skreślony).

(skreślony).

1

Imprezy artystyczne lub rozrywkowe organizowane w ramach działalności kulturalnej

przez podmioty, o których mowa w art. 3, odbywające się poza stałą siedzibą albo w

sposób objazdowy, wymagają zawiadomienia organu gminy właściwej ze względu na miejsce

imprezy.

2.

Zawiadomienie powinno zawierać następujące dane

1)

imię, nazwisko lub nazwę podmiotu organizującego imprezę artystyczną lub rozrywkową,

siedzibę i adres do korespondencji,

2)

rodzaj i charakter imprezy,

3)

miejsce, datę, godzinę rozpoczęcia, planowany czas trwania, przewidywaną liczbę uczestników,

4)

określenie planowanych środków służących zapewnieniu bezpieczeństwa uczestników.

3.

Pomieszczenia, obiekty lub miejsca, w których odbywają się imprezy artystyczne i rozrywkowe,

a także urządzenia techniczne używane przy ich organizowaniu lub w trakcie ich odbywania,

powinny odpowiadać wymaganiom przewidzianym prawem.

4.

Organ samorządu terytorialnego może zażądać załączenia do zawiadomienia zaświadczenia

właściwego organu o spełnieniu wymagań, o których mowa w ust. 3.

5.

Zawiadomienie o imprezie powinno być złożone nie później niż 30 dni przed planowanym

terminem jej rozpoczęcia.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, termin określony w ust. 5 liczy się od dnia doręczenia

zaświadczenia.

7

Imprezy artystyczne i rozrywkowe organizowane cyklicznie nie rzadziej niż 2 razy w

roku przez te same podmioty w tych samych pomieszczeniach, obiektach i miejscach do

tego dostosowanych wymagają jednorazowego zawiadomienia organu gminy właściwej ze

względu na miejsce imprezy.

8

Obowiązki organizatora imprezy masowej w zakresie bezpieczeństwa tej imprezy reguluje

ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. Nr 106, poz. 680 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668).

Organ gminy wydaje decyzję o zakazie odbycia imprezy artystycznej lub rozrywkowej,

jeżeli zagraża ona życiu lub zdrowiu ludzi, moralności publicznej albo mieniu w znacznych

rozmiarach lub nie zostały spełnione wymagania, o których mowa w art. 34 ust. 3.

1.

Decyzja o zakazie odbycia imprezy artystycznej lub rozrywkowej powinna być doręczona

podmiotowi, który ją organizuje, w terminie 14 dni od dnia złożenia zawiadomienia,

nie później jednak niż 10 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy.

2.

Odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 3 dni od dnia jej doręczania.

3.

Odwołanie od decyzji podlega rozpoznaniu w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania.

Niewydanie decyzji w tym terminie oznacza zgodę na odbycie imprezy.

4.

Decyzję wydaną w wyniku wniesienia odwołania doręcza się w terminie 3 dni.

1.

Prezes Rady Ministrów może z powodu żałoby narodowej zarządzić, na czas jej trwania,

zawieszenie organizowania imprez artystycznych i rozrywkowych.

2.

Wojewoda może z powodu klęski żywiołowej lub w celu zapobieżenia epidemii albo ze

względu na żałobę, na czas niezbędny, zarządzić zawieszenie organizowania imprez określonych

w ust. 1 na terenie województwa lub jego części.

Działalność kulturalną organizowaną i prowadzoną przez kościelne osoby prawne regulują

odrębne przepisy.

1

Przepisów ustawy nie stosuje się do działalności kulturalnej prowadzonej przez ministrów

właściwych do spraw obrony narodowej, do spraw wewnętrznych i do spraw sprawiedliwości.

2.

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, w drodze rozporządzenia, mogą rozciągnąć przepisy

ustawy w całości lub w części na działalność kulturalną prowadzoną przez podległe

im lub nadzorowane przez nich jednostki organizacyjne.

Do dnia 31 grudnia 2002 r. termin na podanie informacji o zamiarze i przyczynach likwidacji

wszystkich instytucji kultury, określony w art. 22 ust. 2, nie może być krótszy niż

12 miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 12, poz. 63, z 1984 r. Nr 26, poz. 129, z 1989 r. Nr 29, poz. 155 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 oraz z 1996 r. Nr 152, poz. 722)ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w zakresie prowadzenia działalności kulturalnej w formach określonych w tych ustawach.

1.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury istniejące w dniu wejścia w życie ustawy,

dla których organizatorem były podmioty określone w art. 8 i 9, podlegają z urzędu

wpisowi do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez właściwego organizatora,

w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a pracownicy tych instytucji

stają się pracownikami instytucji kultury.

2.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury istniejące w dniu wejścia w życie ustawy,

dla których organizatorem są inne podmioty niż określone w art. 8 i 9, mogą nadal

prowadzić swoją działalność, jeżeli w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy

zostaną spełnione wymogi określone w przepisach niniejszej ustawy.

3.

W razie niedopełnienia obowiązku określonego w ust. 2, przedmioty te są obowiązane

do zaprzestania prowadzenia działalności.

(pominięte).

1.

Instytucje artystyczne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, dla których organem

założycielskim były podmioty określone w art. 8 ust. 2, podlegają z urzędu wpisowi

do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez właściwego organizatora, w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a pracownicy tych instytucji stają się

pracownikami instytucji kultury.

2.

Minister Kultury i Sztuki prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy rejestr instytucji

działających jako instytucje artystyczne przekaże rejestr tych instytucji oraz pozostałą

dokumentację właściwemu organizatorowi w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

Instytucje artystyczne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy ustalają fundusz instytucji

jako sumę: funduszy statutowych w środkach trwałych i obrotowych, funduszu rezerwowego

i funduszu rozwoju według stanu na dzień 1 stycznia 1991 r.

1

Prowadzona na podstawie zezwoleń uzyskanych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy działalność w zakresie organizowania imprez artystycznych lub rozrywkowych

podlega w terminie 3 miesięcy wpisaniu z urzędu do ewidencji działalności gospodarczej

prowadzonej na podstawie przepisów o działalności gospodarczej.

2.

Do czasu dokonania wpisu, o którym mowa w ust. 1, zachowują moc dotychczasowe zezwolenia

na prowadzenie działalności w zakresie organizowania imprez artystycznych.

3.

Postępowanie w sprawie zezwoleń na organizowanie imprez artystycznych lub rozrywkowych

wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i nie zakończone ostateczną decyzją administracyjną

toczy się według przepisów niniejszej ustawy.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną,

rozrywkową i sportową

(Dz. U. Nr 12, poz. 64) - w zakresie dotyczącym imprez artystycznych i rozrywkowych,

2)

ustawa z dnia 26 kwietnia 1984 r. o upowszechnianiu kultury oraz o prawach i obowiązkach

pracowników upowszechniania kultury

(Dz. U. Nr 26, poz. 129, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198),

3)

ustawa z dnia 28 grudnia 1984 r. o instytucjach artystycznych

(Dz. U. Nr 60, poz. 304 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego otrzymują

1)

dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie bieżących zadań własnych związanych

z prowadzeniem instytucji kultury, przejętych w dniu 1 stycznia 1999 r.,

2)

dotacje na zadania objęte mecenatem państwa w dziedzinie kultury, wykonywane przez

instytucje kultury, dla których organizatorem jest jednostka samorządu terytorialnego.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres zadań objętych mecenatem państwa, o których mowa w ust. 1 pkt 2,

2)

szczegółowe zasady i tryb udzielania dotacji, o których mowa w ust. 1. Ustalając kwoty

dotacji, uwzględnia się w szczególności zasady przyjęte w budżecie państwa do określenia

wydatków na podobnego rodzaju zadania oraz sytuację finansową jednostek samorządu

terytorialnego.

Przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienianych w ustawach nowelizowanych tą ustawą, zachowują moc do dnia

30 czerwca 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. i ma zastosowanie po raz pierwszy

do sprawozdań finansowych za rok obrotowy rozpoczynający się w 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów art. 4 pkt

3 i 4, rozdziału 5 i 6 oraz art. 89, art. 90 i art. 98 ust. 1 i 2, które wchodzą w

życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, oraz art. 13 w zakresie dotyczącym możliwości

realizacji określonych obowiązków za pośrednictwem rachunku w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej, art. 79 oraz art. 88 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie

po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.